Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη.

AS_379_301Σύμφωνα με τις πληροφορίες του τύπου, οδεύει προς  υλοποίηση η πώληση στις Ελληνικές ΕΔ 10 βαρέων ελικοπτέρων Chinook CH-47D των αμερικανικών ΕΔ, με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους, .

Η – μάλλον αναπάντεχη – αυτή εξέλιξη είναι από τις πλέον σημαντικές που έχουν γίνει κατά τα τελευταία έτη για την άμυνα του Αιγαίου Πελάγους και διαμορφώνει μια πραγματικότητα στην ΑΣ που είναι πολύ πιο ορθολογική και επιχειρησιακά αποτελεσματική απ΄ ότι προέβλεπαν οι δικοί μας αρχικοί σχεδιασμοί. Και είναι κρίμα που η κατάσταση αυτή διαμορφώθηκε από ανάγκη και όχι από τον ελληνικό σχεδιασμό.

Υπενθυμίζεται ότι η ελληνική πλευρά αρχικά επεδίωκε την προμήθεια μέσων ελικοπτέρων UH-60, τουλάχιστον 30 για την ακρίβεια, προς αντικατάσταση του γηρασμένου στόλου των περίπου 90 UH-1 διαφόρων προελεύσεων.

Η χρήση των ελικοπτέρων

Για να θέσουμε το ζήτημα απλά, οι στρατοί χρησιμοποιούν τα ελικόπτερα σε τρεις διαφορετικούς ρόλους:

  • Ο πρώτος, και μάλλον λιγότερο ενδιαφέρων, ρόλος αφορά την απλή αερομεταφορά δυνάμεων κι εφοδίων.
  • Ο δεύτερος ρόλος είναι αυτός που αφορά την παροχή ευκινησίας σε κάποια δύναμη τους, μαζί με το υλικό της, ώστε να μπορούν να την αναπτύξουν με ταχύτητα στη περιοχή της επιλογής τους, γενικώς εντός της φίλιας διάταξης, προκειμένου αυτή να εμπλακεί άμεσα στη μάχη. Αυτές είναι οι λεγόμενες αεροκίνητες επιχειρήσεις.
  • Ο τρίτος ρόλος αφορά την αεροπορική μεταφορά και ρίψη ή προσγείωση αεραποβατικών δυνάμεων και των μέσων υποστήριξης τους εντός των εχθρικών τοποθεσιών και στην περιοχή των μετόπισθεν, δηλαδή την ανάπτυξη μάχιμης δύναμής τους σε περιοχή εκτός της φίλιας διάταξης (όσο ρευστή κι αν είναι αυτή), μη εξασφαλισμένη και μη ελεγχόμενη, και σε σημείο που παρέχει κάποιο κρίσιμο τακτικό ή επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Αυτές είναι οι λεγόμενες αεραποβατικές επιχειρήσεις.

Προφανώς, ιδιαίτερης σημασίας είναι οι δύο τελευταίοι ρόλοι. Τους δύο αυτούς βασικούς ρόλους τους ο κάθε στρατός τους ενσωματώνει στο δόγμα του και τις επιχειρησιακές του πρακτικές ανάλογα με τις υλικές του δυνατότητες, τις επιχειρησιακές του αντιλήψεις αλλά και, ιδιαίτερα, τα επιχειρησιακά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Ο στόλος των ε/π Chinook θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο με την προσθήκη δέκα επιπλέον μονάδων από τα αμερικανικά αποθέματα

Ο στόλος των ε/π Chinook  της ΑΣ θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο με την προσθήκη δέκα επιπλέον μονάδων από τα αμερικανικά αποθέματα

Δύο παραδείγματα: Αμερικανικός Στρατός και Τουρκικός Στρατός

Ας δούμε πως αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της αερομεταφοράς δύο στρατοί του ΝΑΤΟ που έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένους τους κλάδους της αεροπορίας στρατού: ο Αμερικανικός και ο τουρκικός.

ΗΠΑ: Οι ΗΠΑ, ως υπερδύναμη, έχει την άνεση να έχει ενσωματώσει στις επιχειρησιακές της δυνατότητες και τις δύο επιδιώξεις.

Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εξεταστεί η ιστορία της εξέλιξης των δυνάμεων και του δόγματος των αερομεταφερόμενων δυνάμεων και των αεροκίνητων και αεραποβατικών επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού, γιατί κάτι τέτοιο είναι πολύ πιο διαφωτιστικό από την απλή σύγχρονη θεωρία. Επειδή αυτό δεν είναι εφικτό, αρκεί να επισημανθούν ορισμένα βασικά στοιχεία:

Οι αεραποβατικές δυνάμεις του Αμερικανικού Στρατού είναι άμεσοι απόγονοι των αερομεταφερόμενων μεραρχιών του Β΄ΠΠ και οι οποίες ιδρύθηκαν την εποχή εκείνη στο πλαίσιο της διερεύνησης νέων τακτικών κι επιχειρησιακών δυνατοτήτων, ειδικότερα δε θεωριών που αναπτύσσονταν προπολεμικά. Κατά τις πολλές επιχειρήσεις που έλαβαν μέρος, οι δυνάμεις αυτές δεν δικαίωσαν τη σκοπιμότητα της ιδρύσεώς τους, τουλάχιστον σε αντιστοιχία με την έκταση που είχαν λάβει. Η «μη δικαίωση» δεν αναφέρεται, φυσικά, στην πολεμική τους επίδοση η οποία ήταν εξαιρετική (γεγονός αναμενόμενο, αφού είχαν ιδρυθεί ως επίλεκτοι σχηματισμοί), αλλά στην τακτική κι επιχειρησιακή σκοπιμότητα και επιτυχία τους ως αερομεταφερόμενες δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, με τη λήξη του πολέμου είχαν αποκτήσει τέτοια θεσμική ισχύ (εν μέρει εξ αιτίας του όγκου τους κι εν μέρει γιατί είχαν προσελκύσει στις τάξεις τους επίλεκτους αξιωματικούς) ώστε η αντικειμενική αξιολόγησή τους καθίστατο αδύνατη. Οι δυνάμεις συνέχισαν να υπάρχουν σε μεγάλη έκταση και σε συνεχή αναζήτηση ρόλου και δόγματος στον μεταπολεμικό στρατό.

Οι μεταπολεμικές αντιλήψεις του Αμερικανικού Στρατού σχετικά με τις αεροκίνητες επιχειρήσεις πέρασαν διάφορα στάδια: Το πρώτο στάδιο του πειραματισμού και της εξέλιξης για την «ατομική περίοδο» και τις «πεντατομικές μεραρχίες» το διαδέχτηκε η εποχή του Βιετνάμ και των αεροκίνητων αντι-ανταρτικών επιχειρήσεων κι αυτό το διαδέχτηκε η «Αεροεδαφική Μάχη»  (της οποίας και είναι άμεσος απόγονος το σημερινό δόγμα των αεροκίνητων επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού και – ως εκ τούτου – και του ελληνικού στρατού) για να καταλήξουν στη σύγχρονη εκμετάλλευσή τους από το «Δόγμα Κυριαρχίας Πλήρους Φάσματος» (sic).

Θεωρητικά, οι αερομεταφερόμενες μεραρχίες του XVIII Αερομεταφερόμενου Σώματος Στρατού έχουν τη δυνατότητα διενέργειας «αεραπόβασης», δηλαδή της αερομεταφερόμενης τοποθέτησης και υποστήριξης δυνάμεων τους εντός της εχθρικής διάταξης.

Επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα για πλήρη ανάπτυξη του θέματος εδώ, τόσο σε σχέση με την ιστορία των αεροκίνητων και των αεραποβατικών επιχειρήσεων, θα επισημανθούν ορισμένα κρίσιμα στοιχεία:

  1. Οι αεραποβατικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ γίνονται (και σχεδιάζεται να διεξάγονται) σε περιβάλλον απόλυτης αεροπορικής κυριαρχίας.
  2. Στο Βιετνάμ, όπου γεννήθηκε κι εξελίχθηκε το δόγμα χρήσης των ελικοπτέρων, κατέστη σαφές ότι οι αερομεταφερόμενες με ελικόπτερα δυνάμεις πάσχουν στο έδαφος από τα ίδια μειονεκτήματα που πάσχουν και οι αλεξιπτωτιστές. Κι επιπλέον τα ελικόπτερα, παρ΄όλο που βελτιώνουν την ευκινησία των μονάδων, είναι εξαιρετικά ευάλωτα στα χερσαία πυρά. Σε έναν πόλεμο όπου οι αμερικανοί αντιμετώπισαν  μάλλον ελαφρές δυνάμεις, διαθέτοντας τρομακτική υπεροχή ισχύος πυρός και δυνατότητα άμεσης επέμβασής της, οι απώλειες των ελικοπτέρων UH-1 ήταν διαφωτιστικές: από τα 7.013 ελικόπτερα του τύπου που χρησιμοποιήθηκαν (όχι όλα ως ελικόπτερα εφόδου, αλλά πολλά και ως ελικόπτερα ένοπλης συνοδείας, κατ΄ουσίαν πετώντας δηλαδή μαζί με τα μεταγωγικά, πολλά χωρίς καμία δραστηριότητα αεραπόβασης) καταστράφηκαν τα 3.305. Σκοτώθηκαν 1.074 χειριστές και 1.013 μέλη πληρώματος.

