Ελληνική ΑΟΖ: Αναζητώντας την Αλήθεια

Γράφει ο Ηλίας από Κομοτηνή

Το ζήτημα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης / Υφαλοκρηπίδας έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας τα τελευταία έτη, με αφορμή κατ’ αρχάς τις οριοθετήσεις της ΑΟΖ που πραγματοποίησε η Κύπρος με γειτονικά της κράτη και στη συνέχεια με την έναρξη των διαδικασιών εκ μέρους της Ελλάδας για έρευνες υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης, ενώ πρόσφατα νοτίως της Κύπρου ξεκίνησαν οι πρώτες ερευνητικές γεωτρήσεις από διεθνείς εταιρείες και μαζί και η έντονη τουρκική αντίδραση. Έχοντας διαβάσει σχετικά κείμενα και άρθρα του ειδικού και μη τύπου, παρακολουθήσει διαδικτυακές παρουσιάσεις και συμμετάσχει σε διαδικτυακές συζητήσεις έχω διαμορφώσει την άποψη, αν και μη ειδικός, πως στο ζήτημα αυτό υπάρχουν γερές δόσεις άγνοιας και παραπληροφόρησης, προερχόμενες ακόμη και από θεωρούμενους «ειδήμονες». Έτσι, το παρακάτω κείμενο είναι μια προσπάθεια να παρουσιαστούν κάποιες σημαντικές πτυχές του θέματος που παραμένουν άγνωστες. Η συγγραφή του έγινε κατόπιν προτροπής του Βελισάριου, τον οποίον ευχαριστώ που μου δίνει το βήμα να παραθέσω τις απόψεις μου.

Εισαγωγή

Το ζήτημα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης/Υφαλοκρηπίδας παρουσιάζεται, κατά κύριο λόγο, ως μια μεγάλη ευκαιρία αύξησης της πολιτικής, οικονομικής και ενεργειακής ισχύος της Ελλάδας και φυσικά ως άλλος ένας τρόπος εύκολου και ανέξοδου προσπορισμού πακτωλών χρημάτων από την ελληνική πολιτεία τα οποία θα προέλθουν από την άντληση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Η πεποίθηση αυτή αποτυπώνεται στον ακόλουθο χάρτη και τις διάφορες παραλλαγές του, ο οποίος απεικονίζει την ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα που θεωρείται ότι δικαιούται η Ελλάδα.

watermarked-Εικ.1

Εικόνα 1              Πηγή: http://www.voria.gr

 

Έχει πολλάκις αναφερθεί κατά καιρούς, τόσο στον Τύπο όσο και σε σχετικές παρουσιάσεις και ομιλίες, ότι τα όρια της ελληνικής ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας στον ανωτέρω χάρτη έχουν κατασκευαστεί με βάση τη μέση γραμμή. Έχουν επίσης αναφερθεί οι θεωρούμενες ως αυθαίρετες θέσεις της Τουρκίας, βάσει των οποίων το Καστελόριζο δεν πρέπει να διαθέτει ΑΟΖ, ότι τα ελληνικά νησιά επίσης δεν δικαιούνται ΑΟΖ ή δικαιούνται μόνο μειωμένης γιατί το Αιγαίο αποτελεί ειδική περίπτωση κ.λπ. Λαμβάνεται επίσης ως δεδομένο ότι οι ελληνικές θέσεις είναι σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο ενώ οι τουρκικές το παραβιάζουν, με συνέπεια να διακινούνται σενάρια αναφορικά με την προδοτική/ενδοτική/δουλική στάση των εκάστοτε εγχώριων κυβερνήσεων οι οποίες δεν ανακηρύσσουν την ΑΟΖ γιατί φοβούνται την Τουρκία ή δε θέλουν να δυσαρεστήσουν τρίτες χώρες που έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

31 Ιανουαρίου 1996

ce8acebcceb9ceb1-cea0ceb5cf83cf8ccebdcf84ceb5cf82

Τους ζητήθηκε να απονηωθούν νύκτα, με ανέμους δυνάμεως 10, για να πετάξουν χαμηλά πάνω από μία βραχονησίδα αναζητώντας καταδρομείς του εχθρού (ενώ το ελικόπτερό τους ήταν άοπλο και χωρίς νυκτοσκοπικά βοηθήματα).

Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς, είχαν κάθε δικαίωμα να αρνηθούν (νόμιμα) την αποστολή που τους ανατέθηκε.

Πήγαν ήρεμοι στην αποστολή θανάτου, πειθόμενοι τοις «κείνων» ρήμασι.

Και για να μην ξεχνιόμαστε:

Τα ρήματα ήταν «κείνων»:

ce8acebcceb9ceb1-ce95cf80ceb9ceb6ceaecf83ceb1cebdcf84ceb5cf82

Τους οποίους μετά από λίγο «ημείς», δημοκρατικότατα, επιδοκιμάσαμε (για επτά χρόνια).

Αιωνία η Μνήμη των Πεσόντων.

Και δεν θα ξεχάσουμε ΠΟΤΕ τα ανθρωπάρια που ήταν υπεύθυνα.

25-01-19

Δεν ξεχνώ

 

Κύριες Αιτίες της Αποτυχίας των Επιθετικών Επιχειρήσεων που Εκτέλεσε η Στρατιά Μικράς Ασίας τον Μάρτιο του 1921 προς το Εσκή Σεχήρ και το Αφιόν Καραχισάρ – Συμπλήρωμα

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Απαντήσεις σε ζητήματα που τέθηκαν και δεν απαντήθηκαν

Κατά τη διάρκεια της διάλεξης στο Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στις 20 Δεκεμβρίου 2018, και μετά την ολοκλήρωσή της, τέθηκαν από κάποιους των παρισταμένων θέσεις και ερωτήματα, που δεν απαντήθηκαν για λόγους ανεξάρτητους της δικής μου θέλησης. Μετά τη δημοσίευση της διάλεξης, θεωρώ υποχρέωσή μου να τοποθετηθώ επί των υπόψη ζητημάτων-ερωτημάτων, κατά τρόπο όμως αρκετά εκτενέστερο από αυτόν που θα απαντούσα στον χρόνο της διάλεξης.

1ο Ζήτημα

Κατά τον χρόνο που αναφερόμουν στην τροποποίηση των αρχικών προθέσεων της Στρατιάς Μικράς Ασίας και ότι οι νέες προθέσεις προσδιόριζαν και τις βασικές γραμμές του σχεδίου ενεργείας της Στρατιάς, το οποίο θα προέβλεπε την εκτέλεση δύο διακεκριμένων παράλληλων και αφιστάμενων μεταξύ τους επιθέσεων, που δεν θα συνέκλιναν στην επίτευξη του κύριου σκοπού της όλης επιχείρησης, συνάδελφος αξιωματικός ε.α., με διέκοψε λέγοντας ότι:

«Το σχέδιο (που εκτελέστηκε) ήταν ιδέα του πρώην Αρχηγού του Ελληνικού Στρατού επί διακυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου, αντιστράτηγου Λεωνίδα Παρασκευόπουλου». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κύριες αιτίες της αποτυχίας των επιθετικών επιχειρήσεων που εκτέλεσε η Στρατιά Μικράς Ασίας τον Μάρτιο του 1921 προς το Εσκή Σεχήρ και το Αφιόν Καραχισάρ

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Το παρόν άρθρο βασίζεται στη διάλεξη που δόθηκε στο Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στις 20 Δεκεμβρίου 2018.

Πριν από την παρουσίαση του κειμένου της διάλεξης, θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, Δρ κύριο Δημήτριο Σμοκοβίτη, καθώς επίσης και τον αγαπητό φίλο και συμμαθητή μου στη ΣΣΕ, αντιστράτηγο ε.α. Σεραφείμ Παπαποστόλου (του Όπλου των ΤΘ) για τη τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυναν προκειμένου να παρουσιάσω προς στα μέλη και τους φίλους του ινστιτούτου, καθώς και σε άλλους ενδιαφερόμενους ιδιώτες ή αξιωματικούς, διάλεξη με θέμα «τις κύριες αιτίες της αποτυχίας των εαρινών επιχειρήσεων της Στρατιάς Μικράς Ασίας προς το Εσκή Σεχήρ και το Αφιόν Καραχισάρ».

