Σχετικά με την άμυνα του Αιγαίου

ΟΙΝΟΥΣΣΕΣΤα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το 2000, έχει καταφανεί η πρόθεση και, ως ένα βαθμό, η δυνατότητα της Τουρκίας να προχωρήσει στο Αιγαίο σε ενέργειες διαφορετικές από την κατάληψη κυρίας νήσου, που θεωρούταν η βασική απειλή κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Το περιστατικό των Ιμίων κατέδειξε την πολιτική σημασία των μικρότερων νησίδων και βραχονησίδων στο πλαίσιο της επιδίωξης της Άγκυρας για αλλαγή του status quo του Αιγαίου Πελάγους. Από τότε και μετά, κατά την  πάγια τουρκική πολιτική, η στρατιωτική δραστηριότητα της Άγκυρας  έχει συντονιστεί με τις πολιτικές επιδιώξεις της. Συγκεκριμένα, έχει αρχίσει να τίθεται συστηματικά το θέμα του «καθεστώτος» μικρών αλλά κατοικημένων  νησιών, που κατά την Άγκυρα είναι ασαφές και πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης (και, φυσικά, μοιράσματος) μεταξύ των δύο πλευρών. Το θέμα τίθεται συνεχώς σε πολιτικό επίπεδο και υποστηρίζεται στην καθημερινή στρατιωτική πρακτική της Άγκυρας με συνεχείς υπερπτήσεις των μικρονησίων από τουρκικά αεροσκάφη, κάτι που αποτελεί χαρακτηριστική ενέργεια πολιτικής προετοιμασίας στρατιωτικής ενέργειας.

Η πολιτική της Άγκυρας, όπως αυτή διαφαίνεται από τις δηλώσεις επισήμων φορέων, τη συνεχή στρατιωτική δραστηριότητα στο Αιγαίο και την πολιτική της πρακτική κατά το παρελθόν και τη νοοτροπία της, σε συνδυασμό με τις στρατιωτικές της δυνατότητες, έχουν καταστήσει ρεαλιστική απειλή το σενάριο κατάληψης μίας ή και περισσοτέρων κατοικημένων νησίδων του Ανατολικού Αιγαίου, έτσι ώστε να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα. Ήδη από το σχέδιο Suga (στρατιωτική ενέργεια στο Αιγαίο, στο πλαίσιο του σχεδίου Balyoz), το 2004, προκύπτει ότι το ενδεχόμενο αυτό απασχολεί τους τούρκους σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Η γενική ιδέα του σχεδίου είναι η κατάληψη μίας ή περισσοτέρων νησίδων μέσα σε μία νύχτα, με υφαρπαγής της φρουράς, χωρίς σημαντική στρατιωτική σύγκρουση, δηλ. με πολύ περιορισμένη ή και καθόλου εμπλοκή της τοπικής φρουράς και πριν την κινητοποίηση του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού, συγκέντρωση των κατοίκων, και παρουσίαση προς την ελληνική πλευρά και τη διεθνή κοινότητα τετελεσμένου γεγονότος. Η ελληνική πλευρά, υπό το βάρος του τετελεσμένου, θα κληθεί είτε να διαπραγματευτεί είτε να κηρύξει έναν γενικευμένο πόλεμο – με δική της «πρωτοβουλία» και «υπαιτιότητα», γεγονός που η τούρκοι θεωρούν ότι  ελληνική πλευρά δεν έχει το θάρρος να κάνει ή θα αποτραπεί από τρίτους να κάνει.

Η ελληνική αντίδραση

Με δεδομένη την απειλή αυτή, το ερώτημα που τίθεται είναι πως σχεδιάζει να την αντιμετωπίσει η ελληνική πλευρά.

Προφανώς, οι επιχειρησιακοί σχεδιασμοί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι απόρρητοι. Όμως, αφ΄ενός υπάρχουν (αναπόφευκτα) ενδείξεις σχετικά με τις ελληνικές προθέσεις, αφ΄ετέρου οι ενδείξεις αυτές έχουν μεγάλη βαρύτητα, διότι εκτός από «αναπόφευκτες» αποκαλύψεις είναι και σαφής (κι ενδεχομένως σκόπιμη) «ενημέρωση» όλων των εμπλεκομένων μερών (δηλαδή των τούρκων και των «σημαντικών τρίτων») σχετικά με τις αντιδράσεις που θα εκδηλωθούν και τα όρια που θα τεθούν.

Σημαντικές ενδείξεις σχετικά με τις ελληνικές προθέσεις μπορεί να αντλήσει κανείς από τις δηλώσεις των πολιτικών υπευθύνων, το δόγμα των Ενόπλων Δυνάμεων – κατά το μέρος που είναι αδιαβάθμητο, καθώς και από τις ασκήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων.

