Δομή Δυνάμεων ΕΣ – Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Α’

Μετά το σημείωμα για τη δομή των μειζόνων σχηματισμών του ΕΣ στο πλαίσιο μιας αναδιοργάνωσης, το θέμα που επανέρχεται πιο επίμονα είναι αυτό της δομής των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ, όχι κατ’ ανάγκην γιατί είναι το πιο σημαντικό, αλλά γιατί εμπλέκει ένα δημοφιλές κι εντυπωσιακό τμήμα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Όπως και σε άλλα στρατιωτικά προβλήματα, η δομή των «Ειδικών Δυνάμεων» του ΕΣ δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά διαπλέκεται με άλλα προβλήματα της οργάνωσης και της λειτουργίας του οργανισμού του, και δε μπορεί να λυθεί ανεξάρτητα από αυτά. Για το λόγο αυτό, το σημείωμα που ακολουθεί δεν αφορά απλώς την πρόταση για τη δομή των «Ειδικών Δυνάμεων» αλλά και ορισμένα άλλα βασικά προβλήματα που σχετίζονται με αυτές.

Προκαταρκτικές Παρατηρήσεις

Επίλεκτες Δυνάμεις και Ειδικές Δυνάμεις

Μία από τις βασικές αιτίες απώλειας ταυτότητας και, τελικά, απαξίωσης των Ελληνικών «Ειδικών  Δυνάμεων» είναι η βασική σύγχυση που υφίσταται στον ΕΣ ανάμεσα στις ειδικές δυνάμεις και τις επίλεκτες δυνάμεις (κυρίως) ελαφρού πεζικού. Είναι μια βασική διάκριση η οποία έχει προκύψει τόσο ιστορικά όσο και πρακτικά από τις επιχειρησιακές απαιτήσεις του σύγχρονου (και όχι μόνον) πολέμου. Αν και η διαφορά αυτή είναι σαφώς διαμορφωμένη ήδη με τη λήξη του Β’ ΠΠ και έχει διανύσει μεγάλη διαδρομή από τότε, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του ’60, στον ΕΣ παραμένει σκόπιμα ασαφής. Για τη σύγχυση αυτή υπάρχουν αρκετοί λόγοι, όμως η βαθύτερη αιτία φαίνεται να είναι η άρνηση των περισσοτέρων αξιωματικών των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων (δηλαδή του επίλεκτου ελαφρού πεζικού) να αναγνωρίσει τη διαφορά αυτή για λόγους γοήτρου. Η αναγνώριση του ιδιαίτερου χαρακτήρα των πραγματικών Ειδικών Δυνάμεων – που αυτομάτως θέτει την απαίτηση και για διαφορετικά κριτήρια επιλογής και για πολύ μικρότερο αριθμό στελεχών – γίνεται αντιληπτή ως απειλή για τη συμμετοχή σε ένα σύνολο που περιβάλλεται από την αχλή του θρύλου και από τη φήμη υπεράνθρωπων ικανοτήτων. Αντιθέτως, ο χαρακτηρισμός δυνάμεων ελαφρού πεζικού ως «επιλέκτων» ακούγεται, σε αντιδιαστολή, ως υποτιμητικός, ή εν πάση περιπτώσει συγκριτικά «λίγος» και πρακτικά εξομοίωση με το «απλό» πεζικό, από το οποίο οι περισσότεροι αξιωματικοί επιδιώκουν να διαφοροποιηθούν με την ένταξή τους στις Ειδικές Δυνάμεις. Πρόκειται για αντίληψη που μαρτυρά ανασφάλεια, που δεν ανταποκρίνεται ούτε στα πράγματα ούτε στις απαιτήσεις επαγγελματισμού που απαιτούνται από έναν σοβαρό στρατό και που υποτιμά τόσο την επιχειρησιακή σημασία όσο και την αίγλη των επίλεκτων δυνάμεων. Η στάση αυτή φαίνεται να αγνοεί το διακριτό και βασικό ρόλο του επίλεκτου πεζικού στις πολεμικές επιχειρήσεις και του κύρους που αυτές του έχουν προσδώσει. Η αντίληψη αυτή υποτιμά επίσης (ή αγνοεί) την προσαρμογή των επιλέκτων δυνάμεων κάθε χώρας στις ιδιαίτερες επιχειρησιακές απαιτήσεις της χώρας και κάθε στρατού.