Ευχαριστώ επίσης θερμά τις κυρίες και τους κυρίους που με τίμησαν με τη παρουσία τους στη διάλεξη.

Λίγα λόγια για το ζήτημα της Μικρασιατικής Εκστρατείας, της οποίας ο απόηχος αντηχεί ακόμη το εθνικό θυμικό. Σπάνια όμως προς τη κατεύθυνση της μελέτης των λόγων της αποτυχίας και τελικά της ταπεινωτικής ήττας και καταστροφής, αλλά περισσότερο προς τη κατεύθυνση του κλαυθμού και του θρήνου για τις χαμένες πατρίδες. Κάθε Αύγουστο είθισται να διοργανώνονται πλήθος συναυλιών για να «θρηνήσουν» οι συμμετέχοντες το χαμό της Σμύρνης (με το αζημίωτο βεβαίως οι θρηνούντες αοιδοί), αλλά σπάνια θα βρει κάποιος ένα εμπεριστατωμένο κείμενο που να αιτιολογεί την ήττα και τη καταστροφή. Άλλωστε δεν κρίνεται και απαραίτητο. Όλοι γνωρίζουν. Υπεύθυνοι είναι «οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Πορτογάλοι», ο βασιλιάς, ο Βενιζέλος, αλλά ποτέ εμείς.

Πιστεύω ότι τις Χαμένες Πατρίδες είναι εθνικά απαράδεκτο να τις λησμονήσουμε. Αλλά όχι μόνο «θρηνώντας» κάθε Αύγουστο. Ούτε βεβαίως και με ταξίδια στη Τουρκία (για αναψυχή, ψαράκι στο Αϊβαλί και ψώνια στις φθηνές αγορές), διότι με τα λεφτά μας φτιάχνουν τανκς και κανόνια. Καλό είναι όσοι πηγαίνουν εκεί να ρίχνουν και μια ματιά στα κατάλοιπα της εκεί ακόμη ζωντανής Ελληνικής τρισχιλιετούς παρουσίας, αλλά και στους τόπους που έχυσαν το αίμα τους ή μαρτύρησαν και άφησαν τα κόκαλά τους εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά της Ελλάδας.

Εμείς εδώ στο ιστολόγιο Βελισάριος, δηλαδή ο Βελισάριος, ο Κλεάνθης και η ταπεινότητά μου, θα επιμένουμε να βλέπουμε τις Χαμένες Πατρίδες, και κυρίως τη Μικρασιατική Εκστρατεία, από μία πολύ διαφορετική οπτική γωνία. Θα συνεχίσουμε να αναζητάμε και να αναδεικνύουμε τις αιτίες των αποτυχιών και της ήττας. Και αυτό για ένα και μόνο λόγο: επειδή έχουμε κατανοήσει ότι σήμερα κινδυνεύουμε να ηττηθούμε και πάλι από τους Τούρκους για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ηττηθήκαμε τότε από αυτούς. Και τότε οι υπεύθυνοι δήλωναν ότι θα τους συντρίψουμε. Ότι θα αποβιβαστούμε στο Πόντο και θα προελάσουμε μέχρι τη Σεβάστεια. Και τότε ο υπεύθυνος διοικητής της Εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ, υποστράτηγος Νικόλαος Τρικούπης, μολονότι δεν διέθετε εφεδρείες, διαβεβαίωνε τον Χατζανέστη, και αυτός με τη σειρά του την κυβέρνηση, ότι «το μέτωπο είναι ακλόνητο» και ότι «αν ο εχθρός επιχειρήσει επίθεσιν και αντί να αιφνιδιάσει ημάς αιφνιδιασθή αυτός, εμπίπτων εις φραγμόν καλώς συνδεδυασμένων πυρών πεζικού, αυτομάτων όπλων και πυροβολικού, είναι βέβαιον ότι θ’ αποτύχη. Σταματών οριστικώς προ των ημετέρων συρματοπλεγμάτων θα υποστή καταστροφήν, αρκεί ταύτα να ώσιν καλώς συνδεδυασμένα …μπλα … μπλα …». Όμως οι Τούρκοι ήταν αυτοί που αιφνιδίασαν τους Τρικούπη και Χατζανέστη με τον όγκο των δυνάμεων δια των οποίων επιτέθηκαν κατά της Εξέχουσας και συνέτριψαν τις εκεί αμυνόμενες ασθενείς Ελληνικές δυνάμεις, περνώντας ταυτόχρονα στα νώτα του Τρικούπη από ένα αφύλακτο πέρασμα τρεις Μεραρχίες Ιππικού. Και ήταν αφύλακτο επειδή ο Τρικούπης απέσυρε τη φρουρά του περάσματος, λέγοντας ότι  «ο κυκλών κυκλούται».

