Μικρασιατική Εκστρατεία: Ένα σχόλιο για τα σχόλια

Ένα γενικό φαινόμενο που παρατηρείται στον σχολιασμό των κειμένων για τη Μικρασιατική Εκστρατεία είναι το εξής:

Μετά από άρθρα τα οποία καταδεικνύουν κεφαλαιώδη στρατιωτικά λάθη και παραλείψεις καθώς και ανικανότητα και ανευθυνότητα στα στρατιωτικά πράγματα κατά την περίοδο 1921-1922, αρκετοί αναγνώστες προβαίνουν σε σχόλια που κινούνται στο ακόλουθο πνεύμα: «Ναι μεν, ασφαλώς το άρθρο ορθώς τα λέει στο ειδικό θέμα που πραγματεύεται, αλλά ούτως ή άλλως η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν ένα καταδικασμένο εγχείρημα για γενικότερους λόγους, οπότε αυτά που αναφέρει το άρθρο είναι καθ’ εαυτά αδιάφορα.»

Η στάση αυτή εξηγείται εν πολλοίς από το γεγονός ότι είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί επί της ουσίας του το περιεχόμενο του κάθε άρθρου – γεγονός που οδηγεί σε μία ορισμένη αμηχανία τους διαφωνούντες. Και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αφ’ ενός γιατί η ανάλυσή του και η τεκμηρίωσή του είναι «τεθωρακισμένη», αφ’ ετέρου επειδή θα απαιτούνταν, ρεαλιστικά μιλώντας, έναν επαγγελματία στρατιωτικό για να διαφωνήσει επί της ουσίας του άρθρου, που μάλιστα να ασχοληθεί σε κάποιο βάθος με το θέμα αυτό (με την αντίστοιχη δαπάνη χρόνου και κόπου). Τέτοιος αντίλογος δεν έχει διατυπωθεί απ΄όσο γνωρίζω, και υποπτεύομαι ότι έχει λιγότερο να κάνει με έλλειψη «αντιβενιζελικών» στρατιωτικών (υπό την ιστορική, πλέον, έννοια του όρου) και περισσότερο με την εξόφθαλμη αλήθεια των όσων υποστηρίζονται. Συνεπώς, αναγνώστες που «δυσφορούν» με το αναπόφευκτο συμπέρασμα των επί μέρους άρθρων, επιδιώκουν να μεταφέρουν το επίκεντρο της όποιας συζήτησης γίνεται σε άλλα, άσχετα θέματα, και κυρίως γενικότερα ζητήματα όπου μπορούν πιο εύκολα να υποστηριχθούν άλλες, αντίθετες θέσεις.

Όμως έτσι παραβλέπεται μία βασική αρχή – όχι της ιστορίας αλλά της ίδιας της λογικής: για να έχει κανείς άξιες λόγου γενικές αποφάνσεις, πρέπει να έχει πολύ καλή αντίληψη των ειδικότερων προκειμένων τους. Για να έχει κανείς άποψη (κάποιας σημασίας, προφανώς, γιατί δημοκρατικά ο καθένας δικαιούται να πει ό,τι του κατεβαίνει), π.χ. για την Μικρασιατική Εκστρατεία και το εφικτό ή ανέφικτό της και τις ευθύνες των εμπλακέντων σε αυτήν, θα πρέπει να έχει πολύ καλή αντίληψη της πραγματικότητάς της, των λεπτομερειών της, των ειδικών της θεμάτων. Αλλιώς, βάσει ισχυρισμών του τύπου «νικήσαμε στο 99% των μαχών και χάσαμε από ατυχία», δηλαδή ισχυρισμών που δείχνουν «δημοσιογραφική» αντίληψη της Εκστρατείας, μπορεί ο καθένας να φτάσει στο συμπέρασμα της αρεσκείας του – με την αντίστοιχη βαρύτητα του συμπεράσματός του.

