F-35 – The Jet That Ate the Pentagon

Το επίκεντρο των μελλοντικών εξελίξεων στην αεροπορική ισορροπία δυνάμεων της περιοχής μας σχετίζεται με την είσοδο σε υπηρεσία νέων τύπων μαχητικών αεροσκαφών. Παρ’ όλο που οι αριθμοί και οι τύποι μαχητικών αεροσκαφών απέχουν πολύ από το αποδίδουν την ισχύ μίας αεροπορίας, η εισαγωγή ενός νέου τύπου αεροσκάφους, και μάλιστα με – πραγματική ή εικαζόμενη – σημαντική τεχνολογική υπεροχή έναντι όλων των υπολοίπων, διαταράσει τις ισορροπίες και θέτει κρίσιμα ερωτήματα.

Το ζήτημα του νέου τουρκικού μαχητικού και της ελληνικής αντίδρασης έχει τεθεί από πολλού χρόνου. Η δραματική οικονομική κρίση που εν τω μεταξύ ξέσπασε στην Ελλάδα (αλλά όχι, ακόμη τουλάχιστον, στην Τουρκία) έχει εκ των πραγμάτων περιορίσει τις δυνατότητες ελληνικής αντίδρασης. Η θέση μας είναι ότι, παρ’ όλο που η ενδεχόμενη εισαγωγή του F-35 σε υπηρεσία στις ΤΕΔ είναι ένα σημαντικός κίνδυνος, αυτός είναι ακόμη μακρυνός, είναι υπερτιμημένος, παραμένει – όπως και η τύχη του F-35 – επισφαλής, και σε κάθε περίπτωση, η ΠΑ ΔΕΝ πρέπει να αντιδράσει με την ίδια κίνηση, δηλαδή και με την εκ μέρους της απόκτηση του αεροσκάφους αυτό, ακόμη κι όταν μελλοντικά θα έχει τη δυνατότητα.

Θα επανέλθουμε στο θέμα μελλοντικά. Προς το παρόν, παραθέτουμε ένα πρόσφατο άρθρο από έναν βετεράνο αμερικανό αμυντικό αναλυτή, τον Winslow Wheeler, στο οποίο συνοψίζονται οι βασικές επικρίσεις και κίνδυνοι του προγράμματος F-35.

The Jet That Ate the Pentagon

BY WINSLOW WHEELER | APRIL 26, 2012

The United States is making a gigantic investment in the F-35 Joint Strike Fighter, billed by its advocates as the next — by their count the fifth — generation of air-to-air and air-to-ground combat aircraft. Claimed to be near invisible to radar and able to dominate any future battlefield, the F-35 will replace most of the air-combat aircraft in the inventories of the U.S. Air Force, Navy, Marine Corps, and at least nine foreign allies, and it will be in those inventories for the next 55 years. It’s no secret, however, that the program — the most expensive in American history — is a calamity.

This month, we learned that the Pentagon has increased the price tag for the F-35 by another $289 million — just the latest in a long string of cost increases — and that the program is expected to account for a whopping 38 percent of Pentagon procurement for defense programs, assuming its cost will grow no more. Its many problems are acknowledged by its listing in proposals for Pentagon spending reductions by leaders from across the political spectrum, including Rep. Barney Frank (D-Mass.), Sen. Tom Coburn (R-Okla.), President Barack Obama’s National Commission on Fiscal Responsibility and Reform, and budget gurus such as former Sen. Pete Domenici (R-N.M.) and Alice Rivlin, former director of the Congressional Budget Office and Office of Management and Budget.

How bad is it? A review of the F-35’s cost, schedule, and performance — three essential measures of any Pentagon program — shows the problems are fundamental and still growing.

First, with regard to cost — a particularly important factor in what politicians keep saying is an austere defense budget environment — the F-35 is simply unaffordable. Although the plane was originally billed as a low-cost solution, major cost increases have plagued the program throughout the last decade. Last year, Pentagon leadership told Congress the acquisition price had increased another 16 percent, from $328.3 billion to $379.4 billion for the 2,457 aircraft to be bought. Not to worry, however — they pledged to finally reverse the growth.

The result? This February, the price increased another 4 percent to $395.7 billion and then even further in April. Don’t expect the cost overruns to end there: The test program is only 20 percent complete, the Government Accountability Office has reported, and the toughest tests are yet to come. Overall, the program’s cost has grown 75 percent from its original 2001 estimate of $226.5 billion — and that was for a larger buy of 2,866 aircraft.

Hundreds of F-35s will be built before 2019, when initial testing is complete. The additional cost to engineer modifications to fix the inevitable deficiencies that will be uncovered is unknown, but it is sure to exceed the $534 million already known from tests so far. The total program unit cost for each individual F-35, now at $161 million, is only a temporary plateau. Expect yet another increase in early 2013, when a new round of budget restrictions is sure to hit the Pentagon, and the F-35 will take more hits in the form of reducing the numbers to be bought, thereby increasing the unit cost of each plane.

