Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των ΤΘ, Μέρος Β’ : ΤΘ και Μ/Κ Ταξιαρχίες και Μονάδες Αρμάτων

Γράφει ο Αρματιστής

Η πεζικοκεντρική αντίληψη του Ελληνικού Στρατού

Διάβαση Σαγγάριου

Αναφέρομαι συχνά σε κάτι που αποκαλώ με τον «αδόκιμο» όρο «πεζικοκεντρική αντίληψη» και ως εκ τούτου οφείλω να ορίσω το τι ακριβώς εννοώ. Πιστεύω ότι η όλη φιλοσοφία του Ελληνικού Στρατού για τη διεξαγωγή της σύγχρονης μάχης συνεχίζει να έχει ως κεντρικό πυρήνα της το Πεζικό και γύρω από το Πεζικό κτίζεται η οργάνωση του στρατού, η οργάνωση των σχηματισμών και των μονάδων, κατανέμονται τα μόνιμα στελέχη, καθορίζεται το δόγμα, οργανώνεται η εκπαίδευσή και αναπτύσσεται η στρατιωτική σκέψη για τη διεξαγωγή της χερσαίας μάχης. Μπορεί – τις δύο τελευταίες δεκαετίες – το Πεζικό και το Πυροβολικό να εγκατέλειψαν τα πόδια και τον τροχό και να επιχειρούν πλέον επί ερπυστριών, αλλά ο στρατός συνεχίζει να παραμένει προσκολλημένος στη μάχη του κλασικού Πεζικού.

Η αναφερόμενη αντίληψη οφείλεται κυρίως σε λόγους ιστορικούς και λόγους ανάπτυξης – εκσυγχρονισμού του στρατού, και πιο συγκεκριμένα:

1. Ο Ελληνικός Στρατός για πολλούς λόγους, ένας εκ των οποίων προσδιορίζεται με ιδιαίτερο τρόπο στο ποίημα του Γεωργίου Σουρή – γραμμένο το 19ο αιώνα – «Ποιος είδε κράτος λιγοστό», [Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ’ όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει; Να τρέφει όλους τους αργούς, να ‘χει επτά Πρωθυπουργούς, ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα; Να ‘χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά …] αναπτύχθηκε μετά την απελευθέρωση του Γένους πολύ καθυστερημένα και χωρίς σοβαρό πρόγραμμα που να διαθέτει συνέχεια Ιππικό 1880-1910και συνέπεια. Η απουσία ισχυρής πολιτικής βούλησης  αλλά και σοβαρής χρηματοδότησης για τη δημιουργία ικανού προς πόλεμο στρατού επί πολλές δεκαετίες, οδήγησε αναγκαστικά στη συγκρότηση ενός μικροσκοπικού στρατού που στερούταν εκπαιδευμένων διοικητών και επιτελών, οργανωμένων σχηματισμών και επιτελείων, επιχειρησιακής οργάνωσης και εκπαίδευσης, ακόμη και των στοιχειωδών ικανοτήτων για τη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων. Βασικό Όπλο του στρατού για τη διεξαγωγής της μάχης ήταν το Πεζικό. Το Ιππικό, παρ’ όλο που η οργάνωσή του άρχισε από πολύ νωρίς, παρέμενε στη σκιά του Πεζικού. Εξαίρεση αποτελεί η περίοδος 1885-86 όταν συγκροτήθηκαν τα 1ο, 2ο και 3ο Συντάγματα Ιππικού και παραγγέλθηκε στο εξωτερικό μεγάλος αριθμός ίππων, με αποτέλεσμα το 1886 το Ιππικό να εμφανίσει δύναμη 2.951 ανδρών και 2.476 ίππων. Όμως στον πόλεμο του 1897 η δύναμη που παρέταξε ανήλθε σε 10 έφιππες Ίλες και δύναμη 970 σπάθες (δηλαδή 974 ιππείς). Αλλά ακόμη και μετά το 1904, που έγιναν και τα πρώτα σοβαρά βήματα για τον εκσυγχρονισμό του στρατού, οι διαθέσιμες πιστώσεις ήταν περιορισμένες, με αποτέλεσμα το Πεζικό, που ήταν ένα «φθηνό» όπλο, να συνεχίσει να αποτελεί το κορμό του στρατού, ενώ το Ιππικό που ήταν ένα «ακριβό» όπλο, συνέχισε να παραμένει ο «φτωχός συγγενής». Δίπλα στις 10 Μεραρχίες Πεζικού που συγκροτήθηκαν κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, το Ιππικό παρέταξε μία μόνο Ταξιαρχία, η οποία συγκροτήθηκε στις αρχές του 1912 από τα 1ο και 3ο Συντάγματα Ιππικού – από 4 Ίλες έκαστο – και ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατό να αποκτήσει τις απαιτούμενες δεξιότητες για να λειτουργήσει ως μεγάλη Μονάδα σε πολεμικές επιχειρήσεις στους λίγους μήνες που μεσολάβησαν μέχρι την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων. Αλλά και το Γενικό Στρατηγείο – όπως φάνηκε από τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων – δε γνώριζε πως έπρεπε να χρησιμοποιήσει την Τ.Ι. Η εικόνα σύνθεσης του στρατού με βασικό κορμό το Πεζικό και το Ιππικό να ακολουθεί στη κατάσταση του «φτωχού συγγενή», παρέμεινε αναλλοίωτη και κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας και κατά τον Ε-Ι Πόλεμο του 1940-41. Στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μέχρι τις επιχειρήσεις προς την Άγκυρα το Ιππικό παίρνει μέρος με τις Ημιλαρχίες των Μεραρχιών και την Ταξιαρχία Ιππικού, από την οποία συγκροτείται στη συνέχεια η Μεραρχία Ιππικού, που συμμετέχει στην Εκστρατεία μέχρι την αποχώρηση από τη Μ.Α. Στον Ε-Ι Πόλεμο, δίπλα στις 20 (+) Μεραρχίες Πεζικού που συγκροτήθηκαν για την απόκρουση της Ιταλικής και Γερμανικής εισβολής, το Ιππικό παρέταξε 1 Μεραρχία και 1 Ταξιαρχία Ιππικού που έδρασαν ως έφιππο Πεζικό.

2. Στους πολέμους που διεξήγαγε η χώρα κατά το προηγούμενο αιώνα, ο κύριος πρωταγωνιστής ήταν το Πεζικό. Τα ηρωικά Συντάγματα Πεζικού ήταν οι πρόμαχοι των αγώνων του Έθνους, αυτά που κατέβαλαν ποταμούς αίματος στο βωμό της Ελευθερίας της Χώρας και αυτά που περιέφεραν περήφανα την Ελληνική Σημαία σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης, της Μικράς Ασίας, της Λιβύης και της Ιταλίας. Οι αγώνες, οι θυσίες και το αίμα του Πεζικού, περιέβαλαν το Όπλο με αίγλη και το καθιέρωσαν ως τον αδιαμφισβήτητο «βασιλιά των όπλων», αντίληψη που στη συνέχεια καλλιεργήθηκε επίμονα και νομίζω ότι συνεχίζει να καλλιεργείται. [Σημείωση: Στις παρελάσεις των εθνικών επετείων, τη παρέλαση ανοίγουν κατά παράδοση οι Σημαίες των ιστορικών Συνταγμάτων Πεζικού. Πλην όμως, Πολεμικές Σημαίες διέθεταν και οι Μεραρχίες Πεζικού και Ιππικού, η Ταξιαρχία Ιππικού, καθώς και τα Συντάγματα Ιππικού και Πυροβολικού, των οποίων όμως οι Πολεμικές Σημαίες δεν παρελαύνουν].

3. Στα συντηρητικά πρότυπα οργάνωσης που ακολουθήθηκαν και στις τακτικές διεξαγωγής της μάχης που υιοθετήθηκαν από το 1900 και μετέπειτα. Ο Ελληνικός Στρατός οργανώθηκε προπολεμικά με βάση Γαλλικά πρότυπα, εκπαιδεύτηκε από Γαλλικές στρατιωτικές αποστολές και υιοθέτησε το Γαλλικό – συντηρητικό – πρότυπο της Μεθοδικής Μάχης. Μεταπολεμικά οργανώθηκε για ένα μικρό διάστημα με βάση το Βρετανικό πρότυπο και στη συνέχεια με βάση το Αμερικανικό – Νατοϊκό, το οποίο και ακολουθεί αδιάλειπτα και με θρησκευτική ευλάβεια μέχρι και σήμερα. Και τα δύο πρότυπα, ως γνωστόν, αποβλέπουν στη διεξαγωγή μιας μάχης χωρίς «εκπλήξεις», όπως είναι η μάχη των ΤΘ σχηματισμών.

m8hellenicku44. Μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη Γερμανική Κατοχή, ο στρατός οργανώθηκε και πάλι με βασικό κορμό το Πεζικό, οι μονάδες και οι σχηματισμοί του οποίου ήταν και οι βασικοί συντελεστές της νίκης του Εθνικού Στρατού κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-49. Στον υπόψη πόλεμο, το Όπλο του Ιππικού – Τεθωρακισμένων πλέον, ανέλαβε ένα πολύ μικρό αλλά σημαντικό ρόλο, με Συντάγματα Αναγνωρίσεως, Έφιππες Ίλες, Ίλες Αναγνωρίσεως με «άρματα» Μ-8 και με 3 Ίλες πραγματικών αρμάτων «Κένταυρος» (52 άρματα). Την περίοδο αμέσως μετά τη λήξη του Εμφυλίου και μέχρι το 1990, παρ’ όλο που η τεχνολογική επανάσταση είχε αλλάξει τη μορφή του πολέμου και τα Ελληνικά ΤΘ ενισχύονταν με εκατοντάδες αρμάτων, ο Ελληνικός Στρατός συνέχισε να βαδίζει με την ίδια περπατησιά. Τη δεκαετία του 1970, δώδεκα (12) Μεραρχίες και 5 Ταξιαρχίες Πεζικού φρουρούσαν τα σύνορα της χώρας. Ακόμη 2 Μεραρχίες Πεζικού «προστάτευαν» την Πελοπόννησο και την Κρήτη, και το ισοδύναμο μιας επίλεκτης Μεραρχίας Πεζικού αποτελούσε την «γενική εφεδρεία». Τα ΚΕΝ Πεζικού ζέσταιναν τις τοπικές οικονομίες, αλλά τουλάχιστον η βασική εκπαίδευση διαρκούσε 2 μήνες και νέοι στρατιώτες έπαιρναν και το βάπτισμα πυρός. Δίπλα σε αυτό το ισοδύναμο των 40 (+) Ταξιαρχιών Πεζικού, μια δύναμη 5 Τεθωρακισμένων Ταξιαρχιών προσπαθούσε να κάνει αισθητή τη παρουσία της και να πει: «παιδιά, η μορφή του πολέμου έχει αλλάξει». [Σημείωση: Ίσως η σύνθεση του Ε.Σ. να μην ανήκε και στη σφαίρα της απόλυτης επιλογής της Ελλάδας, αφού αυτή εξοπλιζόταν αποκλειστικά μέσω της στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ και ως εκ τούτου ήταν υποχρεωμένη να ακολουθεί τα Νατοϊκά πρότυπα οργάνωσης]. Η υπόψη κατάσταση με τη πάροδο του χρόνου παγιώθηκε, προκάλεσε ακαμψία στη δημιουργική σκέψη και καθυστέρησε την ανάπτυξη του στρατού σε σύγχρονη δύναμη, ικανή για τη διεξαγωγή της μάχης συνδυασμένων όπλων. Είναι ενδεικτικό ότι οι Μεραρχίες Πεζικού που «προστάτευαν τη χώρα από την εισβολή των Βορείων», έκλεισαν ή άλλαξαν αντικείμενο 10 χρόνια μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Άλλη υπόθεση, βεβαίως, ότι 2 Μεραρχίες ΠΖ «προστάτευαν» τη χώρα από την Αλβανία, άλλες 2,5 από τη Γιουγκοσλαβία και 2,5 από τη Βουλγαρία. Ο λόγος για αυτή τη κατανομή ήταν πολύ απλός. Οι Μεραρχίες παρέμειναν αμετακίνητες στις θέσεις στις οποίες βρέθηκαν μετά τη λήξη του Εμφυλίου, μολονότι η Αλβανία και η Γιουγκοσλαβία είχαν πάψει να αποτελούν πραγματική απειλή πολύ πριν τη πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Τελικά το Πεζικό μηχανοκινήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του πριν 17 χρόνια, το Πυροβολικό ολοκληρώθηκε σε αυτοκινούμενο πριν 3 χρόνια και οι έννοιες της διακλαδικότητας και των διακλαδικών επιχειρήσεων εισήχθησαν στις Ε.Δ. μετά την ήττα στα Ίμια.

5. Ο στρατός μας μέχρι και σήμερα δε μελέτησε με παραγωγικό τρόπο την ηλικίας 3.000 ετών πλούσια στρατιωτική μας ιστορία, αλλά και τις μεγάλες μάχες των αυτοκρατοριών και των εθνών στη διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας και κυρίως δεν έσκυψε ερευνητικά το μάτι στους πολέμους και τις μάχες που διεξήχθησαν κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ως εκ τούτου, δε μπόρεσε να καλλιεργήσει και να αναπτύξει δική του αυτόνομη στρατιωτική σκέψη, δεν οργάνωσε τις μονάδες και τους σχηματισμούς του με βάση τις δικές του ανάγκες, δεν έγραψε τα δικά του εγχειρίδια και κανονισμούς για τη διεξαγωγή των χερσαίων επιχειρήσεων με τρόπο που να ικανοποιούν τις Ελληνικές αμυντικές ανάγκες και έτσι κατέληξε στη μίμηση ξένων προτύπων οργάνωσης και στη πιστή μετάφραση των Γαλλικών παλαιότερα και των Αμερικανικών σήμερα, αντίστοιχων εγχειριδίων και κανονισμών. Η μετάφραση και η μελέτη ξένων εγχειριδίων και στρατιωτικών οργανισμών σε καμιά περίπτωση δεν είναι απορριπτέα, αλλά ο μιμητισμός και η ακριβής υιοθέτηση ξένων προτύπων είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις δικές σου αμυντικές ανάγκες.

Παρά τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, είναι ενδιαφέρον ότι σε όλους τους πολέμους που διεξήγαγε ο στρατός μας κατά τον 20ο αιώνα, η Ελληνική στρατιωτική σκέψη προσανατολίστηκε στη διεξαγωγή επιθετικών επιχειρήσεων, και το Πεζικό, ως το βασικό όπλο ελιγμού, χρησιμοποιήθηκε κυρίως επιθετικά και απέδωσε θαυμάσια. Η ενσωμάτωση των υπόδουλων Ελληνικών περιοχών στον εθνικό κορμό οφείλεται κατά μέγα μέρος στο αίμα που έχυσε το Ελληνικό Πεζικό. Ο μαχητής του Πεζικού, διοικούμενος από ικανούς ηγήτορες στο πεδίο της μάχης και εμφορούμενος από επιθετικό πνεύμα, απέδωσε άριστα σε όλους τους πολέμους της νεώτερης ιστορίας μας και έδειξε ότι διαθέτει ασυναγώνιστες πολεμικές αρετές και μάλιστα πολύ ανώτερες στην επίθεση από ότι στην άμυνα. Δεν εξετάζω εδώ αν οι επιθετικές επιχειρήσεις διεξήχθησαν κατά τρόπο «ορθό» και αν οδήγησαν στο ποθούμενο. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι ότι η κυρίαρχη σκέψη απέβλεπε πάντοτε στην ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων, που προσιδιάζουν και προς την ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων. Η άμυνα, όσες φορές αναλαμβανόταν, θεωρούταν προσωρινή κατάσταση και η βασικές στρατηγικές αποφάσεις απέβλεπαν στη δημιουργία, το ταχύτερο δυνατόν, των ικανών και αναγκαίων συνθηκών για την ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων. Στο πλαίσιο αυτής της επιθετικής αντίληψης που είχε αναπτυχθεί, το Ελληνικό Ιππικό, η «σταχτοπούτα» του Ε.Σ., έπαιξε αρκετά σημαντικό ρόλο σε όλους τους πολέμους. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως επιθετικά και μάλιστα πολλές φορές κατά τρόπο που παραπέμπει σε επιχειρήσεις ΤΘ σχηματισμών. H κορυφαία στιγμή του Ελληνικού Ιππικού έρχεται τον Οκτώβριο του 1940, όταν η Μεραρχία Ιππικού που τελεί υπό τις διαταγές του Αρχιστράτηγου, μεταφέρεται στις 1 Νοεμβρίου εσπευσμένα από το Λαγκαδά όπου επιστρατεύθηκε, στην περιοχή της Καλαμπάκας και αναλαμβάνει την αποστολή να φράξει στην περιοχή του χωριού Βωβούσα τις οδεύσεις που οδηγούν στο Μέτσοβο, προς το οποίο κατέρχεται η Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια». Η Ταξιαρχία Ιππικού, που αποτελεί μονάδα της Μεραρχίας Ιππικού, μεταφέρεται στις 31 Οκτωβρίου στα Γρεβενά, τίθεται υπό το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ) και αναλαμβάνει την αποστολή να φράξει στη περιοχή του Δούτσικου τις οδεύσεις που οδηγούν από την άνω κοιλάδα του ποταμού Αώου στα Γρεβενά. Η Ταξιαρχία Ιππικού, ενεργώντας επιθετικά στην κατεύθυνση Δούτσικο – Δίστρατο – Πάδες – Άρματα, προς το αριστερό πλευρό της «Τζούλιας», αποκόπτει μέρος των συγκοινωνιών της και τη συμπιέζει σε συνεργασία με τη Μεραρχία Ιππικού που επιτίθεται από νότο στη στενή κοιλάδα του Αώου, νότια του όρους Σμόλικα, όπου και τη συντρίβουν.

Άρμα μ47Η περίοδος, όμως, του Ψυχρού Πολέμου και η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ οδήγησαν την Ελληνική στρατιωτική σκέψη σε άλλες κατευθύνσεις. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού εγκαταστάθηκε αμυντικά στα βόρεια σύνορα της χώρας, τα Συντάγματα Πεζικού αγκιστρώθηκαν στο έδαφος και επί δεκαετίες οργανώθηκαν και εκπαιδεύτηκαν για να διεξάγουν άμυνα προκειμένου να αποκρούσουν την εισβολή των τεθωρακισμένων στρατιών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Όμως στην αρχή της υπόψη περιόδου, η Ελληνική στρατιωτική ηγεσία συνέχισε να εμφορείται από επιθετικό πνεύμα, απότοκο των πολεμικών γεγονότων και της παράδοσης που διαμορφώθηκε κατά τη προηγούμενη δεκαετία. Ακολουθώντας τα διδάγματα από τον τρόπο χρησιμοποίησης των αρμάτων κατά το 2ο Π.Π., απέβλεψε αρχικά στην άμεση δημιουργία τεθωρακισμένων σχηματισμών. Το 1954 η ΙΧ Μεραρχία Πεζικού μετονομάστηκε σε ΙΧ ΤΘ Μεραρχία, αλλά το πείραμα δεν προχώρησε λόγω έλλειψης των απαιτούμενων αρμάτων. Το 1956 συγκροτείται η ΧΧ Τεθωρακισμένη Μεραρχία και το επόμενο έτος αρχίζει να εξοπλίζεται με τα νεοπαραλαμβανόμενα άρματα Μ-47. Η συγκρότηση της ΧΧ ΤΘΜ με 3 Διοικήσεις Μάχης (ΔΜΑ) και με μια Επιλαρχία αρμάτων ανά ΔΜΑ, ολοκληρώνεται το 1960.

Αλλά οι ηγεσίες του στρατού, προσδεδεμένες πλέον στο έδαφος και στις απαιτήσεις που επέβαλε η διεξαγωγή άμυνας περιοχής σε προωθημένες αμυντικές τοποθεσίες, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν – ίσως και δεν θέλησαν να αποδεχθούν – ότι τα άρματα είναι όπλο καθαρά επιθετικό, κατάλληλα για αγώνα κινήσεων και ως εκ τούτου αποφάσισαν να τα χρησιμοποιήσουν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ως μέσο υποστήριξης του αμυντικού αγώνα του Πεζικού. Στο νέο πλαίσιο σκέψης που διαμορφώθηκε, οι νέες μονάδες αρμάτων που δημιουργήθηκαν μετά τη συγκρότηση της ΧΧ ΤΘ Μεραρχίας, απορροφήθηκαν από τις αμυντικές τοποθεσίες και τις αποστολές αντεπιθέσεων. Η Πεζικοκεντρική αντίληψη, η οποία μέχρι και το 1950 είχε επιθετική κατεύθυνση, έλαβε με τη πάροδο του χρόνου αμυντική κατεύθυνση, «ξέχασε» ότι η μάχη ελιγμών διεξάγεται μόνο από ισχυρούς ΤΘ σχηματισμούς συνδυασμένων όπλων και είναι η μόνη που οδηγεί στη νίκη. Η υπόψη αντίληψη θέλει τα τεθωρακισμένα εξάρτημα του Πεζικού, των οποίων η βασική αποστολή θα είναι να επεμβαίνουν στη μάχη για να εξαλείψουν εχθρικές εισχωρήσεις και προγεφυρώματα και να αποκαθιστούν τη συνέχεια του ΠΟΤ. Και αυτή η αντίληψη, νομίζω ότι έβαλε βαριά τη σφραγίδα της στην Ελληνική στρατιωτική σκέψη. Αυτή είναι και η κύρια αιτία που πλέον των 2/3 των διατιθέμενων αρμάτων βρίσκονται σε σχηματισμούς Πεζικού.

Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος τη σειρά των γεγονότων συγκρότησης των ΤΘ μονάδων και σχηματισμών, για να αντιληφθεί την αλήθεια της παραπάνω παραγράφου:

  • Το 1956 ιδρύεται η ΧΧ ΤΘ Μεραρχία.
  • Το 1957 συγκροτούνται υπό την ΧΧ ΤΘΜ οι 21 και 22 ΕΜΑ, οι οποίες παραλαμβάνουν τα σύγχρονα – τότε – άρματα Μ-47 που φθάνουν στην Ελλάδα. Κάθε ΕΜΑ διαθέτει 55 άρματα {[3 ΙΜΑ Χ (3 ΟΥΜΑ Χ 5) + Δκτή ΙΜΑ + 1 ΠΑΠ] + 1 Δκτή ΕΜΑ + 1 3ου ΓΡ + 1 ΚΣΠΥ + 1 ΑΕΛΑ}. Ακόμη, κάθε ΕΜΑ διαθέτει Ουλαμό Όλμων 4,2’’ με 4 στοιχεία.
  • Το 1959 υφίστανται τα Α’, Β’ και Γ’ Τεθωρακισμένα Συγκροτήματα υπό τα αντίστοιχα Σώματα Στρατού, κάθε ένα εκ των οποίων διαθέτει 1 ΙΛΑΝ και μία Επιλαρχία Καταστροφέων Αρμάτων (ΕΚΑ) με 2 Ίλες αρμάτων Μ-18 εκάστη.
  • Το 1960 ολοκληρώνεται η συγκρότηση της ΧΧ ΤΘ Μεραρχίας με 3 ΔΜΑ [αποτελούνται από 1 ΕΜΑ και 1 ΜΤΠ], 1 ΕΑΝ, 4 Α/Κ ΜΜΠ και τις προβλεπόμενες μονάδες υποστηρίξεως μάχης και ΔΜ. Οι Επιλαρχίες της ΧΧ ΤΘΜ είναι οι μόνες αξιόλογες μονάδες αρμάτων του Ε.Σ. και φέρουν τις ονομασίες 21, 22 και 23 ΕΜΑ.
  • Το 1963 είναι η πρώτη χρονιά που οι Μεραρχίες Πεζικού εφοδιάζονται με άρματα μάχης. Τα ΤΘ Συγκροτήματα διαλύονται, οι Επιλαρχίες τους εφοδιάζονται με τα άρματα Μ-47 της ΧΧ ΤΘ Μεραρχίας – που τα αντικαθιστά με Μ-48, μετονομάζονται σε 391, 392 και 393 Επιλαρχίες Μέσων Αρμάτων (ΕΜΑ) και αποδίδονται ως οργανικές μονάδες στις ΧΙ, ΙΙ και Χ Μεραρχίες ΠΖ, αντίστοιχα.
  • Το 1964 συγκροτείται η 394 ΕΜΑ με Μ-47 υπό την VI Μεραρχία.
  • Το 1967 συγκροτείται η 395 ΕΜΑ με Μ-47 υπό την ΙΧ Μεραρχία.
  • Το 1968 οι 392, 394, 395, 393, 391, 397 ΕΜΑ μετονομάζονται σε 2α, 6η, 9η, 10η, 11η, 12η ΕΜΑ αντίστοιχα και αποκτούν ως οργανική Υπομονάδα, Ίλη Αναγνωρίσεως (ΙΛΑΝ) με αποτέλεσμα να διαθέτουν 62 άρματα εκάστη.
  • Το 1968 αποφασίζεται η συγκρότηση της ΧΧΙ ΤΘ Ταξιαρχίας.
  • Το 1970 άρχισε η συγκρότηση των 211 και 212 ΕΜΑ της ΧΧΙ ΤΘ Ταξιαρχίας με άρματα Μ-48 και της 30ης ΕΜΑ με τα νεοπαραλαμβανόμενα Γαλλικά άρματα ΑΜΧ-30.
  • Το 1971 άρχισε η συγκρότηση των 24, 25 και 26 ΕΜΑ στην ΧΧ ΤΘΜ, με αποτέλεσμα οι ΔΜΑ να διαθέτουν πλέον από 2 ΕΜΑ και η ΧΧ ΤΘΜ συνολικά 6.
  • Το 1971 συγκροτούνται και 8η και η 15η ΕΜΑ υπό τις Μεραρχίες ΠΖ VIII και XV αντίστοιχα και το 1973 συγκροτείται η 5η ΕΑΡΜ (Επιλαρχία Αρμάτων), υπό την V Μεραρχία.
  • Το 1977 συγκροτήθηκε η ΧΧΙΙ ΤΘ Ταξιαρχία (31 και 32 ΕΜΑ) με άρματα ΑΜΧ 30.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, η πρώτη μεγάλη απόφαση για τη μορφή των Τεθωρακισμένων δυνάμεων του Ε.Σ., αφορούσε τη συγκρότηση ενός μεγάλου ΤΘ σχηματισμού – συγκεκριμένα της ΧΧ ΤΘΜ – αλλά στη συνέχεια ο εφοδιασμός των Μεραρχιών ΠΖ με άρματα φαίνεται ότι έλαβε μεγαλύτερη προτεραιότητα από την ενίσχυση της ΧΧ ΤΘΜ. Παρ’ όλα ταύτα, στις αρχές του 1974 η κατάσταση κατανομής των αρμάτων στις Μεραρχίες ΠΖ και σε ΤΘ σχηματισμούς, βρισκόταν σε μια σχετική ισορροπία:

ΤΘ Σχηματισμοί: (8 ΕΜΑ Χ 55 άρματα) + (1 ΕΑΝ Χ 23 άρματα) = 463 άρματα

Μεραρχίες ΠΖ: 10 ΕΜΑ Χ 62 άρματα = 620 άρματα

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πεζικοκεντρικής αμυντικής αντίληψης, είναι το ακόλουθο: το 1990 κατέρρευσε το κομμουνιστικό μπλοκ, ο μεγάλος Βουλγαρικός Στρατός των 3.000 αρμάτων αποσυντέθηκε στα εξ ων συνετέθη και ουσιαστικά εξαφανίστηκε ο από Βορρά κίνδυνος. Όμως το 1993 συγκροτούνται 3 νέες Επιλαρχίες αρμάτων από τα νεοπαραληφθέντα άρματα Μ-60Α1. Η 15η ΕΜΑ στη Καστοριά υπό τη XV Μεραρχία ΠΖ, η 1η ΕΜΑ στη Βυρώνεια υπό την Ι Μεραρχία ΠΖ και η 11η ΕΜΑ στη Δράμα υπό την 11η Μεραρχία ΠΖ. Αντί δηλαδή να συγκροτηθεί με τα υπόψη άρματα μια ΤΘ Ταξιαρχία με αποστολή τη Θράκη, θεωρήθηκε σκόπιμο τα άρματα να δοθούν σε Μεραρχίες ΠΖ για να «αμυνθούν» στην εισβολή κρατών που είχαν παύσει να διαθέτουν στρατό και ζητούσαν την υποστήριξη της Ελλάδας για να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετά από λίγα χρόνια οι ΧΙ και XV Μεραρχίες θα κλείσουν, η δε Ι θα αποτελέσει επιχειρησιακό στρατηγείο των Ειδικών Δυνάμεων.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι όλες οι ηγεσίες του στρατού, ανεξάρτητα από τις αντιλήψεις από τις οποίες εμφορούνταν, απέβλεψαν με κάθε τρόπο στην ενίσχυση του Όπλου των Τεθωρακισμένων, αντιλαμβανόμενες ότι τα άρματα αποτελούν το σημαντικότερο παράγοντα της χερσαίας μάχης. Αυτό αποδεικνύεται από το ότι το Όπλο των ΤΘ είναι το μόνο μέχρι σήμερα που ενισχύθηκε με γενναίες αγορές νέου υλικού, προμήθεια μεταχειρισμένου υλικού για αντικατάσταση άλλου παρωχημένης τεχνολογίας και εκσυγχρονισμό και ανακατασκευές παλαιοτέρου. Αλλά και από πλευράς αριθμών, η ενίσχυση των τεθωρακισμένων είναι σημαντική. Το 1974 υπήρχαν 18 ΕΜΑ, 4 ΕΑΝ και 12 ΙΛΑΝ με ένα σύνολο 1.160 αρμάτων και το 1994 έφτασαν στις 34 ΕΜΑ, 6 ΕΑΝ, 3 ΙΛΑΝ και 4 ανεξάρτητες Ίλες με ένα σύνολο 1.670 αρμάτων. Όμως, από αυτόν τον μεγάλο αριθμό αρμάτων, ο κάθε σχηματισμός Πεζικού, ακόμη και εκεί που δεν υπήρχε πλέον απειλή, ζητούσε και μια πλήρη Επιλαρχία και αν ήταν δυνατό και κάτι ακόμη. Και έτσι έγινε το παράλογο: αντί να ενισχυθεί ο αριθμός των ΤΘ Ταξιαρχιών, «το Πεζικό έφαγε τα άρματα».

Πιν.1

Πιν. 1: Κατανομή των αρμάτων σε σχηματισμούς ΠΖ και ΤΘ

 

Η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας το 1990, επέφερε την απόσυρση μεγάλου αριθμού αρμάτων, ΤΟΜΠ και Α/Κ πυροβόλων από τα οπλοστάσια των χωρών του ΝΑΤΟ, μεγάλος αριθμός εκ των οποίων κατέληξε στην Ελλάδα για αντικατάσταση άλλων παρωχημένων τύπων. Περίπου 1.335 άρματα κατέληξαν στην Ελλάδα και έτσι έγινε δυνατή η απόσυρση και η καταστροφή των βενζινοκίνητων αρμάτων Μ47 και Μ48 και των αρμάτων ΑΜΧ-30 που μόλις είχαν κλείσει μια 20ετία στον Ε.Σ.! Με την παραλαβή και μεγάλου αριθμού ΤΟΜΠ Μ113, έγινε δυνατή η συγκρότηση 6 Μ/Κ Ταξιαρχιών, καθώς και η μηχανοκίνηση αριθμού Ταγμάτων Πεζικού. Είναι όμως πολύ ενδιαφέρον να δούμε στον παρακάτω πίνακα το πώς η Πεζικοκεντρική αντίληψη θριάμβευσε και πάλι.

Κατανομή των αρμάτων σε σχηματισμούς ΠΖ και ΤΘ

Πιν. 2 : ΤΘ και ΜΚ σχηματισμοί του ΕΣ

Σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι οι σχηματισμοί Πεζικού δεν πρέπει να διαθέτουν μονάδες αρμάτων. Αντιθέτως: η διαμερισμάτωση του θεάτρου πολέμου επιβάλει κάποιοι σχηματισμοί Πεζικού να διαθέτουν και τμήματα αρμάτων. Όμως τα άρματα και οι μονάδες αρμάτων αποτελούν το κρίσιμο παράγοντα ισχύος με τον οποίο ένας διοικητής μπορεί να επέμβει αποφασιστικά στον αγώνα προκειμένου να επιτύχει αποφασιστικό αποτέλεσμα σε βάρος του εχθρού και ως εκ τούτου η κατανομή των αρμάτων στους σχηματισμούς Πεζικού θα πρέπει να γίνεται με φειδώ και σοφία. Είναι γνωστό ότι όλοι οι τακτικοί διοικητές του Πεζικού θέλουν να διαθέτουν άρματα, επειδή τους προσδίδουν ισχύ και σιγουριά. Η υπόψη απαίτηση προβάλλεται εντονότερα όταν ένας σχηματισμός διεξάγει άμυνα, επειδή του προσφέρουν τη δυνατότητα να επεμβαίνει ταχέως και ισχυρά για την αποκατάσταση της τοποθεσίας του σε περίπτωση που παραβιαστεί. Και βεβαίως οι μονάδες αρμάτων είναι και οι πλέον κατάλληλες για την εκτέλεση αντεπιθέσεων, όπως είναι και οι μόνες που μπορούν να διεξαγάγουν άμυνα σε αναπεπταμένα και αρματικά εδάφη. Είναι όμως και μεγάλο λάθος να χρησιμοποιούνται οι υπόψη μονάδες τμηματικά για να κλείνουν κάθε μικρό ρήγμα που θα δημιουργείται στην αμυντική τοποθεσία. Τα άρματα δεν πρέπει και δε μπορεί να χρησιμοποιούνται κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μποξέρ κλείνεται στη γωνία του ρινγκ και χρησιμοποιεί τα μπράτσα και τις γροθιές του για να αποκρούει τα κτυπήματα του αντιπάλου του. Αν ο μποξέρ δεν βγει στο κέντρο του ρινγκ και δεν χρησιμοποιήσει τα πόδια του την ταχύτητά του, την ευκινησία του και τις γροθιές του, είναι πλέον ή βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα υποκύψει. Τα άρματα και οι μονάδες αρμάτων εφόσον οργανωθούν σε ισχυρούς τεθωρακισμένους σχηματισμούς και εξέλθουν στο ανοικτό πεδίο της σύγκρουσης χρησιμοποιούμενες συγκεντρωτικά με βάση τα χαρακτηριστικά υπεροχής τους, μπορούν να οδηγήσουν στη συντριβή του εχθρού. Σε κάθε περίπτωση όμως, το μεγαλύτερο μέρος των αρμάτων θα πρέπει να βρίσκεται σε τεθωρακισμένους σχηματισμούς, ή τουλάχιστο σε Μ/Κ με αρματική ισχύ αντίστοιχη των τεθωρακισμένων. 

65 Responses to Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των ΤΘ, Μέρος Β’ : ΤΘ και Μ/Κ Ταξιαρχίες και Μονάδες Αρμάτων

  1. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Αγαπητέ Αρματιστή μπράβο για το άρθρο,δείχνει την έλλειψη δόγματος που τόσο βασανίζει τον ΕΣ.
    Χαρακτηριστικό η δημιουργία των 3 ΕΜΑ με Μ60Α1 στα βόρεια σύνορα.

    Να προσθέσω κάτι:

    1. Η ΑΣΔΕΝ διατηρεί 1 ολόκληρη ΤΘΜ διασκορπισμένη σε ζεύγη ΕΜΑ(/ΑΝ)+ Μ/Κ ΤΠ ανα νήσο. Η απειλή είναι μόλις 45 άρματα Μ48Τ2 των τούρκων πεζοναυτών. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα η άμυνα θα είχε αφεθεί σε ΑΤ τάγματα (ο αριθμός ΑΤ στα νησιά φτάνει σχεδόν αυτόν του ΔΣΣ!!!) και τα άρματα θα είχαν μεταφερθεί – τουλάχιστον θα είχανε μπει σε ζελατίνα και θα είχαν μεταφερθεί τα στελέχη

    2. Ουδεμία στρατηγική μεταφορά αρματικής δύναμης επι 60 και πλέον χρόνια. Μόλις πρόσφατα είδαμε μεταφορά με αρματοφορείς μαζικά. Δεν είδαμε ποτέ θαλάσσια μεταφορά.
    Συγκεκριμένα θα έπρεπε να υπάρχει μια δεξαμενή κόσμου/υλικών για μεταφορά στα νησιά ή στον έβρο. Η 24η ο οποία εν μέρη διαθέτει αυτή την δυνατότητα δεν εκπαιδεύεται σε όλα τα αντικείμενα, λόγω της «ανταγωνιστικής» 32ης η οποία διατηρεί μ/κ τακτικό συγκρότημα!!!
    Εφ όσον η 32η είναι εξ ορισμού η ΔΤΑ των νήσων γιατί να μην αναλάβει το ρόλο με ένα πλήρες τθ συγκρότημα εκτός ενός 2ου αμφίβιου αποβατικού, δίνοντας το αεραποβατικό συγκρότημα στο 2ο ΣΑΛ;
    Η 24η έτσι θα γύριζε στον έβρο και ο Βόλος θα είχε μια ΕΜΑ και ένα Μ/Κ ΤΠ για όλη την ΑΣΔΕΝ
    Αν ολοκληρωθεί το 2ο το 1ο θα έρθει φυσιολογικά μεταφέροντας μια ΤΘΜ στο ΔΣΣ.

    Για την μετατροπή των μ/κ ταξπζ σε τθτ και γενικά την αλλαγή του πεζικού σε επίλεκτο ή τεθωρακισμένο έχω ξαναμιλήσει και εδώ και στο HAF.

    Να ξανατονίσω ξανά και ξανά και ξανά την ανάγκη δημιουργίας κέντρου χερσαίας μάχης διπλής ενέργειας. Την πρώτη μέρα λειτουργίας, το 90% των σχηματισμών ταξιαρχίας αναγκαστικά θα άλλαζε δομή.

  2. Ο/Η T.T. λέει:

    Εξαίρετο και σημαντικό άρθρο, με πρωτότυπες και ουσιαστικές απόψεις που δεν έχω ξανασυναντήσει είτε εντός υπηρεσίας, είτε εκτός. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η αναφορά στην περίοδο ’50-’90, που αν και πιο κοντινή είναι αρκετά άγνωστη ως προς τις αντιλήψεις που επικράτησαν και έχουν καθορίσει και το παρόν.

  3. Ο/Η Ilias λέει:

    Μπορει ο ΕΣ να δινει θεωρητικα προτεραιοτητα στο ΠΖ αλλα απο εκσυγχρονισμο και συγχρονα μεσα μαλλον εχει εγκαταλειφθει! Αντιθετα υπαρχει κοσμογονια στα ΤΘ και λιγοτερο στο ΠΒ με υπερσυγχρονα μεσα! Δυστυχως απο το ΠΖ θα ματωσουμε ενω ως συνηθως στα ΤΘ και ΠΒ οι απωλειες ειναι χαμηλες! Με G3, M113 χωρις αλεξισφαιρα, κρανη, χωρις πραματικα τυφεκια ελευθ. Σκοπευτων ή ελαφρα ατομικα αντιαρματικα ποσο πραγματικα πεζικοκεντρικος ειναι ο ΕΣ; Μαλλον νομιζει οτι ειναι πεζικοκεντρικος…

  4. Ο/Η manolis λέει:

    Ε, οχι και δεν είδαμε ποτέ θαλάσσια μεταφορά αρματων :



    Το καλο με τα αρματαγωγα ειναι οτι αμα πασει ακτη, ποτε δεν ξερεις τι θα βγει απο μεσα…

  5. Ο/Η T.T. λέει:

    Φίλε cynaegeirus,
    Καθ’ όλη τη δεκαετία του ’90 αλλά και του 2000 στην ξηρά (αρματοφορείς) και στη θάλασσα (αρματαγωγά) γράφτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες (ή και εκατομμύρια) χιλιόμετρα μεταφέροντας άρματα για διάφορους λόγους – εκσυγχρονισμούς, παραλαβή νέου υλικού, παράδοση παλαιού υλικού, δημιουργία/διάλυση μονάδων, κλπ – βέβαια το έργο γινόταν περισσότερο αθόρυβα και δεν υπήρχε και τουίτερ. Είναι εξαιρετικά άδικο για ανθρώπους που στην κυριολεξία πέρασαν μήνες στο δρόμο να λέμε ότι δεν έγινε καμία στρατηγική μεταφορά για 60 χρόνια, επειδή οι παλαιότεροι αρχηγοί δεν ήταν ιδιαίτερα επικοινωνιακοί.
    Αυτά που γράφεις για την 24, αν φυσικά εννοείς την XXIV ΤΘΤ, είναι τελείως ακατανόητα. Ούτε ανταγωνιστική προς την 32 είναι, ούτε καμία σχέση έχει μαζί της, ούτε αποτελεί δεξαμενή κόσμου και υλικών, ούτε και είναι στις προθέσεις της και στην αποστολή της κάτι τέτοιο.

  6. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητοί φίλοι καλημέρα

    @ cynaegeirus
    Πριν 3 δεκαετίες, η Ίλη μου σε κάποια περιοχή του ηπειρωτικού χώρου, έλαβε [αιφνιδιαστικά] προειδοποιητική διαταγή για μεταστάθμευση μετά από 3 ημέρες προς άγνωστο προορισμό, μεταφέροντας το σύνολο των υλικών της και τα πυρομαχικά της. Την προηγουμένη της κίνησης έφθασαν στο στρατόπεδο 16 αρματοφορείς οι οποίοι την επομένη μετέφεραν τα άρματα κοντά σε κάποια παραλία. Και την επομένη το βράδυ, επιβιβαστήκαμε σε ένα αρματαγωγό για να μεταφερθούμε στο προορισμό μας. Επιβιβαστήκαμε και αποβιβαστήκαμε νύκτα σε ακτή. Επιπλέον, κάθε μέρα, όσοι κινούνται συχνά στους δρόμους της βόρειας Ελλάδας, αλλά και στις εθνικές οδούς, θα συναντήσει φάλαγγες αρματοφορέων που μεταφέρουν άρματα και άλλα ερπυστριοφόρα σε διάφορους προορισμούς. Πέρα όμως από τις μετακινήσεις μικρού αριθμού αρμάτων με αρματοφορείς, ολόκληρες μονάδες και υπομονάδες έχουν μεταφερθεί κατά καιρούς για διάφορους λόγους, από διεξαγωγή ασκήσεων μέχρι επιχειρησιακούς. Θέλω να πω ότι επί του ζητήματος που θίγεις, υπάρχει συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση.
    Αναφορικά με το αρματικό δυναμικό που υπάρχει στο Αν. Αιγαίο, γενικά συμφωνώ. Όχι στην έκταση που αναφέρεις βεβαίως. Δεν θέλω να μπω σε αναφορές του τι πρέπει να υπάρχει και που, αλλά πιστεύω ότι το τι θα διαθέτουν οι σχηματισμοί ΠΖ σε άρματα, χρειάζεται – όπως γράφω και στο κείμενο – αναλυτική μελέτη και πολύ σοφία. Τα άρματα είναι κρίσιμο υλικό για να διασπείρεται ομοιόμορφα.
    Η μεταφορά αρμάτων στο αρχιπέλαγος σε περίοδο επιχειρήσεων, είναι κάτι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Πρέπει να μπορείς να υποστηρίξεις αποτελεσματικά μια τέτοια μεταφορά για να είσαι βέβαιος ότι θα φθάσει στο προορισμό της. Αν εννοείς ότι αυτή θα πρέπει να εκτελεστεί τη περίοδο της έντασης πριν την έναρξη των επιχειρήσεων, θα πρέπει να γνωρίζεις το που θα εκδηλώσει ο αντίπαλος την ενέργειά του, ώστε να κατευθύνεις και εσύ προς τον ίδιο χώρο την αρματική ενίσχυση. Πιστεύω ότι αυτό όμως, είναι αδύνατο. Επομένως θα πρέπει να υπάρχουν άρματα στο αρχιπέλαγος. Το ζήτημα είναι το «πόσα» και αν κάποια από τα βαριά άρματα μπορούν να υποκατασταθούν από άλλα οπλικά συστήματα ή από ελαφρότερα άρματα και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να γίνει αυτό.
    Σε κάθε περίπτωση – όπως γράφω – η μάζα των αρμάτων θα πρέπει να βρίσκεται σε τεθωρακισμένους σχηματισμούς και εκεί που μπορείς να επιτύχεις αποφασιστικό αποτέλεσμα σε βάρος του αντιπάλου.

    @ Ilias
    Νομίζω είμαι σαφής. Το όπλο των ΤΘ είναι το πλέον ευνοημένο – από όλα τα όπλα και σώματα του στρατού – όσο αφορά την ανανέωση του υλικού του. Οι εκάστοτε ηγεσίες έδειξαν αμέριστο ενδιαφέρον για την ενίσχυση των ΤΘ. Και συμφωνώ ότι το πεζικό είναι παραμελημένο όπλο. Όμως το κείμενό μου λέει κάτι άλλο. Λέω ότι όλη αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί είναι λυσιτελής εφόσον η τελική στόχευση δεν αποβλέπει στη δημιουργία τεθωρακισμένων σχηματισμών, που είναι οι μόνοι δια των οποίων τα άρματα μπορούν να αξιοποιηθούν στις επιχειρήσεις αποτελεσματικά. Λέω με απλά λόγια ότι θα πρέπει αντί να φτιάχνουμε Μ/Κ Ταξιαρχίες, θα πρέπει να φτιάχνουμε τεθωρακισμένες. Δεν ενδιαφέρει το όνομα. Ας ονομάζεται 3η Μ/Κ Ταξιαρχία, αλλά να είναι τεθωρακισμένη. Εκείνοι οι παλιοί αξιωματικοί που είχαν διασταυρωθεί με το χάρο στη Μ. Ασία, στην Αλβανία, στο Ρίμινι και στο Γράμμο, δεν δίστασαν να ονοματίσουν την ΙΧ Μεραρχία πζ σε ΙΧ ΤΘΜ.

    Σχετικά με τις προτάσεις για το πώς βλέπω την οργάνωση των Επιλαρχιών και των Μ/Κ και ΤΘ Ταξιαρχιών, στο 3ο Μέρος.

  7. Ο/Η Ilias λέει:

    Παντως εγω συμφωνω για τις ΤΘ μεραρχιες γιατι τις Μ/Κ τις βλεπω πολυ light! Οι απωλειες σιγουρα στις ΤΘΜ θα ναι μικροτερες απο τις Μ/Κ. Οι θωρακες θα μας σωσουν!!! Καλυτερα να μειωθουν και οι τυφεκιοφοροι μας διοτι ειναι στην κυριολεξια γυμνοι και αοπλοι!

  8. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Oι απέναντι, τι δόγμα υπηρετούν;
    Για να έχουμε μια εικόνα και αντίληψη του τι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε.

