Οι «Πυρπολητές» και το Δόγμα Βενιζέλου

Στιγμιότυπο από την ΤΑΜΣ Πυρπολητής 1/13

Στιγμιότυπο από την ΤΑΜΣ Πυρπολητής 1/13

Στις 23 Ιανουαρίου του 2013 διεξήχθη η πρώτη άσκηση «Πυρπολητής» για το τρέχον έτος. Η άσκηση ήρθε σε συνέχεια μιας σειράς ασκήσεων «Πυρπολητής» που έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα και κατά το έτος 2012.

Οι ασκήσεις ενός στρατού, και μάλιστα οι μεγαλύτερες και οι συχνότερες, είναι μία βασική ένδειξη για τους επιχειρησιακούς του προσανατολισμούς. Οι ασκήσεις δείχνουν με  ευκρίνεια τις προσδοκίες της ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας σχετικά με τη φύση της απειλής που αναμένει να αντιμετωπίσει καθώς και το είδος της αντίδρασης που προτίθεται να αντιπαρατάξει. Από τα επιχειρησιακά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την αμυντική πολιτική της χώρας και, εμμέσως, για την εθνική της στρατηγική. Υπό την έννοια αυτή, οι ασκήσεις Πυρπολητής που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας κατά το 2012 και 2013 παρουσιάζουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Από τις ανοικτές – και μόνον – πηγές είναι εύκολο να συναγάγει κανείς ότι η ηγεσία των ΕΔ έχει χαρακτηρίσει ένα σύνολο δυνάμεων των τριών Όπλων ως «Δύναμη Ταχείας Αντιδράσεως» και έχει επιβάλει σε αυτές τη συνεχή τήρηση μονάδων υψηλής ετοιμότητας. Πέραν των προφανών δυνάμεων εκ μέρους της ΠΑ, για τον ΕΣ οι σχετικές δυνάμεις φαίνεται να είναι το σύνολο των «Ειδικών Δυνάμεων» καθώς και η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, που έχουν τεθεί υπό τη νεοσύστατη «Διακλαδική Δύναμη Ειδικών Δυνάμεων».

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των ασκήσεων «Πυρπολητής» είναι, φυσικά, τα σενάρια που οι δυνάμεις αυτές καλούνται να αντιμετωπίσουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης τους και του ελέγχου ετοιμότητάς τους.  Αν εξετάσει κανείς τα δημοσιευμένα σενάρια για τις ασκήσεις του τελευταίου έτους θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για σενάρια αντιμετώπισης «θερμών επεισοδίων», δηλαδή αντιμετώπισης «περιστατικών» εντοπισμένων και περιχαρακωμένων σε γεωγραφική έκταση, πολεμική ένταση και αριθμό εμπλεκομένων μονάδων, με την – φαινομενικά βέβαιη – υπόθεση (τις λεγόμενες «προϋποθέσεις») ότι η σύγκρουση αυτή δε θα κλιμακωθεί . Με τις προϋποθέσεις αυτές καταρτίζονται σενάρια τα οποία στερούνται στοιχειώδους ρεαλισμού.

Ενδεικτικά, στην τελευταία άσκηση Πυρπολητής 1/13 αναφέρεται ότι κινητοποιήθηκε ο Λόχος Αμέσου Επεμβάσεως της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών για την ανακατάληψη του αεροδρομίου του νησιού και την εξασφάλιση της δυνατότητας υποδοχής επιπλέον αερομεταφερόμενων δυνάμεων, ενώ του ΛΑΕ προηγήθηκαν ομάδες του ΕΤΑ οι οποίες διείσδυσαν με ελεύθερη πτώση, όπως προκύπτει από τις φωτογραφίες. Η άφιξη του ΛΑΕ έγινε με… την προσγείωση C-130 στο «ανακαταληφθέν»(;) αεροδρόμιο. Και, φυσικά, η ΠΑ είχε εξασφαλίσει αεροπορική υπεροχή στην ευρύτερη περιοχή. Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι το σενάριο απλώς δοκίμαζε έναν αριθμό ενεργειών που δεν αναμένεται να συγκροτούν μία ρεαλιστική ενότητα, ορισμένα θέματα γενούν απορία:

  1. Προκειμένου να αντιμετωπιστούν αιφνιδιαστικές τουρκικές ενέργειες στο Ανατολικό Αιγαίο (αιφνιδιαστικές σημαίνει: εμείς δεν έχουμε αντιληφθεί τις τουρκικές προετοιμασίες, ενώ οι τούρκοι που ετοιμάζουν ένα τέτοιου είδους μείζον περιστατικό με σοβαρό ενδεχόμενο να εξελιχθεί σε πόλεμο, όλο και κάποια κινητοποίηση θα έχουν κάνει, τουλάχιστον στις αεροπορικές τους δυνάμεις) αναμένεται ότι εντός ελάχιστων ωρών (4-8!) η αιφνιδιασμένη ΠΑ θα έχει αποκτήσει αεροπορική κυριαρχία, τουλάχιστον στην ευρύτερη περιοχή, ώστε να είναι ασφαλής η διείσδυση δυνάμεων με μεταγωγικά αεροσκάφη. Αυτό θεωρείται ρεαλιστικό σενάριο;
  2. Η ενέργεια που θα έχουν κάνει οι τούρκοι (ενέργεια που ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου) θα έχει γίνει με τόσο περιορισμένες δυνάμεις που θα μπορούν να κατανικηθούν από το ΕΤΑ κι από έναν λόχο αλεξιπτωτιστών; Δηλαδή, από τι δυνάμεις αναμένει το σενάριο ότι θα έχει καταληφθεί το αεροδρόμιο; Οι τούρκοι θα ρίξουν, ας πούμε, έναν λόχο κι εν συνεχεία… απαθείς θα περιμένουν το ΕΤΑ και τον ΛΑΕ να έρθει να τους εξουδετερώσει; Επειδή εμείς έναν λόχο και το ΕΤΑ μπορούμε να σηκώσουμε γρήγορα, υποθέτουμε ότι οι τούρκοι θα αναπτύξουν ό,τι μπορούμε εμείς να αντιμετωπίσουμε;
  3. Μετά από μια τόσο αιφνιδιαστική ενέργεια κατάληψης αεροδρομίου, το ΕΤΑ θα αντιδράσει τόσο άμεσα, και η συνεργασία με τη Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων θα είναι τόσο αποτελεσματική, ώστε σε έναν λόχο που θα προσπαθεί να μεταφερθεί άρον-άρον αεροπορικώς, θα προλάβουν να μεταδοθούν επαρκείς πληροφορίες για την οργάνωση της άμυνας του αεροδρομίου από πλευράς αντιπάλου; Γιατί αυτό θα ήταν επίτευγμα ακόμη και για τις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Εκτός κι αν το σκεπτικό είναι να πάει ο λόχος στα τυφλά, κι ό,τι γίνει…
  4. Η ιδέα της προσγείωσης C-130 μάλλον δεν αντέχει σε σχολιασμό. Ο διάδρομος (μετά από κατάληψη κι ανακατάληψη του αεροδρομίου) απείραχτος, χωρίς καν ένα φορτηγό στη μέση – για να μη μιλήσουμε για άλλα εμπόδια. Κι ούτε ένα πολυβόλο του αντιπάλου δε θα έχει μείνει ανέπαφο ή ανεντόπιστο. Αν κρίνει κανείς από τα πλαίσια σηματοδοσίας στο έδαφος, πιθανόν τα πραγματικά σχέδια να προβλέπουν την πραγματοποίηση άλματος από πλευράς των αλεξιπτωτιστών, τουλάχιστον για το «πρώτο κύμα». Το αν και αυτή η εκδοχή είναι ρεαλιστική, ας το κρίνει όποιος έχει στοιχειώδη αντίληψη των πραγμάτων.
  5. Δε θα σχολιαστεί, καν, ότι στο συγκεκριμένο νησί, το αεροδρόμιο βρίσκεται πάνω στη βασική παραλία αποβάσεως του, και αν κάποιος πρέπει να ανακαταλάβει άμεσα το αεροδρόμιο, αυτοί δεν είναι… αλεξιπτωτιστές από τον Ασπρόπυργο αλλά το μηχανοκίνητο τάγμα της περιοχής.
  6. Τέλος, για το ενδεχόμενο η άσκηση αυτή να αφορούσε άλλο αεροδρόμιο του Ανατολικού Αιγαίου και να διεξήχθη στη Σάμο για λόγους πολιτικής, ας σημειωθεί  ότι για το μοναδικό αεροδρόμιο του Ανατολικού Αιγαίου που δεν ισχύει το προηγούμενο ζήτημα (δηλαδή δε βρίσκεται σε νησί όπου σταθμεύει ΑΔΤΕ), όλα τα υπόλοιπα ισχύουν κατά μείζονα λόγο.

Συνολικά, το σενάριο της άσκησης δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Η στρατιωτική ηγεσία φαίνεται να πάσχει διαχρονικά (από την Μικρασιατική Εκστρατεία ακόμη) από το ίδιο πρόβλημα: σχεδιάζει επιχειρήσεις με την δράση του εχθρού όπως θα βόλευε την ίδια και όχι όπως θα βόλευε τον αντίπαλο. Αν το σενάριο της παραπάνω άσκησης είναι μη ρεαλιστικό, τα περισσότερα από τα προηγούμενα σενάρια «Πυρπολητών» κινούνται στο χώρο του στρατιωτικού σουρεαλισμού.

Αλλά πέραν του σχεδιασμού των συγκεκριμένων σεναρίων και των λεπτομερειών τους, πίσω από τους «Πυρπολητές» φαίνονται ορισμένες γενικότερες – και απολύτως λανθασμένες – επιχειρησιακές επιλογές καθώς και υποθέσεις πολιτικής εθνικής άμυνας.

  1. Υποτίθεται από την ελληνική πλευρά ότι μπορεί η Τουρκία να προβεί σε αιφνιδιαστικό στρατιωτικό επεισόδιο με δική της πρωτοβουλία, προφανώς για να το χρησιμοποιήσει εκβιαστικά, αλλά παρ΄ όλα αυτά δε θα είναι διατεθειμένη να κλιμακώσει αποφασιστικά τις ενέργειές της, αν η Ελλάς αποφασίσει να μην ενδώσει και αντιδράσει στρατιωτικά. Και περιμένοντας την Ελλάδα να αντιδράσει στρατιωτικά, η Τουρκία θα κρατήσει τη στρατιωτική της δραστηριότητα τόσο περιορισμένη ώστε να δώσει στην αιφνιδιασμένη ελληνική πλευρά τη δυνατότητα να αντιδράσει τόσο αποφασιστικά που να αποκομίσει κρίσιμα στρατιωτικά οφέλη (πχ, αεροπορική υπεροχή ή και κυριαρχία στο χώρο της τουρκικής πρωτοβουλίας, μη μεταφορά ενισχύσεων όσο έχει χρόνο κι ευκαιρία, κλπ).
  2. Υποτίθεται από την ελληνική πλευρά ότι κεντρικά τοποθετημένες (στην περιοχή της Αττικής) δυνάμεις «ετοιμότητας» θα ενεργήσουν με μεγαλύτερη ταχύτητα και ισχύ στον Ανατολικό Αιγαίο απ΄ ότι οι τουρκικές δυνάμεις που θα έχουν την πρωτοβουλία και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
  3. Υποτίθεται από την ελληνική πλευρά  ότι θα είναι σε θέση να επέμβει άμεσα στο Ανατολικό Αιγαίο με μέσα που απαιτούν την απόλυτη αεροπορική υπεροχή εκ μέρους μας. Δεν περιοριζόμαστε καν στην υπόθεση ότι θα μπορεί να αμφισβητηθεί η τουρκική αεροπορική υπεροχή εκεί, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι θα κινείται με ασφάλεια στον αέρα ό,τι επιλέξουμε, εντός 4-8 ωρών από επεισόδιο τουρκικής επίθεσης.

Οι υποθέσεις αυτές μόνον απορία δημιουργούν.

Πίσω από τις υποθέσεις και τις ασκήσεις αυτές, κρύβονται όμως – όχι πολύ επιτυχημένα – μερικές θεμελιώδεις επιλογές και πεποιθήσεις της αμυντικής μας πολιτικής.

Η πρώτη επιλογή είναι η ουσιαστική παραίτηση των «ειδικών δυνάμεων», δηλαδή των επίλεκτων ελαφρών δυνάμεων του ΕΣ, από την πρόθεση και τη δυνατότητα διενέργειας μειζόνων επιθετικών επιχειρήσεων για αποφασιστικά αποτελέσματα. Οι ειδικές δυνάμεις μετατρέπονται σε πυροσβέστες προβλημάτων, και μάλιστα μικρής εκτάσεως. Αν κανείς αντιτείνει ότι οι «Ειδικές Δυνάμεις» διατηρούν τις άλλες, κύριες αποστολές τους, η απάντηση είναι ότι, φυσικά, ρητώς κι επισήμως δεν πρόκειται αυτές να εγκαταλειφθούν. Επειδή όμως οι δυνάμεις στην πράξη μπορούν να κάνουν αυτό για το οποίο στην πράξη ασκούνται και απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους (κι αυτό δεν αφορά μόνον ή κυρίως τα επιτελεία μειζόνων κι ελασσόνων σχηματισμών, αλλά τις διοικήσεις των μονάδων) είναι σαφές ποια έχει καταστεί, πλέον, η αποστολή των Ειδικών Δυνάμεων.

Η δεύτερη επιλογή είναι ο χαρακτηριστικός διαχωρισμός τριτοκοσμικών στρατών σε δύο μέρη: σε έναν μικρό μηχανισμό, συνήθως εντάσεως κεφαλαίου, που επιδιώκεται να λειτουργεί με όσο πιο προηγμένα μέσα και διαδικασίες γίνεται, και στο μεγάλο όγκο του που θεωρείται μία χρήσιμη αλλά άμορφη «μάζα» που προσδίδει ένα αδιόρατα «αποτρεπτικό» αποτέλεσμα, κατά βάσιν με την ύπαρξή του και λιγότερο με το αξιόμαχό του. Είναι η επιλογή χωρών και κοινωνιών που αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν τα μέσα, κυρίως όμως δεν έχουν την οργανωτική ικανότητα να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν οργανισμούς αξιώσεων μεγάλης κλίμακας. Κι αυτό αποτελεί μια ταπεινωτική παραδοχή για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και για την ελληνική κοινωνία.

Η τρίτη επιλογή, όπως φαίνεται με σαφήνεια από τα σενάρια, είναι μια αμιγώς πολιτική επιλογή. Είναι η υιοθέτηση του «Δόγματος Βενιζέλου», κι αποτελεί μία ακόμη θλιβερή κληρονομιά του πρώην υπουργού προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Πρόκειται περί της αντίληψης που διατύπωσε το Νοέμβριο του 2009 ο Ε. Βενιζέλος κατά την ενημέρωση της Διαρκούς Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας, όπου δήλωσε ότι «δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε να ετοιμαζόμαστε για έναν γενικευμένο πόλεμο με την Τουρκία, αλλά για σημειακές στρατιωτικές κρίσεις μικρής διάρκειας που θα χρησιμοποιηθούν διπλωματικά στη συνέχεια«, επισημαίνοντας πως σε αντίθετη περίπτωση «αμφισβητούμε το σύνολο των διεθνών σχέσεων και συμμαχιών της χώρας αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς». Και συνέχισε λέγοντας ότι «μπορεί να υπάρξουν σημειακές στρατιωτικές κρίσεις μικρής διάρκειας, για τις οποίες θα πρέπει να είμαστε πιο προετοιμασμένοι», κάτι το οποίο (θα έπρεπε να) «μεταφράζεται σε αναβάθμιση των μονάδων Ειδικών Δυνάμεων και της ικανότητας Συλλογής Πληροφοριών, Επιτήρησης και Αναγνώρισης (ΙSR) από επίγειες και εναέριες πλατφόρμες των ΕΕΔ».

Πρόκειται, απλώς, για τη μεγαλύτερη ανοησία που έχει εκστομίσει Υπουργός Αμύνης της χώρας μεταπολιτευτικά.

Κι όσο για τους Πυρπολητές, τελικώς, το πιο ενδιαφέρον που αποδίδουν είναι οι φωτογραφίες κάποιων κυριών με τσιτωμένα τα παντελόνια των παραλλαγών.

Στιγμιότυπο από την άσκηση Πυρπολητής 1/13

Στιγμιότυπο από την άσκηση Πυρπολητής 1/13

Ούτε στην παράσταση του στρατεύματος δεν τα καταφέρνουμε πλέον…

29 Responses to Οι «Πυρπολητές» και το Δόγμα Βενιζέλου

  1. Ο/Η Gunner λέει:

    Κλασικές παπάντζες. Και το κακό είναι ότι ο σκηνοθέτης είναι άσχετος, γι’ αυτό βλέπουμε ορισμένες πολύ αστείες φωτογραφίες. Και το κλασικό, τετράγωνο το Μ71. Ακόμη δεν μπορούν να ξεπεράσουν αυτές τις χαζομάρες οι μόνιμοι.