Βενιζέλ.Σε μία από τις πλέον εύγλωττες (και αξέχαστες) δηλώσεις του, ο τότε υπουργός αμύνης Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε κατά την ενημέρωση της Διαρκούς Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας τον Νοέμβριο του 2009 ότι «δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε να ετοιμαζόμαστε για έναν γενικευμένο πόλεμο με την Τουρκία, αλλά για σημειακές στρατιωτικές κρίσεις μικρής διάρκειας που θα χρησιμοποιηθούν διπλωματικά στη συνέχεια«, επισημαίνοντας πως σε αντίθετη περίπτωση «αμφισβητούμε το σύνολο των διεθνών σχέσεων και συμμαχιών της χώρας αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς«. Τονίζεται ότι δεν πρόκειται για κάποια τυχαία ή απερίσκεπτη δήλωση κάποιου απλού πολιτικού, αλλά για κατάθεση του καθ’ ύλην αρμοδίου υπουργού στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Πρόκειται δηλαδή για δήλωση που γίνεται ψύχραιμα και προμελετημένα, από το αρμόδιο θεσμικό εκτελεστικό όργανο στο αρμόδιο θεσμικό ελεγκτικό όργανο, και προφανώς αντικατοπτρίζει την επίσημη και προκαθορισμένη πολιτική της χώρας.

Για τη θεσμική αντίληψη του Ελληνικού Στρατού, είναι χαρακτηριστικό το «Τακτικό Δόγμα», όπως αυτό αποτυπώθηκε το 2002 στον θεμελιώδη Στρατιωτικό Κανονισμό 31-3, που αποτελεί προϊόν διαμόρφωσης με βάση τα δεδομένα της Πολιτική Εθνικής Άμυνας και της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής. (Σημειώνεται ότι οι Στρατιωτικοί Κανονισμοί είναι θεσμικά κείμενα που αποτυπώνουν την πολιτική αντίληψη της χώρας για την εθνική της άμυνα και οριοθετούν το πλαίσιο των οδηγιών επιχειρήσεων που δίνονται στους στρατιωτικούς). Ο ΣΚ 31-3 έκανε επίμονη διάκριση μεταξύ Γενικευμένου και Τοπικού Πολέμου, χαρακτηρίζοντας τον δεύτερο «περιορισμένο τοπικά, εν αναμονή διπλωματικής επίλυσης». Επιπλέον, στην ίδια υποενότητα (Το Φάσμα των Συγκρούσεων) γινόταν η ακόλουθη αναφορά στην κατηγορία συγκρούσεως «Κρίση»: […κρίση είναι καταστάσεις όπως] «φυλετικές διαμάχες, αμφισβητήσεις συνοριακών γραμμών, οι προσπάθειες για ανακαταλήψεις απολεσθέντων εδαφών, οι ασύμμετρες απειλές κλπ».

Τέλος, η πλέον τακτικά εκτελούμενη διακλαδική τακτική άσκηση μετά στρατεύματος των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, σχεδόν με μηνιαίο ρυθμό, είναι η άσκηση «Πυρπολητής». Το γενικότερο πνεύμα της είναι η εξάσκηση του «δυνάμεων έγκαιρης αντίδραση», δηλαδή του μηχανισμού άμεσης αλλά επιτόπιας επέμβασης, ο οποίος σταδιακά ενισχύεται και βελτιώνεται. Περίοπτη θέση στα σενάρια του «Πυρπολητή» κατέχει η άμεση αντίδραση των δυνάμεων αυτών, που θα επιδιώξουν να ακυρώσουν ταχύτατα και εν τη γενέσει της μια τέτοια τουρκική ενέργεια, χρησιμοποιώντας αεροπορικές δυνάμεις για την επίτευξη τοπικής αεροπορικής υπεροχής και την άμεση επέμβαση αερομεταφερόμενων ειδικών δυνάμεων για «ανακατάληψη» του νησιού.

Η διαφαινόμενη στρατιωτική αντίδραση είναι προδήλως εσφαλμένη, σε τέτοιο βαθμό που είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν προέρχεται από την επαγγελματική αντίληψη των ελλήνων επιτελών αλλά από την πολιτική βούληση των ελληνικών ηγεσιών. Ο βαθύτατος ιστορικός φόβος της ελληνικής ηγετικής τάξης έναντι της αντιπαράθεσης με την Τουρκία, την έχει ωθήσει στην προσπάθεια πάση θυσία αποφυγής κάθε σύγκρουσης και, όταν η Τουρκία καθιστά την επιθετικότητά της ευθεία, την αντιμετώπισή της σε όσο το δυνατόν «χαμηλότερο» επίπεδο, με προσφυγή σε θεωρητικά εργαλεία διαχείρισης κρίσεων που μόνον διανοητική σύγχυση (ή διανοητική ανεντιμότητα) μπορεί να δείχνουν. Έτσι, η ελληνική πολιτική εθνικής άμυνας, όπως αυτή καθορίζεται από τις πολιτικές ηγεσίες (όχι κατ΄ανάγκην με τη στενή τους έννοια), αποτελεί απλώς την εκδήλωση αυτής της αντίληψης, και αυτή με τη σειρά της αντικατοπτρίζεται αναπόφευκτα στην εθνική στρατιωτική στρατηγική και στο επιχειρησιακό πεδίο.