A final note on expense: The F-35 will actually cost multiples of the $395.7 billion cited above. That is the current estimate only to acquire it, not the full life-cycle cost to operate it. The current appraisal for operations and support is $1.1 trillion — making for a grand total of $1.5 trillion, or more than the annual GDP of Spain. And that estimate is wildly optimistic: It assumes the F-35 will only be 42 percent more expensive to operate than an F-16, but the F-35 is much more complex. The only other «fifth generation» aircraft, the F-22 from the same manufacturer, is in some respects less complex than the F-35, but in 2010, it cost 300 percent more to operate per hour than the F-16. To be very conservative, expect the F-35 to be twice the operating and support cost of the F-16.

Already unaffordable, the F-35’s price is headed in one direction — due north.

The F-35 isn’t only expensive — it’s way behind schedule. The first plan was to have an initial batch of F-35s available for combat in 2010. Then first deployment was to be 2012. More recently, the military services have said the deployment date is «to be determined.» A new target date of 2019 has been informally suggested in testimony — almost 10 years late.

If the F-35’s performance were spectacular, it might be worth the cost and wait. But it is not. Even if the aircraft lived up to its original specifications — and it will not — it would be a huge disappointment. The reason it is such a mediocrity also explains why it is unaffordable and, for years to come, unobtainable.

In discussing the F-35 with aviation and acquisition experts — some responsible for highly successful aircraft such as the F-16 and the A-10, and others with decades of experience inside the Pentagon and years of direct observation of the F-35’s early history — I learned that the F-35’s problems are built into its very DNA.

The design was born in the late 1980s in the Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), the Pentagon agency that has earned an undeserved reputation for astute innovation. It emerged as a proposal for a very short takeoff and vertical-landing aircraft (known as «STOVL») that would also be supersonic. This required an airframe design that — simultaneously — wanted to be short, even stumpy, and single-engine (STOVL), and also sleek, long, and with lots of excess power, usually with twin engines.

President Bill Clinton’s Pentagon bogged down the already compromised design concept further by adding the requirement that it should be a multirole aircraft — both an air-to-air fighter and a bomber. This required more difficult tradeoffs between agility and low weight, and the characteristics of an airframe optimized to carry heavy loads. Clinton-era officials also layered on «stealth,» imposing additional aerodynamic shape requirements and maintenance-intensive skin coatings to reduce radar reflections. They also added two separate weapons bays, which increase permanent weight and drag, to hide onboard missiles and bombs from radars. On top of all that, they made it multiservice, requiring still more tradeoffs to accommodate more differing, but exacting, needs of the Air Force, Marine Corps, and Navy.

Finally, again during the Clinton administration, the advocates composed a highly «concurrent» acquisition strategy. That meant hundreds of copies of the F-35 would be produced, and the financial and political commitments would be made, before the test results showed just what was being bought.

This grotesquely unpromising plan has already resulted in multitudes of problems — and 80 percent of the flight testing remains. A virtual flying piano, the F-35 lacks the F-16’s agility in the air-to-air mode and the F-15E’s range and payload in the bombing mode, and it can’t even begin to compare to the A-10 at low-altitude close air support for troops engaged in combat. Worse yet, it won’t be able to get into the air as often to perform any mission — or just as importantly, to train pilots — because its complexity prolongs maintenance and limits availability. The aircraft most like the F-35, the F-22, was able to get into the air on average for only 15 hours per month in 2010 when it was fully operational. (In 2011, the F-22 was grounded for almost five months and flew even less.)

This mediocrity is not overcome by the F-35’s «fifth-generation» characteristics, the most prominent of which is its «stealth.» Despite what many believe, «stealth» is not invisibility to radar; it is limited-detection ranges against some radar types at some angles. Put another way, certain radars, some of them quite antiquated, can see «stealthy» aircraft at quite long ranges, and even the susceptible radars can see the F-35 at certain angles. The ultimate demonstration of this shortcoming occurred in the 1999 Kosovo war, when 1960s vintage Soviet radar and missile equipment shot down a «stealthy» F-117 bomber and severely damaged a second.

The bottom line: The F-35 is not the wonder its advocates claim. It is a gigantic performance disappointment, and in some respects a step backward. The problems, integral to the design, cannot be fixed without starting from a clean sheet of paper.

It’s time for Defense Secretary Leon Panetta, the U.S. military services, and Congress to face the facts: The F-35 is an unaffordable mediocrity, and the program will not be fixed by any combination of hardware tweaks or cost-control projects. There is only one thing to do with the F-35: Junk it. America’s air forces deserve a much better aircraft, and the taxpayers deserve a much cheaper one. The dustbin awaits.

3 Responses to F-35 – The Jet That Ate the Pentagon

  1. Ο/Η H.B.S. λέει:

    Χαίρομαι που επανήλθες αγαπητέ, εύχομαι όλα να είναι καλά.

  2. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Σε ευχαριστώ πολύ!

    Θα συνεχίσουμε με αρκετά πράγματα, ελπίζω ενδιαφέροντα.