  2. Ο/Η HBS λέει:

    Αγαπητέ, αποκαλύπτομαι

  3. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Χαχαχαχαχα!!!

    Να ‘σαι καλά, HBS.

    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

  4. Ο/Η NF λέει:

    Πώς γινεται να είναι ετσι κολλητες οι παραλλαγες; Βγαζει πλεον στενοτερα νουμερα το ΣΥΠ, ή μηπως είναι tailor made;

    Δεν ηταν ετσι τα παντελονια παραλλαγης όταν υπηρετουσα εγω τη θητεια μου. Ηταν καπως φαρδια , για να είναι και ανετα, αλλα και επειδη το υφασμα σκιζοταν σχετικα ευκολα, καθοτι μετριας ποιοτητας.

    Συνηθως οι γυναικες οπλιτες είναι λιγο πιο μικροσωμες, αρα θα επρεπε να τους πεφτουν καπως μεγαλα τα παντελονια που χορηγει η Υπηρεσια. Παραξενο , πολύ παραξενο.

  5. Ο/Η T.T. λέει:

    Κατπληκτικό το άρθρο, τα θερμά μου συγχαρητήρια. Αγαπητέ φίλε τα παντελονια παραλαγής γίνονται τσιτωμένα από τις ενδιαφερόμενες για να προσελκύουν τα βλέμματα!

  6. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, ΤΤ. Αν και δεν, φυσικά, δεν είναι η ουσία του άρθρου, είναι προφανές πως προκύπτουν τα παντελόνια.

    Φυσικά, το ζήτημα των γυναικών στο στρατό είναι πολύ ευρύτερο – και πολύ σημαντικό. Θα επανέλθω κάποια στιγμή πιο συστηματικά.

  7. Ο/Η NF λέει:

    Επειδη προφανως δεν αξιζει να ασχοληθει κανεις με τον «Πυρπολητη», θα ηθελα να βασανισω λιγο το θεμα των παντελονιων. Ώστε τα παντελονια παραλλαγης τροποποιηθηκαν από τις ενδιαφερόμενες, κατά «μη προβλεπόμενο» τρόπο.

    Δεν είναι και πολύ εξυπνη ιδεα. Από τη θητεια μας ολοι ξερουμε ποσο ευκολα σκιζονται τα παντελονια παραλλαγης, και μαλλιστα σε πολυ δυσαρεστο σημειο. Ποσο μαλλον όταν είναι τεντωμενα με αυτόν τον τροπο…………..

    Από τις φωτογραφίες είναι φανερο ότι οι μη προβλεπομενες προσαρμογες των παντελονιων πετυχαν το σκοπο για τον οποιο εγιναν, αφου εκει εστιασε ο φωτογραφος που καλυπτε την ασκηση. Προφανως θεωρησε οτι το εικονιζομενο στελεχος εδινε μια πολύ πιο ενδιαφερουσα εικονα από τους μαντραχαλάδες του ΕΤΑ. Δεν μπορω παρα να συμφωνησω μαζί του………….

  8. Ο/Η T.T. λέει:

    Ευχαριστώ κι εγώ. Παρεκτράπηκα προς τα παντελόνια γιατί ήταν μια πρακτική που την παρακολουθούσα να συμβαίνει. Επί της ουσίας θα ήθελα να πω ότι η λογική των δυνάμεων ταχείας αντίδρασης που επεμβαίνουν σε σημειακές συγκρούσεις έχει ασκήσει μεγάλη γοητεία στις στρατιωτικές ηγεσίες κι έχει ξεπεράσει τα όρια των ειδικών δυνάμεων. Ο στρατός διολισθαίνει όλο και περισσότερο στην φαντασιακή πραγματικότητα.

  9. Ο/Η KΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Εύστοχη η παρατήρηση του Τ.Τ.
    Τέτοιου είδους ειδικές ασκήσεις με τις προϋποθέσεις τους ΄΄όπως μας βολεύει΄΄ και το ατελείωτο χαρτομάνι με τις αναδιοργανώσεις, επιτρέπουν στα Επιτελεία να δραπετεύουν από την σκληρή πραγματικότητα. Δυσάρεστα αλλά πιθανά ενδεχόμενα όπως μαζικό χτύπημα τύπου Γιομ Κιπούρ (επίθεση ή ωμός εκβιασμός για επίθεση) μπορούν έτσι να μένουν στο κάτω – κάτω συρτάρι καθώς θέτουν επιτακτικά ανεπίλυτα προβλήματα: επάνδρωση, πληροφορίες, εφεδρεία, κρίσιμα υλικά, μεταφορές κλπ. Είναι μερικά από τα θέματα με τα οποία η ΄΄πολιτεία΄΄ ευνουχίζει την πολεμική ικανότητα του Ελληνικού Στρατού, πιστή στο Δόγμα ΄΄δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο΄΄ που μας έφτασε μέχρι εδώ.
    Η Εθνική Άμυνα, ακόμα και στην στρατιωτική της παράμετρο, είναι κατ΄ αρχήν πολιτικό θέμα. Όταν η πολιτική βούληση συναντηθεί με την πραγματικότητα τέτοιες στρατιωτικές ασκήσεις δεν θα σχεδιάζονται.
    Αγαπητέ Βελισάριε, η παρουσία των γυναικών σε ομάδες μάχης και πληρώματα είναι πολύ σημαντικό θέμα όπως έγραψες, σχετικό μάλιστα με τα παραπάνω. Το πρώτο ερώτημα είναι αν βρέθηκαν εκεί με βάση μελέτες απόδοσης στη μάχη (;;) ή με απόφαση….Διοικητικού Δικαστηρίου για το δικαίωμα στην εργασία. Αν συμβαίνει το δεύτερο, η αποδοχή της εργατικής νομοθεσίας στην διεξαγωγή μάχης λέει πάρα πολλά. Ελπίζω να επανέλθεις αργότερα στο θέμα και με στοιχεία για τις απόψεις όσων ξέρουν κάτι από πόλεμο, Ισραήλ, ΗΠΑ, Αγγλία.

  10. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Κλεάνθη,

    Τίθενται δύο ζητήματα εδώ. Το κατά πόσον η ευθύνη για τις ασκήσεις αυτές είναι πολιτική ή στρατιωτική.

    Λες πολύ εύστοχα ότι η η Εθνική Άμυνα, ακόμη και στη στρατιωτική της παράμετρο, είναι κατ΄αρχήν πολιτικό θέμα. Ισχύει απολύτως, κι είναι ελάχιστα κατανοητό. Πολλοί, της ηγετικής ομάδας της χώρας συμπεριλαμβανομένης, θεωρούν ότι η εθνική άμυνα της χώρας, και μάλιστα η στρατιωτική ισχύς, είναι κάτι που ξεκινά ή ενεργοποιείται όταν τελειώνει η πολτική. Κι όταν η πραγματικότητα τους λέει κάθε τόσο ότι η εθνική άμυνα δεν είναι κάτι που έχει πρακτική εφαρμογή όταν ένα πρωί ο τούρκος πρεσβευτής μας επιδώσει το τελεσίγραφο με την κίνηση πολέμου, αυτοί καταφεύγουν σε διαφόρων ειδών εκλογικεύσεις.

    Θεωρητικά, ο κρατικός μηχανισμός έχει επίγνωση της πολιτικής διάστασης της άμυνας, γι΄αυτό και θεσμικά υπάρχει υποχρέωση να συντάσονται τρία βασικά κείμενα: Η Εθνική Στρατηγική, η Πολιτική Εθνικής Άμυνας και η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική. Αλλά μία θεσμική διαδικασία δε μπορεί να εξασφαλίζει και την ποιότητα του προϊόντος της. Όταν αυτοί που συντάσσουν τα κείμενα γράφουν ανοησίες, προφανώς αντίστοιχα ανόητη προκύπτει και η πολιτική.

    Ποιος ευθύνεται για τους Πυρπολητές, λοιπόν; Κατ΄αρχήν και κυρίως η πολιτική ηγεσία της χώρας. Αυτό ισχύει από κάθε απόψεως, μεταξύ άλλων και θεσμικής. Όταν η πολιτική ηγεσία δίνει οδηγίες για τη σύνταξη και στη συνέχεια εγκρίνει μία Πολιτική Εθνικής Άμυνας που είναι εκτός τόπου και χρόνου, η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική τη θεωρεί δεδομένη και δε μπορεί να αποστεί από αυτήν. Όταν ο Βενιζέλος είπε ό,τι είπε για τις σημειακές κρίσεις, προφανέστατα εξέφραζε την ΠΕΑ. Δεν γνωρίζω κατά πόσον οι θεσμικοί και μη στρατιωτικοί του σύμβουλοι είχαν αντιρρήσεις επ΄αυτής, αλλά αυτός είχε την πολιτική εξουσία και άρα την νομιμοποίηση να εγκρίνει ΠΕΑ. Κι άπαξ και την ενέκρινε, ο Α/ΓΕΕΘΑ δεν έχει δικαίωμα να αποστεί από αυτήν.

    Φυσικά, επειδή ουδείς είναι χαζός, και η ΠΕΑ προφανώς προβλέπει την προετοιμασία για ενδεχόμενο πλήρους πολέμου. Αρκετά χαμηλά στις προτεραιότητα ώστε όλοι να έχουν τον κ&*$#^ τους καλυμμένο, αλλά κι όλοι να έχουν το πρόσχημα να μην ασχολούνται με αυτό. Η πολιτική βούληση είναι σαφής σε όλους. Τούτου δοθέντος, είναι προφανές ποιος έχει την κύρια ευθύνη.

    Αλλά, ακόμη κι έτσι, ο τρόπος που ανταποκρίντονται οι ΕΔ στις προτεραιότητες που τους έχουν τεθεί, δηλαδή στα «θερμά επεισόδια», είναι κι αυτός συζητήσιμος. Είναι ένα θέμα το ότι πρέπει να ασχολούνται με κάτι δευτερεύον (τα «θερμά επεισόδια»), και άλλο θέμα το πως τα διαχειρίζονται αυτά επιχειρησιακά. Για αυτό το κομμάτι, έχω αρκετές ενστάσεις. Θα μπορούσαν να το κάνουν πιο σοβαρά, για να το πω απλά.

    (Παρεμπιπτόντως, το θέμα της σχέσης πολιτικής και άμυνας το αναλύει εξαιρετικά ο Π. Κονδύλης στο βιβλίο «Θεωρία του Πολέμου». Ένα εξαιρετικό βιβλίο το οποίο θίγει πολλά καίρια θέματα, αλλά που έχει αδικηθεί, λίγο επειδή είναι στριφνό, λίγο επειδή τράβηξε (αδίκως) όλη την προσοχή το διάσημο «Επίμετρο» για τον ελληνο-τουρκικό πόλεμο.)

    Σε ότι αφορά το θέμα των γυναικών στο στρατό, επιφυλάσσομαι για το άμεσο μέλλον, αναλυτικά. Η σύντομη απάντηση είναι ότι ναι, στην Ελλάδα εγκρίθηκε ως… εργασιακό δικαίωμα των γυναικών, με απόφαση Διοικητικού Δικαστηρίου. Το θέμα είναι το εξής: οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν σε θέση να εξηγήσουν επαρκώς τη θέση τους στο Δικαστήριο; Δε λέω ότι αυτό κατ΄ανάγκην θα απέτρεπε την εξέλιξη. Αλλά είναι ένα ερώτημα. Η υποψία μου είναι ότι οι ΕΔ δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξουν πειστικά τη θέση του, κι αυτό γιατί δεν ήταν και στους ίδιους σαφές. Δεν το θέτω ως θέμα «νομικής» ή «εκφραστικής» επάρκειας των στρατιωτικών δικηγόρων, αλλά ως επάρκεια της στρατιωτικής αντίληψης του οργανισμού των ΕΔ.

  11. Ο/Η NF λέει:

    Γυναικες σε μαχιμες θεσεις στο Στρατο:
    Οι Ενοπλες Δυναμεις θα μπορουσαν να «βραχυκυκλώσουν» καθε Δικαστηριο με το εξης απλουστατο νομικο επιχειρημα:

    «Το Συνταγμα λεει οτι καθε Ελληνας πολιτης δυναμενος να φερει οπλα οφειλει να συμβαλλει στην αμυνα της πατριδας, οπως Νομος οριζει. Δεν κανει ειδικη μνεια στο φυλο, και η απαλλαγη των γυναικων οφειλεται στην παραδοχη οτι δεν εχουν την ιδια στρατιωτικη ικανοτητα με τους ανδρες.
    Αν το Δικαστηριο κρινει οτι την εχουν, τοτε ο Στρατος εχει δικαιωμα να επιβαλλει καθολικη υποχρεωτικη στρατιωτικη θητεια στο συνολο του γυναικειου πλθυσμου της χωρας, με τους ιδιους ακριβως ορους οπως στους ανδρες.»

    Προφανως υπηρξε πολιτικη εντολη στις Ενοπλες Δυναμεις να σιωπησουν, για λογους που ειχαν να κανουν με την αλίευση γυναικειων ψηφων.

    Το αρθρο ορθως ισχυριζεται οτι υπαρχει πληρη ελλειψη σοβαροτητας της ηγεσιας της χωρας σε σχεση με την Αμυνα και την Ασφαλεια του κρατους. Αν και συμφωνω απολυτα, εχω να κανω μια παρατηρηση ιστορικης φυσεως.

    Η Ελλαδα οικοδομησε αξιολογη στρατιωτικη ισχυ μετα τον Δευτερο Παγκοσμιο Πολεμο, σε σχεση παντα με το οικονομικο δυναμικο της χωρας. Ιδιαιτερα την περιοδο 1968-1981 η Χωρα ηταν ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ σε σχεση με την αμυνα της. Το σημειο καμπης ηταν η 18-10-1981. Μετα την ημερομηνια αυτη οι Ενοπλες Δυναμεις δεν μπορουσαν παρα να ακολουθησουν τη γενικοτερη παρακμη της χωρας.

  12. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα

    Βεβαίως καλά κάνετε και ασχολείστε με τους «πυρπολητές» (ακόμη και από τη θέα των κολλητών παντελονιών της καλλίγραμμης αλεξιπτωτίστριας), αλλά η ουσία του όλου ζητήματος είναι ότι το δόγμα των «σημειακών κρίσεων» που συνέταξε ο «βερμπαλιστής – φυγόστρατος – πολιτικός – συνταγματολόγος» (ο ίδιος αποκλειστικά όπως αλαζονικά ισχυρίζεται), αποδεικνύει ότι αφ’ ενός «μωραίνει ο κύριος ον βούλεται απολέσαι» (το «μωραίνει» αναφέρεται στην κατάσταση που έχει περιέλθει η επίσημη Πολιτεία) και αφ’ ετέρου ότι η Ελληνική πολιτική τάξη, έχει αποφασίσει να αποφύγει το πόλεμο, ακόμη και αν καταληφθεί αιφνιδιαστικά εθνικό έδαφος του μεγέθους του Καστελόριζου ή μιας άλλης μικρονησίδας του μεγέθους του Αγαθονησίου ή Φαρμακονησίου.

    Το να σταθώ και να αναλύσω το πόθεν προκύπτει η παραπάνω διαπίστωση, δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο. Όποιος διαθέτει όμως τη στοιχειώδη λογική, μπορεί να το αντιληφθεί. Ο Βελισάριος το ανέλυσε, γράφοντας ότι τα σενάρια των «πυρπολητών» αντιμετωπίζουν τον εχθρό, τη δύναμη αυτού και τις ενέργειές του, όπως θα επιθυμούσε (θα βόλευε) το σχεδιαστή, ή μάλλον όπως θα μπορούσε να δικαιολογηθεί το «δόγμα Βενιζέλου» περί σημειακών κρίσεων και του ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα έναρξης Ε-Τ πολέμου, ή όπως θα μπορούσε να δικαιολογηθεί (κατά την άποψη μου) η απόφαση της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας μας να αποφευχθεί με κάθε τρόπο («έναντι οποιασδήποτε θυσίας») μια ένοπλη σύγκρουση με τη Τουρκία… Ακόμη και στη περίπτωση που καταληφθεί εθνικό έδαφος. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται για την αντιμετώπιση των «σημειακών κρίσεων» γενική κινητοποίηση των ΕΔ, αλλά κινητοποίηση μόνο ενός μέρους των δυνάμεων άμεσης αντίδρασης. Η επέμβαση των οποίων θα οδηγήσει τα πράγματα στον προηγούμενη έννομη κατάσταση… Ακόμη και αν καταληφθεί εθνικό έδαφος του μεγέθους μιας βραχονησίδας (αυτό έγινε στα Ίμια), ενός αεροδρομίου (αυτό είναι το σενάριο του «πυρπολητή» της ανάρτησης, ή ενός μικρού νησιού όπως πιστεύω εγώ…).