Για τους λόγους αυτούς, στο παρόν κείμενο, εφεξής η αναφορά στις υπάρχουσες «Ειδικές Δυνάμεις» του ΕΣ θα γίνεται με τον όρο «Επίλεκτες Δυνάμεις», που είναι ακριβέστερος, με εξαίρεση συγκεκριμένα και γνωστά μικρά τμήματα των όντως ειδικών δυνάμεων.

Περί υπαγωγής των Επιλέκτων Δυνάμεων

Ένα θέμα που συνήθως τίθεται στο πλαίσιο της συζήτησης για τη δομή  των επίλεκτων δυνάμεων είναι η κοινή υπαγωγή των δύο ή τριών ταξιαρχιών που αυτές συγκροτούν σε μία κοινή διοίκηση, κατά το πρότυπο της ΙΙΙ Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων που υπήρχε μέχρι το 1988. Το επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι η ενότητα της διοίκησης, και μάλιστα από (υπο)στράτηγο, θα επανέφερε το πνεύμα του επίλεκτου κι επιχειρησιακά εξειδικευμένου τμήματος του ΕΣ, το οποίο αποσαθρώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες.

Η θέση αυτή είναι λανθασμένη και η υιοθέτησή της δεν πρόκειται να προσθέσει οτιδήποτε στην ποιότητα και τις δυνατότητες των επιλέκτων δυνάμεων, ενώ αντίθετα αγνοεί τις πραγματικές πηγές των προβλημάτων που, όντως, υπάρχουν.

Μία μεραρχία είναι ένας επιχειρησιακός σχηματισμός, και συγκροτείται όταν υπάρχει ανάγκη ή πρόθεση επιχειρησιακής εμπλοκής ενός όγκου δυνάμεων που χρειάζεται

  1. ενιαία επιχειρησιακή διοίκηση και στενό συντονισμό, και
  2. διάθεση από κοινού (και κατά την κρίση του επικεφαλής) κοινών μεραρχιακών πόρων: πυροβολικό, μηχανικό, διαβιβάσεις, διοικητική μέριμνα, αεροπορικά μέσα. Όμως, στην περίπτωση των επιλέκτων σχηματισμών, δεν προβλέπεται σε κάποιο ρεαλιστικό σενάριο η από κοινού δράση τους, ως ενιαίο σύνολο. Ακόμη και στην περίπτωση που το σύνολο των επιλέκτων δυνάμεων διατεθεί στον ίδιο μείζονα σχηματισμό, οι ταξιαρχίες δεν πρόκειται να αναλάβουν κοινή μεταξύ τους ενέργεια, και μάλιστα ευκρινώς διαχωρισμένη από τις άλλες δυνάμεις, ώστε να έχει νόημα η επιχειρησιακή τους διοίκηση ως μεραρχία. Το πιθανότερο (και πλέον σκόπιμο) είναι, λόγω ακριβώς του εξειδικευμένου επιχειρησιακού τους χαρακτήρα, να διατεθούν κατά ταξιαρχία (ή και πιο διασπασμένες) σε ειδικότερους αντικειμενικούς σκοπούς που απαιτούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους.

Αναμένεται επίσης ότι η διοίκηση «από στρατηγό» (δηλαδή από υποστράτηγο), με το κύρος που την περιβάλλει, θα επαναφέρει το πνεύμα επιλέκτου σχηματισμού που έχει ατονήσει. Το σκεπτικό αυτό εμπεριέχει δύο λάθη:

  1. Οι ταξιαρχίες των επιλέκτων δυνάμεων διοικούνται από ταξιάρχους. Ο ταξίαρχος είναι, ήδη, ανώτατος αξιωματικός, δηλαδή στρατηγός. Η ιδέα ότι η διοίκηση από αξιωματικό κατά ένα βαθμό αρχαιότερο θα έχει κάποια ουσιώδη επίδραση στην ποιότητα των επιλέκτων δυνάμεων φανερώνει και ψευδαισθήσεις περί του ρόλου του ίδιου του βαθμού, και άγνοια περί των παραγόντων που πραγματικά διαμορφώνουν την ποιότητα του σχηματισμού, και αδικαιολόγητη έλλειψη εμπιστοσύνης σε οριακά, μόνον, νεώτερους αξιωματικούς, απλώς και μόνον επειδή είναι νεώτεροι. Είναι άστοχο να θεωρεί κανείς ότι ένας ταξίαρχος που δε μπορεί να επιβάλει το απαιτούμενο πνεύμα στην ταξιαρχία που διοικεί θα μπορέσει να το κάνει αυτό στην μεραρχία του τρία-τέσσερα χρόνια αργότερα, όπως είναι επίσης άστοχο να θεωρεί κανείς ότι θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στο ΓΕΣ ο λόγος ενός υποστρατήγου απ΄ ότι έχει ο λόγος ενός ταξιάρχου, με αποτέλεσμα να προασπίζει καλύτερα τη θέση του σχηματισμού του. Όσο το Α.Σ.Σ. πάσχει από αρτηριοσκλήρυνση, αγνοεί εξ ίσου άνετα, απερίσκεπτα και αδικαιολόγητα και ταξιάρχους και υποστρατήγους.
  2. Κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για την διαμόρφωση του ιδιαίτερου χαρακτήρα των επιλέκτων δυνάμεων είναι, σε οργανωτικό επίπεδο, η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων. Αυτός είναι ο οργανωτικός υπεύθυνος για τα βασικά που χαρακτηρίζουν και διαμορφώνουν τις επίλεκτες δυνάμεις ως τέτοιες: διαμόρφωση δόγματος, απορρόφηση δόγματος και διδαγμάτων από τις πολεμικές συγκρούσεις, διεθνείς συνεργασίες και συνεκπαιδεύσεις, διαμόρφωση διαδικασιών για την επιλογή ανθρώπινου δυναμικού και υλοποίηση του, κι εν συνεχεία διαχείριση του ανθρωπίνου δυναμικού. Αν, για διαφόρους λόγους η ΔΕΔ (όπως και οι περισσότερες Διευθύνσεις) έχει ατονήσει στον έργο της – κι αυτοί οι λόγοι είναι που έχουν σημασία – κι έχει καταστεί απλώς ένα όργανο για τον ορισμό τοποθετήσεων και μεταθέσεων, τότε το πρόβλημα δε λύνεται με την συγκρότηση μεραρχίας. Η μεραρχία, όσο καλή και να είναι, δε δύναται να υποκαταστήσει τη διεύθυνση στο ρόλο της, γιατί απλούστατα δεν έχει αυτή την αποστολή, ούτε και τα μέσα. Το επιτελείο μιας μεραρχίας δεν είναι προσανατολισμένο για να παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις και τη διεθνή εμπειρία (σύγχρονη αλλά και παλαιότερη), δεν επεξεργάζεται δόγμα με δοκιμές, δεν συντάσσει μελέτες, δε συλλέγει πληροφορίες για τεχνικά θέματα. Πολύ περισσότερο, δε μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο για διαφορετικές κι εξειδικευμένες ταξιαρχίες και είδη επιχειρήσεων (αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις, αμφίβιες, ορεινός αγώνας κ.α.). Το επιτελείο μιας μεραρχίας έχει ρόλο στην κάθετη δομή του οργανισμού, και οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΣ (όπως, άλλωστε, και τα περισσότερα όπλα και σώματα) πάσχουν στην οριζόντια διαχείρισή τους. Το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση της δυναμικής λειτουργίας της Διεύθυνσης, κι αυτό δεν είναι, μόνον, ή και κυρίως, οργανωτικό θέμα, αλλά και θέμα επιλογής συγκεκριμένων προσώπων. Μικρή επαφή με το χώρο επιβεβαιώνει ότι υπήρξαν διευθυντές επί των οποίων η Διεύθυνση απέδιδε περισσότερο, ίσως όχι πάντα γιατί ο συγκεκριμένος Διευθυντής ήταν καθ’ όλα «καλύτερος» από προηγουμένους κι επομένους ομολόγους του, αλλά επειδή αντιλαμβανόταν και διαχειριζόταν καλύτερα το συγκεκριμένο ρόλο. Έχει, μάλιστα, συμβεί, επί αδιάφορων (αλλά όχι αρνητικών σε όλα) διευθυντών η ΔΕΔ να αποδίδει πολύ καλύτερα, ακριβώς επειδή η αδιαφορία έδινε περιθώριο πρωτοβουλίας σε νεώτερους αξιωματικούς, με επαγγελματικό ζήλο και παραστάσεις από σύγχρονες πρακτικές, να εισηγηθούν και να επιβάλουν σύγχρονες αντιλήψεις.