Τα «θα τους θάψουμε» και «θα τους συντρίψουμε», μου θυμίζουν τις δηλώσεις του Τρικούπη. Που όπως και τότε, έτσι και σήμερα δεν υποστηρίζονται από αντίστοιχες αντικειμενικές δυνατότητες. Πόσα αφύλακτα περάσματα, ή φυλασσόμενα με πολύ ασθενή δύναμη, μπορεί υπάρχουν σήμερα; Μπορούν π.χ. σήμερα οι Τούρκοι να αερομεταφέρουν αιφνιδιαστικά στον Άρη και στην Ατάρνη από μία Ταξιαρχία Καταδρομών; Έχει εξεταστεί αυτό το ενδεχόμενο; Και αν έχει εξεταστεί, είναι ισχυρή η δική μας απάντηση;

Αν το κείμενο της διάλεξης μπορεί να προσφέρει κάποια σημαντική υπηρεσία, αυτή θα ήταν η εξής:

Θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε όλοι και κυρίως αυτοί που επιδιώκουν να αναλάβουν θέσεις ευθύνης στο σύστημα της άμυνας και ασφάλειας της Χώρας, ότι το χτίσιμο ενός ικανού στρατεύματος είναι μια μακρά, συνεχής, επίπονη  και δύσκολη διαδικασία στην οποία δεν επιτρέπεται διακοπή και εφησυχασμός για κανένα απολύτως λόγο, όπως είναι π.χ., αυτοί της οικονομικής κρίσεως και δημογραφικής υστέρησης που διερχόμαστε κατά την παρούσα περίοδο. Άμυνα «α λα καρτ» δεν υπάρχει. Όταν θα έρθει η ώρα, θα πολεμήσεις όπως έχεις προετοιμαστεί, όπως έχεις εκπαιδευτεί και με ό,τι διαθέτεις.

Το κείμενο της διάλεξης αναπτύσσεται στις ακόλουθες ενότητες:

  1. Εισαγωγή
  2. Σκοπός
  3. Τα προ των επιχειρήσεων του Μαρτίου σημαντικά γεγονότα
  4. Γενικές πληροφορίες επί των αντιπάλων δυνάμεων
  5. Η επιθετική αναγνώριση προς Εσκή Σεχήρ
  6. Η γενική κατάσταση της Στρατιάς Μικράς Ασίας στις αρχές του 1921
  7. Οι Σύμμαχοι επείγονται να διευθετήσουν το Μικρασιατικό Ζήτημα
  8. Πώς αποφασίστηκαν οι επιχειρήσεις του Μαρτίου 1921
  9. Η τροποποίηση των αρχικών προθέσεων της Στρατιάς
  10. Η Κυβέρνηση καλεί υπό τα όπλα τρεις κλάσεις της εφεδρείας
  11. Η Γενική Στρατιωτική Κατάσταση στις 9 Μαρτίου 1921
  12. Η διεξαγωγή επιχειρήσεων του Μαρτίου 1921
  13. Η δεύτερη μάχη του Τουμλού Μπουνάρ
  14. Οι κύριες αιτίες της αποτυχίας
  15. Η αναποτελεσματική διεύθυνση των επιχειρήσεων στον ΕΣ
  16. Απόψεις των τότε αντιπάλων επί των επιχειρήσεων
  17. Επίλογος

