BMP-3 και δόγμα συνδυασμένων όπλων : – Κριτική και αντίλογος

(Αναρτήθηκε στο Εν Κρυπτώ την Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009)

tankΚαθώς στο τελευταίο άρθρο μας με θέμα το BMP-3 και τις ελληνικές επιχειρησιακές ανάγκες υπήρξε πλήθος σχολίων, αποφασίσαμε να συνοψίσουμε τις απαντήσεις μας στο παρόν άρθρο, προς διευκόλυνση της συζήτησης αλλά και για να αποσαφηνίσουμε κάποιες λεπτομέρειες που ίσως παρεξηγήθηκαν.

Η κριτική μας στάση στην αγορά του ΒΜΡ-3 από τον ΕΣ τεκμηριώθηκε, όχι με απλή αναφορά στα αναφορά στα τεχνικά και οικονομικά στοιχεία των υποψηφίων οχημάτων, γιατί η μέθοδος αυτή είναι ατελέσφορη. Αντιθέτως, θέσαμε τα στοιχεία αυτά στο γενικό τους πλαίσιο, ώστε να αποκτήσουν σαφέστερο νόημα (η απλή παράθεση αριθμών πολλές φορές θυμίζει συγκριτικά αυτοκινήτων..)

Οι αντιρρήσεις που ακούστηκαν κινούνται σε τρεις άξονες, α) το κόστος του προγράμματος και οι μοιραίες συγκρίσεις που γίνονται, β) το ζήτημα των τεχνικών χαρακτηριστικών του οχήματος και γ) το επιχειρησιακό κομμάτι, το οποίο είναι και αυτό στο οποίο προσπαθήσαμε να εστιάσουμε στο προηγούμενο άρθρο.

Κόστος και τεχνικά χαρακτηριστικά

Σε ότι αφορά το θέμα του κόστους δεν θα επεκταθούμε καθώς καλύφθηκε επαρκώς στο προηγούμενο άρθρο (και τα σχόλια που ακολούθησαν).Απλά να σημειώσουμε ότι το θέμα του κόστους δεν κρίνεται μόνο με την σύγκριση τιμών ανά μονάδα (αν αναχθεί το κόστος στο ίδιο ακριβές φυσικό αντικείμενο συμβάσεως). Εξ ίσου σημαντικό είναι και το συνολικό κόστος του προγράμματος, διότι επηρεάζει το συνολικό αμυντικό σχεδιασμό – και υπάρχουν ετεροειδείς επιλογές στην περίπτωσή μας, οι οποίες δεν είναι θέμα σύγκρισης χαρακτηριστικών, αλλά στρατηγικών επιλογών.

Το δεύτερο θέμα, αυτό των τεχνικών χαρακτηριστικών, είναι σύνθετο. Κάθε όχημα περιγράφεται από δεκάδες παραμέτρους κι επιδόσεις, και προφανώς όλα τα οχήματα έχουν τα ισχυρά και τα αδύνατα σημεία τους. Για να αξιολογηθούν, πρέπει να υπάρχει σαφής αντίληψη σχετικά με το ποιοι παράγοντες είναι περισσότερο σημαντικοί, και ποιοι λιγότερο. Και η σχετική σημασία των παραγόντων προκύπτει από το δόγμα ενός στρατού, καθώς και από την ιστορική εμπειρία. Εξ ου και η εκτενής αναφορά στα δύο αυτά θέματα.

Σε ότι αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά, η επιλογή του BMP-3 είναι λανθασμένη διότι παρέχει μία κακή ισορροπία μεταξύ προστασίας και ισχύος πυρός

  • Το BMP-3 θυσιάζει προστασία χάριν της ισχύος πυρός, ενώ ένα ΤΟΜΑ, εκ του ρόλου του, πρέπει να κάνει το αντίθετο: να προστατεύει επαρκώς το πεζικό από τις κύριες απειλές, που είναι τα πυρά όπλων καμπύλης τροχιάς, και ελαφρών όπλων,κι εν συνεχεία να το υποστηρίξει, μαζί με το σύνολο των μέσων πυρός του συγκροτήματός του, κατά την αποστολή του ως πεζικό. Το BMP-3 αντιστρέφει τις προτεραιότητες και τους ρόλους: έμφαση στην ισχύ πυρός, εις βάρος της προστασίας. Το BMP-3 παρέχει ανεπαρκή προστασία σε σχέση με το σύνολο όλων των υπολοίπων λύσεων, κι αυτό δεν αφορά απλώς την (παραπειστική, με τον τρόπο που παρατίθεται) αντοχή του εμπρόσθιου θώρακα σε βολίδες, αλλά στη συνολική προστασία του οχήματος από θραύσματα πυροβολικού και από ελαφρά όπλα.
  • Η ισχύς πυρός του οχήματος γίνεται εις βάρος του κεντρικού ρόλου του οχήματος, όχι μόνον από τεχνικής απόψεως (αφού θυσιάζει θώρακα για να έχει πυροβόλο), αλλά και από απόψεως τακτικής χρήσης. Για να έχει νόημα ένας τέτοιος ρόλος, θα πρέπει το όχημα να κινείται επιθετικά και όχι κεκαλυμμένα.