    Το γεγονός ότι διαθέτουν ΤΟΜΑ και εμείς όχι, δεν μας «υποχρεώνει» να δεσμεύουμε άρματα στους σχηματισμούς ΠΖ για την αντιμετώπιση τους, αν και αδόκιμο;
    Οταν κάποτε αποκτήσουμε ΤΟΜΑ (και πριν να είναι αργά) , αυτά θα πρέπει να ενταχθούν στο ΠΖ Ή στα ΤΘ;

    Σέλευκος

  9. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    ‘Ενα δόγμα, με διάσπαρτα μικρά οχυρωματικά έργα και πεζικάριους εφέδρους με αντιαρματικά, και ελεύθερους σκοπευτές, μπορεί να επιφέρει χάος στον αντίπαλο;

    Σέλευκος

  10. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Στο εξαιρετικής σημασίας κείμενο του Αρματιστή, να προσθέσω την Πολιτική παράμετρο, ή αλλιώς τη σημαντική επίδραση των πολιτικών αντιλήψεων για την Εθνική Άμυνα.

    Τις τελευταίες δεκαετίες, κατά τις οποίες οι μηχανοκίνητοι σχηματισμοί στους οποίους «χρεώνεται» εθνικό έδαφος για άμυνα, απορροφούν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό αρμάτων, έχει σημασία να προσέξουμε την κυριαρχούσα πολιτική αντίληψη για την πιθανή μορφή πολέμου. Θα τον έλεγα «ο πόλεμος των συνόρων», μια σύγκρουση πέριξ του Ποταμού, μιλώντας για την περιοχή του Έβρου.

    Οι επικρατούσες λοιπόν πολιτικές αντιλήψεις αναμένουν ο εξ ανατολών επιτιθέμενος να αποσπάσει ίσως μικρό κομμάτι εθνικού εδάφους, το οποίο οι φίλιες δυνάμεις οφείλουν να ανακτήσουν οπωσδήποτε και μάλιστα εντός σύντομου χρόνου, ώστε η επέμβαση του ξένου παράγοντα να μην μας βρει στο μείον. Σε αυτήν τη στενά αμυντική αντίληψη, οι αμυντικά τεταγμένες δυνάμεις οφείλουν να είναι αρκετά ισχυρές για τοπική άμυνα και αντεπίθεση (άρα με άρματα), ως κρίκοι αλυσίδας που δεν πρέπει να έχει αδύναμο κρίκο. Έτσι, ο ΕΣ είδε τη μετατροπή των συνταγμάτων πεζικού σε Μ/Κ ΤΑΞ (από τη δεκαετία 1980) κυρίως ως υλική ενίσχυση στο πλαίσιο ενός στενά αμυντικού δόγματος που δεκαετίες τώρα τονίζεται πολιτικά: Το δόγμα του πολιτικά εύπεπτου «να μην μας πάρουν εθνικό έδαφος», αντί του στρατηγικά ορθότερου «να επιβληθεί στρατιωτική ήττα στον επιτιθέμενο», έννοια που είναι πολύ πιο δύσπεπτη αλλά και πολιτικά «ακριβή», ειδικά για αδαείς «ειρηνιστές» πολιτικούς και κοινωνικές ομάδες επιρροής.

    Με τέτοια στρατηγική αντίληψη να κυριαρχεί, σε έναν πόλεμο συνόρων που αναμένεται να διεξαχθεί λίγα χιλιόμετρα δυτικότερα και ανατολικότερα του Ποταμού, η συγκέντρωση αρμάτων σε λιγότερους–ισχυρότερους ΤΘ σχηματισμούς, φαντάζει αντιοικονομική, γιατί αδυνατίζει το πολιτικά κατανοητό και αναμενόμενο: Όλοι στην όχθη, μη μας πάρουν κανένα στρέμμα. Κι επειδή το Που και το Πότε, ανήκει λογικά στον επιτιθέμενο, καλύτερο φαντάζει το ισομεγέθες μοίρασμα.
    Λίγο λαϊκά: Ισχυρές Τ/Θ μεραρχίες έχουν όσοι ψάχνουν το νοκ άουτ, εμείς θέλουμε να πιστεύουμε στον σκυλοκαβγά.

    Οι παραπάνω πολιτικά επιβαλλόμενες αντιλήψεις έχουν, ως αναμένεται, ψυχολογικές και συναισθηματικές ρίζες. Κατά την άποψή μου σχετίζονται με ένα υφέρπον αίσθημα ηττοπάθειας απέναντι στην σύγχρονη Τουρκία, και μαζί παγίωσης ενός αισθήματος ότι τα χρόνια των πολέμων τελείωσαν οριστικά (και μονομερώς!) για την Χώρα μας. Το αποτέλεσμα είναι η πολιτική οδηγία «Σιγά μη γίνει πόλεμος» (από τον Πάγκαλο έως τον Βενιζέλο), την αδιάκοπη επί δεκαετίες μείωση της θητείας ενώ η απειλή αναβαθμίζεται κλπ.

    Για το πώς οι αντιλήψεις αυτές για ένα μικρό-αμυντικό πόλεμο, κατέρχονται από τα πολιτικά γραφεία στα Επιχειρησιακά Σχέδια, να θυμίσω επίσης ότι όλοι οι ανώτατοι αξιωματικοί διαλέγονται προσεκτικά από την πολιτική ηγεσία. Επικρατούν οι πολιτικά ορθοί (σύνηθες παγκοσμίως), και αυτό αναφέρεται κυρίως στις αντιλήψεις τους και όχι στην ψήφο τους. Επίσης, τα δόγματα εγκρίνονται από τους πολιτικούς. Το ότι το ημέτερο «τετελεσμένο» έπρεπε/πρέπει να είναι «ισοδύναμο», είναι ένα τέτοιο παράδειγμα επιβολής πολιτικά ορθού, που καθορίζει την σχεδίαση. Τα δε κύρια επιχειρησιακά έργα των ΕΔ επίσης εγκρίνονται, να μην πω γράφονται από πολιτικά αρεστούς.

    Ο κυανός πυγμάχος έχει χέρια κοντά και οφείλει να τα κρατά κοντά στο πρόσωπο, μη φάει καμιά γερή μπουνιά (είναι φτηνότερο και πολιτικά ορθότερο). Τα ισχυρά επιθετικά χτυπήματα (με μάζες αρμάτων…) και τα νοκ άουτ αφορούν άλλους, τους κακούς.

  11. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο Ε.Σ. κυριαρχείται από Πεζικοκεντρικές αντιλήψεις:

    Το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοίνωσε ότι κατά τις τακτικές κρίσεις των Αξιωματικών του Στρατού Ξηράς, έτους 2014 – 2015, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο αποφάσισε ότι οι παρακάτω Ταξίαρχοι Όπλων κρίνονται διατηρητέοι :

    Ταξίαρχοι ΠΖ : 62 (57%)
    Ταξίαρχοι ΤΘ: 15 (13,9%)
    Ταξίαρχοι ΠΒ: 16 (14,8%)
    Ταξίαρχοι ΜΧ: 8 (7,4%)
    Ταξίαρχοι ΔΒ: 7 (5,5%)
    ΣΥΝΟΛΟ: 108

    Είναι και αυτό ένα δείγμα της επικρατούσας αντίληψης, δεδομένου ότι στα πάντα υπάρχει ποσόστωση.

  12. Ο/Η Ilias λέει:

    Θεωρω οτι με τα Μ/Κ στην καλυτερη για μας περιπτωση να κρατησουμε αυτα που εχουμε ενω με ΤΘΜ μπορει λεω μπορει να μας κατσει και μια Ανδριανουπολη ας πουμε και τοτε …… Αυτο φυσικα το ξερουν οι απεναντι ιδου λοιπον η πολυποθητη αποτροπη!

  13. Ο/Η Ilias λέει:

    Επειτα θα πρεπει να λαμβανουμε υποψη μας ιδιαιτερα χαρακτηριστικα των αντιπαλων μας για να επιλεξουμε τα οπλα μας και επειδη αυτοι ειναι αποδεδειγμενα θρασυδειλοι και ψυχολογικα αρκετα ασταθεις θεωρω οτι τα ΤΘ θα τους κοψουν τη φορα και τα γονατα γιατι το αρμα ειναι και ψυχολογικο οπλο! Επειτα τα ΤΘ εχουν μεγαλυτερη κινητικοτητα αρα φαινεσαι περισσοτερο ετσι ευνοειται ενας μικρος στρατος σαν το δικο μας και φαινεται μεγαλυτερος

  14. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Κλεάνθη

    Στο κρίσιμο ζήτημα του πως πρέπει να ενεργήσουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας σε περίπτωση πολέμου, τοποθετείσαι πολύ εύστοχα. Και όπως αναφέρεις, η απάντηση στο «πως;» είναι αποκλειστικά και μόνο πολιτική απόφαση.

    Οι εκάστοτε κυβερνήσεις μας έχουν αποφασίσει ότι το δόγμα μας είναι αμυντικό. Όλες βεβαίως οι χώρες δηλώνουν ότι το δόγμα τους είναι αμυντικό! Όμως το ερώτημα είναι, το πώς αντιλαμβάνεται μια χώρα τον όρο «αμυντικό δόγμα»;

    1) Ότι δεν τρέφει διεκδικήσεις, δεν προτίθεται να επιτεθεί εναντίον των γειτόνων της ή κάποιας άλλης χώρας και ότι αν δεχθεί επίθεση θα αμυνθεί με όλες της τις δυνάμεις επιδιώκοντας να μη χάσει τμήμα της επικράτειάς της, της εθνικής της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της;

    Ή

    2) Ότι δεν τρέφει διεκδικήσεις, δεν προτίθεται να επιτεθεί εναντίον των γειτόνων της ή κάποιας άλλης χώρας και ότι αν δεχθεί επίθεση θα αμυνθεί με όλες της τις δυνάμεις επιδιώκοντας να καταστρέψει τις Ε.Δ. του επιτιθέμενου, να νικήσει και να επιβάλει τη θέλησή της επί του αντιπάλου;

    Στη πρώτη περίπτωση γράφουμε: «Θα αμυνθούμε και σε περίπτωση δημιουργίας ευνοϊκών συνθηκών θα αντεπιτεθούμε για να καταστρέψουμε τις εχθρικές δυνάμεις»

    Στη δεύτερη περίπτωση γράφουμε: «Θα αμυνθούμε επιδιώκοντας τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για να αντεπιτεθούμε και να καταστρέψουμε τον εχθρό»

    Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των δύο ως άνω «Γενικών Ιδεών Ενεργείας».
    Έχω την άποψη ότι οι πολιτικές μας ηγεσίες έχουν επιλέξει τη πρώτη «Ιδέα». Η οποία κατά τη γνώμη μου, κλείνει μέσα της και το σπέρμα της ήττας.

  15. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Καλημέρα σε όλους, απαντάω σε σειρά προβολής:

    @Μανώλη και @Τ.Τ
    δεν μιλάω για μεταφορά μονάδων ή μεταφορά προς ασκήσεις
    Μιλάω για «ντριν, παρακαλώ; ναι σε 4 ώρες η 25η ΤΘΤ θα βρίσκεται στην Λάρισα/Χίο» Αυτό είναι μεταφορά! Το σύνολο ενός σχηματισμού.
    Η 24ηΤΘΤ και η 2ηΜΜΠ υπάρχουν στην Θεσσαλονίκη για άμυνα απο τα σκόπια ή πρόθεση για επιβίβαση σε πλωτά μέσα -εκτός των 5 μόνο Σαμος- και αποστολή σε κύπρο ή ασδεν;
    Υπο αυτή τη λογική το αναφέρω.

    θα ήθελα πολύ να είχαμε αυτή τη δυνατότητα. αν την έχουμε μην απαντήσετε.

    3. Αγαπητέ μου Αρματιστή
    Φυσικά και δεν νοείται μεταφορά ΤΘΤ εν καιρώ πολέμου χωρίς όλο τον στόλο δίπλα. Πριν, μπορούμε. Δεν ξέρουμε το νησί στόχο; Κρατάμε επι της νήσου προτοποθετημένο το υλικό και στέλνουμε με ταχέα σκάφη προσωπικό. Το τελευταίο, πρέπει να ζει και να αναπνέει σε μια ΤΘΤ στην ηπειρωτική ελλάδα με πεδία βολής και ασκήσεων
    Πχ ένα ΣΤΘ με 2 ΕΜΑ + 4 εφεδρικές καλύπτει όλα να νησιά. Πόσοι άντρες 6 + 400max = 2400. Η μικρότερη μεταφορά προσωπικού της ασδεν…
    Επίσης αν στο αιγαίο είναι δύσκολο δεν είναι δύσκολο στην κύπρο. πχ μια εφεδρική τθτ στην κρήτη με προορισμό την πάφο σε Ro-Ro

    κάνοντας 1-2 μ/κ ταξπζ σε εκστρατευτικές ΤΘΤ κερδίζουμε πάρε πολλά.

  16. Ο/Η T.T. λέει:

    @cynaegeirus

    Η διαδικασία με την οποία ανεβαίνει ένα άρμα σε αρματοφορέα ή φορτώνεται σε αρματαγωγό είναι η ίδια, είτε το άρμα πηγαίνει για ανακατασκευή, είτε μετασταθμεύει, είτε πάει για πόλεμο. Η γνώση αυτή υπάρχει και σε πολύ εκτεταμένο βαθμό.
    Το σύστημα δε δουλεύει με το ντριν. Οι μονάδες έχουν χρόνους ετοιμότητας που προκύπτουν από την εκτίμηση της απειλής. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε με δεδομένο ότι δε θα έχουμε καμία απολύτως πληροφορία για τις ενέργειες του αντιπάλου.
    Η XXΙV ΤΘΤ είναι υπό τη διοικητική διοίκηση της ΙΙ Μ/Κ ΜΠ, αλλά οι αποστολές δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που γράφεις.
    Συμφωνώ ότι τα άρματα στα νησιά δεν θα πρέπει να είναι πολλά, οπότε δεν έχει νόημα να σκεφτόμαστε για μεταφορά ΤΘΤ στο Αιγαίο. Πρέπει όμως να υπάρχουν άρματα και φυσικά και τα πληρώματα τους τα οποία θα τα συντηρούν και υπηρετούν.

  17. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    @TT
    έχει τεράστια διαφορά η μεταφορά άρματος εν καιρώ ειρήνης απο τον πόλεμο. Μπορεί πχ το ΠΝ να έχει κάνει εκατοντάδες μεταφορές αλλά έχει κάνει μια μεταφορά με roro και με πλοία σε ρόλο φύλαξης αυτού; Μπορεί η ελλάδα να επαναλάβει την αγγλική επιχείρηση στα φώκλαντ με μεγάλο μέρος του προσωπικού και υλικών σε εμπορικά με συνοδεία στόλου; μπορούμε να πάμε μια ταξιαρχία στην κύπρο;
    Το ντριν δουλεύει ως εξής: επιλέγεις 2-3 ΤΣ, τους δίνεις 120% κόσμο και λες οτι ανα μήνα έχετε ετοιμότητα 1 βδομάδας, 3 ημερών, 1 ημέρας. Εφ όσον ο ΕΣ έχει πια ΕΠΟΠ σε μεγάλο βαθμό είναι σχετικά εύκολο να έχεις ΔΤΑ όπως στις ΕΔ.
    Ξέρω φίλε μου που είναι η 24η και υπο ποιον. Ξέρω οτι έχει δίπλα επίσης λιμάνι και δεν είναι στον έβρο.
    Η μεταφορά μιας ΤΘΤ θα είχε νόημα αν το νησί δεν έχει καθόλου άρματα. Όπως είπα αν και στο αιγαίο συμφέρει η μεταφορά μόνο του προσωπικού σε προτοποθετημένο υλικό στην κύπρο δεν ισχύει αυτό για τους γνωστούς λόγους. Μια ταξπν με την παρούσα μορφή δεν είναι μια ελαφρά σε ΤΘ ταξπζ έτσι και αλλιώς;;;

    με ΤΘΤ πυρήνες έτοιμους σε μικρά χρονικά διαστήματα ο ΕΣ γλυτώνει μόνιμες φρουρές και επενδύει στην εκπαίδευση των εφέδρων αντί να την μετατροπή αυτών σε σκοπανθρώπους.
    θυμάμαι ΕΑΝ σε νησί που επι Χ χειμερινούς μήνες δεν κούνησε άρμα. δες το απο την πλευρά μου σαν έφεδρο: επι Χ μήνες εκ των 12 τότε, οι φαντάροι της δεν έκαναν ΤΙΠΟΤΑ. χαμένος χρόνος απο όλες τις πλευρές.
    ευκίνητες δυνάμεις εκστρατείας = πολύ πολύ εκπαίδευση.

  18. Ο/Η thanos814 λέει:

    φίλε Κλεάνθη ν`αγιάσει η ψυχή σου!

    καλύτερα δε θα μπορούσες να το διατυπώσεις!!! (……Έτσι, ο ΕΣ είδε τη μετατροπή των συνταγμάτων πεζικού σε Μ/Κ ΤΑΞ (από τη δεκαετία 1980) κυρίως ως υλική ενίσχυση στο πλαίσιο ενός στενά αμυντικού δόγματος που δεκαετίες τώρα τονίζεται πολιτικά: Το δόγμα του πολιτικά εύπεπτου “να μην μας πάρουν εθνικό έδαφος”, αντί του στρατηγικά ορθότερου “να επιβληθεί στρατιωτική ήττα στον επιτιθέμενο”, έννοια που είναι πολύ πιο δύσπεπτη αλλά και πολιτικά “ακριβή”, ειδικά για αδαείς “ειρηνιστές” πολιτικούς και κοινωνικές ομάδες επιρροής….)

    συμφωνώ μαζί σου χίλια τα εκατό!

    αναμένω με ενδιαφέρον το επόμενο μέρος του αρματιστή για το πως θα οργάνωνε τις τθ/μκ ταξ…

    καλό απόγευμα!

  19. Ο/Η Δημήτρης Σ. λέει:

    Φίλοι,

    Αρχικά να πω ότι δε μπορώ να κρίνω την ορθότητα ή μη της κάθε άποψης, άπτουσας τεχνικών λεπτομερειών, παρά μόνο με τη λογική μου. Η επαφή μου με τις ΕΔ ήταν αυτή στη θητεία μου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συνεπώς αυτά που σκέφτομαι δε θα έχουν σχέση με τις τεχνικές λεπτομέρειες (διάταξη, οργάνωση δυνάμεων, δόγμα) και πιθανότατα θα φανούν λίγο εκτός θέματος. Παρακαλώ επιτρέψτε μου.

    Αυτό που παρατήρησα στη θητεία μου (την 9μηνη – εδώ γελάμε/κλαίμε) και αυτό που παρατηρώ από την μακροχρόνια ενημέρωσή μου για την άμυνα είναι σωρεία ελλείψεων, διαχρονικών και όχι μόνο σε επίπεδο υλικού, αλλά κυρίως σε νοοτροπία. Σϊγουρα δε μπορεί να περιμένει κανείς να λειτουργούν όλα στην εντέλεια. Η νοοτροπία όμως είναι αυτή που με προβληματίζει περισσότερο. Και αυτό γιατί κάποτε, δεν ήμασταν στην οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα, ωστόσο πολλά από τα προβλήματα που ταλανίζουν τις ΕΔ έχουν τη ρίζα τους σε εκείνες τις εποχές. Επομένως, η «πηγή του κακού» δεν είναι τα χρήματα ή η έλλειψη αυτών. Είναι η λάθος νοοτροπία και πιστεύω πως αυτή με τη σειρά της προέρχεται από την έλλειψη πολιτικής βούλησης.

    Ο Κλεάνθης στο σχόλιο του περί έλλειψης πολιτικής βούλησης με κάλυψε πλήρως, δε θα ήθελα να ξαναπώ τα ίδια. Αυτό που προσωπικά με λυπεί δεν είναι η έλλειψη ιδεών (από τη μεριά της κυβέρνησης/ηγεσίας) αλλά η έλλειψη παιδείας (όσον αφορά το τι εστί εθνική άμυνα εν προκειμένω) από τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Είναι κλισέ, είναι χιλιοειπωμένο. Είναι και αλήθεια. Υπάρχει κομμάτι που ενδιαφέρεται για την άμυνα, αλλά δεν αρκεί το ενδιαφέρον, δε ζούμε σε τέτοια εποχή. Χρειαζόμαστε επισταμένη και διαρκή ενημέρωση και επιστημονική τεκμηρίωση. Η δική μου αντίληψη είναι ότι όταν δεν υπάρχει πίεση από το εκλογικό σώμα, δεν υπάρχει αντίδραση από το κράτος. Πως μπορούμε να περιμένουμε μια λύση στη διάταξη, στο δόγμα και στην οργάνωση των ΕΔ, όταν δεν εκπληρώνονται τα προηγούμενα βήματα;
    Μητέρα όλων είναι η ανάγκη. Δε φτάνει μόνο η ύπαρξή της όμως, απαιτείται και η αναγνώριση της ύπαρξής της. Και επειδή ένα κράτος λειτουργεί αλυσιδωτά και αρθρωτά, όταν υπολειτουργούν βασικές λειτουργίες του, οι όποιες παρεμβάσεις του είναι σπασμωδικές. Δεν καθορίζει τις εξελίξεις, τρέχει να τις προλάβει. Και μάλιστα στην περίπτωσή μας ενίοτε αγνοεί επιδεικτικά τις ίδιες τις εξελίξεις. Αυτό έχει φανεί πολλάκις, φάνηκε για παράδειγμα στα Ίμια, φαίνεται και στο σχόλιο του Αρματιστή σχετικά με το πως αντιλάμβανεται πλέον το κράτος μας το αμυντικό δόγμα. Και φαίνεται γενικά στην πολιτική ζωή αλλά και στις αντιδράσεις του απλού κόσμου. Μόνο σπασμωδικές κινήσεις, μόνο ευκολοπιστία, Μεσσιανισμός, ενημέρωση στην καλύτερη των περιπτώσεων μονομερής, επιστημονικός λόγος απών, κριτική σκέψη επίσης μονομερής και προκατειλημμένη, ξύλινη γλώσσα, προκατάληψη απέναντι σε κάθετι που άπτεται την άμυνα, λες και ζούμε σε ένα νησί στη μέση του Ειρηνικού. Και ξαναλέω, οι δικιές μου εμπειρίες δείχνουν ότι αυτή η νοοτροπία είναι περασμένη πρώτα από όλα στον απλό κόσμο. Σκεφτείτε το ως εξής: Αν ο ψηφοφόρος ενδιαφερόταν και ήταν ενημερωμένος για την άμυνα (ή για όποιο άλλο πρόβλημα) και γνώριζε τις επιπτώσεις που έχει η παραμέλησή της, θα ήταν παράλογο και αυτιστικό να του πει μια κυβέρνηση ή ένα κόμμα ότι κακώς ενδιαφέρεται. Στην τελική, ψήφους θα έχανε. Άρα λοιπόν το πρόβλημα κατ’ εμέ κείται στο λαό και όχι στα κόμματα, τα οποία λένε αυτά που θέλει να ακούσει ο μέσος ψηφοφόρος. Αυτή είναι η μοναδική μου ένσταση στο σχόλιο του Κλεάνθη. Υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα ενημερώσης στην Ελλάδα και μάλιστα έγκυρης.

    Κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει μια συζήτηση εις βάθος για την άμυνα, πως αυτή οδηγεί σε/οδηγείται από γενικότερες κοινωνικές παθογένειες. Πιστεύω πως θα οδηγούσε σε γενικότερα συμπεράσματα για το πως πρέπει να είναι μια κυβέρνηση με όραμα δεκαετιών και όχι ορίζοντα περιοριζόμενο μέχρι τις επόμενες εκλογές. Προφανώς και ξεφεύγει του ύφους του ιστολογίου, ωστόσο νομίζω το όφειλα στον εαυτό μου και κατά κάποιον σε εσάς να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις μου, γιατί τα κείμενα και τα σχόλια εδώ μου έχουν βάλει γερές σπαζοκεφαλιές.
    Συνεχίστε την καλή δουλειά

  20. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Αρματιστή, να σε συγχαρώ για την ορθή παράθεση των ιστορικών δεδομένων της εξέλιξης του Ελληνικού Στρατού.
    Ως προς τις παρατηρήσεις σου όμως και τα συμπεράσματά σου, έχω κάποιες απορίες.

    1α) Πότε στην ιστορία έχουμε ρόλο του όπλου του ΙΠ/ΤΘ ως κύριου όπλου επίθεσης και όχι ως όπλου ελιγμού επικουρών το ΠΖ;
    1β) Ακόμα και ο πατέρας του Αρματικού πολέμου ο Ρομμελ που χρησιμοποιήσε το bliz και πέτυχε μόνο στην Ευρώπη, απέναντι σε αμφιβόλου ποιότητας αντιπάλους, αντίθετα στην Βόρεια Αφρική που το ξαναχρησιμοποιήσε αναδείχθηκαν όλα τα μειονεκτήματα αυτού του είδους πολέμου, και απέτυχε οικτρά.

    2) Η ΕΣΣΔ που χρησιμοποιήσε το ίδιο μοτίβο στρατηγικής σκέψης με εσένα δεν αντιμετωπίστηκε ορθά με το δόγμα FOFA του ΝΑΤΟ;

    3) Λαμβάνεις υπόψη σου τα lessons learned απο πιο σύγχρονους πολέμους, σε έδαφος παρεμφερές της Ελλάδος όπου μεγάλοι σχηματισμοί Τ/Θ ουσιαστικά απότυχαν, τόσο στο Λίβανο που ανάγκασε τους Ισραηλινούς να μετα σχηματίσουν το Merkava και να προσθέσουν και όλμους καθώς και να σχηματίσουν τις ugda όπου κάθε ίλη διαθέτει μία διμοιρία πεζών εποχούμενων επί των αρμάτων, όσο και στο Αφγανιστάν, όπου είδαμε τις αδυναμίες της armoured brigade των ΗΠΑ αλλά και τα προβλήματα των Καναδών με τα Λεοπαρντ;

    4) Στο πλέον σύγχρονο δυκτιοκεντρικό δόγμα, όπου οι σχηματισμοί πρέπει να σχηματίζουν purpose built ομάδες μάχης από αναδιοργάνωση των μονάδων, έχει κανένα νόημα να γυρνάμε είκοσι χρόνια πίσω και να δημιουργούμε σχηματισμούς Τ/Θ, πέρα από το να αυξηθούν οι θέσεις ανωτάτων Τ/Θ;

    5) Είσαι σίγουρος ότι τα σχέδια είναι τέτοια, γιατί υπάρχει πεζόκεντρική αντίληψη στον ΕΣ και όχι λόγω λανθασμένης αντίληψης των κακομεταφρασμένων ήδη πεπαλαιωμένων εγχειριδίων; ( Η σειρά των FM 100- και FM5 ή 3- δεν θυμάμαι ποιά είναι για τα ΤΘ ακριβώς που κυκλοφορούν στην εποχή μας τα είχα πρώτοδιαβάσει στο RAND τη δεκαετία του 90. )
    Γενικά υπάρχει μία εσφαλμένη ( κατά τη γνώμη μου) αντίληψη στην Ελλάδα, στους μεν πολίτες και πολιτικούς ότι καμιά δεκαριά high tech όπλα και πυραυλάκια να έχουμε και τους σκίζουμε όλους, στους δε στρατιωτικούς η τεχνολογία και τα εποχούμενα μέσα, αποτελούν την πανάκεια φτάνει να τα παρατάξουμε έτσι ώστε να βουλώνουν τρύπες.
    Το βλέπω και στα σχόλια, όταν βλέπω πεζούς να δηλώνουν ότι θέλουν το ΜΧ να τους φτιάχνει ορύγματα ομάδος έχοντας απεμπολήσει το πλέον βασικό όπλο του ΠΖ το πτυοσκάπανο ,την ξιφολόγχη, της ΑΤ νάρκες της διμοιρίες κ.α. δηλώνει αυτή τη νοοτροπία.

  21. Ο/Η AXEΡΩΝ λέει:

    @Δημήτρης Σ.
    Ὅντως,ἡ ἀμυντική ἐπίγνωση/συνείδηση ἀπουσιάζει ἀπό τον μέσο Ἕλληνα.ἀλλά ἀπουσιάζει και το ἑνδιαφέρον,ἤ,ἀκόμη χειρότερα,ἐκδηλώνεται μόνο ὡς τοπικισμός,ὅταν κλείνουν στρατόπεδα,ἤ ὡς φωνή ἀπελπισίας σε πυρκαϊέςκαι γενικῶς θεομηνίες.
    Δέν ἔχει ὅμως ὁ Ἕλληνας καμμία διάθεση ,οὔτε ἑννιάμηνο να ὑπηρετήσει,οὔτε φράγκο να πληρώσει,ἄν το ἀφήσεις στο φιλότιμο του.
    Και γενικῶς,ἡ στάση και το ἑνδιαφέρον του λαοῦ δέν εἶναι καλύτερη σε ἄλλα προβλήματα,ὅπως παιδεία,περίθαλψη,ἐξωτερική πολιτική.
    Ὁ λαός ψηφίζει (ὅταν του δίνεται ἡ δυνατότητα…),κουτοπόνηρα,ὅποιον του τάξει,ὅποιον του πεί «λεφτά ὑπάρχουν».
    Μόνο που ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι κουτοπόνηρος,πάει για λεφτά και βγαίνει χρεωκοπημένος.
    Ἤ,θα ζητήσει «τα παιδιά του πίσω» ἀπό την Μικρά Ἀσία,ἀλλά θα χάσει τα παιδιά του,και θα δεχθεί και δύο ἑκατομμύρια πρόσφυγες.
    Και κανείς δέν ἐγγυάται ὅτι με την ἰσχύουσα ποιότητα του πολιτικοῦ προσωπικοῦ,θα ἔχει ἀντίκρυσμα το ἑνδιαφέρον για την ἄμυνα:ἐπειδή το θέμα εἶναι τεχνικό,μόνο ὅσοι ἔχουν στρατιωτική παιδεία το καταννοοῦν,χωρίς ὑποχρεωτικά και να ὁμονοοῦν,εἴτε εἶναι στρατιωτικοί, εἴτε καταρτισμένοι πολίτες.
    Τέλος,ἐπειδή ἀπό τους πολιτικούς,στην Ἑλλάδα τουλάχιστον,δέν μπορείς να περιμένεις εἰλικρινές ἑνδιαφέρον,παρά μόνον εὐκαιριακό και με το μάτι στην πελατεία,ἄν ὅχι και στην μίζα,εἶναι οἱ στρατιωτικοί που θα πρέπει να χτίσουν στράτευμα ἱκανό να ἐξασφαλίσει ἄμυνα,ὑπό την ἀπλή βεβαίως προϋπόθεση της διαθέσεως των ἀπαραιτήτων πόρων,οἰκονομικῶν και ἀνθρώπινων.Και για να μπορέσουν να το κάνουν αὐτό οἱ στρατιωτικοί,θα πρέπει να προστατευθοῦν,ὅχι ἀπό τόν πολιτικό ἔλεγχο.ἀλλα την πολιτική αὐθαιρεσία,ἀλλά και τον νενεκισμό.
    Ὁ στρατιωτικός δέν ὀφείλει να εἶναι πολιτικά ὀρθός,ἀλλά στρατιωτικά ἄρτιος,μόνο που δέν θα τον ἀφήσουν οἱ «ἔξωθεν» ἀπερίσπαστο.

  22. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ cynaegeirus

    Η μεταφορά των Βρετανικών δυνάμεων προς τα Φώκλαντ δεν μπορεί να έχει καμιά απολύτως ομοιότητα με τη θαλάσσια μεταφορά Ελληνικών δυνάμεων προς τα νησιά του Αν. Αιγαίου και τη Κύπρο. Οι Βρετανοί εκτέλεσαν τις μεταφορές τους χωρίς καμιά ενόχληση και απειλή από τη πλευρά της Αργεντινής. Οι θαλάσσιες οδοί, βρίσκονταν υπό τον έλεγχό τους. Τα προβλήματα που αντιμετώπισαν, άρχισαν όταν πλέον είχαν πλησιάσει στα Φώκλαντ και άρχισαν οι επιχειρήσεις. Αλλά και τα μεγέθη ισχύος Βρετανίας – Αργεντινής, όπως και τα πεδία των μεταφορών στον Ατλαντικό και της σύγκρουσης στο νότιο Ατλαντικό πλησίον του αρκτικού κύκλου, δεν έχουν σχέση, ομοιότητες και αναλογίες με τα αντίστοιχα Ελλάδας – Τουρκίας. Τελείως διαφορετικοί οι συσχετισμοί ισχύος μεταξύ Βρετανίας – Αργεντινής και Ελλάδας – Τουρκίας αντίστοιχα, τελείως διαφορετικές οι αντίστοιχες περιοχές συγκοινωνιών όπως και τα θέατρα επιχειρήσεων. Υπόψη ότι το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου αποτελεί το θέατρο των αεροναυτικών επιχειρήσεων και ταυτόχρονα τη περιοχή συγκοινωνιών των δυνάμεων της ΑΣΔΕΝ, με ότι αυτό συνεπάγεται.

    Τα «ΣΑΜΟΣ» επαρκούν για τη μεταφορά ενός ΤΣ ΕΜΑ.

    Το ζήτημα της προτοποθέτησης αρμάτων στα νησιά και ύπαρξης εφεδρικού προσωπικού στον ηπειρωτικό χώρο για την επάνδρωση των προτοποθετημένων αρμάτων του νησιού που θα απειληθεί, δεν είναι ρεαλιστικό σενάριο και βρίσκεται εκτός των δυνατοτήτων μας. Δεν είμαστε ΗΠΑ και ούτε μπορούμε να γίνουμε. Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει προτοποθετημένο υλικό, τι υποχρεώσεις επιβάλει για να βρίσκεται σε ετοιμότητα, τι χρόνοι απαιτούνται για να ενεργοποιηθεί και τι δυνατότητες λήψης αξιόπιστων πληροφοριών πρέπει να διαθέτεις για την έγκαιρη μεταφορά των εφεδρικών δυνάμεων στα νησιά που απειλούνται και την ενεργοποίηση των αρμάτων; Πληροφοριακά. Το μεγαλύτερο μέρος των Μ 60Α3 που παραλάβαμε, αποτελούσε προτοποθετημένο υλικό των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Τα άρματα προέρχονταν από εργοστασιακή ανακατασκευή. Ο κινητήρας και το κιβώτιο είχαν πληρωθεί με λάδι μακράς συντήρησης που έπρεπε να αντικατασταθεί. Η κάνη, το πηγαίο και το κλείστρο του πυροβόλου ήταν πλήρη λίπους μακράς συντήρησης και χρειάστηκαν μέρες για να απομακρυνθεί. Ότι ήταν ευάλωτο στην υγρασία βρισκόταν προστατευμένο με λίπος και ειδικά μονωτικά υλικά. Τα απάρτια και τα εργαλεία του άρματος ήταν καλυμμένα με λίπος, μέσα σε αεροστεγείς συκευασίες και σε ξύλινα κιβώτια. Δεν ήταν φουλαρισμένα με καύσιμα και δεν είχαν φορτωμένα πυρομαχικά. Και πολλά άλλα. Και όταν άρχισε η ενεργοποίησή τους, παρουσιάστηκε πλήθος προβλημάτων – όχι ιδιαίτερα σοβαρά – και απαιτήθηκαν πολλές ημέρες και προσπάθειες για την επίλυσή τους. Πρέπει να γνωρίζεις ότι το υλικό που «ακινητεί» αρχίζει και παρουσιάζει προβλήματα. Ένα από τα συνηθισμένα προβλήματα, είναι ότι ξεραίνονται τσιμούχες, φλάντζες και παρεμβάσματα. Και αυτό ισχύει για όλα τα οχήματα. Και τα ΙΧ.

    Από την άλλη πλευρά, θα υπάρχουν κάποια άρματα στη «ζελατίνα» όπως γράφεις, θα υπάρχει κάποιο προσωπικό – σίγουρα ευάριθμο – που θα ασχολείται με τη παρακολούθηση των «αρμάτων στη ζελατίνα», αλλά και των άλλων 80-100 οχημάτων της «προτοποθετημένης» Επιλαρχίας, θα υπάρχει το εφεδρικό προσωπικό 3 επιλαρχιών στον ηπειρωτικό χώρο [στο 120%] που θα εκπαιδεύεται εντατικά και βεβαίως θα πρέπει να υπάρχουν και τουλάχιστο καμιά 80αρια άρματα και πάρα πολλά άλλα οχήματα για να εκπαιδεύεται το εφεδρικό προσωπικό, αλλά και τα μέσα μεταφοράς τους στα νησιά όταν απαιτηθεί. Και βεβαίως για Χ Επιλαρχίες στα νησιά θα πρέπει να έχουμε πίσω Χ:3 προσωπικό [επειδή έχει επάνδρωση 120%] και Χ:4 άρματα. Το οικονομικό κόστος οι ΗΠΑ το πληρώνουν με δολάρια και μπορούσαν να το αναλάβουν. Εμείς όμως με τίποτε. Και το χειρότερο σενάριο είναι να αιφνιδιαστούμε για μια ακόμη φορά, όπως τόσες άλλες φορές έγινε στο παρελθόν.

    Αλλά αν για την οικονομία της συζήτησης αποφασίσουμε να βάλουμε τα άρματα των νησιών στη ζελατίνα, για ποιο λόγο θα πρέπει να έχουμε εφεδρικό προσωπικό στον ηπειρωτικό χώρο, όταν η εφεδρεία των μεγάλων νησιών μπορεί να αποδώσει πολύ μεγάλη εφεδρική δύναμη. Μόνο η Ρόδος με πληθυσμό 115.000 κατοίκων, μπορεί να δώσει στις ηλικίες 20-40 ετών κοντά 12.000 εφέδρους [η εκτίμηση δική μου και συντηρητική]. Στις 12.000 πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν 60-70 πληρώματα αρμάτων που να διαθέτουν άριστη εκπαίδευση και να αποτελούνται μάλιστα και από εθελοντές;

    Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως σχετικά με το προτοποθετημένο υλικό, δεν είναι όσα ανέφερα παραπάνω, ούτε βεβαίως και η εξεύρεση μιας εφεδρικής δύναμης 1000 – 1500 ανδρών [για 2, 3 ή 4 ΕΜΑ] για την επάνδρωση των προτοποθετημένων αρμάτων, όταν θα απαιτηθεί. Άρματα στα νησιά πρέπει να υπάρχουν επειδή προσθέτουν ισχύ και «σιγουριά» στις εκεί δυνάμεις. Το κρίσιμο ζήτημα είναι το πόσα άρματα πρέπει να βρίσκονται στα νησιά. Έχω τη γνώμη, ότι ο αριθμός τους θα πρέπει να υπολογιστεί … «με περισσότερη σοφία».

  23. Ο/Η Demetrios λέει:

    Έχω κάποιες αμφιβολία για το κατά πόσον είναι σωστό να μεταφέρουμε την μετά το 1945 λογική και κατάσταση και στην πριν το 1945 οργάνωση ή έλλειψη οργάνωσης του ΕΣ. Μετά το 1880 όταν εισήχθή η υποχρεωτική θητεία κατά το Γερμανικό πρότυπο και αρχίσαμε έστω και υποτυπωδώς να οργανώσουμε στρατό και ακόμα περισότερο μετά το 1904-1909 όταν αρχίσαμε ουσιαστικά να οργανώνουμε σοβαρό στρατό, η εποχή του ιππικού σαν τακτικού όπλου κρούσης είχε σε μεγάλο βαθμό παρέλθει. Οπότε αναγκαστικά το ιππικό θα δρούσε τακτικά σαν έφιππό πεζικό, όπως άλλωστε και έκανε όπου χρησιμοποιήθηκε επιτυχημένα μετά το 1914 (είτε ήταν το Australian Light Horse του Άλλενμπυ είτε οι Πολωνοί το 1921 πχ) και οι όποιες μονάδες ιππικού συμπληρωματικά στις μεραρχίες πεζικού που θα αποτελούσαν τον κορμό του στρατού.

    Ήταν ακόμα και έτσι ανεπαρκές από πλευράς μεγέθους το Ελληνικό ιππικό το 1912-1941; Το 1912 μπήκαμε στον πόλεμο με ένα στρατό ακόμα υπό οργάνωση, που μόλις ειχε προλάβει να οργανώσει τις μεραρχίες πεζικού και μόλις είχε αρχίσει να στήνει σώματα στρατού (σοβαρότατη και μη δικαιολογίσιμη οργανωτική έλλειψη που μας κόστισε το Μοναστήρι και αρκετές παραπάνω απώλειες το 1913. Οι ημιλαρχίες των ΜΠ ήταν ακριβώς το μισό της τότε Γερμανικής και Γαλλικής πρακτικής (αν και το 1914 χρησιμοποιούσαν ακόμη τις μεραρχίες των 4 συνταγμάτων αντί την πιο συγχρονη τριαδική μεραρχία του ΕΣ που κάνει τη διαφορά σχετικά μικρότερη). Ποιό πάνω θα έπρεπε βέβαια να υπέρχουν 3 ΣΣ στο Θεσσαλικό μέτωπο που το καθένα χρειαζόταν και από ένα τουλάχιστον σύνταγμα ή ταξιαρχία ιππικού σε ρόλο αναγνώρισης συν άλλη μια ταξιαρχία ή μεραρχία σε επίπεδο στρατιάς.

    Για τη Μικρά Ασία τόσο τα σχέδια οργανωσης του 1913 όσο και η οργάνωση του ΕΣ μετά το 1925 νομίζω ότι καθιστούν τις ελείψεις προφανείς. Το 1940 όμως με ομάδες αναγνώρισης σε μέγεθος τάγματος σε κάθε ΜΠ και ΣΣ συν τη μεραρχία και την ταξιαρχία ιππικού, το ιππικό ξεκίνησε τον πόλεμο με πάνω από 20.000 άνδρες (20 ΟΑ x595 ανδρες η καθεμία +7000 η ΜΠ +2000 η ταξιαρχία ιππικού) Θα ήταν πιστεύω πολύ ενδιαφέρουσα η άποψη του Αρματιστή για το μέγεθος που θα έπρεπε να έχει το ιππικο τόσο στη Μικρά Ασία όσο και το 1940.

  24. Ο/Η .+- λέει:

    @Demetrios

    μαλλον το μεγαλυτερο προβλημα για τις ελλειψεις στο ιππικο ηταν το..οικονομικο! ακομα και η Μ.Ιππικου της μικρασιατικης δεν ηταν αλλο απο μια ταξιαρχια των 2 σντ (1ο,3ο) με μρ πυροβολικου με 2 πεδινες πρβλ με ελλειψεις σε αλογα σε σημειο που καποιες ιλες ηταν πεζοπορα τμηματα το 1922 και μονο στα χαρτια ηταν εφιππες ιλες, και οχι μια συνηθης, κατα τα τοτε γνωστα προτυπα (κυριως των Γαλλων), μεραρχια των 2 τξ. Παραπλησια προβληματα παρατηρησα και το 1940.
    Εκεινο ομως που εξακολουθει να παραμενει μυστηριο ειναι το γεγονος οτι κατα την μικρασιατικη δεν εγινε μια προσπαθεια για ενσωματωση μηχανοκινητων (ΤΘ) τμηματων στην συνθεση της μεραρχιας Ιππικου. Ορισμενα τροχοφορα ΤΘ θα ηταν πολυτιμα.

    .και-

  25. Ο/Η Ilias λέει:

    Οι τελευταιες παρατηρησεις για Μ. Ασια σχετικα με το ελληνικο Ιππικο ειναι σπουδαιες! Τραβηχτηκαμε μεχρι την αγκυρα ουσιαστικα χωρις Ιππικο…. Οταν απεναντι ειχαμε Ασιατες – Μογγολους με τεραστια παραδοση στο Ιππικο! Επειτα η ιδεα για Ελαφρα θωρακισμενα οχηματα ή εστω μεταφορα μαχιμων τμηματων με φορτηγα που διεθετε ο ΕΣ τοτε δε θα εκαναν τη διαφορα;

  26. Ο/Η Demetrios λέει:

    Αυτο δεν ειναι απόλυτα ακριβές. Η Ελλάδα είχε θωρακισμένα αυτοκίνητα στη δεκαετία του 1920, η χρήση τους αναφέρεται σε οδομαχίες στην Αθήνα μετά την ανατροπή του Πάγκαλού ενώ ο Πάγκαλος είχε σχηματίσει και σύνταγμα αρματων, το οποίο διαλύθηκε στη συνέχεια. Στη δεκαετία του τριάντα κατά τα φαινόμενα απλά κινηθήκαμε αργά χάρη και στην πολιτική κρίση ανάμεσα στο 1933 και το 1936 οπότε μείναμε μόνο με το Μηχανοκίνητο Σύνταγμα Ιππικού.

  27. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Stratilatis

    Αρχικά και από όσα γνωρίζω, πατέρας του αρματικού πολέμου είναι ο Γκουντέριαν, ο οποίος συγκέρασε απόψεις που είχαν αναπτύξει προηγουμένως οι Λίντελ Χαρτ και ο Ντε Γκωλ. Αλλά τη διχογνωμία – αν υπάρχει – θεωρώ ότι καταλληλότερος να την λύσει, είναι ο Κλεάνθης. Εμείς όμως οι τεθωρακισμένοι, λέμε Γκουντέριαν.

    Επειδή αναφέρεσαι στην ιστορία, το όπλο του ιππικού δεν ήταν πάντοτε επικουρικό του πεζικού. Μπορεί να ήταν μικρότερο αριθμητικά από το πεζικό, αλλά σε πολλούς στρατούς αποτέλεσε το κύριο όπλο κρούσης, ή τουλάχιστο αποτέλεσε το κύριο όπλο κρούσης σε ορισμένες μάχες. Ας πούμε για παράδειγμα – μια και μας αφορά ιστορικά – ότι στη μάχη των Γαυγαμήλων, το αποτέλεσμα κρίθηκε από το εταιρικό ιππικό του Αλεξάνδρου. Στη μάχη του Ματζικέρτ όμως, οι Σελτζούκοι διέθεταν μόνο ιππικό. Αν πάμε πάλι στα καθ’ ημάς, το Τουρκικό ιππικό στη Μικρά Ασία, αποτελούμενο από 5 μεραρχίες (+) – έναντι 18 μεραρχιών πεζικού – έπαιξε κρίσιμο ρόλο στο αποτέλεσμα των επιχειρήσεων και βεβαίως όχι επικουρικό.