Η επιχειρησιακές αδυναμίες της σχεδιαζόμενης αντίδρασης

Η σχεδιαζόμενη στρατιωτική αντίδραση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία από την ίδια της τη φύση. Το βασικό σκεπτικό, ότι δηλαδή σε ένα τέτοιο σενάριο οι αμυνόμενες ένοπλες δυνάμεις θα κατορθώσουν να αντιδράσουν και να κυριαρχήσουν άμεσα επί του εισβολέα, αντιβαίνει στη στοιχειώδη λογική. Πιο συγκεκριμένα:

  • comaoΗ ιδέα ότι η Π.Α. θα αποκαταστήσει αεροπορική κυριαρχία στην περιοχή του επεισοδίου ώστε να επιτρέψει την ανεμπόδιστη επέμβαση των ελληνικών αερομεταφερόμενων είναι ουτοπική: η τουρκική αεροπορία, ακόμη κι αν δεν έχει κινητοποιηθεί πλήρως προκειμένου να μην αφυπνίσει τον ελληνικό μηχανισμό συλλογής πληροφοριών, θα παραμένει ένα (αλλά κρίσιμο) βήμα πιο μπροστά από την Π.Α. στην κινητοποίηση, εξ αιτίας του απλούστατου γεγονός ότι είναι ενήμερη εκ των προτέρων.
  • Το μεγαλύτερο μέγεθος της τουρκικής αεροπορίας επιτείνει το προηγούμενο πρόβλημα: οι τούρκοι θα έχουν στην περιοχή της κρίσεως περισσότερα διαθέσιμα αεροσκάφη (και πιθανότατα πολύ περισσότερα), απ΄όσα θα μπορέσει σε οποιαδήποτε περίσταση να κινητοποιήσει η Π.Α., με αποτέλεσμα η τελευταία να ενεργήσει, υπό αριθμητικά δυσμενείς (ίσως και πολύ δυσμενείς) συνθήκες.
  • Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η πεποίθηση ότι η Π.Α. μπορεί να αποκαταστήσει αεροπορική υπεροχή σε μία σχετικά ευρεία περιοχή, απλώς με σαρώσεις (sweeps) μαχητικών στην περιοχή αυτή. Σύμφωνα με όλα τα δυτικά δόγματα αλλά και με την ιστορική εμπειρία, η αεροπορική υπεροχή επιτυγχάνεται με τη διενέργεια επιθετικών αεροπορικών επιχειρήσεων. Το κεντρικό στοιχείο των επιθετικών αεροπορικών επιχειρήσεων είναι οι βομβαρδισμοί χερσαίων στόχων της αντίπαλης αεροπορικής δύναμης. Η προτεραιότητα αυτή δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην «ιδανική» περίπτωση της αιφνιδιαστικής μαζικής προσβολής της αντίπαλης αεροπορίας στο έδαφος πριν αυτή προλάβει να αντιδράσει. Αναφέρεται στην ευρύτερη προτεραιότητα που έχουν για την αεροπορική υπεροχή οι επιθέσεις εναντίων των χερσα’ιων εγκαταστάσεων και μέσων της αντίπαλης αεροπορίας, και ιδιαίτερη σημασία ως προς αυτές έχει το ποιος τις ξεκινά και ποιος τις συνεχίζει με τον εντατικότερο δυνατό ρυθμό. Οι σαρώσεις μαχητικών στην περιοχή ενδιαφέροντος οφείλουν να αποτελούν συμπληρωματικό στοιχείο των επιθετικών αεροπορικών επιχειρήσεων. Μάλιστα, στην ελληνο-τουρκική αεροπορική αντιπαράθεση, η διενέργεια επιθετικών επιχειρήσεων βομβαρδισμού από την ελληνική πλευρά προκειμένου να αποκτηθεί αεροπορική υπεροχή καθίσταται επιτακτικότερη από την συγκεκριμένη δομή δυνάμεων της ΤΗΚ, με την εξαιρετικά αδύναμη παρουσία χερσαίων αντιαεροπορικών συστημάτων.

dogfightΗ πεποίθηση ότι η Π.Α. θα αποκαταστήσει αεροπορική κυριαρχία άμεσα (εντός μιας νύκτας) έναντι μιας πολυπληθέστερης αεροπορικής δύναμης η οποία θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και θα είναι πιο μπροστά σε ότι αφορά την κινητοποίηση, και ότι αυτά θα επιτευχθούν χάρις στην ανώτερη ικανότητα των ελλήνων χειριστών, συνιστά κρίσιμο λάθος που μόνον σε ψυχολογικούς παράγοντες (και σε ασφυκτικές οδηγίες επιχειρήσεων) μπορεί να αποδοθεί. Ακόμη και η ανώτερη τακτική επίδοση των ελλήνων χειριστών δε θα μπορεί να αποτρέψει την σημαντική τουρκική παρουσία στην περιορισμένη περιοχή της εισβολής, καθώς οι τούρκοι θα είναι σε θέση, ακόμη και με υψηλότερο ρυθμό απωλειών, να διατηρούν συνεχώς υψηλότερο αριθμό μαχητικών σε αυτήν. Τέλος, δε μπορεί να παραβλέπεται το – παραδεκτό από τακτικής άποψης – δεδομένο, ότι η σημασία (και η αποτελεσματικότητα) της ανώτερης τακτικής δεξιότητας χειριστών μειώνεται όσο οι εμπλοκές γίνονται πιο μαζικές.