Σε αντίθεση με αυτά, σχεδόν όλες οι άλλες λύσεις υπερτερούν καθώς παρουσιάζουν μια πιο ισορροπημένη εικόνα. Δεν μπαίνουμε σε επιμέρους συγκρίσεις, γιατί ο σκοπός μας δεν είναι να προκρίνουμε κάποιο άλλο όχημα έναντι του Ρώσικου (ας διαβάσουν προσεκτικά οι καλοθελητές..) αλλά να καταδείξουμε την ασυμβατότητα του ΒΜΡ-3 με τις επιχειρησιακές ανάγκες του ΕΣ όπως αυτές επιβάλλονται από το είδος πολέμου που θα διεξαχθεί στο μέτωπο του Έβρου. Στην αρχική ανάλυση, αντιπαρατέθη ένας αριθμός επιχειρημάτων, που στο μεγαλύτερο μέρος τους αφορούν κλασικές παρεξηγήσεις σχετικά με το δόγμα επιχειρήσεων συνδυασμένων όπλων.

Φραγμός πυροβολικού κατα την διάρκεια άσκησης ελληνικής Μοίρας Αυτοκινούμενων πυροβόλων. Η εικόνα αυτή πολλαπλασιασμένη επι 10, ίσως θα μπορούσε να αποδώσει επαρκώς το περιβάλλον στο οποίο θα κληθούν να επιχειρήσουν τα νέα ΤΟΜΑ. Έβρος : H πλέον στρατικοποιημένη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης.

Φραγμός πυροβολικού κατα την διάρκεια άσκησης ελληνικής Μοίρας Αυτοκινούμενων πυροβόλων. Η εικόνα αυτή πολλαπλασιασμένη επι 10, ίσως θα μπορούσε να αποδώσει επαρκώς το περιβάλλον στο οποίο θα κληθούν να επιχειρήσουν τα νέα ΤΟΜΑ. Έβρος : H πλέον στρατικοποιημένη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης.

Επιχειρήσεις Συνδυασμένων Όπλων

Για να καταστούν τα πράγματα σαφή, θα προσπαθήσουμε να τα θέσουμε (επι τροχάδην) , στη σωστή τους βάση:

Για υψηλής εντάσεως εμπλοκές σε αναπεπταμένο (αναπεπταμένο δε σημαίνει λείο, επίπεδο κι οριζόντιο) έδαφος, δηλαδή για το είδος της αντιπαράθεσης που προετοιμαζεται το Δ’ ΣΣ, όλοι οι σύγχρονοι στρατοί χρησιμοποιούν το δόγμα των συνδυασμένων επιχειρήσεων, καθώς και τον αντίστοιχο εξοπλισμό και συγκρότηση:

Μεικτά συγκροτήματα, με ισορροπημένη σύνθεση, από στοιχεία αρμάτων μάχης, πεζικού, πυροβολικού, μαζί με αντιαρματικά και όλμους. Για λόγους ευκινησίας, κατά κύριο λόγο, το πεζικό, οι όλμοι, τα αντιαρματικά και τα πυροβόλα μεταφέρονται σε τεθωρακισμένα οχήματα, ενώ ανάλογα με το επίπεδο στο οποίο γίνεται η μείξη (προοδευτικά όλο και πιο χαμηλό), μπορεί το πυροβολικό να τηρείται εκτός συγκροτήματος, αλλά πάντα σε επαφή με αυτό, έτοιμο να παράσχει πυρά υποστηρίξεως.

Ο λόγος για τον οποίον χρησιμοποιείται ένα τέτοιο μείγμα είναι ότι παρέχει εξαιρετική ευελιξία στην αντιμετώπιση ενός μεγάλου αριθμού καταστάσεων, καθώς αναπτύσσεται και εμπλέκεται με έναν μεγάλο αριθμό τακτικών, και μπορεί να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο αριθμό στρατιωτικών «προκλήσεων». Η ευελιξία του έγκειται στο ότι έχει ένα μεγάλο αριθμό ειδικών εργαλείων, τα οποία κάνουν κάτι ειδικό, και τα οποία ο τακτικός διοικητής (πρέπει να) μπορεί να χρησιμοποιήσει για να αντιμετωπίσει ευμετάβλητες καταστάσεις. Όπως ακριβώς ένας παίκτης σκάκι μαθαίνει να συνδυάζει τις διαφορετικές κινήσεις των πύργων, των αλόγων, των αξιωματικών, κι όλων των άλλων πιονιών, έτσι ενεργεί κι τακτικός διοικητής στο μεικτό συγκρότημα – εκμεταλλευόμενος τις ειδικές ικανότητες του κάθε συστατικού.