Μία χαρακτηριστική για τις δυνατότητες και για τις αδυναμίες χρήσης του μέσου υπήρξε η  επιχείρηση Lam Son 719 (μια σαφή και αναλυτική παρουσίαση της μάχης μπορεί να βρει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης στον εξαιρετικό ιστότοπο για θέματα Αεροπορίας Στρατού:

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ LAM SON 719 (1971)

Επιχείρηση Lamson-719. άνδρες του 1ου Τάγματος Ειδικών Δυνάμεων του Ν. Βιετνάμ, αποβιβάζονται στη ΖΠ/Γ RANGER NORTH.

Επιχείρηση Lamson-719. Άνδρες του 1ου Τάγματος Ειδικών Δυνάμεων του Ν. Βιετνάμ, αποβιβάζονται στη ΖΠ/Γ RANGER NORTH.

Στην μεγαλύτερη αεραποβατική επιχείρηση του πολέμου του Βιετνάμ οι αμερικανοί απώλεσαν 90 από τα 659 ε/π που έλαβαν μέρος, ενώ 453 ε/π χτυπήθηκαν χωρίς να καταρριφθούν. Το 14% καταρρίφθηκε ενώ το 68% υπέστη βλάβες.

  1. Θεωρητικώς, το δόγμα της «Αερο-εδαφικής Μάχης» εισήγαγε τις αεροκίνητες και τις αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις ακόμη και στο τακτικό επίπεδο. Αυτός είναι ο λόγος που η σύνθεση των όλων των αμερικανικών μεραρχιών περιλαμβάνει ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού. Οι ίδιοι οι αμερικανοί πιθανότατα δεν πήραν το δόγμα αυτό πάρα πολύ σοβαρά. Το δόγμα δε χρειάστηκε να ελεγχθεί ποτέ στην πράξη, αφού ευτυχώς δεν ξέσπασε ποτέ πόλεμος στην Ευρώπη. Οι αεραποβατικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στον Α’ Πόλεμο του Κόλπου ήταν ένας (εξαιρετικά…) ευρύς ελιγμός υπερκέρασης επιχειρησιακού (και όχι τακτικού) επιπέδου, ο οποίος έβαλε ένα σώμα στρατού που προχώρησε… εποχούμενο (επί τροχοφόρων) στην έρημο, προκειμένου να αποκόψει την υποχώρηση των ιρακινών από το Κουβέιτ. Η μόνη αεραποβατική επιχείρηση που έλαβε χώρα αφορούσε ένα συγκρότημα επιπέδου ταξιαρχίας, με 60 Black Hawk και 30 Chinook, και έγινε σε απόσταση πολλών δεκάδων χιλιομέτρων από τον πλησιέστερο ασθενή και καθηλωμένο εχθρό, με απόλυτη ασφάλεια. Μόνον περιορισμένες επιχειρήσεις θεωρούνται (για την ακρίβεια: θεωρούνταν) ασφαλείς σε σχετικά στενή επαφή με εχθρικές δυνάμεις (δηλαδή σε τέτοιες θέσεις και αποστάσεις που θα μπορούσαν τα αποβιβαζόμενα τμήματα να προσβληθούν άμεσα από εχθρικά πυρά), και ακόμη και αυτό, με δεδομένο ότι στα αποβιβαζόμενα τμήματα θα παρέχεται εξαιρετικά εντατική και ακριβής αεροπορική υποστήριξη τόσο από τις (ισχυρότατες) οργανικές δυνάμεις επιθετικών ελικοπτέρων του σχηματισμού, όσο και από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ (όχι μόνον με τα Α-10 – που πλέον βαίνουν προς απόσυρση, αλλά και με τα ισχυρότατα AC-X αεροσκάφη)
  2. Η αντίληψη αυτή αντανακλάται στη συγκριτικά μικρή δύναμη μέσων μεταφορικών ελικοπτέρων που διατίθενται στις Ταξιαρχίες ΑΣ που υποστηρίζουν τις αερομεταφερόμενες μεραρχίες των ΗΠΑ, τόσο σε σχέση με τον όγκο των δυνάμεων ελιγμού που υποστηρίζουν, όσο και σε σχέση με τη δυνατότητα αερομεταφοράς με τα βαρέα ελικόπτερα που τους παρέχουν. Έτσι, στην πιο ισχυρά υποστηριζόμενη 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, η οποία διαθέτει τέσσερις (4) ταξιαρχίες ελιγμού, ανήκουν δύο ταξιαρχίες αεροπορίας στρατού, στην (πολύ ενισχυμένη) σύνθεση των οποίων υπάρχει από ένα τάγμα μέσων ελικοπτέρων των 90 UH-60 με αποστολή τη αερομεταφορά τμημάτων. Τα ελικόπτερα αυτά ουσιαστικά επαρκούν για την ανάπτυξη των λόχων ελιγμού δύο ταγμάτων. Δηλαδή, στην πλέον προικοδοτημένη με μέσα μεραρχία των τεσσάρων ταξιαρχιών, ουσιαστικά η δυνατότητα «αεραποβάσεως» αφορά τέσσερα τάγματα. Στην 82α Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, επίσης των τεσσάρων ταξιαρχιών ελιγμού, το αεροπορικό στοιχείο είναι μία ταξιαρχία ΑΣ με την ίδια δομή, και με δυνατότητα ανάπτυξης ενός τάγματος πεζικού.
  3. Η εμπειρία των αμερικανών τα τελευταία χρόνια έχει δείξει ότι στην πραγματικότητα η διενέργεια «αεραποβατικών» επιχειρήσεων είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Οι εμπειρίες των δύο τελευταίων δεκαετιών έχουν δείξει ότι ακόμη και η παρουσία ακόμη και ελαφρών δυνάμεων και η εκδήλωση αραιών πυρών έχει αποτρέψει αεραποβατικές ενέργειες και έχει επιφέρει δυσανάλογες απώλειες στα ε/π που επιχειρούν κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Ιδιαίτερα η ευρεία διάδοση των βαρέων όπλων πεζικού σημαίνει ότι ακόμη και μικρές και ελαφρές δυνάμεις μπορούν να εκτοξεύσουν πυρά που προκαλούν δυσάρεστες απώλειες ή, συνήθως, αποτρέπουν αεραποβατικές ενέργειες. Δεν έχει κανείς παρά να παρακολουθήσει την εξέλιξη της επιχείρησης Anaconda για να διαπιστώσει πόσο εύκολο ήταν για ελαφρότατες δυνάμεις Αφγανών ανταρτών να αποτρέπουν αποβιβάσεις δυνάμεων ή να προκαλούν απώλειες.

Τουρκία

Η Τουρκία έχει μια μακρά ιστορία στην αεροπορία στρατού, που ξεκίνησε από την κρίση του Κυπριακού του 1964. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, ο ΤΣ είχε στόλο επαρκή για να κάνει μια μεγάλη «αεραποβατική επιχείρηση» το 1974 στη Μεγαλόνησο. Βέβαια, η «αεραποβατική» επιχείρηση δεν ήταν ακριβώς αεραποβατική αλλά αερομεταφορά, δεδομένου ότι το σύνολο των δυνάμεων μεταφέρθηκε εντός του προετοιμασμένου και εξασφαλισμένου θύλακα Λευκωσίας-Αγύρτας-Κιόνελι, που είχε διευρυνθεί συστηματικά ακριβώς έτσι ώστε να μπορεί να δεχτεί τα τουρκικά αερομεταφερόμενα στρατεύματα χωρίς αυτά να υποστούν προσβολή κατά τη φάση αυτή – δηλαδή έτσι ώστε να μην αναγκαστούν να κάνουν «αεραπόβαση».

Η δεύτερη μεγάλη εμπλοκή της τουρκικής ΑΣ είναι, φυσικά, μία από τις τυπικές αποστολές της ΑΣ, οι αντιανταρτικές επιχειρήσεις στην περιοχή του Κουρδιστάν. Σε μία ευρύτατη περιοχή όπου οι Κούρδοι διεξάγουν ανταρτικό αγώνα με διάσπαρτες μικρές δυνάμεις ελαφρά οπλισμένες, κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, οι τουρκικές απώλειες ελικοπτέρων κατά τις πτήσεις πλησίον ορεινών όγκων ανήλθαν σε τέτοια επίπεδα (και πολύ περισσότερο οι επικίνδυνες επιθέσεις στα ε/π) που οι τούρκοι χειριστές έφθασαν στο σημείο να αρνούνται την εκτέλεση αποστολών.

Πέραν του Κουρδιστάν, η τρέχουσα μείζων επιχειρησιακή χρησιμότητα της τουρκικής ΑΣ είναι αυτή που εξυπηρετεί στην 4η Στρατιά, υποστηρίζοντας μεγάλες αεραποβατικές επιχειρήσεις εναντίον των ελληνικών νησιών.

