Ανταλλαγή απόψεων για τη Δομή των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ – Συνέχεια

Γράφει ο Αρματιστής

Σε συνέχεια της συζήτησης που ξεκίνησε στην προηγούμενη ανάρτηση, ο Αρματιστής απάντησε με ένα εκτενές σχόλιο. Επειδή το «σχόλιο» αυτό συνιστά αυτοτελές κείμενο, το αναρτώ ξεχωριστά.

Αγαπητέ Βελισάριε καλησπέρα

Διάβασα το σχόλιο σου, απάντηση στο δικό μου. Θα συνεχίσω όμως επί της δομής διοίκησης των ειδικών δυνάμεων, αν και οι απόψεις μας έχουν καταγραφεί. Πιστεύω ότι η δομή διοίκησης των ειδικών δυνάμεων, είναι η βάση για την αναβάθμιση τους και την αποτελεσματική επιχειρησιακή τους εκμετάλλευση. Για αυτό και επιμένω. Θα αποφύγω να αναφερθώ στην εσωτερική οργάνωση των ειδικών μονάδων, καθώς και στο πως θα χρησιμοποιηθούν αυτές τακτικά, δηλώνοντας μη ειδικός. Με ικανοποιεί ο ΕΕ 100-1, που τις αναφέρει ως μέρος των δυνάμεων αντίδρασης, ενίσχυσης και εφεδρείας.

Επιμένοντας στη δομή διοίκησης, θα αναφερθώ αρχικά σε ιστορικά στοιχεία για τις «Ειδικές Δυνάμεις», όπως αυτά παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, παραθέτοντας κάποιες δικές μου γενικές παρατηρήσεις.

Η συγκρότηση και οργάνωση των Δυνάμεων Καταδρομών

Στις αρχές Αυγούστου του 1945 και λίγο πριν διαλυθεί ο ηρωικός Ιερός Λόχος, ο πρόδρομος των Δυνάμεων Καταδρομών, ο τότε Συνταγματάρχης Ιππικού και Ιερολοχίτης Ανδρέας Καλλίνσκης, πρότεινε στο ΓΕΣ τη διατήρηση ενός πυρήνα από εμπειροπόλεμα στελέχη του Ιερού Λόχου, ο οποίος, αναπτυσσόμενος προοδευτικά σε Ταξιαρχία 2.000 ανδρών, θα αποτελούσε μία «Δύναμη Καταδρομών» κατά τα πρότυπα των Βρετανικών Ειδικών Μονάδων (Commandos, S.A.S., Special Boat Service), κατάλληλη δηλαδή για την εκτέλεση ειδικών επιχειρήσεων από ξηρά αέρα και θάλασσα. Η υπόψη πρόταση έγινε αμέσως δεκτή από το ΓΕΣ, αλλά δυστυχώς δεν είχε αμέσως συνέχεια.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Αλήθεια, πόσο μπροστά σε σχέση με την εποχή του αλλά και με ότι γίνεται σήμερα, βρισκόταν ο οραματιστής εκείνος αξιωματικός του Ιππικού!!!

Τελικά η στρατιωτική ηγεσία, το καλοκαίρι του 1946, πιεζόμενη και από τις επιχειρησιακές ανάγκες εξ αιτίας του εμφυλίου και ύστερα από νέα εισήγηση του Συνταγματάρχη Ανδρέα Καλλίνσκη, προχώρησε στην εσπευσμένη συγκρότηση των πρώτων ανεξάρτητων «Λόχων Ορεινών Καταδρομών» (Λ.Ο.Κ.). Οι Λόχοι αυτοί, αποτέλεσαν το πρόδρομο των σημερινών Ειδικών Δυνάμεων.

Δεκ 1947 – Φεβ 1948: Οι μεγάλες αποφάσεις
Με βάση τη μέχρι τότε απόδοση των πρώτων Λ.Ο.Κ., η οποία δεν κρίθηκε ικανοποιητική, καθώς και νέες προτάσεις του συνταγματάρχη Ιππικού Ανδρέα Καλλίνσκη, ο οποίος δικαίως θεωρείται και ιδρυτής των Ελληνικών Δυνάμεων Καταδρομών, το ΓΕΣ προχώρησε σε ευρείας έκτασης ανασυγκρότηση όλων των μέχρι τότε δυνάμεων Καταδρομών, ως ακολούθως:

• Οι Α’ – Β’ – Γ’ Διοικήσεις Δυνάμεων Καταδρομών μετονομάστηκαν αντίστοιχα σε Α’ – Β’ – Γ’ Μοίρες Καταδρομών με δύο Τακτικά επιτελεία των 4 Λόχων (ΛΟΚ) το καθένα.
• Συγκροτήθηκε η Δ’ Μοίρα Καταδρομών
• Συγκροτήθηκε υπό τη 1η Στρατιά η «Διοίκησις Δυνάμεων Καταδρομών», ισότιμη Ταξιαρχίας με διοικητή το συνταγματάρχη Ανδρέα Καλίνσκη, με έδρα το Βόλο και υπό την οποία τέθηκαν οι 4 Μοίρες Καταδρομών
• Προβλέφθηκε η μελλοντική οργάνωση στο ΓΕΣ, «Διευθύνσεως Δυνάμεων Καταδρομών» (ΓΕΣ/Α11)

Μαρ – Απρ 1949: Συγκροτήθηκαν:
• Η Ιη Ταξιαρχία Καταδρομών με τις Α’ και Β’ Μοίρες
• Η ΙΙη Ταξιαρχία Καταδρομών, με τις Γ’ και Δ’ Μοίρες
• Η Ε’ Μοίρα Καταδρομών, η οποία τέθηκε υπό τη ΙΙ Ταξιαρχία

Αυγ 1949: Λίγο πριν από τις τελικές επιχειρήσεις του εμφυλίου στο Γράμμο και Βίτσι, με διαταγή του αρχιστράτηγου Παπάγου, η «Διοίκησις Δυνάμεων Καταδρομών» (ΔΕΚ) της 1ης Στρατιάς, αναδιοργανώθηκε σε «ΙΙΙη Μεραρχία Καταδρομών», υπό την οποία τέθηκαν οι δύο Ταξιαρχίες Καταδρομών.

Μετά τη λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων το ΓΕΣ αποφάσισε:
α. Δεκ 1949: Τη διάλυση της Α’ Μοίρας Καταδρομών
β. Δεκ 1950: Την αναδιοργάνωση των Δυνάμεων Καταδρομών ως εξής:
• ΓΕΣ/Α11 (Διεύθυνση Δυνάμεων Καταδρομών) και υπ’ αυτή η «Διοίκησις Δυνάμεων Καταδρομών» (ΔΔΚ), ισοδύναμη Ταξιαρχίας
• Υπό την ΔΔΚ τέθηκαν οι τέσσερις Μοίρες Καταδρομών (Β’-Γ’-Δ’-Ε’) των 4 ΛΟΚ και ενός Λόχου Βάσεως η κάθε μία.

1957: Διαλύθηκε η «Διεύθυνση των Δυνάμεων Καταδρομών» του ΓΕΣ (ΓΕΣ/Α11) και η «Διοίκηση Δυνάμεων Καταδρομών» και στη θέση τους συγκροτήθηκαν:
• Η «Διοίκηση Καταδρομών» στο ΓΕΣ, με αρμοδιότητες Διεύθυνσης και ταυτόχρονα Σχηματισμού
• Ένα Τακτικό Επιτελείο Δυνάμεων Καταδρομών στη Θεσσαλονίκη

1962: Το Τακτικό Επιτελείο Δυνάμεων Καταδρομών, μετονομάστηκε σε 1η Τακτική Διοίκηση Δυνάμεων Καταδρομών

1963: Αναδιοργανώθηκε η Γ’ Μοίρα Καταδρομών και μετονομάστηκε σε Γ’ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών, υπαγομένη απ’ ευθείας στη Διοίκηση Καταδρομών του ΓΕΣ.

1965: Συγκροτήθηκαν:
• Οι 1η και 2η Μοίρες Αλεξιπτωτιστών
• Η 2η Τακτική Διοίκηση Καταδρομών, στην οποία υπήχθησαν οι 1η και 2η Μοίρες Αλεξιπτωτιστών

1967: Μετονομάστηκαν:
• Η 1η Τακτική Διοίκηση Δυνάμεων Καταδρομών σε 1ο Σύνταγμα Καταδρομών, με τις Β’ – Δ’ και Ε’ Μοίρες Καταδρομών
• Η 2η Τακτική Διοίκηση Δυνάμεων Καταδρομών σε 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών με τις 1η και 2η Μοίρες Αλεξιπτωτιστών.

1968: Συγκροτήθηκε η Α’ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών υπαγομένη όπως και η Γ’ απ’ ευθείας στη «Διοίκηση Καταδρομών» του ΓΕΣ.