    Σημείωση για το μη ειδικό:
    Πριν το 1940, στις εκτιμήσεις περί εχθρού, εξετάζονταν οι «προθέσεις του εχθρού». Δηλαδή η διοίκηση προσπαθούσε να αντιληφθεί πως είχε αποφασίσει ο εχθρός να ενεργήσει. Αυτό ήταν ένα τεράστιο λάθος, επειδή με ασφάλεια οδηγούσε τους εκτιμητές-σχεδιαστές που δεν διέθεταν ιδιαίτερη ευφυΐα και φαντασία, να φέρνουν τον εχθρό στα μέτρα τους. Ή καλύτερα στα μέτρα του ελιγμού που είχαν ήδη σχεδιάσει. Με αυτό τον τρόπο οι εκτιμητές-σχεδιαστές, αντιλαμβάνονταν τον εχθρό στατικά στο χώρο και στο χρόνο και όχι ενεργητικά σαν μια σκεπτόμενη ανεξάρτητη οντότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μάχη της Κιουτάχειας στην οποία ήδη αναφερθήκαμε ιδιαίτερα αναλυτικά και κατά την οποία το σχέδιο της Ελληνικής Στρατιάς αντιμετώπιζε τις εχθρικές δυνάμεις εντός του οχυρωμένου θύλακα της Κιουτάχειας ακινητούσες, περιμένοντας καρτερικά την Ελληνική Στρατιά να τις κυκλώσει και να τις αιχμαλωτίσει, ενώ στη πραγματικότητα οι Τουρκικές Μεραρχίες τα συντάγματα και τάγματα μετακινούνταν σε όλους τους άξονες και σε μεγάλες αποστάσεις, προκειμένου να ενισχύσουν τα κρίσιμα σημεία, ή για να εξέλθουν του κλοιού. Μετά το Β’ ΠΠ, οι εκτιμητές-σχεδιαστές, εξετάζουν και αναλύουν πλέον τις δυνατότητες του εχθρού, εκτιμούν τους πιθανούς τρόπους ενεργείας αυτού και προτείνουν στον ΔΙΟΙΚΗΤΗ το πιθανότερο τρόπο ενεργείας του εχθρού. Δυστυχώς όμως, φαίνεται ότι οι επιτελείς των «πυρπολητών», έχουν μείνει στο παρελθόν και ακόμη χειρότερα. Εξετάζουν τον εχθρό όπως τους βολεύει. Δεν θέλω να τους αδικήσω, αλλά διαφορετικά δεν μπορεί να δικαιολογηθεί το «Βενιζέλειο Δόγμα» δόγμα των «σημειακών κρίσεων» και της θεωρίας ότι (ποτέ) δεν πρόκειται να γίνει Ε-Τ πόλεμος.

    Τα παραπάνω αναφερόμενα επιβάλλεται να τα αναλύσω λίγο περισσότερο για να γίνουν αντιληπτά και στο μη σχετικό με τα υπόψη ζητήματα αναγνώστη.
    Τα σενάρια των «πυρπολητών» στηρίζονται στη προϋπόθεση, ότι οι Τούρκοι θα ενεργήσουν αιφνιδιαστικά για τη κατάληψη κάποιων μικρονήσων από αυτές που (αυτοί) «δηλώνουν» ότι διαθέτουν «γκρίζο καθεστώς κυριαρχίας» (όπως το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι κλπ), με δυνάμεις και μέσα μικρής ισχύος, δηλαδή όπως εμείς θα επιθυμούσαμε. Δηλαδή οι Τούρκοι θα ενεργήσουν για να καταλάβουν (πχ) το Αγαθονήσι με ένα Λόχο ΚΔ ή πεζοναυτών. Και επομένως αν εμείς διαθέτουμε την ετοιμότητα να μεταφέρουμε και να ρίξουμε εντός 2-3 ωρών από την έναρξη της εχθρικής ενέργειας, μια δύναμη Λόχου Αλεξιπτωτιστών επί του καταληφθέντος νησιού, θα το ανακαταλάβουμε και θα αποκαταστήσουμε το εθνικό έδαφος. Εννοείται βεβαίως, ότι επειδή ο εδαφικός χώρος μιας μικρονήσου είναι πολύ περιορισμένος θα ρίξουμε τους Αλεξιπτωτιστές επί των θέσεων του εχθρού… Και ασφαλώς θα έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε ως προπομπό (σε έδαφος που ήδη έχει καταλάβει ο εχθρός) μια ομάδα των ΕΤΑ για να σημάνουν τις ζώνες ρίψεως. Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα…

    Ερώτημα:
    Αν αποφασίσουν οι Τούρκοι (στο πλαίσιο κάποιας «τεχνικής» κρίσης που θα προκαλέσουν – ή εντελώς αιφνιδιαστικά) να καταλάβουν το Αγαθονήσι, ή και κάποια άλλα «γκρίζα» ή και μη «γκρίζα» νησιά του Αιγαίου, πως και με τι δυνάμεις δύναται να ενεργήσουν; Αυτό είναι το ζήτημα. Και κατά τη γνώμη μου, για μια τόσο σοβαρή και λεπτή ενέργεια, οι δυνάμεις που θα χρησιμοποιήσουν θα είναι συντριπτικά ισχυρότερες έναντι των δικών μας δυνατοτήτων άμεσης αντίδρασης. Ή, για να εξασφαλίσουν την επιτυχία μιας τέτοιας απόφασης, θα χρησιμοποιήσουν όλη την απαιτούμενη και δυνατή ισχύ των ΕΔ τους, που θα επιβάλει το αιφνιδιαστικό του πλήγματος και θα επιτρέπει ο χώρος, προκειμένου να θέσουν σε ελάχιστο χρόνο υπό τον έλεγχό τους τον προς κατάληψη έδαφος και να προετοιμαστούν για να αντιμετωπίσουν τις δικές μας αντιδράσεις.

    Υπόψη ότι για να μπορέσεις να αντεπιτεθείς, απαιτείται να υπάρχει μια «γραμμή» αναχαίτισης. Ειδικά όμως για να αντεπιτεθείς με την ευρεία του όρου έννοια σε ένα νησί που καταλήφθηκε, και το οποίο βρίσκεται πολύ μακριά από τους χώρους εξόρμησης των δυνάμεων αντεπιθέσεως, απαιτείται να υπάρχει μια γραμμή, ένα έδαφος, ένας χώρος, στον οποίο ο εχθρός να έχει αναχαιτιστεί. Ένας ικανός χώρος στον οποίο οι φίλιες δυνάμεις να συνεχίζουν να ανθίστανται.

    Και η παραπάνω απαίτηση επιβάλει κατ’ ελάχιστο τα ακόλουθα:
    1. Στα νησιά που οι Τούρκοι τα έχουν χαρακτηρίσει «γκρίζα», πρέπει να υπάρχουν από τούδε ικανές δυνάμεις εδαφικής άμυνας και όχι δυνάμεις που απλώς σημειώνουν την Ελληνική κυριαρχία.
    2. Στα «γκρίζα» νησιά, θα πρέπει να έχουν κατασκευαστεί επί των εδαφών τακτικής σημασίας, αυτά που θα αποτελέσουν τον ασφαλή χώρο υποδοχής των δυνάμεων αντεπιθέσεως, σημαντικά έργα οχύρωσης, προκειμένου να επιτρέψουν στη φρουρά τους να αμυνθεί επί σημαντικό χρόνο και μέχρι ότου επέμβουν οι δυνάμεις άμεσης αντίδρασης.
    3. Οι δυνάμεις αμέσου αντιδράσεως που θα επέμβουν σε ένα μικρό νησί που καταλήφθηκε, θα πρέπει σε πρώτο χρόνο να προέλθουν ή να εξορμήσουν από το πλησιέστερο μεγάλο νησί. Τούτο σημαίνει ότι θα πρέπει να διατίθενται τα κατάλληλα πλωτά μέσα πολύ μεγάλης ταχύτητας για την όσο το δυνατό ασφαλέστερη μεταφορά των υπόψη δυνάμεων.

    Τελικά ερωτήματα:
    1. Οι παραπάνω με αριθμό 1-3 απαιτήσεις υφίστανται;
    2. Οι Τούρκοι τι μπορούν να διαθέσουν για την αιφνιδιαστική κατάληψη του Αγαθονησίου; 1 Λόχο ΚΔ; 1 Τάγμα ΚΔ; 2 Τάγματα ΚΔ;
    3. Η αιφνιδιαστική κατάληψη του Αγαθονησίου είναι σημειακή κρίση; Ή αιτία πολέμου;

    ΥΓ. Προς αποφυγή κακόβουλων σκέψεων από κακόβουλους. Και ασφαλώς τα παραπάνω γράφονται με τη γνώση περί επιχειρήσεων που διαθέτω ως αξιωματικός ε.α.. Αποτελούν όμως προϊόν λογικής σκέψης και τίποτε περισσότερο. Έχω αποστρατευθεί πριν πολλά-πολλά χρόνια για να μπορώ να γνωρίζω δόγματα σχέδια και σκέψεις. Γράφω με βάση την προϊστορία των Ε-Τ κρίσεων, της δεδομένης αποφυγής του πολέμου από μέρους της Ελληνικής πολιτείας ως απάντηση στην απώλεια εθνικού εδάφους και αυτών που διαβάζω (που ανακοινώνει το πεντάγωνο), βλέπω και αντιλαμβάνομαι ως απλός πολίτης. Και ως απλός πολίτης αναρωτιέμαι τι σόι ενέργεια είναι αυτή που εν ημέρα και σε έδαφος που έχει καταληφθεί από τον εχθρό αεροπροσγειώνονται τα ΕΤΑ, σημαίνουν τις ζώνες ρίψεως υπό τα πυρά του εχθρού και οι αλεξιπτωτιστές αντί να ριφθούν μεταφέρονται με ένα αεροπλάνο που προσγειώνεται στο διάδρομο, που βάλλεται από τους καταληψίες και από τα φίλια τμήματα από τα εκατέρωθεν υψώματα. Και είναι προτιμότερο να μη δείχνουν φωτογραφίες από τέτοιες ασκήσεις. Μπορεί να τις βλέπουν οι διάφοροι «παθιασμένοι» εν Ελλάδι και να βγάζουν επιφωνήματα και ιαχές για το αήττητο των ειδικών δυνάμεων, αλλά τις βλέπουν και οι αντίπαλοι που μπορούν να αντιληφθούν πάρα πολλά για το επίπεδο της εκπαίδευσης, της οργάνωσης, της υποεπάνδρωσης και της απόλυτης ένδειας. Αλλά και για την αδυναμία οργάνωσης μιας άσκησης που να δίνει μηνύματα προς φίλους και εχθρούς.

  13. Ο/Η T.T. λέει:

    Να δώσω και μια άλλη διάσταση. Στην αρχή οι ασκήσεις αυτές συνοδεύονταν από τα γνωστά tweets. Νομίζω ότι ο σκοπός τους (των tweets) ήταν η δημιουργία ευνοϊκής εικόνας και αναγνωρισιμότητας που θα μπορούσε αργότερα να ρευστοποιηθεί στο πολιτικό χρηματιστήριο. Λαμβάνοντας τώρα υπόψη τις μεγάλες μειώσεις σε εε και εα ο δρόμος προς μία υπουργική ή βουλευτκή καρέκλα θα γίνεται όλο και πιο ελκυστικός. Με άλλα λόγια πιστεύω ότι η επένδυση σε κούφιους ενυπωσιασμούς θα ενταθεί.

  14. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    T.T., πραγματικά ελπίζω να μην έχεις δίκιο. Και θα ήμουν επιφυλακτικός ως προς την υποψία, μέχρι να μας διαψεύσει εμπράκτως ο Α/ΓΕΕΘΑ. Μέχρις αποδείξεως του εναντίου, είναι ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και de facto επικεφαλής των ΕΔ – όποιες ενστάσεις κι αν έχει κανείς στα επιμέρους.

    Αλλά αν αποστρατευτεί και πολιτευτεί, σε ότι με αφορά προσωπικά, το κράξιμο θα πάει σύννεφο.

    Και θα αναρτώ κάθε μέρα το σχόλιό σου.

  15. Ο/Η elsiodur λέει:

    Νομίζω ότι οι ασκήσεις τύπου Πυρπολητής ξεκινούν από το επιχειρησιακό ερώτημα του τι είδους εχθρική ενέργεια θα προκαλούσε πλήρη αιφνιδιασμό στην Ελληνική πλευρά. Προφανώς στην απάντηση συνεκτιμώνται πολλοί άλλοι παράμετροι που είναι αδύνατον εμείς να έχουμε πρόσβαση και να τους συνυπολογίσουμε .στις εκτιμήσεις μας.

    Από τα συμφραζόμενα των ασκήσεων μπορούμε να συμπεράνουμε όμως κάποια ενδιαφέροντα πράγματα όπως:

    1) Οι Έλληνες επιτελείς εκτιμούν (σωστά κατά την άποψή μου) ότι μια κύρια εχθρική ενέργεια όπως πχ μια απόβαση σε ένα μεσαίο ή μεγάλο νησί του Α. Αιγαίου προφανώς δεν μπορεί να εκτελεστεί μέσα σε μερικές ώρες. Χρειάζεται προετοιμασία πολλών ημερών το λιγότερο!

    2)Αιφνιδιαστική ενέργεια μέσα σε μερικές ώρες το πολύ μπορούν να εκτελέσουν πολύ συγκεκριμένες μονάδες των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

    3) Αυτές οι μονάδες για να ενεργήσουν αιφνιδιαστικά δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερες από ένα συγκεκριμένο όριο πάνω από το οποίο η οποιαδήποτε άλλη μεγαλύτερη συγκέντρωση θα σημάνει αυτόματα το συναγερμό στα Ελληνικά επιτελεία και την αυτόματη λήψη μέτρων.

    4)Προφανώς η όποια συγκέντρωση εχθρικών δυνάμεων σε ακτές και λιμάνια επιβίβασης ακόμα και σε περίοδο κρίσης θα δώσει το δικαίωμα στην Ελληνική πλευρά ενός «προληπτικού χτυπήματος».

    5)Ακόμα και σε μια θερμή αντιπαράθεση, η διάρκειά της πάρα πολύ δύσκολα μπορεί να ξεπεράσει τις 10 ημέρες αγώνα. Το πιθανότερο να κινηθεί μεταξύ 3 έως 5 ημερών το πολύ. Ακόμα κι αυτό το χρονικό διάστημα όμως είναι πολύ μικρό έως ελάχιστο για την σωστή προετοιμασία ικανής αεροναυτικής αποβατικής δύναμης με στόχο μεγάλη νήσο, πόσο μάλλον την εκτέλεση απόβασης, την κατάληψη της νήσου ή την απεμπλοκή τους.

    6)Η επαρκής προστασία και η πλήρης εξασφάλιση των χώρων συγκέντρωσης και επιβίβασης των Τούρκων είναι πάρα πολύ αμφίβολη,και άρα εκ των πραγμάτων η οργάνωση τέτοιων πολύπλοκων μεγάλων αποβατικών επιχειρήσεων ενέχουν τεράστιο ρίσκο για τους ίδιους.

    7)Αυτό που μπορούν να κάνουν όμως αιφνιδιαστικά και με μεγαλύτερες πιθανότητες γρήγορης επιτυχίας, είναι μια ενέργεια αεραπόβασης σε ένα σχετικά μικρό και αφύλακτο νησί με δυνάμεις όχι μεγαλύτερες του 1 τάγματος και να επιφέρουν εκεί τετελεσμένα.

    8)Στην ουσία οι ασκήσεις Πυρπολητής απαντούν ως αντίδραση σε αυτό το (7) ως ένα υποθετικό πλαίσιο σκέψης μιας ενδεχόμενης ενέργειας των Τουρκικών δυνάμεων και όχι σε άλλου τύπου ευρύτερες ενέργειες που ούτως ή άλλως γι αυτές υπάρχουν άλλα σχέδια.

    Το ζήτημα που θα έπρεπε να αναρωτηθούμε όλοι μας είναι στο γιατί οι Τούρκοι επιμένουν στην διενέργεια των ασκήσεων τύπου EFES που αποτελούν και την μοναδική μεγάλης κλίμακας άσκηση και των 2 στρατιών τους (1η Στρατιά & Αιγαίου) στην Δ. Τουρκία, όταν είναι πασιφανές ότι μια τέτοια μεγάλη αποβατική ενέργεια είναι αδύνατον να εκτελεστεί αν δεν υπάρξουν πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Και τέτοιες προϋποθέσεις είναι αμφίβολο αν ακόμα και οι ίδιες οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιτύχουν εναντίων μας εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, πόσο μάλλον οι Τούρκοι…

  16. Ο/Η KΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Αγαπητέ Βελισάριε,
    Συμφωνώ με όσα σχολίασες στο αντίστοιχο δικό μου σχόλιο, το οποίο ήταν μάλλον πολύ επιγραμματικό και η θέση μου χρειάζεται κάποια επεξήγηση.

    Η ουσία του σχολίου μου περιέχεται στην παράγραφο: ΄΄…Η Εθνική Άμυνα, ακόμα και στην στρατιωτική της παράμετρο, είναι κατ΄ αρχήν πολιτικό θέμα. Όταν η πολιτική βούληση συναντηθεί με την πραγματικότητα τέτοιες στρατιωτικές ασκήσεις δεν θα σχεδιάζονται…΄΄
    Η μεν πρώτη πρόταση της παραγράφου για την Εθνική Άμυνα, είναι νομίζω σαφής. Η δεύτερη όμως φράση, για την σύνδεση πολιτικής βούλησης σε ρεαλιστική βάση με τις στρατιωτικές ασκήσεις, απαιτεί λίγα λόγια παραπάνω, αν και το θέμα είναι μεγάλο.