1. Εισαγωγή

Το θέμα που θα αναπτύξω αφορά την παρουσίαση των σημαντικότερων λόγων εξ αιτίας των οποίων οι επιθετικές επιχειρήσεις που εκτελέστηκαν από τη Στρατιά Μικράς Ασίας τον Μάρτιο του 1921 απέτυχαν στην επίτευξη των σκοπών που είχαν τεθεί.

Οι αναφερόμενες επιχειρήσεις αποτέλεσαν το κρίσιμο σημείο καμπής της Μικρασιατικής Εκστρατείας, επειδή ανέδειξαν ως τον σημαντικότερο παράγοντα επίλυσης του Μικρασιατικού Ζητήματος, το Κεμαλικό κράτος και τον στρατό του. Εάν η Ελλάδα επιθυμούσε να παραμείνει στη Μικρά Ασία, θα έπρεπε να αναμετρήσει τις δυνατότητές της με αυτές της Κεμαλικής Τουρκίας. Εφ’ όσον οι κυβερνώντες τη Χώρα δεν είχαν την ισχυρή βούληση να ηγηθούν αυτής της αναμέτρησης με την αδιάλλακτη αποφασιστικότητα που απαιτούνταν, όφειλαν να αναλάβουν τη βαριά ευθύνη της αποχώρησης του Ελληνικού Στρατού από τη Μικρά Ασία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Καλή Χρονιά!

2019.jpg

Σε όλους τους φίλους και αναγνώστες του ιστολογίου ευχόμαστε από καρδιάς

Καλή Χρονιά, με Υγεία, Ευτυχία κι Επιτυχίες!

Ας ευχηθούμε το 2019 να φέρει στην Πατρίδα μας Πρόοδο, Προκοπή και να την απαλλάξει από τις δραματικές μάστιγες που την ταλανίζουν.

Εμείς από την πλευρά μας θα είμαστε παρόντες, με κείμενα, απόψεις, και κριτική. Τα σχέδιά μας για το Νέο Έτος είναι πολλά και φιλόδοξα. Μείνετε συντονισμένοι!

Πρόσκληση σε διάλεξη του Ταξιάρχου ε.α. Βασιλείου Λουμιώτη

ISME 20182012 20-12-2018 Loumiotis Vasilios 2

Την Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018, ο Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης θα δώσει διάλεξη με θέμα:

«Αιτίες της αποτυχίας των επιθετικών επιχειρήσεων της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Μάρτιο του 1921»

Η διάλεξη διοργανώνεται από το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών Ελλάδος  και θα δοθεί στο Σπυροπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού.

Όσοι προσέλθουν μπορούν να είναι βέβαιοι ότι θα παρακολουθήσουν μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική ομιλία!

Η Ελληνική πολιτεία δεν αποδίδει την οφειλόμενη τιμή στους Έλληνες στρατιώτες που έπεσαν κατά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (ή και Μεγάλος Πόλεμος) έληξε επίσημα στις 11 Νοεμβρίου 1918, ενώ λίγο νωρίτερα, στις 30 Σεπτεμβρίου, είχε συνθηκολογήσει η Βουλγαρία, που ήταν αυτή που διεξήγαγε τις επιχειρήσεις στο Μακεδονικό μέτωπο για λογαριασμό της Γερμανίας (ήταν και πάλι σύμμαχος της Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Η Οθωμανική Αυτοκρατορία (πιστός σύμμαχος και αυτή της Γερμανίας)  κατέθεσε τα όπλα στις 17/30 Οκτωβρίου 1918, με την υπογραφή στο Μούδρο της Λήμνου της ομώνυμης ανακωχής, μεταξύ αυτής και της Μεγάλης Βρετανίας, που ενεργούσε ως εκπρόσωπος των Συμμαχικών Δυνάμεων.