Ο λόγος ενασχόλησης των συντελεστών του ιστολογίου με τη στρατιωτική ιστορία της Μικρασιατικής Εκστρατείας ήταν εξ αρχής αυτός ακριβώς: η διαπίστωση ότι οι ασχολούμενοι με τη γενική ιστορία της Μικρασιατικής Εκστρατείας (και δεν αναφερόμαστε σε ερασιτέχνες ενδιαφερόμενους για την ιστορία της πατρίδας τους, αλλά κυρίως σε επαγγελματίες ιστορικούς) έχουν αδυναμία ανάλυσης και αξιολόγησης της στρατιωτικής της πτυχής, με αποτέλεσμα τα γενικότερα συμπεράσματα που βγάζουν να είναι έωλα και, συνήθως, άστοχα. Ο σκοπός, λοιπόν, του εγχειρήματος είναι να εκπονηθεί και να παρουσιαστεί μία σοβαρή, τεκμηριωμένη και, ας μας επιτραπεί «επαγγελματική» ανάλυση της Εκστρατείας (μιας και, καλώς ή κακώς, το αντικείμενό της είναι «τεχνικό», δηλαδή εξειδικευμένο) ώστε ο καθένας ενδιαφερόμενος να μην αναγκάζεται να στηρίζεται στους ισχυρισμούς του ενός ή του άλλου ιστορικά εμπλεκομένου στην υπόθεση αλλά να έχει μια σύγχρονη, ανεξάρτητη και πλήρη ανάλυση για τη στρατιωτική πτυχή της Εκστρατείας, κι έτσι να μπορέσει να σταθμίσει καλύτερα τον ρόλο της στην τελική της έκβαση, μιας και η αποτίμηση της στρατιωτικής πτυχής της Εκστρατείας στην έκβασή της είναι η θεμελιώδης αδυναμία των περισσοτέρων γενικών ιστοριών σχετικά με αυτήν.

Η αδυναμία αυτή καθίσταται ιδιαίτερα έντονη καθώς περνάει ο χρόνος και προσεγγίζει η εκατονταετηρίς της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της Καταστροφής. Καθώς η επέτειος που πλησιάζει, δίνει την -θεμιτή- ευκαιρία για τη αναδίφηση του ιστορικού ζητήματος, που αποτυπώνεται στην  έκδοση ιστορικών βιβλίων, και μάλιστα ιδιαίτερα αξιόλογων, η έλλειψη ειδικών στρατιωτικών αναλύσεων επί των οποίων να μπορούν να βασιστούν οι γενικοί ιστορικοί είναι εμφανής.

Το εγχείρημα για τη στρατιωτική ιστορία της Μικρασιατική Εκστρατείας είναι αρκετά φιλόδοξο: να συμπληρώσει αυτό το κρίσιμο κενό, και μάλιστα με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο: ανάλυση της εκστρατείας στο στρατηγικό, το επιχειρησιακό και το τακτικό επίπεδο, συσχέτιση της στρατιωτικής εκστρατείας με την υψηλή στρατηγική των δύο αντιπάλων, ανάλυση του οργανισμού των δύο στρατών, ανάλυση του υποβάθρου του κάθε στρατού, ανάλυση των πόρων και της κινητοποιήσεώς τους – συνολικά μία πλήρη ανάλυση της Εκστρατείας. Ενδεχομένως η συνολική σύνθεση αναδύεται αργά, αλλά όποιος παρακολουθεί μπορεί να διαπιστώσει και το εύρος και το βάθος της.

Επιπλέον, η μελέτη της στρατιωτικής πτυχής της Εκστρατείας οδηγεί αναπόφευκτα σε κρίσεις για τους εμπλεκομένους σε αυτήν. Οι κρίσεις δεν εκφέρονται «εκ του αποτελέσματος» της Εκστρατείας: θα μπορούσε μια εκστρατεία να χαθεί και μία καταστροφή να επέλθει εξ αιτίας ανυπέρβλητων δυσκολιών. Οι κρίσεις που έχουν μέχρι τώρα εκφραστεί βασίζονται στη μελέτη και την ανάλυση της δράσης και της παρουσίας του καθενός εμπλεκομένου στα ιστορικά γεγονότα. Ας σημειωθεί ότι οι κρίσεις των συντελεστών του εγχειρήματος που έχουν μέχρι τώρα εκφραστεί, δεν ήταν «προειλημμένες» αλλά έχουν προκύψει από την τρέχουσα μελέτη και ανάλυση της Εκστρατείας.