1976: Εντάχθηκε στη «Διοίκηση Καταδρομών» του ΓΕΣ, το 32ο Σύνταγμα Πεζοναυτών.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Το 1976, δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του 1974, η «Διοίκηση Καταδρομών» του ΓΕΣ (Διεύθυνση και Διοίκηση επιπέδου Σχηματισμού) διοικεί απ’ ευθείας τα:
• 1ο Σύνταγμα Καταδρομών (Β’-Δ’-Ε’ Μοίρες ΚΔ)
• 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών (1η -2η Μοίρες Αλεξιπτωτιστών)
• 32ο Σύνταγμα Πεζοναυτών
• Α’ και Γ’ Μοίρες Αμφιβίων Καταδρομών

1978: Διαχωρίζεται η Διοίκηση Καταδρομών σε:
• Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων (ΔΕΔ)
• ΙΙΙη Μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων, που διοικεί όλες τις δυνάμεις Καταδρομών Αλεξιπτωτιστών και Πεζοναυτών. Ταυτόχρονα μετονομάζονται όλα τα μέχρι τότε συγκροτήματα και Μονάδες σε «ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ».

1988: Είναι το έτος διάλυσης των Ειδικών Δυνάμεων. Μετά από 40 χρόνια συνεχούς συγκεντρωτικής διοίκησης όλων των «Ειδικών Δυνάμεων» από «ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ», ή την «ΙΙΙη Μεραρχία Καταδρομών», ή τη «ΙΙΙη Μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων», λαμβάνεται η απόφαση να ανατεθεί η διοίκηση των ειδικών δυνάμεων όπου τύχει, για «άγνωστους» μέχρι σήμερα λόγους. Αυτά που λαμβάνουν χώρα, μπορούν να θεωρηθούν τελείως αλλοπρόσαλλα. Ειδικότερα:

• Διαλύεται η ΙΙΙη Μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων
• Το 32ο Σύνταγμα Πεζοναυτών αναδιοργανώνεται σε 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών και υπάγεται στη 1η Στρατιά
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
εννοείται ότι η Ταξιαρχία Πεζοναυτών είναι προσανατολισμένη προς το Αιγαίο, ενώ η 1η Στρατιά διοικεί εκείνη την περίοδο, όλες τις χερσαίες δυνάμεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, βόρεια της Λαμίας.
• Συγκροτείται το 13ο Σύνταγμα Αμφιβίων Καταδρομών (13 ΣΑΚ) και υπάγεται στη Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ (ΓΕΣ/ΔΕΔ).
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Δηλαδή η Διεύθυνση Καταδρομών, αναλαμβάνει και έργο Διοίκησης, χωρίς ασφαλώς να διαθέτει τα ελάχιστα απαιτούμενα για την άσκηση της διοίκησης, δηλαδή οργανικά Τμήματα Διοίκησης και Διαβιβάσεων.
• Το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών υπάγεται στην ΑΣΔΕΝ
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Λογικά οι αλεξιπτωτιστές θα πρέπει να θεωρούνται ως ο πυρήνας της στρατηγικής εφεδρείας του αρχιστράτηγου.
• Το 1ο Σύνταγμα Καταδρομών υπάγεται στο Γ’ Σώμα Στρατού

1996: Συγκροτείται η Ζ’ ΜΑΚ και υπάγεται στο 13ο ΣΑΚ

1998: Υπάγονται στο Β’ Σώμα Στρατού:
Η 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών, το 1ο Σύνταγμα Καταδρομών και το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Μετά από δέκα (10) χρόνια διαπιστώθηκε το άτοπον και αλλοπρόσαλλο της «αναδιοργάνωσης» του 1988 και ένα μέρος των Ειδικών Δυνάμεων τίθεται και πάλι υπό την ενιαία διοίκηση ενός Σχηματισμού. Πλην όμως ο Σχηματισμός αυτός δεν είναι των Ειδικών Δυνάμεων και είναι επιπέδου Σώματος Στρατού.

2001: Το 13ο ΣΑΚ αναδιοργανώνεται σε 13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (13η ΔΔΕ), επιπέδου Ταξιαρχίας.

2003:
• Διαλύεται το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών
• Συγκροτείται η 1η Ταξιαρχία Καταδρομών – Αλεξιπτωτιστών και υπάγονται σε αυτή οι (Β’-Δ’-Ε’) Μοίρες Καταδρομών και οι 1η και 2η Μοίρες Αλεξιπτωτιστών

Σεπ 2005: Υπάγεται στο Β’ Σώμα Στρατού και η 13η ΔΕΕ.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

• Το χερσαίο στρατηγείο του Β’ ΣΣ, διοικεί και τη 13η ΔΕΕ η οποία διαθέτει τη Ζ’ ΜΑΚ καθώς και τις μονάδες Αμφιβίων Καταδρομών που βρίσκονται στα νησιά. (Ειλικρινά: «Ποιος μεγαλοφυής εγκέφαλος σκέφτηκε και αποφάσισε αυτό;;;!!!)

• Δεκαεπτά χρόνια μετά τις ολέθριες αποφάσεις που ελήφθησαν αναφορικά με τη διοίκηση των «Ειδικών Δυνάμεων», το σύνολο αυτών τέθηκε και πάλι υπό τη συγκεντρωτική διοίκηση ενός Μείζονος Επιχειρησιακού Σχηματισμού.

26 Σεπ 2005: Η 32η Ταξιαρχίας Πεζοναυτών και η 1η Ταξιαρχίας Καταδρομών – Αλεξιπτωτιστών, υπάγονται στη Ιη Μεραρχία Πεζικού του Β’ Σώματος Στρατού.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Οι Μονάδες που αρχικά αποτελούσαν το πυρήνα των Δυνάμεων Καταδρομών, τέθηκαν υπό τη διοίκηση μιας Μεραρχίας Πεζικού, της οποίας ο διοικητής μπορούσε να είναι οιουδήποτε Όπλου. Δεν γνωρίζω αν η υπαγωγή αυτή συνεχίζεται και αν κάποιοι τουλάχιστο διοικητές της Ιης Μεραρχίας, προέρχονταν από τις Καταδρομές.

Αγαπητέ Βελισάριε

Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος, όλες οι «ειδικές δυνάμεις», από την ίδρυσή τους μέχρι και το 1988, βρίσκονται αδιαλείπτως κάτω από τη διοίκηση είτε μιας ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ, είτε της ΙΙΙης Μεραρχίας Καταδρομών, είτε της ΙΙΙης Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων. Δηλαδή επί 40 χρόνια διοικούνται από διοικήσεις που είχαν γεννηθεί μέσα από αυτές. Από τα σπλάχνα τους.

Και πιστεύω ότι αυτό είναι το σωστό. Θα μπορούσε π.χ. μια ΤΘ Μεραρχία ή μια ΤΘ Ταξιαρχία να διοικείται από μια διοίκηση αποτελούμενη από αξιωματικούς του πεζικού, του πυροβολικού και των καταδρομών; Και υπόψη ότι η ΤΘ ταξιαρχία διαθέτει και πεζικό και πυροβολικό και μηχανικό και διαβιβάσεις.

Η μεγάλη όμως ανατροπή – οπισθοδρόμηση, επέρχεται το 1988 όταν οι «ειδικές δυνάμεις» σκορπίζονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα τιθέμενες υπό τη διοίκηση διαφόρων μειζόνων σχηματισμών και μάλιστα χωρίς η υπαγωγή που αποφασίστηκε να υπακούει σε κάποια επιχειρησιακή λογική. Αυτό ισχυρίζονταν όλοι οι αξιωματικοί των Καταδρομών που γνώριζα, αλλά και με όσους ήρθα σε επαφή κατά καιρούς, ειδικά κατά τη φοίτησή μου στη Σχολή Πολέμου. Και πάντοτε το πάγιο αίτημα που διαρκώς ερχόταν στο προσκήνιο από τα στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων, ήταν η επανασυγκρότηση της ΙΙΙης Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων. Τα στελέχη των ειδικών δυνάμεων, ήθελαν και φαντάζομαι ότι θέλουν, να τους διοικούν δικοί τους αξιωματικοί, μέχρι το ανώτερο κλιμάκιο.

Για μένα τα πράγματα είναι απλά. Οι ευαίσθητες και περιορισμένες αριθμητικά μονάδες που απαρτίζουν τις «Ειδικές Δυνάμεις», ανεξάρτητα της ονομασίας τους και του κυρίαρχου προσανατολισμού τους, είναι οι μόνες που μπορούν να χαρακτηριστούν ως μονάδες αντίδρασης ενίσχυσης και εφεδρείας, που μπορούν να ενεργήσουν άμεσα οπουδήποτε στον Ελλαδικό χώρο, ηπειρωτικό και νησιωτικό, με πολύ μικρή προειδοποίηση (θεωρητικά πάντα, αφού αυτό εξαρτάται από το επίπεδο επάνδρωσης).

Επανέρχομαι λοιπόν σε ότι μέχρι τώρα έχω γράψει. Έχω την άποψη ότι οι υπόψη δυνάμεις θα πρέπει να τεθούν κάτω από μια ενιαία διοίκηση (Διοίκηση ή Σχηματισμό), γέννημα θρέμμα αυτών των μονάδων. «Διοίκηση ή Μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων». Πιστεύω ακόμη, ότι η υπόψη Διοίκηση θα πρέπει να υπάγεται απ’ ευθείας στο ΓΕΣ. Δηλαδή άμεση υπαγωγή στο υψηλότερο δυνατό κλιμάκιο, χωρίς ενδιάμεσους και διαμεσολαβητές. Ο Διοικητής των Ειδικών Δυνάμεων, θα πρέπει να είναι άμεσος συνομιλητής του Αρχηγού. Το θέμα της επιχειρησιακή διοίκησης παίζεται, αφού πλέον ο Αρχηγός του ΓΕΣ εμπλέκεται στην επιχειρησιακή διοίκηση των δυνάμεων του ΣΞ (με βάση το νέο νόμο).