  • Το επόμενο στάδιο της ελληνικής αντίδρασης, αυτό της αερομεταφερόμενης επέμβασης που θεωρητικά θα ακολουθήσει την επίτευξη αεροπορικής κυριαρχίας, είναι εξ ίσου προβληματικό στη σύλληψή του. Αν υποτεθεί ότι σε προηγούμενη φάση η Π.Α. έχει αποκαταστήσει αεροπορική υπεροχή στην περιοχή του στόχου, υπερτιμάται η δυνατότητα κατασταλτικού ή καταστροφικού βομβαρδισμού εκ μέρους της Π.Α., καθώς και (κυρίως) η δυνατότητα της διατιθέμενης χερσαίας δυνάμεως ταχείας αντιδράσεως να διεξαγάγει επιτυχή αερομεταφερόμενη ενέργεια στην περιοχή των στόχων. Η αδυναμία θα οφείλεται σε δύο θεμελιώδεις λόγους:

Αφ΄ενός, σε οποιαδήποτε τουρκική ενέργεια, οι δυνάμεις που θα διατεθούν για την κατάληψη των στόχων (και που θα κινητοποιηθούν και θα κινηθούν αιφνιδιαστικά), θα είναι πολύ ισχυρές από αριθμητικής απόψεως και απόψεως ισχύος πυρός, ιδιαίτερα σε σύγκριση με το μέγεθος των πιθανών στόχων, ώστε να τους καταστήσουν «κορεσμένους», ήδη προ οποιασδήποτε χερσαίας ενεργείας. Οι τούρκοι διαθέτουν σε επάρκεια και ελικόπτερα και   ειδικές και επίλεκτες δυνάμεις ώστε να διεξαγάγουν οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια αποφασιστικά, και μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο αιφνιδιαστικά.

Αφ’ ετέρου, ένα τόσο ακραία δύσκολο εγχείρημα θα απαιτούσε λεπτομερέστατη επίγνωση της καταστάσεως, τέτοια που είναι αδύνατον να επιτευχθεί από την ελληνική πλευρά σε τόσο μικρό περιθώριο χρόνου.

  • ??????????????????????Συναφώς με τα παραπάνω, πρέπει να προσμετρηθούν: α) η αδυναμία παροχής αποφασιστικής ΕΑΥ με τόσο μικρή προειδοποίηση αφού αυτή απαιτεί αναγνώριση και διαχωρισμό στόχων που δε θα είναι τόσο εύκολος σε μια εξελισσόμενη κατάσταση β) η ευκολία με την οποία μπορούν να αποτρέπουν τη διενέργεια φίλιας αεραπόβασης σε τόσο περιορισμένους χώρους τα εχθρικά τμήματα που θα έχουν αποβιβαστεί, ακόμη και κατεσταλμένα, απλώς με την εκδήλωση σποραδικών πυρών βαρέων όπλων, και δη ελαφρών Α/Α όπλων, όλμων και βαρέων πολυβόλων γ) η αδυναμία αερομεταφοράς φιλίων δυνάμεων με ε/π σε μία περιοχή που δεν έχει αεροπορική κυριαρχία η ΠΑ και όπου θα μαίνεται αεροπορική μάχη.

Το όλο σενάριο πάσχει από το θεμελιώδες σφάλμα της επιδίωξης να κερδηθεί σύγκρουση στον χώρο και τον χρόνο που έχει επιλέξει ο αντίπαλος, και με τους όρους που αυτός έχει επιλέξει.

Αν τα παραπάνω καθιστούν μη ρεαλιστική τη βασική ελληνική σύλληψη για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας απειλής, ποια μπορεί να είναι μια πιο αποτελεσματική εναλλακτική προσέγγιση – πάντοτε στο πλαίσιο των υφισταμένων ελληνικών στρατιωτικών δυνατοτήτων;

Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται όχι στο επιχειρησιακό επίπεδο αλλά στο επίπεδο της πολιτικής (της «υψηλής στρατηγικής»): αν υπάρχει μία δυνατότητα αντιστροφής της κατάστασης, αυτή ξεκινά από την πολιτική της διαχείριση. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να αφαιρεθεί από τους εξ ανατολών «φίλους και συμμάχους» αλλά και από τους ενδιαφερόμενος τρίτους η πεποίθηση (στηριγμένη στις δικές μας διακηρύξεις και ενέργειες) ότι ενέργεια εναντίον ελληνικού εδάφους μπορεί να σημάνει κάτι διαφορετικό από πλήρη πόλεμο. Μια τέτοια διακήρυξη δεν είναι απαραίτητο να γίνει προκλητικά, αλλά μπορεί να γίνει με τρόπο σαφή και αποφασιστικό, και δημοσίως και δια της διπλωματικής οδού, προς όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, πρέπει να περιληφθεί κατά σαφή τρόπο στα θεσμικά κείμενα του Υπουργείου Αμύνης και, φυσικά, να διαδηλωθεί εμμέσως, μέσω των ασκήσεων των ΕΔ. Η ενέργεια αυτή, πέραν του ότι θα δράσει αποτρεπτικά, θα διευκολύνει σημαντικά τη διπλωματική διαχείριση σε περίπτωση πραγματοποίησης μιας τέτοιας ενέργειας εκ μέρους των τούρκων. Επιπλέον, θα «δεσμεύσει» (στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό) την ελληνική ηγεσία σε δυναμική αντίδραση, στην περίπτωση εκδήλωσης τουρκικής ενέργειας.