Κατά την αρχική φάση των σχεδιασμών, δηλαδή κατά τη δεκαετία του ’80 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, η τουρκική στρατηγική ήταν στραμμένη κυρίως εναντίον των μεγάλων νήσων του Ανατολικού Αιγαίου, ξεκινώντας από τη Λήμνο και καταλήγοντας στη Ρόδο. Ο βασικός τουρκικός στόχος ήταν η αιφνιδιαστική συγκέντρωση μεγάλων αερομεταφερόμενων και θαλασσίως μεταφερομένων δυνάμεων προκειμένου το νησί-στόχος να κορεστεί, και μάλιστα πριν οι δυνάμεις που αμύνονται σε αυτό προλάβουν να αναπτυχθούν. Το σχέδιο αυτό βασιζόταν ουσιωδώς στην επίτευξη στρατηγικού αιφνιδιασμού, αφού με ανεπτυγμένες τις φρουρές των νήσων και την ΠΑ σε εγρήγορση, οι δυνατότητες για την κλασική απομόνωση και καταστολή της νήσου δεν ήταν ρεαλιστικές. Η τουρκική ΑΣ είχε κρίσιμο ρόλο να παίξει στο πλαίσιο αυτό, γιατί ήταν το κατ΄ εξοχήν μέσον επίτευξης αιφνιδιασμού, τόσο στρατηγικού όσο κι επιχειρησιακού, αφού οι προετοιμασίες της (και των συναφών αερομεταφερόμενων δυνάμεων) είναι οι πλέον δύσκολες να ανιχνευτούν (γίνονται αρκετά μακριά από την περιοχή των επιχειρήσεων) και ο αντικειμενικός τους στόχος ακόμη πιο δύσκολο ανιχνεύσιμος, αφού είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτός γρήγορα ο συγκεκριμένος στόχος (νησί) που πρόκειται να μεταβούν τα ε/π. Όταν σταδιακά η αεροναυτική ισορροπία στο Αιγαίο διαταράχθηκε, και η πιθανότητα τουρκικής υπεροχής ή κυριαρχίας άρχισε να γίνεται λιγότερο ουτοπική, η άμυνα των νήσων είχε «βαρύνει» σε τέτοιο βαθμό εξ αιτίας της άφιξης αρμάτων και ΤΟΜΠ, όσο και λοιπού εξοπλισμού, ώστε τελικά η προοπτική να παραμένει ασύμφορα δύσκολη εκτός περίπτωσης εξαιρετικής συγκυρίας.

Με εξαιρετική οξυδέρκεια, η τουρκική στρατηγική έστρεψε τη στρατιωτική της απειλή (και συγχρόνισε τις πολιτικές της διεκδικήσεις) κατά τρόπο που να ανταποκρίνεται στα νέα δεδομένα. Η στρατιωτική προτεραιότητα άρχισε πλέον να δίνεται σε μικρά νησιά του Αιγαίου – από τα μικρά κατοικημένα μέχρι τις μεγάλες νησίδες. Και στην περίπτωση αυτή, η τουρκική ΑΣ είχε κεντρικό ρόλο, με επιδίωξη την μαζική και αιφνιδιαστική αποβίβαση τμημάτων στο νησί ή νησίδα στόχο, ουσιαστικά πριν προλάβει η φρουρά να συνεγερθεί και να αντιδράσει. Και πάλι, η δυνατότητα εξαπόλυσης τμημάτων από μεγάλη απόσταση, χωρίς η προετοιμασία να έχει γίνει αντιληπτή, είναι το κρίσιμο στοιχείο για την εμπλοκή της ΑΣ.

Στον Έβρο, η προοπτική διενέργειας «αερομεταφοράς», δηλαδή επιχείρησης αεραπόβασης τακτικών μονάδων στο πίσω όριο της ελληνικής τοποθεσίας προκειμένου να καθυστερήσουν για κρίσιμο χρονικό διάστημα την άφιξη των ελληνικών τεθωρακισμένων ενισχύσεων δεν είναι πολύ πιθανή, παρά το γεγονός ότι η επιδίωξη της καθυστέρησης των ενισχύσεων είναι από τις κρισιμότερες μιας τουρκικής προσπάθειας. Ο λόγος είναι ότι οι δυνάμεις αυτές θα πέσουν στους άξονες διελεύσεως ισχυρών τεθωρακισμένων σχηματισμών με αποτέλεσμα να είναι καταδικασμένες  καθ’ εαυτές, ακόμη κι αν καταφέρουν τον ευρύτερο σκοπό τους – και είναι αρκετά απίθανο συνειδητά  να θυσιαστούν ολοκληρωτικά μονάδες (και μάλιστα σε σημαντική  έκταση) σε «αποστολές αυτοκτονίας» προκειμένου να επιτευχθεί το αποτέλεσμα. Επιπλέον, το γεγονός ότι ορθότατα η ελληνική πλευρά σχεδιάζει και ασκείται στην άμεση εξάλειψη αεροπρογεφυρωμάτων ενεργεί κατασταλτικά, αφού εξασφαλίζει όχι μόνο τη θυσία των μονάδων αλλά και την αποτυχία της αποστολής τους. Επιπλέον, η δυνατότητα που δίνει η διαμόρφωση του εδάφους στους τούρκους να επιδιώξουν το στόχο αυτό με τη διενέργεια εντατικών ανορθόδοξων επιχειρήσεων, καθιστά την εμπλοκή της τουρκικής ΑΣ σε αεραποβατικές ενέργειες, ακόμη λιγότερο πιθανή. Για το λόγο αυτό άλλωστε, στο σχέδιο Balyoz που αποκαλύφθηκε πριν από μερικά χρόνια, δε φαίνεται να υπήρχε μείζων δράση ΑΜ δυνάμεων στο εσωτερικό της ελληνικής αμυντικής τοποθεσίας.

Η περίπτωση της ελληνικής ΑΣ

Με αυτά ως δεδομένα, η εικόνα που προκύπτει για την ελληνική Αεροπορία Στρατού έχει ως εξής:

Η πρώτη και βασική της αποστολή στο πλαίσιο της άμυνας του Αιγαίου είναι και παραμένει αποτελεσματική προληπτική και κατασταλτική ενίσχυση του χώρου του Αιγαίου που κινδυνεύει να δεχτεί επίθεση ή που έχει ήδη δεχτεί επίθεση και αμύνεται.

Το Αιγαίο είναι κατακερματισμένος χώρος και το βασικό πρόβλημα της άμυνας είναι η αδυναμία της κλασικής πρακτικής της «προκάλυψης», της σταθεροποίησης και της αντεπίθεσης, ακριβώς γιατί το αρχιπέλαγος στερεί την ευκινησία των αμυνομένων δυνάμεων. Κάθε νησί έχει τη φρουρά του, και το μείζον είναι να αμυνθεί αποτελεσματικά. Σε περίπτωση κατάληψης νησιού, τα δεδομένα είναι τέτοια που η «κλασική» αποστολή «ανακατάληψης» νησιού είναι εκτός πραγματικότητας – ειδικά για τα μεγάλα κατοικημένα νησιά.

Πρέπει να εντυπωθεί στη συνείδηση των σχεδιαστών ότι άπαξ και η μάχη έχει εξελιχθεί κατά τρόπο που έχει επιτρέψει την κατάληψη μείζονος νήσου, η εγκατάσταση του αντιπάλου θα είναι τόσο ισχυρή επί αυτού που οποιαδήποτε σκέψη «ανακατάληψης» με αποβάσεις και αεραποβάσεις είναι εκτός πραγματικότητας.

Αυτό που είναι κρίσιμο για τις ΕΔ είναι η δυνατότητα αποφασιστικής ενίσχυσης ενός νησιού άμεσα, με την όσο το δυνατόν ταχύτερη διαπίστωση του αντικειμενικού σκοπού του αντιπάλου, και σε κάθε περίπτωση ΠΡΙΝ η φίλια άμυνα έχει καταβληθεί. Το ζητούμενο από τις ελληνικές δυνάμεις ΔΕΝ είναι η ανακατάληψη αλλά η αποτελεσματική ενίσχυση.

Η αποτελεσματική ενίσχυση των φιλίων δυνάμεων αντιμετωπίζει βασικά το πρόβλημα της ασφαλούς μεταφοράς μεγάλου όγκου όσο το δυνατόν βαρύτερων δυνάμεων, και όχι της «επιθετικής» εισόδου τους στο νησί στόχο. Επιχειρήσεις τέτοιου είδους θα διεξαχθούν σε ένα εξαιρετικά πυκνό αεροναυτικό περιβάλλον όπου μόνον περιορισμένες, καλά σχεδιασμένες και εξαιρετικά προστατευμένες μετακινήσεις θα έχουν ρεαλιστική δυνατότητα επιβίωσης. Τέτοιες οριακά δύσκολες πτήσεις θα πρέπει να αποδίδουν τη μέγιστη δυνατή ωφέλεια (δηλαδή μεταφερόμενη ισχύ) στον αμυνόμενο και δε θα τις απασχολεί η εξασφάλιση της «προσγείωσης», γιατί αυτή θα γίνεται σε – σχετικά – ασφαλή χώρο, εντός ή στα μετόπισθεν της φίλιας αμυντικής τοποθεσίας.

Το στρατηγικό ζητούμενο στην άμυνα του Αιγαίου είναι η δυνατότητα του διοικητή του θεάτρου να παρεμβαίνει αποφασιστικά στη μάχη με την εφεδρεία του, όχι να εξαπολύει θνησιγενείς αεραποβατικές επιχειρήσεις.

Υπό το πρίσμα αυτό, ο διπλασιασμός του στόλου των βαρέων ελικοπτέρων είναι κρίσιμης σημασίας για την ελληνική άμυνα: ο διοικητής ΑΣΔΕΝ (ή ο Αρχιστράτηγος) είναι πλέον σε θέση να μεταφέρει πολύ μεγαλύτερες (και, εξ ίσου σημαντικό: βαρύτερες) δυνάμεις στο σημείο της επιλογής του, με πολύ λιγότερες εξόδους και με τη δυνατότητα πολύ καλύτερης προστασίας τους.