    Αυτό το οποίο πιστεύω είναι ότι οι πολιτικές – κομματικές ηγεσίες, τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια (αλλά και σε άλλες εποχές), μειώνουν την πολεμική ικανότητα του ελληνικού στρατού με διάφορους αλληλένδετους τρόπους, των οποίων τα αποτελέσματα εκδηλώνονται ακόμα και σε καθαρώς επαγγελματικές δραστηριότητες όπως οι στρατιωτικές ασκήσεις. Δεν είναι μόνο τα κύρια θεσμικά κείμενα όπως η ΠΕΑ και η ΕΣΣ, όπως άλλωστε έγραψες η πολιτική ευθύνη για τους ΄΄Πυρπολητές΄΄ ισχύει από κάθε άποψη. Για μερικές από αυτές τις όψεις μιλάω και το πώς καταβάλλεται προσπάθεια -πιθανόν ασυνείδητα- για μετατροπή του ΕΣ πρώτα από όλα σε Δημόσια Υπηρεσία, πειθαρχημένη μεν, ελληνικού τύπου δε, έστω και σε βάρος της πολεμικής του ικανότητας. Η μείωση της τελευταίας δεν είναι ο κύριος σκοπός, με άλλα λόγια δεν τίθεται θέμα ΄΄προδοσίας΄΄.

    Είναι βασικά η πλήρης άρνηση της Πολιτικής Ηγεσίας, με την μέθοδο της στρουθοκαμήλου, να δεχτεί ως υπαρκτή πιθανότητα τον γενικό πόλεμο, άρνηση που χρειάζεται κοινωνιολογική μελέτη. Πως και γιατί λοιπόν θα θεσμοθετήσει, πιέσει και ελέγξει για την δημιουργία μαχίμων; Επιπλέον η ελληνική κοινωνία παράγει τόσο πολύ πολιτική σκέψη που αδυνατεί να δει και να δεχτεί λογικά τις επαγγελματικές παραμέτρους καίριων τομέων εθνικής δράσης: Εθνική Οικονομία, Εθνική Άμυνα κλπ. Το κομματικό μίξερ ανακατεύει τα πάντα σε μια συγκεχυμένη διανοητική ΄΄σούπα΄΄

    Στο πολιτικό ΄΄δια ταύτα΄΄ λοιπόν του Ελληνικού Στρατού: Και μόνο η ενεργός ανάμιξη ή και διορισμός των περισσότερων στρατηγών από την πολιτική ηγεσία θα αρκούσε να κατανοηθεί η πολιτική επίδραση, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι είναι κομματάνθρωποι. Οι περισσότεροι ανώτατοι εκτιμώ ότι είναι πολιτικά ισορροπιστές αλλά έτσι, δεν ανακόπτεται η τάση των πολιτικών ηγεσιών να αφοπλίζουν -κυρίως αλλά όχι μόνο- διανοητικά την πολεμική ικανότητα. Είπαμε, για τους πολιτικούς και ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας ο πόλεμος απαγορεύεται για την Ελλάδα, για την οποία ο θεός -μετά το 1974- αποφάσισε οριστικά ότι μόνο θα προοδεύει και θα ευημερεί.

    Μετά τους στρατηγούς που εγκρίνουν ασκήσεις ας δούμε μερικούς από τους επιτελείς που τις συντάσσουν. Εδώ και 30 οι παραγωγικές σχολές δέχονται τους μελλοντικούς αξιωματικούς με βασικό κριτήριο αν έλυσαν τη δύσκολη τρίτη άσκηση στην Φυσική ή τα μαθηματικά. Η ιδιαιτερότητα αυτού του επαγγέλματος επίτηδες αγνοείται από την Πολιτική Ηγεσία η οποία θα θεωρεί ύποπτη την θέσπιση ΚΑΙ ειδικών κριτηρίων επιλογής. Πολλοί λοιπόν εισέρχονται στη ΣΣΕ όχι από επιθυμία αλλά κατά τύχη και παρέμειναν στο στράτευμα λόγω υποχρέωσης αρχικά και αργότερα γιατί το άγνωστο φοβίζει. Για το πώς αιφνιδιάστηκε το Ισραήλ στον πόλεμο Γιομ Κιπούρ, ή τα σύγχρονα διδάγματα από το Ιράκ, δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον.

    Εκτός από την βάση και την κορυφή έντονη είναι η πολιτική επίδραση στο κυρίως σώμα των στελεχών. Για την ανέλιξη και εξέλιξη των στελεχών πρόσφατα να παγιώθηκαν κάποιοι κανόνες, αλλά και όπου ισχύουν, η επιβράβευση δίνεται σε αυτόν που έχει έφεση να διαβάζει και όχι να πράττει αποτελεσματικά. Σε ολόκληρο τον Δημόσιο Τομέα στην Ελλάδα δεν έχει βρεθεί τρόπος η αξιολόγηση να γίνεται με βάση τα αποτελέσματα στην πράξη, αντί για ΄΄γραπτές εξετάσεις΄΄, τις μόνες που οι πολιτικοί θεωρούν ΄΄αδιάβλητες΄΄, μάλλον γιατί ξέρουν τη φάρα τους. Η δημιουργία elite επιτελών επίσης δεν φαίνεται πολιτικά ορθή στην Ελλάδα. Τι πάει να πει οι καλύτεροι;

    Παρόμοια πολιτική επίδραση βλέπει κανείς σε άλλους κρίσιμους τομείς που απογοητεύουν έναν καλό Διοικητή και τον εμποδίζουν να κάνει την δουλεία του. Ή ένα επιτελή να νιώθει ότι συμμετέχει σε ένα σοβαρό πλήρως μάχιμο οργανισμό. Η διάρκεια και η διαχείριση της θητείας σε κάνει να πιστεύεις ότι η κατάργηση της είναι στα σκαριά. Ελικόπτερα να περάσουμε το Αιγαίο δεν έχουμε σχεδόν 20 χρόνια μετά τα Ίμια. Το πολύχρονο σκάνδαλο για τον ηλεκτρονικό πόλεμο υπενθυμίστηκε πρόσφατα από εδώ. Οι διοικητές των μηχανοκινήτων ξέρουν καλά τις πιθανότατες επιβίωσης στα Μ113. To απαράδεκτο, όπλα χωρίς πυρομαχικά είναι παραδεκτό. Κλπ. Κλπ.

    Ο ΄΄επιτελής΄΄ φυσικά φταίει, ο εγκρίνων την Άσκηση επίσης, αλλά τα συστημικά αίτια είναι άλλα. ΄΄Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι φορείς του πολιτισμού που τις παράγει…΄΄ Και στη Ελλάδα οι Πολιτικοί Προϊστάμενοι δεσπόζουν απολύτως των θεσμών και των μηχανισμών τους .

  17. Ο/Η T.T. λέει:

    Θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλια σε όσα έγραψε ο elsiodur (εκμεταλλευόμενος το φιλόξενο χώρο του Βελισάριου!). Το ερώτημα τι είδους ενέργεια θα προκαλούσε αιφνιδιασμό στην ελληνική πλευρά είναι σε λάθος κατεύθυνση. Θα μπορούσα να σκαρφιστώ αμέτρητες ενέργειες που θα προκαλούσαν αιφνιδιασμό. Το θεμελιώδες ερώτημα θα έπρεπε να είναι τι είδους πολεμική ενέργεια θα εξυπηρετούσε τον πολιτικό σκοπό του αντιπάλου. Η απαίτηση απόλυτου αιφνιδιασμού που χρησιμοποιείται συχνά για να δικαιολογήσει ότι μόνο μικρής κλίμακας ενέργειες μπορούν να γίνουν είναι κατά την άποψη μου έωλη. Θα μπορούσα να αναφέρω τις περιπτώσεις όπου επετεύχθη ο αιφνιδιασμός όχι από δυνάμεις λόχου, αλλά από το σύνολο των ΕΔ μιας χώρας. Είμαι όμως βέβαιος όμως ότι οι αναγνώστες αυτού του χώρου τα γνωρίζουν. Θα πω όμως ότι η άποψη ότι οι προετοιμασίες της άλλης πλευράς θα επιφέρουν τα άμεσα αντίποινα της φίλιας πλευράς, δεν στέκει. Η ιστορία αποδεικνύει ότι όσο αυξάνεται η ανισορροπία ισχύος, τόσο ο αδύναμος εντείνει τις κατευναστικές του ενέργειες, ακόμα κι όταν ο κίνδυνος γίνεται πλέον θανάσιμος. Επίσης πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η αποδοχή των κινδύνων από ένα νέο και δυναμικό έθνος που θέλει να επεκταθεί δεν έχει καμία σχέση με τους κινδύνους που δέχεται να αναλάβει ένα γερασμένο, φοβικό και άτολμο έθνος. Γι αυτό η διαρκής επίκληση των κινδύνων μιας μεγάλης ενέργειας μάλλον αποσκοπεί στη δικιά μας ψυχοθεραπεία. Τα Ίμια μας έχουν μαγνητίσει και έχουμε καταλήξει ότι το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει ένα έθνος 70 εκ. είναι μία ενέργεια ομάδος (άντε τάγματος για να είμαστε μεγαλόψυχοι). Η αναφορά ότι ούτε καν οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να οργανώσουν μία επιχείρηση απέναντι σε μία ελληνική νήσο είναι εκπληκτική, μάλλον η ψυχοθεραπεία πετυχαίνει! Απαντώντας στο ερώτημα που εγώ έβαλα στην αρχή πιστεύω ότι η πολεμική ενέργεια που θα υπηρετούσε τον πολιτικό σκοπό της Τουρκίας θα είναι τέτοιας έκτασης που θα δημιουργήσει ένα νέο status quo για πολλές δεκαετίες. Και αυτό το πράγμα με ενέργειες λόχων δεν γίνεται.

  18. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ elsiodur,

    Οι παρατηρήσεις σου είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Επίτρεψέ μου, λοιπόν, να τις σχολιάσω αρκετά αναλυτικά.

    Οι ασκήσεις Πυρπολητής θέτουν, όπως παρατηρείς κι εσύ, το γενικότερο πρόβλημα του είδους των ενεργειών που η ελληνική πλευρά αναμένει στο Αιγαίο. Επειδή αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο για όλα τα παρακάτω, επίτρεψέ μου να παραθέσω την άποψη που έχω εκφράσει σχετικά με το θέμα, και μάλιστα σε κάποια έκταση, σε δύο τουλάχιστον σημεία: μία φορά στο κείμενο για την πρόθεση των Πεζοναυτών να προμηθευτούν AAV-7 και μία φορά σχολιάζοντας μία από τις μεγάλες τουρκικές αγορές ελικοπτέρων, αλλά και άλλες φορές, είτε σε σχέση με τη δομή δυνάμεων του ΕΣ, είτε σε σχέση με τη διάρθρωση των «Ειδικών Δυνάμεων».

    Για να μην μακρηγορώ, αν και δε συμμερίζομαι απολύτως τις θέσεις (1) έως (6) (παρ΄όλο που αναγνωρίζω ότι είναι ισχυρές) το θέμα για τους Πυρπολητές καταλήγει στο (7), και άρα στο (8). Εκεί είναι που το σκεπτικό των πυρπολητών χωλαίνει απαράδεκτα.

    Ένα από τα πλέον πιθανά σενάρια στο Αιγαίο είναι η απόπειρα κατάληψης ενός από τα δέκα περίπου μικρών, κατοικημένων νησιών για τα οποία η Τουρκία έχει προετοιμάσει πολιτικά το έδαφος και τα οποία θα της απέφεραν σημαντικά πολιτικά οφέλη. Πιο συγκεκριμένα, το επίφοβο σενάριο ουσιαστικά αφορά το ενδεχόμενο η Τουρκία να καταλάβει αιφνιδιαστικά ένα από τα νησιά που έχουν πολύ ασθενείς φρουρές, άρα να το κάνει με περιορισμένη κινητοποίηση και χωρίς προηγούμενες προπαρασκευαστικές ενέργειες, κι εν συνεχεία να εκβιάσει πολιτικές παραχωρήσεις ή να εξαναγκάσει σε «κήρυξη πολέμου» εκ μέρους της Ελλάδος.

    Εδώ, από ελληνικής πλευράς, αρχίζουν οι ανοησίες.

    1. Η υπόθεση σχετικά με το μέγεθος των τουρκικών δυνάμεων που μπορούν να κινητοποιηθούν αιφνιδιαστικά. Προκειμένου να είναι σε θέση η ΔΤΑ να τις αντιμετωπίσει, οι δυνάμεις αυτές – στο συγκεκριμένο σενάριο – εκτιμώνται σε δυνάμεως λόχου, και, προφανώς, επιπλέον, η δύναμη αεροπορικού για να τις μεταφέρει και να τις υποστηρίξει. Κατά τη γνώμη μου, αυτό αποτελεί σοβαρή υποτίμηση των διαθέσιμων αερομεταφερόμενων δυνάμεων της Τουρκίας και της δυνατότητας αιφνιδιαστικής κινητοποίησής τους. Υποπτεύομαι, δε, ότι το σενάριο της άσκησης αναπτύχθηκε αντίστροφα: δεν εκτιμήθηκε η δύναμη εισβολής με βάση τις πληροφορίες ή τις γνωστές δυνατότητες των τούρκων, αλλά με βάση τη δική μας δυνατότητα αντίδρασης: Ποια δύναμη έχουμε εμείς άμεσα διαθέσιμη για αντίδραση, τόσο από πλευράς χερσαίων δυνάμεων όσο και από πλευράς αερομεταφοράς τους; Ένα λόχο, δύο-τρία στοιχεία του ΕΤΑ και δύο (άντε τρία) C-130. Άρα, θέλουμε έναν λόχο αντίπαλο – μέχρι εκεί (θεωρητικά, φυσικά) μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Γιατί αν το σενάριο προβλέπει τη μεταφορά ενός τουρκικού τάγματος (απολύτως ρεαλιστικό σενάριο) τότε ο λόχος και τα στοιχεία του ΕΤΑ αρχίζουν να φαίνονται λίγο… αναιμικά. Αλλά, με βάση τις διαθέσιμες μονάδες καταδρομών και αεροπορικού των ΤΕΔ, νομίζω ότι μπορεί εύκολα να επιτευχθεί η αιφνιδιαστική (αλλά προσχεδιασμένη, και μάλιστα επιμελώς) κινητοποίηση περισσοτέρων του ενός τάγματος καταδρομών.

    2. Έστω ότι αιφνιδιαστικά – και άρα πριν τον συναγερμό του ελληνικού αμυντικού συστήματος – μπορούν να κινητοποιηθούν μόνον ένα τουρκικό αερομεταφερόμενο τάγμα. Με την εκκίνηση της ελληνικής κινητοποίησης, είναι προφανές ότι αρχίζει και η αντίστοιχη ανοικτή τουρκική κινητοποίηση. Η υπόθεση της ελληνικής πλευράς είναι ότι μετά την πρώτη τουρκική δύναμη ενεργείας θα συνεχίσει να κινητοποιείται μόνον η ελληνική πλευρά, ενώ η τουρκική δεν θα έχει διαθέσιμες και σε ετοιμότητα δυνάμεις για να ενισχύσει την αρχική ενέργεια. Άπαξ και γύρω στις 0200 γίνει αντιληπτή η τουρκική αεραπόβαση, θα αρχίσει να κινητοποιείται ο ΛΕΑ και το ΕΤΑ, αλλά μέχρι να καταφθάσουν στο απειλούμενο νησί (ιδίως ο ΛΕΑ) δε θα έχει κινητοποιηθεί άλλη τουρκική δύναμη για να ενισχύσει το τουρκικό πρώτο κύμα. Είναι προφανές ότι οι δυνάμεις αεροπορικού καθώς και οι δυνάμεις καταδρομών αποτελούν στόχο πολύ υψηλής προτεραιότητας για το ελληνικό σύστημα συλλογής πληροφοριών κι εγκαίρου προειδοποιήσεως. Όμως η παραδοχή ότι μέχρι ένα λόχος (και οι αντίστοιχες μονάδες ε/π) μπορούν να διαλάθουν της προσοχής μας και να επιχειρήσουν αιφνιδιαστικά, αλλά δε μπορεί να γίνει το ίδιο για δύο τάγματα (και μάλιστα με κλιμακούμενα επίπεδα ετοιμότητας) είναι λίγο… βολική. Ενδεχομένως να υπάρχει μια στοιχειοθετημένη, τεκμηριωμένη τέτοια εκτίμηση εκ μέρους των επιτελών. Προσωπικά, αμφιβάλω πάρα πολύ. Κι αμφιβάλω ακόμη περισσότερο γιατί το ενδεχόμενο αυτό είναι μη ρεαλιστικό από πλευράς τούρκων στην πολιτική του βάση: αν πρόκειται, υπό ευνοϊκές πολιτικές συνθήκες, να προβούν σε περιορισμένη στρατιωτική ενέργεια, αυτό δε σημαίνει ότι αυτή την περιορισμένη ενέργεια θα την αφήσουν στο έλεός της: Αν πρόκειται να καταλάβουν αιφνιδιαστικά ένα μικρό νησί στο πλαίσιο ενός πολιτικού παιγνίου, δεν πρόκειται να αφήσουν επισφαλή τον πυρήνα του παιγνίου (δηλαδή την κατάληψη του μικρού νησιού). Εκεί θα επιδιώξουν να είναι απολύτως ασφαλείς. Το ρίσκο τους θα αφορά την κλιμάκωση.

