«Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο» και τα όρια της «ψύχραιμης ανάλυσης»»

Μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες

Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική. Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» δεν έχει έμπρακτο αντίκρυσμα όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδεικνύοντας έτσι άθελά της πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς μέσω του «ευρωπαϊκού δρόμου» και της επιρροής των «Ευρωπαίων εταίρων». Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλμένοι ή έστω συζητήσιμοι χειρισμοί. Συνιστούν τα εύγλωττα επιφαινόμενα μιας βαθύτερης ιστορικής κόπωσης, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παράλυσης. Στον βαθμό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφ’ όσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός. Απ’ αυτές τις συνθήκες ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό». Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι  αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον όποιο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο δενέχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους, ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στη μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο γιατί, αν ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική; Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο τηςβραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες γαλανόλευκα ράκη, όποτε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαμε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου. Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον ορό να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον ορό να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαιστικές», αδιάφορο). Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τις γράψουν ίσως άλλοι. Εμένα μου έρχεται στον νου η τετριμμένη, αλλά πάντοτε ευθύβολη θυμοσοφία: όπως στρώνει καθένας, έτσι και κοιμάται.

Η Θεωρία του Πολέμου,

Επίμετρο στην Ελληνική Έκδοση: 

Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου

του Παναγιώτη Κονδύλη

Εκδόσεις Θεμέλιο, 1996

Με αυτό το κείμενο, το 1996 ο μακαρίτης Παναγιώτης Κονδύλης διατύπωνε και υποστήριζε τις εκτιμήσεις του για την μελλοντική πορεία της χώρας.

Η άμυνα της χώρας είναι κατ΄ εξοχήν πολιτικό θέμα. Όλων των τεχνικών θεμάτων, αυτών που συνήθως μονοπωλούν την προσοχή όσων ενδιαφέρονται για την άμυνα, προηγούνται δύο θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα, τα οποία και καθορίζουν την άμυνα μιας χώρας.

Ο πρώτος θεμελιώδης παράγων είναι η αποφασιστικότητα της ηγετικής ομάδας να οργανώσει σοβαρά τη στρατιωτική ισχύ της χώρας, επειδή τη θεωρεί κεντρικό στοιχείο για την επιβίωση της χώρας στο διεθνές σύστημα. Η αποφασιστικότητα αυτή δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αυτονόητη. Αντιθέτως, είναι το στοιχείο που διακρίνει τα αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα (μεγάλα και μικρά) από τα (πολύ περισσότερα, σε κάθε στιγμή της ιστορίας) ελεγχόμενα («πελατειακά», όπως λέγεται στη γλώσσα της πολιτικής επιστήμης) πολιτικά υποκείμενα. Δε θα εξετάζεται εδώ το περιθώριο αυτονομίας του κάθε κράτους – προφανώς αυτό δεν είναι ποτέ απόλυτο. Αναφερόμαστε στην κατ΄αρχήν διάθεση του κράτους – και της ηγετικής του ομάδας. Και, φυσικά, επειδή ο λόγος έγινε για τις ηγετικές ομάδες, αυτές δε μπορεί να είναι ποτέ τελείως ανεξάρτητες από την κοινωνία στην οποία ηγεμονεύουν.

Ο δεύτερος θεμελιώδης παράγων είναι η ικανότητα της ίδιας της κοινωνίας να δημιουργήσει και να υποστηρίξει την πολύπλοκη και πολυσύνθετη οργάνωση της στρατιωτικής ισχύος. Η αλήθεια είναι ότι οι στρατιωτικοί μηχανισμοί – και ό,τι απαιτείται για τη δημιουργία και τη λειτουργία τους – είναι ό,τι πιο σύνθετο και πολύπλοκο απαιτείται από μια κοινωνία. Κι αυτό αναφέρεται περισσότερο στη συνολική της ικανότητα να δημιουργήσει αποτελεσματικές μεγάλης κλίμακας οργανωτικές δομές και δευτερευόντως στην τεχνολογική δεξιότητά της κοινωνίας (που και αυτή αποτελεί περισσότερο οργανωτικό επίτευγμα παρά τεχνικό «ταλέντο»).