To θρυλικό "παπάκι". Η ραχοκοκαλιά του ελληνικού Μ/Κ ΠΖ

To θρυλικό «παπάκι». Η ραχοκοκαλιά του ελληνικού Μ/Κ ΠΖ

Ποια η αποστολή του πεζικού, στο πλαίσιο αυτό; Το πεζικό μάχεται (ως πεζικό!) εκεί που υπάρχει διακεκομμένο έδαφος, εκεί που το άρμα δε μπορεί να κινηθεί ατιμώρητα γιατί οι οδοί υποχρεωτικής διελεύσεως καλύπτονται από ισχυρά αντιαρματικά πυρά, εκεί που το άρμα – αν υποχρεωθεί να αμυνθεί – δε θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις διεισδύσεις των αντιπάλων πεζών, και σε έναν μεγάλο αριθμό παρεμφερών καταστάσεων που προκύπτουν. Από την διάβαση του Μέυση ως την προέλαση των Ισραηλινών προς τον Λεόντο, το πεζικό μάχεται για να εκκαθαρίσει τοποθεσίες όταν αυτές πρέπει να εκκαθαριστούν (γιατί δε μπορούν να παρακαμφθούν) και δε μπορούν να τις προσεγγίσουν για να τις καταλάβουν τα οχήματα. Το πεζικό πρέπει να υπάρχει ως πεζικό, για να πολεμά ώς πεζικό, πρέπει να μπορεί να μεταφέρεται με ασφάλεια στην περιοχή στην οποία τελικά θα επιχειρήσει, και πρέπει εκεί που θα επιχειρήσει να υποστηρίζεται με ισχυρά κατασταλτικά πυρά. Ποιοι παρέχουν αυτά τα πυρά; Το πυροβολικό, τα άρματα μάχης (εγκαθιστώντας βάσεις πυρός, με κάλυψη πήγματος) τα ίδια τα βαρέα όπλα του ΜΚ ΠΖ (μεταφερμένα με ταχύτητα πάνω στα τεθωρακισμένα οχήματα, αλλά βάλλοντας με ασφάλεια από την κάλυψή τους και από απόσταση).

Τι κάνει το ΤΟΜΑ; μεταφέρει το πεζικό με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια και ταχύτητα στη γραμμή εξορμήσεως, προστατεύοντάς το από το αντίπαλο πυροβολικό που επιδιώκει να το καθηλώσει ώστε να μην μετακινηθεί (απαγόρευση πεδίου μάχης), από το πυροβολικό και τους όλμους που επιδιώκουν να απαγορεύσουν τη συγκέντρωσή του, από διάσπαρτες ελαφρές δυνάμεις, που μπορούν, πχ, με ένα πολυβόλο και μόνον να κλείσουν έναν δρόμο, αν αυτόν πρέπει να τον διασχίσουν φορτηγά αυτοκίνητα που μεταφέρουν τους πεζούς (όπως έκαναν πχ, ελαφρά οπλισμένοι τουρκοκύπριοι κατά την εισβολή στην Κύπρο, όταν καθήλωναν επί ώρες στο δρόμο δυνάμεις που έσπευδαν να επιτεθούν στη διάβαση Πενταδακτυλου, αναγκάζονταν να κάνουν επίθεση για να ανατρέψουν τους τούρκους ατάκτους και καθυστερούσαν αποφασιστικά στην κρίσιμη επιθετική ενέργεια).Αφού αποβιβάσει τους πεζούς προσφέρει υποστήριξη με τα μεταφερόμενα όπλα, πάντα υπο κάλυψη.

Ελληνικό Μ-901 εξοπλισμένο με αντιαρματικούς πυραύλους TOW. "Δολοφόνος" αρμάτων.

Ελληνικό Μ-901 εξοπλισμένο με αντιαρματικούς πυραύλους TOW. «Δολοφόνος» αρμάτων.

Ποιά η αποστολή των αντιαρματικών; Τα αντιαρματικά τάσουν γρήγορα στατική αντιαρματική άμυνα σε μία περιοχή που πρέπει να προστατευθεί, απελευθερώνοντας τα άρματα για να κινηθούν αυτά γρήγορα και επιθετικά, να παρακάμψουν τοποθεσίες, να εμφανιστούν εκεί που δεν τα πολυπεριμένει ο αντίπαλος, είτε αυτός είναι σε άρματα είτε στατικός, να εκμεταλλευτούν την προστασία τους και την εξαιρετική επίγνωση που τους δίνουν οι αισθητήρες τους, για να κάνουν τακτικό ελιγμό.