Η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο με το πλευρό των Δυτικών Συμμάχων στις 28 Ιουνίου 1917 και η συμμετοχή της υπήρξε καθοριστική για τη διάσπαση του Μακεδονικού μετώπου. Οι σημαντικότερες μάχες τις οποίες διεξήγαγε ο Ελληνικός Στρατός (ή συμμετείχε με Συμμαχικές δυνάμεις) ήταν η μάχη του Σκρα στις 17 Μαΐου 1918 (π.ημ) την οποία διεξήγαγε το Σώμα Στρατού Εθνικής Άμυνας και η μάχη της Δοϊράνης από τις 5 έως 6 Σεπτεμβρίου 1918 (π.ημ) στην οποία έλαβαν μέρος, μαζί με Βρετανικές δυνάμεις, οι Μεραρχίες Σερρών και Κρήτης.

1 - Βερντέν

Μαυσωλείο Βερντέν

Στην επέτειο της λήξης του Μεγάλου Πολέμου διοργανώνονται επίσημες τελετές, με τη συμμετοχή αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, στρατιωτικών ηγετών, βετεράνων των πολέμων και μεγάλου αριθμού πολιτών, προκειμένου να αποδοθεί ο οφειλόμενος φόρος τιμής στους μεγάλους νεκρούς εκείνου του τρομερού πολέμου.  Οι τελετές αυτές διοργανώνονται συνήθως στους χώρους ταφής των πεσόντων, όπου έχουν ανεγερθεί δωρικού ύφους μνημεία και μαυσωλεία, που τιμούν επάξια αυτούς που πρόσφεραν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας τους.

Τα παραπάνω όμως γίνονται από τις σοβαρές χώρες της Ευρώπης —που έμαθαν να τιμούν τους νεκρούς τους σύμφωνα με την αρχαιοελληνική παράδοση— και όχι από τη νεώτερη Ελλάδα, όπου οι πεσόντες των πολέμων της αναπαύονται εν πολλοίς σε άγνωστες τοποθεσίες, ή και σε κοιμητήρια που προκαλούν το λιγότερο ντροπή.

Νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον να δούμε το τι συμβαίνει στην Ελλάδα αναφορικά με την απόδοση της οφειλόμενης τιμής στους νεκρούς αξιωματικούς και οπλίτες του Α’ παγκοσμίου πολέμου.

Μη απόδοση της οφειλόμενης τιμής στους πεσόντες της μάχης του Σκρα

Η μάχη του Σκρα διεξήχθη πλησίον των σημερινών Ελληνοσκοπιανών συνόρων, στη περιοχή μεταξύ των χωριών Περίκλεια και Σκρα. Στη μάχη έλαβαν μέρος οι Μεραρχίες του Σώματος Στρατού Εθνικής Άμυνας (Σερρών, Αρχιπελάγους και Κρήτης), οι οποίες επιτέθηκαν προς βορρά εναντίον Βουλγαρικών δυνάμεων που κάλυπταν τη διάβαση της Ούμα. Η κυρία προσπάθεια είχε ανατεθεί στη Μεραρχία Αρχιπελάγους, η οποία επιτέθηκε προς το ισχυρά οχυρωμένο από τους Βουλγάρους ύψωμα Σκρα Ντι Λέγκεν, από το όνομα του οποίου έλαβε το γειτονικό χωριό της Λούμνιτσας, το όνομα Σκρα.

Οι Ελληνικές απώλειες από την ολοήμερη μάχη ήταν εξαιρετικά βαριές (αναλογικά με τη διάρκεια της μάχης απετέλεσαν ένα μικρό «Βερντέν») και έχουν ως ακολούθως:

Στους νεκρούς της μάχης θα πρέπει να προστεθούν και οι 164 αγνοούμενοι, οι οποίοι φονεύθηκαν, αλλά οι σωροί τους ήταν τέτοια κατάσταση «καταστροφής», που ήταν αδύνατη η αναγνώρισή τους. Επομένως ο συνολικός αριθμός των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών ανέρχεται στους 605. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

