«Πολιτική Άμυνας – Μέρος 1ο» – Μία οφειλόμενη απάντηση

Από διαφόρους σχολιαστές, ιδιαίτερα στο Εν Κρυπτώ, ετέθησαν διάφορα ερωτήματα σχετικά με τις επί μέρους πτυχές της πρότασης που παρουσιάστηκε. Επειδή το κείμενο είναι απλώς μία συνοπτική έκθεση και όχι αναλυτική τεκμηρίωση των προτάσεων, οι ερωτήσεις ήταν εύλογες. Τα θέματα είναι πολλά, είναι δύσκολο να απαντηθούν πειστικά και ολοκληρωμένα στο πλαίσιο των σχολίων, και ελπίζεται ότι θα συζητηθούν διεξοδικά στο προσεχές μέλλον, και ότι θα υποστηριχθούν πειστικά.

Κατ΄εξαίρεσιν οφείλεται μία απάντηση στο σχολιαστή «Νέστορα» για τα δύο σχόλια που έκανε, επειδή ακριβώς είναι γενικά και αφορούν το σύνολο της πρότασης.

Τα σχόλια που έγιναν είχαν ως εξής:

Θεωρώ ότι για να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το αντικείμενο της Εθνικής Άμυνας θα πρέπει να υπάρξει μια σταθερή βάση – διαδικασία – κοινή γλώσσα με την οποία όλοι πρέπει να μιλάμε και να καταλαβαίνουμε, δηλαδή , η Εθνική Άμυνα σχεδιάζεται και αναπτύσσεται εντός συγκεκριμένου στρατηγικού πλαισίου που εκφράζεται από: 1. την Εθνική Στρατηγική, 2. Την Πολιτική Εθνικής Άμυνας(ΠΕΑ), που προϋποθέτει την σύνταξη της Στρατιωτικής Αξιολόγησης Καταστάσεως (ΣΑΚ), και 3. την Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική (ΕΘΣΣ), για να καθορισθούν οι Εθνικοί Στρατηγικοί Στόχοι και οι Εθνικοί Αντικειμενικοί Σκοποί, να καθοριστεί η Αποστολή των ΕΔ και να δοθούν στην συνέχεια οι κατευθύνσεις για την δομή τους και τον εξοπλισμό τους, που να καλύπτει ένα εύλογο μεγάλο χρονικό διάστημα. Όλα αυτά κατά κύριο λόγο απαιτούν Πολιτικές αποφάσεις από την Κυβέρνηση, η οποία βάσει του Συντάγματος, είναι υπεύθυνη για την Εθνική Άμυνα, μέσω τον αρμοδίων Οργάνων της (ΚΥΣΕΑ, κλπ). Εδώ θα πρέπει να υπάρχει και όσον το δυνατόν μεγαλύτερη συναίνεση από τα άλλα κόμματα, διότι η υλοποίηση όλων αυτών απαιτεί χρόνο, συνήθως μεγαλύτερο από μιας Κυβερνητικής θητείας. Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι η τήρηση και η υλοποίηση αυτών που αναφέρονται στα παραπάνω κείμενα και όχι μόνο η ύπαρξή τους ως χαρτιά άνευ αξίας. π.χ η συμμετοχή της Χώρας σε Οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και ο ΟΑΣΕ, απορρέει από την Εθνική Στρατηγική, αλλά η συμμετοχή αυτή απαιτεί ανάλογο εξοπλισμό και εκπαίδευση του προσωπικού, επίσης απαιτεί την αποδοχή από τον Ελληνικό Λαό και τυχόν απώλειες σε προσωπικό, είναι προετοιμασμένος από την Κυβέρνηση να το δεχθεί αυτό ? διαφορετικά η συμμετοχή αυτή είναι άνευ αξίας, δεν ωφελεί αλλά βλάπτει ( πληρωμή χρημάτων ) και καλύτερα να μην γίνεται. Θα πρότεινα ο εξαίρετος συντάκτης να κάνει τις προτάσεις του επάνω στα παραπάνω Πολιτικά Κείμενα και κατόπιν θα μπορούσαμε να συζητήσουμε με τι οργάνωση, εξοπλισμούς, εκπαίδευση προσωπικού, πιστώσεις κλπ, θα μπορέσουμε να τα υλοποιήσουμε, θέτοντας προτεραιότητες. Διαφορετικά άδικος κόπος .