    Αλλά το ζήτημα δεν είναι η ιστορία. Απλά ανέφερα πολύ λίγα στοιχεία για την εξέλιξη του ιππικού στο στρατό μας, για εξής λόγους. 1) Για να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους ο στρατός μας δομήθηκε με βασικό (κυρίαρχο) κορμό το πεζικό και ότι οι λόγοι αυτοί ήταν κυρίως οικονομικοί. 2) Ότι οι προσπάθειες για τη συγκρότηση ισχυρού ιππικού και κατ’ επέκταση και δημιουργίας γνώσης για τον τρόπο χρησιμοποίησής του, ήταν αποσπασματική και χωρίς συνέπεια (ως παράδειγμα το 1886 διαθέταμε περισσότερους ιππείς από το 1912). Επειδή τα τεθωρακισμένα αποτέλεσαν το φυσικό διάδοχο του ιππικού. Με άλλα λόγια η αναφορά μου ήταν καθαρά ιστορική και τίποτε περισσότερο, αλλά συγχρόνως δείχνει και τη κατεύθυνση συγκρότησης του Ελληνικού στρατού κλπ.

    Είναι άλλο ζήτημα το πώς συγκροτείται ένας στρατός και άλλος το πώς διεξάγεται ο πόλεμος. Στην Αφρική και στη Ρωσία ηττήθηκε ο Γερμανικός στρατός για πολλούς λόγους – που δεν μπορούμε να τους αναφέρουμε εδώ – και όχι επειδή η οργάνωση του είχε ως βασικό όπλο κρούσης τις τεθωρακισμένες μεραρχίες. Ειδικά όμως στην Αφρική, η μικρή δύναμη που διέθετε ο Ρόμελ, μόλις μια ΤΘ μεραρχία, και ο ελλιπής εφοδιασμός του, ήταν οι βασικές αιτίες της ήττας του.

    Στην Ευρώπη δεν έγινε κανένας πόλεμος μεταξύ ΝΑΤΟ και Σ.Β. για να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι υπερίσχυσε το δόγμα διεξαγωγής χερσαίων επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ και ηττήθηκε το Σ.Β. που διέθετε ως κύριο κορμό τους ΤΘ σχηματισμούς.

    Το έδαφος του Λιβάνου και του Αφγανιστάν, δεν έχει καμιά σχέση με το έδαφος της Θράκης.

    Αναφέρομαι σε ΤΘ σχηματισμούς συνδυασμένων όπλων, με ότι σημαίνει αυτό. Εκτός αν δεν το πρόσεξες και νομίζεις ότι αναφέρομαι σε ΤΘ ταξιαρχίες αποτελούμενες μόνο επιλαρχίες αρμάτων. Αλλά η όποια απορία, πιστεύω να λυθεί στο 3ο μέρος. Θα προτιμούσα οι ΤΘ ταξιαρχίες να έχουν ως διοικητές συνταγματάρχες. Όπως και οι Μ/Κ βεβαίως.

    Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει το πόσους ανωτάτους θα έχουν τα ΤΘ, μια είμαι απόστρατος. Αλλά και το 12% των Ταξιαρχών να προέρχεται από τα ΤΘ, το 13% από το πυροβολικό και το 57% από το πεζικό, δείχνει μια αντίληψη, ένα ύφος και μια κυριαρχία. Και ειλικρινά με βάση τη γνώση που έχω, δεν αξίζει το πεζικό τόσες θέσεις ανωτάτων.

    Ναι υπάρχει πεζικοκεντρική αντίληψη και δυστυχώς σήμερα είναι στατική, αμυντική και έχει μείνει πίσω στο χρόνο. Αυτό δείχνει η οργάνωση. Και δεν είναι τυχαίο ότι οι νέοι ανθυπολοχαγοί του πζ, εκπαιδεύονται πλέον σε κοινό σχολείο με τους τθ συναδέλφους τους στη σχολή τθ. Όταν ήμουν στην ΑΣΠ, διαπίστωσα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα των πεζών, ήταν να μην αναλάβουν διοίκηση Μ/Κ τάγματος και να μη μετατεθούν σε ΤΘ ταξιαρχία. Το πεζικό θα πρέπει να φτιάξει τις μονάδες του και να τους εμφυσήσει επιθετικό πνεύμα. Δεν μου επιτρέπεται να γράψω περισσότερα. Οπωσδήποτε πρέπει να κλείσει όλα τα ΚΕΝ και να στείλει τους αργόσχολους στη Θράκη και στα νησιά.

    Δεν έχω αναφερθεί σε σχέδια και πως θα μπορούσα άλλωστε. Δεν γνωρίζω τίποτε πλέον, αφού είμαι εκτός 13 χρόνια. Αλλά και να γνώριζα, τι είμαι για να γράψω για σχέδια;

    Δεν ξέρω το πώς σκέφτονται κάποιοι να χρησιμοποιήσουν τα εποχούμενα μέσα, αλλά εγώ θα ήθελα τα ερπυστριοφόρα μέσα και ειδικά τα άρματα, να μη κλείνουν τρύπες, αλλά να χρησιμοποιούνται κατά τρόπο επιθετικό, το μόνο που μπορεί να οδηγήσει στη νίκη.

  28. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Φίλε Δημήτρη Σ.,

    Θα ήθελα να διευκρινίσω στο προηγούμενο σχόλιο μου για την Πολιτική Παράμετρο, ότι , χρησιμοποιώντας το επιθετικό προσδιορισμό ΄΄πολιτική΄΄ δεν αναφέρομαι σε κομματική, ούτε καν σε ορισμένη κυβερνητική άποψη. Με φράσεις όπως ΄΄πολιτικές αντιλήψεις για την Άμυνα΄΄ αναφέρομαι στο πως αντιλαμβάνονται τα ζητήματα Άμυνας οι κυρίαρχες ομάδες στην ελληνική Κοινωνία και Κράτος. Οι πολιτικοί που ασκούν εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες, κατά την άποψη μου, δεν είναι η βασική αιτία μιας παρακμής (οικονομίας , αξιών κλπ), αλλά η θεσμική κορυφή μιας κοινωνίας που πλειοψηφικά αδυνατεί να πράξει το στοιχειώδες: Την πρόταξη της λογικής ανάλυσης έναντι του συναισθήματος.

    Αυτή η αδυναμία λογικής κρίσης -που έχει βαθειές ιστορικές ρίζες – δεν λύνεται με νομοσχέδια αλλά με παιδεία όπως είπες. Μια παιδεία όμως, στην οποία η κεντρική συζήτηση δεν είναι το ποσοστό του ΑΕΠ που θα διατεθεί για την κρατικά παρεχόμενη μόρφωση, αλλά το με τι επιθυμούμε να έχουμε εφοδιάσει τον 18άχρονο απόφοιτο Λύκείου. Έχουμε ετοιμάσει ένα Πολίτη ικανό να ψηφίσει και δράσει με βάση την λογική, ή έναν ακόμα ΄΄δώσε και σε μένα μπάρμπα΄΄..;; Αν ισχύει το δεύτερο, μόνο από τύχη θα γλυτώνουμε από ηγετίσκους.

    Η άποψή μου λοιπόν είναι ότι το σημαντικότερο ΄΄σύστημα΄΄που έχουν ανάγκη διαχρονικά οι ελληνικές ΕΔ, είναι η στροφή της κοινωνίας-κράτους, σε μια παιδεία όπου ένα μάθημα ΄΄Αγωγής και Ευθύνης του Πολίτη΄΄ και οι σχετικές δράσεις, θα είναι από τα βασικά επί 12 χρόνια.
    Τότε, ίσως, φανεί καθαρότερα πόσο γελοίο και εγκληματικό είναι να σχεδιάζεις Εθνική Άμυνα χωρίς να λαμβάνεις υπόψη σου τον αντίπαλο (βλέπε αριθμητική συρρίκνωση προς ένα μικροσκοπικό στρατό). Δεν είναι ζήτημα έλλειψης ενημέρωσης, είναι έλλειψη κρίσης σε θεμελιώδη ζητήματα μιας κοινωνίας.

  29. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    @φίλε Αρματιστή,
    κυριολεκτικά πνίγομαι απο δουλειά οπότε θα επανέλθω το συντομότερο για τα προτοποθετημένα υλικά και το καθεστώς αυτών.
    να θυμίσω στον 3ο πόλεμο του κόλπου οι ΗΠΑ εξόπλισαν μεγάλο μέρος των μεραρχιών τους – αν όχι όλο εκτός της ψηφιακής 4ης που δεν πρόλαβε λόγω τουρκίας- με τα υλικά που βρίσκονταν σε 5 rorο στην βάση Ντιέγκο Γκαρσία.
    Απο ότι ξέρω η συντήρηση του υλικού – που ήταν αυτό που πήρε μέρος στον 2ο πόλεμου του κόλπου – γίνεται απο τα πληρώματα των πλοίων που είναι του τεχνικού.

    θα τα πούμε άλλη φορά – ελπίζω – για τα φώκλαντ και την μεταφορά μιας και μόνο ελάφράς ταξιαρχίας εκεί.

  30. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Δημήτριε

    Σχετικά με την ερώτησή σου για το «πόσο» ιππικό χρειαζόταν ο Ελληνικός Στρατός στη Μ.Α.

    Οπωσδήποτε χρειαζόταν περισσότερο. Όμως το σοβαρότερο πρόβλημά του, δεν ήταν ότι διέθετε μία Ταξιαρχία Ιππικού, αλλά τα εξής:

    1) Οι ίπποι που χρησιμοποιούσε προέρχονταν κυρίως από την Ευρώπη (πχ Ιρλανδία), ήσαν μεγαλόσωμοι και δεν ήταν κατάλληλοι για το περιβάλλον της Μικράς Ασίας. Όταν λοιπόν ο ΕΣ προχώρησε προς το εσωτερικό του κεντρικού Μικρασιατικού υψιπέδου, οι ίπποι παρέδωσαν το «πνεύμα» τους. Στη μάχη του Σαγγάριου, η Τ.Ι. που κάλυπτε το αριστερό πλευρό της στρατιάς στη περιοχή του Καλέ Γκρότο, στη πραγματικότητα ενεργούσε ως ταξιαρχία πεζικού. Οι ίπποι είχαν εξαντληθεί τελείως, ήταν απετάλωτοι, τρέφονταν ελλιπώς και πολλοί ησαν άρρωστοι. Αντιθέτως οι ίπποι του Τουρκικού στρατού, προέρχονταν από τη Μ.Α., ήταν μικρόσωμοι και απόλυτα εγκλιματισμένοι στο χώρο, με αποτέλεσμα να διαθέτουν μεγάλη αντοχή στις μακρές πορείες.

    2) Δεν γνώριζε πώς να χρησιμοποιήσει το διαθέσιμο ιππικό. Οι Τούρκοι το χρησιμοποιούσαν ως ταχυκίνητο πεζικό για την εκτέλεση ειδικών αποστολών [κάλυψη πλευρών και κενών, ενίσχυση απειλούμενων τομέων, διεισδύσεις στα Ελληνικά μετόπισθεν, τμήματα καλύψεως και ως στρατονομικό σώμα]. Αντιθέτως το ιππικό μας ακολουθούσε δόγμα της «εφίππου κατά μάζας ενεργείας», πχ για επελάσεις. Στη συνέχεια και μολονότι είδαμε πως χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι το δικό τους ιππικό, δεν μάθαμε. Μολονότι αναβαθμίσαμε τη Τ.Ι. σε μεραρχία, στη τελική αναμέτρηση στο Αφιόν, αυτή βρισκόταν 100 χλμ δυτικά του Αφιόν, στο Ουσάκ, και έβοσκε χορταράκι [όπως είπε ο Τρικούπης – ερωτώμενος – στο Κεμάλ]. Αν η Μ.Ι. βρισκόταν στη περιοχή του Αφιόν, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη διείσδυση των 3 Τουρκικών Μ.Ι. στα νώτα της Ελληνικής διάταξης, με ευεργετικά αποτελέσματα στη πορεία της αμυντικής μάχης και κυρίως την αποφυγή του φόβου της αιχμαλωσίας, του πανικού και του αισθήματος φυγής που κυριάρχησε στο πνεύμα των στρατιωτών που μάχονταν ανατολικότερα.

    Ανεξάρτητα όμως από το μικρό μέγεθος του ιππικού μας κατά τη Μ.Ε. [550 σπάθες κατά τη μάχη του Σαγγάριου], αυτό έγραψε σελίδες δόξας και ανταποκρίθηκε με το παραπάνω σε όλες τις αποστολές που του ανατέθηκαν.

    Στη διάρκεια όμως του μεσοπόλεμου, ο Ε.Σ. υιοθέτησε το Γαλλικό δόγμα χρησιμοποίησης του Ιππικού, δηλαδή τη χρησιμοποίησή του ως ταχυκίνητο πεζικό [«ελίσσεσθαι εφίππως και μάχεσθαι πεζή»], που αποδείχθηκε αποτελεσματικό κατά τη διάρκεια του Ε-Ι πολέμου.

    Συμφωνώ μαζί σου, ότι το ιππικό μας κατά τη διάρκεια του Ε-Ι πολέμου ήταν ικανοποιητικό σε δύναμη. Αυτό που έλλειπε όμως, ήταν μια δύναμη τεθωρακισμένων. Όπως και τα αυτοκίνητα.

  31. Ο/Η Ilias λέει:

    Το ιππικο μας τον Αυγουστο του 1922 δυστυχως ηταν ανυπαρκτο! Οχι μονο ηταν τοποθετημενο λανθασμενα στο ουσακ αλλα και μετα η δραση του μεχρι την εκκενωση ηταν ασυγκριτως κατωτερη του Τουρκικου Ιππικου που ουσιαστικα εσυρε το χορο…..

  32. Ο/Η .+- λέει:

    @Demetrios
    Γνωριζεις συγκεκρημενα ποτε αποχτηθηκαν θωρακισμενα τροχοφορα οχηματα; ποσοτητες τυποι; Απο οσα γνωριζω μεχρι και το 1922 τουλαχιστον δεν ειναι γνωστη η υπαρξη τους ουτε και η συμμετοχη τους σε καποια μοναδα της Στρατιας της Μ.Ασιας.
    Γνωριζω οτι ουτε στην μετεπειτα οργανωση του μεσοπολεμου του ελληνικου Ιππικου υπηρχαν ιλες με θωρακισμενα, ειτε τροχοφορα, ειτε με ερπυστιροφορα (ελαφρα αρματα). Τα οσα ειναι γνωστα αφορουν μια χουφτα απο τροχοφορα και ερπυστριοφορα που αποχτηθηκαν περισσοτερο για δοκιμες και εναντι ρολου εσωτερικης ασφαλειας και καταστολης αναταραχων στην Αθηνα παρα για συγκροτηση μαχιμης μοναδας.

    @ Ilias
    Τωρα 1 μεραρχια Ιππικου με ελλειψεις εναντι τουλαχιστον 3 τουρκικων δεν νομιζω οτι θα μπορουσε να κανει παρα πολλα, και να μπορεσει και ανατρεψει τα οσα δραματικα εγιναν στην συνεχεια απο μονη της.

    .και-

  33. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ λέει:

    Διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον όσα γράφουν οι ειδικοί και τα οποία δεν είναι εύκολο να βρεθούν σε άλλες ιστοσελίδες.Θέλω να ρωτήσω εάν η Μάχη του Κούρσκ και ο τρόπος που οι Σοβιετικοί αναχαίτισαν τα πάντσερς έχουν μελετηθεί από τους δικούς μας και εάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκείνη η μάχη σαν παράδειγμα για τον Έβρο.

  34. Ο/Η Ilias λέει:

    @+_
    Η ποσοτητα εχει μια σημασια για τις πολεμικες συγκρουςεις αλλα στην ιστορια μας υπαρχει πληθωρα περιπτωσεων οπου λιγοστοι ψυχωμενοι και αποφασισμενοι Ελληνες παρεδωσαν μαθηματα οταν επρεπε….

  35. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Φίλε Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ,

    Οι περισσότερες μάχες παρέχουν χρήσιμα δείγματα ορθής ή εσφαλμένης στρατιωτικής σκέψης και εφαρμογής (ή μη…) των Αρχών του πολέμου. Επομένως χρειάζεται η μελέτη τους και η μάχη του Κούρσκ μελετάται (ακριβέστερα διδάσκεται ) και από εμάς.

    Όμως δεν υπάρχουν γενικά παραδείγματα εφαρμογής, κάθε μάχη είναι πολύπλοκος συνδυασμός παραγόντων και πολλοί από αυτούς δεν γίνεται να επαναληφθούν. Η μάχη του Κουρσκ για παράδειγμα: Για να την ΄΄χωρέσουμε ΄΄ στον Έβρο θα πρέπει να την γυμνώσουμε από τα 2 κυριότερα χαρακτηριστικά της. Πρώτον, ότι ο αμυνόμενος γνώριζε σχεδόν τα πάντα για την γερμανική επίθεση, έγκαιρα και έτσι μπόρεσε να ετοιμαστεί πολύ καλά και ακριβώς στα σημεία που έπρεπε. Εμείς δεν θα έχουμε τέτοια πληροφόρηση.
    Δεύτερον, ο αμυνόμενος ήταν τόσο ισχυρότερος αριθμητικά από τον επιτιθέμενο, που βαριέσαι να απαριθμείς τους σχηματισμούς ρωσσικών τεθωρακισμένων που ρίχνονταν στη μάχη για κάθε χιλιόμετρο γερμανικής προόδου. Να μην μιλήσουμε για τις αναπληρώσεις…

    Αλλά, αν βγάλεις αυτούς τους παράγοντες που, όχι μόνο δεν θα επαναληφθούν αλλά θα αντιστραφούν σε μεγάλο βαθμό , τότε θα έχεις μια πολύ διαφορετική μάχη που ποτέ δεν δόθηκε.

  36. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ilias

    «…Το ιππικο μας τον Αυγουστο του 1922 δυστυχως ηταν ανυπαρκτο…»
    Υποθετω οτι μαλλον εχεις ηδη αναθεωρησει την προηγουμενη αποψη.

    Συμφωνω οτι οι «..οι λιγοι…παρεδωσαν μαθηματα οταν επρεπε..» σε αλλες σημαντικες ιστορικες στιγμες, αλλα για την συγκεκρημενη χρονικη περιοδο (αυγουστος 1922), τα τοτε γεγονοτα αποδεικνειουν οτι δεν ειναι απολυτα σωστο στην επιθυμητη εκταση.

    .και-

  37. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ λέει:

    Ευχαριστώ τον ΚΛΕΑΝΘΗ για την απάντηση στο ερώτημά μου .Σχετικά με τον Μικρασιατικό Πόλεμο θα ήθελα να ήξερα εάν ποτέ προτάθηκε από τους Έλληνες επιτελείς η δημιουργία μονάδων ελαφρότερης σύνθεσης από εκείνη που έως τότε υπήρχε στον Ε.Σ.,και οι οποίες ήταν μάλλον ακατάλληλες για το είδος του πολέμου που εφήρμοζε ο Κεμάλ.

  38. Ο/Η Demetrios λέει:

    .+- Το άρθρο του Κ. Βλάσση εδω δίνει αρκετές λεπτομέρειες νομίζω. h++p://content-mcdn.feed.gr/pegasus/Multimedia/pdf/HMERIDA_vlasis_id63838.pdf

  39. Ο/Η Ilias λέει:

    Φανταστειτε το 1922 τη Ι ΜΠ ή Μεραρχια Θεσσαλων ή Σιδηρα Μεραρχια να ειναι εφιππος με διοικητη φυσικα το Στρατηγο Φραγκου με γνωστη τη σχεση των Θεσσαλων με τα αλογα απο τα χρονια των περσικων Πολεμων. Εννοειτε η ΙΜΠ τον Ιουλιο του 1921 θα ειχε συλλαβει αιχμαλωτο μεγαλο μερος του υποχωρουντος στρατου του Κεμαλ και θα ειχε φτασει Εφιππος πολυ ανετα Στην Αγκυρα και στο δε Αφιον αν ποτε φταναμε σε εκεινο το σημειο θα χε διαλυσει τις σφηνες ιππικου του Κεμαλ αλλα…

  40. Ο/Η Demetrios λέει:

    Ilias Ποιά γνωστή σχέση των Θεσσαλών με τα άλογα; Το ότι η Θεσσαλία είχε παράδοση ιππικού στην αρχαιότητα δε σημαίναι ότι ο μέσος πεζος της Ι ΜΠ το 1920, που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν κολιγος και ως τη δεκαετία του 50 ακόμα ζούσε κοντά στα όρια της φτώχειας είχε οποιαδήποτε σχέση με την ιππασία.

  41. Ο/Η Ilias λέει:

    @Demetrios επειδη οι πεζοι Θεσσαλοι της Ι ΜΠ πεζικου ηταν κολιγοι και φτωχοι σημαινει οτι δεν ειχαν σχεση με τα αλογα ή εστω δε μπορουσαν να εκπαιδευτουν απο τον ΕΣ στην ιππασια;
    Μηπως οι Τουρκοι – τσετες ιππεις ηταν μελη Ιππικου ομιλου πριν τον πολεμο;

  42. Ο/Η .+- λέει:

    @Demetrios

    Σ’ευχαριστω για το λινκ.

    .και-

  43. Ο/Η Demetrios λέει:

    Ilias Εσύ ανέφερες την.. γνωστή σχέση των Ιταλών με τα άλογα. Τούτου λεχθέντος,και αφηνοντας τη σχέση κόστους προς απόδοση και τη δυνατότητα ανεφοδιασμού για τη μετατροπή ολόκληρης μεραρχίας πεζικού σε έφιππη, να σχόλιάσω δύο πράγματα.

    Πρώτον μην μπερδεύουμε το ιππικό του Φαχρεντίν με τους τσέτες καθώς ήταν τελείως διαφορετικά πράγματα. Δεύτερον το Τουρκικό όπως και το Ελληνικό ιππικό μπορεί να μην ήταν… όλοι τους μέλη ιππικού ομίλου πριν τον πόλεμο αλλά πολλοί εξ αυτών ήταν εξοικιωμένοι με την ιππασία από τον καιρό της ειρήνης, καθώς είναι κατά πολύ ποιό χρονοβόρο να εκπαιδεύσεις έναν αποτελεσματικό ιππέα από ότι έναν πεζό και έτσι όλοι οι στρατοί της εποχής προσπαθούσαν να στρατολογούν στο ιππικό όσους ήδη είχαν κάποια πείρα με τα άλογα.

  44. Ο/Η Ilias λέει:

    @Demetrios
    σχετικα με το κοστος αυτης της μετατροπης μιας μεραρχιας ΠΖ σε εφιππη αυτο ειναι οντως μεγαλο αλλα αν θελεις κατι πολυ ( Μ. Ασια) πρεπει να βαλεις το χερι βαθια στην τσεπη! Βεβαια αν γινοταν επιταξη των αλογων που κατειχαν οι Μικρασιατες το προβλημα λυνοταν και μαλιστα με ντοπια εγκλισματισμενα αλογα! Για την αποδοση του μετρου δε χρειαζεται κατι να πω! Η Ι ΜΠ ισως ηταν η πιο αξιομαχη μεραρχια του ΕΣ και με τα αλογα θα αποκτουσε φτερα πολεμωντας ομως σαν Πεζικο παντα με το αλογο ως μεταφορικο μεσο και μονο!!

