Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Κατά τη δύσκολη αυτή ώρα, που η φύση χτυπάει εχθρικά τις θύρες όλου του κόσμου, τη θύρα της Ελλάδας χτυπάει επιπλέον κι ένας βάρβαρος εχθρός αιώνων.

Επειδή η φλυαρία της Πέμπτης Φάλαγγας έχει αρχίσει να κουράζει, θα επαναλάβουμε, προς εμπέδωση, πώς διακήρυξαν οι Επαναστάτες την Ανεξαρτησίας τους, ρητώς κι επισήμως, με την Α΄ Εθνική Συνέλευσης των Ελλήνων, η οποία συνήλθε στην Επίδαυρο από τις 20 Δεκεμβρίου 1821 έως τις 16 Ιανουαρίου 1822, και πώς όρισαν τα θεμελιώδη του νέου Κράτους στο πρώτο Σύνταγμα της Χώρας,  το «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος»:

ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ

ΤΡΙΑΔΟΣ

Το Ελληνικός Έθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανική Δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρει τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας, και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερα δια των νομίμων Παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, «Την Πολιτικήν αυτού Ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν» εν Επιδαύρω, την α. Ιανουαρίου, έτει αωκβ. και α της Ανεξαρτησίας.

ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΙΤΛΟΣ Α. ΤΜΗΜΑ Α.

ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

α’. Η επικρατούσα Θρησκεία εις την Ελληνικήν Επικράτειαν είναι η της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας· ανέχεται όμως η Διοίκησις της Ελλάδος πάσαν άλλην Θρησκείαν, και αι τελεταί και ιεροπραγίαι εκάστης αυτών εκτελούνται ακωλύτως.

ΤΜΗΜΑ Β.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

β’. Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες, και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων.

γ’. Όλοι οι ‘Έλληνες εισίν όμοιοι ενώπιον των νόμων, άνευ τινός εξαιρέσεως, ή βαθμού, ή κλάσεως, ή αξιώματος.

δ’. Όσοι έξωθεν ελθόντες κατοικήσωσιν ή παροικήσωσιν εις την Επικράτειαν της Ελλάδος, εισίν όμοιοι με τους αυτόχθονας κατοίκους ενώπιον των νόμων.

ε’.  Η Διοίκησις θέλει φροντίσει να εκδώση προσεχώς νόμον περί πολιτογραφήσεως των ξένων, όσοι έχουσι την επιθυμίαν να γίνωσιν Έλληνες.

ς’. Όλοι οι Έλληνες, εις όλα τα αξιώματα και τιμάς, έχουσι το αυτό δικαίωμα, δοτήρ δε τούτων μόνη η αξιότης εκάστου.

ζ’. Η ιδιοκτησία, τιμή και ασφάλεια εκάστου των Ελλήνων είναι υπό την προστασίαν των νόμων.

η’. Όλαι αι εισπράξεις πρέπει να διανέμωνται δικαίως εις όλας τας τάξεις και κλάσεις των κατοίκων, καθ’ όλην την έκτασιν της ελληνικής επικρατείας, καμμία δε είσπραξις δεν γίνεται, άνευ προεκδοθέντος νόμου.

«Πᾶς Ἕλλην δὶς καὶ τρὶς καὶ τετράκις καὶ πάλιν ὀφείλει νὰ ἀναγνώσῃ καὶ ἀπὸ στήθους μάθῃ αὐτήν [τη Διακήρυξη]».
Ν. Ν. Σαρίπολος, Σύστημα Συνταγματικού Δικαίου και Γενικού Δημοσίου Δικαίου,  τόμ. Α΄, Αθήνα 1903.

Χρόνια Πολλά, και Ψηλά το Κεφάλι!