Η ιστορική τάση των καταδρομέων, ήδη από τον Εμφύλιο, αλλά και καθ’ όλη τη μεταπολεμική περίοδο, για συγκεντρωτική διοίκηση των δυνάμεών τους είχε το εξής νόημα: σε έναν – τότε – μεγάλο στρατό, συγκροτημένο σε μεραρχίες, οι δυνάμεις των καταδρομών ήταν συγκροτημένες σε μονάδες (μοίρες ή συντάγματα – «τακτικές διοικήσεις») οι οποίες δεν ενεργούσαν ως ειδικές δυνάμεις αλλά ως δυνάμεις ελαφρού πεζικού στο πλαίσιο τακτικών επιχειρήσεων, υπαγόμενες στους σχηματισμούς του απλού πεζικού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την τάση να «χάνονται» οι ανεξάρτητες αλλά μικρές μονάδες μέσα σε αλλότριους σχηματισμούς, τόσο σε επιχειρησιακό επίπεδο (κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου οι Καταδρομείς απέδωσαν τα μέγιστα όταν έδρασαν συγκεντρωτικά, προϊόντος του πολέμου) και ενείχε τον κίνδυνο να μην χρησιμοποιούνται σωστά από τις προϊστάμενες διοικήσεις, παρ’ όλο που τότε ο ρόλος τους, εν πολλοίς, ήταν συχνά υποβοηθητικός των μεγάλων σχηματισμών

 Ο «κίνδυνος» αυτός έχει, πλέον, εκλείψει: Αφ’ ενός η μεραρχία σαν οργανικός σχηματισμός του ΕΣ έχει καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από την ταξιαρχία, αφ’ ετέρου οι ίδιες οι επίλεκτες δυνάμεις έχουν – ορθώς – λάβει σχηματισμούς ταξιαρχίας. Αυτό σημαίνει ότι ούτως ή άλλως, στα πλαίσια των μειζόνων σχηματισμών, οι ελαφρές δυνάμεις έχουν επιχειρησιακή και οργανωτική αυτονομία, η οποία δεν ενισχύεται σε τίποτα από τη συγκρότηση μεραρχίας. Είναι γεγονός ότι η διάλυση της ΙΙΙ ΜΕΔ υπήρξε, με τα δεδομένα της εποχής, σοβαρότατο λάθος (που είχε τη ρίζα του σε λόγους μη στρατιωτικούς…), το οποίο παροξύνθηκε από τον τελείως ανορθόλογη υπαγωγή των συνιστωσών μονάδων: 32α Ταξιαρχία Πεζοναυτών στην… Στρατιά, 2ο ΣΑΛ στην ΑΣΔΕΝ, 1ο ΣΚΔ στο Γ’  ΣΣ και 13ο ΣΑΚ απ’ ευθείας στη ΔΕΔ (δηλαδή, κατά βάσιν με κριτήριο τη γεωγραφική έδρα της διοίκησης…). Όμως οι συνθήκες για την ανασυγκρότηση της ΙΙΙ ΜΕΔ ή παρεμφερούς σχηματισμού έχουν εκλείψει σήμερα.

Συνεπώς, αν πρόκειται να αναζωογονηθούν οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΣ, θα πρέπει, μεταξύ των άλλων, να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη λειτουργία της Διεύθυνσης Ειδικών Δυνάμεων, καθώς και σε κεντρικούς μηχανισμούς διαμόρφωσης δόγματος  και εκπαίδευσης. Ενδεικτικά, και μόνον: είναι σημαντικό να αξιοποιείται και να μην καταπνίγεται η δημιουργικότητα και η εμπειρία νέων στελεχών τα οποία παρακολουθούν τις εξελίξεις του χώρου τους, από παλαιά, αρτηριοσκληρωτικά στελέχη που παραμένουν προσκολλημένα σε πρότυπα λειτουργίας του Β’ ΠΠ.  Καμία οργανωτική αλλαγή δεν πρόκειται να επιτύχει κάτι τέτοιο.