Ακόμη οι ειδικές δυνάμεις είναι περιορισμένες αριθμητικά, οι αποστολές τους αφορούν ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο και θεωρώ ότι αποτελεί λανθασμένη επιλογή να τις «περιορίσουμε», με την υπαγωγή τους σε μείζονες σχηματισμούς.

Έχω την άποψη ότι οι παλιοί αξιωματικοί, αυτοί που μετέφεραν πολεμική πείρα, διέθεταν καλύτερη επιχειρησιακή αντίληψη. Όμως εκεί γύρω στο τέλος της δεκαετίας του 1980, μας τέλειωσαν οι αξιωματικοί που διέθεταν πολεμική εμπειρία, με αποτέλεσμα, ίσως, να ληφθούν και οι αποφάσεις διάλυσης των ειδικών δυνάμεων.

Εδώ, είναι χρήσιμο να αναφέρουμε, ότι από το 1967 τα συγκροτήματα και οι μονάδες που σήμερα αποτελούν τις «Ειδικές Δυνάμεις», είχαν ήδη συγκροτηθεί. Κάτω από τη Διοίκηση Καταδρομών του ΓΕΣ υπάγονταν το 1ο Σύνταγμα Καταδρομών (Β’-Δ’-Ε’ Μοίρες), το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών (1η – 2η Μοίρες), οι Α’ και Γ’ Μοίρες Αμφιβίων Καταδρομών, το δε 132 Ελαφρό Σύνταγμα Πεζικού, είχε μετονομαστεί και αναδιοργανωθεί σε 32 Σύνταγμα Πεζοναυτών, υπαγόμενο νομίζω υπό τη ΣΔΑ. Το 1976 και το 32 Σύνταγμα Πεζοναυτών τέθηκε υπό την Διοίκηση Καταδρομών του ΓΕΣ. Από την ημερομηνία αυτή και στη συνέχεια, ελάχιστα άλλαξαν στις Ειδικές Δυνάμεις.

Πιστεύω λοιπόν ότι ο ΕΕ 100-1 «Επιχειρήσεις Χερσαίων Δυνάμεων» βρίσκεται στην «ορθή γραμμή», αναφέροντας ότι «οι Ειδικές Δυνάμεις είναι εκείνες οι οποίες υπαγόμενες στο ΓΕΕΘΑ, διατίθενται στο ανώτατο δυνατό κλιμάκιο Δκσεως (Μείζων Επιχειρησιακός Σχηματισμός, Σχηματισμός), όταν είναι αναγκαίο». Δυστυχώς όμως ο ΕΕ 100-1 δεν τηρείται. Ειλικρινά αμφιβάλω αν η ηγεσία γνωρίζει αυτή την ανακολουθία.

Αν και τεθωρακισμένος, είμαι θερμός υποστηρικτής των «ειδικών δυνάμεων». Πιστεύω στο ρόλο τους. Πιστεύω ότι θα πρέπει να αυξηθούν αριθμητικά και να αναβαθμιστούν επιχειρησιακά στον υπέρτατο βαθμό, επειδή είναι αυτές που εκτός των «ειδικών αποστολών» που θα τους ανατεθούν, θα κληθούν να παίξουν και το ρόλο του ανύπαρκτου πλέον κλασικού πεζικού. Είναι αυτές που θα αναλάβουν το ρόλο του «επίλεκτου πεζικού» (που αναφέρεις), αν και εφόσον απαιτηθεί. Και πιστεύω, χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, ότι προσεχώς θα χρειαστούμε τις ειδικές δυνάμεις, προκειμένου να αντιμετωπίσουν νέες απειλές που θα παρουσιαστούν και τις οποίες μπορούμε να σκεφτούμε (ασφαλώς και σε καμιά περίπτωση δεν μιλώ για κατασταλτικό μηχανισμό, επικουρικό των δυνάμεων τάξεως).

Οπωσδήποτε δεν έχω την απαραίτητη γνώση για το πώς πρέπει να είναι οργανωμένες οι ειδικές δυνάμεις στο εσωτερικό τους. Έχω όμως την ακόλουθη άποψη σχετικά με τις υπόψη δυνάμεις που στηρίζεται στις παρακάτω παραδοχές:

Οι ειδικές δυνάμεις:
• Λόγω των ευαίσθητων αποστολών που θα κληθούν να αναλάβουν και μάλιστα με πολύ μικρή προειδοποίηση, διαθέτουν ακόμη και σήμερα, την εποχή της μεγάλης λειψανδρίας, αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο επάνδρωσης (έτσι πιστεύω).
• Εκτελούν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, τουλάχιστον ανώτερη από τις άλλες δυνάμεις του απλού και Μ/Κ πεζικού. Άλλωστε και το επίπεδο της επάνδρωσης τους, διευκολύνει την εκτέλεση αποτελεσματικής εκπαίδευσης.
• Στηρίζονται στην εθελοντική κατάταξη μόνιμων και κληρωτών, που εθελούσια αποδέχονται τη συμμετοχή σε μια σκληρή και άκρως απαιτητική εκπαίδευση, καθώς και τις προκλήσεις και τους κινδύνους που μπορεί να προκληθούν είτε εξ αιτίας της εκπαίδευσης, είτε λόγω των ειδικών αποστολών που θα κληθούν να αναλάβουν σε περιόδους κρίσης, υψηλής έντασης ή πολέμου. Και στις ειδικές δυνάμεις, ενεργές και επιστρατευόμενες, δεν υπάρχουν και δεν πρέπει να υπάρχουν βιαίως στρατολογηθέντες. Ο εθελοντικός χαρακτήρας των ειδικών δυνάμεων, αποδεικνύεται και από το ότι οι κληρωτοί των υπόψη δυνάμεων, συνεχίζουν μια μορφή συμμετοχής σε στρατιωτική εκπαίδευση μέσα από τους συνδέσμους «εφέδρων ειδικών δυνάμεων». Οι υπόψη μέθοδοι οργάνωσης των εφέδρων των ειδικών δυνάμεων, θα πρέπει μέσα από κατάλληλες πολιτικές να αξιοποιηθούν για σκοπούς επιστρατεύσεως, ζωντανής σύνδεσης των ενεργών μονάδων με τους εφέδρους τους και προσέλκυσης νέων στις ειδικές δυνάμεις.
• Το πνεύμα όπλου και μονάδας, καθώς και το ηθικό των ειδικών δυνάμεων, είναι αποδεδειγμένα σε υψηλότερο επίπεδο από όλων των άλλων Όπλων και Σωμάτων του στρατού. Οι αξίες της τιμής, του καθήκοντος, της εκτέλεσης της αποστολής, της ενσυνείδητης πειθαρχίας, του θάρρους, της ανδρείας, της καρτερίας και της θυσίας, αποτελούν τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν το σύνολο των ειδικών δυνάμεων.
• Ο Ελλαδικός χώρος (χερσαίος και νησιωτικός) είναι μεγάλος, οι γνωστές απειλές που απαιτούν την ύπαρξη αξιόλογων και αποτελεσματικών ειδικών δυνάμεων είναι πολλές και οι ενδεχόμενες ασύμμετρες απειλές, που μάλλον θα παρουσιαστούν προσεχώς, θα είναι ιδιαίτερα αναβαθμισμένες και επικίνδυνες και θα απαιτήσουν την αντιμετώπιση τους από ευάριθμες ειδικές δυνάμεις, που θα πρέπει να διαθέτουν πολύ εξειδικευμένη εκπαίδευση και εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας.
• Ο ηπειρωτικός χώρος δυτικά του Νέστου, αργά αλλά σταθερά «αδειάζει» από τη στρατιωτική παρουσία και ως εκ τούτου, σε περίπτωση ανάγκης, μόνο οι ειδικές δυνάμεις μπορούν να τον καλύψουν άμεσα.

Οι παραπάνω παραδοχές και δεδομένα, παρέχουν τις αφορμές και τις δυνατότητες για τη περαιτέρω ανάπτυξη των ειδικών δυνάμεων και τη συγκρότηση μιας ισχυρής και αποτελεσματικής δύναμης, με διαφορετικά επίπεδα εξειδίκευσης και ικανοτήτων, ικανής να αντιμετωπίσει τις ήδη γνωστές προκλήσεις, αλλά και αυτές που μπορεί να παρουσιαστούν μελλοντικά.

Απαιτείται και μπορεί να αυξηθεί ο αριθμός των υπαρχουσών ειδικών δυνάμεων;
Κατά τη γνώμη μου, ασφαλώς ναι. Και απαιτείται και είναι δυνατή η αύξηση των ειδικών δυνάμεων, ενεργών και επιστρατευομένων.

