Περί Ελαφρού Πεζικού – Μέρος Δ’

Το κείμενο που ακολουθεί, αν και δεν είναι γραμμένο από στρατιωτικό, πραγματεύεται ένα στρατιωτικό θέμα από μία ειδική οπτική γωνία.

Το κείμενο αναφέρεται στην γέννηση και την εξέλιξη των μονάδων και σχηματισμών αλεξιπτωτιστών στους σημαντικούς στρατούς κατά την περίοδο που ξεκινά τον Μεσοπόλεμο και φτάνει μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα.

Η θέση του άρθρου είναι ότι οι δυνάμεις αλεξιπτωτιστών υπήρξαν μία λανθασμένη σύλληψη πριν από τον Β’ ΠΠ, στο πλαίσιο των τότε αναζητήσεων για την αποφυγή νέου πολέμο θέσεων – και για τους Σοβιετικούς υπήρξε μέρος της αντίληψής τους για τις “επιχειρήσεις σε βάθος” (deep operations).

Παρά τη θεωρία, η πράξη έδειξε ότι η σύλληψη της δημιουργίας και χρήσης δυνάμεων αλεξιπτωτιστών υπήρξε λανθασμένη, μιας και αυτοί ποτέ δεν πέτυχαν (τουλάχιστον με αποδεκτές απώλειες) τις αποστολές που τους είχαν ανατεθεί.

Το βασικό ερώτημα που διερευνά το άρθρο είναι γιατί, παρά την προφανή αποτυχία των  δυνάμεων αλεξιπτωτιστών στην πράξη, οι δυνάμεις αυτές δεν είχαν ομοιόμορφη εξέλιξη σε όλους τους στρατούς, αλλά σε άλλους (όπως ο σοβιετικός) παρέμειναν σημαντικό μέρος της στρατιωτικής τους δυνάμεως, ενώ σε άλλους διατηρήθηκαν εξαιρετικά μειωμένοι, σχεδόν μόνον προσχηματικά.

Η απάντηση που δίνει ο συγγραφέας στο φαινόμενο αυτό βασίζεται στην ενδοϋπηρεσιακή ισχύ που οι εν λόγω δυνάμεις είχαν (ή δεν είχαν) αποκτήσει στους αντίστοιχους στρατούς, και η οποία καθόριζε την εξέλιξη τους, ασχέτως της επιδεικνυόμενης στρατιωτικής αξίας και χρησιμότητάς τους.

Το άρθρο αποτελεί μελέτη από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του MIT.

Στο παρόν, πρώτο μέρος, παρουσιάζεται συνοπτικά η γέννηση και η πορεία των δυνάμεων συνολικά, ενώ στα επόμενα μέρη θα εξεταστεί αναλυτικά η πορεία των Σοβιετικών, των Άγγλων και των Αμερικανών αλεξιπτωτιστών, ως τρία χαρακτηριστικά (και διαφορετικά) παραδείγματα.

Institutions and the Evolution of Postwar Airborne Forces

Marc DeVore

Security Studies Program Working Paper
June 2004
MIT Center for International Studies

Introduction

Much of the academic literature on military innovation is either directly or indirectly concerned with how militaries develop and perfect radically new methods of conducting battlefield operations. According to authors such as Clayton Christensen, extant organizations are unable to take advantage of these “disruptive” technological changes because their primary focus is on accomplishing current missions better, rather than on devising entirely new approaches to achieving their objectives.1 The institutional format associated with waging war in a particular way is rarely compatible with its successor. As a result, successful armed forces fail to respond to whatever the next great military innovation has to offer.

Theoretically, the best way of solving this problem and ensuring the flexibility of armed forces is to establish an autonomous service or sub-division dedicated to exploring future ramifications of a new doctrine or technology. Because developing a particular innovation would be the raison d’être of the new organization or sub-division, the autonomous entity will push the limits of what a technology or organizational format promises.

In land warfare, examples abound where this institutional strategy succeeded in producing useful new military capabilities. The development of armored forces prior to the Second World War is a case in point. During the inter-war years, states where existing branches developed a doctrine of armored operations, such as France and the United Kingdom, were less innovative than those, such as Germany, where a dedicated panzerwaffe or armored branch explored the potential applications of the tank to modern warfare. Whereas tanks and half-tracks were grafted onto the organizational structures of infantry and cavalry formations in the former cases, in the latter case the German Wehrmacht started with a clean slate and fashioned a revolutionary mobile combined-arms formation — the panzer division.