8 Responses to Δομή Δυνάμεων ΕΣ – Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Α’

  1. Ο/Η Army Aviator λέει:

    Πολύ σωστή και ακριβής, η μέχρι τώρα ανάλυση, αλλά και ακριβής και καίριος ο διαχωρισμός (έστω και ως εισαγωγή), των σημερινά υπαρχόντων ειδικών δυνάμεων σε επίλεκτες δυνάμεις και ειδικές. Περιμένω το Β’ μέρος, για να δώ αν οι σκέψεις σου καλύψουν όχι τόσο πολύ το θέμα των επιλέκτων, αλλά των ειδικών δυνάμεων, ποιες θα μπορούσε να είναι αυτές και βέβαια να διαβάσω κάτι για την ανάγκη (ή μη) της διακλαδικότητας που πρέπει να τις διέπει, όχι στο θεωρητικό και εν πολλοίς ψεύτικο επίπεδο, αλλά σε σοβαρό και υλοποιήσιμο.
    Δεν ξέρω αν έχει πέσει στην αντίληψή σου, εδώ και ένα περίπου χρόνο στο ιστολόγιό μου, αναλύω, με απλά λόγια, τις επιχειρήσεις ελικοπτέρων, που έχουν ήδη εκτελεσθεί, θέλοντας μέσα από πραγματικά ιστορικά παραδείγματα, να δείξω την εξέλιξη στα δόγματα και τις τακτικές χρησ/σης των Μονάδων Α.Σ. Την ανάγκη ίδρυσης μιας διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών επιχειρήσεων, οι αμερικάνοι,μπόρεσαν να πείσουν τους πολιτικούς αλλά και πολλά »αρτηριοσκληρωτικά στελέχη», αφού έπάθαν το φιάσκο την Επιχείριση Eagle Claw το 1980, (εμείς είχαμε τα Ιμια….).
    Αναμένω λοιπόν και συγχαρτήρια για τη μεστή ανάλυση.