Η δυνατότητα αύξησης των ειδικών δυνάμεων, είναι κατ’ εξοχή ζήτημα αύξησης της στρατιωτικής θητείας και λιγότερο ζήτημα επάρκειας στελεχών. Οι στρατιωτικές παραγωγικές σχολές, συνεχίζουν να παράγουν τον ίδιο αριθμό αξιωματικών και μονίμων υπαξιωματικών με αυτό που παρήγαγαν και πριν 20 χρόνια, όταν δυτικά του Νέστου υπήρχαν 7 Μεραρχίες πεζικού με περίπου 20 και 50 ενεργά Συντάγματα και Τάγματα αντίστοιχα, που πλέον δεν υπάρχουν. Οι απόψεις μου για τη θητεία είναι γνωστές. Καθολική θητεία 18 μηνών, στράτευση στα 18, καμιά απολύτως αναβολή και καμιά παραχώρηση για σπουδές, πλην αυτών που ύστερα από τις πανελλήνιες εξετάσεις εισάγονται στις ιατρικές και νοσηλευτικές σχολές, σε σχολές πληροφορικής και προγραμματιστών Η/Υ, ίσως και σε κάποιες ακόμη που παράγουν εξειδίκευση απαραίτητη για τις λειτουργίες του στρατεύματος, αλλά και αυτές οι αναβολές θα πρέπει να παρέχονται με βάση τις προ πολλού εκπεφρασμένες ανάγκες της υπηρεσίας σε υγειονομικό – νοσηλευτικό προσωπικό, καθώς και στρατεύσιμους πτυχιούχους πληροφορικής, ή άλλων ειδικοτήτων.

Την απαίτηση για αύξηση των ειδικών δυνάμεων την επιβάλει η ενεργή απειλή στα ανατολικά σύνορα που καθημερινά αναβαθμίζεται και οι πιθανές ασύμμετρες απειλές που μπορούν να εμφανιστούν στα βόρεια σύνορα, ίσως και στο εσωτερικό της χώρας προσεχώς.

Η δυνατότητα αύξησης των ενεργών ειδικών δυνάμεων, είναι οριακή, ακόμη και με αύξηση της θητείας. Μια αύξηση της θητείας, θα μπορούσε να βελτιώσει τα ποσοστά επάνδρωσης των μονάδων των ειδικών δυνάμεων. Θα ήθελα να εισάγω παρακάτω ορισμένα στοιχεία, αναφορικά με τις αυξήσεις που πιστεύω ότι μπορούν να γίνουν αν και εφόσον αυξηθεί η θητεία:

1. Θα πρέπει να καταργηθεί η Ταξιαρχία Καταδρομών – Αλεξιπτωτιστών και στη θέση της να συγκροτηθούν δύο (2) ενεργά Συντάγματα Καταδρομών (1ο και 3ο) και το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών. Το ένα Σύνταγμα ΚΔ θα έχει σαν κύριο προσανατολισμό το θέατρο επιχειρήσεων της Θράκης και το άλλο αυτό του Αιγαίου.

2. Το κάθε ενεργό Σύνταγμα ΚΔ θα διαθέτει 3 Μοίρες εκ των οποίων μια πλήρους επάνδρωσης, μια μειωμένης και μια σε επιστράτευση. Τα νούμερα που αναφέρονται ακολούθως, είναι κατ’ εκτίμηση.

Δκση – Επιτελείο 1ου & 2ου ΣΚΔ = 100
2 ενεργές Μοίρες (100%) Χ 500 = 1000
2 ενεργές Μοίρες (60%) Χ 300 = 600
2 (ΕΜ) Μοίρες Χ 30 = 60
ΣΥΝΟΛΟ 1760

3. Το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών θα διαθέτει 3 Μοίρες, εκ των οποίων μια πλήρους συνθέσεως, μια μειωμένης και μια σε επιστράτευση.

Διοίκηση και επιτελείο 2ου ΣΑΛ = 50
1 ενεργή Μοίρα (100%) Χ 500 = 500
1 ενεργή Μοίρα (60%) Χ 300 = 300
1 (ΕΜ) Μοίρα Χ 30 = 30
1 Λόχο αλεξιπτώτων Χ 70 = 70
ΣΥΝΟΛΟ = 950

4. Οι Μοίρες Αμφιβίων ΚΔ που βρίσκονται στα νησιά πρέπει να διαθέτουν πλήρη επάνδρωση, ή ένα ποσοστό τουλάχιστο 75%, συμπληρώνοντας το υπόλοιπο από την αυτόματη ένταξη που θα προέρχεται από την εφεδρεία της αντίστοιχης νήσου. Άλλωστε οι υπόψη μονάδες, είναι οι κατ’ εξοχή μονάδες άμεσης αντίδρασης των ειδικών δυνάμεων και αυτές που μπορούν να ενισχύσουν άμεσα τα μικρονήσια, αν και εφόσον απαιτηθεί.

5. Τα τρία Τάγματα της Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, θα πρέπει να είναι ενεργά και κάποιο εξ αυτών θα πρέπει να είναι πλήρους επάνδρωσης (100%)

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Αναφέρω συνεχώς, ότι θα πρέπει να υφίσταται κατά κατηγορία μια μονάδα πλήρους επάνδρωσης. Πιστεύω ότι πέρα από τα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που παρέχει στον επιχειρησιακό διοικητή μια μονάδα πλήρους επάνδρωσης, η μονάδα αυτή μπορεί να εκτελέσει άκρως ρεαλιστική επιχειρησιακή εκπαίδευση, χωρίς συμβατισμούς και περιορισμούς, λειτουργώντας κατ’ αυτό τον τρόπο ως σχολείο παραγωγής μαχητών και αξιόμαχης εφεδρείας. Επιπλέον η υπόψη μονάδα, μπορεί να αποτελέσει τη πηγή προσωπικού για τις μονάδες μειωμένης επάνδρωσης.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος συγκρότησης επιπλέον ειδικών δυνάμεων, εκτός από την εφεδρεία τους.

Θεωρώ ότι είναι αδιανόητο και πέρα κάθε κριτικής, νέοι άνδρες, εκπαιδευμένοι ικανοί και ετοιμοπόλεμοι μαχητές, με υψηλό ηθικό, που διακρίνονται για τις στρατιωτικές αρετές, που υπηρετούν στις «ειδικές δυνάμεις», να απολύονται, να παίρνουν ΛΕΥΚΟ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ και στη συνέχεια οι ειδικές δυνάμεις να τους ξεχνούν για πάντα. Και δυστυχώς γνωρίζω κάποιους που επέλεξαν να υπηρετήσουν στις «ειδικές δυνάμεις», άξια παιδιά, γυμνασμένα, με αγάπη για τα ΛΟΚ, περήφανα που υπηρέτησαν στις δυνάμεις καταδρομών αλεξιπτωτιστών ή πεζοναυτών, τα οποία απολύθηκαν και οι «ειδικές δυνάμεις» τους ξέχασαν.

Τι προτείνω:
Οι «ειδικές δυνάμεις» δεν πρέπει να «ξεχνούν» κανένα καταδρομέα, αλεξιπτωτιστή, ή πεζοναύτη που απολύθηκε, αν αυτός δεν το επιθυμεί, ή τουλάχιστο αν δεν συμπληρώσει κάποιο όριο ηλικίας.
Θα το θέσω κάπως διαφορετικά φέρνοντας σαν παράδειγμα τους Αλεξιπτωτιστές. Οι ειδικές δυνάμεις, διαθέτουν δύο (2) ενεργές Μοίρες Αλεξιπτωτιστών. Πιστεύω ότι το ποσοστό επάνδρωσης των υπόψη Μοιρών, αποκλείεται να είναι κατώτερο του 50% (ελπίζω). Αν το σκεπτικό μου είναι σωστό, τότε με τους έφεδρους αλεξιπτωτιστές 6-8 περίπου ετών και μάλιστα των νεωτέρων κλάσεων, θα μπορούσαν να συμπληρωθούν στο 100% οι δύο ενεργές Μοίρες, ένα τμήμα αναπλήρωσης απωλειών αλεξιπτωτιστών, καθώς επίσης και 3-4 πλήρως επιστρατευόμενες Μοίρες Αλεξιπτωτιστών, συγκροτώντας ένα ακόμη Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών. Και ασφαλώς αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει, ότι όλες οι Μοίρες Αλεξιπτωτιστών, ενεργές και επιστρατευόμενες, θα μεταφερθούν και θα ριφθούν σε κάποιο χώρο με αλεξίπτωτα. Και η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών που μεταφέρθηκε στη Κύπρο με την επιχείρηση «ΝΙΚΗ», δεν έπεσε με αλεξίπτωτα, αλλά αποβιβάστηκε από μεταφορικά Α/Φ. Θα επιστρατευθούν 3 – 4 Μοίρες Αλεξιπτωτιστών και θα είναι πλέον ή βέβαιο ότι αυτές θα είναι απείρως ανώτερες από τα καλύτερα ενεργά Τάγματα πεζικού, όσο αφορά το ηθικό, τη πίστη στο καθήκον, την εκπαίδευση και τη πειθαρχία.

Η πρόταση αυτή μπορεί να τύχει ανάλογης εφαρμογής και για τις υπόλοιπες «ειδικές δυνάμεις» και μπορεί σε κάποιο βαθμό να στηριχθεί στον εθελοντικό χαρακτήρα, που θα δηλώνεται στο τέλος της στρατιωτικής υπηρεσίας των κληρωτών των ειδικών δυνάμεων. Πιστεύω ότι με κάθε τρόπο επιβάλλεται να αξιοποιηθεί στο έπακρο η εφεδρεία των ειδικών δυνάμεων, ακόμη και αν οι μονάδες που θα συγκροτηθούν από αυτή, θα χρησιμοποιηθούν ως μονάδες πεζικού. Το πνεύμα, η ονομασία της μονάδας, τα διακριτικά, η προέλευση και ενδεχομένως ο εθελοντικός χαρακτήρας, είναι τα στοιχεία που κάνουν τη διαφορά.