Περί Ελαφρού Πεζικού – Μέρος Γ’

Παρατίθεται το δεύτερο μέρος της συνέντευξης των δύο βρετανών αξιωματικών των Πεζοναυτών και των Αλεξιπτωτιστών

Ενώ κάποια, λίγα, στοιχεία αφορούν τις ειδικότερες συνθήκες της εποχής, τα βασικά στοιχεία παραμένουν διαχρονικά και παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Το παρόν, 2^ο Μέρος σταδιακά επικεντρώνεται στην εκστρατεία των νήσων Φώκλαντ/Μαλβινών το 1982.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Πολεμικών Μελετών του Κέντρου Συνδυασμένων Όπλων του Αμερικανικού Στρατού ως Έκθεση Νο.8.

Η έκθεση αναδημοσιεύεται στο αγγλικό πρωτότυπο. Η έμφαση, όπου υπάρχει, είναι του συντάκτη του ιστολογίου.

Combat Studies Institute

REPORT No. 8

DISCUSSIONS ON TRAINING AND EMPLOYING LIGHT INFANTRY

By Major Scott R. McMichael – Part 2

The following interview was conducted on 5 July 1984 at the British Embassy in Washington, D.C. The interviewed officers are COL Andrew Whitehead of the Royal Marines and COL Neville Pughe of the British Army.

MAJ McMichael: Now, does this mean that you are operating on a day-to-day basis or are you still able to plan long-range and to have an integrated training plan?

COL Whitehead: I think we’ve got off the point. What we were actually talking about was what makes the individual light infantry soldier, and we’ve gone into one particular example, and I think we have probably kicked that one as far as it can go. It is an attitude of mind to produce individuality, self-reliance, resourcefulness, and adaptablity. I don’t think you should construe from that that you operate on a hand-to-mouth basis, because certainly the parachute regiment would never have survived had it operated on a hand-to-mouth basis anymore than 3 Commando Brigade would or any other specialist formation.

COL Pughe: No, there is a very good balance to all this to be maintained in these formations on doing things at no notice, which occasionally is a good thing, and giving people sufficient notice to be able to conduct their own administrative affairs in an orderly and well-planned manner. It is, in fact, in the striking of that balance where good leadership appears. It is terribly important to get that right.

MAJ McMichael: COL Whitehead, you mentioned earlier a tactical attitude that the light infantry unit needs to have and that is to be terrain-oriented as opposed to being exclusively enemy-oriented. Would you develop that idea a little further?

COL Whitehead: I can develop it by examining some of the tasks that we might find ourselves engaged in. Starting at the bottom of the scale, or near to the bottom of the scale, one can dream up a scenario in which a small country somewhere around the world, which has a defense agreement with either your country or mine, finds itself in an internal situation that demands external support and assistance and calls for that support and assistance. One can imagine a scenario (which has happened hundreds of times) in which lightly equipped light infantry troops have been dispatched at short notice and have dealt effectively with a relatively unsophisticated enemy, possibly facing adversity of terrain and climate, and have done their job and come back home again. Moving up the scale, one can construct a scenario in Europe that applies to my own corps. As you probably know about three-fifths of 3 Commando Brigade are trained and equipped for mounted Arctic warfare and in pursuit of that aim we spend three months of every year in Norway doing exclusively mounted Arctic warfare operations. We are all ski-borne, ski-trained. Over-snow vehicles replace our wheeled vehicles to move radio sets and ammunition and supplies around, and everyone from helicopter pilot to a cook becomes snow oriented. Now, when one considers the sort of opposition that one might be called upon to fight and remembering that NATO is essentially a defensive organization, it is clear that initially we are not going to have the initiative, because NATO is unlikely ever to attack preemptively the Warsaw Pact. Therefore, to start with at least, we will always be in a defensive situation. If you then put all those hats together and add to them the terrain of north Norway and the climate of north Norway, you’ve got a peculiar problem, which on the face of it, light infantry soldiers, such as 3 Commando Brigade, are not particularly well equipped to deal with. We have no armor. We have only light field artillery; i.e. 105mm artillery, albeit a particularly good weapon. We are fairly light on air defense, and we rely on our skis and on a small number of helicopters and landing craft to give us tactical mobility. That train of thought leads me, at least, to the conclusion that there are only two ways in which one can defeat the sort of enemy that is likely to be coming against us, which will be heavy in armor, heavy in artillery, and heavy, heavy in firepower. And there are only two attitudes of mind which will lead one to success. One is to exploit every advantage of the terrain that will cause the enemy firepower and his weight to be an incumbrance rather than an advantage. That means fighting him where he least wants to be fought; that means reading the terrain in such a way you force him to canalize his attack, you force him to come down vulnerable and difficult routes from which you can destroy him piecemeal. It means causing him not to be able to deploy on a very broad front to take advantage of his superior firepower. It means forcing him to attack you on a very narrow front. This approach depends on reading the terrain. The other philosophy is an offensive one, an offensive form of defense, a form a defense that will inflict casualties on an enemy before he has the opportunity to deploy and overrun you. Then you fade away in order to attack him somewhere else, at a time when he is hoping that you won’ t.