Στο στρατιωτικό επίπεδο, και πέρα από όλα τα προφανή μέτρα για την ποιότητα του στρατιωτικού μηχανισμού, υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που μπορούν να συγκροτήσουν μια ικανοποιητική ελληνική αντίδραση:

Κατ΄ αρχάς, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε σε περίπτωση εκδηλώσεως τουρκικής ενεργείας οι τοπικές φρουρές να μπορέσουν να αντιδράσουν αν όχι νικηφόρα, πάντως σφοδρά κι αιματηρά για αρκετές ώρες. Αυτό θα καταστήσει σαφές προς όλες τις πλευρές ότι δεν υπήρξε «θερμό επεισόδιο» αλλά σαφής πολεμική ενέργεια. Φυσικά, αυτό σημαίνει ότι οι επανδρώσεις των τοπικών φρουρών πρέπει να είναι πιο ισχυρές από τις σημερινές, σχεδόν συμβολικές, φρουρές. Σημαίνει ότι η κάθε φρουρά νησίδας θα πρέπει να είναι επαρκής σε μέγεθος για να έχει συνεχή επαγρύπνηση και αξιόπιστο έλεγχο του χώρου της, θα πρέπει να είναι εγκατεστημένη σε έδαφος από το οποίο μπορεί να αμυνθεί, θα πρέπει να έχει επαρκώς ισχυρή αμυντική οργάνωση ώστε να μη εξαφανιστεί από ένα και μόνο όπλο μαχητικού. Αλλά, φυσικά, αυτό με τη σειρά του μας φέρνει στις αμπελοφιλοσοφίες περί «μικρών κι ευέλικτων» Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και στο ενοχλητικό πρόβλημα της διάρκειας της στρατιωτικής θητείας. Δυστυχώς, κάθε κράτος οφείλει να έχει τον στρατό που του επιβάλει η απειλή που υφίσταται, και όχι τον στρατό των χωρών που ζηλεύει…

Το δεύτερο και βασικότερο, όμως, στοιχείο μιας αποτελεσματικής αντίδρασης θα είναι η επιχειρησιακή ευστοχία της ελληνικής αντίδρασης. Η ελληνική πλευρά πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποφύγει τον πειρασμό να αντιδράσει άμεσα σε μία τέτοια τουρκική ενέργεια, χωρίς να έχει συνεγερθεί επαρκώς το σύνολο των διαθεσίμων μέσων της. Αποτελεί κεφαλαιώδες στρατηγικό κι επιχειρησιακό λάθος να επιχειρηθεί αντίδραση μόνον με τις «δυνάμεις ταχείας αντιδράσεως» κατά τη στιγμή που οι φίλιες δυνάμεις θα είναι αιφνιδιασμένες και οι εχθρικές συνεγερμένες ή εν πάση περιπτώσει, προηγούνται σαφώς στην κινητοποίησή τους, και μόνον εκ του λόγου ότι έχουν την πρωτοβουλία. Κατά τη φάση αυτή, η ελληνική πλευρά πρέπει να αρκεστεί στην εντονότερη προσβολή των τουρκικών δυνάμεων που εμπλέκονται, αδυνατίζοντάς τις και φθείροντάς τις στο μέτρο του εφικτού, χωρίς να επιχειρήσει μείζονα εμπλοκή (αεροπορική, κατ΄αρχάς) εφ’ όσον δεν έχει διαμορφώσει ικανοποιητικές συνθήκες εμπλοκής.

Κατά τη στιγμή που οι τούρκοι έχουν ολοκληρώσει την αιφνιδιαστική τους ενέργεια, δημιουργώντας το τετελεσμένο γεγονός που επιδιώκουν, υπάρχει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα για την ελληνική πλευρά: αν και είναι πλέον συνεγερμένες και οι δύο πλευρές, η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα (και άρα, κάθε πολιτική δυνατότητα) να εκκινήσει η ίδια πολεμικές επιχειρήσεις, κατά βούληση, σε τόπο και χρόνο της επιλογής της, ενώ – λογικά – η Τουρκία θα έχει σταματήσει τις πολεμικές ενέργειες επιδιώκοντας να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη στρατιωτική της επιτυχία. Το σπάνιο αυτό πλεονέκτημα, δηλαδή η στρατιωτική πρωτοβουλία (ή τουλάχιστον, η δυνατότητα για ανάληψή της) να βρίσκεται στην ελληνική πλευρά, αποτελεί ανατροπή της συνήθους καταστάσεως και η ελληνική πλευρά πρέπει να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο.