  2. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Aviator,
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
    Τις αναρτήσεις σου τις παρακολουθώ ανελλιπώς, και συμπληρώνω τις γνώσεις μου.
    Για τις ειδικές δυνάμεις (τις όντως ειδικές δυνάμεις) σχεδίαζω να γράψω αφού ολοκληρώσω τα της δομής των επιλέκτων δυνάμεων.
    Αλλά αφού το θέτεις, σου αναφέρω πολύ γρήγορα και συνοπτικά τη βασική μου θέση για τα αεροπορικά θέματα των ειδικών δυνάμεων στην Ελλάδα.
    1. Οι ειδικές δυνάμεις και οι ειδικές επιχειρήσεις έχουν ακραίες απαιτήσεις επιχειρησιακών επιδόσεων από όλους του συμμετέχοντες σε αυτές. Το ίδιο ισχύει για τα ελικόπτερα που τις υποστηρίζουν, τόσο σε ότι αφορά τους ανθρώπους όσο και το υλικό, απαιτήσεις ακόμη μεγαλύτερες από τις (ούτως ή άλλως πολύ μεγάλες) απαιτήσεις που θέτουν οι τακτικές αεραποβατικές ενέργειες. Αυτό ισχύει για τις ειδικές επιχειρήσεις ΚΑΙ των τριών όπλων. Μην ξεχνάμε ότι ακραίες απαιτήσεις για ειδικές αεροπορικές επιχειρήσεις έχουν ΚΑΙ το ΠΝ και η ΠΑ για να υποστηριχθούν ειδικές επιχειρήσεις του ΕΣ (δηλαδή του ΕΤΑ, της Ζ’ ΜΑΚ κι ενδεχομένως μερικών ακόμη πυρήνων), του ΠΝ (δηλαδή της ΜΥΚ) και της ΠΑ (δηλαδή της 31ης ΜΕΕ). Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το τελευταίο, είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η αδιάφορη, συγκαταβατική και διαδικαστική αντιμετώπιση της αποστολής πολεμικής διάσωσης («CSAR») από πλευράς ΠΑ.
    2. Από απόψεως αεροπορικών μέσων, τέτοιου είδους επιχειρήσεις δε μπορεί παρά να υποστηρίζονται από μία ενιαία και μοναδική μονάδα ελικοπτέρων, η οποία θα πρέπει να είναι διακλαδική. Η χώρα μας είναι πολύ μικρή για να έχει τρεις ξεχωριστές μονάδες για τον ίδιο ρόλο στα τρία όπλα, και η υπόθεση ότι αεροπορική μονάδα που οργανικά ανήκει στο ένα όπλο θα εξυπηρετεί τις επιχειρησιακές ανάγκες και των άλλων δύο είναι εκτός πραγματικότητας. Επιπλέον, παρά το ότι οι επιχειρήσεις διείσδυσης και απαγκίστρωσης δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων είναι διαφορετικές από τις αποστολές πολεμικής διάσωσης, ο βασικός πυρήνας επιχειρησιακών και τεχνικών δεξιοτήτων είναι κοινός. Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν τις ακραίες απαιτήσεις επιδόσεων για τους χειριστές, τότε η συνολική δεξαμενή χειριστών ε/π των τριών όπλων πιθανότατα οριακά επαρκεί για την επάνδρωση μιας τέτοιας μονάδας. Μία μονάδα ε/π ειδικών επιχειρήσεων θα πρέπει να είναι διακλαδική, και μεικτή χωρίς καμία απολύτως διάκριση σε ό,τι αφορά την προέλευση των χειριστών, εκτός των επιχειρησιακών τους ικανοτήτων.
    3. Ο ΕΣ επέλεξε στο τέλος της δεκαετίας του ’90 την αγορά ε/π NH-90. Η επιλογή του NH-90 ήταν λανθασμένη για τις ΕΔ, γιατί απλούστατα, ακόμη και όταν «λεφτά υπήρχαν» δε θα μπορούσαμε ποτέ να το αποκτήσουμε σε αριθμούς που να εξυπηρετούν τις ανάγκες τακτικών αεραποβατικών επιχειρήσεων που έχουμε – και οι οποίες μπορούσαν να εξυπηρετηθούν και από υποδεέστερα (και φθηνότερα) ελικόπτερα. Είχαμε Ζάσταβα του ’70, και με τα μέτρια οικονομικά μας μέσα αγοράσαμε μεγάλη Μερσεντές. Τώρα ξεμείναμε με 20 NH-90, από τα οποία τα 4 ειδικών επιχειρήσεων και τα 16 για τακτικές επιχειρήσεις. Τα τέσσερα είναι λίγα για ειδικές επιχειρήσεις, και τα 16 ακόμη λιγότερα για τακτικές.
    4. Ένα σενάριο που θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά είναι o εξοπλισμός της ενιαίας, διακλαδικής μονάδας ελικοπτέρων ειδικών επιχειρήσεων, με τα ΝΗ-90, και τουλάχιστον τα 2 Chinook που, αν δεν κάνω λάθος, έχουν διαμόρφωση ειδικών επιχειρήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, σταδιακά, και στο βαθμό που θα επιτρέπουν οι οικονομικές δυνατότητες, θα πρέπει να αναβαθμιστούν τα απλά ε/π NH-90 στο επίπεδο των ε/π ειδικών επιχειρήσεων.
    5. Η χρήση του NH-90 στο ρόλο ειδικών επιχειρήσεων υπόκειται στην επιφύλαξη των πραγματικών δυνατοτήτων του ε/π. Τα δημοσιεύματα σχετικά με σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τύπος, τόσο στη Γερμανία όσο και στην Αυστραλία είναι ανησυχητικά, αλλά την πραγματική κατάσταση προφανώς εσύ είσαι σε θέση να τη γνωρίζεις πολύ καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η διακλαδική μονάδα ε/π είναι επιβεβλημένη από τα πράγματα.
    6. O ΕΣ θα πρέπει να στραφεί είτε προς τις ΗΠΑ για την προμήθεια UH-60 ως λύση στην προμήθεια μεγάλου αριθμού ελικοπτέρων για τακτικούς λόγους, είτε, ενδεχομένως προς αγορά μεταχειρισμένων Puma-Super Puma-Cougar από το εξωτερικό. Η εξαγγελία για σταδιακή αλλά σημαντική μείωση του αμερικανικού στρατού, η αλλαγή προσανατολισμού του, καθώς και πολιτικοί λόγοι, ενδεχομένως να καθιστούν εφικτές τέτοιες λύσεις. Σε κάθε περίπτωση, η επιδίωξη θα πρέπει να είναι η απόκτηση μέσων σε σημαντική ποσότητα και με ικανοποιητική (αλλά όχι κατ’ ανάγκην κορυφαία) ποιότητα.
    7. Υπό ορισμένες συνθήκες, και για ορισμένες (πολύ συγκεκριμένες) ενέργειες, είναι ενδεχομένως σκόπιμη η διάθεση ε/π των ειδικών δυνάμεων στην 32α Ταξιαρχία ΠΖΝ, γιατί και εκεί θα τεθεί θέμα ακραίων επιχειρησιακών απαιτήσεων.