    3. Ακόμη και με τις ενοϊκότερες για εμάς εκτιμήσεις δυνατότητας κινητοποίησης της τουρκικής πλευράς, δηλαδή επιπέδου… λόχου, το σενάριο του Πυρπολητή είναι μη ρεαλιστικό στις υπόλοιπες πτυχές του. Αν υποτεθεί ότι ένας τουρκικός Α/Μ λόχος καταλάβει αιφνιδιαστικά ένα μικρό ελληνικό νησί, τότε οι πρώτες ενέργειες των δυνάμεων θα είναι να εγκατασταθούν αμυντικά στο (προφανώς πολύ οικείο από πληροφορίες) μικρονήσι. Μια ελληνική δύναμη που θα σπεύσει να αντιδράσει επειγόντως, θα κληθεί να αποβιβαστεί στο νησί χωρίς να έχει πληροφορίες για τη διάταξη και την οργάνωση του αντιπάλου. Η εκτίμηση ότι εντός πολύ λίγων ωρών: i. 2-3 στοιχεία του ΕΤΑ θα έχουν κατορθώσει να διεισδύουν αφανώς στον περιορισμένο και σχεδόν κορεσμένο χώρο που κατέχει ο αντίπαλος, ii. θα έχει συλλέξει επαρκείς πληροφορίες για τη θέση του και τη δύναμή του, iii. θα έχει μεταδώσει το σύνολο των πληροφοριών αυτών στη δύναμη που σπεύδει, ώστε ο επικεφαλής (πιθανότατα) ταγματάρχης να κατορθώσει να συντάξει σχέδιο ενεργείας και να το μεταδώσει στους υφισταμένους του, είναι … ας πούμε αισιόδοξη.

    4. Αν υποθέσουμε ότι και τα παραπάνω ικανοποιούνται, τι ακριβώς είδους ενέργεια οραματίζονται οι επιτελείς ότι θα εκτελέσει ο ΛΕΑ επί του μικρονησιού; Όπως είναι ευρέως γνωστό, η κρισιμότερη φάση της ρίψεως αλεξιπτωτιστών είναι η αρχική φάση στο έδαφος και μέχρι αυτοί να συγκροτηθούν σε συνεκτική υπομονάδα ή υπομονάδα. Το κρισιμότερο λάθος που μπορεί να γίνει είναι να ριφθούν πολύ κοντά ή επί των εχθρικών θέσεων και να έρθουν σε επαφή μαζί τους πριν προλάβουν να ανασυγκροτηθούν. Στον περιορισμένο χώρο, πχ του Αγαθονησίου, που ακριβώς περιμένει ότι θα συγκροτηθεί ανέπαφος ο ΛΕΑ και θα αρχίσει να κινείται εναντίον των εχθρικών δυνάμεων;

    5. Όλα αυτά, βέβαια, υπό την αίρεση της επίτευξης ελληνικής αεροπορικής υπεροχής στην περιοχή του Αιγαίου. Και πάλι, το σενάριο φαίνεται να εκτιμά ότι ενώ η τουρκική πλευρά, έχοντας την πρωτοβουλία, θα είναι σαφώς σε πιο μεγάλη ετοιμότητα, η ΠΑ θα κατορθώσει να κινητοποιηθεί με τέτοια ταχύτητα και μαζικότητα ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει στο επίκεντρο της κρίσης, στη μικρή γεωγραφική περιοχή που θα είναι εστιασμένη η προσπάθεια και των δύο στρατιωτικών μηχανισμών, την ασφαλή διέλευση μεγάλων μεταγωγικών αεροσκαφών. Και, πέραν της επιχειρησιακής πτυχής, τι είδους πολιτική εκτίμηση είναι ακριβώς αυτή; Περιμένει κανείς ότι οι τούρκοι θα βάλουν ένα τάγμα πάνω στο Φαρμακονήσι, και θα αφήνουν την ΠΑ να προσεγγίζει χωρίς να ανοίγουν πυρ; Και μόνον με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών, ή άλλου είδους χερσαία ενέργεια, θα ξεκινήσει και η αεροπορική σύγκρουση;

    6. Τέλος, σε σχέση με την Πυρπολητής 1/13, το βασικό της χαρακτηριστικό ήταν ότι ενέπλεκε αεροδρόμιο. Αν ισχύει το σκεπτικό σου στο σημείο (7), όπως υπαινίχθηκα κι εγώ στο κύριο κείμενο, τότε η άσκηση αφορά το Καστελλόριζο. Μάλιστα, το Καστελλόριζο είναι υψηλής προτεραιότητας στόχος κι εξαιτίας της κεντρικής θέσης που παίζει στο επίμαχο και καυτό ζήτημα της ΑΟΖ. Αλλά, αν η άσκηση αφορούσε το Καστελλόριζο (και δεν έγινε εκεί για λόγους πολιτικής), τι από τα παραπάνω δεν ισχύει. Θα έλεγα ότι αν η ενέργεια αφορούσε το Καστελλόριζο, όλα τα παραπάνω, ένα προς ένα, δυσκολεύουν για εμάς πολύ περισσότερο κι ευκολύνουν τους τούρκους.

    Για να καταλήξω, η εντονότατη διαφωνία μου έγκειται στο σημείο (8): «Στην ουσία οι ασκήσεις Πυρπολητής απαντούν ως αντίδραση σε αυτό το (7) ως ένα υποθετικό πλαίσιο σκέψης μιας ενδεχόμενης ενέργειας των Τουρκικών δυνάμεων και όχι σε άλλου τύπου ευρύτερες ενέργειες που ούτως ή άλλως γι αυτές υπάρχουν άλλα σχέδια.»

    Δηλαδή, την κρυφή ελπίδα ότι οι Τούρκοι πρόκειται να επιχειρήσουν ένας μικρής έκτασης τετελεσμένο αλλά στις διαστάσεις που συμφέρει εμάς (και όχι αυτούς), ότι εμείς διατηρούμε τη (ρεαλιστική, όχι θεωρητική) δυνατότητα να αντιδράσουμε επιτυχώς στο επεισόδιο καθ’ εαυτό, και ότι οι Τούρκοι θα είναι αποφασισμένοι να μην κλιμακώσουν σε καμία περίπτωση τις πολεμικές τους ενέργειες, όπως και αν εκβαίνει το συγκεκριμένο επεισόδιο. Πρόκειται για τρεις πολιτικές προϋποθέσεις του «Πυρπολητή» που είναι εκτός πραγματικότητας:

    i. Αν οι Τούρκοι διενεργήσουνε «περιορισμένης» έκτασης επεισόδιο σε μικρό, πρακτικά αφρούρητο, μικρονήσι, θα το κάνουν με επαρκείς, παρ΄ όλα αυτά, δυνάμεις ώστε εγκαίρως να εγκατασταθούν ισχυρότατα επ΄ αυτού. Η εκτίμηση ότι μπορούν να κάνουν με τόσο λίγες δυνάμεις ώστε να μπορούμε άμεσα να αντιδράσουμε αποτελεσματικά, με τις πενιχρές δυνάμεις ετοιμότητας, είναι εξωπραγματική. Οι τούρκοι έχουν τη δυνατότητα, λόγω του όγκου των αερομεταφερόμενων δυνάμεών τους, της φύσης τους, της διασποράς τους και της συνεχούς εμπλοκής τους να «κρύψουν» από την ελληνική πλευρά, πολύ περισσότερες δυνάμεις από έναν λόχο.

    ii. Πέραν του όγκου των χερσαίων δυνάμεων, σε μία τέτοια περίπτωση οι τούρκοι θα βρίσκονται πάντοτε ένα βήμα μπροστά στην κινητοποίηση των δυνάμεών τους – αφού αυτοί έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Η αεροπορία τους θα βρίσκεται σε μεγαλύτερη ετοιμότητα, το ναυτικό τους επίσης. Δε σημαίνει απογείωση αεροσκαφών ή απόπλου σκαφών, σημαίνει απλή (αλλά επιχειρησιακά κρίσιμη) ετοιμότητα. Στο περιστατικό του Ηλιάκη, πόσα τουρκικά και πόσα ελληνικά α/φη βρέθηκαν αμέσως στον αέρα κατά τις λίγες ώρες της κλιμάκωσης της έντασης;

    iii. Πέραν και του χρόνου της κινητοποίησης, μία τέτοια αντίδραση εκ μέρους μας σημαίνει ότι θα επιλέξουμε εμείς να δώσουμε αγώνα σε χώρο, χρόνο και συνθήκες επιλογής των Τούρκων. Ό,τι ακριβώς πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία.

    iv. Το συνολικό σκεπτικό ότι είναι δυνατόν οι τούρκοι να προχωρήσουν σε ένα περιορισμένο, έστω, επεισόδιο, στο χώρο και στο χρόνο της επιλογής τους, κι εμείς να το εξουδετερώσουμε έγκαιρα, είναι από τη φύση του ανόητο. Όσο πιθανόν είναι να επικρατήσει στο σκορ ένας τερματοφύλακας έναντι ενός παίκτη που εκτελεί πέναλτυ, τόσο πιθανόν είναι να τα καταφέρουμε κι εμείς. Ο εκτελών το πέναλτυ είναι, από τη φύση της ενέργειας, σε πλεονεκτική θέση έναντι του τερματοφύλακα. Καμιά φορά ο τερματοφύλακας τα καταφέρνει. Αλλά όταν έχουμε αναγάγει σε δόγμα αμυντικής πολιτικής μας το να πιάσουμε τα πέναλτυ που θα εκτελούν οι τούρκοι… είναι προφανές πως θα λήγουν οι αγώνες.

    v. Όλη αυτή η ανοησία, επειδή ο Βενιζέλος (και, φυσικά, οι επίγονοί του, μέχρι σήμερα – τουλάχιστον με τις πράξεις τους) επιμένουν στο δόγμα των «σημειακών κρίσεων». Δηλαδή, οποιαδήποτε κρίση που θα σημειωθεί θα είναι τοπική, περιορισμένη, θα παραμείνει τέτοια, και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοια.

    Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Σε μια «σημειακή κρίση» που θα εκδηλωθεί εκ μέρους της Τουρκίας, ακριβώς επειδή θα σημειωθεί με δική τους πρωτοβουλία, αυτοί θα έχουν το αποφασιστικό πλεονέκτημα. Είναι τραγικό να προσπαθούμε εκ των πραγμάτων να προβλέψουμε τι ακριβώς κόλπο θα σκαρφιστούν σε κάποια γωνιά του Αιγαίου οι τούρκοι, και να είμαστε έτοιμοι να το εξουδετερώσουμε.

    Η μοναδική αποτρεπτική οδός είναι να διατυπωθεί ρητώς και κατηγορηματικώς από την ελληνική πολιτική ηγεσία ότι οποιαδήποτε προσπάθεια τετελεσμένου στο Αιγαίου θα αποτελέσει αιτία πολέμου, και η Ελλάς θα αντιδράσει στρατιωτικά, με πλήρη ισχύ, όπως και όπου θα επιλέξει, αυτόματα και χωρίς προηγούμενες «επαφές», «συνεννοήσεις», κόκκινα τηλέφωνα και πράσινα άλογα. Ακόμη κι εν μέσω οικονομικής κρίσης.

    Θα ήταν η μεγαλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει μια ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνον στην προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων, αλλά και στην ειρήνη και τη σταθερότητα στο Αιγαίο. Γιατί η συνταγή με τους Πυρπολητές αποτελεί δέλεαρ προς την Τουρκία για τη δημιουργία τετελεσμένων.

    Το μόνο πρόβλημα της πολιτικής αυτής: απαιτεί και cojones.

  19. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Κλεάνθη,

    Ειλικρινά δεν έχω ούτε γιώτα να συμπληρώσω στα ανωτέρω. Εξέφρασες όσα σκέφτομαι με τον πιο εύστοχο τρόπο.

    Αισθάνομαι και πάλι την ανάγκη να παραπέμψω κάθε ενδιαφερόμενο στο λίγο στριφνό αλλά εξαιρετικό βιβλίο του Π. Κονδύλη «Θεωρία του Πολέμου». Συνδέει αναλυτικά κι εξαντλητικά τη στρατιωτική πτυχή του πολέμου με τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και τις άλλες πτυχές του. Και στο επίμετρο του για τον «ελληνοτουρκικό πόλεμο» φωτίζει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική διάσταση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με εξαιρετική διαύγεια κι ευστοχία – παρ΄όλο που δε συμφωνώ με το «τεχνικό» στρατιωτικό κομμάτι της ανάλυσής του.

    Και το είπες εξαιρετικά σωστά και σε ένα άλλο σημείο: η ελληνική κοινωνία παράγει τόσο πολύ πολιτική σκέψη που αδυνατεί να δει και να δεχτεί λογικά τις επαγγελματικές παραμέτρους καίριων τομέων εθνικής δράσης: Εθνική Οικονομία, Εθνική Άμυνα κλπ. Το κομματικό μίξερ ανακατεύει τα πάντα σε μια συγκεχυμένη διανοητική ΄΄σούπα΄΄.

    Όπως και στην εθνική άμυνα, έτσι και στην εθνική οικονομία. Παραπαίουμε μεταξύ ιδεοληψιών περί «ελεύθερης αγοράς» και «σοσιαλιστικών μοντέλων», και στο μεταξύ, όλοι μαζί τρώνε με τις κουτάλες από την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Ακόμη και σήμερα. Και με όποια αφέλεια ήταν όλοι βέβαιοι μέχρι το 2008 ότι τα πράγματα στην οικονομίας θα πηγαίνουν ες αεί καλά, ό,τι κι αν εμείς κάνουμε, έτσι και στην εθνική άμυνα. «Το σύνολο των διεθνών σχέσεων και συμμαχιών της χώρας αλλά και οι διεθνείς οργανισμοί» μας εξασφαλίζουν.

    Κούνια που μας κούναγε.

  20. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Elisodur,

    Συμπλήρωματικά, και σε σχέση με τις Efes που ανέφερες: επειδή είναι απίθανο οι τούρκοι να κάνουν αυτές τις βασικές ασκήσεις ενώ αυτές στερούνται νοήματος, νομίζω ότι πρέπει να αναζητήσουμε το γιατί τις κάνουν.

    Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι τις κάνουν α) για να είναι έτοιμοι σε μια ευνοϊκή συγκυρία β) γιατί σταδιακά η ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων τις κάνει λιγότερο αδύνατες απ΄όσο φαίνονται, και γ) γιατί συγκεκριμένα στοιχεία τους (πχ, το τμήμα της άσκησης που γίνεται βράδυ και δεν είναι ανοικτό στους παρατηρητές, ή η σύνθεση των πλοίων που συγκροτούν τον κλοιό, και ιδιαίτερα οι αντιαεροπορικές τους ικανότητες) τις κάνουν λιγότερο αδύνατες απ΄ότι φαίνονται.

    Αλλά επειδή είναι σημαντικό ερώτημα, θα επανέλθω πιο αναλυτικά σχετικά με την άποψή μου για το θέμα αυτό.

  21. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    @ elsiodur

    Αγαπητέ φίλε θα μου επιτρέψεις κάποιες παρατηρήσεις σε αυτά που αναφέρεις.