Και η δυνατότητα «αεραποβάσεων»; Στο πλαίσιο της άμυνας του Αιγαίου, η μόνη ρεαλιστική (σε κάποιο μικρό βαθμό) αναγκαιότητα για τη διεξαγωγή αεραποβάσεως θα αφορά την ανακατάληψη ελάσσονος νησιού το οποίο έχει καταληφθεί αιφνιδιαστικά, ενώ προηγουμένως δεν έχει διεξαχθεί εντατική αεροναυτική σύγκρουση και το περιβάλλον είναι ακόμη ρευστό. Μια τέτοια επιχείρηση είναι από τη φύση της εξαιρετικά δύσκολη, αλλά, έστω και για λόγους αρχής, οι ΕΕΔ δε μπορούν να παραιτηθούν από τη δυνατότητα διεξαγωγής της.

Η βασική δυσκολία έγκειται στο ότι οι επιτιθέμενες δυνάμεις θα κατευθύνονται σε έναν εκ των προτέρων γνωστό στον αντίπαλο και ισχυρά οργανωμένο από αυτόν στόχο. Η επιλογή της αεραποβατικής ενέργειας είναι πραγματικά περίεργη: τα ελικόπτερα που θα την αναλάβουν θα πρέπει να διασχίσουν σημαντικές θαλάσσιες αποστάσεις, πάνω από τις οποίες είναι όχι απλώς εύκολα ανιχνεύσιμα αλλά… φωσφορίζοντες στόχοι. Έστω κι αν ο εγκλωβισμός τους με μικροκυματικά μέσα ενέχει κάποια δυσκολία (που δεν υφίσταται, όμως, για τα υπέρυθρα, ούτε για την ενίσχυση φωτός), η απόφαση να στείλει κανείς ελικόπτερα μέσα σε χώρο που δεν κυριαρχείται απολύτως από τη φίλια αεροπορία παραπέμπει ευθέως στη Σφαγή της Κυριακής των Βαΐων και στην πράξη δεν πρόκειται να ληφθεί. Επιπλέον, το δόγμα (και η απλή λογική, άλλωστε) επιτάσσει ότι τα ε/π δεν πρέπει να προσγειώνονται πλησιέστερα των 5 χλμ από τις επισημασμένες εχθρικές θέσεις γιατί στην αντίθετη περίπτωση είναι ευάλωτα από τα οργανικά μέσα πυρών μονάδων πεζικού. Και επειδή όλοι γνωρίζουμε την έκταση των μικρών νησιών και νησίδων του Αιγαίου, είναι επίσης προφανές γιατί δεν είναι ρεαλιστική μια κλασική «αεραπόβαση».

Μία τέτοια επιχείρηση θα πρέπει να διεξαχθεί πολύ περισσότερο με τις απαιτήσεις και τα πρότυπα ειδικών επιχειρήσεων, παρά ως «αεραποβατική» ενέργεια. Οι απαιτήσεις συγκεκαλυμμένης και αιφνιδιαστικής προσέγγισης καθώς και οι απαιτήσεις προστασίας και αυτοάμυνας των μέσων είναι τέτοιες που μόνον εξαιρετικά εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες μονάδες ΑΣ μπορούν να φέρουν εις πέρας – αν είναι, καν, εφικτή. Σε κάθε περίπτωση, η απαίτηση για τον όγκο των αερομεταφερόμενων δυνάμεων στην περίπτωση αυτή είναι εξαιρετικά απίθανο να υπερβαίνει τη δύναμη τάγματος.

Για το σκοπό αυτό, η ΑΣ έχει, καλώς ή κακώς, δεσμευτεί τελεσίδικα στην απόκτηση ελικοπτέρων ΝΗ-90. Τα αεροσκάφη αυτά αποτελούν απολύτως απαράδεκτη επιλογή εξ αιτίας της σχέσης κόστους-οφέλους και η επιλογή τους έγινε προφανέστατα για λόγους αθέμιτου πλουτισμού, πλην όμως έχει προχωρήσει ανεπίστροφα. Τα ελικόπτερα αυτά όμως είναι, αν μη τι άλλο, καινούργια και εξαιρετικών πτητικών δυνατοτήτων. Ο αριθμός των 20 ε/π που σταδιακά παραλαμβάνουμε, χωρητικότητας 20 στρατιωτών έκαστο, σημαίνει χοντρικά ότι ένα κύμα των ε/π μπορεί να μεταφέρει τα στοιχεία ελιγμού ενός τάγματος. Αυτό είναι αρκετό για το είδος των αεραποβατικών επιχειρήσεων που θα κληθεί να διεξαγάγει η ΑΣ στο Αιγαίο.

De facto, το νέο ελικόπτερο εφόδου του ΕΣ: NH-90

De facto, το νέο ελικόπτερο εφόδου του ΕΣ: NH-90

Σε κάθε περίπτωση, η προτεραιότητα που έχουν λάβει στο Αιγαίο οι αερομεταφερόμενες έναντι των αμφιβίων επιχειρήσεων είναι ένα βασικό σφάλμα που θα αναλυθεί εκτενέστερα σε επόμενο σημείωμα. Είναι, πάντως, χαρακτηριστικό ότι για την απόκτηση σκαφών ειδικών επιχειρήσεων Mark V από τις ΗΠΑ ενδιαφέρεται το ΠΝ και η ΔΥΚ και όχι ο ΕΣ και οι δυνάμεις αμφιβίων καταδρομών που φαίνονται ικανοποιημένες με τις RIB που διαθέτουν (χωρίς με αυτό να υπονοείται ότι τα Mark V θα ήταν το ιδανικό σκάφος για τις Αμφίβιες Καταδρομές).

Και στον Έβρο; Το να συζητήσουμε για ελληνικές αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις στον Έβρο δεν είναι ρεαλιστικό. Ο όγκος των βαρέων δυνάμεων που έχουν οι τούρκοι κλιμακωμένες σε βάθος στην Ανατολική Θράκη, σε τελείως αρματικό έδαφος και η εν γένει πυκνότητα των δυνάμεων στην περιοχή σημαίνει ότι οποιαδήποτε ενέργεια θα είναι αυτοκτονική. Επιπλέον, σκοπός μιας τέτοιας επιχείρησης θα ήταν να αποκόψει κρίσιμες τουρκικές ενισχύσεις στο πλαίσιο ενός ευρύτερου ελληνικού επιθετικού ελιγμού βαρέων δυνάμεων που σχεδιάζεται να γίνει σε σημαντικό βάθος. Αυτό… μάλλον δεν αποτελεί την πιο πιεστική προτεραιότητα των ΕΔ. Πριν φιλοδοξήσουμε να εκτελέσουμε επιχείρηση αεραπόβασης εκείθεν του Έβρου, καλό είναι να κάνουμε πρώτα μια άσκηση βιαίας διαβάσεως. Εκτός αν θέλουμε να επιμείνουμε στην περίφημη «αερομεταφερόμενη ενέργεια λόχου προκειμένου να υποστηρίξει την κατάληψη του υψώματος» των ασκήσεων επιδείξεως. Αλλά αυτό δεν αποτελεί άξιο λόγου στόχο της ΑΣ. Όπως έλεγε κάποτε κάποιος γερμανός: «Κουβαδιές, όχι πιτσιλιές».

Μετά και τον Έβρο, παραμένει το ενδεχόμενο χρήσης αερομεταφερομένων δυνάμεων στην περιοχή ευθύνης του Γ΄ΣΣ, εντεύθεν ή εκείθεν των συνόρων, προκειμένου αυτές να αντιμετωπίσουν μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης ανορθόδοξες ενέργειες εκ μέρους άτακτων ή ημι-ατάκτων ομάδων στη Βόρεια Ελλάδα. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι αεροκίνητες δυνάμεις έχουν ασφαλώς ένα ρόλο να παίξουν. Αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα απλά και ρεαλιστικά πράγματα που πρέπει προληπτικά να γίνουν και προηγούνται της αεροκίνησης προς την Πτολεμαΐδα. Αναρωτιέται κανείς αν υπό τις παρούσες, πιεστικές συνθήκες, είναι υψηλή προτεραιότητα η αερομεταφορά δυνάμεων για λόγους αντιμετώπισης ανορθόδοξων ενεργειών στο εσωτερικό της χώρας.

Και τα υπόλοιπα 90 περίπου UH-1, που υπηρετούν; Αυτά δεν πρέπει να αντικατασταθούν;

Εκτός από τις συγκεκριμένες απαιτήσεις που θέτουν οι προαναφερθείσες επιχειρήσεις, η ΑΣ έχει ένα ευρύ φάσμα αποστολών υποστήριξης, μεταφορών, αεροδιακομιδών κλπ. που δεν μπορεί να διεκπεραιώνει με τον στόλο αιχμής, δηλαδή με τα Chinook και τα ΝΗ-90. Ακόμη περισσότερο, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζουν τη δευτερεύουσα αλλά υπαρκτή πιθανότητα ανάπτυξης παραστρατιωτικής δράσης στα βόρεια σύνορα της χώρας και την ανάγκη διεξαγωγής αντιανταρτικών επιχειρήσεων – είτε στην ελληνική επικράτεια είτε και εκτός αυτής. Το είδος αυτό των επιχειρήσεων απαιτεί τη δυνατότητα αερομεταφοράς δυνάμεων, η οποία δε θέτει τις ακραίες απαιτήσεις επιδόσεων που θέτουν οι προαναφερθείσες αποστολές. Για τους ρόλους αυτούς, είναι σκόπιμο αφ΄ενός να διατηρηθεί ένας σημαντικός αριθμός UH-1, αφ΄ετέρου και στην πρώτη ευκαιρία, να αντικατασταθεί με δωρεάν ή σχεδόν παραχωρούμενα ελικόπτερα από τα αμερικανικά αποθέματα.

Συνοπτική Πρόταση για το μέλλον του υλικού της ΑΣ

  1. Αξιοποίηση του διαμορφούμενου στόλου των Chinook
  2. Παραλαβή και επιχειρησιακή αξιοποίηση των ΝΗ-90
  3. Σταδιακή βελτίωση των ανωτέρω τύπων, και ιδιαίτερα των ΝΗ-90, με γνώμονα την αύξηση της επιβιωσιμότητάς τους. Τα ε/π αυτά θα κληθούν α) να επιχειρήσουν σε πυκνό αεροναυτικό περιβάλλον β) να διεισδύσουν σε εντατικά επιτηρούμενες περιοχές γ) να προσεγγίσουν περιοχές με εντονότατη εχθρική χερσαία παρουσία. Ρεαλιστικά, αυτό μπορούν να το επιτύχουν μετατρεπόμενα ουσιαστικά σε ε/π επιπέδου ειδικών επιχειρήσεων, με βασικά χαρακτηριστικά: την πλήρη ένταξή τους στο περιβάλλον αεροπορικού ελέγχου, την εξαιρετική προστασία με μέσα ηλεκτρονικών αντιμέτρων, τη δυνατότητα ακραίας εκμετάλλευσης του αναγλύφου (και του θαλασσίου, φυσικά) και την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προστασία από εχθρικές χερσαίας δυνάμεις, τόσο παθητική (με θωράκιση) όσο και ενεργητικής (με οργανικά κατασταλτικά πυρά). Φυσικά, μετατροπή των ε/π σε ειδικών επιχειρήσεων έχει νόημα μόνον εφ΄όσον τα πληρώματά τους επιλέγονται και εκπαιδεύονται κατά αντίστοιχο τρόπο – αλλιώς απλώς πετάμε λεφτά στον κουβά.
  4. Τη σταδιακή ανανέωση του στόλου των UH-1 με δωρεάν UH-60 στο βαθμό και με το ρυθμό που οι αμερικανικές παραχωρήσεις το επιτρέπουν, καθώς και ταυτόχρονη μείωση του διαθέσιμου αριθμού τους στο μισό, προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι (υλικοί και ανθρώπινοι) για τη σοβαρή αξιοποίηση των ανωτέρω.

34 Responses to Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη.

  1. Ο/Η thanos814 λέει:

    καλησπέρα!διάβασα το άρθρο και το βρήκα ενδιαφέρον.Ήθελα όμως να ρωτήσω το εξής όσον αφορά το θέμα απόσυρσης των UH1: θα είχε κάποιο νόημα να τα κάναμε κάποιου είδους αναβάθμιση και να τα είχαμε σαν μέσο υποστήριξης των νήσων? δηλαδή αν τούς βάζαμε έναν καινούριο κινητήρα, κάποιο κάλο σύστημα αυτοπροστασίας, τα φορτώναμε ρουκέτες/πυραύλους (όχι κάποιο «γκουρμέ» σύστημα άλλα φτηνό και αξιόπιστο) και βάζαμε στις δυο πλαϊνές θύρες και δυο πολυβολητές όπως έχω δει στους αμερικανους θα ήταν τόσο μεγάλο κόστος? δε θα μπορούσαμε να βάλουμε από μια 45αδα σε δυο νησιά «δεύτερης» γραμμής πχ Σκύρο (το 2ης γραμμής το αναφέρω μόνο γεωγραφικά) και κάπου στις Κυκλάδες σαν άμεση ενίσχυση των ΑΔΤΕ αν κάνουν κάποια κίνηση οι τούρκοι?
    Ευχαριστώ και Καλές γιορτες!

  2. Ο/Η strategy λέει:

    Άκρως διαφωτιστικό δημοσίευμα, εύγε. Οι παράγραφοι περί ανακατάληψης νήσου πρέπει να μπουν σε bold και κεφαλαία…

  3. Παράθεμα: Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη | Strategy Reports

  4. Ο/Η HBS λέει:

    Υπέροχος Βελισάριος. Καλές γιορτές αγαπητέ μου

  5. Ο/Η Κυνέγειρος λέει:

    Καλημέρα και μπράβο για το άρθρο!

    Οι αμερικάνοι (όπως και μεις) διατηρούν α/φ-α/κ δυνάμεις για δύο σοβαρούς λόγους: Ταχεία αντίδραση και μάχη σε ορεινές και δασώδεις περιοχές.
    Η χρήση των 82+101 στον ΒΠΠ δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση αφού χρησιμοποίησαν ότι είχαν στην περιοχή. Καλύτερα συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κάποιος απο την χρήση των δυνάμεων αυτών με τους rangers στην καραϊβική την δεκαετία του 80 και τις χρήσεις της 173 α/φ ταξιαρχίας στο ιράκ και στο αφγανιστάν. Είναι σημαντικό να πούμε πια ότι όλες οι ελαφρές δυνάμεις των ΗΠΑ χρησιμοποιούνται σε ρόλο ορεινού πεζικού, και αστικού αγώνα.

    Προσωπικά είμαι υπέρ της μεταφορά με πλοία ενισχύσεων σε προσωπικό για περιοχές που θα υπάρχουν ήδη φρουρές και αποθηκευμένα υλικά έτοιμα προς χρήση. Η αεροκίνηση με τα σινούκ θα επιτρέψει σε ορισμένες μονάδες να ενεργοποιηθούν νωρίτερα.

  6. Ο/Η ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Είναι δύσκολο τα άοπλα και ειδικά αθωράκιστα ελικόπτερα να επιβιώσουν στο δύσκολο περιβάλων του αιγαίου σε έναν πόλεμο που θα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα!
    Οι τούρκοι τα θέλουν για άλλη δουλειά από εμάς για να επιτεθούν σε πολύ μικρά νησιά που μπορούν με μεγάλη ευκολία να τα καταλάβουν σε ένα βραδύ! Ας είμαστε ρεαλιστές λύσεις υπάρχουν είτε φτηνές είτε ακριβές είτε διαφορετικού στυλ και μεθόδου!

    Ας μην έχουμε κολλήσει με αυτά που γράφουν τα βιβλία και της μεθόδους των άλλων αλλά πρέπει να ψάξουμε να βρούμε δικούς μας τρόπου αντιμετώπισης της τουρκικής απειλείς!
    Δεν αντιλέγω πως τα 10 σινούκ είναι μια μεγάλη βελτίωση σε χαμηλή τιμή των ενόπλων μας δυνάμεων μα δεν επαρκούν!

  7. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ φίλε,

    Μία αναβάθμιση των Huey με αυτά που περιγράφεις (καινούργιος κινητήρας, σύστημα αυτοπροστασίας, όπλα) θα ήταν μια πανάκριβη επένδυση σε ένα πολύ παλιό σύστημα, περιορισμένων δυνατοτήτων. Θα ήταν μία τελείως αντι-οικονομική. Αν είχαμε τα λεφτά αυτά, θα ήταν πολύ προτιμότερο να προβούμε σε αγορά περισσότερων NH-90, έστω και λίγων.

    Και φυσικά, δεν έχουμε, καν, τέτοια χρήματα την περίοδο αυτή.

    Το να εδρεύσει μια δύναμη άμεσης αντίδρασης στα «δεύτερης γραμμής», όπως αναφέρεις, νησιά του Αιγαίου, πιθανόν να είναι μια ορθή κίνηση. Όμως, στη φάση αυτή, δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για τις (ακριβές) αλλαγές στις υποδομές που αυτό θα απαιτούσε. Οπότε, το ερώτημα είναι τελείως φιλολογικό.

    Σε κάθε περίπτωση, η άμυνα του Αρχιπελάγους έχει πολλές στρεβλώσεις, και η πρόθεση είναι να επανέλθουμε.

  8. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Φίλε strategy,

    Σ΄ευχαριστώ.

    Προφανώς οι παρανοήσεις και οι ψευδαισθήσεις σχετικά με τις αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις, τις νηοπομπές και τις αποβάσεις είναι ισχυρότατες.

  9. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Αναφερόμενος αποκλειστικά στο σκέλος των ε/π και όχι στα υπόλοιπα τα οποία αφενός μεν βρίσκονται σε άμεση συνάφεια αλλά εν προκειμένω υπολείπονται.

    Αφήνουμε τη λάθος επιλογή των NH-90 κατά μέρος αν και με τα χρήματα που εδόθησαν )και ακόμα να παραλάβουμε το σύνολο και άγνωστο το πότε και με τι αποζημίωση..) θα αγοράζαμε το δοκιμασμένο και από την Π.Α. και ιδίων δυνατοτήτων AS 332M1 (mil.ver.) σε διπλάσιες ποσότητες!

    Φυσικά και χρειαζόμαστε τα 10 νέα CH-47D/F/ και ακόμη καλύτερα τα MH-47G (Spec.Ops.ver.) και αν είναι δυνατόν ας αυξηθεί και άλλο ο αριθμός τους.

    Απλώς ας ξεφορτωθούν οι Ε.Ε.Δ. τα uh-1, Bell 205, ΑΒ-212 και ας ψάξουν έστω και για μεταχειρισμένα AS 332..