Επίσης θα ήθελα να πω για τον χαρακτηρισμό που δίδεται στο προσωπικό των ΕΔ ως “Ένστολοι Πολίτες” ή “Ένστολοι Δημοκρατικοί Πολίτες” ( Αντγος ε.α. Σ. Παναγόπουλος) συνοδευόμενος με πολύ αρνητικά και απαξιωτικά σχόλια. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι παρμένος από τις Γερμανικές Ομοσπονδιακές ΕΔ, Staatsbürger in Uniform( ο Πολίτης με Στολή ), αποτελεί το Πρότυπο της εσωτερικής Δομής Διοίκησης των νέων Γερμανικών Ομοσπονδιακών ΕΔ (Bundeswehr) και της κεντρικής Ιδέας για την διαμόρφωση του αυτοπροσδιορισμού ενός Στρατιώτη. Ισχύει από την ίδρυση των νέων μετά τον Β΄ΠΠ Γερμανικών ΕΔ, δημιουργώντας μια νέα Παράδοση για τις νέες Γερμανικές ΕΔ σε αντίθεση με αυτήν του Γερμανικού Στρατού του Γ΄Ραιχ ( Wehrmacht ). Το Πρότυπο αυτό έχει ως Στόχο να καταστήσει του Στρατιώτες καλούς Πολίτες, ικανούς Στρατιώτες και ελεύθερους ανθρώπους, Οι εμπειρίες από την Wehrmacht έδειξαν ότι δεν ήταν αποδεκτός ο Στρατιώτης ως τυφλός εκτελεστής των Διαταγών, αλλά το άτομο που ενεργεί σύμφωνα με την αντίληψή του και την πεποίθησή του.Για την επίτευξη αυτού του Στόχου δόθηκε στους Στρατιώτες( Κληρωτούς, Μόνιμους , Υπξκούς, Αξκούς) το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, καθώς και μια σχετική συνδικαλιστική ελευθερία. Ωστόσο η Αρχή της εκτέλεσης της Διαταγής, της Πειθαρχίας και της Υπακοής αποκλείει το δικαίωμα στην απεργία, υποβολής παραπόνων, απαιτήσεων, κλπ μαζί με άλλους. Ο Πολίτης με Στολή το Πρότυπο της εσωτερικής Δομής Διοίκησης των Γερμανικών ΕΔ, διδάσκεται σε Σχολές και βιώνεται καθημερινά με επιτυχία εδώ και 55 χρόνια και αποτελεί Μοντέλο και για άλλες Χώρες, ιδιαίτερα αυτές του πρώην Ανατολικού Κομμουνιστικού Συνασπισμού. Οι Γερμανικές ΕΔ είναι σήμερα άριστες, πειθαρχικές, Δημοκρατικές, οι Αξκοί τους είναι από τους καλύτερους στο ΝΑΤΟ, εκτελούν ακόμη και Πολεμικές αποστολές στο Εξωτερικό, έχουν και νεκρούς και απολαμβάνουν τον μεγαλύτερο σεβασμό στις χώρες που επιχειρούν σε σχέση με τους άλλους Στρατούς ,των ΗΠΑ, Αγγλίας, κλπ.Ο καθένας μας ας βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του. Είναι σύνηθες στην Ελλάδα να μην μελετάμε σε βάθος ένα αντικείμενο, να δούμε εάν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μας, εάν έχει επιτυχία και μπορεί να βοηθήσει, αλλά είτε το απορρίπτουμε με αφορισμούς είτε υιοθετούμε αποσπασματικές εκφράσεις για επικοινωνιακούς εντυπωσιασμούς

Σε ότι αφορά το πρώτο θέμα, αυτό της τυπικής διαδικασίας διαμόρφωσης αμυντικής πολιτικής, αυτή είναι γνωστή, σεβαστή, αλλά ατελής. Κι αυτό γιατί η διαδικασία αυτή είναι κατ΄ εξοχήν εξωστρεφής, υπό την έννοια ότι επιδιώκει να προσδιορίσει συνολικά την αμυντική πολιτική με βάση το εξωτερικό περιβάλλον. Η ανάλυση αυτή μπορεί να προσδιορίσει το επίπεδο της απαιτούμενης επιχειρησιακής ισχύος, δεν εξετάζει όμως ουσιωδώς το ζήτημα της μη επιχειρησιακής δομής των ΕΔ, απ’ όπου κυρίως αντλείται η ποιότητά τους. Στο επίπεδο αυτό, ακριβώς, κινήθηκε η πρόταση που εκτέθηκε, αποφεύγοντας ρητά οποιαδήποτε αναφορά σε επιχειρησιακά θέματα, οροφές, απειλές κλπ.