    Εχε υποψη σου οτι στη θεσσαλια οι ανθρωποι της υπαιθρου ιδιως τοτε, ακομη και οι φτωχοι, ειχαν μεγαλη εξοικειωση με τα αλογα που ηταν πολυαριθμα στη συγκεκριμενη περιοχη της Ελλαδας και φυσικα δε χρειαζονταν μεγαλη εκπαιδευση σ αυτα για να μαθουν απλα να τα ιππευουν και οχι να πολεμουν πανω σε αυτα γιατι και το Τουρκικο Ιππικο του Φαχρεντιν ή των ιππεων Τσετων,τους οποιους δε συγχεω, απλα πεζομαχουσαν δηλαδη οταν πλησιαζαν τον εχθρο αφιππευαν και πολεμουσαν σαν πεζοι. TΟ 1922 δεν υπηρξαν επελαςεις τουρκικου ιππικου μονο ελιγμοι. Ετσι λοιπον αλλη η εκπαιδευση του εφιππου ΠΖ στα αλογα και αλλη του κανονικου Ιππικου που επρεπε να τα κανει ολα με το αλογο. Εγω μιλω για εφιππο Πεζικο

  45. Ο/Η Ilias λέει:

    Για μενα η νικη δεν ηρθε στη Μ. Ασια το 1921 εξαιτιας κυριως της πεζικοκεντρικης αντιληψης του ΕΣ! Βεβαια για την ηττα το 1922 αυτη η αντιληψη ηταν ενα απο τα πολλα αιτια της συντριβης…

  46. Ο/Η GRENADIER λέει:

    Καλημέρα και από εμένα και συγχαρητήρια τόσο στον αρματιστή, όσο και στους φίλους που σχολιάζουν, για το επίπεδο και για τη φύση της συζήτησης.
    Αποτάξου το Πεζικό. Απεταξάμην λένε οι περισσότεροι. Στο πυρ το εξώτερον η πηγή του κακού το Όπλο του Πεζικού.
    Το όπλο του Πεζικού, ήταν αυτό που πρωτοστάτησε στους αγώνες του Έθνους και με ποταμούς αίματος, με τις δυσκολότερες των συνθηκών, έγραψε χρυσές σελίδες δόξας και προσέφερε άφταστες νίκες σε όλα τα πεδία των μαχών. ΠΡΕΠΕΙ λοιπόν να του αποδίδεται η τιμή και ο σεβασμός που του αξίζει και να μην το λοιδορούμε.
    Πριν προχωρήσω να υποθέσω κάτι. Πως θα ήταν αν σήμερα είχαν τα ΤΘ, άρματα Μ47 αντί για τα σύγχρονα και το ΠΖ διέθετε π.χ. ολοκαίνουργια ΤΟΜΑ PUMA με πυροβόλο, θερμικά, σταθεροποίηση και Α-Τ εκτοξευτή ενσωματωμένο, ομάδες μάχης των 6 ανδρών με δύο πολυβόλα, Α-Τ JAVELIN και 2 σύγχρονα βομβιδοβόλα σε κάθε μια ομάδα;
    Κάνω αυτή τη σύγκριση για να δείξω ότι πολλοί κατακρίνουν το Πεζικό σήμερα, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος ότι έχει μείνει πίσω σε θέματα εξοπλισμού. ΔΕΝ είμαι της άποψης του να δίνεται βαρύτητα στο Πεζικό ή στα ΤΘ αλλά στον μηχανοκίνητο αγώνα. Μηχανοκίνητος αγώνας όμως δεν είναι μόνο μετακίνηση, αλλά κυρίως δυνατότητα εποχούμενης μάχης. Με ξενίζει πραγματικά ο όρος «Πεζικοκεντρική αντίληψη» και θέτω το ερώτημα πως θα ήταν η «τεθωρακισμενοκεντρική προσέγγιση». Δεν περιμένω απάντηση, καθώς θεωρώ ότι αυτές οι συζητήσεις τείνουν προς αντιπαραθέσεις μεταξύ οπαδών διαφορετικών ποδοσφαιρικών ομάδων. Η προσέγγιση κατά τη γνώμη μου είναι μια και είναι μονόδρομος: Μηχανοκίνητες Δυνάμεις. Αυτό σημαίνει Μ/Κ ΠΖ, ΤΘ, Α/Κ ΠΒ, ΜΧ εκστρατείας και ΕΕ/Π. Με έναν όρο ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΑ ΟΠΛΑ. Από εκεί και πέρα συνδυάζω έχοντας σαν φάρο το τι θέλω να πετύχω. Τα ΤΘ έχουν κάποια χαρακτηριστικά, το ίδιο και το Μ/Κ Πεζικό. Από εκεί και μετά το κάθε Όπλο θα καταφέρει να αναδείξει σε μεγαλύτερο βαθμό τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και να κρύψει τις αδυναμίες του μόνο με τη συνεργασία του με τα άλλα. Το σωστά οργανωμένο και εξοπλισμένο Πεζικό είναι το πιο ευέλικτο εργαλείο στα χέρια ενός Δκτη τόσο σε επιθετικές, όσο και σε αμυντικές επιχειρήσεις. Ο Αξκος του Πεζικού θα πρέπει να είναι σε θέση κάθε φορά να συνδυάζει με διαφορετικό τρόπο τα μέσα και τις δυνατότητές του για να πετύχει την αποστολή του, καθότι η πολλαπλότητα των όπλων που διαθέτει του δίνει τέτοιες επιλογές. Ο Αξκος των ΤΘ σαφώς λειτουργεί με περισσότερο τυποποιημένο τρόπο. Πράγματι είναι πολύ πιο πρακτικό να διαθέτω ένα πολυεργαλείο από ότι έναν απλό σουγιά. Συνήθως όμως ο σουγιάς των πολυεργαλείων είναι λιγότερο ισχυρός από τη λάμα του κανονικού μαχαιριού.
    Συνοψίζοντας λοιπόν θα αναφέρω ότι χρειάζονται και τα δύο Όπλα και η αναλογία είναι καλώς υπέρ του Πεζικού καθώς μπορεί να ανταποκριθεί σε μεγαλύτερο εύρος αποστολών. Απαιτείται όμως η σωστή οργάνωση και ο εξοπλισμός και κυρίως η σωστή νοοτροπία από πεζούς και μη. Δεν θα αναφερθώ σε αυτό το σημείο στους εγκληματικούς χειρισμούς που έλαβαν χώρα κατά καιρούς από το ίδιο το Όπλο του Πεζικού. Στο ποσοστό των ανωτέρων Αξκων που αναφέρει ο αρματιστής, είναι νομίζω φυσικό καθώς οι περισσότεροι Αξκοι ανήκουν στο Πεζικό. Όμως στο ποσοστό που περιγράφεται περιλαμβάνονται και οι Αξκοι των ειδικών δυνάμεων, οπότε το ποσοστό στην πραγματική του διάσταση είναι διαφορετικό. Άσχετα αν οι ειδικές δυνάμεις στην Ελλάδα ΔΕΝ είναι ειδικές δυνάμεις παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτές (δεν μπορώ να λογίζω ως ειδικές δυνάμεις του πεζοναύτες, τους αλεξιπτωτιστές και τις Μοίρες Καταδρομών).

  47. Ο/Η AXEΡΩΝ λέει:

    @GRENADIER
    Καλά ἔκανες που ὑπερασπίστηκες το πεζικό,ἀλλά ἐγώ θα καταθέσω την δική μου ὁπτική,ἄν και οὔτε πεζικάριος εἶμαι οὔτε τεθωρακισμένος.
    Το πεζικό δέν μας φταίει ἐπειδή εἶναι πεζικό,οὔτε ἐπειδή δέν διαθέτει Πούμα(ἐξ ἄλλου,το πεζικό το ἴδιο ἀπαξίωσε τα ΑΜΧ-10,και ἀγνόησε το «Ἀλέξανδρος»).
    Τιμοῦμε το πεζικό και για τον Σαραντάπορο,το Καλέ Γκρότο,το ὕψωμα 731,Ἐλ Ἀλαμέϊν,Ρίμινι,Λευκωσία…
    Το πρόβλημα εἶναι ὅτι πεζικό ἀρνείται ἐπί δεκαετίες να ξεκολλήσει ἀπό τα ταμπούρια του.
    Περίπου προ δεκαετίας,δοκιμάστηκε το μέτρο της ἐκπαιδεύσεως των ὀδηγῶν ΤΟΜΠ Μ-113 και Λεωνίδας του ΠΖ ἀπό τους τεθωρακισμένους στην Αὐλώνα.
    Παρ΄ὅτι το πεζικό διέθετε πολλαπλάσια Μ-113,ἦταν οἱ τεθωρακισμένοι που ἐξοικείωσαν τους πεζικάριους με τα ὁχήματα,και ἑμβάθυναν στο ἀντικείμενο,με λεπτομερείς διαδικασίες που στο πεζικό δέν ἀκολουθοῦνταν τότε,και ἀμφιβάλλω ἄν ἀκολουθοῦνται σήμερα.
    Τα τεθωρακισμένα,ἄν διαφέρουν σε κάτι ἀπό το πεζικό,εἶναι ἡ ἐσωτερική τους φυσογνωμία.
    Νομίζω ὅτι και ἡ ἐσωτερική φυσιογνωμία του πεζικοῦ,ἀλλά και των ἄλλων ὅπλων θα πρέπει να καταστεί συμβατή με αὐτήν των τεθωρακισμένων,προκειμένου να ἀναπτυχθεί πνεύμα συνδυασμένων ὅπλων.

  48. Ο/Η Indirect λέει:

    Καλησπέρα,

    Αρματιστή, ευχαριστούμε ιδιαιτέρως για το άρθρο, όπου παρόλο που ο τίτλος του ξενίζει, αποτυπώνει πάρα πολλές αλήθειες.
    Προσπαθώντας να «μεταφράσω» τον Αρματιστή, νομίζω ότι δεν εννοεί το «Όπλο του ΠΖ» στο κείμενό του, αλλά ως «Πεζικοκεντρική αντίληψη», θεωρεί μία έννοια που δεν παρατηρείται απαραίτητα στους αξκούς του ΠΖ, αλλά και σε αξκούς προερχόμενους και από τα ΤΘ αλλά και τα υπόλοιπα Όπλα. Είναι με μία λέξη ο «συντηρητισμός» – χωρίς βέβαια να έχει πολιτική έννοια η χρήση του όρου εδώ- ή ο «αναχρονισμός» ή η «στενή αντίληψη για την διεξαγωγή των επιχειρήσεων» ή ο «επαγγελματικός επαρχιωτισμός» αξκών.
    Όλα τα παραπάνω, συγχωνεύτηκαν- μεγενθύνθηκαν- αξιοποιήθηκαν- θεσμοθετήθηκαν με τα χρόνια (τα περιγράφει υπέροχα ο αρματιστής), ούτως ώστε να λειτουργούν ως συμπυκνωμένη δύναμη και νοοτροπία, ενάντια σε αλλαγές που ένας υγιής οργανισμός (όπως ο Στρατός) οφείλει να μεθοδεύσει, για να μπορεί να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις όχι μόνο του παρόντος αλλά κυρίως του μέλλοντος.
    Ναι, το ελληνικό ΠΖ είναι συγκριτικά παραμελημένο, ποιός όμως ευθύνεται κυρίως για αυτό, φίλε μου panzergrenadier, εκτός των ίδιων των αξκών που το στελεχώνουν? Για να μην αρχίσουμε να αναφέρουμε επιλογές για κάθε δραστηριότητα του στρατού (που δεν πρέπει να αναφέρω) που δείχνει ότι ο το «ΠΖ είναι ο «βασιλεύς» των Όπλων, αλλά οι αξκοί του δεν το έχουν …αντιληφθεί». Καθόσον συνήθως, όλο αυτό που χαρακτηρίζεται ως «Βασιλεύς», εκποιείται σε κιτς τελετές – ομιλίες – παρελάσεις- επιδείξεις, καθόσον υφίσταται η στρεβλή αντίληψη ότι αυτά είναι που χαρακτηρίζουν ένα επιτυχημένο τμήμα. Γιατί είναι άλλο πράγμα η παράδοση που εμπνέει και άλλο πράγμα η παράδοση που ποδηγετεί…
    Στον αμερικανικό και στον αγγλικό στρατό (πριν τον Β’ΠΠ), το πλέον συντηρητικό κομμάτι του στρατού ήταν το Ιππικό: οι αλλαγές που απαιτούνταν για την υιοθέτηση των ΤΘ, συνάντησαν λυσσαλέες αντιδράσεις από του ανώτατους κύκλους του Ιππικού, όχι του ΠΖ. Αντίθετα στον Ερυθρό Στρατό, η κρίσιμη μάζα των αλλαγών προήλθε από τους κόλπους των αξκών Ιππικού. Η παράτολμη δράση, το επιθετικό πνεύμα, η ανώτερη τακτική αντίληψη, δεν διατάσσεται, αποκτείται από τα μικράτα ενός νεαρού αξκού.
    Στα «καθ’ ημάς», συμφωνώ απόλυτα με τον «ΤΘ Γρεναδιέρο» μας ως προς τις αρχές των συνδεδυασμένων όπλων που πρέπει να μας καθοδηγούν: είτε στην εκπαίδευση είτε στις επιχειρήσεις. Οι κλειστές νοοτροπίες όπλων είναι το παρελθόν. ONE FORCE – ONE FIGHT είναι το σύνθημα του Ft Benning στο στρατό των ΗΠΑ, όπου έχει πλέον εισαχθεί η έννοια των τμημάτων Ελιγμού και του Εποχούμενου Αγώνα. Κρατώντας τις υγιείς παραδόσεις κάθε όπλου, ας οδηγηθούμε μπροστά επιτυγχάνοντας τις συνθέσεις που πρέπει…

    Ήμουν νεαρός αξκός, όταν ένας (μακαρίτης πλέον), αξκός ΠΖ (από τις τάξεις της ΣΣΕ της δεκαετίας του ’40, που «μάτωσαν»), μου διηγόταν με πικρία, το πόσο λοιδωρήθηκε από τους άλλους συν-σπουδαστές του στην ΑΣΠ, όταν μιλούσε για συνδυασμένα όπλα και την χρήση των ΤΘ κατά μάζες… Ας ελπίσω, ότι δεν θα αναγκαστώ να μιλάω και εγώ στον εγγονό μου με τέτοια πίκρα… Αν και μόνο με 164 άρματα σε μία ΤΘ Μεραρχία, δεν βλέπω να το αποφεύγω και εύκολα…
    Με εκτίμηση
    Indirect

  49. Ο/Η Nικηφόρος Φωκάς λέει:

    Το πεζικό « ο βασιλιάς των όπλων », είναι απλά γυμνό έως ανύπαρκτο.
    Φτωχά και ελλιπή μέσα – φτωχή και ελλιπή εκπαίδευση – φτωχή και ελλιπή επάνδρωση – γενικά φτωχός συγγενής.
    Η ομιλία του Στρατηγού Ζαζιά , στην σχ.ΠΖ τα είχε πει όλα.

    Ο ανταγωνισμός με τις Ειδικές δυνάμεις που απορροφούν καλύτερο κομμάτι στελεχών αλλά και εφέδρων και η εσφαλμένη αντίληψη ότι όλα θα τα αντιμετωπίσουν οι Ειδικές Δυνάμεις {που είναι απλά επίλεκτο πεζικό), λόγω της εσφαλμένης αντίληψης ότι όλα θα τελειώσουν γρήγορα, έχουν οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερο μαρασμό το όπλο του ΠΖ

    Τι εκπαίδευση να γίνει, πόσο απαιτητική, πόσο εντατική και σε τι κλίμακα, όταν η επάνδρωση είναι στα σημερινά επίπεδα;
    Πόσα αντικείμενα που θα έπρεπε να αποτελούν τον κορμό εκπαίδευσης των πεζικάριων, απλά στον Ε.Σ θεωρούνται προνόμιο των Ειδικών Δυνάμεων

    Εχω την θλιβερή εμπειρία από την θητεία μου ως πεζικάριος σε τάγμα και ως πεζικάριος υπό διοίκηση καταδρομών σε φυλάκιο, να ζήσω δύο διαφορετικούς κυριολεκτικά στρατούς.
    Ακόμα θυμάμαι το σοκ του Υπολοχαγού Καταδρομών όταν σε μια επιθεώρηση ανακάλυψε ότι εμείς οι πεζικάριοι είχαμε τις γεμιστήρες μας με εντολή του διοικητού μας, σε σακούλα στον πάτο του λουκάνικου, για να μην τις χάσουμε.

    Η αντίληψη που επικρατεί δεν είναι πεζικοκεντρική αντίληψη αλλά μοιρολατρική αντίληψη στατικής άμυνας, με κάποιες πινελιές ειδικών επιχειρήσεων !!!, μέχρι οι σύμμαχοι να μας σώσουν ή να σταματήσουν το κακό.
    Απλά είμαστε ένας στρατός που εκπαιδεύεται, πιστεύοντας ότι δεν θα χρειαστεί να πολεμήσει.

  50. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    «Αν και μόνο με 164 άρματα σε μία ΤΘ Μεραρχία,»

    Μεγάλη αλήθεια…

  51. Ο/Η T.T. λέει:

    Συμφωνώντας με πολλά από όσα ειπώθηκαν ήδη, θα ήθελα να εστιάσω σε ένα σημείο. Το συγκρότημα συνδυασμένων όπλων είναι το κυρίαρχο μέσο διεξαγωγής του πολέμου στην ξηρά. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλες οι επιλογές «ανάμιξης των υλικών» είναι επιτυχημένες. Για παράδειγμα μια ίλη αρμάτων που μετά τις διαθέσεις τμημάτων μένει με ένα ουλαμό και μια διμοιρία πεζικού είναι ένα αποτυχημένο, κατά την άποψη μου, συγκρότημα συνδυασμένων όπλων. (Σύμφωνα με την «τεθωρακισμενοκεντρική» αντίληψη αυτό το πράγμα είναι ένας ουλαμός με ενισχυμένη δυνατότητα περισυλλογής και επιπλέον προσωπικό για σκοπιές, ένας πεζός δεν ξέρω πως θα το ονόμαζε!). Πιστεύω ότι εκτός των περιπτώσεων αστικού αγώνα η κατάτμηση των μονάδων πεζικού ή αρμάτων θα πρέπει να αποφεύγεται. Πιστεύω δηλαδή ότι σε αναπεπταμένο έδαφος το τάγμα πεζικού δε θα πρέπει να διαιρείται περισσότερο. Ίλες αρμάτων θα μπορούσαν να δίνονται σε τάγματα πεζικού σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, άλλα όχι ως κανόνας. Γενικά πιστεύω ότι η Ταξιαρχία πρέπει να είναι το κατώτερο κλιμάκιο συνδυασμένων όπλων.

  52. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    » (Σύμφωνα με την «τεθωρακισμενοκεντρική» αντίληψη αυτό το πράγμα είναι ένας ουλαμός με ενισχυμένη δυνατότητα περισυλλογής και επιπλέον προσωπικό για σκοπιές, ένας πεζός δεν ξέρω πως θα το ονόμαζε!). »

    ο πεζός το ονομάζει διμοιρία με πιθανότητες επιβίωσης.
    δεν είναι αποτυχημένο καθώς μπορεί να πέφτει κουτί σε μια ορισμένη αποστολή. αποτυχημένο μοντέλο είναι αυτό που αναφέρει ο Αρματιστής όπου η ίλη σπάει σε δρίες ανα λόχο διαλύοντας οποιαδήποτε πιθανότητα μαζικού χτυπήματος.
    Γενικά η δρία, λόχος, τάγμα πζ δεν έχει πιθανότητες επιβίωσης παρά σε οχυρωμένες αμυντικές γραμμές.

    Για μένα φίλε Τ.Τ καλό να υπάρχουν και μικτά τάγματα κάτω του κλιμακίου της ταξιαρχίας – έχει να κάνει με το χώρο και όπως είπα πάνω την ανικανότητα του ΤΠ να κάνει πια οτιδήποτε εκτός άμυνα με τα βαρέα όπλα του. Ο διοικητής μου έλεγε οτι το ΤΠ έχει καταντήσει φρουρά Ατ και ολμων.
    Κρίμα γιατί ακόμα και οι πεζοί – πεζοί πεζοί – με μια ενίσχυση σε σκοπευτικά και Ατ κάνουν δουλειά σε όλες τις αποστολές εφ όσον υπάρχουν τομπ κοντά για να μπορούν να κρυφτούν απο το εχθρικό πυροβολικό. Τα ΤΟΜΠ είναι όχι μόνο ταξί αλλά και κινητά λαγούμια/ορύγματα.

  53. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα και χρόνια πολλά για την μεγάλη εθνική γιορτή για τον εορτασμό της επανάστασης του 1821 που οδήγησε στην εθνική μας ανεξαρτησία. Τιμή και δόξα στους γνωστούς και άγνωστους πρωτεργάτες, μαχητές και απλούς ανθρώπους εκείνου του μεγάλου ολοκαυτώματος.

    @ GRENADIER, AXEΡΩΝ, Indirect, cynaegeirus, Τ.Τ. , Νικηφόρε Φωκά

    Όσο με αφορά, τιμώ το πεζικό τους αγώνες και τις θυσίες του. Πιστεύω ότι το τόνισα εμφαντικά στο κείμενο. Οι μέχρι σήμερα αγώνες του έθνους, διεξήχθησαν με βασικό όπλο το πεζικό. Οι θυσίες και το αίμα του πεζικού μεγάλωσαν τη πατρίδα μας.