    Σε ότι αφορά το δεύτερο σκέλος το οποί αφορά το είδος των επιχειρήσεων από τα ε/π,όπως γνωρίζεις πολύ καλά αγαπητέ Βελισάριε..βλέποντας και κάνοντας..

  10. Παράθεμα: Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη. | Greek National Pride

  11. Ο/Η Δ.-Ι. λέει:

    Σπουδαίο αρθρο,μπραβο.Το ανάρτησα στο http://national-pride.org/

  12. Ο/Η frouros λέει:

    Εξαιρετική προσέγγιση του θέματος Βελλισαριε.Ισως μετά απο την ενίσχυση της μεταφορικής ικανοτητας να πρέπει να γίνουν και κάποιες ενεργειες για ενίσχυση και του μεταφερόμενου υλικού (βλεπε π.χ. ελαφρά πυροβόλα..).

  13. Παράθεμα: ΤΜΗΜΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ » Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη.

  14. Ο/Η Φτωχός και μόνος κάου - μπόυ λέει:

    Πολύ καλό Βελισάριε. Πράγματι για τα Σινούκ το μόνο ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε είναι «μήπως υπάρχουν μερικά ακόμη;» Ανέκαθεν πίστευα ότι αξίζουν το βάρος τους σε χρυσάφι.

    Τώρα βέβαια υπάρχει ένα άλλο θέμα που ανοίγεις και είναι το ζήτημα της κατάληψης νησιού από τους γείτονες και άσπονδους συμμάχους. Εδώ οι απαντήσεις ξεφεύγουν από το θέμα των ελικοπτέρων και ταυτόχρονα γίνονται αρκετά πιο αμφίβολες. Μικρό νησί = τετελεσμένο γεγονός, κάθε προσπάθεια απόβασης – αεραπόβασης για ανακατάληψη ισοδυναμεί με είσοδο σε μηχανή του κιμά. Μεγάλο νησί = επιχείρηση εν εξελίξει. Αν δεν έχει λήξει το ματς οριστικά προς όφελος των πασάδων μέσα σε 24-36 ώρες (που δεν θα λήξει εύκολα…), το παιγνίδι θα παιχτεί στα ίσια. Και εκεί τα Σινούκ έχουν σημαντικό ρόλο να παίξουν, έστω και με το ρίσκο που συνεπάγεται η μεταφορά μονάδων με ελικόπτερα σε περιβάλλον κορεσμένο από ποικίλες απειλές. Οι απόψεις του Κυνέγειρου για μεταφορά με πλοία ενισχύσεων μου φαίνονται αρκετά πιο σίγουρες, αν και η ταχύτητα του ελικοπτέρου είναι μεγάλος πειρασμός και όταν καίγεσαι παίρνεις εύκολα το ρίσκο – αρκεί να έχεις «δουλέψει» από πριν πάνω σε αυτή τη λύση ανάγκης και όχι να αυτοσχεδιάζεις υπό συνθήκες πανικού.

    Ουσιαστικά αυτό που τίθεται είναι ένα πρόβλημα τύπου Σφακτηρία 425 πΧ. Μια καλή προσέγγιση εδώ: h**p://tinyurl.com/mgyqaho Να σημειώσω εν τάχει ότι α) για τα τεχνικά και στρατιωτικά μέσα της εποχής η Σφακτηρία είναι μεσαίου μεγέθους νησί και όχι νησάκι όπως σήμερα. β) τα απείρως περισσότερα μέσα διεξαγωγής πολέμου σήμερα δεν αναιρούν τη σημασία ούτε των ορθών ούτε των λανθασμένων επιλογών που έγιναν εκατέρωθεν. γ) η σύγκρουση παρέμεινε αμφίρροπη σχεδόν ως την τελευταία ημέρα. δ) η ναυτική (αεροναυτική για σήμερα) υπεροχή των Αθηναίων και η νίκη τους στη ναυμαχία της τρίτης μέρας μετά την αρχική τους απόβαση και οχύρωση, καθόρισε ουσιαστικά την τελική τους νίκη – ουσιαστικά, για να μην πω καταλυτικά. ε) το ζητούμενο σήμερα είναι ποιος θα βρεθεί αποκλεισμένος στο νησί: εμείς ή αυτοί; Καθόλου εύκολη απάντηση καθώς και στη Σφακτηρία και οι δυο αντίπαλοι έφτασαν κοντά στη θέση του αποκλεισμένου, πριν η ρουλέτα κάτσει στους Αθηναίους με το μεγάλο έπαθλο των 292 Σπαρτιατών εκ των οποίων 150 από την τάξη των Ομοίων! Αντίστοιχα, μπορεί κανείς να καταλάβει τι θα σήμαινε σήμερα, ειδικά για τους γείτονες (γιατί η ελληνική κοινωνία έχει μάθει να ανέχεται ξεβρακώματα και ξεφτυλίσματα ως κάτι…φυσιολογικό, αν κρίνουμε από το ότι ο Σημίτης ξαναψηφίστηκε ως πρωθυπουργός μετά τα Ίμια) η αιχμαλωσία 50-60 bordo bereliler;

  15. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Φίλε Κυνέγειρε,

    Σ΄ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

    Το γιατί διατηρούν οι αμερικανοί α/μ δυνάμεις είναι μια μεγάλη κουβέντα. Εξ ίσου μεγάλη και σοβαρή κουβέντα είναι το πως τις χρησιμοποιούν, αν τις χρησιμοποιούν σωστά, και τι συμπεράσματα βγαίνουν από την επιχειρησιακή τους χρήση. Αλλιώς, απλώς κάνουμε κουβέντα καφενείου.

    Το συγκεκριμένο κείμενο δεν ασχολήθηκε με το γενικότερο θέμα της άμυνας του Αιγαίου, αλλά μόνο με ένα συγκεκριμένο λάθος που γίνεται κατά κόρον: αυτό των θεωριών περί αποβάσεων σε μικρά, κατεχόμενα νησιά.

    Το γενικότερο θέμα της άμυνας του Αιγαίου είναι πολύ ευρύτερο.

    Ελπίζω να καταφέρω να αναφερθώ αναλυτικά σε αυτό. (Αλλά, με τον τραχανά που έχουμε ανοίξει με τους φίλους, να δω με τι θα πρωτοασχοληθώ…)

  16. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Φίλε Προβοκάτωρ,

    Κι εγώ ήμουν φανατικά υπέρ της αγοράς Cougar. Αλλά η αγορά των NH-90 έχει φτάσει στις παραδόσεις. Οπότε, με αυτό θα κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε.

    Τώρα που έχουμε, όμως, ελικόπτερο εφόδου – τουλάχιστον τον βασικό πυρήνα του αριθμού που απαιτείται, ο αντικαταστάτης του UH-1 είναι προς συζήτηση. Θεωρώ ότι τα Blackhawk έχουν δύο βασικά πλεονεκτήματα έναντι της οικογένειας Cougar: θα γίνουν διαθέσιμα (σχεδόν) δωρεάν σε μεγάλες ποσότητες – πράγμα που αμφιβάλω ότι θα ισχύσει για τα γαλλικά. Και η συντήρησή τους θα είναι επίσης εύκολη και φτηνή – πράγμα που είναι σχεδόν βέβαιο ότι δε θα ισχύσει για τα γαλλικά. Και στο ρόλο του ελικοπτέρου γενικής χρήσης, τα πλεονεκτήματα του γαλλικού, αν και υπαρκτά, κατά τη γνώμη μου δεν είναι κρίσιμα.

    Σε ό,τι αφορά το είδος των επιχειρήσεων, φίλε Προβοκάτωρ… ασφαλώς βλέποντας και κάνοντας, αλλά σχεδιάζοντας κιόλας. Καλό είναι να σχεδιάζουμε με κάποιο ρεαλισμό, και όχι με ψευδαισθήσεις – που απλώς θα μας αφήσουν γυμνούς την κρίσιμη στιγμή.

  17. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Φίλε ΦΚΜΚ,

    Κατ’αρχάς, σ΄ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

    Σε ότι αφορά το γενικότερο θέμα του Αιγαίου και της καταλήψεως νησιών, επίτρεψέ μου να κάνω ένα συνοπτικό σχόλιο που ελπίζω να αναπτύξω αναλυτικότερα στη συνέχεια: υπάρχει μια ισχυρή θεωρητική αρχή του πολέμου που λέει ότι η επίδοση σε ένα επίπεδο πολέμου, όσο καλή κι αν είναι, δε μπορεί να ανατρέψει λάθη που γίνονται σε ανώτερο επίπεδο. Έτσι, η καλή επίδοση στο τακτικό επίπεδο δε μπορεί να ανατρέψει λάθη επιχειρησιακού επιπέδου, η καλή επίδοση στο επιχειρησιακό επίπεδο δε μπορεί να ανατρέψει στρατηγικά λάθη, και η καλή επίδοση στο στρατηγικό επίπεδο δε μπορεί να ανατρέψει λάθη υψηλής στρατηγικής.