28η Οκτωβρίου 1940:  Μύθοι και Ανακρίβειες – Αποκατάσταση της Αλήθειας

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Πριν πέντε χρόνια είχε αναρτηθεί στο παρόν ιστολόγιο άρθρο μου υπό το τίτλο «28η Οκτωβρίου 1940: Παρεξηγήσεις και ανακρίβειες», στο οποίο σχολίαζα δηλώσεις σημαίνοντος σε αποστρατεία ανώτατου αξιωματικού του Στρατού (δεν βρίσκεται στη ζωή και ως εκ τούτου παρέλκει η αναφορά του ονόματός του), στις οποίες αναφερόταν εξαιρετικά αρνητικά για τον Αρχιστράτηγο του Ελληνικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού και Ελληνογερμανικού πολέμου, αντιστράτηγο τότε, Αλέξανδρο Παπάγο. Πάντοτε θεωρούσα ότι στο άρθρο εκείνο, που συντάχθηκε σε πολύ σύντομο χρόνο, δεν σχολιάστηκαν με την απαιτούμενη επάρκεια οι επίμαχες δηλώσεις του ανώτατου αξιωματικού.

Τη σημερινή ημέρα που σύμπας ο απανταχού της γης Ελληνισμός εορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ, επανέρχομαι στο σχολιασμό εκείνων των δηλώσεων με σκοπό να τιμήσω αφ’ ενός όλους εκείνους τους πολλούς και ανώνυμους που με το «χαμόγελο στα χείλη» έσπευσαν στο κάλεσμα της ιστορίας και έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους για την ελευθερία και τη τιμή της Ελλάδας και αφ’ ετέρου (να τιμήσω) εκείνους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες που προετοίμασαν τη Πατρίδα μας και το Στρατό της για να αντιμετωπίσουν, με πίστη στο δίκαιο του αγώνα, την ιταμή επίθεση της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας και ηγήθηκαν του έθνους σε μία από τις κρισιμότερες περιόδους της νεώτερης ιστορίας μας.

Οι επίμαχες δηλώσεις:

«Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε ένα φοβερό λάθος με το οποίο οι ιστορικοί και στρατηγικοί μελετητές δεν ασχολούνται. Ο στρατός πολεμούσε στην Αλβανία. Στα οχυρά, όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί, πολεμούσε άλλο κομμάτι του. Κανείς βέβαια δεν περίμενε ότι η Γιουγκοσλαβία θα σαρωνόταν και οι μηχανοκίνητες δυνάμεις του Χίτλερ θα έμπαιναν από τον Αξιό. Έγινε αυτό. Άρα έχουμε την αντιδιαστολή σχεδίασης και υλοποίησης. Δεν είχε προβλεφθεί σχέδιο για αυτό. Άρα έπρεπε να γίνει στρατηγικός ελιγμός. Διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε άνθρωπος για να τον κάνει. Δεν υπήρχε το αρμόδιο εξειδικευμένο πολεμικό στρατηγείο για να το κάνει αυτό. Κι έτσι μια απλούστατη στρατηγική κίνηση, μια μονάδα να πιάσει τον Όλυμπο να μην περάσουν οι Γερμανοί αμαχητί, δεν έγινε. Το Γενικό Στρατηγείο βρισκόταν στο Μεγάλη Βρετανία στην Αθήνα. Δεν είχε ούτε τους αρμόδιους επιτελείς, ούτε τον όγκο των εκτιμήσεων αυτών, δεν είχε όμως και την πείρα για να δει τα πράγματα. Εδώ δεν είδε το Αλβανικό Μέτωπο. Διέταξε τον Κατσιμήτρο να υποχωρήσει, που αν το έκανε θα ήταν καταστροφικό. Σας λέω μόνο τούτο, ότι δεν είχε αίσθηση του χώρου. Ο Στρατάρχης Παπάγος δεν πήγε ποτέ στο μέτωπο. Αυτά τα λάθη βέβαια μας τα κάλυψε η ιδιοφυΐα του Κατσιμήτρου, ο οποίος παράκουσε τις εντολές και νίκησε. Όμως το έλλειμμα του στρατηγικού ελιγμού παρέμεινε»