Στρατηγός Heusinger, ο πρώτος μεταπολεμικός αρχηγός των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων

Σε ότι αφορά το δεύτερο, ειδικότερο θέμα σχετικά με τη Γερμανική προέλευση του όρου «Ένστολος Πολίτης» και τις πολιτικές περιστάσεις από τις οποίες αντλήθηκε: Η προέλευση του όρου από το μεταπολεμικό status των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι, ασφαλώς, ακριβής. Αυτή ακριβώς η προέλευση είναι που την καθιστά προβληματική, τόσο ως προς το συμβολιακό της βάρος όσο και ως προς την αποτελεσματικότητά της. Πιο συγκεκριμένα:

Α) Η γερμανική πολιτική ως προς το θέμα αυτό προήλθε από την αίσθηση ενοχής που οι Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν (ή τους επιβαλλόταν από τους Συμμάχους να έχουν) εξ αιτίας   του ρόλου τους κατά τον Β’ΠΠ. Η πολιτική αυτή ήταν μέρος μίας γενικότερης πολιτικής για την «αναμόρφωση» τους, και περιλάμβανε δύο βασικά στοιχεία:

  1. Την αλλαγή της ιστορικής νοοτροπίας των γερμανών στρατιωτικών. Λόγω της ιδιαίτερης ιστορικής πορείας του γερμανικού έθνους (και κράτους) στον γερμανικό στρατό παρέμενε ισχυρότατη η παράδοση της προσωπικής και απόλυτης αφοσίωσης των αξιωματικών προς τον ηγεμόνα-φεουδάρχη αρχικά, τον Αυτοκράτορα εν συνεχεία και, τελικώς, προς τον Χίτλερ. Η αφοσίωση αυτή οφειλόταν προς το πρόσωπο και όχι προς το Κράτος, το Έθνος ή κάποια άλλη συλλογική οντότητα, και βρισκόταν πέραν κάθε θεσμικού περιορισμού. Το γεγονός μάλιστα ότι πολλοί στρατιωτικοί επικαλέστηκαν τον «Fuehrer Oath» για την τυφλή τους υπακοή προς τον Χίτλερ, πιθανότατα ειλικρινώς, κατέστησε το συγκεκριμένο θέμα ακόμη πιο σημαντικό. Παρόμοιοι όρκοι προσωπικής πίστεως δίνονταν (και δίνονται) σε πολλές χώρες με βασιλευόμενο πολίτευμα, πλην όμως η Γερμανία ήταν το μόνο κράτος που έφτασε στον 20 αιώνα με τόσο έντονη την παράδοση της πραγματικής και προσωπικής πίστεως του στρατού στον ηγεμόνα, παράδοση την οποία θέλησαν να συντρίψουν οι Σύμμαχοι με την επιβολή του προτύπου του ένστολου πολίτη. Αναρωτάται κανείς, τι ακριβώς ήθελε να συντρίψει ο κ. Βενιζέλος πέρυσι.
  2. Την πλήρη αποκοπή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων από την ιστορική τους και συμβολική τους συνέχεια – που αναγόταν, φυσικά, στην προ της Wehrmacht εποχή, ακόμη και αιώνες πίσω. Στο πνεύμα αυτό απαγορεύτηκε αυστηρά (παρά την επιμονή των αξιωματικών που τις ανασύστησαν) η συνέχεια σε οποιασδήποτε συμβολικό πεδίο (πχ, αριθμήσεις και ονομασίες μονάδων, διακρίσεις, αναφορά σε Γενικό Επιτελείο, Σχολή Πολέμου, βαθμοί κλπ).