Εκεί που το παρόν σχόλιο θέλει να καταλήξει, είναι η εξής παράκληση/παρότρυνση προς τους αναγνώστες των κειμένων της Μικρασιατικής Εκστρατείας: Όταν διαβάζουν τα άρθρα, παρ’ όλο που για πολλούς αυτά έρχονται σε αντίθεση με εδραιωμένες πεποιθήσεις τους, ας τα διαβάζουν προσεκτικά, γιατί παρουσιάζουν μία ανάλυση που δεν υπάρχει αντίστοιχή της μέχρι σήμερα. Κυρίως όμως, η παράκληση/παρότρυνση αφορά το εξής: όταν διαβάζουν ένα άρθρο, ιδίως ένα άρθρο που αισθάνονται ότι έρχεται σε αντίθεση με εδραιωμένες αντιλήψεις τους για την Εκστρατεία, ας περιορίζουν τις τοποθετήσεις τους (θετικές ή αρνητικές – αδιάφορο) στο θέμα και την ουσία του εκάστοτε κειμένου, και ας μην μεταφέρουν αυτομάτως κι ενστικτωδώς τη συζήτηση σε γενικά και συνολικά ζητήματα. Είναι ο ελάχιστος σεβασμός στον (μεγάλο) κόπο των συντακτών, και είναι και η ορθολογική προσέγγιση του ζητήματος: από τη μελέτη των επί μέρους και ειδικών, στη συνολική εικόνα.

Advertisements

Αίτια της Αποτυχίας και της Ήττας του Ελληνικού Στρατού κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία

Δημοσιεύεται εδώ το κείμενο της διαλέξεως που έδωσε ο Ταξίαρχος ε.α. κ. Βασίλειος Λουμιώτης στην 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία, επ’ ευκαιρία της Εορτής των Ενόπλων Δυνάμεων.

Κύριε Ταξίαρχε,

Η πρόσκλησή σας να είμαι ομιλητής κατά τη σημερινή ημέρα της Εορτής των Ενόπλων μας Δυνάμεων περιποιεί σε μένα ιδιαίτερη τιμή. Σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση. Επίσης, επιτρέψτε μου να εκφράσω την μεγάλη συγκίνησή μου που βρίσκομαι  ανάμεσα στα στελέχη του Στρατού μας, που με τιμή και αξιοσύνη εργάζονται νυχθημερόν, κάτω από ανείπωτες δυσχέρειες, για να υπηρετήσουν την άμυνα της Πατρίδας μας. Επίσης ευχαριστώ θερμά τις αρχές και τους αξιότιμους πολίτες, κυρίες και κυρίους του ακριτικού Πολυκάστρου, που με την εδώ παρουσία τους τιμούν τις Ένοπλες Δυνάμεις της Πατρίδας μας. Η ομιλία μου πέραν των άλλων αποτελεί ένα μνημόσυνο για εκείνους τους άνδρες,  αξιωματικούς και οπλίτες,  που πρόσφεραν αφειδώς το αίμα τους και την ζωή τους για να υπηρετήσουν το όραμα της Μεγάλης Ιδέας.

Το Θέμα της Διάλεξης

Το θέμα που θα σας αναπτύξω αφορά τα γενικά αίτια της αποτυχίας των πολεμικών επιχειρήσεων που διεξήγαγε ο Ελληνικός Στρατός κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία και της συντριπτικής ήττας που υπέστη τον Αύγουστο του 1922. Παράλληλα θα αναφερθώ και στη σημαντική δράση του 33ου Συντάγματος Πεζικού κατά τη μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ, τον Ιούλιο του 1921.

Ασφαλώς, τα αίτια της αποτυχίας και της ήττας δεν ήταν μόνον στρατιωτικής φύσεως αλλά και πολιτικής. Για τα πολιτικά ζητήματα έχουν γράψει πάρα πολλοί και ειδικότεροι εμού.

Οι περισσότεροι μη στρατιωτικοί συγγραφείς αναφέρονται στα στρατιωτικής φύσεως ζητήματα γενικόλογα, επειδή ίσως δεν τα κατανοούν και δεν είναι σε θέση να τα αναλύσουν. Η γενική αίσθηση από την μελέτη αυτών των εργασιών είναι πως η στρατιωτική ήττα ήταν αναπόφευκτη, είτε επειδή άλλαξε η πολιτική των συμμάχων έναντι της Ελλάδας είτε, επειδή το πρόβλεψε ο Μεταξάς, είτε, για διάφορους άλλους λόγους.