Γιατί δε μπορεί να κάνει το ΤΟΜΑ ότι κάνει το άρμα; Γιατί κατά τη φάση της επίθεσης, το ΤΟΜΑ δεν μπορεί να προχωρά εναντίον της οργανωμένης αμυντικής τοποθεσίας, όταν εκεί δεν πλησιάζουν τα βαριά τεθωρακισμένα άρματα, ενώ δεν μπορεί να τα υποκαταστήσει στη φάση του ελιγμού, γιατί η πρώτη δύναμη που θα αντιμετωπίσουν στη φάση αυτή, η αντίπαλη αρματική εφεδρεία που θα σπεύσει εκεί, θα κυριαρχεί αποφασιστικά σε ισχύ πυρός, προστασία, και σκοπευτική δεινότητα διαθέτοντας σταθεροποιημένο ισχυρότατο πυροβόλο με υψηλό ρυθμό βολής και πολύ καλύτερα σκοπευτικά.

Και τότε προς τι το αντιαρματικό στο ΤΟΜΑ; Πρώτον, γιατί κατά τη φάση της άμυνας γίνεται μέρος της αμυντικής τοποθεσίας (και του αντιαρματικού της πυρός) από προστατευμένη θέση και με το πήγμα σε κάλυψη. Δεύτερον για να παράσχει υποστήριξη στο πεζικό που συνοδεύει, όταν αυτό είναι εφικτό (γιατί, στο πεδίο της μάχης, τα αντιαρματικά χρησιμοποιούνται κατά κόρον ώς όπλα υποστηρίξεως). Και, τρίτον, για την περίπτωση που – από κακό τακτικό χειρισμό – βρεθεί απέναντι σε άρματα, κι αφού τρέξει… τσακιστό να βρεί την πλησιέστερη κάλυψη, να μπορεί να αμυνθεί κάπως, παραμένοντας ακίνητο στην κάλυψή του (ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση, τα άρματα θα κινηθούν με την κάλυψη των πυρών τους, είτε για να προσεγγίσουν τα ΤΟΜΑ από την βέλτιστη κατεύθυνση, είτε για να τα παρακάμψουν και για να συνεχίσουν προς τον ΑΝΣΚ τους).

«Η ισχύς του μεικτού συγκροτήματος προέρχεται ακριβώς από την δυνατότητα να συνδυάσει, ανάλογα με την τακτική ικανότητα του διοικητή, ένα ευρύ φάσμα μαχητικών δυνατοτήτων, κι όχι από ένα όχημα ελβετικό σουγιά ο οποίος δεν κάνει τίποτα αρκετά καλά.»

Όλα αυτά, πολύ απλουστευτικά και πολύ συνοπτικά, για να εξηγηθεί όμως γιατί είναι λανθασμένος ο ενθουσιασμός σχετικά με τη μεγάλη ισχύ πυρός και την “ευελιξία” του ρωσικού ΤΟΜΑ. Τούτων λεχθέντων ας περάσουμε σε μια μικρή αναφορά στις επιμέρους αντιρήσεις που διατυπώθηκαν, ομαδοποιημένες θεματικά:

Σχετικά με το ρόλο του BMP-3:

“Όταν τα LEOPARD βρεθούν απέναντι στα υπεράριθμα τουρκικά άρματα, το BMP-3 είναι το μόνο που μπορεί να βοηθήσει σοβαρά σε αντιαρματικό ρόλο. Επομενως το ελληνικό ΤΟΜΑ πρέπει να συμπληρώνει τα άρματα και μόνο το BMP μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο “

1.Τα Μ-2 Bradley και τα Marder, εξοπλισμένα με TOW και Milan, δεν είναι ακριβώς άσχετα στον αντιαρματικό ρόλο. Φυσικά, σε κάθε περίπτωση, τα BMP-3 (όπως και οποιοδήποτε ΤΟΜΑ) δε θα πηγαίνουν δίπλα-δίπλα με τα Λεο-2, για να “συμπληρώνουν” την ισχύ πυρός τους σε αρματομαχία. Θα ήταν εξαιρετικά κακή ιδέα.

2.Την κύρια ευθύνη για την ανάσχεση των αρχικών, ισχυρών τουρκικών αρματικών επιθέσεων στη Θράκη δεν την έχουν – σε επιχειρησιακό επίπεδο – οι τρείς ΤΘ ταξιαρχίες που θα εξοπλιστούν με το νέο ΤΟΜΑ, αλλά οι δύο Μεραρχιακοί σχηματισμοί του ΕΣ, κι αυτοί θα επιτύχουν το σκοπό τους με τα αντιαρματικά φράγματα που θα εγκαταστήσουν οι ΛΑΤ των ταξιαρχιών τους(τιθέμενοι και υπό διοίκηση των μονάδων ΠΖ) στις αμυντικές τους τοποθεσίες, με τα οργανικά Α/Τ των ταγμάτων ΜΚ ΠΖ, καθώς και με αντεπιθέσεις των ΕΜΑ τους στους άξονες κύριας προσπάθειας, κι αν έχουμε τύχη, και με τη συνδρομή των Ινδιάνων. Τα Leo και τα ΤΟΜΑ των ΤΘ είναι – έτσι κι αλλιώς, για επιχειρησιακούς ελιγμούς.