Πριν και πάνω απ’ όλα, τα αμυντικά ζητήματα έχουν να κάνουν με αυτά τα δύο θέματα: ηγετική ομάδα (και όχι αποκλειστικά «πολιτική ηγεσία») και κοινωνία. Οι συζητήσεις όσων ενδιαφέρονται για την άμυνα σχετικά με το ένα ή το άλλο τεχνικό θέμα μπορούν να παρομοιαστούν, τρόπον τινά, με συζητήσεις των πολιτών που ενδιαφέρονται για το επίπεδο παροχής υπηρεσιών υγείας σε μια κοινωνία κι αντί να συζητούν για το σύστημα υγείας, συζητούν για ιατρικά θέματα.

Πρόσφατα συνεδρίασε το ΚΥΣΕΑ με θέμα τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Προφανώς, εξ αιτίας της δεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας, οι «στρατιωτικοί εξοπλισμοί» είναι παραπειστικός τίτλος. Στην πραγματικότητα, το ΚΥΣΕΑ ασχολήθηκε με την έγκριση παραγγελιών ανταλλακτικών, προκειμένου να επανέλθουν σε αποδεκτά επίπεδα διαθεσιμότητας και λειτουργικότητας τα υφιστάμενα συστήματα. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε το Strategy Reports, το ΚΥΣΕΑ συνήλθε για να αποφανθεί επί θεμάτων που απαιτούν απλές υπουργικές αποφάσεις.

Ακόμη και μέσα σε μια τέτοια διαδικασία, η πολιτική ηγεσία της χώρας απέτυχε(;) για πολλοστή φορά να εξασφαλίσει την ικανοποίηση της επείγουσας (πλέον…) απαίτησης τη ΠΝ για την προμήθεια 6 συσσωρευτών για τα υποβρύχια 209, που παραμένουν ο κορμός της ελληνικής υποβρυχιακής δύναμης.

Μία μικρού ύψους παραγγελία η οποία κρίνει την δυνατότητα του Πολεμικού Ναυτικού να επιχειρεί αποτελεσματικά σε ένα κρίσιμο πεδίο εξαιρετικής επιχειρησιακής και πολιτικής σημασίας εκκρεμεί, χαμένο σε ατέρμονες διαδικασίες, επί έξι έτη, και επί υπουργίας τεσσάρων υπουργών και δύο κυβερνήσεων. Το ακόμη πιο εκπληκτικό γεγονός ότι πρόκειται για σπάνια περίπτωση υποσυστημάτων που κατασκευάζονται εγχωρίως από μια διεθνώς κορυφαία ελληνική εταιρεία.

Δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει στην ιστορία αυτή, και ποια από τις δυνατές ερμηνείες είναι η χειρότερη…

Στον μηχανισμό προμηθειών του Υπουργείου Αμύνης κάποια στελέχη, εμφανώς και προκλητικά, τορπιλίζουν επί μακρόν μία κρίσιμη και συγκριτικά μικρού μεγέθους προμήθεια.