    Συμφωνώ και αποτελεί πλέον γενική διαπίστωση (εδώ και πολλά χρόνια) ότι οι Τούρκοι έχουν αντιληφθεί ότι μια ενέργεια εναντίον ενός μεγάλου Ελληνικού νησιού, επειδή απαιτεί πολύ μεγάλες δυνάμεις για να εκτελεστεί, καθώς και ιδιαίτερα σημαντικό χρόνο (κάποιων ημερών) για τη κινητοποίηση και τη συγκέντρωση των απαιτούμενων δυνάμεων, θα είναι αδύνατο να εκφύγει της προσοχής των Ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών, με αποτέλεσμα να υπάρχει σημαντικός χρόνος για τη κινητοποίηση των δικών μας δυνάμεων και τη λήψη των εκ των σχεδίων προβλεπομένων αμυντικών μέτρων και ενεργειών. Ως εκ τούτου το άμεσο ενδιαφέρον τους έχει στραφεί από τα μεγάλα νησιά, στη δημιουργία αμφισβήτησης για το καθεστώς κυριαρχίας κάποιων μικρών νησιών και εναντίον αυτών εκτοξεύουν συνεχώς απειλές. Παρ’ όλα ταύτα και επειδή η εκτέλεση μια αεραποβατικής επιχείρησης εναντίον ενός μεγάλου νησιού συνεχίζει να παραμένει στις επιλογές τους, συνεχίζουν την εκτέλεση των ασκήσεων τύπου EFES. Αν το επιλέξουν θα απαιτηθεί να καταβάλουν αίμα, αλλά -έχουν αποδείξει διαχρονικά- ότι αυτό δεν είναι κάτι που τους απασχολεί ειδικά. Οι πιστοί που σκοτώνονται στο πόλεμο, πηγαίνουν στον 7ο όροφο του παράδεισου… Ακόμη οι ασκήσεις EFES, καθώς και οι διεξαγόμενες αντιανταρτικές επιχειρήσεις στο Κουρδιστάν, κυρίως από τις μονάδες καταδρομών του Στρατού και της Στρατοχωροφυλακής, αποτελούν τη καλύτερη μέθοδο προετοιμασίας αλλά και ελέγχου της ικανότητας των δυνάμεων (διοικήσεων – επιτελείων – μονάδων) που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αιφνιδιαστική ενέργεια, που (εσύ εγώ και άλλοι) θεωρούμε περισσότερο πιθανή. Δηλαδή, την αιφνιδιαστική κατάληψη κάποιου μικρού νησιού.

    Κατόπιν των ανωτέρω, το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι Τούρκοι διαθέτουν την ικανότητα-δυνατότητα για την εκτέλεση μιας αιφνιδιαστικής επιχείρησης κατάληψης ενός ή περισσότερων μικρών Ελληνικών νησιών που είναι αφύλακτα, ή διαθέτουν μικρής δυνάμεως φρουρές. Δηλαδή αν διαθέτουν:
    1. Τις κατάλληλες δυνάμεις
    2. Τα κατάλληλα μέσα για την υποστήριξης της επιχείρησης και ειδικά τα μέσα ταχείας μεταφοράς.
    3. Τη σχετική μεθοδολογία, ή καλύτερα τη τεχνογνωσία για την εκτέλεση αυτής της μορφής επιχειρήσεων.
    4. Την εκπαίδευση των δυνάμεων (Διοικήσεων-επιτελείων-μονάδων).

    Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι οι δυνατότητες υπάρχουν.
    1. Όσο αφορά τις δυνάμεις και τα μέσα:
    Είναι γνωστό ότι διαθέτουν 5 επαγγελματικές Ταξιαρχίες ΚΔ (η μία αλεξιπτωτιστών), αρκετά Συντάγματα ΚΔ του στρατού και της στρατοχωροφυλακής, μία Ταξιαρχία ΠΖΝ στην εγγύς του Αιγαίου περιοχή, τεράστιο αριθμό μεταφορικών Ε/Π με τον οποίο μπορούν να μεταφέρουν σε μία διαδρομή δύναμη μιας Ταξιαρχίας, μεγάλο αριθμό μεταφορικών Α/Φ για τη ρίψη αλεξιπτωτιστών και εφοδίων, καθώς και σημαντικό αριθμό λέμβων εφόδου για τη ταχεία μεταφορά δυνάμεων ΠΖΝ και ΠΖ από τις Μικρασιατικές ακτές στα προς κατάληψη μικρονήσια.
    2. Όσο αφορά τη τεχνογνωσία διεξαγωγής αεραποβατικών επιχειρήσεων, καθώς και την εκπαίδευση των δυνάμεων:
    Πιστεύω ότι και αυτή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ύστερα από τη πολύχρονη εμπλοκή των Τουρκικών δυνάμεων ΚΔ, καθώς και αυτών των Ειδικών Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου, στις επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων ανταρτών στην ΝΑ Τουρκία. Εδώ δεν θα πρέπει να μη βγάλουμε βιαστικά και αρνητικά συμπεράσματα από την αποτυχία του Τουρκικού στρατού να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το Κουρδικό πρόβλημα, αλλά να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε ότι ο Τουρκικός Στρατός απέκτησε εξ αιτίας της υπόψη πολεμικής εμπλοκής, σημαντικές γνώσεις εμπειρίες και δεξιότητες στη συγκέντρωση, μεταφορά και ανάπτυξη αερομεταφερόμενων δυνάμεων ΚΔ, οι οποίες στη περίπτωση που χρησιμοποιηθούν για τη κατάληψη ενός μικρού Ελληνικού νησιού θα είναι περισσότερο αποτελεσματικές, επειδή θα ενεργήσουν όχι εναντίον «αόρατων και πολύπειρων» ανταρτών στα άγρια βουνά του Κουρδιστάν, αλλά εναντίον μικρών δυνάμεων ενός τακτικού στρατού στο ήπιο νησιωτικό περιβάλλον του Αιγαίου. Επιπλέον, πολύτιμη γνώση και εμπειρία έχουν αποκτήσει οι Τουρκικές δυνάμεις -Ειδικών Επιχειρήσεων, ΚΔ κ’ ΠΖΝ- στη διεξαγωγή μεγάλων αεραποβατικών επιχειρήσεων μέσω της συμμετοχής τους στις κατ’ έτος επαναλαμβανόμενες ασκήσεις EFES, στις οποίες χρησιμοποιούνται όλες οι μορφές μεταφοράς των δυνάμεων αεραπόβασης. Δηλαδή με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών, με τη χρησιμοποίηση Ε/Π, καθώς και με τη μεταφορά από τη Μικρασιατική ακτή εναντίον της προς κατάληψη νήσου με λέμβους εφόδου.
    3. Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία για την εκτέλεση μιας τέτοιας μορφής επιχείρησης, είναι ότι οι δυνάμεις που απαιτούνται διαθέτουν πλήρη επάνδρωση, πράγμα που ευνοεί την χωρίς καμιά απολύτως προειδοποίηση κινητοποίησή τους, τη ταχεία μεταφορά τους προς τους ΑΝΣΚ και ως εκ τούτου την επίτευξη του αναγκαίου αιφνιδιασμού. Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι μπορούν να εκτελέσουν την εικαζόμενη ενέργεια, ακόμη και με τη παρούσα δύναμη των μονάδων.
    4. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο, αλλά η γνώμη μου είναι ότι η δυνατότητα υπάρχει και οι Τούρκοι έχουν αποδείξει από τη πρόσφατη αλλά και την πιο πριν ιστορία τους, ότι δεν προβληματίζονται από «αναστολές» όταν αποφασίσουν την εκτέλεση μιας επιχείρησης. Και «ο τολμών νικά». Τα Ίμια είναι πολύ πρόσφατα για να ξεχαστούν.

    Παρ’ όλο που το προληπτικό κτύπημα παραμένει επιλογή των Ελληνικών ΕΔ, δεν νομίζω ότι θα χρησιμοποιηθεί. Είμαστε πολύ νομοταγείς και προβλέψιμοι.

    Πιστεύω ότι οι ασκήσεις τύπου «ΠΥΡΠΟΛΗΤΗΣ» απαντούν στο σενάριο της αιφνιδιαστικής κατάληψης ενός μικρού νησιού αποσπασματικά. Τους λόγους για τους οποίους το πιστεύω αυτό, τους ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιο μου. Μπορώ να τους αναφέρω και πάλι επιγραμματικά υπό τύπο ερωτημάτων: Αν οι Τούρκοι αποβιβάσουν και καταλάβουν ένα μικρό νησί με μια δύναμη όπως αναφέρεις Τάγματος ΚΔ, κατά πόσο είναι εφικτό να αερομεταφερθεί μια δική μας Μοίρα Αλεξιπτωτιστών και να το ανακαταλάβει; Που θα ριφθεί αυτή η μοίρα όταν όλο το νησί θα έχει καταληφθεί και οι ελάχιστες ζώνες ρίψεως θα καλύπτονται από πυρά; Πως θα περάσουν οι δικές μας δυνάμεις από ένα χώρο που θα ασκείται στενός έλεγχος από την αεροπορία και το ναυτικό των Τούρκων; Πόσος χρόνος θα περάσει για να φθάσει η δική μας δύναμη αντεπίθεσης; Σε αυτό το χρόνο τι άλλες ενέργειες θα έχουν σχεδιάσει οι τούρκοι και τι άλλο θα έχουν κινητοποιήσει; Η κατάληψη ενός μικρού νησιού μπορεί να περιοριστεί σε «σημειακή θερμή κρίση», ή είναι αιτία πολέμου;

    Θα μπορούσα να επιμείνω επί μακρό στο υπόψη ζήτημα, αλλά θα γίνω κουραστικός. Θα κλείσω λέγοντας τα εξής:
    1. Ένα έδαφος το οποίο γνωρίζεις (περισσότερο από ότι μπορεί να θεωρηθεί ως απολύτως σαφές) ότι απειλείται, για να το διατηρήσεις θα πρέπει να το κατέχεις αρκετά ισχυρά. Τόσο ισχυρά, όσο επιβάλει ο απαιτούμενος χρόνος για να επέμβουν αποτελεσματικά και με ασφάλεια οι δυνάμεις των προϊσταμένων διοικήσεων. Και σε πρώτο χρόνο θα πρέπει να μπορούν να επέμβουν οι δυνάμεις αντίδρασης των διοικήσεων που βρίσκονται πλησιέστερα προς το έδαφος που δέχεται την επίθεση. Η απόκτηση αυτής της ικανότητας, απαιτεί υποχρεώσεις και κόστη τα οποία η εθνική αξιοπρέπεια και η ιστορία μας, επιβάλουν να αναλάβουμε.
    2. Τα μεγάλα νησιά μας στο Ανατολικό Αιγαίο έπαψαν να είναι 1ος στόχος της Τουρκίας, όταν ισχυροποιήθηκαν αμυντικά.
    3. Η κατάληψη οπουδήποτε τμήματος της Ελληνικής επικράτειας από ξένη στρατιωτική δύναμη, όσου μεγέθους και αν είναι αυτό, θα πρέπει να θεωρείται αυτόματα πόλεμος και οι κατά τόπους διοικήσεις θα πρέπει να απαντούν με όλη την ισχύ που διαθέτουν.

    Οφείλουμε να μη λησμονούμε ότι οι Τούρκοι πνίγονται γεωπολιτικά αλλά και συναισθηματικά από τα Ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Αδυνατούν να αντιληφθούν σήμερα, πως οι νικητές του 1922 έχασαν τα νησιά από την ηττημένη Ελλάδα. Μπορούμε να αντιληφθούμε τα «αισθήματα τους», αν φανταστούμε τη Σαλαμίνα και την Αίγινα Τουρκικά νησιά. Ο συχωρεμένος Ντεμιρέλ το είχε θέσει διαφορετικά πριν πάρα πολλά χρόνια. «Δεν μπορούμε (είχε πει) να παίρνουμε τη άδεια των Ελλήνων για να πλύνουμε τα πόδια μας στο Αιγαίο».

  22. Ο/Η Θ.Ν. λέει:

    «Στο περιστατικό του Ηλιάκη, πόσα τουρκικά και πόσα ελληνικά α/φη βρέθηκαν αμέσως στον αέρα κατά τις λίγες ώρες της κλιμάκωσης της έντασης;»

    Αληθεύει οτι οι Τούρκοι σήκωσαν 120 F-16 και μεις 80; Πραγματικά θα θελα να μάθω πόσα α/φη βρέθηκαν στον αέρα;

  23. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    @ elsiodur

    Επίσης αγαπητέ φίλε επέτρεψε να σημειώσω ότι ο Βελισάριος, όπως ο ίδιος ανέφερε σε κάποια άλλο σχόλιο του, δεν είναι στρατιωτικός. Αν και εγώ δεν το πολυπιστεύω, η ανάλυση του νομίζω ότι θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη από το ΓΕΕΘΑ.
    Ο Κλεάνθης νομίζω ότι είναι στρατιωτικός (δεν το έχει επιβεβαιώσει), αλλά η ανάλυση του νομίζω ότι θα ήταν πολύ χρήσιμη στο ΥΕΘΑ.

  24. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αυτή την πληροφορία γνωρίζω κι εγώ, ΘΝ, χωρίς, πάντως, να τη γνωρίζω από πρώτο χέρι.

  25. Ο/Η elsiodur λέει:

    @Bελισάριος @Αρματιστής

    Με όλο το σεβασμό και στους δυο σας για την ποιότητα του διαλόγου…

    Νομίζω το κύριο ζήτημα όπως το έχουν θέσει και τα ίδια τα επιτελεία με τους «Πυρπολητές» είναι η παροχή δυνατότητας ταχύτατης συγκέντρωσης σε τόπο και χρόνο προς εκτέλεση επιχειρήσεων είτε ενίσχυσης, είτε ανακατάληψης της μικρονήσου στόχου.

    Προφανώς και μια «δεξαμενή» καλά εκπαιδευμένων δυνάμεων αποτελούν συν τοις άλλοις και μια άκρως επιθετική προσθήκη στη φαρέτρα του εκάστοτε αρχιστρατήγου…

    Κανείς μα κανείς άνθρωπος στον κόσμο δεν μπορεί ποτέ να εγγυηθεί το αποτέλεσμα μιας επιχείρησης εκ των προτέρων. Ούτε να υποτιμούμε πρέπει, αλλά πολύ περισσότερο ούτε και να υπερτιμούμε τους αντιπάλους μας αγγίζοντας πολλές φορές τα όρια της φοβίας.
    Πολλές φορές ένας ολόκληρος στρατός μπορεί ακόμα και να κληθεί να υπερασπιστεί απλά και μόνο την τιμή και την υπόληψη των όπλων του και είναι υποχρεωμένος να το κάνει με τη δέουσα στρατιωτική αξιοπρέπεια και αφοσίωση στο καθήκον.

    Τώρα, αφού μια τέτοια «πιστοποιημένη» δυνατότητα υφίσταται εν καιρό ειρήνης, το αν θα παρθεί η πολιτικοστρατιωτική απόφαση να εφαρμοσθεί σε μια υποτιθέμενη θερμή κρίση αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο που αφορά ένα σωρό άλλες παραμέτρους. Παράμετροι οι οποίες αναγκαστικά θα προσμετρηθούν τη δεδομένη χρονική στιγμή από όσους θα λαμβάνουν τις τελικές αποφάσεις.

    Επίσης, άλλο πράγμα είναι ο αριθμός και το είδος των δυνάμεων που διατίθενται σε ασκήσεις και άλλο αυτές που θα διατεθούν στα πλαίσια μιας τέτοιας πραγματικής επιχείρησης.
    Προφανώς όμως και δεν θα διατεθεί ένας λόχος για να ανατρέψει ένα εχθρικό τάγμα ΚΔ, ούτε και είναι απαραίτητο άλλωστε η δυνατότητα της ταχύτατης συγκέντρωσης δυνάμεων σε ορισμένο τόπο και χρόνο να αφορά αποκλειστικά τη μικρονήσο που δέχεται μια τέτοια αιφνιδιαστική επίθεση.

    Θα μπορούσε κάλλιστα η ίδια δύναμη αντί να ενεργήσει παθητικά/αμυντικά να κληθεί να προσβάλει επιθετικά έναν τελείως διαφορετικό στόχο, αντίστοιχης ή και μεγαλύτερης αξίας της προβαλλόμενης μικρονήσου. Αυξάνοντας κατ αυτόν τον τρόπο ακόμα περισσότερο την αβεβαιότητα στον εχθρό ως προς τη δική μας αντίδραση.

    Δυνατότητες να υπάρχουν και φαντασία στην υλοποίησή τους χρειάζεται.

    Τα κύρια ζητούμενα είναι τα εξής:

    α) Η ορθή εκτίμηση της κύριας απειλής

    β) Οι δυνατότητες αντίδρασης στην εκτιμώμενη απειλή

    γ) Να υφίστανται αυτές τη στιγμή που θα απαιτηθούν άμεσα στα χέρια του αρχιστράτηγου και της πολιτικής ηγεσίας.

    Έχοντας ως δεδομένο ότι είναι αδύνατον να παραβιαστεί η αρχή της οικονομίας δυνάμεων και να προσπαθήσουμε να υπερασπίσουμε κάθε βράχο, βραχονησίδα και μικρονήσο στο Αιγαίο από τον καιρό της ειρήνης, η προσθήκη μιας διακλαδικής δύναμης άμεσης αντίδρασης στα χέρια του αρχιστράτηγου, με όλα τα στραβά και τα κουλά του ΕΣ ως οργανισμού, είναι μια εξέλιξη που κατά την άποψή μου κινείται σε σωστά πλαίσια.

    Χρήζει άμεσων βελτιώσεων; Προφανώς! Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν αισθάνομαι ότι ακυρώνει τις άλλες δυνατότητες των ενόπλων δυνάμεων για γενικευμένο πόλεμο υψηλής έντασης. Θα πρόσθετα δε ότι η προσαρμογή που παρατηρούμε της κύριας απειλής τα τελευταία χρόνια από την προσβολή κύριας νήσου των προηγούμενων δεκαετιών σε αιφνιδιαστική ενέργεια εναντίων μικρονήσου οφείλεται ακριβώς στις πολύ αυξημένες δυνατότητές μας για διεξαγωγή υψηλής έντασης επιχειρήσεων οι οποίες θα μπορούσαν να επιφέρουν απαράδεκτα υψηλές απώλειες ακόμα και για τους υποτίθεται συνηθισμένους στο αίμα Τούρκους.