7 Responses to Ανταλλαγή απόψεων για τη Δομή των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ – Συνέχεια

  1. Ο/Η Ηλίας από Κομοτηνή λέει:

    Αρματιστή,

    Πολύ ενδιαφέρουσα η προβληματική που θέτεις. Έχω όμως κάποιες ενστάσεις και απόψεις τις οποίες ακολούθως παραθέτω, ως αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό.
    Ο Βελισάριος έχει ήδη καλύψει σε άλλο σχόλιο το θέμα της ένδειας μεταφορικών μέσων για την ανάπτυξη των ήδη υφιστάμενων μονάδων, πρόβλημα που θα οξυνθεί σε περίπτωση που αυτές γίνουν περισσότερες. Από κει και μετά, νομίζω πως χρήζει διερεύνησης το κατά πόσον είναι σκόπιμη η διατήρηση μονάδων 3 επιπέδων ετοιμότητας (πλήρους επάνδρωσης, μειωμένης, επιστρατευόμενη). Όπως ορθώς παρατήρησες, οι επίλεκτες δυνάμεις έχουν ιδιάζουσες απαιτήσεις εκπαίδευσης σε σχέση με τις υπόλοιπες και πρέπει να βρίσκονται σε πολύ υψηλό βαθμό ετοιμότητας μια και λογίζονται ως μονάδες άμεσης αντίδρασης. Θα ήταν προτιμότερο να έχουν 100% επάνδρωση από τον καιρό της ειρήνης και κάθε σχηματισμός εξ αυτών να διαθέτει ένα εφεδρικό τάγμα/μοίρα για την εκπαίδευση της εφεδρείας. Σε συνδυασμό λοιπόν με τα προαναφερθέντα θα προτιμούσα:
    1. Ένα Σύνταγμα Καταδρομέων με 2 πλήρως επανδρωμένες Μοίρες και μια εφεδρική.
    2. Ένα Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών με την ίδια σύνθεση.
    3. Την Ταξιαρχία Πεζοναυτών με 3 τάγματα πλήρους σύνθεσης και ένα εφεδρικό.
    4. Το 13ο Σύνταγμα Αμφιβίων Καταδρομών με 5 Μοίρες πλήρους επάνδρωσης (6 εάν διατηρηθεί η Ζ΄ ΜΑΚ).
    Αναγνωρίζω ωστόσο πως ακόμα και η σύνθεση αυτή μπορεί να μην είναι δυνατόν να επιτευχθεί από την άποψη της διαθεσιμότητας ανδρών για να στελεχώσουν τις υπόψη μονάδες. Οπότε η διατήρηση της Ταξιαρχίας Καταδρομέων – Αλεξιπτωτιστών ίσως είναι μονόδρομος, με τον περιορισμό των μοιρών που θα υπάγονται σε αυτήν σε 3, ενώ μπορεί να απαιτηθεί και μείωση του αριθμού των ΜΑΚ. Σχετικά με τις αποστολές τους σε περίοδο κρίσης/πολέμου, μια Μοίρα Καταδρομών πρέπει να αφιερωθεί στη Θράκη και η δεύτερη θα μπορούσε να παραμείνει σε ετοιμότητα για διάθεση είτε στη Θράκη είτε στο Αιγαίο. Η εφεδρική Μοίρα Καταδρομών θα καλύψει τα βόρεια σύνορα της χώρας δυτικά του Νέστου. Μια Μοίρα Αλεξιπτωτιστών θα αφιερωθεί στο Αιγαίο (η εξ Αττικής ορμώμενη) και η άλλη που εδρεύει στην Κρήτη μπορεί να διατεθεί είτε επίσης στο Αιγαίο είτε στην Κύπρο (πολύ αισιόδοξα!). Οι Πεζοναύτες έχουν σταθερό προσανατολισμό στα νησιά. Σχετικά με τη Ζ΄ ΜΑΚ, πρέπει είτε αυτή να διαλυθεί, για να βελτιωθεί (έστω και οριακά) η επάνδρωση των υπολοίπων αντίστοιχων Μοιρών, είτε να της αναθέσουμε μια αποστολή η οποία δεν μπορεί να καλυφθεί από άλλη μονάδα. Και αυτό γιατί πιστεύω πως η αφιέρωσή της κατά κύριο λόγο στην ανακατάληψη βραχονησίδων είναι τελείως λανθασμένη και θα έχει σαν αποτέλεσμα την άσκοπη θυσία ανδρών για μηδαμινής αξίας αποτελέσματα σε περίπτωση επιχειρήσεων. Εννοείται πως όλες οι ΜΑΚ πρέπει να έχουν σαφώς επιθετικές αποστολές, με έμφαση στην «πειρατική» δράση στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ ελληνικών νησιών και μικρασιατικών παραλίων αλλά και επί των τελευταίων.
    Και μια παρατήρηση: στην Κύπρο δε μεταφέρθηκε Μοίρα Αλεξιπτωτιστών αλλά η Α΄ Μοίρα Καταδρομών, και μάλιστα από τη Βόρεια Ελλάδα. Εάν είχαν προτιμηθεί οι Αλεξιπτωτιστές με έδρα την Κρήτη (πέραν της μείωσης του απαιτούμενου χρόνου για την πραγματοποίηση της αποστολής) αντί της προσγείωσης των αεροσκαφών στην Κύπρο, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, θα είχε πραγματοποιηθεί απλώς άλμα σε φίλια ζώνη ρίψης.

  2. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αρματιστή, Καλησπέρα.

    Αναπτύσσεις την άποψή σου για τις Ειδικές Δυνάμεις σαν μια ενότητα, η οποία έχει εσωτερική συνοχή και συνέπεια. Διαφωνώ με αυτήν, γιατί διαφωνώ με βασικά επί μέρους σημεία, τα οποία εσύ θεωρείς δεδομένα και αυτονόητα. Για να εξηγήσω τη συνολική μου διαφωνία μου, πρέπει να εξηγήσω τα επί μέρους σημεία διαφωνίας. Μιας και είναι αρκετά, θα το κάνω τμηματικά.

    Επειδή δεν έχω εκθέσει ακόμη ολοκληρωμένα τη θέση μου για τη δομή των Ειδικών Δυνάμεων, να πω συνοπτικά πως θεωρώ ότι αυτές πρέπει να συγκροτούνται από μία ενισχυμένη Ταξιαρχία Πεζοναυτών και ένα Σύνταγμα (και όχι Διοίκηση) Αμφιβίων Καταδρομών, υπαγομένων στην ΑΣΔΕΝ, και μία ενισχυμένη ταξιαρχία Ορεινών Καταδρομών στον ορεινό όγκο της Πίνδου, και υπαγόμενες στο ΣΣ που ελέγχει το θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου-Μακεδονίας. Αυτές, ως επίλεκτες δυνάμεις. Πέραν αυτών, ο ΕΣ θα πρέπει να έχει μία βασική μονάδα ειδικών δυνάμεων, υπαγόμενη απ’ ευθείας στον Αρχιστάτηγο, που θα προέλθει από την προσεκτική ενοποίηση του ΕΤΑ και της Ζ΄ΜΑΚ. Τέλος, θα ήταν σκόπιμο να υιοθετηθεί, αργά και προσεκτικά, η ευρέως διαδεδομένη διεθνής πρακτική των μικρών, ανεξάρτητων υπομονάδων ειδικών δυνάμεων που ανήκουν σε ταξιαρχίες ελιγμού – και όχι αποκλειστικά στις επίλεκτες ταξιαρχίες. Αυτό, για να υπάρχει εκ προοιμίου μία εικόνα – χωρίς να την τεκμηριώνω εδώ.

    Για να προχωρήσω με τις επί μέρους διαφωνίες μου, θα εκθέσω εδώ τη κεντρική μου ένσταση, αυτή που θεωρεί τις Ειδικές Δυνάμεις ως δυνάμεις αντίδρασης, ενίσχυσης και εφεδρείας, όπως το επιτάσσει και ο ΕΕ 100-1.

    Κατά την άποψή μου, ο όρος και η αντίληψη που χρησιμοποιεί ο ΕΕ 100-1 είναι η άστοχη επιρροή μιας νατοϊκής αντίληψης που μεταφυτεύτηκε στα καθ’ ημάς εντελώς άκριτα.

    Τι είναι οι «δυνάμεις αντίδρασης, ενίσχυσης και εφεδρείας»; Κατ’ αρχάς, αυτά είναι τρία διαφορετικά πράγματα, αλλά ας εξετάσουμε το βασικό: «δυνάμεις αντίδρασης».

    Ο όρος (και η έννοια) των «δυνάμεων αντίδρασης» εισέρχεται στο στρατιωτικό λεξιλόγιο κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, και προέρχεται από δύο βασικές επιρροές.