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κύριες αιτίες της ήττας της Στρατιάς Μ. Ασίας και της καταστροφής του Στρατού τον Αύγουστο του 1922

Το παρόν κείμενο αποτελεί μία ελαφρώς εκτενέστερη έκδοση του άρθρου μας με τίτλο  «Κύριες αιτίες της ήττας της Στρατιάς Μ. Ασίας και της καταστροφής του Στρατού τον Αύγουστο του 1922» που δημοσιεύτηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2018 στο «Αφιέρωμα Μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή» της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ της Κυριακής.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ της Κυριακής, την υπεύθυνη για την έκδοση του «Αφιερώματος Μνήμης στη Μικρασιατική Καταστροφή», δημοσιογράφο κυρία Μαρίνα Ζιώζιου και τον ιστορικό κύριο Βλάση Αγτζίδη που επιμελήθηκε την έκδοση του αφιερώματος, για τη τιμή που μας έκαναν να παρουσιάσουμε τη δική μας άποψη για το τραγικότερο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας μας.

Επιχειρήσεις (Σχεδιάγραμμα 1)

Το πρωί της 13ης Αυγούστου 1922 (π.ημ.)2 η 1η Τουρκική Στρατιά επιτέθηκε εναντίον των Ελληνικών μεραρχιών που κάλυπταν τη δεξιά πτέρυγα της εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ. Η Ελληνική διοίκηση υπέστη στρατηγικό αιφνιδιασμό και εξ αιτίας της απουσίας  εφεδρείας και άλλων αδυναμιών, η αντίδρασή της υπήρξε ατελέσφορη. Το πρωί της 14ης η άμυνα κατέρρευσε και ο διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού υποστράτηγος Τρικούπης, διέταξε άμεση απαγκίστρωση. Την επομένη οι υποχωρούσες δυνάμεις διασπάστηκαν στην ομάδα Τρικούπη που συμπτυσσόταν βραδέως βόρεια της σιδηροδρομικής γραμμής και την ομάδα Φράγκου που τη νύκτα της 15ης εγκαταστάθηκε στην οχυρωμένη τοποθεσία του Τουμλού Μπουνάρ. Στις 16/8 η Ομάδα Φράγκου εγκατέλειψε αμαχητί τη τοποθεσία του Τουμλού Μπουνάρ, μολονότι προ του μετώπου της η Ομάδα Τρικούπη μαχόταν σκληρά για να συνενωθεί μαζί της. Στις 17 Αυγούστου η Ομάδα Τρικούπη καταστράφηκε στη κοιλάδα του Αλή Βεράν, αιχμαλωτισθέντων και των διοικητών των Α’ και Β’ Σωμάτων Στρατού, ενώ η Ομάδα Φράγκου υποχώρησε «εν διαλύσει» προς το Αιγαίο.

2 - Σχεδιαγρ 1 - Σύμπτ Α κ' Β ΣΣ_a - Υδ.

Η αμυντική μάχη επί της τοποθεσίας της Εξέχουσας στις 13/8 και 14/8 και οι διαδοχικές τοποθεσίες που καταλήφθησαν από τις Ελληνικές δυνάμεις κατά τη σύμτπυξή τους προς το Τουμλού Μπουνάρ. Εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ ονομαζόταν η αμυντική γραμμή που κάλυπτε το Αφιόν και προεξείχε υπό μορφή σφήνας εκτός της υπόλοιπης Ελληνικής αμυντικής γραμμής.

Μέχρι και σήμερα, η γενική ιστοριογραφία δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τη ραγδαία ήττα και συντριβή της Μικρασιατικής Στρατιάς των 200.000 ανδρών και των 400 πυροβόλων, που μέχρι και τις 13 Αυγούστου 1922 συνέχιζε να είναι ισοδύναμη (αν όχι ισχυρότερη) του Τουρκικού στρατού. Οι συντάκτες του παρόντος θεωρούν ως σημαντικότερες αιτίες τις παρακάτω: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου