100 Χρονών ο Τυχερός Μπάρμπα-Γιώργης

Ημέρες εορτασμού των 100 ετών από την είσοδο σε υπηρεσία του Θ/Κ Αβέρωφ.

1911-2011

(ή, εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ΄άρματα…)

Εύδρομον Αβέρωφ - Νοέμβριος 1918...

Από την ιστοσελίδα του καραβιού:

» Ένας αιώνας έχει περάσει από την ημέρα που το Θωρηκτό Αβέρωφ κατέπλευσε στα Φαληρικά ύδατα. Εκεί ετέθει ως ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου, στα πλαίσια των πολεμικών προσπαθειών του Ελληνικού Έθνους για εθνική ολοκλήρωση και αποκατάσταση του Ελληνισμού στο χώρο του Αιγαίου. Η απόκτηση του θωρηκτού από το Ελληνικό κράτος χαρακτηρίστηκε από έντονο διπλωματικό αγώνα στα πλαίσια της αποφασιστικότητας της  Ελλάδος να ενισχύσει επιχειρησιακά το στόλο της με νέες και ισχυρές ναυτικές μονάδες. Καθοριστική ήταν η δωρεά του εθνικού ευεργέτη του οποίου και το όνομα φέρει το πλοίο, Γεωργίου Αβέρωφ. ο οποίος  προσέφερε το 1/3 περίπου της συνολικής αξίας του πλοίου. Το ποσό εδόθη ως προκαταβολή για άμεση  απόκτηση του Θωρηκτού από την Ελλάδα και το υπόλοιπο ποσό καλύφθηκε με εξωτερικό δανεισμό.

Το 10.200 τόνων θωρηκτό (τεθωρακισμένο καταδρομικό στην πραγματικότητα) εξοπλήσθη με ότι ποιο σύγχρονο υπήρχε στη τότε παγκόσμια πολεμική βιομηχανία. Η μέγιστη ταχύτητα που ανέπτυσε ήταν 23 κόμβοι ενώ διέθετε και 12 σύγχρονες κάννες πυροβόλων 190 και 230 mm με εξαιρετική ταχυβολία για την εποχή, έως 15 βλήματα /λεπτό. Τα ανωτέρω ήταν  και τα κυριότερα πλεονεκτήματα του έναντι των αντιστοίχων πλοίων του τουρκικού στόλου.

Καθελκύστηκε στην Ιταλία στις 12 Μαρτίου 1910  και κατέπλευσε στο Φάληρο την 1 Σεπτεμβρίου 1911, όπου  έγινε δεκτό από τους Έλληνες με  ενθουσιασμό.

Το Θωρηκτό δεν  άργησε να γνωρίσει το βάπτισμα του πυρός.  Τον Οκτώβριο του 1912, με την έναρξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, το «Αβέρωφ» επικεφαλής του Στόλου του Αιγαίου υπό τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, απέπλευσε προς το Βορειανατολικό Αιγαίο. Κατέλαβε τη Λήμνο και στον όρμο του Μούδρου εγκαταστάθηκε το προκεχωρημένο αγκυροβόλιο  του Στόλου.

Ακολούθησε η κατάληψη του Αγίου Όρους και των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου σταδιακά. Η σύγκρουση με τον τουρκικό στόλο ήταν πλέον αναπόφευκτη.Η νικηφόρα έκβαση των  ναυμαχιών της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913) που ακολούθησαν, διέλυσε τις προσδοκίες των Τούρκων για τον έλεγχο του Αιγαίου και ο στόλος τους περιορισμένος και βαριά πληγωμένος στο γόητρό του, δεν θα επιχειρούσε πια νέα έξοδο στο Αιγαίο για πολλά χρόνια.

Η επικράτηση του Ελληνικού Στόλου επί του Τουρκικού οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εφευρετικότητα, ηγετική ικανότητα και στη τόλμη του Ναυάρχου Π. Κουντουριώτη, στην αποτελεσματικότητα του θωρηκτού Αβέρωφ (ταχυβολία και υψηλή για την εποχή ταχύτητα) και στην, εκπαίδευση, στον ηρωισμό και στο υψηλότατο ηθικό του πληρώματος. Μετά τις δύο νικηφόρες ναυμαχίες ο θρυλικός Αβέρωφ απέκτησε διαστάσεις συμβόλου στους μαχόμενους και μη Έλληνες.

Η καθυστερημένη είσοδος της Ελλάδος στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, δεν παρείχε στον ελληνικό στόλο και στο θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ», σημαντικές ευκαιρίες συμμετοχής σε ζωτικές ναυτικές επιχειρήσεις. Ωστόσο ο πλήρης έλεγχος της Μεσογείου  από το συμμαχικό ναυτικό και η επιτυχία της συμμαχικής ναυτικής στρατηγικής, που απέβλεπε στον αποκλεισμό του Τούρκικου στόλου στον Βόσπορο, στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στα πλήγματα που είχε επιφέρει ο Ελληνικός στόλος και κυρίως το Αβέρωφ στο Τούρκικο Πολεμικό Ναυτικό στις προηγούμενες Ναυμαχίες του 1912-1913.