Το κρίσιμο εν προκειμένω είναι ότι ουδείς στρατός υφίσταται τέτοια λύση της συμβολικής του συνέχειας χωρίς αυτή να είναι ποινή ήττας και αίσθηση (ή επιβολή) ενοχής. Κάτι τέτοιο είναι και θα ήταν αδιανόητο για τον Αμερικανικό, το Βρετανικό, το Γαλλικό ή άλλον οργανισμό που δεν υπέστη παρόμοια ήττα. Ακόμη και για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, θα ήταν, ίσως, κατ΄ αρχήν, αποδεκτή μία τέτοια συμβολική τομή, το 1974. Αλλά να γίνεται αυτό τώρα, εν ψυχρώ, είναι όχι απλώς αψυχολόγητο, αλλά αποκαλυπτικό των προθέσεων του κ. Βενιζέλου.

Β. Σε ότι αφορά την αποτελεσματικότητα του νέου «καθεστώτος»: Το γενικό Γερμανικό αρχέτυπο στρατιωτικής οργάνωσης, είναι, μαζί με το Γαλλικό και το Βρετανικό, τα τρία βασικά αρχέτυπα, στα οποία λίγο πολύ βασίζονται και βασίστηκαν όλοι οι στρατιωτικοί οργανισμοί. Το γερμανικό αρχέτυπο, τόσο λόγω της επίδοσης του γερμανικού στρατού μέχρι και τον Β΄ΠΠ, όσο και λόγω της επίδοσης (ή της φήμης) άλλων στρατών που το είχαν και έχουν ακολουθήσει (πχ, Φιλλανδία, Ελβετία, Ισραήλ – παρά τη φιλολογία περί Χαγκάνα) έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικό, έχει αναλυθεί εκτενώς, κι έχουν επισημανθεί τόσο τα ισχυρά όσο και τα αδύνατα σημεία του. Ορισμένες από τις προτάσεις που υπάρχουν στο άρθρο είναι, ακριβώς, μεταφορές, των θεωρούμενων ισχυρών σημείων αυτού του στρατιωτικού προτύπου.

Το πρότυπο ακολουθήθηκε σε σημαντικό βαθμό και στην μεταπολεμική ανασύσταση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, αν και με ουσιώδεις διαφορές. Ας επιτραπεί να υπάρχουν πάρα πολύ σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσον η όποια – πολύ συζητήσιμη – ποιότητα των μεταπολεμικών γερμανικών ενόπλων δυνάμεων έμεινε ανεπηρέαστη από το νέο «πνεύμα» που τους επεβλήθη, ιδίως, μάλιστα, όσο αυτό επικρατούσε. Η – μάλλον μέτρια – ποιότητα των μεταπολεμικών γερμανικών ενόπλων δυνάμεων οφείλεται κυρίως στα στοιχεία του στρατιωτικού συστήματος που διατηρήθηκαν, στη γερμανική βιομηχανική και τεχνολογική ισχύ, ενώ επηρεάστηκαν βαθύτατα αρνητικά από την κατάργηση βασικών του χαρακτηριστικών (όπως η κατάργηση της παράδοσης του Γενικού Επιτελείου, ή της ίδρυσης των «πανεπιστημίων» της Bundeswehr) και φυσικά, η αποκοπή από τo γερμανικό στρατιωτικό πνεύμα. Αυτό δε σημαίνει ότι μπορούσε ή έπρεπε να παραμείνει αλώβητο το προηγούμενο καθεστώς, αλλά η μετακύλισή του στο άλλο άκρο όχι μόνον δεν έκανε καλό αλλά έδρασε διαλυτικά για το γερμανικό στρατό.

Με απλά λόγια, οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις ευνουχίστηκαν μεταπολεμικά επειδή ενεπλάκησαν με τον Ναζισμό στα εγκλήματα του Β’ ΠΠ. Το να επιχειρεί τον ίδιο ευνουχισμό ο κ. Βενιζέλος για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, εν ψυχρώ κι επειδή οι αρχηγοί δεν του έκαναν το χατήρι να παρακάμψουν ή να αγνοήσουν όλο το αναφερόμενο στο πρώτο μέρος της παρατήρησης πλαίσιο αμυντικής πολιτικής πετώντας ΠΕΑ, ΣΑΚ και ΕΘΣΣ στα σκουπίδια επ’ ωφελεία των ανοησιών περί σημειακών κρίσεων, στρατηγικής ψυχραιμίας και λοιπών φαιδρών είναι πολιτικά απαράδεκτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s