“Τεράστια θα είναι και η σημασία του σε αντιαποβατικό ρόλο στα νησιά. Με τη Ρωσία δεν θα έχουμε και γκρίνιες να τα αναπτύξουμε στο Αιγαίο…”

Ο λόγος που αποκτάται το νέο ΤΟΜΑ είναι για να εξοπλίσει τις ΤΘ ταξιαρχίες του Δ’ ΣΣ. Αν τα νέα ΤΟΜΑ (BMP ή άλλα) τοποθετηθούν στο Αιγαίο, τότε είτε θα πρέπει να αποκτηθεί ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός ΤΟΜΑ (εκτοξεύοντας το κόστος σε εξωφρενικό ύψος) είτε θα πρέπει να μην αντικατασταθούν τα παπάκια στις ΤΘ ταξιαρχίες.

“Το πεδίο της μάχης είναι πολύ ευμετάβλητο και οι σχεδιασμοί έχουν την τάση να μην πηγαίνουν όπως τους περιμένουμε. Το να έχεις ένα όχημα που σου δίνει την δυνατότητα να αλλάζεις ρόλο ανάλογα με την κατάσταση ώστε να ανταπεξέλθεις στα νέα δεδομένα είναι σίγουρα πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα όπως το παρουσιάζεται.”

Επειδή ακριβώς το πεδίο της μάχης είναι ευμετάβλητο, και οι σχεδιασμοί έχουν την τάση να μην πηγαίνουν όπως τους περιμένουμε, οι στρατοί χρησιμοποιούν τα μεικτά συγκροτήματα και το δόγμα συνδυασμένων όπλων. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αδυναμία του BMP-3. Κατά τη μεν σύλληψή του, ήταν λύση σε ένα πολύ ειδικό πρόβλημα του Σοβιετικού Στρατού, κατά δε τη φύση του στερεί την ευελιξία από το μεικτό συγκρότημα γιατί δεν κάνει τίποτα αρκετά καλά. “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης”

Ισραηλινά Σέρμαν στο μέτωπο του Γκολάν : Πόλεμος Γιομ Κιπούρ

Ισραηλινά Σέρμαν στο μέτωπο του Γκολάν : Πόλεμος Γιομ Κιπούρ

“Το Ισραηλινό δόγμα στον πόλεμο των 6 ημερών λόγω συνθηκών πετυχε. Στη συνέχεια αποδείχθηκε πλήρως αποτυχημένο και ειδικά τα άρματα τους έπαθαν τεράστιες απώλειες χωρίς καν να εμπλακούν σε αρματομαχίες. Επομένως έχασαν ότι είχαν πετύχει λόγω ακριβώς του δόγματος τους. Θωράκιση η οποία ξεπεράστηκε και αυξημένη ευκινησία την οποία δεν είχαν.

Το Ισραηλινό δόγμα δεν έχει καμία σχέση με το ελληνικό. Άλλο έρημος όπου χρειάζεται η θωράκιση αφού δεν καλύπτεσαι και άλλο ανάγλυφο σαν του Έβρου με υδάτινα κωλύματα κτλ.”

Το ισραηλινό δόγμα απέτυχε στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ για έναν βασικό λόγο: γιατί οι ισραηλινοί χρησιμοποιούσαν αμιγώς αρματικές μονάδες και όχι μεικτά συγκροτήματα – μειονέκτημα που είχε ήδη διαφανεί στον πόλεμο των 6 Ημερών, αλλά που η συντριπτική νίκης τους, για ευρύτερους λόγους, είχε αφήσει να περάσει σχετικά απαρατήρητο. Στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, χωρίς τη συντριπτική παρουσία της Ισραηλινής αεροπορίας, και με τους Άραβες να έχουν ισχυρή αντιαρματική άμυνα στις μονάδες πεζικού (οι οποίες, μετά την αρχική προέλαση ετάχθησαν αμυντικά σαν μονάδες πεζικού) οι Ισραηλινοί έκαναν ένα αρματικό γιουρούσι στο οποίο οι μονάδες της 460ης ΤΘ Ταξιαρχίας αποδεκατίστηκαν μέσα σε λίγα λεπτά, και μετά… πάγωσαν. Το πρόβλημά τους ήταν ότι δεν είχαν ούτε πυροβολικό ούτε πεζικό (δηλαδή: πεζούς) για να διαρρήξουν την αντίπαλη τοποθεσία. Τελικά, με τη βοήθεια των αλεξιπτωτιστών, του πυροβολικού, της αεροπορίας που ενέτεινε την παρουσία της, καθώς και πιο προσεκτικών τακτικών χειρισμών, τα κατάφεραν, αλλά το μάθημά τους το έμαθαν, κι έχουν πλέον έναν από τους ισχυρότερους στόλους (ισχυρά τεθωρακισμένων κι όχι βαριά οπλισμένων) ΤΟΜΑ στον κόσμο.