  26. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    @ elsiodur (ΑΝΑΝΕΩΣΗ 4/2/14 – 1300)

    Αγαπητέ φίλε

    Σέβομαι και εκτιμώ πολύ το γεγονός ότι τη τελευταία δεκαπενταετία οι εκάστοτε ηγεσίες των ΕΔ, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο, έχουν δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάπτυξη των Ειδικών Δυνάμεων και στη δημιουργία ενός άλλου δόγματος που προβλέπει τον έλεγχο και τη τακτική χρησιμοποίηση αυτών (ενδεχομένως και στο στρατηγικό επίπεδο) από τον αρχιστράτηγο, με έμφαση τον προσανατολισμό τους σε επιχειρήσεις με καθαρά επιθετικό χαρακτήρα. Και πιστεύω ότι οι «Πυρπολητές» προς αυτή τη κατεύθυνση κινούνται. Έχω μάλιστα την άποψη ότι εφόσον οι «Πυρπολητές» μπορούν να συνδυαστούν με ένα σύστημα έγκαιρής και αξιόπιστης πληροφόρησης για ενέργειες και κινήσεις του αντιπάλου που δημιουργούν υποψίες εκτέλεσης κάποιου αιφνιδιαστικού κτυπήματος, μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα στις επιχειρήσεις ενίσχυσης, απ’ ότι σε αυτές της ανακατάληψης που πολύ πιθανό να έχουν αβέβαιο αποτέλεσμα.

    Συμφωνώ απόλυτα ότι δεν πρέπει να υποτιμούμε τον αντίπαλο. Δυστυχώς όμως η ιστορία αποδεικνύει ότι διαχρονικά τον υποτιμούμε και ως εκ τούτου πάντοτε αιφνιδιαζόμαστε από τις ενέργειές του, οι οποίες οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι διακρίνονται από φαντασία και τόλμη. Αιφνιδιαζόμαστε και στο στρατηγικό, αλλά και στο τακτικό επίπεδο. Έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι διαχρονικά τα επιτελεία αδυνατούν να εκτιμήσουν με ακρίβεια τις εχθρικές δυνατότητες και με φαντασία τους πιθανούς τρόπους ενεργείας του εχθρού. Η ιστορία των Ιμίων, αποτελεί μια χαρακτηριστικότατη περίπτωση «ευέλικτης αντίδρασης» από τη πλευρά των Τούρκων. Και τότε «δηλώσαμε» (ο Κλάδος του Στρατού) ότι δεν διαθέτουμε τις δυνάμεις για να προστατεύσουμε τη κάθε βραχονησίδα (με θητεία 18 μηνώ!!!). Ακόμη και τις βραχονησίδες της περιοχής ενδιαφέροντος. Και έτσι ανέλαβε το ΠΝ δια της ΜΥΚ να προστατεύσει μόνο τα ανατολικά Ίμια και όχι η ΑΣΔΕΝ που είναι ο υπεύθυνος Μείζων Σχηματισμός για την εδαφική άμυνα στο Αρχιπέλαγος του Αιγαίου. Τι μας διδάσκει η υπόθεση των Ιμίων; Ότι η αντίληψη που κυριαρχεί στα επιτελεία για τον εχθρό είναι στατική. Τον θέλουμε όπως μας βολεύει. Τον θέλουμε να ενεργεί εκεί που έχουμε σχεδιάσει να τον περιμένουμε. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτός μπορεί να βγάλει μια Ταξιαρχία ΚΔ στις διαβάσεις τους Ορφέα – Κεφάλι. Πιστεύω ότι και η διαρροή του σχεδίου «Balyoz», αιφνιδίασε το επιτελείο από πολλές πλευρές. Το προγεφύρωμα του Καρααγάτς συνεχίζει να μαγνητίζει με μια ακαταμάχητη δύναμη τις σκέψεις των Ελλήνων επιτελών και έτσι περιμένουν σε εκείνη τη πύλη «χρυσοστόλιστοι» τους βαρβάρους. Και όμως το σύγγραμμα της στρατιωτικής γεωγραφίας έκδοσης 1983 του ΓΕΣ αναφέρεται στον άξονα Λουλέ Μπουργκάζ-Ουζούν Κιοπρού-Διδυμότειχο και εκείθεν πιστεύω πεδιάδα Κομοτηνής (δεν το γράφει) και όχι σε άξονα Αδριανούπολη-Ορεστιάδα-Μεταξάδες. Ποιος όμως από τους δύο οδηγεί ταχύτερα στη πεδιάδα της Κομοτηνής;
    Νομίζω ότι αυτοί που ασχολούνται με τις εκτιμήσεις για τον αντίπαλο, θα πρέπει να σκύψουν και πάλι στην ιστορία των μεταξύ μας αντιπαραθέσεων, αλλά και στη δική του στρατιωτική ιστορία και να τον μελετήσουν με ιδιαίτερη προσοχή και σεβασμό. Θα έχουν πολλά να μάθουν για το πώς σκέπτεται και ενεργεί. Ίσως έτσι μπορέσουν να φανταστούν και με βάση τις σημερινές δυνατότητες του, τους μελλοντικούς πιθανούς τρόπους ενεργείας του. Και νομίζω ότι θα είναι φρόνιμο να μη λησμονεί κανένας μας το αμίμητο, «ο κυκλών κυκλούται» του Τρικούπη. Επειδή τελικά εμείς ήμασταν αυτοί που κυκλώθηκαν.
    Είναι επίσης χρήσιμο να σημειωθεί, ότι το ΓΕΣ ούτε έχει συγγράψει, αλλά και ούτε και έχει μεταφράσει κάποιο από τα πολύ σπουδαία συγγράμματα Τούρκων και άλλων ξένων ιστορικών που έχουν εκδοθεί για τον Οθωμανικό και Τουρκικό Στρατό. Ακόμη νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτε μεταφρασμένο για τη Τουρκική άποψη για τη Μικρασιατική εκστρατεία. Και έτσι, μολονότι οι Τούρκοι συνεχίζουν και παραμένουν εδώ και δύο αιώνες οι δυνητικοί μας αντίπαλοι, ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για αυτούς. Και ασφαλώς δεν αναφέρομαι στα πόσα τανκς και κανόνια διαθέτουν, αλλά στο πως εξελίχθηκε η στρατιωτική τους σκέψη στην ιστορική τους πορεία. Σου συνιστώ να διαβάσεις το σχετικό σε συνέχειες άρθρο του Βελισάριου με τίτλο «Μικρασιατική εκστρατεία: Βαθύτερα αίτια της Στρατιωτικής μας ήττας».

    Ασφαλώς οι ΕΔ προστατεύουν την ακεραιότητα της χώρας από κάθε εξωτερική απειλή. Όταν όμως θα φθάσουν να αγωνίζονται μόνο για τη τιμή των όπλων τους, αυτό σημαίνει ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Τρέμω και μόνο στην ιδέα μιας τέτοιας κατάστασης. Εύχομαι και ελπίζω να μην τη δω.

    Ασφαλώς και καλώς υπάρχει η «πιστοποιημένη δυνατότητα» των δυνάμεων άμεσης αντίδρασης και πιστεύω ότι θα πρέπει να ενισχυθεί και να επαυξηθεί έτι περαιτέρω. Θα πρέπει να δούμε και άλλα οργανωτικά σχήματα. Είναι χρήσιμη πχ η υπαγωγή των Αλεξιπτωτιστών στη Ταξιαρχία ΚΔ-ΑΛ; Μήπως επιβάλλεται να υπαχθούν και πάλι σε δική τους διοίκηση; Είναι αρκετή μία μόνο ενεργή Ταξιαρχία ΚΔ κάτω από το πρίσμα των σημερινών απειλών; Πως μπορεί όλοι αυτοί οι νέοι που εθελοντικά κατατάσσονται στις Ειδικές Δυνάμεις να μη χάνονται για την επιστράτευση;

    Σε καμιά περίπτωση δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο διοικητής της στρατιωτικής δύναμης του Καστελόριζου, όταν θα δει, θα αντιληφθεί ή θα διαπιστώσει ότι δέχεται επίθεση από τουρκικές δυνάμεις που επιχειρούν αιφνιδιαστικά δια θαλάσσης και αέρος, θα ψάχνει να διαβάσει το τι γράφουν οι κανόνες εμπλοκής, ή θα πάρει την άδεια των προϊσταμένων του για να αρχίσει πυρ. Ακόμη δεν μπορώ να φανταστώ ότι προκειμένου ο Ανώτερος Διοικητής μιας μικρονήσου που προσβάλλεται αιφνιδιαστικά, να στρέψει τα πυροβόλα του και να αρχίσει πυρ εναντίον των επιτιθέμενων (εφόσον το επιτρέπει η απόσταση), θα πρέπει να πάρει την άδεια της ΑΣΔΕΝ ή του ΓΕΕΘΑ. Νομίζω ότι εδώ είναι που μπαίνει η τιμή των όπλων. Το λάθος έγινε το 1974 στη Κύπρο και μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι μπορεί να επαναληφθεί.

    Σχετικά με το «το δόγμα της ευέλικτης αντίδρασης» που υπαινίσσεσαι, είναι κάτι πολύ σοβαρό και το οποίο για να εφαρμοστεί απαιτείται η απόλυτη πολιτική βούληση. Δεν ξέρω αν υπάρχει, όταν και εσύ ο ίδιος γράφεις ότι «…το αν θα παρθεί η πολιτικοστρατιωτική απόφαση να εφαρμοσθεί σε μια υποτιθέμενη θερμή κρίση αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…». Θέλει πολύ βαριά …… για να περάσεις τον Ρουβίκωνα (ή Ρουβικίωνα;). Δεν μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί μας ηγέτες σε τόσες βαριάς μορφής αποφάσεις, οι οποίες μετά βεβαιότητας θα οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Το δόγμα Βενιζέλου προβλέπει μόνο τη δημιουργία «σημειακών κρίσεων» και αποδοκιμάζει ως δυνατότητα το «γενικευμένο» πόλεμο. Υπάρχει όμως ένα «αλλά» σχετικά με τις στρατιωτικές μας δυνατότητες για μια τόσο σοβαρή ενέργεια… Μπορούμε;

    Πιστεύω περισσότερο στις δυνατότητές μας για άμεση αντίδραση-επέμβαση στο χώρο που προσβάλλεται, παρά σε αυτό που αποκαλείται «ευέλικτη αντίδραση» και η οποία περιέχει και τη δυνατότητα δημιουργίας ανάλογης κατάστασης στον αντίπαλο … «στο χώρο του», που πέρα από τους κινδύνους και την αβεβαιότητα που εμπεριέχει ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, απαιτεί πέρα από τις πολλές άλλες στρατιωτικές δυνατότητες και την ισχυρή και αποφασιστική πολιτική βούληση. Άμεση επέμβαση όμως στο προσβαλλόμενο χώρο, κάτω όμως από τις εξής συγκεκριμένες προϋποθέσεις, προκειμένου αυτή να είναι ικανή δυνατή και αποτελεσματική:
    1. Την ύπαρξη από τώρα ισχυρών φρουρών σε κάθε μικρό νησί που εκτιμούμε ότι μπορεί να αποτελέσει στόχο αιφνιδιαστικής επίθεσης (φυσικά όχι σε όλα) και στην ικανότητα αυτών των φρουρών να αντιτάξουν αποτελεσματική άμυνα για συγκεκριμένο χρόνο, προκειμένου να είναι δυνατή η επέμβαση των δυνάμεων άμεσης αντίδρασης.
    2. Την ικανότητα των Ανωτέρων Διοικήσεων Νήσων, να αντιδράσουν πρώτες και με τις δικές του δυνάμεις άμεσης αντίδρασης στην αιφνιδιαστική επίθεση που θα δεχθούν τα μικρονήσια τους. Αυτό σημαίνει ότι οι δυνάμεις άμεσης αντίδρασης ΚΔ ή ΠΖ που ήδη διαθέτουν, θα πρέπει να είναι εφοδιασμένες και με εκείνα τα πλωτά μέσα ταχείας μεταφοράς που απαιτούνται για την εκτέλεση των αποστολών άμεσης επέμβασης. Και πιστεύω ότι η επέμβαση αυτών των δυνάμεων θα είναι περισσότερο άμεση και δυνατή, λόγω της εγγύτητας των Χ.Ε. τους από τα μικρονήσια.

    Κάποτε πίστευα και εγώ ότι η αρχή της οικονομίας των δυνάμεων δεν επιτρέπει να διαθέτουμε ισχυρές φρουρές σε κάθε μικρονησίδα. Το θεωρούσα ασυγχώρητη σπατάλη. Ο χειρισμός όμως της υπόθεσης των Ιμίων μου άλλαξε γνώμη. Κατέληξα στην άποψη ότι μόνο αυτό που κατέχεις ισχυρά μπορείς και να το διατηρήσεις. Και εγώ αυτό το αντιμετωπίζω από καθαρά πατριωτική σκοπιά. Φοβάμαι ότι σε περίπτωση που καταληφθεί αιφνιδιαστικά μια μικρονησίδα, αφού εξουδετερωθεί σε ελάχιστο χρόνο η μικρή φρουρά της, μπορεί να επαναληφθούν τα Ίμια. Δηλαδή η πολιτική ηγεσία να σταθεί με σκεπτικισμό απέναντι στο ενδεχόμενο της κλιμάκωσης και έτσι να μη δοθεί η άδεια να σηκωθεί το C-130, το δε ζήτημα της κατάληψης και της απομάκρυνσης του εισβολέα να παραπεμφθεί στους Αμερικάνους με το υποσχετικό μιας νέας «Μαδρίτης». Αν όμως πάνω στη μικρονησίδα βρίσκεται μια ισχυρή φρουρά που δίνει των υπέρ πάντων αγώνα, δεν μπορεί η κυβέρνηση να κλείσει τα μάτια και να διατάξει «παύσατε πυρ» ή να την εγκαταλείψει στη τύχη της. Θα είναι υποχρεωμένη να σηκώσει όχι μόνο τα C-130 αλλά και τα F-16, καθώς και άλλα πολλά.
    Μόνο έτσι μπορείς να δηλώσεις στον αντίπαλο την αταλάντευτη βούλησή σου ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσεις στην επιβουλή εναντίον της ακεραιότητας του εθνικού σου χώρου. Έτσι έπραξαν και οι παλαιότερες ηγεσίες, όταν πέρα από συνθήκες και άλλους περιορισμούς, έστειλαν στα μεγάλα νησιά Μεραρχίες και Ταξιαρχίες. Και εκεί ασφαλώς θα έπρεπε να ισχύει ακόμη περισσότερο λόγω του μεγέθους των δυνάμεων που έχουν αγκιστρωθεί η αρχή της οικονομίας των δυνάμεων (οι δυνατότητες των Τούρκων το πολύ είναι για ένα μεγάλο νησί), αλλά η απειλή επέβαλε άλλη αντιμετώπιση.

    Ο όρος «ισχυρά» μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Μια φορά για ένα νησί του μεγέθους του Αγαθονησίου, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι μια Διμοιρία ΠΖ. Θα την υφαρπάξουν τα «bordo berelli» πριν καταλάβει κανένας τι συνέβη. Καλό είναι να το αντιμετωπίσουμε και αυτό. Το ενδεχόμενο δηλαδή να πληροφορηθούμε τη κατάληψη κάποιας μικρονησίδας από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης. Οποία ντροπή! Τι όνειδος; Να επαναληφθούν και πάλι τα Ίμια!!! Και με τη φρουρά αιχμάλωτη!!! Εδώ όμως δεν συζητάμε για βράχους βραχονησίδες η πολύ μικρές νησίδες, αλλά για μικρονήσια που κατοικούνται, ή για μικρονήσια που έχουν καταστεί σημαντικά εξ αιτίας των αμφισβητήσεων της Ελληνικής κυριαρχίας που έχει εγείρει η Τουρκία επ’ αυτών. Είναι πολύ λίγα τα νησιά αυτά για να πούμε-ισχυριστούμε-δικαιολογηθούμε σε κάποια στιγμή στο μέλλον, ότι δεν είχαμε τοποθετήσει ισχυρή αμυντική δύναμη επ’ αυτών, λόγω της τήρησης της αρχής της «οικονομίας δυνάμεων», όταν μάλιστα στις υπηρεσίες και στις άχρηστες μονάδες και ΚΕΝ του εσωτερικού διέρχονται σε αγρανάπαυση τη θητεία τους χιλιάδες «μωρά» των εχόντων το «μέσο», καθώς και εκατοντάδες μόνιμα στελέχη για να διεξαγάγουν εκπαίδευση 3 εβδομάδων στους νεοσύλλεκτους!!! Εδώ και αν καταστρατηγείται η αρχή της οικονομίας των δυνάμεων. Πόσοι μπορεί όμως να είναι αυτοί οι Λόχοι, ή οι Λόχοι (+) που απαιτούνται και δεν «έχουμε» να τους επανδρώσουμε; Εννοώ βεβαίως πλήρεις Λόχους. Εδώ θα ήθελα να θυμίσω ότι πριν αρκετά χρόνια σε κάποια μικρά αλλά «ενδιαφέροντα» νησιά, τη φρουρά την αποτελούσαν Λόχοι. Στη συνέχεια και με τη στροφή της απειλής προς τα μικρονήσια, τη φρουρά την αποτέλεσαν δυνάμεις επιπέδου τάγματος. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή η ηγεσία θα στραφεί αναγκαστικά σε αυτή την επιλογή.