Η «υβριδική απειλή» και η Πέμπτη Φάλαγγα

(Αναδημοσίευση άρθρου του Θανάση Κ.)
[Αντί να γράψουμε τα προφανή, η απόφαση του ιστολογίου είναι να αναδημοσιεύσει ένα κείμενο που διατυπώνει γλαφυρά και καθαρά το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στα σύνορα της Χώρας. 
Το προσυπογράφουμε μέχρι τελείας.]
Η προσπάθεια να μείνει «ο Έβρος όρθιος», δηλαδή να ΜΗΝ περάσει η λαθρο-εισβολή, ήταν μια «συμβολική» μάχη. Που κερδήθηκε! Αλλά ως εκεί!
Ξύπνησε τους Έλληνες. Τους ένωσε και τους έδωσε αυτοπεποίθηση και κουράγιο. Αλλά ως εκεί!
Κερδίσαμε μια μοναδική συμβολική μάχη. Τώρα πρέπει να κερδίσουμε και πραγματικά. Ο κίνδυνος δεν πέρασε. Κάθε άλλο.
Η απειλή υπάρχει. Και ο υβριδικός Πόλεμος από την πλευρά της Τουρκίας τώρα θα αρχίσει να κλιμακώνεται.
  • Η Τουρκία χρησιμοποιεί τους αμάχους για να αποσταθεροποιήσει γειτονικό της κράτος: Την Ελλάδα!
Δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβη αυτό. Το έκανε και το Μαρόκο στην Ισπανική Σαχάρα, το 1975. Όταν κινητοποίησε 350 χιλιάδες πολίτες να προελάσουν και να καταλάβουν «ειρηνικά» τα εδάφη που εγκατέλειπε τότε η Ισπανία. Ήταν η περιβόητη «Πράσινη Προέλαση» (March Verde ή Green March στην αγγλοσαξονική βιβλιογραφία).

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Από τον αρχαίο Έλληνα Οπλίτη στην Πολεμική Αεροπορία: η Μαχητική Ισχύς ως προϋπόθεση της Ειρήνης και της Ευημερίας

1. Τότε: Πριν από 2500 χρόνια ακριβώς

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν κατά γενική ομολογία ικανότατοι μαχητές, επιδεικνύοντας απόλυτη τάξη και πειθαρχία, ως αποτέλεσμα επίπονης εκπαίδευσης, υψηλού φρονήματος, σωστής οργάνωσης και κατάλληλου εξοπλισμού. Ο Έλληνας οπλίτης ήταν ελεύθερος πολίτης και έκανε το χρέος του προς την πατρίδα σε περίοδο πολέμου, ως στρατιώτης βαρέως πεζικού, αποτελώντας το δομικό στοιχείο της οπλιτικής φάλαγγας. Έφερε βαρύ οπλισμό που ξεπερνούσε τα 25 κιλά, αποτελούμενο κυρίως από ασπίδα, δόρυ, ξίφος, περικεφαλαία και ενίοτε θώρακα. Η φάλαγγα ήταν μία πυκνή παραλληλόγραμμη διάταξη οπλιτών, συνήθως με βάθος οκτώ γραμμών, όπου η κατά παράγγελμα επικάλυψη των ασπίδων επέτρεπε μια άκαμπτη και ανθεκτική γραμμή μετώπου. Η κύρια τακτική ήταν ο δορατισμός, δηλαδή η μαζική νύξη με τα δόρατα, πάνω, κάτω και ενδιάμεσα από το τείχος των ασπίδων, ακολουθούμενη από τον ωθισμό, δηλαδή την άσκηση μεγάλης πίεσης στον εχθρό από τις ασπίδες του πρώτου ζυγού, όπου συσσωρευόταν το συνδυασμένο αποτέλεσμα όλων των ανδρών του στίχου, με σκοπό τη δημιουργία ρήγματος στην αντίπαλη παράταξη. Σε πολλές περιπτώσεις, το θέαμα και μόνο της επέλασης της φάλαγγας υπό τις ιαχές των οπλιτών της ήταν αρκούντως τρομαχτικό, ώστε να τρέψει τους βαρβάρους σε φυγή.