Προσωπικά διαφωνώ με αυτή την οπτική. Στην Μικρά Ασία διεξήχθη ένας πόλεμος ανάμεσα σε εμάς και τους Τούρκους, στον οποίο και οι δύο στρατοί πολέμησαν με αυταπάρνηση, θάρρος και άφθαστο ηρωισμό, επιδεικνύοντας μοναδικές πολεμικές αρετές. Στο τέλος όμως νικητές αναδείχθηκαν οι Τούρκοι, επειδή απεδείχθησαν ικανότεροι ημών στην πολιτική και στρατιωτική διεύθυνση του πολέμου. Θέλω να πω ότι για την ήττα μας δεν ευθύνονται οι «άλλοι», αλλά αποκλειστικά εμείς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (II)

Αεροπορικό Ισοζύγιο

Αεροπορικό Ισοζύγιο

Στον κρίσιμο τομέα της αεροπορικής ισχύος, που αποτέλεσε το πρωτεύον πεδίο αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως, η εικόνα είναι αποθαρρυντική.  Η Τουρκική Αεροπορία (ΤΑ) διατηρεί 267 μαχητικά, εκ των οποίων τα 198 είναι τρίτης γενεάς και εξαιρετικά προηγμένα, τα 35 είναι τρίτης γενεάς αλλά παλαιών εκδόσεων, ενώ τα 34 είναι εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ας γενεάς.  Στην πράξη, πρόκειται για ένα καλοζυγισμένο μείγμα από περίπου 200 σύγχρονα μαχητικά αιχμής, 35 μαχητικά υποδεέστερα (αλλά πλήρως αξιόμαχα και της ίδιας γενεάς) που παίζουν τον ρόλο του εισαγωγικού (OCU) μαχητικού καθώς και από άλλα τόσα εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ης γενεάς, βαρύτερα και με ικανότητα μεταφοράς μεγάλων φορτίων, τα οποία είναι προσανατολισμένα σε ρόλο αέρος-εδάφους, ως οιονεί «υποστρατηγικά» βομβαρδιστικά.

Την ίδια στιγμή, η αντίστοιχη ελληνική δύναμη αποτελείται από 232 μαχητικά αεροσκάφη, εκ των οποίων τα 55 είναι τρίτης γενεάς και πολύ προηγμένα (γενικώς αντίστοιχα ή και καλύτερα από τα τουρκικά της ίδιας κατηγορίας), τα 177 είναι τρίτης γενεάς αλλά παλαιών εκδόσεων, ενώ τα 34 είναι εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ας γενεάς. Ήδη, με αυτή τη σύνθεση υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, καθώς η αναλογία σύγχρονων μαχητικών είναι 1 ελληνικό προς 4 τουρκικά, ενώ σε αντίθεση με τα τουρκικά μαχητικά τρίτης γενεάς παλαιών εκδόσεων που έχουν έναν κατά βάση εκπαιδευτικό ρόλο, τα ελληνικά μαχητικά τρίτης γενεάς παλαιών εκδόσεων παραμένουν στον ρόλο του μαχητικού πρώτης γραμμής, με την αντίστοιχη υποβαθμισμένη απόδοση. Τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη δεύτερης γενεάς, περιέργως, είναι προσανατολισμένα σε ρόλο αέρος-αέρος, με ό,τι αυτό σημαίνει για την απόδοσή του στον ρόλο αυτόν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799 και η δράση του 33ου Συντάγματος Πεζικού

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Εισαγωγικό Σημείωμα: Στις 12 Οκτωβρίου 2017 μού έγινε πρόταση από την 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία – «Σύνταγμα Κυδωνιών», να είμαι ομιλητής στην εορταστική εκδήλωση που προετοίμαζε για τις 21 Νοεμβρίου 2017, στο πλαίσιο του εορτασμού της ημέρας των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Θεώρησα ότι η πρόταση αποτελούσε ιδιαίτερη τιμή προς το πρόσωπο μου, αλλά και προς το ιστολόγιο Βελισάριος, στο οποίο αναρτώνται διάφορα κείμενά μου. Ως εκ τούτου αποδέχθηκα την πρόσκληση με ιδιαίτερη χαρά. Επέλεξα ως θέμα της ομιλίας μου «Τα αίτια της Αποτυχίας και της Ήττας του Ελληνικού Στρατού κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία –  Η δράση του 33ου Συντάγματος Πεζικού στην μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799, κατά τις επιθετικές επιχειρήσεις της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Ιούλιο του 1921». Η ομιλία παρουσιάστηκε στις 21 Νοεμβρίου 2017 στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Παιονίας (Πολύκαστρο Κιλκίς). Λόγω έλλειψης χρόνου, δεν έγινε δυνατή η παρουσίαση της δράσης του 33ου Συντάγματος Πεζικού στην μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799, κατά τις επιθετικές επιχειρήσεις της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Ιούλιο του 1921, και αυτό ασφαλώς με λύπησε ιδιαίτερα. Υποσχέθηκα στον Διοικητή της 33ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας, Ταξίαρχο κύριο Αθανάσιο Ναλμπάντη, ότι η «παράλειψη» αυτή θα διορθωθεί πολύ σύντομα, με ανάρτηση στο ιστολόγιο Βελισάριος, κάτι που γίνεται τώρα, με ένα περισσότερο εμπλουτισμένο κείμενο από αυτό της ομιλίας μου.

Θέλω να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες μου προ τον άξιο Διοικητή της 33ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας – «Σύνταγμα Κυδωνιών», Ταξίαρχο Κύριο Αθανάσιο Ναλμπάντη, για την άκρως τιμητική πρόταση που μου εγένετο και για την άψογη και θερμή φιλοξενία που μου προσέφερε κατά την παραμονή μου στο ακριτικό Πολύκαστρο. Του εύχομαι υγεία προσωπική και οικογενειακή και σε ανώτερα. 

Το κείμενο της διάλεξης που παρουσιάστηκε, θα αναρτηθεί τις προσεχείς ημέρες.

 Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης

 

Αφιερώνεται με ταπεινότητα και σεβασμό στους νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους της μάχης του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799.                  

Αιωνία η Μνήμη τους.

 

Εισαγωγή

Η αναφερόμενη μάχη διεξήχθη στις 2 και 3 Ιουλίου 1921 (π.ημ.), στο πλαίσιο των θερινών επιθετικών επιχειρήσεων της Στρατιάς Μικράς Ασίας προς το Εσκή Σεχήρ. Υπήρξε μία από τις πλέον αιματηρές μάχες της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η μάχη διεξήχθη αρχικά από την Vη Μεραρχία του Β’ Σώματος Στρατού και, από το απόγευμα της 2ας Ιουλίου, και από την Ιη Μεραρχία του Α’ Σώματος Στρατού. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν η διάρρηξη της οχυρωμένης τοποθεσίας της Κιουτάχειας και η σύμπτυξη του Τουρκικού Στρατού στην γραμμή ανατολικά Εσκή Σεχήρ – Σεϊντή Γαζή. Η μεγάλη νίκη της Στρατιάς Μικράς Ασίας ανήκει αποκλειστικά στους μαχητές, αξιωματικούς και τους οπλίτες της Ιης και της Vης Μεραρχίας.

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (I)

Η Ριζική Ανατροπή της Ιστορικής Στρατιωτικής Ισορροπίας, οι Αιτίες της και Ορισμένα Πολιτικά Ερωτήματα

GT

[..]  η διεύρυνση της απόστασης ανάμεσα στο στρατιωτικό δυναμικό της Ελλάδας και σ’ εκείνο της Τουρκίας αποτυπώνει λίγο-πολύ πιστά την επέκταση του τουρκικού γεωπολιτικού δυναμικού και τη συρρίκνωση του αντίστοιχου ελληνικού.

Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πόλεμο, 1996

Π. Κονδύλης

 

Η αύξουσα γενική υπεροχή της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια έχει εξαναγκάσει την εθνικιστική υπεροψία πολλών Ελλήνων να χαμηλώσει αισθητά τους τόνους της. Ωστόσο στο σύνολό της η ελληνική πλευρά δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει το μέγεθος και τις συνέπειες της πληθυσμιακής και οικονομικής ανόδου της Τουρκίας, και μάλιστα της βαθμιαίας μετατροπής της σε βιομηχανική δύναμη.

Ιδεολογίες και Εθνική Στρατηγική, 1998

Π. Κονδύλης

 

Η στρατιωτική ισχύς της χώρας κατά την τελευταία οκταετία υποχωρεί ραγδαία, και η υποχώρηση λαμβάνει πλέον διαστάσεις κατάρρευσης. Ταυτόχρονα, η τουρκική στρατιωτική ισχύς όχι απλώς συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά πλέον λαμβάνει διαστάσεις διαφορετικής κλίμακας και τάξης μεγέθους από την ελληνική. Στο πλαίσιο αυτό (και σε οποιοδήποτε αναλυτικό πλαίσιο που να έχει σημασία, άλλωστε) ως στρατιωτική ισχύς νοείται όχι μόνον η πολεμική ισχύς του στρατιωτικού οργανισμού της χώρας, αλλά και η τεχνολογική και βιομηχανική ικανότητα της χώρας να υποστηρίξει εξοπλιστικά τον στρατιωτικό μηχανισμό.