  3. Ο/Η Army Aviator λέει:

    Έγραψες ολόκληρο ποστ !!!
    Σε πολλά συμφωνώ, αν όχι σε όλα. Αλλά δεν θα σχολιάζω, όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά να μη σου τρώω τον χρόνο.
    Και πάλι συγχαρτήρια.

  4. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Aviator, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά θα ήθελα πολύ να ακούσω τις διαφωνίες σου.

    Προφανώς, από επαγγελματία που προέρχεται από τον χώρο, έχουν άλλη βαρύτητα.

  5. Ο/Η Army Aviator λέει:

    Με πολύ λίγα λόγια θα ξεκινήσω ότι για σα γράφονται και λέγονται για τα καλά ή κακά ένος οπλικού συστήματος, πάντα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί, όταν δεν ξέρουμε τον βαθύτερο σκοπό των γραφομένων. Αυτό ως μία γενική τοποθέτηση. Γιατί τις λεπτομέρειες πάνω σε αυτό, ίσως να χρειαζόμασταν, πολύ χρόνο να τις συζητήσουμε. Μία άλλη γενική τοποθέτηση είναι οι τύποι αεροπορικών μέσων που αναφέρεις. Μέτρησα τουλάχιστον τρεις. Επί αυτού, θέμα που ξεφεύγει όμως από τις δυνατότητες ακόμη και αυτού του ΓΕΕΘΑ, θα έλεγα ότι η πολιτική θέληση για να υπάρξει ένας κεντρικός σχεδιασμός επί των προμηθειών, είναι το ζητούμενο αλλά και ο καθοριστικός παράγοντας που -για μένα τουλάχιστον – λύνει τα όποια προβλήματα αναφέρονται,υπάρχουν ή θα υπάρξουν. Εννοώ δηλαδή ότι πρώτο, χρειαζόμαστε δύναμη ειδικών επιχιερήεων; Εάν ναι, τότε μία, διακλαδική, υπό μία Διοίκηση και όχι τη μεσοβέζικη »διεύθυνση» και τα περίπου ακαταλαβίστικα »επιχειρησιακή δκση» κ.λπ.
    Αφού καθορίσουν λοιπόν – με δικιές μας προτάσεις που όμως δεν θα είναι »κλαδικές», για μένα ο σωστός όρος που θα σκιαγραφούσε αυτό το ΄΄κλαδικές΄΄, είναι συντεχνιακές – την ΑΝΑΓΚΗ και ορίσουν ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ αυτής της δύναμης, έρχεται ο ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ της. ενιαίος, μαζικός προσανατολισμένος στη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ της αποστολής. Είμαστε και λίγοι, αλλά και χωρίς πολλές οικονομικές δυνατότητες, για να έχουμε τη πολυτέλεια τόσων πολλών τύπων ελικοπτέρων μέσα στις Ε.Δ μας. Θα επρεπε για να γίνουν όλα αυτά, να υπάρχει όχι το ΓΕΕΘΑ, αλλά ένα επιτελείο που να Διοικεί πραγματικά, όλους, κάτω από ένα ΥΠΕΘΑ που να θέλει τη συγκεντρωτική προμήθεια και να κάνει την την ΓΣΕ, ΓΓΟΣΑΕ ή όποιος αλλοιώς την λένε, ένα πράγμα όπως το Defence Logistic Agency και αφού είχαν συμβεί όλα τα παραπάνω να λέει τι θέλουμε; αυτό, ένας τύπος. Τόσο απλό.
    Τώρα όσα λες και στο σχόλιό σου των 01/14/2012 στις 01:30, και όσα θα πω, ή θα προσπαθήσω να πω, εδώ, είναι προσπάθεια να καλυτερέψουμε πράγματα που έγιναν – όχι κατ΄ανάγκη λάθος – από την γενεσιουργό αιτία που παραπάνω προσπάθησα να σου περιγράψω αμυδρά.
    Τί δεον γενέσθαι;
    Όσο γίνεται ποιο γρήγορα – αύριο αν μπορεί (;) – να μπει μπροστά αυτό που νομίζω ότι όλοι μας – έστω και αν δεν το λέμε – θέλουμε. Ένα ΓΕΕΘΑ που να διοικεί όλα και όλους. Να χαράζει γραμμές που να υλοποιούνται, με ένα κοινό ΑΝΣΚ. (και ας μη γίνω ποτέ ανώτατος).
    Τέλος όλα αυτά που σου γράφω, δεν αμφισβητούν τους προβληματισμούς σου, απλά – νομίζω – ότι κάποτε πρέπει να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε σαν αυτόν που έκοψε τον Γόρδιο Δεσμό, να σκεφτόμαστε λέω, όχι να γίνουμε.
    ευχαριστώ.