    Πράγματι το πεζικό έχει μείνει πολύ πίσω εξοπλιστικά. Έχω επιχειρηματολογήσει σχετικά. Το ερώτημα είναι, αν το πεζικό έχει ευθύνες για αυτή τη καθυστέρηση και θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις.
    Θα ήταν σημαντικό το πεζικό να αποκτήσει ΤΟΜΑ. Όμως ο Βελισάριος που έχει γράψει και σχετικά άρθρα, αλλά και εγώ, έχουμε επιχειρηματολογήσει αναφορικά με το ότι η απόκτηση των ΤΟΜΑ BMP-3 που είχε δρομολογηθεί, θα ήταν ένα μεγάλο λάθος και ευτυχώς που δεν προχώρησε. Με 2 δις ευρώ που στοίχιζαν τα 400 BMP-3, θα μπορούσε να είχαν αποκτηθεί 200 Πάντζερ 150 χιλ, 2 μοίρες MLRS και 400 εκσυγχρονισμένα ΜΑΡΝΤΕΡ .
    Ας μη ξεχνάμε ότι το ΠΖ απέκτησε πολύ νωρίς ΤΟΜΑ, τα ΑΜΧ 10, τα πλέον σύγχρονα της εποχής τους, αλλά πολύ γρήγορα, μόλις σε 15 χρόνια, παροπλίστηκαν. Και επειδή διαθέτω μια σχετική γνώση επί του θέματος, ήταν τραγικό να βλέπεις ΤΟΜΑ που βρίσκονταν σε αρίστη κατάσταση, να ακινητούν λόγω βλαβών, ή ελλείψεων, που η αποκατάστασή τους στοίχιζε ελάχιστα. Δεν λειτουργούσαν τα πυροβόλα τους, εξ αιτίας της αδυναμίας να βρεθεί ένα μικρό εξάρτημα, μια λάμα, ένα ελατήριο κλπ. Αυτό που κατάλαβα, ήταν ότι δεν υπήρχε ενδιαφέρον για την παραμονή τους στον ΕΣ. [Και εδώ θέλω να ανοίξω μια παρένθεση. Όταν αποσύρθηκαν τα ΑΜΧ 30, η Κύπρος παρέλαβε 50, τα οποία τα αξιοποίησε και συγκρότησε μία ΕΜΑ ΑΜΧ 30. Μαζί με τα άρματα παρέλαβε και διάφορα χρήσιμα εξαρτήματα από τα υπόλοιπα 120, καθώς και ότι υπήρχε σε ανταλλακτικά στις αποθήκες του ΕΣ. Ανάμεσα στα ανταλλακτικά βρέθηκαν και περίπου 35 συσκευασμένοι άθικτοι σωλήνες πυροβόλου 105 χιλ. Υπήρχαν δηλαδή κάνες πυροβόλου 105 χιλ και δεν υπήρχαν φλάντζες, φίλτρα, παρεμβάσματα και άλλα απλά ανταλλακτικά για την επισκευή των ακινητούντων ΑΜΧ 10].
    Ίσως να μη το γνωρίζετε, αλλά τη συνολική ευθύνη παρακολούθησης των ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ πριν 20 χρόνια, την είχε η διεύθυνση πεζικού του ΓΕΣ [δεν γνωρίζω για σήμερα], ανεξάρτητα αν αυτά ανήκαν στο πζ, στα τθ ή σε άλλο όπλο. Και με βάση τη γνώση που είχα, «το πεζικό δεν ήθελε τα ΤΟΜΑ ΑΜΧ 10».
    Είναι σημαντικό όμως να σημειώσουμε και το εξής: Τα ΤΘ δεν πήγαν με ένα άλμα στα ΛΕΟ 2. Πέρασαν πρώτα από τα Μ 24, τα Μ47, Μ48, Μ48Α5, ΑΜΧ 30, Leo 1GR, AMX 30, Μ48Α5 MOLF, M 60A3 , LEO 2. Ήταν μια μακρά εξελικτική πορεία από τα απλά προς τα σύνθετα.
    Στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, το πεζικό θέλησε να μεταβεί κατ’ ευθεία σε σύγχρονα ΤΟΜΑ. Και αυτό κατά τη γνώμη μου, αποτελούσε συνταγή αποτυχίας. Δεν γνωρίζω αν η Διεύθυνση ΠΖ έχει ευθύνη για την μη απόκτηση κάποιου μεταχειρισμένου ΤΟΜΑ αρχικά [όπως τα ΜΑΡΝΤΕΡ που ήταν διαθέσιμα και μας προσφέρθηκαν] που θα έδιναν τη δυνατότητα στο πεζικό να εισέλθει ομαλά στη χρησιμοποίηση των ΤΟΜΑ και να αποκτήσει συνείδηση μηχανοκίνητου όπλου που μπορεί να κινείται και να μάχεται [έγραψα σε κάποιο σχόλιο, ότι οι συμμαθητές μου αξιωματικοί του πεζικού στην ΑΣΠ, δεν επιθυμούσαν να μετατεθούν σε Μ/Κ τάγμα και δη σε ΤΘ ταξιαρχία].
    Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ουδέποτε το πεζικό – τουλάχιστο δεν υπέπεσε κάτι διαφορετικό στην αντίληψή μου – «ενδιαφέρθηκε» να ενισχύσει τη θωράκιση των Μ113 που διαθέτει και αυτό κάτι δείχνει. Και εδώ θέλω να επαναλάβω ότι επανειλημμένα έχω επιχειρηματολογήσει για το πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα της προστασίας της ζωής των ανδρών των Ομάδων Μάχης του Μ/Κ Πζ και ότι αυτό που προέχει είναι η απόκτηση πρώτα ΤΟΜΠ που διαθέτουν ισχυρή θωράκιση και ύστερα ΤΟΜΑ. Αυτό κατά τη δική μου γνώμη, θα πρέπει να τεθεί σαν πρώτη προτεραιότητα του πεζικού. Πέρα από άλλους εξοπλισμούς, πρέπει οι μαχητές του πεζικού να αισθάνονται ότι η πατρίδα και η υπηρεσία ενδιαφέρεται για τη ζωή τους και την προστασία της κατά τη μάχη.

    Αγαπητέ Γρεναδιέρε τιμώ το πεζικό [ο γιός μου είναι αξιωματικός του πεζικού], πιστεύω ότι πράγματι είναι το όπλο για όλες τις χρήσεις [ελβετικός σουγιάς], πιστεύω ότι σήμερα για πολλούς λόγους είναι παραμελημένο [αλλά οι ευθύνες κατά τη γνώμη μου ανήκουν κυρίαρχα στους αξιωματικούς του] και θέλω να δω το Μ/Κ πεζικό μας με ΠΟΥΜΑ, αν και θα προτιμούσα ΤΟΜΠ ΝΑΜΕΡ (όχι ΤΟΜΑ). Νομίζω όμως ότι το ΠΟΥΜΑ λόγω του υψηλού κόστους απόκτησης, του θα αργήσει πολύ να έρθει στον ΕΣ. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο του ΠΟΥΜΑ, μια και το ανέφερα, είναι ότι αυτό που το χαρακτηρίζει – κυρίαρχα – είναι η ισχυρή θωράκιση και δευτερευόντως ο οπλισμός του και η δύναμη της μεταφερόμενης ομάδας. Το ερώτημα που υπογείως θέτω, είναι τι μπορεί να προσφέρουν σε ένα τακτικό συγκρότημα, ή ένα συγκρότημα, μερικά πυροβόλα 30 χιλ, ώστε να ανάγεται σε μείζον ζήτημα η απόκτηση τους. Σε καμιά περίπτωση δεν λέω ότι δεν χρειάζονται ΤΟΜΑ. Πρέπει να αποκτηθούν. Αλλά να μπουν ομαλά στο στρατό. Ας αρχίσουμε από τα απλούστερα και από τα χαμηλά. Εδώ το πυροβολικό που η σημασία του είναι κρίσιμη για την έκβαση της μάχης, μπόρεσε και προμηθεύτηκε μόλις 24 τεμάχια Pz 2000 αξίας 120 εκατ ευρώ. Πως θα πηγαίναμε σε 400 ΤΟΜΑ αξίας 2 δις ευρώ;

    Είμαι θερμός υποστηρικτής της μάχης συνδυασμένων όπλων. Σε καμιά περίπτωση δεν τάσσομαι υπέρ των «καθαρών» Μ/Κ και ΤΘ ταξιαρχιών. ΤΘ ταξιαρχία σημαίνει μηχανοκίνητο ΠΖ, επιλαρχίες, μηχανικό, διαβιβάσεις, ΔΜ. Δεν πιστεύω ότι η Ταξιαρχία πρέπει να διαθέτει οργανικό πυροβολικό. Το πυροβολικό θα πρέπει να είναι οργανωμένο σε συντάγματα ή ταξιαρχίες ΠΒ. Αν μια Ταξιαρχία Μ/Κ ή ΤΘ εισέλθει στη μάχη, θα της διατεθούν προς άμεση υποστήριξη τα πυρά μιας μοίρας και αν απαιτείται μπορούν να ενισχυθούν και με τα πυρά επιπλέον μοιρών. Ή μπορεί να πάρει τα πυρά ακόμη και μιας μόνο πυροβολαρχίας. Το ότι μια ταξιαρχία διαθέτει οργανική μοίρα, δεν λέει απολύτως τίποτε. Στη μάχη σημασία έχει το τι πυρά διαθέτεις και αυτός που το κανονίζει αυτό, είναι η διοίκηση πβ του προϊστάμενου σχηματισμού. Αφού διαχειρίζεται τα πυρά, είναι καλύτερα να τα διοικεί και να πάψει να αποτελεί δκση του σχηματισμού και να μεταπέσει σε διοίκηση συντάγματος ή ταξιαρχίας πβ.

    Στο επίπεδο της Ταξιαρχίας η μάχη διεξάγεται με τακτικά συγκροτήματα. Αυτό δεν αμφισβητείται. Στο επίπεδο της ΕΜΑ, η μάχη διεξάγεται με συγκροτήματα Ιλών [ίλη και 1 ή 2 μ/κ διμοιρίες]. Εκείνο που ποτέ δεν αντιλήφθηκα είναι το συγκρότημα του Μ/Κ λόχου. Θεωρώ αδιανόητη τη διάσπαση της ΙΜΑ. Προσοχή. Δεν υποστηρίζω ότι μια ΙΜΑ δεν πρέπει να διατίθεται σε ένα Μ/Κ ή απλό τάγμα ΠΖ. Και βεβαίως πρέπει να διατίθεται. Την διάσπαση της ΙΜΑ θεωρώ αδιανόητη. Το έχω ζήσει υπό διάφορες συνθήκες και τελικά έζησα διάφορα και πολλά περίεργα και ευτράπελα. Το τάγμα κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την ΙΜΑ [ή και 2 ΙΜΑ, εφόσον απαιτηθεί να του διατεθούν] συγκεντρωμένη για να επιτύχει σοβαρό αποτέλεσμα.

    Συμφωνώ ότι το πεζικό θα είναι πάντοτε περισσότερο. Καμιά αντίρρηση. Αλλά σήμερα τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί κατά πολύ, ώστε να πρέπει να διαφοροποιηθούν και οι κατανομές που έχω περιγράψει πιο πάνω.

    Νομίζω ότι ο φίλος Indirect περιέγραψε πολύ εύστοχα το πεζικοκεντρική αντίληψη. Δεν αφορά το πεζικό, αλλά το πως σκέφτεται ο στρατός.

    Θα συμφωνήσω με τον Indirect και με το ότι για τη παραμέληση του πεζικού ευθύνονται κυρίως οι αξιωματικοί του πεζικού. Το έζησα από κοντά. Αρκετά χρόνια συγκάτοικος με το πζ σε διάφορα στρατόπεδα ανά την Ελλάδα. Είδα από κοντά πως αντιμετώπιζαν τα ζητήματα. Όταν ήμουν διοικητής ΕΜΑ, ο δκτής ενός μ/κ τάγματος και διοικούσα μου στη σχολή, μου είπε κάπως επιτιμητικά, κάπως προστατευτικά, ότι το να βγάζω τη μισή επιλαρχία σε διασπορά στα νυκτερινά 4ήμερα, καρφώνω τους υπολοίπους που έβγαζαν πολύ λιγότερα. Στη πραγματικότητα εννοούσε τον εαυτό του, που έβγαζε ανά μ/κ λόχο ένα (1) Μ 113. Σε ένα νησί που είχα υπηρετήσει κάποιο φεγγάρι, στρατωνιζόμουν στο στρατόπεδο ενός τάγματος πζ. Η ίλη μου περνούσε καθημερινά το στίβο εμποδίων, ενώ το τάγμα που ήταν και δικός του, δεν πέρασε ποτέ. Μόνο στις διοικητικές επιθεωρήσεις για να βάψει τα εμπόδια και να ευπρεπίσει το χώρο. Το παράξενο της όλης υπόθεσης, ο δκτής και ο υδκτής του τάγματος ήσαν καταδρομείς με θητεία στους αλεξιπτωτιστές. Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν πρέπει. Έγραψα όμως παραπάνω σε κάποιο σχολιαστή, ότι το πεζικό πρέπει να πιέσει για να φτιάξει τις μονάδες του. Και σε πρώτη φάση να πιέσει για να κλείσουν όλα τα ΚΕΝ, ώστε να ενισχυθεί η επάνδρωση των ταγμάτων.

  54. Ο/Η GRENADIER λέει:

    Καλησπέρα.

    Είναι αλήθεια ότι το προηγούμενο σχόλιο μου το έγραψα ευθύς αμέσως μόλις διάβασα τα προηγούμενα, ορμώμενος ίσως από το περιερχόμενό τους (είναι και το Πεζικό ορμητικό και μάλιστα σε παλιότερες εποχές ήταν γνωστή η ορμητικότητα του Ελληνικού Πεζικού μεταξύ των συμμάχων της χώρας μας).
    Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα αναφέρουν τόσο ο Indirect όσο και ο Αρματιστής. Θα προσθέσω επιπλέον ότι αν δεν αλλάξει το Πεζικό δεν θα αλλάξει ο Στρατός και ότι το Πεζικό είναι το πιο δύσκολο για την πραγματοποίηση αλλαγών Όπλο, ακριβώς λόγω του όγκου του και της πληθώρας των υλικών του. Θα συμφωνήσω ότι ήταν εντελώς λανθασμένη η επιλογή των BMP – 3, όσο και με αυτή της μη παραλαβής των Marder. Σε ότι αφορά τη σύνθεση των μεικτών συγκροτημάτων, θα πω ότι καλώς πραγματοποιείται μέχρι το επίπεδο της Δριας – ΟΥΜΑ, καθώς μια Μ/Κ Δρια σε ένα Σ.ΙΜΑ προσφέρει τη δυνατότητα ελέγχου και εκκαθάρισης κρίσιμων και ύποπτων περιοχών, που ειδάλλως θα μπορούσε κάποιος με τη χρησιμοποίηση μικρών τμημάτων, να επιφέρει αρκετά μεγάλη καταστροφή σε άρματα. Επιπλέον η χρησιμοποίηση ΟΥΜΑ σε Σ. Μ/Κ Λόχου προσφέρει κάποια δεδομένα προστασίας θώρακα με τη χρησιμοποίηση αντίστοιχων σχηματισμών και ταυτόχρονα μεμακρυσμένα ισχυρά πυρά και παρατήρηση. Εδώ όμως υπεισέρχεται ένας κρίσιμος παράγοντας. Αυτός ο έρμος ο Δκτης του συγκροτήματος, τι επιθυμεί και τι τον συμφέρει περισσότερο να διαθέτει; 2 κομμάτια του όπλου του και ένα από το άλλο ή να είναι αμιγής υπομονάδα; Κατά τη γνώμη μου εδώ έρχεται το μεγάλο πρόβλημα οργάνωσης που μας επιβάλλει το τριαδικό. Η απάντηση νομίζω είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Η απάντηση είναι να διαθέτει 3 και 1 αντίστοιχα σε τετράγωνο. Είναι πιο ισχυρός, έχει μεγαλύτερες δυνατότητες ευελιξίας και έχει πάντα άσσο στο μανίκι του. Αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο στο επίπεδο του Τ/Σ.
    Σε ότι αφορά τη χρήση των πυροβόλων 30 ή 40 χιλ. θα πω ότι είναι πολύ σημαντική, καθώς καλύπτει στόχους περιοχής με καλή ταχυβολία εκρηκτικών βλημάτων και είναι ιδανικά για την εκτέλεση διάφορων τακτικών έργων, όπως η υποστήριξη δια πυρών. Στην άμυνα πάλι μπορούν να αναλάβουν αποστολές τοπικών αντεπιθέσεων δια πυρών ή άλλες, ενώ αν δει κανείς το χαμηλό κλιμάκιο, αυτό της Μ/Κ Δριας, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διαφορετική περιοχή από το τμήμα ελιγμού (αποβιβασμένο προσωπικό) υπό τον έλεγχο του Β. Δριτου και να μετακινούνται εκεί όπου τα χρειάζεται κάθε φορά ο Δριτης εκτελώντας άμεσα, γρήγορα και εύστοχα πυρά (ΕΕ 7-54). (για τον φίλο Τ.Τ ο κανονισμός αυτός αναφέρει την τεχνική της άμυνας τομέα χωρίς να την ονομάζει έτσι). Βέβαια όπως λέει και ο Αρματιστής σημαντικότατο δεδομένο είναι η ασφάλεια του προσωπικού, άρα σαφώς το ΤΟΜΑ θα πρέπει να διαθέτει αποτελεσματική θωράκιση.
    Δυστυχώς τα λάθη που έγιναν από το ίδιο το Πεζικό ήταν πολλά, όπως έγραψα και στο προηγούμενό μου σχόλιο και δυστυχώς εξακολουθούν να γίνονται. Η ανωριμότητα στο Όπλο σε σχέση με τον μηχανοκίνητο αγώνα είναι μεγάλη, έχω όμως την εντύπωση ότι έχει σχηματιστεί η κρίσιμη μάζα που θα επιφέρει τις αλλαγές, αν και οι αντίρροπες δυνάμεις εξακολουθούν να υπάρχουν. Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι κρίμα που το Πεζικό πλήττεται από τον ίδιο του τον εαυτό κυρίως (έχω συναντήσει Αξκους των ΤΘ που να νοιάζονται περισσότερο για το ΠΖ σε σχέση με αρκετούς Αξκους του ΠΖ). Στο σημείο αυτό θα αναφέρω και την αφαίμαξη που υφίσταται το Πεζικό από τις ειδικές δυνάμεις και θα έπρεπε πραγματικά οι Αξκοι των ΕΔ να επιλέγονται από τη ΣΣΕ ακόμη, ή μετά από 2 χρόνια παραμονής σε Μονάδες εκστρατείας των νεαρών Αξκών. Το ίδιο και σε μεγάλους βαθμούς όπου Αξκός που έχει υπηρετήσει όλα του τα χρόνια στις ΕΔ, καλείται να αναλάβει τη διοίκηση Μ/Κ Ταξχιας.
    Τελειώνοντας και συγνώμη αν κούρασα, το Πεζικό αλλάζει και σιγά σιγά θα εξαλειφθούν και οι τελευταίες παρωχημένες θέσεις εντός του Όπλου. Παραμένει ακόμη ένα μεγάλο όμως πρόβλημα πέρα από το ίδιο το Πεζικό. Είναι η κοινή εκπαίδευση που θα πρέπει να γίνεται κυρίως μεταξύ ΠΖ και ΤΘ, αλλά και η συγγραφή νέων και ενημερωμένων κανονισμών (είναι αδιανόητο το ΠΖ να διαβάζει ακόμη τον τραγικό ΕΕ 7-53) συμβατών μεταξύ των Όπλων αλλά και σε συμφωνία με τον ΣΚ 101-1 (είναι πλέον ΣΚ), ώστε να υφίσταται κοινή γλώσσα επικοινωνίας.

  55. Ο/Η Ilias λέει:

    Περα απο τα ΤΟΜΑ στο ΠΖ θα μπορουσε να δοθει μια εμφαση στους ελευθερους σκοπευτες με τη δημιουργια σε καθε Ταγμα ΠΖ στο λοχο υποςτηριξης διμοιριας κυνγων-ελευθερων σκοπευτων με τυφεκια ελευθ. Σκοπευτων (οχι G3 ισως Μ14) και διμοιριας Α/Τ με RPG7. Αν κατι τετοιο δε γινεται τοτε ισως θα μπορουσε να γινει σε επιπεδο λοχου ελευθ. Σκοπευτων στις ταξιαρχιες ή στις μεραρχιες. Οι σοβιετικοι ειχαν ολοκληρους λοχους ελευθ. Σκοπευτων στο ΒΠΠ και σε καποιες περιπτωσεις και με γυναικες, ενω το 1973 οι Αιγυπτιοι με λοχους Α/Τ RPG7 ματωσαν τους Ισραηλινους αρματιστες. Στον Εβρο θα υπαρξει πληθωρα τουρκικων στοχων (προσωπικο-μεσα).
    Τελος το σπουδαιοτερο πραγμα σε ενα στρατο ειναι το τυφεκιο του. επιτελους ας κρατησει το G3 το ναυτικο και η αεροπορια, το ΠΖ πρεπει να αποκτησει ενα νεο τυφεκιο κατα προτιμηση ρωσσικο με συμπαραγωγη.

  56. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Φίλε Γρεναδιέρε καλησπέρα

    Πράγματι το πεζικό είναι το πλέον ευέλικτο όπλο στα χέρια του τακτικού διοικητή, από την άποψη ότι μπορεί να αναλάβει και να εκτελέσει όλο σχεδόν το φάσμα των επιχειρήσεων και σε όλους τους τύπους εδαφών. Πάντοτε βεβαίως κάτω από τους περιορισμούς που επιβάλλουν η μορφή του εδάφους και η εχθρική απειλή, όπως ασφαλώς ισχύει και για τα ΤΘ.

    Γενικά συμφωνούμε και σε ότι αφορά τη μορφή της τακτικής συγκρότησης. Η μάχη είναι συνδυασμένων όπλων και διεξάγεται με συγκροτήματα και τακτικά συγκροτήματα, αρμάτων – πεζικού και με την υποστήριξη όλων των άλλων όπλων και σωμάτων. Σε αυτό που μάλλον διαφωνούμε, είναι το συγκρότημα του Μ/Κ Λόχου, το οποίο εγώ το αντιλαμβάνομαι ως μια συγκρότηση ανάγκης. Να το θέσω λίγο σχηματικά:

    Τι σημαίνει το Σ. Μ/Κ Λόχου κατά την επίθεση – ή αντεπίθεση – σε αρματικό έδαφος; Πως θα επιτεθεί ο Μ/Κ λόχος; Θα βάλει μπροστά τα 4 άρματα του ΟΥΜΑ – που μπορεί να μείνουν και τα μισά ή και τίποτε λόγω των απωλειών – και πίσω θα ακολουθεί ο Λόχος με 13 ή 9 Μ113; Θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι αυτό δεν αποτελεί επίθεση Μ/Κ Λόχου, αλλά επίθεση ΟΥΜΑ που υποστηρίζεται από ένα Μ/Κ Λόχο. Όχι ότι δεν μπορεί να γίνει, αλλά νομίζω σε περιορισμένη έκταση. Νομίζω ότι το Σ. Μ/Κ Λόχου έχει αξία και βάρος όταν το πεζικό προηγείται των αρμάτων και ειδικότερα κατά τις επιχειρήσεις σε εδάφη ορεινά, περιορισμένης αρματικότητας, δασωμένα, εναντίον ισχυρά οργανωμένων τοποθεσιών ή τοποθεσιών που διαθέτουν ισχυρή Α/Τα άμυνα. Ακόμη δεν αποκλείω τη διάθεση ενός ΟΥΜΑ σε ένα Μ/Κ Λόχο που αμύνεται σε ένα Σημείο Στηρίγματος, για να ισχυροποιήσει και να προσδώσει βάθος στη τοποθεσία του Λόχου, να ενισχύσει ευαίσθητα σημεία και να αποκαταστήσει τη τοποθεσία εφόσον απαιτηθεί.

    Κατά την άποψή μου, όπως ήδη έχω γράψει παραπάνω, ο διοικητής του τακτικού συγκροτήματος του Μ/Κ Τάγματος πεζικού, θα πρέπει να χρησιμοποιεί τα άρματα που του έχουν δώσει, κυρίως συγκεντρωτικά στο πλαίσιο ενός Σ. ΙΜΑ και να μη τα κατανέμει κατά ΟΥΜΑ στους Μ/Κ Λόχους.

    Αναφορικά με τη τρίγωνη ή τετράγωνη σύνθεση της Υπομονάδας θα αναφερθώ στη συνέχεια του κειμένου μου, επικεντρώνοντας το λόγο μου στην ΙΜΑ και την ΕΜΑ.

    Όσο αφορά τα MARDER 1A3, λέω ότι είναι κρίμα που το πεζικό δεν θέλησε να τα παραλάβει. Από αυτά που είχα διαβάσει, προσφέρονταν δωρεάν ή έναντι χαμηλού τιμήματος και το κόστος προμήθειας μαζί με το κόστος ανακατασκευής τους στην ΕΛΒΟ ανερχόταν σε 500.000 ευρώ ανά ΤΟΜΑ. Νομίζω ότι το ποσό ήταν εξαιρετικά υπερβολικό και θα μπορούσε να συμπιεστεί σε χαμηλά επίπεδα εφόσον η ανακατασκευή των ΤΟΜΑ αναλαμβανόταν από το 304 ΠΕΒ. Ήταν όμως η εποχή των παχέων αγελάδων, τα κουτάλια ήταν πολλά και ο κάθε κατεργάρης προσπαθούσε να βγάλει από τη μύγα ξύγκι. Τελικά αντί το πεζικό να διαθέτει σήμερα ένα – βεβαίως – μεταχειρισμένο ΤΟΜΑ με αρκετά ισχυρή θωράκιση, συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα Μ 113 με τη τελείως ανεπαρκή θωράκιση που μπορεί να τη διατρήσει το βλήμα το πολυβόλου 0,50’’.