  • Είναι ανίκανοι οι διαδοχικοί υπουργοί να ταυτοποιήσουν τα ύποπτα υπηρεσιακά στελέχη, και να τα αντιμετωπίσουν; Κι αν είναι τόσο ανίκανοι, με ποιο απύθμενο θράσος διεκδικούν τέτοιες θέσεις;
  • Είναι τόσο ευάλωτοι σε πιέσεις οι διαδοχικοί υπουργοί, ώστε να αφήνουν τη χώρα με κρίσιμα αμυντικά κενά; Κι αν είναι ευάλωτοι, σε ποιους και για ποιους λόγους; Γιατί όταν δεν ξέρουμε, μπορούμε να βάλουμε με το μυαλό μας ό,τι θέλουμε.
  • Είναι οι ίδιοι οι υπουργοί συνένοχοι με τους «υπηρεσιακούς παράγοντες», που για προφανείς λόγους τορπιλίζουν την προμήθεια των συσσωρευτών; «Μαζί τα τρώνε», όπως είπε και βετεράνος υπουργός, που ξέρει απ΄ αυτά;
  • Είναι τόσο αδιάφοροι για την άμυνα της χώρας τους, που δε μπορούν να κινητοποιηθούν για να λύσουν ένα τετριμμένο πρόβλημα του υπουργείου τους; Κι αν ναι, τι αντίληψη περί εθνικής πολιτικής μπορεί να έχουν αυτοί οι άνθρωποι;

Επί έξι (6) έτη, το Πολεμικό Ναυτικό προσπαθεί να αντικαταστήσει τους συσσωρευτές των υποβρυχίων, των οποίων το όριο λειτουργίας έχει προ πολλού λήξει. Τέσσερις (4) διαδοχικοί υπουργοί αμύνης δεν έχουν καταφέρει να λύσουν το πρόβλημα.

«Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες που συναπαρτίζουν το ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο»…

15 Responses to «Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο» και τα όρια της «ψύχραιμης ανάλυσης»»

  1. Ο/Η NF λέει:

    Ολοι ξερουμε τον Π. Κονδυλη από το γνωστο βιβλιο του και το περιφημο «Επιμετρο». Όμως ο σπουδαιος αυτος ανθρωπος ειχε γραψει και διαφορα αρθρα που απότελουν πραγματικα διαμαντια
    Προτεινω το παρακατω:
    http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=27

    Ιδου ενα αποσπασμα:
    «όσοι αντιτάσσονται με πάθος ιεροκηρύκων στα εξοπλιστικά προγράμματα, οφείλουν να αντιληφθούν ότι είναι πρακτικά το ίδιο είτε έχεις ένοπλες δυνάμεις με ανεπαρκή και απηρχαιωμένο εξοπλισμό είτε δεν έχεις καθόλου. Αν οι ειρηνιστές ήσαν συνεπείς, θα έπρεπε να ζητούν ρητά τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων, αφού έτσι κι αλλιώς αποκλείουν τον πόλεμο και πιστεύουν στην παντοδυναμία του «διαλόγου μεταξύ λογικών ανθρώπων».

    Περι ΚΥΣΕΑ:
    Το ΚΥΣΕΑ, ειναι ενα γελοιο καταλοιπο απο την πρωτη οκταετια του Ανδρεα Παπανδρεου (1981-1989) και δεν εχει λογο υπαρξης. Δεν γινεται καμμια σοβαρη συζητηση εκει , απλως επικυρωνονται τυπικα οι αποφασεις που εχουν λαβει ο Πρωθυπουργος και ο ΥΕΘΑ.

    Περι συσσωρευτων των Υ/Β
    Υπενθυμιζεται ότι το Συνταγμα της Ελλαδας και η δομη των κομματων καθιστα τον εκαστοτε Πρωθυπουργο οιωνει κοινοβουλευτικο Δικτατορα. Ποιος εμποδιζει τον αξιοτιμο κ. Πρωθυπουργο, να δωσει εντολη στο ΥΕΘΑ να παραγγειλει αμεσως συσσωρευτες για τα υποβρυχια; Ενας Πρωθυπουργος που κρυβεται πισω απο τον Υπουργο του η από υποτιθεμενα «υπηρεσιακα στελεχη που κωλυσιεργουν» ειναι ενας ΓΕΛΟΙΟΣ κυβερνητης.

    O Προεδρος των ΗΠΑ Χαρυ Τρουμαν ειχε μια επιγραφη πανω στο γραφειο του με τιτλο “The buck stops here!”