1

Η αρχαία Οπλιτική Φάλαγγα: ο κάθε οπλίτης φέρει βαρύ (και ακριβό) οπλισμό, ενώ το σύνολο των οπλιτών, με κατάλληλη εκπαίδευση, οργάνωση και υψηλό φρόνημα, αποτελεί έναν ισχυρότατο σχηματισμό μάχης.

Η πολεμική αυτή ικανότητα διασφάλισε σε μεγάλο βαθμό την ευημερία, αποκρούοντας Πέρσες, Καρχηδόνιους και Ετρούσκους (5ος αι. π.Χ.), και προωθώντας τον εμπορικό και οικιστικό αποικισμό ανά τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο. Συνεπώς επέτρεψε την ανάπτυξη του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, επιτυγχάνοντας υπό την ηγεσία του Μεγ. Αλεξάνδρου τη μέγιστη δυνατή εξάπλωση – επικράτηση έως την Ινδία. Πέραν της τακτικής, θα πρέπει να σημειωθεί και η ευρηματικότητα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την ιδιοφυΐα του Διάδη του Πελλαίου, αρχιμηχανικού του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, καθώς και του Αρχιμήδη, οι μηχανισμοί του οποίου συνέβαλαν στην άμυνα των Συρακουσών. Η σταδιακή απώλεια της μαχητικής ικανότητας οδήγησε στην υποταγή της Ελλάδας στην αρχαία Ρώμη – συνώνυμο της δύναμης (2ος αι. π.Χ.). Αργότερα, στους βυζαντινούς χρόνους, ανεδείχθη το ελληνοχριστιανικό πλέον πνεύμα και, όσο ήμασταν στρατιωτικά ισχυροί, υπήρξε σχετική πρόοδος και ευημερία. Αντιθέτως, η σταδιακή εξάρτηση από ξένους μισθοφόρους και η στρατιωτική αδυναμία οδήγησε στην ήττα του Μαντζικέρτ (1071 μ.Χ.) και αργότερα στην Άλωση (1453 μ.Χ.). Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Βιβλιοπαρουσίαση: Αλέξανδρος Κολοβός –  Αποφάσεις από το Διάστημα, Πληροφορίες και Δορυφορική Τεχνολογία

ΑποφάσειςΔιάστημα_front

Οι Υπηρεσίες Πληροφοριών αποτελούν τον έναν από τους τρεις πυλώνες της ασφαλείας ενός κράτους, μαζί με τις Ένοπλες Δυνάμεις και την Αμυντική Βιομηχανία. Ένα κράτος είναι τόσο ασφαλές και τόσο υπολογίσιμο όσο αυτοί οι τρεις πυλώνες. Τα τρία αυτά στοιχεία δεν αποτελούν «μηχανισμούς» του κράτους. Δεν «αντανακλούν» απλώς αλλά κυριολεκτικά αποτελούν τη θέληση μιας κοινωνίας να υπάρχει στον κόσμο. Ειδικά οι υπηρεσίες πληροφοριών «αποτελούν την πραγματική έκφραση του υποσυνειδήτου της χώρας», όπως λέει μία διάσημη όσο και οξυδερκής φράση ενός ήρωα του Τζων Λε Καρρέ – που κάτι ξέρει από υπηρεσίες πληροφοριών.

Υπηρεσίες Πληροφοριών, Ένοπλες Δυνάμεις και Αμυντική Βιομηχανία, επιπλέον, αντανακλούν με τον πιο σαφή τρόπο την ικανότητα μίας κοινωνίας να οργανώσει την επιβίωσή της. Αποτελούν το μέτρο της οργανωτικής της ικανότητας, της τεχνικής της δεξιότητας, της οξυδέρκειάς της, της πνευματικής της αλκής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο Συνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας και η Προβληματική Δράση του κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία – Μέρος ΙΙβiii

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Η διεξαγωγή της μάχης στο Κέντρο Αντιστάσεως (Κ.Α.) Καμελάρ από τη 16η ώρα της 13ης Αυγούστου μέχρι το πρωί της 14ης Αυγούστου υπό την ευθύνη του Συνταγματάρχη Ν. Πλαστήρα

 