    Αυτό είναι ένα από τα βασικότερα προβλήματα που έχουμε στο Αιγαίο (και συνολικά, στην άμυνα της χώρας). Για πολιτικούς λόγους, που δεν είναι της παρούσης, αλλά λιγότερο ή περισσότερο είναι κατανοητοί σε όλους (ασχέτως της αιτιολόγησης που ο καθένας τους αποδίδει), η χώρα έχει περιέλθει στην κατάσταση να έχει αποδεχθεί το δόγμα Βενιζέλου: προετοιμάζεται για «σημειακές κρίσεις». (Να υπενθυμίσω ότι ο Βενιζέλος είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης). Ή, με άλλα λόγια, κατάληψη νησιού του Αιγαίου, έστω και μικρού, αντιμετωπίζεται σαν… κατάληψη του Πολυτεχνείου από αναρχικούς. Θα αντιμετωπιστεί επί τόπου, ως αστυνομικό περιστατικό. Δεν αποτελεί προφανή και αυτονόητο λόγο πολέμου, αλλά αντικείμενο… «διαχείρισης κρίσεως». Αυτό δίνει και το μαχαίρι και το πεπόνι στους τούρκους. Κι αφήνει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να κάνουν τον τερματοφύλακα στο πέναλτυ: προσπάθεια κατάληψης νήσου (ιδίως μικρής), θα πρέπει να αντιμετωπιστεί επί τόπου, και μάλιστα ως απομονωμένο περιστατικό: Οι τόυρκοι θα διαλέξουν χώρο και χρόνο, κι εμείς θα κληθούμε να απαντήσουμε στον τόπο και τον χρόνο της επιλογής τους, και μάλιστα βεβιασμένα. Αυτό αποτελεί συνταγή στρατιωτικής αυτοκτονίας.

    Κι επειδή αυτό το πολιτικό πλαίσιο έχει τεθεί, κάπου εκεί αρχίζουν οι φαντασιώσεις για αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις, ανακαταλήψεις και άλλα προφανώς μη σοβαρά από στρατιωτικής απόψεως.

    Ο Κωσταράκος είναι «μη σοβαρός» από στρατιωτικής απόψεως; Προφανώς όχι. Αλλά ο Κωσταράκος λαμβάνει πολιτικές κατευθύνσεις από την κυβέρνηση. Αυτές καθορίζουν το πλαίσιο δράσης του. Και καταφεύγει κι αυτός στις ιλαροτραγωδίες τύπου Παρμενίωνα Πυρπολητή.

    Τουλάχιστον, ως πολίτες, αντί να βαυκαλιζόμαστε με τις «εντυπωσιακές ασκήσεις» και συναφείς αρλούμπες για το πως οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα τετραγωνίσουν τον κύκλο, μπορούμε να φωνάζουμε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

    Για καλό το κάνουμε.

    Για τη Σφακτηρία… θα χρειαστώ λίγο διάβασμα. Αλλά το link είναι πολύ ενδιαφέρον. Θα επανέλθω.

  18. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, κι ανταποδίδω τις ευχές από βάθους καρδίας, HBS.

    (Παρεμπιπτόντως, είχατε γράψει ένα εξαιρετικό άρθρο-επισκόπιση του ΠΝ, το οποίο ήταν λέξη-προς-λέξη ότι ακριβώς θα ήθελα να γράψω κι εγώ για το θέμα. Αλλά, μία που το διάβασα, μία που δε μπορούσα να το ξαναβρώ. Που στο διάβολο το έχετε κρύψει;!!!)

  19. Ο/Η HBS λέει:

    Ναι, η αλήθεια είναι πως η πλατφόρμα μας δεν είναι ιδιαιτέρως «φιλική». Αν δεν απατώμαι εννοείς αυτό: http://hellarmforces2010.blogspot.gr/2013/09/blog-post_13.html

  20. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Φίλε Βελισάριε,
    Και εγώ δεν διαφωνώ με τα Blackhawk τόσο για τους λόγους που αναφέρεις όσο και για το ότι υπηρετούν ήδη στο Π.Ν. με ότι θετικό συνεπάγεται αυτό.
    Στην κατηγορία αυτή των ε/π, για εμάς τουλάχιστον παίζει ρόλο η αξιοπιστία,μεταφορική ικανότητα για ομάδας μάχης + πολυβολητή του ε/π, ταχύτητα και εμβέλεια.

    Απλά επειδή είμαστε στο όγδοο (8) ε/π νομίζω, αν μπορούσε να βρεθεί μια φόρμουλα ώστε τα λεφτά από τα υπόλοιπα να πάνε για μετατροπή των υπαρχόντων NH-90 σε Spec.Ops και παραγγελία είτε AS 332M1 είτε Cougar.Ίδια εταιρεία είναι.

    Σε ότι αφορά τα CH-47, έχουν δυνατότητες βάσει των οποίων εκπονούνται και υλοποιούνται σχεδιασμοί σε ότι αφορά τα περί επεμβάσεων σε βράχους,νησίδες και νησιά.Δεν πιστεύω πως δεν γνωρίζεις ότι δεν έχουν γνώση οι της ΔΕΕ τις απαιτήσεις,δυσκολίες και τους κινδύνους αυτών των ενεργειών.Απλώς…

    Σχεδιασμοί υπάρχουν αλλά σχεδόν πάντοτε αποτυγχάνουν στην πραγματικότητα.Ρεαλιστικοί σχεδιασμοί δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο του Ε.Σ.

  21. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Οποιοαδήποτε τέτοια τροποποίηση θα μπορούσε να γίνει μόνον με τη σύμφωνη γνώμη της εταιρείας και, για πολλούς λόγους, αμφιβάλλω ότι θα συναινούσε ποτέ σε κάτι τέτοιο ο Ανάδοχος. Δεν είναι ΜΟΝΟΝ τα χρήματα που τον ενδιαφέρουν (και τα οποία έχει εξασφαλισμένα), αλλά και το κύρος του νέου προϊόντος. Πολύ περισσότερο που μπορεί στην παραλαβή να είμαστε στο 8ο, αλλά αυτοί στην κατασκευή είναι πολύ πιο μπροστά (δηλαδή, έχουν μισο-κατασκευάσει πολύ περισσότερα, τα οποία μετά θα τους ξεμείνουν).

    «Ρεαλισμός… ρεαλισμός… ρεαλισμός»… τι να’ναι αυτό…

  22. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Όντως και εγώ αυτό σκέφτομαι αλλά αν δεν γίνει η κατάλληλη κρούση δεν θα μάθουμε.

  23. Ο/Η Gunner λέει:

    Εξαιρετικό Άρθρο.

    Θα σταθώ μόνο στα μέσα και πιο συγκεκριμένα στον αντικαταστάτη των UH-1. Σίγουρα θα χρειαστούν ελικόπτερα 10 τόνων, όμως αυτά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν πλήρως τα UH-1. Είμαστε υποχρεωμένοι να αποκτήσουμε και ελικόπτερα την κατηγορίας των 3-5 τόνων.

  24. Ο/Η ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Θα διαφωνήσω με το κατά τα άλλα εξαιρετικό κείμενο για το αν έχουν οι τούρκοι την δυνατότητα αεραποβάσεων με ελικόπτερα στον Έβρο με πιθανότητες επιτυχίας!

    Δυστυχώς για εμάς έχουν και πολλοί το παραβλέπουν αυτό! Πρώτα όμως πρέπει να το αναλύσουμε. ΟΙ τούρκοι δεν θα κινηθούν σε πεδιάδες και επίπεδα εδάφη αλλά στα βουνά για να αποκόψουν της ελάχιστες ορεινές διαβάσεις! Αν κοιτάξουμε στον χάρτη θα διαπιστώσουμε ότι η επικοινωνία μεταξύ του κεντρικού και του βόρειού τμήματος του νομού Έβρου γίνετε από τρεις δρόμους που ο ένας είναι παράλληλος με το ποτάμι. Οι άλλοι δυο είναι ορεινοί με στενές διαβάσεις και μονάδες τούρκων καταδρομών μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά αν έχουν καταλάβει μερικές, αποκόπτοντας την δυνατότητα μεταφοράς ενισχύσεων προς βοράν!

    Για μένα άλλο είναι το σχέδιο των τούρκων σε περίπτωση επίθεσης στον Έβρο και τα λέω πριν βγει το σχέδιο Βαριοπούλα. Δηλαδή να αποκόψουν το βόρειο κομμάτι του νομού Έβρου καταλαμβάνοντας της δύο κάθετες διαβάσεις από το χωρίο μάντρα έως τον μικρό Δαρείο και αντίστοιχα από το χωριό Λάβαρο κλπ. Σε αυτό το σχέδιο άνετα μπορούν να χρησημοποιηθούν και καταδρομείς μεταφερώμενοι με ελικόπτερα!