    Με αυτον τον τροπο θυμιζε σε ολους, και στον εαυτο του, οτι ο Αρχηγος της Εκτελεστικης Εξουσιας, ειναι ο τελικος υπευθυνος για τις πραξεις και παραλειψεις της Κυβερνησης, και δεν μπορει να κρυβεται πισω απο τους αλλους.
    Ποιοι είναι οι κακοι και καταχθονιοι «υπηρεσιακοι παραγοντες» που είναι τοσο διαβολικοι και πανισχυροι ώστε να αψηφουν τον ιδο τον Πρωθυπουργο και τον ΥΕΘΑ; Μα φυσικα οι επιτροποι τη Τρόικας, που εχουν τοποθετηθει στο ΥΕΘΑ, όπως και σε όλα τα Υπουργεια, και που χωρις την εγκριση τους ουτε χαρτι υγειας δεν μπορει να αγοραστει.

  2. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    NF,

    Επί των απόψεών σου δε σχολιάζω, κατά πάγια, πλέον, τακτική, αφού αποδείχθηκε άνευ νοήματος.

    Επί του πραγματολογικού, όμως, που αναφέρεται στην τελευταία παράγραφο: οι υπηρεσιακοί παράγοντες που εμπλέκονται, όπως και το συνολικό πρόβλημα, δεν έχει καμία σχέση με την τρόικα. Τελεία και παύλα, και προς αποφυγή εντυπώσεων.

  3. Ο/Η strategy λέει:

    Το αστείο είναι ότι από το κουαρτέτο ολκής βρέθηκε ένας που ασχολήθηκε με το ζήτημα των συσσωρευτών των υποβρυχίων και αυτός ήταν ο υπηρεσιακός ΥΕΘΑ Στγ ε.α. Φ. Φράγκος. Ένα μήνα έμεινε στον υπουργικό θώκο μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων του 2012 και δεν άφησε τίποτα ανυπόγραφο,. Υπέγραψε τη έγκριση της προμήθειας των συσσωρευτών αλλά λίγο αργότερα ανέλαβε ο Παν(αξι)ος…

  4. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Έτσι.

    Για να δίνει το μέτρο της (αν)ικανότητας των υπολοίπων.

  5. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Βελισάριε καλησπέρα

    Προς τι η απορία για τη μη προμήθεια συσσωρευτών υποβρυχίων; Το πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος για την εθνική άμυνα είναι απόλυτα σαφές επί του συγκεκριμένου ζητήματος. Προβλέπει:

    «Ενισχύουμε την εμπλοκή της εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας και των εγχώριων κατασκευαστικών εταιριών σε προγράμματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, σε συνεργασία με τα συναρμόδια Υπουργεία».

    Ως εκ τούτου οι «μετριότητες υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες» εφαρμόζουν το πρόγραμμα τους, που προβλέπει την εμπλοκή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας κατασκευής συσσωρευτών σε προγράμματα ΝΑΤΟ κ’ ΕΕ. Το πρόγραμμα δεν λέει ότι θα ενισχύσουν την εμπλοκή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας σε εξοπλιστικά προγράμματα των Ελληνικών ΕΔ. Διότι ως γνωστό τα εξοπλιστικά προγράμματα των ΕΔ ανατίθενται σε οίκους του εξωτερικού. Με το αζημίωτο πάντοτε.

  6. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Αρματιστή,

    Όπως και οι δύο πολύ καλά γνωρίζουμε, το κυβερνών κόμμα (όπως και τα υπόλοιπα) δεν είχε πρόγραμμα για την άμυνα. Είχε ένα χαρτί (για να μην το χαρακτηρίσω αλλιώς) που συνετάχθη αργά το βράδυ με πολύ copy-paste απ’ όπου έβρισκε ο καθείς επίστρατος που εκλήθη άρον-άρον να το γράψει, προφανέστατα από την κεντρική κλαδική.