Η τακτική κατάσταση στο διάκενο μεταξύ των Ι και IV Μεραρχιών περί τη 16η ώρα

Πριν συνεχίσουμε την αναφορά μας στα της διεξαγωγής της μάχης στο Κ.Α. Καμελάρ υπό τη διοίκηση του Συνταγματάρχη Πλαστήρα, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούμε στην επικρατούσα τακτική κατάσταση τη 16η ώρα στο δεξιό του Κ.Α. Καμελάρ, δηλαδή στο υπάρχον κενό μεταξύ των Ι και IV Μεραρχιών και τούτο επειδή ο Συνταγματάρχης Πλαστήρας εξ ιδίας πρωτοβουλίας ενεργώντας και χωρίς να ενημερώσει (μάλλον) την IV Μεραρχία, υπό τις διαταγές της οποίας είχε τεθεί, επέκτεινε με το 2ο Τάγμα Ευζώνων, υπό τον Ταγματάρχη Παλάντζα, το δεξιό της IV Μεραρχίας μέχρι τους βράχους του Καγιαντιμπί, όπως ο ίδιος αναφέρει στην Έκθεσή του (βλέπε Μέρος ΙΙβi):

«Κατόπιν τούτου αποφασίζομεν όπως δι’ ενός Λόχου του ερχομένου Τάγματος και μιάς Πυροβολαρχίας καταλάβωμεν τα υψώματα 1.000 μ. Α. Καγιά Ντεπέ επεκτείνοντες το δεξιόν της IV Μεραρχίας …»

Κατόπιν της παραπάνω απόφασης του Πλαστήρα την 11η και 30΄ περίπου πρωινή ώρα της 13ης Αυγούστου ένας Λόχος Ευζώνων του 2ου Τάγματος Ευζώνων και η Πυροβολαρχία Βλαχάβα εγκαταστάθηκαν αμυντικά στην περιοχή των Βράχων του Καγιαντιμπί, πιθανόν στην περιοχή του αυχένα Γκεϊσλάρ (βλέπε το Σχεδιάγραμμα 9 και τη φωτογραφία 8 του άρθρου ΙΙβi). Το υπόψη γεγονός δεν πρέπει να είχε αναφερθεί στη IV Μεραρχία και τούτο επειδή δεν υπάρχει αντίστοιχη καταχώριση στην Έκθεση Πλαστήρα, αλλά και στην Έκθεση Πεπραγμένων της Μεραρχίας. Έχουμε ήδη επισημάνει στα άρθρα ΙΙβi και ΙΙβii ότι οι εντολές που ανατέθηκαν από το Α΄ Σώμα Στρατού και την IV Μεραρχία στο Συνταγματάρχη Πλαστήρα του επέβαλαν μετά  «τάγματος του 5/42 Συν/τος, της Διοικήσεως του Συν/τος και Πυρ/χίας δια Μοναστίρ Ντερέ να ανέλθη επί του Καμελάρ Νταγ όπου η Διοίκησις του ομονύμου Κέντρου αντιστάσεως. Πάσαι αι δυνάμεις αι Δ. Μαύρου Βράχου (ναι) τεθήσονται υπό τας διαταγάς Συν/χου Πλαστήρα». Δηλαδή ο Συνταγματάρχης Πλαστήρας θα έπρεπε να ανέλθει με το Απόσπασμά του στο Καλετζίκ, τουλάχιστον με το μείζον της δύναμης του Αποσπάσματός του, και να αναλάβει τη διοίκηση των δυνάμεων που ήδη αμύνονταν επί του υψώματος, καθώς και του ΙΙ/11 Τάγματος που βρισκόταν καθ’ οδόν προς το Καλετζίκ. Σχετικές πληροφορίες στα άρθρα ΙΙβi και ΙΙβii.