    Η πρώτη επιρροή είναι η Νατοϊκή ACE Mobile Force, που ιδρύθηκε το 1960, υπαγόταν στη Συμμαχική Διοίκηση Ευρώπης (ACE) και σκοπός της ήταν να είναι μια πολυεθνική δύναμη, που θα μπορούσε ταχύτατα να αποσταλεί σε οποιοδήποτε μέρος της Διοίκησης, από την Βόρεια Νορβηγία μέχρι την Ανατολική Τουρκία, ώστε να επιδείξει την αλληλεγγύη της συμμαχίας προς όλα τα κράτη μέλη. Αυτό ήταν η επίσημη εκδοχή. Στην πράξη, όλοι ήξεραν ότι σε περίπτωση πολέμου η κρίσιμη μάχη θα γινόταν στην περιοχή ευθύνης της AFCENT, θα ήταν μάχη ισχυρών βαρέων σχηματισμών, και η έκβασή της θα εξηρτάτο από την επιτυχία του επιβραδυντικού αγώνα στον CENTAG και NORTHAG, και την έγκαιρη άφιξη βαρέων μεραρχιών από τις ΗΠΑ, αν το αμερικανικό ναυτικό κατάφερνε τις διεκπεραιώσει. Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου (περί αγώνα δρόμου επρόκειτο) οι νατοϊκοί στρατιωτικοί δεν είχαν την παραμικρή αναφορά σε «ταχείες αντιδράσεις» και συναφή. Γνώριζαν ότι μόνον βαριές δυνάμεις έχουν νόημα, και τίποτα άλλο.

    Και η Νότια και Βόρεια Ευρώπη; Κατ΄ αρχάς, αυτά τα δύο θέατρα ήταν περιορισμένα σε δευτερεύοντες ρόλους. Ήταν σαφές ότι κανένα αποφασιστικό πλεονέκτημα δε μπορούσε να χαθεί σε αυτά, παρά μόνον πολιτικά, δηλαδή την περίπτωση να αισθανθεί εξαιρετικά πιεσμένο, αβοήθητο και απομονωμένο ένα κράτος μέλος, και να εξαναγκαστεί σε συνθηκολόγηση. Από την ανάγκη αντιμετώπισης αυτού του συγκεκριμένου προβλήματος ιδρύθηκε το 1960 η ACE Mobile Force, με δεδηλωμένο σκοπό να αποτελεί ένα πολιτικό εργαλείο στήριξης των χωρών των άκρων, καθώς και – μέσω του λιγότερο γνωστού πυρηνικού της οπλοστασίου – να αποτελεί σαφές μήνυμα προς την ΕΣΣΔ για το ενδεχόμενο πυρηνικής κλιμάκωσης. Και η επιχειρησιακή τους αποτελεσματικότητα; Για να μη μπούμε σε λεπτομέρειες, κανείς ποτέ δεν πήρε στα σοβαρά τη δυνατότητα της AMF – αποτελούμενης κατά περίπτωση από διαφορετικές, αλλά πάντως ελαφρές δυνάμεις – να επηρεάσει αποφασιστικά τις επιχειρήσεις της Βόρειας Πτέρυγας, και πολύ περισσότερο της Νότιας.

    Εν τούτοις, το 2002, η δύναμη αυτή μετεξελίχθηκε στην NATO Reaction Force, σε συμφωνία με την πολιτική μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ και με προσανατολισμό πλέον εκτός περιοχής ΝΑΤΟ, και στην πράξη πάλι για τα μάτια του κόσμου και ως βαριά χωροφυλακή. Η αποστολή της είναι: «να αποτελέσει τη δύναμη ταχείας αντίδρασης του ΝΑΤΟ με υψηλής ποιότητος στρατεύματα, όπου απαιτείται». Αν διαβάσεις αναλυτικότερα κείμενα για την αποστολή, θα δεις εκεί αποτυπωμένη όλη την φιλολογία περί δυνάμεων ταχείας αντιδράσεως.

    Η δεύτερη πηγή επιρροής για τις «δυνάμεις ταχείας αντιδράσεως » εκκινεί από την αμερικανική αντίληψη για αυτές που σχηματίζεται ήδη από το ’50, και έχει ως πυρήνα το XVIII Αερομεταφερόμενο Σώμα Στρατού, Ο σχηματισμός αυτός, με βασικές δυνάμεις την 82α Μεραρχία Αλεξιπτωτιστών, την 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και τη 10η Ορεινή Μεραρχία, είχε ως βασική αποστολή την ταχεία ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο, εκεί όπου θα εμφανιζόταν ανάγκη, με ιδιαίτερη έμφαση στην περιοχή του Περσικού Κόλπου (που από το ’80 επισημοποιήθηκε με την ίδρυση της Rapid Deployment Joint Task Force της οποίας το XVIII ΣΣ ήταν το χερσαίο τμήμα, κι εν συνεχεία της CENTCOM). Εδώ έχει σημασία το εξής: οι αμερικανοί δεν προόριζαν ποτέ το XVIII για θέατρο επιχειρήσεων στο οποίο υπήρχε ήδη στρατιωτική παρουσία τους και είχαν ήδη αντιπαράθεση, (πχ Ευρώπη, Κορέα), δηλαδή δεν το προόριζαν για το ρόλο εφεδρείας, αλλά για το ρόλο της ταχείας εισόδου σε θέατρο επιχειρήσεων που δεν είχαν άλλη στρατιωτική παρουσία, που θα έπρεπε να την αποκτήσουν άμεσα, και, κυρίως, στην οποία δεν υπήρχε ισχυρός αντίπαλος, ούτε επρόκειτο να αναληφθούν επιθετικές επιχειρήσεις. Και αυτό, από μία χώρα που αντιμετωπίζει τις ελαφρές δυνάμεις όχι σαν ελαφρές από επιχειρησιακής απόψεως, αλλά ως στρατηγικά ευκίνητες (έχω ήδη αναρτήσει κάτι σχετικά με αυτό, και θα επανέλθω).

    Στους ευρωπαϊκούς στρατούς, η μόδα των «δυνάμεων ταχείας αντίδρασης» εισήχθη μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, όταν εξέλιπε η συμβατική απειλή, και οι στρατοί, για πολιτικούς λόγους, προσανατολίστηκαν στη δράση εκτός Ευρώπης, όπου σημασία είχε κυρίως η στρατηγική ευκινησία και όχι τόσο η μαχητική ισχύς. Αυτό άρχισε να συμβαίνει μετά το ’90 – με εξαίρεση τις παλιές αποικιοκρατικές χώρες (Βρετανία και Γαλλία) που διατηρούσαν τέτοιους πυρήνες ανέκαθεν για τα παγκόσμια συμφέροντά τους, και απλώς τους ανέπτυξαν περαιτέρω. (Είναι ακόμη πιο πολύπλοκο, αλλά στο πλαίσιο ενός σχολίου νομίζω ότι γίνεται κατανοητό τι εννοώ).

    Ο ΕΕ 100-1, κατά την ταπεινή μου άποψη, στο σημείο αυτό εμφανίζει σημεία επαρχιωτισμού. Είναι η επαγγελματική όψη του ίδιου επαρχιωτισμού που εκδηλώθηκε σε πολιτικό επίπεδο μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου, όταν άρχισαν όλοι να μεταφέρουν στην Ελλάδα, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Χερσόνησο του Αίμου τις εξελίξεις στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, αγνοώντας τις ουσιώδεις διαφορές που υπήρχαν.

    Παρέκβαση: Τότε δεν άρχισε και η πορεία προς τον «ημιεπαγγελματικό» στρατό; Ούτε καν το γελοίο του όρου δεν τους πτόησε. Όλως τυχαίως άρχισαν ξαφνικά, μετά το ’90, στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να ανακαλύπτουν την «αξία των επαγγελματιών στρατιωτών»; Όχι βέβαια. Τότε το έκαναν στη Δυτική Ευρώπη, για διαφορετικού λόγους εκεί, τότε αρχίσαμε να το παπαγαλίζουμε κι εμείς. Αγνοώντας τις συνθήκες υψηλής στρατηγικής που κάνουν τις δύο περιπτώσεις άσχετες. Ειρήσθω εν παρόδω ότι οι αμερικανοί, όταν έκαναν την ίδια μετάβαση 15 χρόνια νωρίτερα, ουδέποτε επικαλέστηκαν την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και των επαγγελματιών οπλιτών, αλλά το έκαναν για άσχετους λόγους. Καλό θα ήταν οι σοφοί σύμβουλοι των υπουργών να παρακολουθούν τις εξελίξεις καλύτερα…