    Φυσικά, η άμυνα δεν υπήρξε «προνομιούχος» κατ΄αυτό. Δε νομίζω ότι, με εξαίρεση, σε κάποιο βαθμό, τη δημοσιονομική πολιτική (λόγω εντονότατης πίεσης), υπήρξε πρόγραμμα σε οποιονδήποτε άλλο τομέα. Μια γενική έφοδος προς την εξουσία – και βλέπουμε.

    Παρεμπιπτόντως, τα δύο από τα τέσσερα καμάρια της υπόθεσης δεν ανήκουν στον κυβερνών κόμμα.

  7. Ο/Η NF λέει:

    1. Ας αφησουμε καλυτερα τους αναγνωστες να κρινουν τις αποψεις μας.

    2. Απορω ποιοι ειναι αυτοι οι μυστηριωδεις, αορατοι, καταχθονιοι, μη κατονομαζομενοι «υπηρεσιακοι παραγοντες» που ειναι τοσο πανισχυροι ωστε να αψηφουν τον Α/ΓΕΝ, τον Α/ΓΕΕΘΑ και τον Πρωθυπουργο τον ιδιο. Ονομα δεν εχουν;

    3. Περι τρόικας, αντιγραφω απο τη φιλοκυβερνητικη εφημεριδα «Εθνος»:
    “Σχέδιο επαναφοράς των οδοιπορικών στους στρατιωτικούς για το 2014, ύψους 25 εκατομμυρίων ευρώ, που θα εξασφαλιστούν από την περαιτέρω περικοπή των εξοπλιστικών προγραμμάτων, επεξεργάζεται ήδη το υπουργείο Αμυνας. Το υπουργείο Αμυνας έλαβε το «πράσινο φως» από τον ίδιο τον πρωθυπουργό για την εκπόνηση του συγκεκριμένου σχεδίου που θα υποβληθεί επισήμως στην τρόικα.”

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63837160

    Συμπερασμα: Για μια δαπανη 25 εκ. Ευρω, που αντιστοιχει στο 0,013 % του ΑΕΠ, και στο 0,047 % των φορολογικων εσοδων του κρατους, ο κ. Πρωθυπουργος πρεπει να ζητησει αδεια απο την Τρόικα. Τα σχολια περιττευουν.

  8. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Το κονδύλιο είναι εγγεγραμένο επί έτη στον προϋπολογισμό, χωρίς να έχει αντιδράσει ούτε η τρόικα, ούτε οι φαντασιώδεις «επίτροποί» της.

    Καλό είναι να γνωρίζουμε για τι μιλάμε.

    Αυτό ακριβώς κάνει την υπόθεση των συσσωρευτών τόσο χαρακτηριστική.

    Παρεμπιπτόντως, το θέμα χρονίζει πολύ πριν την τρόικα.

  9. Ο/Η GC λέει:

    Το θέμα τω υποβρυχίων είναι απλά σύμπτωμα. Η ουσία της ανάλυσης του Κονδύλη είναι η ανυπαρξία πολιτικής βούλησης αλλα και κοινωνικής θέλησης να υποστηριχθεί η εθνική άμυνα η οποία αντιμετωπίζεται με όρους δημοσίου τομέα. Τα συμπεράσματα του Κονδύλη είναι καταθλιπτικά και δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας, να θυμίσω πως ο Κονδύλης είχε προτείνει έναν οριστικο (και επώδυνο) συμβιβασμο με την Τουρκία όσο η ισχύς της παραμένει σε ανεκτά επίπεδα, διότι ο χρόνος κυλά εναντίων μας.

  10. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Πολιτικής βούλησης, κοινωνικής θέλησης και, επίτρεψέ μου να συμπληρώσω: ικανότητας για οργάνωση – οικονομική πρωτίστως, αλλά και με όλα τα υπόλοιπα που αυτή απαιτεί.

    Παρ’ όλο που ήμουν ένθερμος αναγνώστης του, δεν ασπαζόμουν σε όλα τις αντιλήψεις του Κονδύλη, ούτε και τις εκτιμήσεις του άλλωστε, αλλά… η ευστοχία του συγκεκριμένου κειμένου είναι εκκωφαντική.