Φωτογραφία 19: Υψώματα Μπελέν Τεπέ. Κατ’ ευθείαν εμπρός διακρίνεται η πεδιάδα του Σινάν Πασά και δεξιά οι Βράχοι του Καγιαντιμπί.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο Συνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας και η Προβληματική Δράση του κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία – Ενημέρωση

Μετά τις θερμές ευχές σε όλους τους αναγνώστες για τις γιορτές των ημερών, και πριν προχωρήσουμε στην ανάρτηση του επομένου κειμένου σχετικά με τη δράση του Πλαστήρα στη Μικρασιατική Εκστρατεία, ενημερώνουμε τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες ότι τα ήδη αναρτηθέντα κείμενα που αναφέρονται στη δράση του Πλαστήρα στο Καλετζίκ έχουν συμπληρωθεί και εμπλουτιστεί. Οι αλλαγές που έχουν γίνει αφορούν:

  • συμπλήρωση των κειμένων με νέες πληροφορίες
  • προσθήκη διευκρινιστικών υποσημειώσεων
  • αναλυτικότερη  παρουσίαση και σχολιασμό των κύριων  γεγονότων της μάχης, πάντα βάσει της Εκθέσεως Πλαστήρα
  • συμπλήρωση και εμπλουτισμό των σχεδιαγραμμάτων με νέα στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα.
  • προσθήκη περισσότερων φωτογραφιών με αναλυτικές λεζάντες, που προσφέρουν μία πλήρη κατά μάλλον εικόνα του πεδίου της μάχης του Καλετζίκ, πράγμα που το καθιστά το πλέον φωτογραφημένο πεδίο Ελληνικής μάχης
  • παρουσίαση της Έκθεσης Πεπραγμένων του Αποσπάσματος Πλαστήρα στο 13ο σχόλιο του Μέρους ΙΙβii, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ στις 26 Ιουνίου 1924.

Τις αμέσως προσεχείς ημέρες θα αναρτηθεί το επόμενο κείμενο σχετικά με τη δράση του Πλαστήρα στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Νέο τεύχος του περιοδικού «Στρατηγείν» / «Στρατηγικόν»

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού «Στρατηγικόν», το οποίο μετονομάζεται σε «Στρατηγείν«. Η κυκλοφορία του περιοδικού είναι διαδικτυακή, και μάλιστα με την ίδια μορφή και διαδικασία, ελαφρώς δύσκαμπτη, που έχουν αρκετά αντίστοιχα περιοδικά του εξωτερικού, όπως το Infinity Journal ή το Journal of Military Operations.

Το τεύχος είναι αφιερωμένο στις Πολιτικοστρατιωτικές Σχέσεις, ένα ζήτημα κρίσιμο, λεπτό και συχνά παρεξηγημένο. Το ενδιαφέρον εν προκειμένω είναι ότι το θέμα αντιμετωπίζεται από ιστορικής απόψεως αλλά, κι εδώ είναι το πολύτιμο στοιχείο των άρθρων, σε ελληνικό πλαίσιο, δηλαδή το ζήτημα εξετάζεται σε τρία παραδείγματα της ελληνικής νεώτερης ιστορίας. Δεδομένου ότι οι γνωστές σε όλους τους ασχολούμενους αναφορές προέρχονται από ξένες αναλύσεις και, αναπόφευκτα, αντλούνται από αντίστοιχες ιστορικές αναλύσεις, η αναγωγή στα καθ’ ημάς, συγκεκριμένη και αναλυτική, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δύο Ζητήματα Αμυντικής Πολιτικής – Σύντομο Σημείωμα

Αμυντική Βιομηχανία και Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων

Απ’ ότι φαίνεται, στο αμέσως προσεχές μέλλον η αρμοδιότητα για την Αμυντική Βιομηχανία θα περάσει από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης στο Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

Η Χώρα δεν διαθέτει, ουσιαστικά, αμυντική βιομηχανία. Για την ακρίβεια, διαθέτει ορισμένους κρατικούς δεινοσαύρους με δραματικά προβλήματα, που αποτελούν επιβάρυνση για τη Χώρα, διαθέτει ορισμένες (μετρημένες στα δάχτυλα το ενός χεριού) δυναμικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που κάνουν εξαγωγές, διαθέτει κάποια στρατιωτικά εργοστάσια σε ρόλο υποστήριξης, τα οποία βρίσκονται σε επίσης προβληματική κατάσταση, και φυσικά έχει και την αναπόφευκτη εμπλοκή μεγάλων «πολυ-επιχειρηματιών» (των παλαιότερων «διαπλεκόμενων»), που αναζητούν «μερίδιο» στην ανύπαρκτη ελληνική αγορά χωρίς να παράγουν τίποτα. Αυτή είναι η παρούσα κατάσταση της αμυντικής βιομηχανίας.