    Για να επανέλθω στην ουσία του θέματος: Υποστηρίζω ότι αυτό που γράφει ο ΕΕ 100-1 είναι άστοχο. Εξήγησα που και γιατί οι «ελαφρές δυνάμεις» είναι μέρος των δυνάμεων αντίδρασης. Εξ αντιδιαστολής: σε θέατρα επιχειρήσεων μεγάλης εντάσεως, όπου ένας στρατός κατέχει ήδη τη θέση του στο θέατρο επιχειρήσεων και δε χρειάζεται να εισέλθει εσπευσμένα σε αυτό, και δεν αντιμετωπίζει τριτοκοσμικούς συμβατικούς στρατούς, χρησιμοποιούνται αυτές οι δυνάμεις έτσι; Το Ισραήλ έχει μια μεραρχία επιλέκτων αλεξιπτωτιστών. Χρησιμοποιήθηκαν ποτέ ως εφεδρεία; Οι άλλες επίλεκτες ταξιαρχίες τους; Η Golani, η Givaati, η Nahal? Πάντα υπήρξαν το πιο επίλεκτο πεζικό, στην αιχμή των επιχειρήσεων. Οι Σκανδιναβικές χώρες χρησιμοποίησαν τις επίλεκτες δυνάμεις τους ως δυνάμεις ταχείας επέμβασης ή εφεδρείας; Ουδέποτε. Τις είχαν εξειδικεύσει και αναλάμβαναν (και αναλαμβάνουν) εξ αρχής συγκεκριμένους ρόλους: «αρχιπελαγικού» αγώνα, και αρκτικού αγώνα (για να μην ειπωθεί ότι η ελληνική γεωγραφική διαμόρφωση είναι μοναδική). Μόνο στο βαθμό που πολιτικές οδηγίες τους προσανατολίζουν σε «ειρηνευτικές» αποστολές εκτός ευρώπης, ενισχύεται η τάση για «δυνάμεις αντίδραση» με κεντρική διοίκηση, και αυτές με τη λογική της δεξαμενής δυνάμεων. Για τους Γερμανούς τα ίδια. Ο εξαιρετικά προσεκτικά και αποτελεσματικά οργανωμένος στρατός τους απέκτησε μια μεραρχία ειδικών δυνάμεων μόνον όταν την χρειάστηκε, μεταψυχροπολεμικά, για να συντονίζει τις δυνάμεις που θα έφευγαν για εξωτικές περιπέτειες. Οι Ελβετοί χρησιμοποίησαν τις (ελαφρές) ορεινές ταξιαρχίες τους ως γενική εφεδρεία, ή ως δύναμη ταχείας αντίδρασης; Και θα μπορούσα να συνεχίσω.

    Σχετικά με τις δυνάμεις ενίσχυσης: ο όρος αυτός αναφέρεται βασικά στο ρόλο που έπαιζαν μέχρι μερικά χρόνια (και δε γνωρίζω αν παίζουν ακόμη) μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων στο Αιγαίο. Τη θεωρώ λανθασμένη προσέγγιση, και πλέον άχρηστη, με τον τρόπο που έχουν ενισχυθεί οι βαριές δυνάμεις των νήσων. Γιατί η άμυνα των νησιών εκεί πρέπει να στηρίζεται: στις βαριές επί τόπου δυνάμεις. Και όχι στο Ιππικό της τελευταίας στιγμής.

    Όσο για το ρόλο τους ως εφεδρεία: νομίζω ότι είναι επίσης άστοχη η χρήση τους ως τέτοια. Με εξαίρεση το Αιγαίο, όπου οι Πεζοναύτες μπορεί να θεωρηθούν ένα είδος «εφεδρείας», νομίζω ότι στη Θράκη θα ήταν σοβαρό λάθος η χρήση τους, και στην Μακεδονία-Ήπειρο απλώς δεν τίθεται έτσι το θέμα. Αλλά και γενικά, το να φυλάει κανείς το πιο αξιόμαχο κομμάτι των δυνάμεών του ως εφεδρεία, νομίζω ότι είναι άστοχο. Τις επίλεκτες δυνάμεις του κανείς πρέπει να τις εμπλέκει είτε στις περιπτώσεις για τις οποίες έχουν τακτική εξειδίκευση, είτε στην κρισιμότερη στιγμή του αγώνα. Και στην ελληνική περίπτωση, δε νομίζω ότι οι κρισιμότερες στιγμές θα είναι αυτές που θα πρέπει να εμπλακούν εφεδρείες.
    Τα παραπάνω δεν αποτελούν συνολική απάντηση στα όσα εξέθεσες, αλλά την απάντηση σε ένα επί μέρους, μόνον, σημείο. Θα προσπαθήσω σταδιακά να εκθέσω και τις αρκετές, υπόλοιπες διαφωνίες μου.

  3. Ο/Η Caspian λέει:

    Καλησπέρα σας.

    Θα ήθελα να εκθέσω και εγώ την άποψή μου επί των άρθρων και των σχολίων. Προσωπικά τρέφω σεβασμό στις γνώσεις και τις απόψεις του Αρματιστή και του Βελισαρίου, των οποίων τα άρθα και τις απόψεις διαβάζω πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον ανεξαρτήτως αν συμφωνώ ή όχι.
    Στην προκειμένη περίπτωση, πιστεύω πως η άποψη του Βελισαρίου, τόσο για την υπαγωγή, το ρόλο, το χαρακτήρα, το μέγεθος όσο και τη διάρθρωση που πρέπει να έχει η 32η είναι σωστή και τα επιχειρήματά του στέρεα και ρεαλιστικά, τόσο ως προς το τι μπορεί να επιτύχει, τι πόροι υπάρχουν διαθέσιμοι, ποιο είναι το περιβάλλον που θα δράσει και πως μπορεί να βελτιστοποιηθεί η δράση της βάσει των παραπάνω.

    Δεν ξέρω αν έχω παρερμηνεύσει το τι ήθελες να πεις, αλλά θεωρώ άστοχο ως προς την υποστήριξη της θέσης της επανασύστασης της ΜΕΔ, το σχόλιο:»Θα μπορούσε π.χ. μια ΤΘ Μεραρχία ή μια ΤΘ Ταξιαρχία να διοικείται από μια διοίκηση αποτελούμενη από αξιωματικούς του πεζικού, του πυροβολικού και των καταδρομών; Και υπόψη ότι η ΤΘ ταξιαρχία διαθέτει και πεζικό και πυροβολικό και μηχανικό και διαβιβάσεις.» Προφανώς μία μονάδα ΤΘ θα διοικείται από αξιωματικό του αντίστοιχου σώματος, ακόμα και αν σε αυτήν υπάγονται μονάδες άλλων σωμάτων. Αυτό δεν αποτρέπει την υπαγωγή της σε έναν ευρύτερο σχηματισμό υπό τη διοίκηση στρατιωτικού διαφορετικού σώματος, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός που προϊσταται, παρότι προέρχεται από διαφορετικό σώμα, είναι σε θέση να αντιληφθεί το ρόλο, τις δυνατότητες και το πως η ύπαρξη αυτού του «διαφορετικού» (σε αυτόν) τμήματος της διοίκησής του μπορεί να τον διευκολύνει στην επίτευξη της αποστολής του. Για π.χ, ο διοικητής μίας ΤΘΤ μπορεί να προϊσταται μίας μονάδας ΜΧ, διότι αυτή πιθανότατα θα παίξει σημαντικό ρόλο στην επίτευξη της αποστολής του και άρα ΠΡΕΠΕΙ να είναι οργανική στο σχηματισμό που διοικεί. Το σημείο κλειδί για την χρήση της 32ης με ορθό τρόπο και με πιθανότητες επιτυχίας είναι αυτό που τόνισε ο Βελισάριος: «…κάποιος πυροβολητής ή πεζός διοικητής ΑΣΔΕΝ θα κοιτάει συνεχώς με μισό μάτι τους πεζοναύτες.». Δηλαδή το ουσιαστικό ζήτημα που υπάρχει, δεν είναι αν η λογική υπαγορεύει το να είναι η 32η υπαγόμενη στην ΑΣΔΕΝ, αλλά το αν αυτός που θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο επί του εδάφους των νησιών στην περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ, έχει επαρκή αντίληψη για τις δυνατότητες, τον χώρο, το χρόνο και τον σκοπό της χρήσης των πεζοναυτών στο περιβάλλον του Αιγαίου, ή έχει παρωπίδες. Η μεταφορά της 32ης, ναι μεν εγείρει απαιτήσεις στο ναυτικό και την αεροπορία, αλλά επί της ουσίας αυτή θα υπερασπισθεί το έδαφος των νησιών του Αιγαίου και αυτός που θα διοικεί τα χερσαία τμήματα στη σύγκρουση επί αυτών θα πρέπει να είναι σε θέση να κινητοποιήσει την 32η χωρίς ενδιάμεση παρεμβολή.

    Το ίδιο ισχύει και για τα τμήματα επίλεκτου πεζικού που προορίζονται εξαρχής να δράσουν στον τομέα ευθύνης του Δ’ΣΣ για τους ίδιους λόγους και με τις ίδιες προϋποθέσεις. Η χρήση ενός μεγαλύτερου σχηματισμού αποτελούμενου από επίλεκτα τμήματα, θα είχε νόημα δυτικά του Νέστου, όπου το σύνολο των κινδύνων είναι ασύμμετροι, το εύρος των συνόρων και του χώρου που πιθανόν να αποτελέσει πεδίο δράσης είναι μεγάλο και το «απλό» πεζικό θα ήταν αναποτελεσματικό. Με αυτές τις προκλήσεις εν όψει, ένας σχηματισμός ΜΕΔ που θα καλύπτει το σύνολο του χώρου από το Ιόνιο εώς τον Νέστο, θα ήταν λογικός επιχειρησιακά (ανεξάρτητα από το αν είναι εφικτό, η ενισχυμένη ταξιαρχία που προτείνει ο Βελισάριος είναι μάλλον πιο ρεαλιστικό). Αλλά ένας τέτοιος σχηματισμός να παρεμβάλλεται στις ανάγκες της ΑΣΔΕΝ ή του Δ’ ΣΣ, είναι προβληματικός.