    Την πρόταση του Κονδύλη που αναφέρεις δεν τη θυμάμαι (και δεν εννοώ ότι την αμφισβητώ). Αλλά νομίζω ότι έχει το βασικό πρόβλημα οποιασδήποτε υποχωρητικής πρότασης: Αν επέλθει ένας, επώδυνος έστω, συμβιβασμός με την Τουρκία (και φυσικά, ποιος «επώδυνος» συμβιβασμός είναι αποδεκτός, και που αρχίζει ο απαράδεκτος συμβιβασμός;) τότε τι θα σταματήσει την πίεση της Τουρκίας η οποία θα διατηρεί την υπεροχή;

    Δυστυχώς, ούτε ο συμβιβασμός είναι λύση.

  11. Ο/Η GC λέει:

    Ούτε εγώ συμφωνώ με αυτή την πρόταση, όμως προκειμένου να αντισταθμίσουμε την Τουρκική ισχύ εμπλεκόμαστε σε ανισοβαρείς συμμαχίες «προστασίας» παραχωρώντας ανταλάγματα κλπ Επομένως, μπορεί ψυχολογίκά να είμαστε «ανυποχώρητοι¨απένατι στην Τουρκία, όμως τα «αδιαπραγμάτευτα» κυριαρχικά μας δικαιώματα είναι υπο την εποτπεία «συμμάχων». Για να μην μακρυλογούμε, μόνο η επαύξηση της εθνικής ισχύος μπορεί να φέρει πραγματική ανεξαρτησία και στην παρούσα κατάσταση μας μπορούμε μόνο να διαλέξουμε επικυρίαρχο.

    «Υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για τους οποίους η εθνική μας στρατηγική είναι σήμερα υποχρεωμένη να έχει προ οφθαλμών ένα ευρύτατο φάσμα πιθανών εξελίξεων, που αρχίζει από τον συμβιβασμό, έστω και με απώλειες, και τελειώνει στον πόλεμο. Αναφέρομαι ιδιαίτερα στις σχέσεις με την Τουρκία. Η διαφορά του γεωπολιτικού δυναμικού ανάμεσα στις δύο χώρες αυξάνεται συνεχώς υπέρ της Τουρκίας, και σε 20-30 χρόνια θα είναι αβάσταχτη για την ελληνική πλευρά. Στην προοπτική αυτή μου φαίνεται προφανές ότι ένας συμβιβασμός θα αποτελούσε για την Ελλάδα το μικρότερο κακό, ακόμη και αν παραχωρούσε κάτι από ό,τι θεωρεί αυτή τη στιγμή κυριαρχικό της δικαίωμα»
    Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000 (εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1998), με επικεφαλίδα «Ιδεολογίες και Ελληνική Εθνική Στρατηγική» (σελ. 181-188).

  12. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ φίλε,

    Συμφωνούμε απόλυτα ότι μόνον η επαύξηση της εθνικής ισχύος μπορεί να αυξήσει τα όρια της εθνικής ανεξαρτησίας. Έκανα όμως τη διευκρίνιση γιατί η θεωρία του συμβιβασμού (που δε χαρακτηρίζεται, καν, «επώδυνος») είναι μια συνηθισμένη καραμέλα, τόσο «δεξιάς» όσο και «αριστερής» προελεύσεως: «Ας δώσουμε, επί τέλους, στους Τούρκους ό,τι θέλουν, ώστε να «κλείσουμε» αυτό το πρόβλημα και να ασχοληθούμε με τα ουσιώδη: την «ανάπτυξη» (αν η προέλευση είναι «δεξιά», ή την «κοινωνική δικαιοσύνη», (αν η προέλευση είναι αριστερή)».