Οι βασικοί λόγοι που η Χώρα δεν διαθέτει αμυντική βιομηχανία είναι δύο. Ο ενός λόγος είναι ότι κατά τη δεκαετία του ’70 και του ’80 η Χώρα επένδυσε στις μεγάλες κρατικές βιομηχανίες, οι οποίες συνυφάνθηκαν με όλα τα γνωστά νοσηρά φαινόμενα του ’80 και από τα οποία δεν έχουν απαλλαγεί μέχρι σήμερα και είναι σχεδόν αδύνατον να απαλλαγούν. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι δεινόσαυροι με μηδαμινό έργο. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι πολιτικές ηγεσίες που είχαν την ευθύνη για την ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας, είχαν παταγώδη άγνοια ακόμη και των πλέον στοιχειωδών ζητημάτων που σχετίζονται με τη βιομηχανική πολιτική, και μάλιστα στον ειδικό αυτόν χώρο. Στον βαθμό που δεν επηρεάζονταν από αθέμιτα συμφέροντα, απλώς δεν είχαν ιδέα τι έπρεπε να ζητήσουν από ποιον. Οι πολιτικές εξαγγελίες και οι αναγγελλόμενες πολιτικές ήταν τόσο θλιβερά ανεπαρκείς και άσχετες με την πραγματικότητα της αμυντικής βιομηχανίας, που ήταν εκ των προτέρων προφανές ότι απλώς θα άνοιγαν (ακριβές) τρύπες στο νερό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δηλώσεις του Υπουργού Εθνικής Άμυνας περί του δόγματος αποτροπής, της μη αύξησης της θητείας και άλλων τινών

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος μιλώντας στο 12ο Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ μεταξύ άλλων δήλωσε και τα εξής αναφορικά με τα ζητήματα της εθνικής άμυνας (η αρίθμηση δική μου):

  1. «Δεν είμαστε πολεμοχαρείς, ούτε θέλουμε πολέμους» είπε ο κ. Παναγιωτόπουλος αλλά σημείωσε πως είναι σημαντικό:
  2. Να υπάρχει σοβαρό δόγμα αποτροπής ώστε να γνωρίζουν οι αντίπαλοι ότι θα έχουν μεγάλο κόστος με ελάχιστο όφελος.
  3. Υπογράμμισε ότι στα τέλη του χρόνου θα προωθηθεί το σχέδιο για τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων και ξεκαθάρισε πως δεν θα υπάρξει αύξηση της θητείας.
  4. Είπε πως στόχος είναι οι νέοι οπλίτες να αποκτήσουν δεξιότητες και πιστοποιητικά στο πλαίσιο της θητείας. Ανέφερε πως θα αξιοποιηθούν τα καλύτερα μυαλά και οι οπλίτες θα μπορούν να συμμετέχουν σε σεμινάρια για την απόκτηση πιστοποιητικών για χρήση υπολογιστών, ξένων γλωσσών, χειρισμού ειδικών μηχανημάτων, μαγείρων και άλλων δεξιοτήτων.

Ακολουθεί σχολιασμός των δηλώσεων του κυρίου υπουργού.

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Βιβλιοπαρουσίαση: «Εισαγωγή στην Υδροακουστική και στην Τεχνολογία sonar», του Υποναυάρχου ε.α. Γεωργίου Σάγου ΠΝ, M.Sc. Electrical Engineering & M.Sc. Engineering Acoustics

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Παπασωτηρίου το βιβλίο «Εισαγωγή στην Υδροακουστική και στην Τεχνολογία sonar» του κ. Γεωργίου Σάγου.