Όσο για την έρημο του Ισραήλ, πρόκειται περί διπλής παρεξηγήσεως. Ούτε η πλειοψηφία του θεάτρου επιχειρήσεων του Ισραήλ είναι έρημος, ούτε η έρημος είναι… λεία και οριζόντια έκταση – αντιθέτως, και του Ισραήλ, και γενικότερα, παρέχει πλουσιότατο ανάγλυφο κάλυψη.

“…απέναντι στον εχθρό τα BMP-3 υπερέχουν ξεκάθαρα. Αυξημένη θωράκιση μπορεί εύκολα με πρόσθετες συλλογές να εφαρμοστεί”

Το θέμα είναι ότι:

1.Όλα τα υποψήφια ΤΟΜΑ υπερέχουν απέναντι στον “εχθρό”, αν αυτός είναι το AIFV – και με πολύ καλύτερες τιμές
2.Τα ΤΟΜΑ δε θα εμπλακούν σε κάποια ξεκομμένη μεταξύ τους “αρματομαχία”, παρά μόνον ευκαιριακά, ώστε να αποτελεί η σύγκρίσή τους σημαντικό παράγοντα.
Το ελληνικό ΤΟΜΑ οφείλει να είναι επαρκές ως προς την αποστολή του, κι όχι να συγκρίνεται με το αντίστοιχο τουρκικό ΤΟΜΑ.

“Αν το δόγμα είναι αμυντικό τότε τα αμυντικά μέσα και τα πυροβόλα θέτουν το ΤΟΜΑ σε δεύτερη μοίρα, αν όμως είναι επιθετικό τότε το ΤΟΜΑ δεν είναι τόσο δευτερεύων όσο το παρουσιάζεται”

Εδώ υπάρχει σύγχιση ως προς το τι είναι δόγμα. Εδώ αναφερόμαστε στο δόγμα συνδυασμένων όπλων, δηλαδή στην – γενική, εξ ανάγκης- αντίληψη για την τακτική χρήση του μεικτού συγκροτήματος κατά τις διάφορες φάσεις του αγώνα, είτε αμυντικές, είτε επιθετικές, είτε άλλης φύσεως. Είναι ακριβές ότι στην περίπτωση επιθετικών ενεργειών του πεζικού (ως πεζικού!), αυτό χρειάζεται μεγαλύτερη υποστήριξη με όπλα ευθυτενούς τροχιάς, για να εξουδετερωθούν εστίες αντίστασης, και αυτό είναι ένα πλεονέκτημα του BMP-3, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τα άλλα ΤΟΜΑ, και κυρίως, ένα μεικτό σύγκρότημα με άλλο ΤΟΜΑ, δεν μπορεί να παράσχει υποστήριξης στο πεζικό. Αμυντικός κι επιθετικός αγώνας θα εναλλάσονται κατά την εξέλιξη των επιχειρήσεων.

“Το μοντέλο OMG από την άλλη είναι ένα επιθετικό μοντέλο με πολλές εφαρμογές και σε πιθανές δικές μας επιθετικές ενέργειες”

Το “μοντέλο” OMG δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις δικές μας επιθετικές ενέργειες (ούτε και με κανενός άλλου, γι’ αυτό και δεν υιοθετήθηκε παρά από το Σοβιετικό Στρατό για την τεράστιας εκτάσεως και κλίμακας αναμενόμενη μάχη της Δυτικής Ευρώπης), γιατί απλούστατα σημαίνει ότι κάποιες άλλες φίλιες δυνάμεις θα έχουν κάνει την (βρώμικη κι αιματηρή) δουλειά της διασπάσεως του μετώπου του εχθρού, και οι OMG θα χυθούν στα (τεράστια) ρήγματα, για να προκαλέσουν αποδιοργάνωση στα μετόπισθεν.

Εμείς απλούστατα δεν έχουμε αντίστοιχες κλίμακες για τέτοιο…καταμερισμό εργασιών.