Το βασικό πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί η ελληνική πλευρά, πρώτα και κύρια στον αεροπορική τομέα. Είναι στον τομέα αυτό που το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας των κινήσεων (κάτι ευρύτερο αλλά όχι τελείως διαφορετικό από το πολύ-αναφερόμενο «πρώτο πλήγμα») έχει την κρισιμότερη σημασία. Όποια πλευρά εξαπολύσει πρώτη μαζικές και αποφασιστικές επιθέσεις εναντίον των χερσαίων αεροπορικών στόχων του αντιπάλου, ακόμη κι αν ο αντίπαλος έχει συνεγερθεί, θα έχει το επιχειρησιακό πλεονέκτημα και θα έχει τη δυνατότητα να αποκαταστήσει, σταδιακά, αεροπορική υπεροχή. Η Π.Α. έχει τα μέσα για μια τέτοια επιχείρηση, και τα μέσα αυτά πρέπει να ενισχυθούν στο έπακρο.

Μόνον εφ΄όσον η αεροπορική ισορροπία έχει γείρει προς την πλευρά της Π.Α. είναι σκόπιμο να ξεκινήσουν μείζονες αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις στο Αιγαίο, και πάλι, σε τόπο και χρόνο της επιλογής της ελληνικής πλευράς. Ένα βασικό κριτήριο θα είναι αν η ελληνική αεροπορική δύναμη – με την υπόθεση ότι έχει σταδιακά επικρατήσει της αντίπαλης τουρκικής – έχει στη διάθεσή της τέτοια δυνατότητα βομβαρδισμού ώστε να καταστείλει ή να καταστρέψει τις αντίπαλες δυνάμεις που έχουν προβεί κι έχουν ενισχύσει τις αρχικές επιθετικές ενέργειες. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να διατηρήσει την πολιτική και στρατιωτική ελευθερία να ανταποδώσει το αρχικό χτύπημα σε χώρο της δικής της επιλογής, είτε αυτός είναι ο χώρος εκδήλωσης της αρχικής ενέργειας, είτε άλλος χώρος της επιλογής μας. Η πολιτική, ιδεολογική και πολιτική αυτό-δέσμευση μας ότι η δική μας προσπάθεια πρέπει να αφορά ένα «ισοδύναμο» τετελεσμένο είναι ακατανόητη, ανόητη, φοβική και αλυσιτελής. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να επιλέξει που θα καταφέρει πλήγμα εναντίον της τουρκικής, και τι είδους πλήγμα θα καταφέρει, χωρίς δεσμεύσεις και με μοναδικό γνώμονα την ένταση και την αποτελεσματικότητα, πολιτική και στρατιωτική, της δικής της ενέργειας.

Οι δυσκολίες της προσέγγισης

Τα όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως δεν αποτελούν κάποια μαγική συνταγή επικράτησης σε μία ελληνο-τουρκική σύγκρουση αυτής της μορφής. Αποτελούν απλώς προτροπή να αποφευχθεί ένα διαφαινόμενο παιδαριώδες στρατηγικό λάθος.  Αυτό δε σημαίνει ότι αν σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση η ελληνική πλευρά ακολουθήσει την παραπάνω τακτική, θα επικρατήσει αυτομάτως. Προφανώς, θα πρέπει να είναι σε θέση να επικρατήσει στη σύγκρουση που θα ακολουθήσει, κι αυτό καθόλου δεν εξασφαλίζεται με το να αποφευχθεί μία καταδικαστικά λανθασμένη έναρξη.

Η προτεινόμενη προσέγγιση επίσης δε στερείται δυσκολίας και αδυναμιών. Η βασική δυσκολία της είναι κατά βάσιν πολιτική: για τις περιδεείς ελληνικές πολιτικές ηγεσίες και, για να είμαστε ειλικρινείς, και την τρομαγμένη ελληνική κοινωνία, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να απορροφήσει το πλήγμα μιας τοπικής τουρκικής επιτυχίας, να διατηρήσει την ψυχραιμία της για κάποιες ώρες, κι εν συνεχεία να… εκμεταλλευτεί την πρωτοβουλία που έχει κερδίσει – γιατί η πρωτοβουλία έχει αξία μόνον όταν κάποιος έχει την τόλμη να την εκμεταλλευτεί.

Με πιο ψυχρή ορολογία, η παραπάνω αντίδραση σημαίνει ότι η ελληνική ηγεσία θα πρέπει να «διατηρήσει τη φυσιογνωμία» της σύγκρουσης για το απαιτούμενο χρονικό διάστημα, χωρίς να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες αλλά και χωρίς να απεμπλακεί, διατηρώντας έμπρακτα και πειστικά το πολιτικό και ηθικό δικαίωμα να συνεχίσει τις επιχειρήσεις. Ειδικότερα, η στρατιωτική ηγεσία θα πρέπει να διατηρήσει μία καθόλου απλή ισορροπία ανάμεσα στη διατήρηση της φυσιογνωμίας της σύγκρουσης και την αποφυγή της ισχυρής εμπλοκής των δυνάμεών της – ιδιαίτερα των αεροπορικών, που είναι και οι πιο ευεπίφορες σε εμπλοκή. Η κυριότερη δυσκολία θα αφορά, όμως, την πολιτική διαχείριση της κατάστασης, και κυρίως την αντοχή που η κυβέρνηση θα πρέπει να δείξει σε πιέσεις που θα ασκηθούν έξωθεν, με σκοπό την έμπρακτη αποδοχή του τετελεσμένου, έστω και με το πρόσχημα της νομικής μη-αναγνώρισής του. Πρέπει να είναι σαφές ότι:

  • Η έμπρακτη αποδοχή του τετελεσμένου χωρίς απάντηση θα οδηγήσει, μακροπρόθεσμα αλλά αναπόφευκτα στην επίσημη αποδοχή του. Το παράδειγμα της Κύπρου θα όφειλε να μην αφήνει καμία αμφιβολία
  • Οι όποιες πιέσεις ασκηθούν στο στάδιο αυτό έχουν κυρίως ψυχολογικό χαρακτήρα και ήκιστα πρακτικό. Η αποφασιστικότητα της χώρας να αντιδράσει θα αμβλύνει όχι μόνο την ισχύ των πιέσεων, αλλά κυρίως το λόγο υπάρξεώς τους: οι πιέσεις ασκούνται με τον υπολογισμό ότι θα φέρουν αποτέλεσμα. Όταν καταστεί σαφές ότι δεν έχουν προοπτική, οι εξωτερικοί παίκτες επανεξετάζουν τη θέση τους – κι αυτή δεν είναι αυτομάτως φιλοτουρκική.
  • Η αντίσταση στις πιέσεις θα είναι απείρως πιο αποτελεσματική και εύκολη αν η στάση της χώρας έχει πειστικά προδιαγραφεί και – καταλλήλως – κοινοποιηθεί προς όλες τις ενδιαφερόμενες τρίτες χώρες.

Σε κάθε περίπτωση, το ισχύον στρατηγικό πλαίσιο της ελληνικής αντίδρασης στο Αιγαίο σε περίπτωση τουρκικής ενέργειας όπως αυτή που περιγράφηκε προηγουμένως, θα πρέπει να επανεξεταστεί ριζικά. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αποφύγουμε την παγίδα του να συγκρουστούμε με τους Τούρκους σε τόπο, χρόνο και υπό συνθήκες που αυτοί έχουν επιλέξει.

73 Responses to Σχετικά με την άμυνα του Αιγαίου

  1. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Αφήνω κατά μέρος τα πολιτικά ανδρείκελα και τις πολιτικές ανθυπομετριότητες με χαρακτηριστικό παράδειγμα το εικονιζόμενο όνειδος και εμπνευστή του χαρατσιού αλλά και λοιπών ανθελληνικών μέτρων.

    Τόσα χρόνια οι ηγεσίες των Ε.Δ. και ιδίως από το 96 και εντεύθεν δεν έχουν καταλάβει ότι πρέπει να τους δίνουν έτοιμη και μασημένη τροφή για να μην έχουμε νέα Εθνική τραγωδία?Ο εκάστοτε αρχηγός των Ε.Δ. έχει τον τρόπο και το δικαίωμα από το σύνταγμα να βρίσκει είτε να εφεύρει «λύσεις και προτάσεις»!

    Κατά τα άλλα αγαπητέ Βελισάριε,συμφωνώ απόλυτα με την πρακτική «για ένα ψύλλο..καίω όλο τ ον αχερώνα»!Ναύσταθμος θα είναι και θα είμαστε τυχεροί να είναι γεμάτος..αεροπορική βάση και ραντάρ..αλλά καλύτερα ένας συνδυασμός.Για να ξεπλυθούν οι ανοησίες των τελευταίων 60 χρόνων σε πολιτικό,διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο και να λάβουν το μήνυμα άπαντες.

    Σε ότι αφορά το θέμα της έγκαιρης προειδοποίησης, θα επιλύονταν πολλά προβλήματα όταν οι «αρμόδιοι» αντιληφθούν τη σημασία ενός γεωστατικού δορυφόρου με τον κατάλληλο εξοπλισμό για παρατήρηση και επικοινωνίες (όχι για διάφορα λαμόγια «επιχειρηματίες και εφοπλιστές»..)

    Όσο ακόμη δεν έχουν πυρηνικά..

  2. Ο/Η Konion λέει:

    Εμένα το παραπάνω άρθρο μου θύμησε τον δημόσιο υπάλληλο που ζητά ένα δικαιολογητικό, χωρίς να ενδιαφέρεται εαν ειναι γνήσιο. Απλώς φέρε μου το χαρτί. Έτσι κι εδώ, φτιάξτε μου ένα ωραίο σχέδιο στα χαρτιά, χωρίς να εξετάσετε εαν είναι εφαρμόσιμο. Είμαι σίγουρος ότι το παραπάνω σχέδιο θα αρέσει και στην κοινωνία.

  3. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητοί φίλοι,

    Να επισημάνω ότι η ουσία του άρθρου έγκειται στο εξής: πρέπει να αντισταθούμε στον (εύλογο) πειρασμό μιας αντανακλαστικής αντίδρασης, σε τόπο, χρόνο και υπό συνθήκες που έχουν επιλέξει (προφανώς προς όφελός τους) οι Τούρκοι.