    Συμφωνώ απόλυτα ότι η συγκρότηση της διακλαδικής δύναμης άμεσης αντίδρασης αποτέλεσε μια μεγάλη πρόοδο για τις ΕΔ. Πιστεύω και ελπίζω για επαύξηση των δυνατοτήτων. Αν και προερχόμενος από τα ΤΘ, πάντοτε πίστευα στο ρόλο και στις δυνατότητες των «Ειδικών Δυνάμεων». Αλλά για ένα γενικευμένο πόλεμο υψηλής έντασης χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα στρατό που να διαθέτει στρατιώτες. Διοίκησα Ίλες και ΕΜΑ επί πολλά χρόνια σε Έβρο και νησιά με πλήρη επάνδρωση (100%), μέση επάνδρωση (75-80%) και χάλια επάνδρωση (40%). Πόλεμο μπορούσα να κάνω μόνο με την επάνδρωση (75-100%). Μόνο η υπόψη επάνδρωση μπορεί να προσφέρει εκπαίδευση υψηλού επιπέδου και εκπαιδευμένη εφεδρεία. Το αν θα έχει όμως ο στρατός την επάνδρωση που επιβάλει η απειλή, είναι καθαρά και μόνο ζήτημα πολιτικής βούλησης που τα πιθανά δυσμενή αποτελέσματα της θα τα φορτωθούν οι στρατιωτικοί ηγέτες.

  27. Ο/Η NF λέει:

    1) Τα μικρα νησια ειναι απελπιστικα εκτεθειμενα, οι τουρκοι μπορουν να τα καταλαβουν αστραπιαία πριν ανοιγοκλεισoυμε τα ματια μας,επιχειρηση ανακαταληψης τους εχει λιγες πιθανοτητες επιτυχιας.
    2) Ειναι βεβαιο οτι ακομα και επιθεση εναντιον μικρου νησιου θα οδηγησει ταχυτατα σε γενικευμενη αεροναυτικη συρραξη στο Αιγαιο, ανεξαρτητα απο το τι θελουν οι πολιτικες ηγεσιες.Απο αυτην και μονο απο αυτην θα κριθει η μοιρα των νησιων.

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
    1) Ορθως εχουμε συμβολικες δυναμεις στα μικρα νησια.
    2) Ο «Πυρπολητης» ειναι ασχετος με την πραγματικοτητα και την κοινη λογικη.

  28. Ο/Η T.T. λέει:

    Well said!!!

  29. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Elsiodur,

    Κατ΄ αρχάς, επίτρεψέ μου να διευκρινίσω ότι η πρόθεσή μου δεν είναι να κάνω αντιπολίτευση στον ΕΣ ή στις ΕΔ. Κάθε άλλο. Το ενδιαφέρον – φαντάζομαι το κοινό ενδιαφέρον όλων όσων συμμετέχουν στη συζήτηση – είναι η εθνική μας άμυνα. Όταν βλέπω κάτι που θεωρώ ότι είναι σωστό σπεύδω να το επικροτήσω και να απονείμω τα εύσημα στους υπευθύνους. Κι όπου βλέπω κάτι που θεωρώ ότι είναι προβληματικό, το επισημαίνω γιατί ίσως έτσι προβληματίσει. Αν καμιά φορά χρησιμοποιώ έντονες διατυπώσεις, αυτό είναι από την αγωνία της κινητοποίησης – και όχι για άλλο λόγο.

    Επί της ουσίας τώρα:
    Αν καταλαβαίνω σωστά, στη δική σου απάντηση λες τα εξής (ελπίζω ότι τα αποδίδω σωστά):
    1. Σκοπός των «Πυρπολητών» είναι η «παροχή δυνατότητας ταχύτατης συγκέντρωσης σε τόπο και χρόνο προς εκτέλεση επιχειρήσεων είτε ενίσχυσης, είτε ανακατάληψης της μικρονήσου στόχου.»
    2. Λες ότι είναι «άλλο πράγμα είναι ο αριθμός και το είδος των δυνάμεων που διατίθενται σε ασκήσεις και άλλο αυτές που θα διατεθούν στα πλαίσια μιας τέτοιας πραγματικής επιχείρησης.»
    3. Σε κάθε περίπτωση «Θα μπορούσε κάλλιστα η ίδια δύναμη αντί να ενεργήσει παθητικά/αμυντικά να κληθεί να προσβάλει επιθετικά έναν τελείως διαφορετικό στόχο, αντίστοιχης ή και μεγαλύτερης αξίας της προβαλλόμενης μικρονήσου.»
    4. Σε καμιά περίπτωση δεν ακυρώνει τις άλλες δυνατότητες των ενόπλων δυνάμεων για γενικευμένο πόλεμο υψηλής έντασης. Μάλιστα, η στροφή της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια σε αιφνιδιαστική ενέργεια εναντίων μικρονήσου αντί κυρίας νήσου όπως τις δεκαετίες του ’70, του ’80 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90 οφείλεται ακριβώς στις πολύ αυξημένες δυνατότητές μας για διεξαγωγή υψηλής έντασης επιχειρήσεων.
    Επίτρεψέ μου μερικά σχόλια επ΄ αυτών.

    Κατ΄ αρχάς, οι Πυρπολητές (αν αντιλαμβάνομαι σωστά από τις ανοικτές πηγές ήταν δώδεκα για το 2012 κι έχει γίνει μία για το 2013, άρα λογικά είναι μηνιαίες) έχουν πολύ πιο ποικίλα σενάρια από τις καταλήψεις ή ανακαταλήψεις μικρονήσων. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στην τελευταία άσκηση με το σενάριο που αναφέρθηκε. Όμως το σύνολο των σεναρίων των ασκήσεων αναδίδει την ίδια αίσθηση: πυροσβεστικές ενέργειες. Το βράδυ θα κάτσω να τα μαζέψω όλα, προκειμένου να δοθεί μια πληρέστερη εικόνα – κι ενδεχομένως να γίνει πληρέστερη συζήτηση. Σε κάθε περίπτωση, εδώ είχαμε συγκεκριμένο σενάριο και αυτό σχολιάζαμε.

    Το σκεπτικό σου είναι, απ’ ότι καταλαβαίνω, το εξής: Έχει συγκροτηθεί μία δύναμη ταχείας αντίδρασης στο Αιγαίο, κι αυτό δεν είναι κακό. Ίσα-ίσα, έχουμε κάτι στα χέρια μας για να αντιδράσουμε άμεσα σε περίπτωση αιφνιδιαστικής ενέργειας των Τούρκων, για να μην ψάχνουμε εκείνη την ώρα τι μπορούμε να κινητοποιήσουμε. Το τι ακριβώς θα την κάνουμε δεν είναι προδιαγεγραμμένο – μπορεί να επιδιώξουμε να ανακαταλάβουμε το μικρονήσι, μπορεί όμως και να κάνουμε ενέργεια σε άσχετο σημείο της δικής μας επιλογής – θυμίζει το παλαιό «ισοδύναμο τετελεσμένο». Κι εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν εμποδίζει σε τίποτα τις φρουρές των νήσων να διεξαγάγουν υψηλής έντασης επιχειρήσεις με σχετικά βαριές πλέον δυνάμεις, όπως μπορούν να κάνουν εδώ και αρκετά χρόνια, με εμφανή αποτρεπτικά αποτελέσματα.
    Να εξηγήσω, λοιπόν, γιατί διαφωνώ με το σκεπτικό αυτό. Σε πολύ γενικές γραμμές: γιατί παίζουμε το παιγνίδι των στρατιωτικών επιλογών της Τουρκίας και παραμένουμε «τερματοφύλακας στο πέναλτυ». Εξηγούμαι.

    Κατ΄ αρχάς, τα σενάρια των ασκήσεων, όσο κι αν είναι παραλλαγμένα, δεν είναι ουρανοκατέβατα. Επειδή ούτε το σενάριο της άσκηση της ΔΑΕ δεν μπορεί να ήταν ουρανοκατέβατο, τόσο η ανακατάληψη όσο και το αεροδρόμιο δε μπορεί να ήταν απλώς για να ασκηθεί και η απεικόνιση. Προφανώς παραμένουν στο μυαλό των επιτελών. Αεροδρόμιο πέραν του Καστελλορίζου δε μπορώ να σκεφτώ – τα άλλα έχουν ισχυρές τοπικές φρουρές. Αν η άσκηση αφορούσε τουρκικό αεροδρόμιο, στην Ίμβρο ή στην μικρασιατική ακτή, η ενέργεια είναι αυτόχρημα ανόητη – και δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς τόσο ανόητος στο ΓΕΕΘΑ. Προφανώς αφορούσε ελληνικό αεροδρόμιο. Τώρα, το αν η μέθοδος κατάληψης ήταν ρεαλιστική, το αφήνω στην κρίση σου. Απλώς υπενθυμίζω ότι παρόμοια ενέργεια (αλλά αιφνιδιαστική, και όχι στο μάτι του κυκλώνα μιας κρίσης) είχε αρνηθεί να εκτελέσει η SAS το 1982, φτάνοντας σχεδόν στα όρια της ανταρσίας.

    Αν επιμείνουμε στο θέμα του «ισοδυνάμου τετελεσμένου», τότε η ΔΤΑ έχει το εξής βασικό μειονέκτημα: σε μία αιφνιδιαστική ενέργεια των τούρκων, εμείς θέλουμε να απαντήσουμε με κάτι – πολιτικά και στρατιωτικά – ισοδύναμο, δηλαδή και να αποφύγουμε να προσβάλουμε άμεσα την επιθετική δύναμη των τούρκων και να δείξουμε ότι κι εμείς κάναμε κάτι αντίστοιχο – άρα ας διαπραγματευτούμε για να γυρίσουμε στο status quo ante. Όμως, εάν και όταν οι τούρκοι επιχειρήσουν κάτι τέτοιο, θα έχουν επιτύχει έναν επιχειρησιακού επιπέδου αιφνιδιασμό. Θα έχουν κινητοποιήσει συγκεκριμένες και σχετικά περιορισμένες δυνάμεις (πχ ένα δύο ΑΜ τάγματα καταδρομών, μαζί με την αντίστοιχη δύναμη αεροπορικού καθώς και την ετοιμότητα της πολεμικής τους αεροπορίας). Οι δικές μας αντίστοιχες δυνάμεις ετοιμότητας είναι εύκολο να συναχθούν από τον Πυρπολητή – και από άλλα απλά δεδομένα. Ένας λόχος ετοιμότητας της ΜΑΛ, και πιθανότατα κάποιοι λόχοι ετοιμότητας των ΕΤΕΘ για τοπική δράση (και μάλλον είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι, δεδομένων του μεγέθους και της διασποράς της 13ης ΔΕΕ). Η 71η Ταξιαρχία παρέχει ετοιμότητα για τον «βόρειο τομέα», άρα εκτός περιοχής ευθύνης ΑΣΔΕΝ. Με απλά λόγια: επειδή οι τούρκοι έχουν την πρωτοβουλία και εμείς έχουμε πολύ μικρότερες ΕΔ (και με την παρούσα διάρκεια θητείας τραγικά μικρότερες) οι δυνάμεις που μπορούμε να κρατάμε σε άμεση ετοιμότητα είναι πολύ μικρότερες ακόμη κι από τις – περιορισμένες, έστω – δυνάμεις που μπορούν οι τούρκοι να «κρύψουν» από το ελληνικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για να επιτύχουν αιφνιδιασμό. Είτε οι δικές μας δυνάμεις κληθούν να επιτεθούν στις αντίστοιχες τουρκικές, είτε να ενεργήσουν κάπου αλλού ώστε να επιτύχουν «ισοδύναμο» αποτέλεσμα, ο μικρότερος όγκος τους θα είναι καθοριστικός, εφ’ όσον η προτεραιότητα είναι αυτοί που θέτουν οι πυρπολητές: άμεση αντίδραση με τις δυνάμεις ετοιμότητας. Κι επειδή αναφέρθηκε ότι άλλος ο όγκος των μονάδων που χρησιμοποιήθηκαν στην άσκηση και άλλος αυτός που θα χρησιμοποιηθεί σε πραγματική κατάσταση, η απάντηση είναι ότι δε μπορεί να διαφέρουν ιδιαίτερα. Ούτε οι χερσαίας διαθέσιμες δυνάμεις ετοιμότητας, ούτε οι αεροπορικές.

    Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική αντίδραση τέτοιου είδους θα έχει δύο ακόμη κρίσιμα μειονεκτήματα: α) σε αντίθεση με την τουρκική, δε μπορεί να επιτύχει αιφνιδιασμό. Η τουρκική ενέργεια θα βασίζεται ουσιωδώς στην αρχική αδράνεια, μούδιασμα και δισταγμό που θα έχει η ελληνική αντίδραση, μη ούσα σίγουρη για το ότι πρόκειται για πραγματική τουρκική ενέργεια. Αντίθετα, η τουρκική αντίδραση σε ελληνική ενέργεια που θα εκδηλωθεί ακόμη και πολύ λίγες ώρες αργότερα, δε θα έχει καμία τέτοια αδυναμία, ακόμη κι αν εκδηλωθεί σε διαφορετικό γεωγραφικό σημείο. Αυτό ισχύει για όλες τις πτυχές, ιδιαίτερα πάντως για την αεροπορική.
    Επιπλέον, οι τούρκοι έχουν μία μεγάλη άνεση επιλογής στόχου που τους παρέχει το πολιτικό αποτέλεσμα που θέλουν: υπάρχουν περίπου δέκα, κατ΄ ουσίαν αφύλακτα, κατοικημένες μικρο-νήσοι που παρέχουν στην Άγκυρα το τετελεσμένο που επιθυμεί. Η ελληνική επικράτεια είναι γεωγραφικά κατακερματισμένη. Τι αντιστοίχους στόχους παρέχει η Τουρκία; Κατ΄ ουσίαν κανέναν.

    Για να συνοψίσω τα ανωτέρω: η ελπίδα ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αιφνιδιαστική ενέργεια της Τουρκίας για να την εξουδετερώσουμε ή να την ανταποδώσουμε σε αντίστοιχο επίπεδο αρκετά γρήγορα, είναι καταδικασμένη από τη φύση της. Δεν είναι το πρόβλημα αν ο μηχανισμός είναι αρκετά καλός ή όχι: είναι η στρατηγική επιλογή λανθασμένη. Κι ως γνωστόν, λανθασμένες επιλογές σε ένα επίπεδο διεξαγωγής του πολέμου είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστούν από πολύ καλή εκτέλεση σε κατώτερο επίπεδο. Στην προκειμένη περίπτωση, το επίπεδο της «υψηλής στρατηγικής» κάνει τραγικά λανθασμένη επιλογή («τις σημειακές κρίσεις χωρίς κλιμάκωση» του κ. καθηγητή) και υπονομεύει κάθε στρατηγική, επιχειρησιακή και τακτική επιλογή των ΕΔ.

    Τέλος, σχετικά με τις «υψηλής εντάσεως επιχειρήσεις» από τις φρουρές των νησιών, που οι Πυρπολητές δε θέτουν σε αμφισβήτηση: Δεν ήταν αυτό που εννοούσα εγώ. Αν και αυτό που εννοούσα πρόκειται να το αναπτύξω προσεχώς σε άλλα κείμενα, συνοπτικά: η παρατήρησή μου δεν αφορούσε τις ΑΔΤΕ αλλά τις επίλεκτες ελαφρές δυνάμεις του ΕΣ. Γιατί θεωρώ ότι με τους «πυρπολητές» η προσοχή τους στρέφεται στις πολύ περιορισμένες και εξαιρετικά γρήγορες ενέργειες, που από τη φύση τους είναι πιο αδύναμες από αυτές που απαιτούνται. Για να το κάνω πιο λιανά: αν καταληφθεί το Καστελλόριζο ή το Αγαθονήσι, τότε δε γίνεται να ανακαταληφθεί άμεσα από λόχο. Αν και αφού αποκτηθεί αεροπορική κυριαρχία ή, έστω, αεροπορική υπεροχή στην περιοχή (ή, πιο ρεαλιστικά, σε όλο το Αιγαίο) τότε για την κατανίκηση των μέχρι τότε εγκατεστημένων δυνάμεων θα χρειαστεί η οργανωμένη ενέργεια δυνάμεων επιπέδου ταξιαρχίας (όπως κι αν είναι οργανωμένη αυτή – έχω καταθέσει αλλού την άποψή μου). Από αυτού του είδους τις υψηλής εντάσεως επιχειρήσεις απομακρύνονται οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΣ με τους «Πυρπολητές»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s