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται τα βασικά υδροακουστικά χαρακτηριστικά του θαλάσσιου περιβάλλοντος καθώς επίσης και οι θεμελιώδεις αρχές λειτουργίας και σχεδίασης των συστημάτων sonar, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανίχνευση / εντοπισμό, ταξινόμηση / αναγνώριση και παρακολούθηση υποβρυχίων, τορπιλών, ναρκών και άλλων αντικειμένων ενδιαφέροντος μέσα στα υποθαλάσσιο περιβάλλον. Παρόμοια συστήματα συναντώνται σε πολλές ακόμη εφαρμογές, όπως στην ακουστική χαρτογράφηση /τομογραφία του βυθού, στις υποβρύχιες επικοινωνίες & τηλεμετρία, στη ναυτιλία, κτλ. Το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει χρήσιμη πηγή ενημέρωσης όσων ενδιαφέρονται για τα ανωτέρω αντικείμενα, να καλύψει τις ανάγκες των επιχειρησιακών χρηστών συστημάτων sonar, καθώς επίσης και των μελετητών της υποβρύχιας διάδοσης του ήχου, σε επίπεδο κυρίως στρατιωτικών, αλλά και ωκεανογραφικών, βιομηχανικών και λοιπών εφαρμογών, με κεντρικούς μαθησιακούς στόχους:

  • την κατανόηση των υδροακουστικών χαρακτηριστικών του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των βασικών αρχών της υποβρύχιας διάδοσης του ήχου, καθώς επίσης της ακολουθούμενης μεθοδολογίας πρόγνωσης των αποστάσεων και πιθανοτήτων ηχητικού εντοπισμού.
  • την κατανόηση των βασικών αρχών της ψηφιακής επεξεργασίας σημάτων (digital signal processing), στις οποίες στηρίζεται η σχεδίαση των μοντέρνων συστημάτων sonar.
  • την κατανόηση των βασικών αρχών λειτουργίας, των χαρακτηριστικών, δυνατοτήτων και περιορισμών, για την αποδοτικότερη και αποτελεσματικότερη επιχειρησιακή εκμετάλλευση των διαφόρων τύπων sonar, ανάλογα με τη συγκεκριμένη εφαρμογή.
  • την εκτίμηση των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων της εμπλεκόμενης τεχνολογίας.

Ο κ. Γεώργιος Σάγος είναι Υποναύαρχος (ε.α.) του Πολεμικού Ναυτικού. Εισήχθη πρώτος στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ) το 1981, από την οποία απεφοίτησε με άριστα, ως μάχιμος Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, το 1985. Το 1992 απέκτησε τους τίτλους σπουδών Master of Science in Electrical Engineering και Master of Science in Engineering Acoustics, από το Naval Postgraduate School (NPS) των ΗΠΑ, με εξειδικεύσεις στην ψηφιακή επεξεργασία σήματος (Digital Signal Processing) και στην υποβρύχια ακουστική (Underwater Acoustics). Οι τίτλοι σπουδών του κ. Σάγου στο διάσημο NPS, σε συνδυασμό με τη μακρά του υπηρεσία στο Πολεμικό Ναυτικό, τόσο σε επιχειρησιακές θέσεις όσο και σε θέσεις που σχετίζονται άμεσα με την εφαρμογή της τεχνολογίας στον ναυτικό πόλεμο, αποτελούν τις καλύτερες εγγυήσεις για την ποιότητα του βιβλίου.

Με δεδομένη, όπως έχει κατά καιρούς αναφερθεί στο παρόν ιστολόγιο, την καταθλιπτική ένδεια της τεχνικής βιβλιογραφίας στη χώρα μας, ειδικά σε αντικείμενα που σχετίζονται με στρατιωτικές εφαρμογές,  το βιβλίο του κυρίου Σάγου αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό και ευπρόσδεκτο γεγονός.