  6. Ο/Η Army Aviator λέει:

    Διάλεξα να σου γράψω σε αυτή την ενότητα, μια που έπεσα σε ένα δημοσίευμα στο facebook στο παρακάτω λινκ: http://www.facebook.com/photo.php?v=2004506208744.
    Σε αυτό έγραψα το παρακάτω σχόλιο:
    «Πολύ ωραία η προσπάθεια του ΓΕΑ, κάτι που έλειπε και λείπει. Αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερωτηματικό. Που στο καλό είναι αυτή η διακλαδικότητα που όλοι μας μιλάνε; Το κάθε Γενικό Επιτελείο τραβά το δρόμο του. Χάθηκαν οι διακλαδικές συνεργασίες, αφού το ίδιο σχεδόν σχολείο υπάρχει και στο ΓΕΣ, απλά προσαρμογή στις ειδικές απαιτήσεις του ΓΕΑ χρειαζόταν. Αλλά είπαμε….»
    Ότι και να λέμε, αγαπητέ Βελισάριε, το ψαρι θα βρωμά από το κεφάλι (όχι μόνο το δικό μας). Τέτοιες ενέργειες, κόπος, δαπάνες και ιδρώτας, όταν υπάρχουν και γίνονται χρόνια τώρα, ή χαζοί είμαστε, ή ο καθένας τραβά το δρόμο του. Αλλά έτσι δουλειά δεν γίνεται…
    Γιαυτό σου έγραψα κάποτε ότι αν το ΓΕΕΘΑ δεν Διοικεί από τώρα κια όχι …τότε, αστα να πάνε. Καλή συνεχεια

  7. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αεροπόρε,

    Έχεις απόλυτο δίκιο.

    Και για να πάω το θέμα λίγο παραπέρα, δεν πρόκειται να υπάρξει σοβαρή διακλαδικότητα, όσα μέτρα κι αν ληφθούν, όσο η βασική δομή διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων είναι η παρούσα: τρία Γενικά Επιτελεία, κι ένα ακόμη που συντονίζει ό,τι του επιτρέπουν τα άλλα τρία να συντονίσει.

    Και, για να το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα, το ΓΕΕΘΑ δε θα έχει ποτέ την ισχύ να «συντονίσει» στα σοβαρά τους τρεις κλάδους, όσο τα κλειδιά των μεταθέσεων, των τοποθετήσεων και των κρίσεων τα έχουν τα κλαδικά Γενικά Επιτελεία για το σύνολο των αξιωματικών. Τόσο απλά.

    Τις επόμενες ημέρες θα επανέλθω στη λειτουργία του ιστολογίου, μετά από υποχρεωτική απουσία αρκετού καιρού.

    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

  8. Ο/Η Army Aviator λέει:

    Νάσαι καλά.
    Χαίρομαι που συμφωνούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s