Περί Ελαφρού Πεζικού – Μέρος B’

Σε συνέχεια των κειμένων που που έχουν σκοπό να φωτίσουν καλύτερα την έννοια του επίλεκτου ελαφρού πεζικού, παρατίθεται το 1^ο Μέρος από συνέντευξη που έδωσαν σε ταγματάρχη του Αμερικανικού Στρατού δύο Βρετανοί αξιωματικοί το 1984, στην Ουάσιγκτον, με θέμα το Βρετανικό επίλεκτο ελαφρύ πεζικό.

Η συνέντευξη δόθηκε στο πλαίσιο των προσπαθειών ανασυγκρότησης και αναδιοργάνωσης του Αμερικανικού Στρατού την περίοδο εκείνη.

Οι αξιωματικοί που μιλούν εκ μέρους των Βρετανικών ενόπλων δυνάμεων είναι ένας συνταγματάρχης των βρετανών Αλεξιπτωτιστών και ένας ταξίαρχος των Πεζοναυτών, με πρόσφατη, τότε, την πολεμική εμπειρία του πολέμου των Φώκλαντ / Μαλβινών. Υπενθυμίζεται ότι στις Βρετανικές ‘Ενοπλες Δυνάμεις οι Αλεξιπτωτιστές ανήκουν στον Βρετανικό Στρατό ενώ οι Πεζοναύτες στο Βασιλικό Ναυτικό.

Το παρόν, 1^ο Μέρος ασχολείται κυρίως με τη φιλοσοφία της επιλογής και της ατομικής εκπαίδευσης στους δύο αυτούς οργανισμούς.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Πολεμικών Μελετών του Κέντρου Συνδυασμένων Όπλων του Αμερικανικού Στρατού ως Έκθεση Νο.8. Παρά την πάροδο σχεδόν 28 ετών από τότε, τα περισσότερα, τουλάχιστον, διδάγματα ισχύουν στο ακέραιο.

Η έκθεση αναδημοσιεύεται στο αγγλικό πρωτότυπο. Η έμφαση, όπου υπάρχει, είναι του συντάκτη του ιστολογίου.

Combat Studies Institute

REPORT No. 8

DISCUSSIONS ON TRAINING AND EMPLOYING LIGHT INFANTRY

By Major Scott R. McMichael – Part 1

The following interview was conducted on 5 July 1984 at the British Embassy in Washington, D.C. The interviewed officers are COL Andrew Whitehead of the Royal Marines and COL Neville Pughe of the British Army.

MAJ McMichael: Sir, I would like to start the interview by asking either one of you to talk about the distinction between light infantry and line infantry and what makes the two different. 

COL Pughe: I’ll take that. The light division, so called in the British Army, is something of a misnomer in terms of light infantry as you in the American Army now look at it. Our light infantry was formed in the early part of the 18th Century; in fact, came into prominence in the Peninsula Campaign in the early 19th Century, when they formed for what was then called skirmishing. They were dressed in green, as against the red of the main infantry (line infantry), and they were used in skirmishing for the main formations. That tradition of skirmishing infantry has remained with the light division which is composed now of the light infantry, three regular battalions, three territorial battalions, and the Royal Green Jackets, which have three regular battalions and one territorial battalion. That sort of philosophy has remained with them for many years. They still march past, for example in ceremonial occasions, at an especially fast, light pace. However, since the beginning of World War II they have been used in a number of different roles, and they have generally alternated between being used as mechanized infantry and foot infantry. They’ve served all over the world in various roles. One of the reasons the British infantry changes roles so frequently is that, if they were to be confined to the mechanized role, they no doubt would become very proficient at it, but they would be stuck in Germany. So every three or four years each battalion changes its role. Therefore, to a certain degree light infantry battalions and Green Jacket battalions are what I would call ordinary infantry; they have taken part in a lot of light force operations around the world but are equally proficient in mechanized infantry tactics.  The only regiment of the British infantry that I would class as light infantry–in the roles, missions, and concept of operations that you are thinking about–is really the parachute regiment and possibly the Gurkha battalions, but they are a different type of fish; perhaps we ought not to address those now. But it is in the parachute battalions’ training, philosophy, and outlook particularly that I think you would probably see the most important lessons for your own troops in this role.