  3. Ο/Η NF λέει:

    Ο Winslow Wheeler είναι ενας απλος αμυντικος αναλυτης τουPOGO ( Project On Government Oversight ). To POGO είναι ενας μη κερδοσκοπικος ιδιωτικος οργανισμος που εντοπιζει κρουσματα διαφθορας στην Κυβερνηση των ΗΠΑ, και είναι από τους πρωτους που επεκριναν σφοδρα τα προγραμματα των F-22 και F-35. Αυτοι όμως που τους ανοιξαν τα ματια και τους παρακινησαν να το κανουν είναι 2 ανθρωποι που δεν είναι καθολου τυχαιοι : O Everest Riccioni και ο Pierre Sprey, πρωην πιλοτοι της Αμερικανικης Πολεμικης Αεροποριας και μελη της ομαδας που σχεδιασε το F-16. Αυτοι οι δυο εδωσαν συνενετευξεις και εγραψαν αρθρα μεσω του POGO, ασκωντας δριμυτατη κριτικη στο JSF και στο F-22, απαιτωντας την ακυρωση τους.

    Αυτοι οι δυο πιλοτοι μαζι με τον John Boyd αποτελεσαν τον πυρηνα της περιφημης Fighter Mafia μεσα στη USAF. Η Fighter Mafia φωναζε στις αρχες της δεκαετιας του 1970 ότι η κλειστη αερομαχια παρεμενε ο κυριος τροπος εμπλοκης, και επομενως η USAF χρειαζοταν ευκινητα, ελαφρα και φθηνα μαχητικα, σε μεγαλους αριθμους. Ελεγαν ότι τα αεροσκαφος δεν χρειαζοταν να είναι φορτωμενο με πανακριβα ηλεκτρονικα μπιχλιμπιδια, που αυξαναν το βαρος και το κοστος. Ετσι σχεδιασαν το F-16 για να συμπληρωσει το πανακριβο F-15, και το εισηγαγαν σχεδον με το ζορι στη USAF. To αποτελεσμα ηταν να αποκτησουν οι ΗΠΑ μια αριθμητικως τεραστια και πανισχυρη Αεροπορια με πολύ λογικο κοστος, ενώ το F-16 εγινε το πιο επιτυχημενο εξαγωγικο αεροσκαφος ολων των εποχων.

    Η κριτικη των 2 αυτων πιλοτων προκαλεσε μεγαλη αισθηση, λογω της βαριας ιστοριας τους. Η Lockheed Martin υποχρεωθηκε να βγαλει ανακοινωση για να απαντησει στην κριτικη του Pierre Sprey.

    Στο παρακατω link μπορειτε να βρειτε την αναλυση του αποστρατου Σμηναρχου της USAF Εverest Riccioni για το F-22. Ασκει δριμυτατη κριτικη στο αεροσκαφος.

    http://www.mycity-military.com/Uploads/98029_58993541_f22.pdf

    Η αναλυση γραφτηκε το 2005 για το F-22. Παρόμοια επιχειρηματα χρησιμοποιουνται σημερα και κατά του F-35.

    Ωστοσο από όλα τα επιχειρηματα του Σμηναρχου Riccioni κατά του F-22 εχει επαληθευτει μεχρι σημερα μονο ένα. Το εξωφρενικο κοστος κτησεως και χρησεως του F-22. Διοτι κατά τα αλλα το αεροσκαφος κανει λιγο πολύ αυτά που υποσχεται.

    Μακαρι η κριτικη των Pierre Sprey, Everest Riccioni και W. Wheeler κατά του F-35 να είναι ορθη και οι Τουρκοι να παρουν έναν χαμηλων δυνατοτητων αεροσκαφος, ή εστω ένα αεροσκαφος με κακιστη σχεση κοστους αποδοσης.

    Ωστοσο πιθανον όλα αυτά που λεγονται κατά του αεροσκαφους ισως αποδειχθουν δικοι μας ευσεβεις ποθοι. Πολύ απλα φοβουμαι ότι οι Αμερικανοι και η Lockheed είναι πολύ σοβαροι σε αυτό που κανουν για να την πατησουν ετσι. Οι Αμερικανοι δεν είναι Ευρωπαίοι και δεν παιζουν με τις Ενοπλες Δυναμεις τους. Η Lockheed θεωρειται πολύ αξιοπιστος κατασκευαστης. Ηταν μια από τις ελαχιστες εταιρειες με την οποια δεν ειχαν ποτε προβλημα οι Ελληνικες Ενοπλες Δυναμεις. Όλα τα συμβολαια για τα ελληνικα F-16 εκτελεστηκαν κατά υποδειγματικο τροπο, σε αντιθεση με τα συμβολαια πχ των Γερμανων ή των Γαλλων. Το F-22 της Lockheed Martin μπορει να εχει εξωφρενικο κοστος, αλλα οι κριτικες για τις επιχειρησιακες του αδυναμιες δεν επιβεβαιωθηκαν μεχρι τωρα. Και εχουν επενδυθει υπερβολλικα πολλα χρηματα στο F-35 για να αφεθει να αποτυχει.

    Επισης το F-35 το επελεξε ηδη το Ισραηλ και η Ιαπωνια. Χωρες που δεν παιζουν με τη στρατιωτικη τους ισχυ. Ειδικα το Ισραηλ δεν θα επαιρνε έναν «κουβα» εστω και αν πληρώνουν αλλοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s