    Είχα καιρό να διαβάσω αυτό το κείμενο. Τα δύο αυτά βιβλιαράκια έχουν γίνει πολλές φορές δώρο σε πολιτικά αφελείς φίλους…

  13. Ο/Η manolis λέει:

    O επώδυνος συμβιβασμός ειναι η μοιρασια των υδρογονανθρακων του Αιγαιου. Ολα τα υπολοιπα θεματα της Ελλαδας με την τουρκια μετα απο αυτο, θα υποβιβασθουν σε σχετικως απλα τεχνοκρατικα ζητηματα που μπορουν να λυθουν με βραχυχρονιες διμερεις διαβουλευσεις και συμφωνιες – πλην Κυπριακου. Οταν οι τουρκοι παρουν το μεριδιο που -νομιζουν οτι- τους αναλογει, μεχρι και συμφωνο φιλιας θα υπογραψουν, οπως οι Βενιζελος – Κεμαλ Ατατουρκ μετα τη Μικρασιατικη καταστροφη. Το πιο πιθανο ειναι οτι το Αιγαιο θα ειρηνευσει αρκετα, διοτι θα γινει πεδιο μεγαλης οικονομικης αναπτυξης και μαλιστα με συμμετοχη/συμφεροντα πολλων και ισχυρων τριτων χωρων.
    Φυσικα , κανεις εχεφρων Ελληνας δεν μπορει να αποκλεισει το ενδεχομενο, να ανοιξει κι’αλλο η ορεξη των λεοντων…

  14. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Οι υδρογονάνθρακες του Αιγαίου μπορεί να είναι μια ερμηνεία για το τι εννοούσε ο Κονδύλης, και το τι θα αντιλαμβάνονταν οι δύο πλευρές.

    Κατά τη γνώμη μου, ούτε ο μεν ούτε οι δε είχαν τους (πιθανολογούμενους το 1996) υδρογονάνθρακες, που μάλιστα δεν έχουν εντοπιστεί ποτέ στο Αιγαίο. (Ακόμη και σήμερα, τα κοιτάσματα δεν είναι σε περιοχές που αμφισβητούνται στο Αιγαίο).

    Η στόχευση της Τουρκίας αφορά τα πετρέλαια μόνον παρεμπιπτόντως. Η στόχευσή της αφορά την κυριαρχία στο Ανατολικό Αιγαίο, ασχέτως πετρελαίων. Κι οποιαδήποτε απεμπόληση δικαιωμάτων μας θα είχε δύο σαφή αποτελέσματα: 1) θα μας εξασφάλιζε λίγο χρόνο, 2) θα αποθράσυνε πλήρως του Τούρκους, εδραιώνοντας τους την πεποίθηση ότι είναι εύκολο να επιτύχουν τον επόμενο στόχο. Δεν θέλει παρά επιμονή, πίεση, και κάποια σχετική υπομονή.

  15. Ο/Η NF λέει:

    Απο παλαιοτερη δηλωση του τοτε εκπροσωπου τυπου της ΝΔ Γιαννη Μιχελακη τον Απριλιο του 2012:
    “Ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος υπήρξε βασικός συνήγορος του κ. Τσοχατζόπουλου στην Εξεταστική Επιτροπή για το σκάνδαλο των TORM1, δεν δικαιούται, πλέον, να σιωπά. Είναι, άλλωστε ο ίδιος που – το 2010 – αναθεώρησε την επαχθή σύμβαση Τσοχατζόπουλου, για τα υποβρύχια, αποδεχόμενος ακόμη επαχθέστερους όρους. Για παράδειγμα: Δέσμευσε το Δημόσιο να καταβάλλει τα οφειλόμενα ποσά σε τακτές ημερομηνίες, χωρίς, όμως, να δεσμεύσει την κατασκευάστρια εταιρία, για αντίστοιχη πρόοδο των εργασιών. Και χωρίς να προβλέψει εγγυητικές επιστολές, καλής εκτέλεσης ή έγκαιρης παράδοσης. Οι κύριοι Τσοχατζόπουλος και Βενιζέλος, ως υπουργοί Εθνικής Άμυνας, με τις δύο αυτές συμβάσεις, πέτυχαν το ακατόρθωτο. Να έχουμε πληρώσει πάνω από δύο δισ. ευρώ, αλλά – αντί των οκτώ – να έχουμε παραλάβει, μετά από 12 χρόνια, μόνο ένα υποβρύχιο. Και αυτό με προβλήματα, τα οποία διορθώθηκαν εκ των υστέρων. Η Νέα Δημοκρατία, όπως ήταν φυσικό, ούτε ψήφισε την κύρωση της σύμβασης Βενιζέλου, ούτε την υλοποίησε από το Νοέμβριο του 2011, μέχρι σήμερα».