MAJ McMichael: Sir, can you talk about each one of those in a little bit more detail?

COL Pughe: Yes, the parachute regiment is made up of three regular battalions and three territorial battalions, and all six battalions adopt the same sort of philosophy- that is, parachuting is only a means to an end, it is only a means of entry that may or may not be used. Parachuting does demand high physical standards, of course, just to avoid injury if nothing else. But really the high physical standards of parachute battalions now stem not so much from the parachuting roles as from the realization that wherever they are committed in the world they will be in, more often than not, difficult terrain and climates, high variety of terrain and climates–anything from snow to jungle and desert–and that they will almost inevitably be–and certainly have been in the past–deployed in conditions of logistical austerity. This demands considerable physical fitness, considerable self-reliance on the part of the soldiers, an adaptability–and I like that word particularly, I recommend that word to you–adaptability, which is not always found in what one might call ordinary infantry or other units in the army. And I would think those factors, plus the training of NCOs, which is a crucial concern, are the main characteristics that would distinguish them from ordinary infantry.

Σε ένδειξη Τιμής κι Ευγνωμοσύνης

Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες

Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ’ ευκλεώς·
τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες.
Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος και ο Κριτόλαος.
Όταν θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,
«Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε
για σας. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας. –

Εγράφη εν Αλεξανδρεία υπό Αχαιού·
έβδομον έτος Πτολεμαίου, Λαθύρου.

Μνήμη Πεσόντων

Αντιπλοιάρχου Χριστόδουλου Καραθανάση

Αντιπλοιάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου

Σημαιοφόρου Έκτορα Γιαλοψού

Δομή Δυνάμεων ΕΣ – Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Γ΄

13^η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων – Οι Αμφίβιοι Καταδρομείς

Η σύλληψη της ύπαρξης μιας μονάδας για τη διεξαγωγή αμφιβίων επιχειρήσεων στο χώρο το Αιγαίου είναι απολύτως ορθή, αλλά είναι αμφίβολο αν το δόγμα της εν λόγω μονάδας έχει προσαρμοστεί  επαρκώς τόσο στις επιχειρησιακές όσο και στις πολιτικές απαιτήσεις του θεάτρου επιχειρήσεων.  βασική φιλοσοφία της Διοίκησης είναι η διασπορά των μοιρών στα μεγάλα νησιά, εξοπλισμένων με ελαφρά πλωτά (ελαστικές λέμβους σταθερής γάστρας), οι οποίες είναι σε θέση να διασπαρούν στο περιβάλλον γύρω από τα νησιά και να έχουν τον αντίπαλο σε αμφιβολία σχετικά με τη φίλια διάταξη. Μπορούν επίσης να διεισδύσουν με πολύ χαμηλό οπτικό και ακουστικό ίχνος σε εχθρικές περιοχές και να αποβιβάζουν τους επιβαίνοντες καταδρομείς ώστε αυτοί – τουλάχιστον θεωρητικά – να προβούν σε καταδρομικές ενέργειες. Επιπλέον, μια συγκεκριμένη μοίρα, η Ζ’, δεν έχει προκαθορισμένη περιοχή ευθύνης αλλά προετοιμάζεται για δράση σε όλο το χώρο του Αιγαίου, δηλαδή όπου θα έχει εντοπιστεί η εχθρική απειλή ή ενέργεια.