Όπως αναφέρει ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης στις περικοπές που παρατίθενται εισαγωγικά, η αυξανόμενη ανισορροπία του στρατιωτικού δυναμικού των δύο χωρών αποτελεί απλή αντανάκλαση της αυξανόμενης απόστασης ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό τους. Η ελληνική «οικονομική κρίση» των τελευταίων οκτώ ετών καθώς και η τουρκική αναπτυξιακή εκτίναξη της τελευταίας δεκαετίας αποτελούν απλώς την πιο εξόφθαλμη κατάληξη μιας πορείας που έχει ξεκινήσει πολύ πιο πριν και που ασφαλώς δεν περιορίζεται στην οικονομική διάσταση.

Η ανισορροπία στην ανάπτυξη δεν αφορά, προφανώς, μόνον τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ, αλλά εκτείνεται στη συνολική ισχύ και διεθνή βαρύτητα των δύο χωρών. Προφανώς το υπόστρωμα της διαφοράς υφίστατο και διαμορφωνόταν επί δεκαετίες (όπως, πχ, στον πληθυσμιακό τομέα), και η διαφορά στην οικονομική ισχύ είχε ήδη διευρυνθεί δραματικά ήδη στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όπως φαίνεται στις εισαγωγικές διαπιστώσεις του Κονδύλη, όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 αφ’ ενός η μεν Ελλάδα άρχισε να χάνει ραγδαία την πολιτική της ισχύ, η δε Τουρκία να την αναπτύσσει ραγδαία – και την πορεία της πολιτικής κατάστασης στις δύο χώρες ακολούθησε, με εντυπωσιακή ακρίβεια, η ισχύς των χωρών στους υπόλοιπους τομείς. Και η πολιτική πορεία των δύο χωρών είναι που θέτει ορισμένα κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα, που εκφεύγουν κατά πολύ της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας.

Σε επόμενες αναρτήσεις θα επιχειρηθεί να αποτυπωθεί αυτή ακριβώς η κατάσταση, και θα διατυπωθούν τα ερωτήματα που ευλόγως προκύπτουν – τα οποία είναι, αναπόφευκτα, πολιτικά.

Χρόνια Πολλά στις Ένοπλες Δυνάμεις!

Αφίσα_Εορτασμού_ΕΔ

Σήμερα, 21 Νοεμβρίου, εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου, εορτάζουν και οι Ένοπλες Δυνάμεις την Προστάτιδά τους Θεοτόκο Μαρία.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις εορτάζουν εδώ και μερικά χρόνια την ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου Μαρίας και όχι στις 15 Αυγούστου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, την κατ’ εξοχήν εορτή της Θεοτόκου και μεγάλη μέρα εορτασμού για όλον τον Ελληνισμό, προφανώς επειδή η πολιτική ηγεσία βαριόταν να ξεβολεύεται μέσα στον Δεκαπενταύγουστο για να τιμήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις, αφήνοντας παραλίες και διακοπές.

Ακόμη κι έτσι, Ζήτωσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και η Εθνική Άμυνα

tsiprokammenoi.jpgΟύτε για φτύσιμο… (ΙΙ)

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης:

Την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017, μεσημβρινές ώρες, ομάδα πολιτών εισήλθε χωρίς άδεια στον προαύλιο χώρου του στρατοπέδου “ΠΑΠΑΓΟΥ” από την Πύλη Μεσογείων και πέταξε φυλλάδια. Ακολούθως απωθήθηκαν από προσωπικό ασφαλείας του στρατοπέδου και αποχώρησαν.

Για το περιστατικό ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ έχει διατάξει ΕΔΕ για την διακρίβωση των συνθηκών και αιτίων και τον καταλογισμό ευθυνών. Επίσης έχει ενημερωθεί η Ελληνική Αστυνομία.

Το ότι

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους [όπως αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα]

ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης το είχε αποτυπώσει εύγλωττα ήδη κατά το (μακρυνό, πλέον) 1996.