    Επίσης, θα συνηγορήσω σε αυτό που αναφέρθηκε ο Βελισάριος, ως προς το ότι δεν έχει νόημα να προετοιμάζεται η 32η για πράγματα που θα είναι αδύνατον να κάνει. Ο ορθολογισμός επιβάλει την προσεκτική και στοχευμένη διαχείριση των πόρων, ακόμα και αν αυτοί δεν ήταν περιορισμένοι. Όποιος πάει για τα πολλά, χάνει και τα λίγα.

    Από εκεί και πέρα θα συμφωνήσω στις θέσεις σου για τη σημαντικότητα και την ανάγκη ενίσχυσης των επίλεκτων σωμάτων και των ειδικών δυνάμεων και κυρίως θεωρώ ρεαλιστική την πρότασή σου για επάνδρωση των μονάδων τους. Παρότι το σχόλιο του Ηλία έχει βάση, η αλήθεια που περιέγραψε ο Βελισάριος, ως προς τις δυνατότητες άμεσης κινητοποίησης και μεταφοράς των μονάδων αυτών («…δεν έχουμε ούτε αρματαγωγά και αερόστρωμνα για να μεταφέρουμε όλη την ταξιαρχία πεζοναυτών…ούτε ελικόπτερα για να αερομεταφέρουμε την ΑΜ, ούτε αεροσκάφη για να ρίξουμε το ΣΑΛ») σημαίνει πως μάλλον να είναι προτιμότερο να υπάρχει «ετοιμοπόλεμο» ένα πλήρες τάγμα μίας ταξιαρχίας ή ενός συντάγματος ταυτόχρονα με μεγαλύτερη υποδομή για την εκμετάλλευση της εφεδρείας, παρά να υπάρχουν «ετοιμοπόλεμες» μεγαλύτερες δυνάμεις (οι οποίες όμως με τα υπάρχοντα μέσα δε δύναται να μεταφερθούν σε ένα κύμα) με μικρότερες υποδομές για την συμπλήρωση από τη «δεξαμενή» των εφέδρων.

  4. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Αρματιστή,

    Ένα σχόλιο σε ένα ακόμη σημείο που αναφέρεις, και στο οποίο στηρίζεις, αν καταλαβαίνω καλά, σημαντικό μέρος της θέσης σου για τις ειδικές δυνάμεις.

    Γράφεις ότι οι Ειδικές Δυνάμεις έχουν «υψηλά επίπεδα επάνδρωσης«, «υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, τουλάχιστον ανώτερη από τις άλλες δυνάμεις του απλού και Μ/Κ πεζικού«, «το πνεύμα όπλου και μονάδας, καθώς και το ηθικό των ειδικών δυνάμεων, είναι αποδεδειγμένα σε υψηλότερο επίπεδο από όλων των άλλων Όπλων και Σωμάτων του στρατού«.

    Και ως εκ τούτου: «Οι παραπάνω παραδοχές και δεδομένα (μαζί με ένα ακόμη, που δεν αναφέρω εδώ), παρέχουν τις αφορμές και τις δυνατότητες για τη περαιτέρω ανάπτυξη των ειδικών δυνάμεων και τη συγκρότηση μιας ισχυρής και αποτελεσματικής δύναμης, με διαφορετικά επίπεδα εξειδίκευσης και ικανοτήτων, ικανής να αντιμετωπίσει τις ήδη γνωστές προκλήσεις, αλλά και αυτές που μπορεί να παρουσιαστούν μελλοντικά.»

    Έχεις απόλυτο δίκιο όταν εντοπίζεις τα βασικά χαρακτηριστικά των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων σήμερα, και τη σχέση τους με τον υπόλοιπο στρατό. Όμως αυτό αποτελεί αποτύπωση ενός προβλήματος και όχι τη λύση του.

    Αυτό που λες, και ισχύει απολύτως, είναι ότι σε γενικές γραμμές, ο ΕΣ, στρατός μετρίου επιπέδου μεταπολεμικά, τα τελευταία είκοσι χρόνια αποσαθρώνεται σταθερά, και πλέον δραματικά. Αρχίζει να γίνεται ένα κέλυφος που έχει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά στρατού, αλλά όλο και περισσότερο χάνει τα πραγματικά του χαρακτηριστικά. Επάνδρωση, εκπαίδευση, πειθαρχία, ηθικό, επιχειρησιακή ικανότητα φθίνουν συνεχώς, κι ας μην το παραδεχόμαστε. Έχουμε φθάσει σε τέτοιο σημείο που κάθε μικρή αναλαμπή να θεωρείται μεγάλο κι ελπιδοφόρο στοιχείο.

    Σε αυτή τη σιωπηρή παραδοχή, αντιμετωπίζουμε τις Ειδικές Δυνάμεις στην Ελλάδα όχι σαν ένα εξειδικευμένο εργαλείο, ασφαλώς ΚΑΙ επίλεκτο, αλλά πάντως ειδικό. Τις αντιμετωπίζουμε, πλέον, για τους λόγους που ανέφερες, σαν την μοναδική αξιόπιστη δύναμη του ΕΣ. Μαζί με την – κατά την κατηγορηματική μου γνώμη ημιμαθή και βολονταριστική – αντίληψη για το ρόλο της τεχνολογίας στο σύγχρονο πεδίο της μάχης, και τη φύση του τεχνολογικού πολέμου, έχουν οδηγήσει σε μία αντίληψη ότι ο ΕΣ χρειάζεται: α) μερικά μεγάλα και βαριά οπλικά συστήματα – για τα οποία το θέμα είναι βασικά η ορθή τοποθέτησή τους και ο σωστός χειρισμός τους, και β) ένα μικρό αξιόπιστο σύνολο από ειδικές δυνάμεις που θα εμπλακεί άμεσα στο (μάλλον απίθανο, όπως φρόντισε να μας τονίσει και πολιτικός αστέρας που χρημάτισε υπουργός αμύνης) ενδεχόμενο πολέμου. Και ο υπόλοιπος στρατός μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται ως ένα παρακμιακό, πλαδαρό δημοσιοϋπαλληλικό σύνολο.

    Αντιλαμβάνομαι ότι διαφωνείς με την παραπάνω θέση. Αλλά, πολύ φοβάμαι ότι στην πράξη αυτό συμβαίνει, έστω κι αν αδικεί κόσμο. Αντισυνταγματάρχης πεζικού, θεωρούμενος καλός, μάλιστα, μου έλεγε ότι ο στρατιώτης το μόνο που χρειάζεται να μάθει στη θητεία του είναι «να καλύπτεται και να βάλει προς την κατεύθυνση του αντιπάλου. Τίποτα άλλο». Αντιλαμβάνεσαι. Και η παθολογία δε σταματά εκεί.

    Κατά τη γνώμη μου, η λύση που προτείνεις είναι η σιωπηρή παραδοχή της κατάστασης αυτής – και η κατ’ οικονομίαν αντιμετώπισή της. «Έτσι είναι, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με τις συνθήκες αυτές, ας ενισχύσουμε τις Ειδικές Δυνάμεις, που τουλάχιστον είναι στρατός».

    Εγώ διαφωνώ με την προσέγγιση αυτή. Όχι μόνον για λόγους αρχής, αλλά, εξ ίσου, και για πρακτικούς, στρατιωτικούς λόγους: η ιστορία δείχνει ότι στρατοί που αποτελούνται από ένα μεγάλο και πλαδαρό όγκο, και μικρούς δυναμικούς πυρήνες ΔΕΝ έχουν καλή τύχη στο πεδίο της μάχης. Από την αρχαιότητα μέχρι το στρατό του Σαντάμ, το ’91.

    Κατά τη γνώμη μου, σε επίπεδο αμυντικής πολιτικής, έχουμε δύο σαφείς, διακριτές επιλογές. Η μία είναι να λύσουμε το πρόβλημα κατ’ οικονομίαν, όπως είναι η τρέχουσα πρακτική, και όπως προτείνεις κι εσύ: Ενίσχυση των Ειδικών Δυνάμεων, και 4-5 άλλα μέτρα που φτιασιδώνουν το πρόβλημα. Η δεύτερη είναι να παραδεχθούμε γενναία το πρόβλημα και το βάθος του, και να εργαστούμε σοβαρά για να το λύσουμε. Αλλά αυτή η προσέγγιση απαιτεί και μεγάλο θάρρος, και πολύ σκληρή δουλειά, και μεγάλη οξυδέρκεια και οργανωτική επάρκεια. Το αν κάτι τέτοιο υπάρχει στην ηγεσία σήμερα, το αφήνω στην κρίση σου.

    Πάντως, αυτό το ιστολόγιο, αυτό έχει σαν λόγο ύπαρξης. Να μην κρύβει τις ακαθαρσίες κάτω από το χαλί, αλλά να τις επισημαίνει φωναχτά. Όχι από την παραμικρή διάθεση αντιπολίτευσης, αλλά για να συμβάλει, στο ελάχιστο που του είναι δυνατό, στο να ωριμάσουν οι συνθήκες για την πραγματική βελτίωση της κατάστασης.

  5. Παράθεμα: Ιστορία της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών « Association of Hellenic Marines Reserves

  6. Παράθεμα: Ιστορία της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών « Σ.Ε.Ε.Π. Hellenic Marines Reserves

  7. Παράθεμα: Ιστορία της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών | ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΦΕΔΡΩΝ ΠΕΖΟΝΑΥΤΩΝ - Hellenic Marines Reserves

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s