Η παραπάνω φιλοσοφία δημιουργεί σοβαρούς περιορισμούς σε ότι αφορά τις δυνατότητές της και το ρόλο της στο Αιγαίο. Η βασική αδυναμία της μονάδας προέρχεται από τον διπλό ρόλο που έχει, συνειδητά ή μη, αναλάβει, καθώς η παρουσία της ανταποκρίνεται σε δύο διαφορετικές επιχειρησιακές ανάγκες στο Ανατολικό Αιγαίο. Στο Ανατολικό Αιγαίο υπάρχουν:

• H επιχειρησιακή ανάγκη για κυριαρχία στον θαλάσσιο αρχιπελαγικό χώρο και στο πυκνό σύμπλεγμα μικρών νησιών, νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν μέρος της ελληνικής επικράτειας και χώρο σημασίας τόσο στρατιωτικής όσο και πολιτικής. Ένας τέτοιος χώρος δε μπορεί να οργανωθεί αμυντικά με την λογική των διεσπαρμένων φρουρών. Αυτά μπορεί να υπάρχουν, σε κάποιο βαθμό μόνον, περισσότερο για λόγους επίδειξης κρατικής κυριαρχίας και λιγότερο για λόγους στρατιωτικής σκοπιμότητας. Ένας τέτοιος χώρος απαιτεί την ύπαρξη στρατιωτικής παρουσίας προσαρμοσμένης στο ιδιαίτερο αυτό επιχειρησιακό περιβάλλον, με σκοπό την κυριαρχία σε αυτόν.

• Η επιχειρησιακή ανάγκη για τη δυνατότητα των Ελληνικών Ενόπλων δυνάμεων να καταφέρουν πλήγματα σε στρατιωτικούς στόχους του αντιπάλου στην μικρασιατική ακτή. Η μικρασιατική ακτή είναι ο χώρος εξόρμησης των επιθετικών επιχειρήσεων της Τουρκίας. Καμία αντίληψη για την άμυνα του Αιγαίου δεν είναι επιχειρησιακώς επαρκής, ούτε επαρκώς αποτρεπτική αν δεν περιλαμβάνει ενέργειες που θα αποδιοργανώνουν σοβαρά την τουρκική επιθετική προσπάθεια. Θα ήταν σοβαρό λάθος να αφεθεί η τουρκική επιθετική προσπάθεια να εκδιπλωθεί ανενόχλητη. Αν το μεγάλο τουρκικό γεωγραφικό πλεονέκτημα στο Ανατολικό Αιγαίο είναι η άμεση γειτνίαση της ακτής με τα νησιά που επιτρέπει άμεση πρόσβαση δια θαλάσσης στα νησιά, χωρίς την ανάγκη μεγάλου αποβατικού στόλου και της έκθεσής του στα ανοικτά, η ελληνική στρατιωτική σκέψη οφείλει να αναδείξει την άλλη όψη του νομίσματος: η εγγύτητα της ακτής στα νησιά θέτει την ευρύτερη περιοχή οργάνωσης της επίθεσης εντός του βεληνεκούς ελληνικών επιθετικών ενεργειών. Αν για την άμυνα της Κύπρου η Μερσίνα είναι υπερβολικά μακριά, για την άμυνα της Χίου η Ερυθραία είναι – εκτός από επικίνδυνα κοντά – και ελκυστικά κοντά.

Ανταλλαγή απόψεων για τη Δομή των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ – Συνέχεια

Γράφει ο Αρματιστής

Σε συνέχεια της συζήτησης που ξεκίνησε στην προηγούμενη ανάρτηση, ο Αρματιστής απάντησε με ένα εκτενές σχόλιο. Επειδή το “σχόλιο” αυτό συνιστά αυτοτελές κείμενο, το αναρτώ ξεχωριστά.

Αγαπητέ Βελισάριε καλησπέρα

Διάβασα το σχόλιο σου, απάντηση στο δικό μου. Θα συνεχίσω όμως επί της δομής διοίκησης των ειδικών δυνάμεων, αν και οι απόψεις μας έχουν καταγραφεί. Πιστεύω ότι η δομή διοίκησης των ειδικών δυνάμεων, είναι η βάση για την αναβάθμιση τους και την αποτελεσματική επιχειρησιακή τους εκμετάλλευση. Για αυτό και επιμένω. Θα αποφύγω να αναφερθώ στην εσωτερική οργάνωση των ειδικών μονάδων, καθώς και στο πως θα χρησιμοποιηθούν αυτές τακτικά, δηλώνοντας μη ειδικός. Με ικανοποιεί ο ΕΕ 100-1, που τις αναφέρει ως μέρος των δυνάμεων αντίδρασης, ενίσχυσης και εφεδρείας.