Σχετικά με τα τεχνικά χαρακτηριστικά:

“Παρέχει επίσης πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια στο μεταφερόμενο πεζικό από ένα βαρύ και δυσκίνητο θωρακισμένο όχημα που αν κάτι πάει στραβά δεν έχει άλλες λύσεις εκτός από το να αντέξει όσο αντέξει τα χτυπήματα. Και το είπατε και εσείς ότι κανένα ΤΟΜΑ δεν αντέχει σοβαρά χτυπήματα”.

Κατ’ αρχάς, εμείς δεν είπαμε ότι κανένα ΤΟΜΑ δεν αντέχει σε “σοβαρά” χτυπήματα. Ειπαμε ότι κανένα ΤΟΜΑ δεν αντέχει σε άμεσο πλήγμα βολής καμπύλης τροχιάς – κι αυτό φυσικά το ξαναλέμε. Είπαμε επίσης πως τα υποψήφια ΤΟΜΑ έχουν διαφορετική και μάλιστα πολύ διαφορετική, προστασία από θραύσματα πυροβολικού. Δηλαδή: είναι άλλη η προστασία που δίνει το BMP από βολή 155mm σε απόσταση 10m από αυτό (είτε από πάνω, είτε πλευρικά) κι άλλη το CV-90/Marder/ASCOD (βάλε όποιο απο τα βαρύτερα θωρακισμένα ΤΟΜΑ θές,για να μην πούν οι καλοθελητές ότι προμοτάρουμε κάποιο).

Το “αν κάτι πάει στραβά”, είναι φυσικά λίγο αόριστο. Διότι, φυσικά, αν το ΤΟΜΑ δεχθεί βολή από Milan, θα πεθάνει – ούτως ή άλλως. Αλλά, ακόμη και ταχύ BMP-3 (κατά 7 χλμ/ώρα τελικής ταχύτητας επί οδού ταχύτερο έναντι του Marder και κατά 6 χλμ/ώρα έναντι του Bradley, ή 2 χλμ/ώρα έναντι το CV-90!) τι ακριβώς θα “προλάβει” να κάνει; Η διαφορά 5-10 χλμ/ώρα δεν σε σώζουν από έναν πύραυλο που έχει εκτοξευθεί εναντίον σου, και αν δεν αντέχεις σε 0,50 από τα πλάγια, τότε έτσι κι αλλιώς δεν προλαβαίνεις να πας πουθενά (γιατί, βέβαια, για να αντέξει το BMP στο 0,50 από τα πλάγια, έχει βαρύνει τόσο, που τα 72 χλμ/ώρα είναι όνειρο θερινής νυκτός…)

Να το ξαναπούμε: η εμπειρία λέει ότι η ευκινησία ΔΕΝ υποκαθιστά την προστασία.

“Θα διαφωνήσω ότι το BMP-3 αποτελεί ακραίο παράδειγμα στο θέμα του οπλισμού. Θα έλεγα ότι στην πραγματικότητα είναι το πάντρεμα του Ισραηλινού και του δυτικού μοντέλου που παρουσιάζεται. Από την μια έχει τον οπλισμό των δυτικών ΤΟΜΑ (30mm και Α/Τ) και από την άλλη φέρει 3 όπλα για αυτοπροστασία (Ισραηλινό μοντέλο) και ένα πυροβόλο 100mm προοριζόμενο εναντίων οχυρών θέσεων και συγκεντρώσεων πεζικού. Μοιάζει να είναι το πιο ολοκληρωμένο πακέτο που μπορεί να φέρει ένα όχημα υποστήριξης και είναι πολύ ανώτερο για αυτό ακριβώς το ρόλο από κάθε άλλο ΤΟΜΑ. Το ρόλο της υποστήριξης πεζικού και όχι σαν ελαφρύ άρμα μάχης.”

Αυτή είναι μια πραγματικά παράδοξη θέση. Το χαρακτηριστικό του Ισραηλινού μοντέλου είναι η βαριά θωράκιση (ίδιο πήγμα με άρμα μάχης) κι ο ελαφρύς οπλισμός. Πως ακριβώς παντρεύει κάτι τέτοιο το BMP?! Αντιθέτως, τα δυτικά ΤΟΜΑ είναι η ενδιάμεση ισορροπία μεταξύ θωράκισης (ανάμεσα στην ελαφρύτερη του BMP και στην βαριά των ισραηλινών), κι οπλισμού (ανάμεσα στο πυροβόλο των 100mm των Ρώσων, και στα 7,62 και 0,50 των ισραηλινών, αυστηρά για κατασταλτικά πυρά).

Αριθμός αυτοκινούμενων πυροβόλων Firtina τα οποία μόλις βγήκαν απο την γραμμή παραγωγής του Αριφιγιε.

Αριθμός αυτοκινούμενων πυροβόλων Firtina τα οποία μόλις βγήκαν απο την γραμμή παραγωγής του Αριφιγιε.