Το ότι σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, στη θέση του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Αμύνης της χώρας δεν θα βρίσκονταν απλώς «ανθυπομετριότητες» αλλά ο… Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος, πιθανότατα ακόμη και ο οξυδερκής Κονδύλης θα δυσκολευόταν να το πιστέψει. Το επεισόδιο του Ρουβίκωνα δεν αποτελεί παρά απλή αντανάκλαση του τι ζούμε και του τι επικρατεί. Χρήσιμη, για να μη βαυκαλιζόμαστε. Οι πολιτικά υπεύθυνοι για την ακεραιότητα και την κυριαρχία της χώρας δεν μπορούν να προστατεύσουν ούτε την καρδιά της ελληνικής άμυνας. Κάτι που φυσικά δεν οφείλεται σε κανένα «τυχαίο» συμβάν άνευ ετέρας σημασίας, αλλά συγκεφαλαιώνει συστηματικά όλη την παθολογία της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας.

Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να συνέβη ένα ατυχές περιστατικό την Παρασκευή, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι για τον Έβρο, το Ανατολικό Αιγαίο, την Πράσινη Γραμμή ή τη Νότια Ήπειρο, προφανώς θα νοιώσει οδυνηρές εκπλήξεις στο μέλλον.

Πλην όμως, ας θυμόμαστε όλοι ότι οι Τσίπρας και Καμμένος είναι, λίγο-πολύ, δημοκρατικά εκλεγμένοι. Οπότε, όταν θα έρθει ο καταλογισμός, όσοι τους βοήθησαν να βρεθούν εκεί που βρίσκονται, ας μην αναζητούν ευθύνες θυμωμένοι. Καλύτερα, ας κοιτάξουν τον καθρέφτη.

 

Βιβλιοπαρουσίαση: «Εισαγωγή στα Ηλεκτροοπτικά Συστήματα», του Υποναυάρχου ε.α. Γεωργίου Σάγου ΠΝ, M.Sc. Electrical Engineering & M.Sc. Engineering Acoustics

Εξώφυλλο

Η τεχνική βιβλιογραφία στη χώρα μας πάσχει θλιβερά, όπως θλιβερή είναι και η ανυπαρξία τεχνικών βιβλιοπωλείων. Αυτά τα δύο στοιχεία αποτελούν έναν ασφαλή δείκτη της τεχνικής μας υπανάπτυξης.

Σε άρθρο του ιστολογίου σχετικά με την ΠΑ, είχε γίνει αναφορά στην ένδεια της ελληνικής βιβλιογραφίας σχετικά με τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο, ενώ χαρακτηριστικά είχε γραφεί ότι: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δεν γίνεται…

Απλά, δεν γίνεται.

Από την τελετή αναστολής της λειτουργίας της 339 Μοίρας της ΠΑ, στον επίσημο ιστότοπο της ΠΑ, υπάρχει η εξής φωτογραφία:

tn_19-DSC_2572.jpg

η οποία κάνει τον γύρο του κόσμου.

Είναι δύσκολο να καταλάβουν εκεί στην ΠΑ ότι μια τέτοια φωτογραφία τους γελοιοποιεί; Ότι, αφού δεν μπορούν να αποτρέψουν το θέαμα αυτό στην ίδια την τελετή (που είναι η ουσία του πράγματος), τουλάχιστον δεν πρέπει να… προωθούν οι ίδιοι το ξεφτιλίκι μέσω του επισήμου ιστοτόπου;

Δεν καταλαβαίνουν ότι όποιος δει αυτό το θέαμα στο εξωτερικό, θα χάσει πάσα ιδέα για την ΠΑ, έστω και αδίκως;

Δεν υπάρχει λόγος για έμφαση στις τελετές, αν κι αυτές έχουν τη σημασία τους. Κι εφ’ όσον γίνεται, δεν υπάρχει λόγος να είναι και χολυγουντιανές. Αλλά είναι απολύτως απαραίτητο, όσο σεμνές κι αν είναι, να είναι στοιχειωδώς, εναναλαμβάνεται: στοιχειωδώς αξιοπρεπείς και καλαίσθητες.

Εξ όνυχος τον λέοντα.

Σε ένδειξη τιμής κι ευγνωμοσύνης.

Παρέλαση

Ο Συνταγματάρχης Γκίκας Τρίπος

Παγόπληκτοι.jpg

Παγόπληκτοι στρατιώτες του ελληνοϊταλικού μετώπου

 

Τα έπη απαιτούν ανθρώπους (όχι υπερανθρώπους) που είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν το τίμημα.

77 χρόνια αργότερα, Σας ευχαριστούμε.