Επιμένοντας στη δομή διοίκησης, θα αναφερθώ αρχικά σε ιστορικά στοιχεία για τις «Ειδικές Δυνάμεις», όπως αυτά παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, παραθέτοντας κάποιες δικές μου γενικές παρατηρήσεις.

Η συγκρότηση και οργάνωση των Δυνάμεων Καταδρομών

Στις αρχές Αυγούστου του 1945 και λίγο πριν διαλυθεί ο ηρωικός Ιερός Λόχος, ο πρόδρομος των Δυνάμεων Καταδρομών, ο τότε Συνταγματάρχης Ιππικού και Ιερολοχίτης Ανδρέας Καλλίνσκης, πρότεινε στο ΓΕΣ τη διατήρηση ενός πυρήνα από εμπειροπόλεμα στελέχη του Ιερού Λόχου, ο οποίος, αναπτυσσόμενος προοδευτικά σε Ταξιαρχία 2.000 ανδρών, θα αποτελούσε μία «Δύναμη Καταδρομών» κατά τα πρότυπα των Βρετανικών Ειδικών Μονάδων (Commandos, S.A.S., Special Boat Service), κατάλληλη δηλαδή για την εκτέλεση ειδικών επιχειρήσεων από ξηρά αέρα και θάλασσα. Η υπόψη πρόταση έγινε αμέσως δεκτή από το ΓΕΣ, αλλά δυστυχώς δεν είχε αμέσως συνέχεια.

Μια ανταλλαγή απόψεων με αφορμή το Β΄ Μέρος για τη Δομή των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ

Μετά την αναδημοσίευση στο Εν Κρυπτώ του Β΄Μέρους του άρθρου για τη δομή των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ, υπήρξε ένα αρκετά εκτενές σχόλιο από τον Αρματιστή. Το σχόλιο ήγειρε αρκετά θέματα, και στάθηκε ο λόγος για μία δική μου, ακόμη πιο εκτενή, απάντηση. Καθώς θεωρώ ότι τα δύο κείμενα συμπληρώνουν ουσιωδώς την αρχική ανάρτηση και καθώς το μέγεθός τους είναι υπερβολικά μεγάλο για σχόλια, τα αναδημοσιεύω εδώ για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο.

Αρματιστής 17 Ιανουαρίου 2012 9:04:00 μ.μ. EET

Αγαπητά Βελισάριε καλησπέρα

Γράφεις σχετικά:
«…. Η ταξιαρχία θα δράσει στο Αιγαίο, είναι το βασικό εργαλείο του Αρχιστρατήγου και της ΑΣΔΕΝ για να επηρεάσουν τη μάχη, και πρέπει να αποδοθεί οργανικά, ήδη από την ειρηνική περίοδο, στον επιχειρησιακό διοικητή του θεάτρου επιχειρήσεων, δηλαδή της ΑΣΔΕΝ. ….»

Ήδη με αυτή τη φράση, αναιρείς τη πρότασή σου για υπαγωγή της Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στην ΑΣΔΕΝ. Είναι αδύνατο ένας σχηματισμός, ή μια μονάδα να είναι εργαλείο στα χέρια δύο διοικητών ταυτόχρονα. Ή θα είναι εργαλείο του αρχιστρατήγου, ή θα είναι εργαλείο του διοικητού της ΑΣΔΕΝ.

Περί Ελαφρού Πεζικού – Μέρος Α’

9ο Τάγμα Ευζώνων - Μανωλιάσα, Φεβρουάριος 1913

Μία πρόσφατη αναφορά στο Εν Κρυπτώ στις Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις ως “ελαφρύ πεζικό” ξεσήκωσε έντονες αντιδράσεις από καταδρομείς, ιδιαίτερα παλαιότερους καταδρομείς, που θεώρησαν εαυτούς θιγμένους από αυτόν τον υποβιβασμό. Είναι μια αντίδραση κατανοητή όταν προέρχεται από (παλαιότερους, κυρίως) εφέδρους καταδρομείς. Δυστυχώς, φαίνεται ότι παρεμφερείς αντιλήψεις υπάρχουν και σε μόνιμα στελέχη, ή τουλάχιστον εκφράζονται προσχηματικά, και αυτές αποτελούν έναν από τους βασικούς λόγους της οργανωτικής κάμψης τους.

Αν και η έννοια του ελαφρού πεζικού είναι παλαιά και καλώς ορισμένη, υπάρχουν συχνά παρεξηγήσεις σχετικά με αυτήν, που πηγάζουν κυρίως από την στρεβλή της κατανόηση από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες τις αντιλαμβάνονται ως “ελαφρά εξοπλισμένες”, με βασικό χαρακτηριστικό την στρατηγική ευκινησία.