Με το τέλος του πολέμου η Ελλάδα βρέθηκε στην πλευρά των νικητών.Το θωρηκτό κατέπλευσε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί ύψωσε την Ελληνική Σημαία ως μία από τις νικήτριες δυνάμεις. Η επιβλητική σιλουέτα του θωρηκτού στον Κεράτιο κόλπο, σύμβολο πλέον της Ελληνικής ναυτικής τόλμης και ηρωισμού, διέγειρε τη λαϊκή φαντασία και ενσάρκωνε το όραμα του Ελληνισμού.

Μετά την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης το «Αβέρωφ», μαζί με τον υπόλοιπο στόλο, μετέφερε τα ελληνικά στρατεύματα στην Ιωνία. Οι εξελίξεις, όμως, των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία διέγραψαν γρήγορα αρνητική πορεία, που κατέληξε στην Καταστροφή του ’22.

Το θωρηκτό βρέθηκε ξανά στα Μικρασιατικά παράλια, τούτη τη φορά  για να βοηθήσει στην επιστροφή των Ελληνικών στρατευμάτων και του ξεριζωμένου ελληνικού στοιχείου, στην μητέρα Ελλάδα καθώς και στην ευνοϊκή συνθήκη της Λωζάνης. λόγω του θαλασσίου ελέγχου του Γ.Αβέρωφ στο Αιγαίο.

Από το 1925 έως το 1927 το Αβέρωφ βρίσκεται στην Γαλλία  όπου υφίσταται γενικό εκσυγχρονισμό.

Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το θωρηκτό, αγκυροβολημένο στον κόλπο της Ελευσίνας, παρέχει αντιαεροπορική προστασία με τα πυροβόλα του στην Αθήνα. στην οποία, τον Απρίλιο του 1941, τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής εισέρχονται.

Το θωρηκτό μαζί με τον υπόλοιπο  Ελληνικό Στόλο, μεταβαίνει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου,  για να συνεχίσει από εκεί τον αγώνα, χωρίς να υποσταλεί ποτέ η Ελληνική Σημαία.

Το πλήρωμα του Αβέρωφ, αγνόησε  την διαταγή του Υπουργείου Ναυτικών να αυτοβυθιστεί το Πλοίο στον κόλπο της Ελευσίνας γιατί το θεώρησε αδιανόητο για το ανίκητο θρύλο, όπως ήταν αδιανόητο και στα πληρώματα του υπολοίπου στόλου να συνεχίσουν τον αγώνα στις ξένες θάλασσες, χωρίς την ασφαλή συντροφιά του Μπάρμπα-Γιώργη, όπως συνηθιζόταν να ονομάζεται το Θωρηκτό.

Τα επόμενα τρία χρόνια βρίσκουν τον Αβέρωφ στο Port-Said της Αιγύπτου από όπου θα φθάσει μέχρι την Βομβάη των Ινδιών, συμμετέχοντας σε περιπολίες, νηοπομπές και προστασίες λιμένων. Με το τέλος του Πολέμου το 1944 και μετά απουσία 3,5 ετών ο ένδοξος Αβέρωφ επικεφαλής του απόδημου στόλου και με κυβερνήτη τον γιο του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη Θεόδωρο, θα καταπλεύσει πανηγυρικά στο Φάληρο. Την επομένη η τεράστια τιμημένη σημαία του Θωρηκτού, που δεν υπεστάλη ποτέ, υψώθηκε με τιμές στην Ακρόπολη.

Το τελευταίο ταξίδι του, θα είναι στη Ρόδο το 1945, για την συμμετοχή στον εορτασμό της ενσωματώσεως της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα (που ως τότε βρισκόταν υπό Ιταλική κατοχή).

Από τότε μέχρι το 1951 το πλοίο παραμένει αγκυροβολημένο έξω από το Κερατσίνι, σαν έδρα του Αρχηγού Στόλου.

Το 1952 παροπλίζεται ενώ το 1983 αποφασίζει το Π.Ν. την αναβίωσή του έτσι ώστε το θωρηκτό να αναλάβει νέα αποστολή

Το 1984 ρυμουλκείται στο Φάληρο, όπου και αρχίζουν οι εργασίες αναπαλαιώσεως, βασισμένες σε πραγματικά και ιστορικά τεκμηριωμένα στοιχεία.Το μέγεθος της δαπάνης για την αναπαλαίωση από το 1984 μέχρι σήμερα είναι μεγάλο. Το 70% των χρημάτων προήλθε από την εθελοντική προσφορά του προσωπικού του Πολεμικού Ναυτικού.

Σήμερα το «Γ. Αβέρωφ» αποτελεί μνημείο, στο οποίο τιμώνται αυτοί που υπηρέτησαν και πολέμησαν στη διάρκεια της ένδοξης ιστορίας του, αλλά και μνημείο της νεότερης ιστορίας των Ελλήνων, υποκαθιστώντας την έλλειψη μνείας των ναυτικών αγώνων στο επίσημο μνημείο του κράτους στην πλατεία Συντάγματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s