    Συμφωνώ και εγώ ότι στο πεζικό αρχίζει να αναπτύσσεται μία κρίσιμη μάζα στελεχών που έχει σπουδάσει αρκετά το Μ/Κ αγώνα και σύντομα περιμένω η κατάσταση να αλλάξει προς το καλύτερο. Όμως το πεζικό πάσχει. Η μεγάλη τροχοπέδη είναι κατά τη γνώμη μου η πολύ χαμηλή επάνδρωση των μονάδων του, που δεν επιτρέπει φιλόδοξες προσπάθειες στην εκπαίδευση στη μηχανοκίνητη μάχη. Αυτό το βλέπεις σε όλες τις εκδηλώσεις και είναι πολύ λυπηρό. Όταν βλέπεις ότι η παρέλαση στην Αλεξανδρούπολη εκτελείται με 5άδες, αντί με 9άδες (όπως παλαιότερα), ή στη παρέλαση στην Αθήνα να μη μπορούν να τοποθετηθούν από 4 τυφεκιοφόροι στα 13 Μ 113 του Μ/Κ λόχου, ή στις ασκήσεις Μ/Κ Λόχων – που στιγμιότυπα τους αναρτώνται στην ιστοσελίδα του ΓΕΣ – να αποβιβάζονται από τα Μ 113 ομάδες των 4 ανδρών, αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει πρόβλημα υποεπάνδρωσης. Και η υποεπάνδρωση κτυπά πρώτα και βαριά τη πόρτα του πεζικού.

    Το πεζικό θα είναι το πρώτο που θα πρέπει να αγωνιστεί για την κατάργηση των ΚΕΝ που διεξάγουν αποκλειστικά και μόνο την εκπαίδευση νεοσυλλέκτων των 3 εβδομάδων και τα οποία απορροφούν μεγάλους αριθμούς έμψυχου δυναμικού που λείπει από τις μονάδες.

  57. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Ηλία

    Απ’ ότι γνωρίζω, στο ΛΥΤ του Μ/Κ Τάγματος προβλέπεται ομάδα ελεύθερων σκοπευτών. Δεν γνωρίζω όμως τη δύναμή της, πόσα και τι τύπου τυφέκια προβλέπονται στη σύνθεσή της και τι άλλα όργανα διαθέτει για την εκτέλεση της αποστολή της.

    Ο ΛΥΤ διαθέτει τμήματα και όπλα κατάλληλα για να παρέχει υποστήριξη στον αγώνα του τάγματος, όπως διμοιρία όλμων 4,2», διμοιρία Α/Τ TOW, διμοιρία αναγνωρίσεως. Όπως αντιλαμβάνεσαι το RPG7 δεν κολλάει στο ρόλο του ΛΥΤ. Είναι όπλο μικρότερων κλιμακίων.

  58. Ο/Η GRENADIER λέει:

    @Αρματιστης

    Δεν θα διαφωνήσω καθόλου με αυτα που διαβάζω. Σαφώς και σε μια αντεπίθεση θα χρησιμοποιήσεις τα άρματα και ο σχηματισμός που ανέφερα είναι βεβαίως για την κίνηση ενος Σ. Μ/Κ Λόχου σε περιορισμένες αποστάσεις και με ορισμένες συνθήκες. Θα συμφωνήσω επίσης ότι σε ισχυρώς οργανωμένες τοποθεσίες το Πεζικό είναι αυτό που θα προσπαθήσει να επιτύχει διάρρηξη και τα άρματα θα εκμεταλλευτούν στη συνέχεια. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων όταν μιλάω για πυροβόλο 40χιλ σε ΤΟΜΑ μιλάω για υποστήριξη του αγώνα του Πεζικού. Το BMP 3 με το πυροβόλο 100χιλ είναι αργό στη βολή και ορισμένοι το παρεξηγούσαν και έλεγαν ότι μπορεί να εμπλέξει άρματα. ΔΕΝ είναι όμως ο ρόλος του Πεζικού αυτός και με αυτόν τον τρόπο ξοδεύει κανείς τις δυνάμεις του σε ανορθόδοξες αποστολές που μονο κακό μπορούν να κάνουν.

  59. Ο/Η Indirect λέει:

    Καλημέρα σας,

    Θα ήθελα να συνεχίσω λίγο τις σκέψεις μου πάνω στο θέμα μας.
    Δεν θυμάμαι πού είχα διαβάσει για τον αριθμό των μονάδων του τακτικού αμερικανικού στρατού (όχι της εθνοφρουράς), αυτό που μου είχε προκαλέσει εντύπωση όμως, ήταν οι αναλογίες των μονάδων: έστω Χ ο αριθμός των ΕΜΑ, ο αριθμός των ΜΤΠ ήταν 2Χ και ο αριθμός των Α/Κ ΜΜΠ ήταν επίσης 2Χ. Ας εκτιμήσουμε ότι στις αμερικανικές ΕΜΑ υφίσταται και ουλαμός όλμων…
    Η περίπτωσή μας όμως είναι ιδιάζουσα.
    Η παντελής απουσία αξιόπιστης πλατφόρμας αμέσου πυρός στις μονάδες ΜΤΠ και στις Μ/Κ ΤΑΞ ΠΖ, πλην των αρμάτων μάχης βέβαια, δημιουργεί ένα κενό, που θα αναγκάζει όλο και περισσότερο τους δκτές να εμπλέκουν τα άρματα μάχης, για να κάνουν την δουλειά ενός κανονικού Μ/Κ Λόχου εφοδιασμένου με ΤΟΜΑ (ας μην μπούμε στον πειρασμό να πούμε τύπους καθόσον θα εκφυλιστεί η συζήτηση). Το μόνο που απομένει (τόσο για την αντιμετώπιση αρμάτων όσο και εχθρικών ΤΟΜΑ) είναι τα Α/Τ όπλα (που τα πάμε μία χαρά), τα οποία όμως ως γνωστόν δεν συνιστούν τμήματα ελιγμού, αλλά μονάδες πυρός που ενισχύουν ή υλοποιούν την Α/Τ άμυνα μίας αμυνόμενης (επιτιθέμενης) δύναμης, στα πλαίσια του αμυντικού (επιθετικού) της ελιγμού. Αν προσθέσουμε δε, την συνολική νοοτροπία του στατικού που χαρακτηρίζει – δυστυχώς- το Μ/Κ ΠΖ μας, το μείγμα είναι…περίεργο. Η μόνη περίπτωση με αυτό το σκεπτικό, κάποιας ενεργητικής πρωτοβουλίας εναπόκειται στο εφεδρικό ΤΣ/ΕΜΑ, αν δεν αναγκαστεί να «βουλώνει» τρύπες νωρίτερα… Στο αμέσως επόμενο κλιμάκιο, αυτή η παθογένεια ενισχύεται: εκεί τα πράγματα γίνονται σοβαρώτερα και η λύση απαιτεί άλλο ένα «πακέτο» ΤΘ για να δίδει λύσεις στα προβλήματα.
    Γνωρίζω ότι υπάρχουν ενστάσεις για την αναγκαιότητα των ΤΟΜΑ σε σχέση με ΤΟΜΠ (με ενισχυμένη θωράκιση). Πλην όμως, αν μας ενδιαφέρει πραγματικά η εξοικονόμηση αρματικού δυναμικού για την επίτευξη αποφασιστικών αποτελεσμάτων, πρέπει το υπάρχον ΠΖ να γίνει πιό ενεργητικό (αύξηση κινητικότητας-επιβιωσιμότητας και φονικότητας με υιοθέτηση μίας τέτοιας πλατφόρμας αμέσου πυρός) ή να πάμε σε άλλο τύπο άμυνας περιοχής. Το τελευταίο, είναι το σκεπτικό του αρματιστή που με …εξιτάρει (είναι γεγονός). Καθόσον, το νούμερο που αναγκαιεί από τέτοιες πλατφόρμες πυρός είναι πολύ μεγάλο (το κονδύλια, εικάζω, περιορισμένα), οπότε η αναζήτηση άλλων λύσεων (σχεδόν) μονόδρομος.
    Πιστεύω ότι το μεγάλο στοίχημα για το εξαιρετικά χρήσιμο, αναγκαίο και κυρίαρχο όπλο του ΠΖ, είναι ότι θα πρέπει συνολικά να αποκτήσει την νοοτροπία του εποχούμενου αγώνα και να σταματήσει να στηρίζεται σε «ξένα δεκανίκια» για να κάνει τη δουλειά. Αν δούμε τον αριθμό και τα είδη των Α/Τ όπλων που ένα ΜΤΠ και ένας ΛΑΤ έχει στην διάθεσή του θα νοιώσουμε ευχάριστες εκπλήξεις.
    Έχουμε την λανθασμένη αντίληψη να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα «δίκαιο αγώνα». Κάτι σαν μία μονομαχία ιπποτών στο μεσαίωνα. Ξέρετε, αυτό που μας έρχεται πρώτα στο μυαλό: άρματα μάχης ο αντίπαλος, άρματα και εμείς κοκ. Αντίθετα το επιδιωκόμενο πρέπει να είναι το αντίθετο: να εξαναγκάζεις το αντίπαλο να χρησιμοποιεί άρματα εκεί που δεν πρέπει ή να χρησιμοποιεί μονάδες ΠΖ σε πεδινό και αναπεπταμένο έδαφος. Το σοκ από το ψυχολογικό αποτέλεσμα στον αδύναμο κρίκο θα κάνει την διαφορά και όχι το υπερβολικά μεγάλο νούμερο του αρματικού δυναμικού (ου πόσοι αλλά που): είναι προτιμότερο να φθείρω με ό,τι μπορώ, το αρματικό δυναμικό του αντιπάλου, έτσι ώστε τα δικά μου άρματα, να εμπλέξουν τον πιό αδύναμο και όχι τον πλέον ισχυρό κρίκο του εχθρού. Είναι απλό? Ε, δεν είναι καθόλου!!! Γιατί σε όλες αυτές τις διεργασίες των 2 αντίπαλων σκακιστών, αυτός που θα προβλέπει τις περισσότερες κινήσεις του αντιπάλου και αυτός που θα κάνει και τα λιγότερα λάθη θα κερδίσει. Δύσκολα όμως κερδίζει κάποιος έναν άξιο αντίπαλο, όταν αποφασίσει να εμπλέξει σε αψιμαχίες νωρίς την βασίλισσά του (και τους πύργους του)… Υπάρχουν και οι ίπποι, οι «τρελοί» και τα πιόνια βέβαια, που στήνουν τα καίρια μαζικά κτυπήματα…

  60. Ο/Η Indirect λέει:

    Καλησπέρα σας

    Θα ήθελα να συμπληρώσω μία μικρή λεπτομέρεια στην αξιέπαινη προσπάθεια του Αρματιστή. Στις ΔΜΑ δεν υπήρχε ο όρος ΜΤΠ, αλλά ΤΘ Τάγμα ΠΖ. Απίστευτο έτσι? Και με βάση αυτό ίσχυε η οργάνωση και οι τακτικές του ΕΕ 6-70 (Δρία-Λόχος-Τάγμα ΤΘ Πεζικού) έκδοση 1962!!! Το εγχειρίδιο είναι απίστευτο (σειρές 6 παίδες), πλην όμως όταν το ΠΖ ανέλαβε να τυποποιήσει τα ΜΤΠ, μάλλον χάθηκε στην ….μετάφραση. Μισός αιώνας απραξία, φίλε μου γρεναδιέρε… Και ερασιτεχνισμός, πολύς ερασιτεχνισμός (για να μην αναφέρω βαρύτερους χαρακτηρισμούς)… Ένα ΠΖ συνεχώς πίσω από τις εξελίξεις, σε όλους – μα σε όλους- τους τομείς. Αν γραφειοκρατικά δε το έχεις ως το κέντρο, πώς να προχωρήσει το σύνολο εμπρός?
    Με εκτίμηση
    Indirect

  61. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @Indirect
    Περί το 1966-1967 χρησιμοποιήθηκε για μερικούς μήνες και ὁ χαρακτηρισμός Επιλαρχία Τεθωρακισμένου Πεζικοῦ ΕΤΠ.

  62. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Indirect

    Αναφορικά με τα ΤΟΜΑ. Καμιά απολύτως ένσταση όσο με αφορά. Επιβάλλεται να προμηθευτούμε ΤΟΜΑ. Αλλά:

    Όπως ήταν λάθος –κατά την άποψή μου- η διάθεση 2 δις ευρώ για την αγορά των LEO 2HEL, ενώ με το 1/5 του ποσού αυτού θα μπορούσαμε να προμηθευτούμε 400 LEO2Α4 (όπως η Τουρκία), το ίδιο λάθος θα ήταν (και θα είναι) να δώσουμε 2 δις για να προμηθευτούμε κάποιο αριθμό συγχρόνων ΤΟΜΑ. Οποιοδήποτε τύπο. Επειδή:

    1) Τα λεφτά θα πάνε στο βρόντο. Όπως πήγαν και για τα ΑΜΧ 10. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, ένα όπλο να μεταπηδήσει από ένα ΤΟΜΠ του οποίου η τεχνολογία είναι αντίστοιχη ενός φορτηγού, σε ένα σύγχρονο ΤΟΜΑ του οποίου η τεχνολογία είναι αντίστοιχη ενός LEO 2HEL. Δεν γίνονται αυτά. Σε κανένα στρατό δεν έγιναν. Όλοι οι στρατοί και όλο τα Όπλα μετέβησαν σταδιακά από τα απλά στα εξελιγμένα οπλικά συστήματα.

    2) Τα 2 δις είναι πολλά για να τα διαθέσεις για τη προμήθεια συγχρόνων ΤΟΜΑ, όταν ο στρατός στερείται άλλων περισσότερο κρίσιμων εξοπλισμών που προσθέτουν μεγαλύτερο «βάρος» στο συσχετισμό ισχύος. Άλλωστε με 2 δις προμηθεύεσαι 2 μοίρες F16, που αποτελούν κρίσιμο στοιχείο και για την αποτροπή του πολέμου, αλλά και για την επίτευξη της νίκης (για πόσο καιρό ακόμη η ΠΑ θα επιχειρεί με τα F4, A7;).

    Όπως είπα παραπάνω, επιβάλλεται το Ελληνικό πεζικό να αποκτήσει ΤΟΜΑ. Η προμήθεια όμως θα πρέπει να αφορά κάποιο τύπο από αυτά που αποσύρουν η Γερμανία και οι ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι το κρίσιμο κριτήριο στην επιλογή ενός ΤΟΜΑ, θα πρέπει να είναι το επίπεδο της προστασίας που παρέχει στο προσωπικό και ύστερα όλα τα άλλα.

    Έγραψα παραπάνω ότι ήταν λάθος η προμήθεια των LEO 2HEL.
    Ναι ήταν λάθος. Μετά τα Ίμια ξεκίνησε μια εξοπλιστική κούρσα και ταυτόχρονα άρχισε και μια τεραστίων διαστάσεων μεταφορά δημόσιου χρήματος στις τσέπες διάφορων λαμογιών, με αποτέλεσμα το ζητούμενο να είναι η μίζα και όχι ο άρτιος εξοπλισμός των Ε.Δ. Η Ελλάδα θέλησε να κάνει μια κίνηση ματ στο θέμα των αρμάτων, προβαίνοντας στη προμήθεια των LEO 2HEL και δαπανώντας 1,7 δις ευρώ για την αγορά τους, συν άλλα 100 και πλέον για 182 LEO 2Α4. Σύνολο 352 άρματα με πυροβόλο 120 χιλ. Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι απέκτησαν με κάτι περισσότερο του 1/3 του ποσού που δαπανήσαμε εμείς, 500 άρματα με πυροβόλο 120 χιλ. Σήμερα επαίρονται διάφοροι ότι διατηρούμε σημαντικό ποιοτικό πλεονέκτημα λόγω των LEO 2HEL, αλλά αυτό πιστεύω ότι δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Και εφόσον οι Τούρκοι προχωρήσουν στον εκσυγχρονισμό των LEO 2Α4, η ζυγαριά θα γείρει σε βάρος μας. Θέλω όμως να προσθέσω ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο. Ότι καινούργιο και σύγχρονο -για την εποχή τους- προμηθευτήκαμε σε άρματα και ΤΟΜΑ (ΑΜΧ 30, LEO 1GR, AMX 10), πολύ σύντομα, σε δύο δεκαετίες το ανώτερο, έγιναν βεντόβεργες. Χωρίς καμιά απολύτως σκέψη αξιοποίησης τους για άλλες χρήσεις. Ελπίζω η καντεμιά να σπάσει. Όμως τα Μ48 που προμηθευτήκαμε το 1960, συνεχίζουν να υπηρετούν αν και δεν ήταν του κουτιού. Και πιστεύω ότι για καμιά 10ετία ακόμη, θα συνεχίσουν να προσφέρουν.

    Αναφορικά με την απαίτηση το μ/κ πζ να διαθέτει δικά του άμεσα ισχυρά πυρά (ισχυρότερα εννοείται του πολ. Ο.50’’): Αυτή την απαίτηση μόνο τα ΤΟΜΑ μπορούν να την ικανοποιήσουν και όπως έγραψα παραπάνω, πιστεύω ότι αποτελεί αναγκαιότητα η προμήθειά τους. Αν η διεύθυνση ΠΖ εγκαταλείψει τα αδιανόητα –ειδικά σήμερα που δεν υπάρχει ταμείο- και αρχίσει να σκέφτεται ρεαλιστικά, πιστεύω ότι γρήγορα μπορεί το πζ να διαθέτει ΤΟΜΑ. Θεωρώ ότι είναι λάθος να ψάχνουν στα Αμερικανικά αποθέματα για Μ113. Προς το παρόν όμως το μ/κ πζ διαθέτει ΤΟΜΠ και θα πρέπει να σκεφτεί πως θα τους προσφέρει ισχυρότερη προστασία και ίσως ισχυρότερο οπλισμό. Το 304 ΠΕΒ μπορεί να κάνει πολλά, ακόμη και στο τομέα τοποθέτησης στα ΤΟΜΠ ικανοτήτων παροχής ισχυρού άμεσου πυρός.

    Επειδή αναφέρθηκα σε πεζικοκεντρική αντίληψη, σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι θα πρέπει να διαθέτουμε περισσότερες επιλαρχίες από τάγματα. Αν είναι δυνατό. Ούτε λέω ότι θα πρέπει να καταργηθούν οι Μ/Κ ταξιαρχίες. Αλλά το μίγμα αρμάτων νομίζω ότι πρέπει να αλλάξει. Στο τελευταίο μέρος θα πω θα τη γνώμη μου σχετικά. Νομίζω όμως ότι το να επικαλούμαστε το τι κάνουν οι ΗΠΑ, είναι λάθος. Αυτοί αλλάζουν κάθε λίγο τη σύνθεσή τους προκειμένου να ανταποκριθούν στα πλανητικά τους συμφέροντά τους. Βεβαίως πρέπει να τους μελετάμε και να παίρνουμε ότι μας χρειάζεται. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Ακόμη πολλές φορές φέρνουμε σαν παράδειγμα το πώς λειτούργησαν στις διάφορες επιχειρήσεις τους. Πολύ ενδιαφέρουσα η μελέτη των υπόψη επιχειρήσεων, αλλά θα πρέπει να μη ξεχνάμε ότι οι επιχειρήσεις τους διεξήχθησαν εναντίον μικρών και αδύναμων εθνών και όχι εναντίον του συμφώνου της Βαρσοβίας. Εμείς όμως θα πολεμήσουμε -εφόσον απαιτηθεί- εναντίον ενός αντιπάλου με τον οποίο διαθέτουμε σχετικά ισοδύναμη ισχύ και ένας τέτοιος πόλεμος θα είναι μοναδικός στη σύγχρονη ιστορία [εύχομαι να μη το δω, αλλά αυτό εξαρτάται από το πόσο υπεύθυνοι και σοβαροί ως έθνος και ως πολιτεία είμαστε].

    Οι πρώτες Επιλαρχίες της ΧΧ ΤΘΜ διέθεταν ουλαμό όλμο 4,2’’ και πιστεύω ότι αυτό θα πρέπει να επανέλθει για όλες. Η ΕΜΑ (οι ΕΑΝ διαθέτουν) θα πρέπει να διαθέτει δικά της πυρά υποστηρίξεως, όπως και τα Μ/Κ τάγματα. Αποτελεί και πρόταση μου στη συνέχεια του κειμένου.

  63. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    @Αρματιστή
    Φίλε μου το πρώτο βήμα για Μ/Κ ΤΠ και ΕΜΑ ως προς την σωστή λειτουργία τους τόσο μόνα όσο και σε ΤΣ είναι η κοινή οργάνωση όπως στις ΗΠΑ.

    Δες πχ αυτή την οργάνωση για μας:

    -> Λόχος – Ιλη Δ/Κ με Επιτελείο, Ουμα/Δρία Δκσεως, Ουμα/Δρια Αναγνώρισης, Ούμα/Δρια, Ούμα/Δρια ΔΒ (κυρίως για ενίσχυση των Σ/Α των οχημάτων), Ουμα/Δρια ΜΧ

    -> 3 Ίλες ή 3 Λόχοι

    -> Ίλη ή Λόχος ΔΜ – καλό θα ήταν με προσωπικό των σωμάτων, σε υποδιοίκηση απο Τάγμα Υποστήριξης στην ΤΘΤ/ΤΑΞΠΖ

    —-Δρια ΑΤ δεν χρειάζεται. Ουμα ΕΑΑΠ και άλλες δριες που χρειάζονται απευθείας απο ταξιαρχία.

    θες να κάνεις ΤΣ -> απλώς περνάς τον τρίτο λόχο και μια δρία του λόχου ΔΜ. ->ο διοικητής και ο επιτελείο ΔΕΝ πνίγεται να ψάχνει να βρει τί χρειάζεται ο «ξένος» λόχος/ίλη. Την ΔΜ την αναλαμβάνει το ΤΔΜ με την βοήθεια του 4ου γραφείου.

    Μελλοντικά εφ όσον ψηθούν ΠΖ και ΤΘ μπορούν να κάνουν μόνιμη την παραχώρηση του λόχου /ιλης σε μικτό πια τάγμα.

  64. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Κυναίγειρε

    Πριν γράψω για αυτό που προτείνεις εσύ, μήπως είναι σωστό να περιμένεις να γράψω πρώτα τη δική μου πρόταση και πάνω σε αυτή να τοποθετηθείς; Άλλωστε, ως τεθωρακισμένος, νομίζω ότι μπορώ να διαθέτω μια πληρέστερη εικόνα για τη συγκρότηση μιας επιλαρχίας αρμάτων από οποιοδήποτε άλλο αξιωματικό εκτός τεθωρακισμένων.

    Όσο αφορά τις ΗΠΑ, τη γνώμη μου την είπα και στο προηγούμενο σχόλιο μου, αλλά και πολλές άλλες φορές.

    Όσο αφορά την ορολογία, στα τεθωρακισμένα ΟΥΜΑ ονομάζουμε μόνο τον Ουλαμό Μέσων Αρμάτων. Όλα τα υπόλοιπα τμήματα επιπέδου διμοιρίας, ονομάζονται απλά ουλαμοί. Όπως, ουλαμός διοικήσεως επιλαρχίας, ουλαμός διοικήσεως ίλης διοικήσεως, ουλαμός ανιχνευτών, ουλαμός μεταφορών, συντηρήσεως, υγειονομικού κλπ.»

  65. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Φίλε μου ξέχασα το αναμενόμενο τρίτο μέρος σου! Να με συγχωρείς!!!!
    Η άποψη μου είναι παντα ερασιτεχνική. Δεν κρύβω ότι μαθαίνω από σένα και κλείνω τα κενά που έχω στο μυαλό μου. Έχεις δίκιο για τον ουλαμό. Με έφαγε το copy paste!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s