Σε σχέση δε με το κρίσιμο θέμα του συνολικού αμυντικού σχεδιασμού και της κρισιμότητας του Πυροβολικού:

“όταν ο εχθρός έχει πολλά πυροβόλα, το να αποκτήσεις και εσύ αντιστοίχως πολλά δεν αποτελεί απάντηση σε αυτά, απλώς σου δίνει και εσένα αντίστοιχες ικανότητες ως προς το πυροβολικό και τον αγώνα που διεξάγει αυτό. Δεν είναι αντίμετρο, είναι μέτρο.”

Το άρθρο δε λέει ότι οι Τούρκοι αποκτούν πολλά πυροβόλα, αλλά ότι αποκτούν υπεροχή στα πυροβόλα, λόγω της υιοθέτησης σε ευρεία κλίμακα πυροβόλων των 52 διαμετρημάτων.

“Το πυροβολικό π.χ. δεν καταλαμβάνει εδάφη, απλά τα ισοπεδώνει ώστε άλλα μέσα να τα καταλάβουν πιο εύκολα.”

Δεν είπε κανείς ότι το πυροβολικό καταλαμβάνει εδάφη, ούτε πρότεινε κανείς να αντικατασταθούν τα παπάκια με PzH-2000. Το πυροβολικό έχει προφανώς πολλούς, διαφορετικούς – και κρίσιμους – ρόλους.

“Ούτε αντιμετωπίζει ικανοποιητικά το πυροβολικό του αντιπάλου (εκτός αν θεωρούμε τους Τούρκους αρκετά χαζούς ώστε να φέρουν τα πυροβόλα τους εντός βολής των δικών μας ή εμάς τόσο ηλιθιοδώς τολμηρούς ώστε να προωθήσουμε τα δικά μας στο ποτάμι). Γενικά ο ρόλος του αντί-πυροβολικού ακούγεται πολύ αλλά στην πραγματικότητα είναι μάλλον μικρός και περιορίζεται σε πυροβόλα διαφορετικών διαμετρημάτων (ένα PzH2000 μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο απέναντι σε ένα παλαιό πυροβόλο με πολύ μικρότερο βεληνεκές αλλά όχι απέναντι σε ένα Firtina με ανάλογο βεληνεκές γιατί τότε ρισκάρει και το ίδιο”

Είναι λίγο παράδοξο, αλλά το επιχείρημα αυτό επιβεβαιώνει το άρθρο, χωρίς ίσως να γίνεται κατανοητό. Ο ρόλος του αντιπυροβολικού είναι κρίσιμος (από τον Α’ ΠΠ μέχρι τις ημέρες μας), γιατί όποιος χάσει τη μάχη του αντιπυροβολικού παρέχει στον εχθρό ελευθερία πυρών, με ότι αυτό συνεπάγεται: καταστολή των φιλίων δυνάμεων και απαγόρευση πεδίου μάχης, απαγόρευση συγκεντρώσεως δυνάμεως κλπ. Και οι τούρκοι, με δύο βασικές εξελίξεις στον τομέα αυτόν, δημιουργούν τις προϋποθέσεις που αναφέρονται για να μπορούν να πετύχουν επικράτηση στη μονομαχία πυροβολικού: μαζική χρήση ισχυρότερου πυροβόλου με πλεονέκτημα βεληνεκούς, και ευρεία επιτήρηση πεδίου μάχης (που διευκολύνει αποφασιστικά, μεταξύ άλλων, και την αποστολή αντιπυροβολικού). Να σημειωθεί ότι η αποστολή αντιπυροβολικού είναι αποστολή όλων των μοιρών πυροβολικού, με αποτέλεσμα το σύνολο των μονάδων πυροβολικού του Δ’ ΣΣ πλην αυτών που διαθέτουν τα PzH-2000 να αδυνατούν να υποστηρίζουν τις ελληνικές ενέργειες, ενώ, ακόμη και τα PzH, λόγω συντριπτικής αριθμητικής υστέρησης, θα είναι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.

“Επίσης σχετικά με τις ικανότητες του Τουρκικού πυροβολικού καλό είναι να αναλογιζόμαστε και τις θέσεις που μπορεί αυτό να ταχθεί. Και αυτό γιατί το έδαφος της ανατολικής Θράκης δεν παρέχει ικανοποιητική κάλυψη για τάξη πυροβόλων έτσι ώστε αυτά να προσβάλουν τις θέσεις μας ανενόχλητα για μεγάλο χρονικό διάστημα.”

Γι’ αυτό άλλωστε καλό είναι να αναλογιζόμαστε ότι όλοι οι σύγχρονοι στρατοί έχουν αυτοκινούμενα πυροβόλα κι εφαρμόζουν τακτικές “shoot and scoot” (πυροβόλησε και τρέχα).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s