    http://www.topontiki.gr/article/60134/O-SURIZA-thumizei-sti-ND-dilosi-Mixelaki-gia-Benizelo-kai-upobruxia

    Απο τη χθεσινη συνεντευξη του Πρωθυπουργου κ. Αντωνη Σαμαρα στον Γ. Πρετεντερη και το MEGA:

    ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς είναι η προσωπική σας σχέση με τον κ. Βαγγέλη Βενιζέλο;
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πολιτικά μας χωρίζουν πάρα πολλά. Αυτό το οποίο μας ενώνει είναι αυτή η κοινή ευθύνη που σας είπα, για το αύριο. Με ρώτησε προχθές ένας: βάλλεται ο Βενιζέλος από διαφόρους κύκλους. Εγώ θα τολμήσω να το πω δημόσια, βάλλεται για τα υποβρύχια. Για τα υποβρύχια έγινε και προανακριτική και εξεταστική το ’11 και δεν του βρήκαν τίποτα. Βάλλεται για τη λίστα Λαγκάρντ. Έγινε εξεταστική, δεν του βρήκαν τίποτα. Για τα υποβρύχια, ρωτώ, αυτοί που τότε ήταν με τον Τσοχατζόπουλο, σήμερα σε ποιο κόμμα βρίσκονται;
    Για τη Λαγκάρντ βγήκε ότι δεν υπάρχει τίποτα να του πούνε. Επομένως αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι στοχεύουν όπου βρουν, πιστεύοντας ότι θα αποκομίσουν οφέλη. Και μιλάω ιδιαίτερα για το ΣΥΡΙΖΑ, είμαι καθαρός. Αλλά χτυπάνε όχι τον Βενιζέλο, ή τον Σαμαρά ή τον οποιονδήποτε. Τη σταθερότητα του τόπου χτυπάνε, που εγώ σας τη βάζω από την αρχή της κουβέντας μας ως τη μεγάλη προϋπόθεση προκειμένου να βγει ο κόσμος από το τέλμα και από την κρίση.

    Αθωος λοιπον ο Βενιζελος για τον Σαφα, αθωος για τα 132.000.000 ευρω που του προκατεβαλλε για δυο νεα Υ/Β, τα οποια ουδεποτε αρχισαν να ναυπηγουνται, οταν με 100.000.000 ευρω θα μπορουσε να αποπληρωσει, ολοκληρωσει, και παραλαβει και τα τρια σχεδον ετοιμα U214 . Αθωος και για τη λιστα Λαγκαρντ. Και αυτο διοτι το πλυντηριο που λεγεται «Βουλη» τον εβγαλε πεντακαθαρο.
    Ολοι οι διεφθαρμενοι ΠΑΣΟΚοι, «αυτοι που τοτε ηταν με τον Τσοχατζοπουλο» , πηγαν στο ΣΥΡΙΖΑ, και αυτοι που εμειναν στο ΠΑΣΟΚ για να συνεργαστουν με τη ΝΔ ειναι τιμιοι και καλοι ανθρωποι.
    Και φυσικα οσοι επιτιθενται στους κ.κ. Σαμαρα και Βενιζελο χτυπανε τη σταθεροτητα του τοπου, αφου η Κυβερνηση Σαμαρα ειναι η μονη ελπιδα για την Ελλαδα.

    Μωραινει κυριος ον βουλεται απωλεσαι………………

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s