  25. Ο/Η Indirect λέει:

    Νομίζω ότι τελικά δικαιώνουμε το γνωστό ανέκδοτο για την Ελλάδα και την Κίνα. Δηλαδή ότι και στις δύο δεν απαιτούνται κατάσκοποι: στη μεν Κίνα γιατί δεν μιλάει κανείς, στην δε Ελλάδα γιατί μιλάνε ΟΛΟΙ. Μόνη ελπίδα ότι διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας οι απέναντι αναλυτές, θα μπερδεύονται τόσο, ώστε τελικά θα βγεί προς το συμφέρον μας…

  26. Ο/Η ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Θεωρείς πως δεν είναι σωστό φίλε indirect να αναφέρουμε αναλυτικά το σχέδιο των τούρκων που έχουν ετοιμάσει για να μας επιτεθούν στον Έβρο;
    Δηλαδή να μην προτείνουμε τρόπους αντίδρασης; Αλλά να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια;

  27. Παράθεμα: Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη | Greek National Pride

  28. Ο/Η ανδρεας λέει:

    Χρόνια πολλά σε όλους. εξαίρετο άρθρο! Αν αναλάβουν μια τέτοια επιχείρηση επαγγελματικές δυνάμεις και αποδεκατιστούν, πόσο καιρό θα πάρει να τις αντικαταστήσουμε; Μήπως πρέπει να είμαστε κάπως σκεπτικιστές στην πλήρη επαγγελματικοποίηση επιλέκτων Σχηματισμών όπως οι Καταδρομείς και να διατηρούμε και μοίρες με στρατεύσιμους (καταλαβαίνω ότι η θητεία είναι μικρή αλλά κάνουμε δουλεια με ότι έχουμε);
    Δεν νομίζω ότι θα μας χρειαστούν τέτοιες επιχειρήσεις για μια μικρής διάρκειας σύρραξη πλήν της μεταφοράς ενισχύσεων που θα είναι κρίσιμη και θα πρέπει να γίνει έστω και με ψαροκαϊκα για τα μεγάλα – μεσαία νησιά. Εδώ κρισιμότατα είναι τα ηλεκτρονικά (RWR, MAWS,LWR,Chaffs, Flares και παρεμβολέας (αν όχι σε όλα ένα ανά σχηματισμό πρέπει να έχει παρεμβολέα). Αν είναι δυνατόν να υπάρχει τετράδα αεροσκαφών για συνοδεία ακόμη καλύτερα!
    Αν καταλάβουν βραχονησίδα καλύτερα ένα F-4 ή Α-7 να τους εξηγήσει γιατί έπρεπε να έχουν διαβατήριο για να βρίσκονται εκεί και τι σημαίνει παράνομη είσοδος στην επικράτεια. άλλωστε αν χάσουν την μάχη μάλλον θα φύγουν μόνοι τους από μικρά νησιά πριν δουν την Ελληνική Αεροπορία και τον Στόλο να έρχονται καταπάνω τους. ως αντίδραση στα δικά τους σχέδια το ΚΕΑΤ έχει αναπτύξει πολύ καλές τακτικές για την προσβολή ελικοπτέρων και δύσκολα θα ξεκινήσουν χωρίς αεροπορική κυριαρχία που δεν θα αποκτήσουν ποτέ ούτε τοπικά. Stinger και τα πυροβόλα των 23mm είναι θανάσιμοι εχθροί και ειδικά ο πρώτος. και φυσικά αν υπάρχουν κάποιοι χώροι ύποπτοι για εχθρική ενέργεια καλό είναι να έχουν ναρκοθετηθεί και να μπουν Claymore στις διαδρομές που θα ακολουθήσουν. ακόμα και μερικά Phalanx σαν των φρεγατών αν τοποθετηθούν σε τομείς μπορούν να σπείρουν όλεθρο χάρη στο Μ 61. Λύσεις υπάρχουν και φθηνές.
    ένα τελευταίο. Ο Καίσαρας είχε στείλει στην Αφρική μια Λεγεώνα. Ο παλαιός στρατηγός του Λαβιηνός την κύκλωσε. όμως οι λεγεωνάριοι του Καίσαρα έσφαξαν τους εχθρούς τους ακόμα και κυκλωμένοι και βαλλόμενοι πανταχόθεν. Η τακτική επίδοση διόρθωσε το επιχειρησιακό σφάλμα ( και ειδικά η επίδοση στην ατομική τακτική).

  29. Ο/Η Φτωχός και μόνος κάου - μπόυ λέει:

    Ως συνήθως Βελισάριε…μακάρι να μπορούσα να διαφωνήσω μαζί σου. Αν και δε θα χαρακτήριζα ιλαροτραγωδία τον Παρμενίωνα, ίσως γιατί έγινε επιτέλους μετά από πολλά χρόνια και είχε κάποια σημεία ενδιαφέροντα, δεν έχω να απαντήσω επί της ουσίας.

  30. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Η αναφορά στον Παρμενίωνα έγινε εκ παραδρομής. Εννοούσα στους Πυρπολητές.

    Ο Παρμενίων, με όλα του τα (πάρα πολύ μεγάλα) προβλήματα, είναι πολύ σοβαρό πράγμα. Για την ακρίβεια, είναι από τα λίγα πράγματα που έχουμε στα χέρια μας.

  31. Ο/Η ΣΠΥΡΟΣ λέει:

    Αγαπητε Βελισσαριε και ολοι οι σχολιαστες χρονια πολλα για εμας και καλη χρονια για τη πατριδα. Το επιπεδο γνωσεων πολλων απο εσας ειναι απειρως ανωτερο απο το δικο μου. Επιτρεψτε μου να διατυπωσω και εγω την επιφανειακη μου αποψη για το θεμα. Πιστευω οτι το θεμα αμυνας του αρχιπελαγους θα πρεπει να διαχωριστει ενδεικτικα και απλοικα μη περιοριστικα βεβαια σε περιπτωσεις. 1. Μεγαλης νησου με επαρκεις δυναμεις για την αμυνα της για τουλαχιστον 72 ωρες πολεμου. 2. Μεσαιας νησου με δυναμης μικρης ισχυος που θα αποτελεσει πυρηνα οργανωσης της εθνοφυλακης για στοιχειωδη αμυνα. 3. Μικρης νησου με δυναμη επιδειξης σημαιας δηλ. Φρουρα. 4. Νησιδες κατοικημενες η ακατοικητες χωρις καμια στρατιωτικη παρουσια. Κοινη συνισταμενη στις περιπτωσεις 1 κ 2 ειναι ο αεροπορικος και ναυτικος αποκλεισμος καθως οι δυναμεις και το υλικο που ειναι απαραιτητες για τον εχθρο χρειαζονται χρονο και προετοιμασια η οποια μπορει να ανιχνευθει και να δωσει χρονο στον αμυνομενο να προετοιμαστει και να οργανωθει. Αν ο αεροναυτικος αποκλεισμος αποτυχει και υπαρχει ελληνικη αεροναυτικη υπεροχη θεωρω απιθανο να το δοκιμασουν οι εχθροι μας. Εντυπωση μου ειναι οτι ακομα δεν εχουν τη δυνατοτητα-σιγουρια επιτυχημενου αεροναυτικου αποκλεισμου. Σε 3 με 4 χρονια ισως. Για τις περιπτωσεις 3 κ 4 τα πραγματα ειναι πιο απλα για τους εχθρους και πιο δυσκολα για εμας καθως οι δυναμεις και τα υλικα που απαιτουνται ειναι λιγοτερα , ελαφρυτερα και αερομεταφερομενα , με αποτελεσμα να εχουν απολυτη πρωτοβουλια κινησεων , απολυτου αιφνηδιασμου και δεν απαιτηται αεροναυτικος αποκλεισμος σε πρωτη φαση. Αρκει μια επαρκης επιτηρηση και προσβολης τυχον δυναμεων που θα σπευσουν προς ανακαταληψη. Υπο αυτες τις συνθηκες οποιαδηποτε σκεψη ανακαταληψης ειναι κακη αποφαση απο μερια μας. Σε πρωτη φαση θα πρεπει να παρουμε την αεροναυτικη υπεροχη να τους αφησουμε στο νησι αποκλεισμενους με τις καταλληλες εκπομπες πυρων και αργοτερα εχει ο θεος. Επισης μπορουμε και να μην ασχοληθουμε καθολου με το τοπικο πεδιο και να μεταφερουμε τη μαχη στο κεντρο δυναμης του εχθρου. Αμυντικη οργανωση πρωτα στο ποταμι εν αναμονη επιθεσης , βομβαρδισμο τουρκικων αεροδρομιων και στρατηγικων υποδομων στη Πολη και την ανατολικη θρακη. Σε περιπτωση επιθεσης στο ποταμι ενεργος αμυνα με στοχο οχι τη καταληψη εδαφων αλλα τη καταστροφη εχθρικων σχηματισμων. Ισως θα πρεπει να εξεταστει και η περιπτωση να τους αφησουμε να δημιουργησουν μικρα προγεφυροματα στη δυτικη ακτη του ποταμου και καταστροφη των δυναμεων τους εκει οπου οι πυκνες συγκεντρωσεις δυναμεων διευκολυνουν το εργο μας.Αν αυτα επιτυχουν η τουλαχιστον εχουμε πιθανοτητες επιτυχιας πιστευω οι εχθροι θα το σκεφτουν αμετρητες φορες πριν επιχειρησουν κατι.
    Ολα τα παραπανω ειναι απλοικα καθως πληρης αναλυση ειναι αδυνατον να γινει λογω ελλειπων γνωσεων απο πλευρας μου. Θα χαρω να ακουσω την αποψη σας και παρακαλω να ειστε επιεικής .

  32. Ο/Η Stavros Amaxopoulos λέει:

    πολυ ωραιο το αρθρο.θα ηθελα να ρωτησω ομως κατι.υπαρχει δυνατοτητα αερομεταφορας Μ/Κ ταγματος παζικου με τα μεσα που διαθετει;αν ναι,ποσα ελικοπτερα χρειαζονται και με ποιες προυποθεσεις μπορει να γινει αυτο;

  33. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ φίλε, ευχαριστούμε για τα καλά λόγια.

    Δεν υπάρχει η δυνατότητα αερομεταφοράς μηχανοκίνητου τάγματος πεζικού στον ΕΣ, αλλά ούτε και στους δυτικούς στρατούς γενικά. Τέτοια δυνατότητα έχουν μόνον οι ρωσικές αερομεταφερόμενες δυνάμεις, με χρήση τροχοφόρων τεθωρακισμένων οχημάτων, κι η χρήση τους αφορά πολύ διαφορετικό επιχειρησιακό πλαίσιο από το δικό μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s