Για τη διευκρίνιση της έννοιας του ελαφρού πεζικού, της φύσης του και του ρόλου του, θα παραθέσουμε τρία χαρακτηριστικά κείμενα σχετικά με αυτό. Δυστυχώς, τα κείμενα είναι στα αγγλικά, καθώς ο χρόνος δε μας επιτρέπει να τα μεταφράσουμε. Ζητούμε εκ προοιμίου συγγνώμη από όποιον αναγνώστη δεν έχει τη δυνατότητα να τα διαβάσει.

Δομή Δυνάμεων ΕΣ – Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Β΄

Αν γίνει δεκτός ο διαχωρισμός του ελληνικού χώρου σε τρία θέατρα επιχειρήσεων, τότε οι επιχειρησιακές ανάγκες μπορούν να διατυπωθούν με βάση αυτό το διαχωρισμό:

Θέατρο επιχειρήσεων Αιγαίου

Με το υφιστάμενο καθεστώς, στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου Πελάγους δραστηριοποιούνται δύο σχηματισμοί επίλεκτου ελαφρού πεζικού: Η 32^α Ταξιαρχία Πεζοναυτών και η 13^η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (πρακτικά, δυνάμεως συντάγματος), σε δύο διακριτούς ρόλους:

• Η 32^α Ταξιαρχία στο ρόλο της αμφίβιας συμβατικής δύναμης στη διάθεση του Αρχιστρατήγου για την επέμβαση σε περίπτωση συμβατικών επιχειρήσεων. Σε παλαιότερο σημείωμα έχουμε εκθέσει την εκτίμηση ότι για ευρύτερους επιχειρησιακούς λόγους, που δεν έχουν σχέση με τις δυνατότητες του ίδιου του σχηματισμού, η δυνατότητα για ανακατάληψη μείζονος ελληνικού νησιού που έχει καταληφθεί από τους τούρκους είναι ένα μάλλον θεωρητικό ενδεχόμενο, εξαιρετικά δύσκολο στην πράξη. Αυτό αφήνει στην 32^α Ταξιαρχία τρεις ρόλους:

 α. Την ανακατάληψη μικρότερου νησιού το οποίο έχει καταληφθεί αιφνιδιαστικά από τους τούρκους, με σημαντικές δυνάμεις επί του νησιού, δηλαδή μια συμβατική επιχείρηση μέτριας εντάσεως, και με ρευστή τη γενικότερη αεροναυτική κατάσταση.

 β. Την ενίσχυση ενός μεγάλου ελληνικού νησιού που έχει υποστεί επίθεση, αλλά η οποία δεν έχει ευοδωθεί πλήρως, κι η ελληνική πλευρά εξακολουθεί να ελέγχει μέρος του νησιού – πάλι σε σχετικά ρευστό περιβάλλον επιχειρήσεων, και

 γ. Την αποτρεπτική ενίσχυση νησιού ή νησιών του Αιγαίου, στο οποίο έχει εγκαίρως εντοπιστεί απειλή πριν αυτή εκδηλωθεί, οπότε η εκεί μετάβαση και παρουσία της ανατρέπει το σχεδιασμό του αντιπάλου.

Δομή Δυνάμεων ΕΣ – Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Α’

Μετά το σημείωμα για τη δομή των μειζόνων σχηματισμών του ΕΣ στο πλαίσιο μιας αναδιοργάνωσης, το θέμα που επανέρχεται πιο επίμονα είναι αυτό της δομής των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ, όχι κατ’ ανάγκην γιατί είναι το πιο σημαντικό, αλλά γιατί εμπλέκει ένα δημοφιλές κι εντυπωσιακό τμήμα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Όπως και σε άλλα στρατιωτικά προβλήματα, η δομή των “Ειδικών Δυνάμεων” του ΕΣ δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά διαπλέκεται με άλλα προβλήματα της οργάνωσης και της λειτουργίας του οργανισμού του, και δε μπορεί να λυθεί ανεξάρτητα από αυτά. Για το λόγο αυτό, το σημείωμα που ακολουθεί δεν αφορά απλώς την πρόταση για τη δομή των “Ειδικών Δυνάμεων” αλλά και ορισμένα άλλα βασικά προβλήματα που σχετίζονται με αυτές.