  4. Ο/Η Indirect λέει:

    Καλημέρα σας

    Ένα εξαιρετικό κείμενο που αποτυπώνει εξαιρετικές σκέψεις.
    Σε επιχειρησιακό επίπεδο απαιτείται αναζήτηση πρωτοβουλιών προς επιβολή του δικού μας επιχειρησιακού ρυθμού. Ποιο άραγε θα ήταν το σημείο κλιμάκωσης του αντιπάλου, κατά τον συντάκτη του κειμένου?

    Με εκτίμηση
    Indirect

  5. Ο/Η elsiodur λέει:

    -Η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να στερηθεί στρατιωτικών δυνατοτήτων αντίδρασης και επιλογών που φαινομενικά τουλάχιστον δεν θα κλιμακώνουν μια θερμή κρίση σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

    -Η ΠΑ δεν χρειάζεται να αποκτήσει αεροπορική κυριαρχία όπως το άρθρο υπαινίσσεται αλλά τοπική αεροπορική υπεροχή που στην χειρότερη σημαίνει την δημιουργία ασφαλούς διαδρόμου για συγκεκριμένο χρόνο αρκετό να περάσει τουλάχιστον η πρώτη αερομεταφερόμενη δύναμη πιθανός ένα C130/C12.Το πρώτο «ελαφρύ» αεροπαβατικό κύμα ενίσχυσης θα είναι επίλεκτες μονάδες αναγνώρισης οι οποίες μπορούν να κατευθύνουν αποστολές ΕΑΥ ενισχύοντας τις εκεί φρουρές, να δώσουν πολύτιμες πληροφορίες και να προετοιμάσουν το έδαφος για το επόμενο βαρύτερο κύμα.

    -Η έγκαιρη αντίδραση αποστερεί στον αντίπαλο την εύκολη σταθεροποίησή του και την ομαλή ενίσχυσή του, φέρνοντάς τον προ του διλήμματος της συνέχισης και διεύρυνσης της επιχείρησης σε τόπο και χρόνο και άρα της σχεδόν βέβαιης αλλά σταδιακής κλιμάκωσης σε έναν γενικευμένο πόλεμο, ή της απαγκίστρωσης και τερματισμού του θερμού επεισοδίου. Σε αυτήν την περίπτωση μια μεγαλύτερη προετοιμασία του στο ενδεχόμενο να απαντήσουμε και αναπόφευκτα να οδηγηθούμε σταδιακά σε γενικευμένο πόλεμο θα ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό την επίτευξη αιφνιδιασμού. Απαντώντας έγκαιρα και συμμετρικά έχουμε το ίδιο αποτρεπτικό αποτέλεσμα αυξάνοντας όμως τα επίπεδα και τον χρόνο κλιμάκωσης και διατηρώντας τον έλεγχο της κρίσης.

    Θα πρέπει να θεωρήσουμε λοιπόν ως ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο με βάση τα παραπάνω ο αντίπαλος να εισέλθει σε μια τέτοια ενέργεια χωρίς την αναγκαία πολιτική και στρατιωτική του προετοιμασία για την εμπλοκή σε ένα γενικευμένο πόλεμο και άρα να διακατέχεται κι από μια εσωτερική απροθυμία να κλιμακώσει όταν όλα τα «χαρτιά» ανοίξουν στο τραπέζι. Έτσι η δυνατότητα άμεσης συμμετρική απάντησης της Ελληνικής πλευράς είναι προτιμότερη κατά την άποψή μου και πολιτικά και στρατιωτικά από την μη απάντηση και το πέρασμα κατευθείαν σε γενικευμένο πόλεμο.

    Τώρα, για να μην παρεξηγηθώ, είμαι από κείνους που υποστηρίζουν ότι αν υπάρξουν ποτέ ασφαλείς πληροφορίες για προετοιμασία γενικευμένου πολέμου από τον αντίπαλο τότε ένα προληπτικό χτύπημα είναι για μας μονόδρομος. Αλλά προφανώς αυτό το γνωρίζουν και οι απέναντι…

  6. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @Indirect
    Αγαπητέ φίλε, ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

    Σε ό,τι αφορά την ερώτηση: μου είναι δύσκολο να προσδιορίσω σημείο κλιμάκωσης, δεδομένου ότι, στην αρχική της φάση τουλάχιστον, η εχθρική επιχείρηση θα είναι περισσότερο ειδική επιχείρηση παρά τακτική. Αιφνιδιαστική υφαρπαγή της φρουράς και αιφνιδιαστική αερομεταφορά ενός τάγματος – πιθανότατα σε ένα κύμα. Μερική κινητοποίηση αεροπορικών δυνάμεων ώστε να επιτυγχάνεται αεροπορική υπεροχή σε ένα (πολύ συγκεκριμένο) σημείο. Κι εν συνεχεία, περαιτέρω κινητοποίηση δυνάμεων ή αποκλιμάκωση, ανάλογα με την ελληνική αντίδραση. Δεν ξέρω που να εντοπίσω το σημείο κλιμάκωσης σε αυτό το πλαίσιο.

    Φίλε Elsiodur, η άποψή μου για τα επί μέρους σημεία:

    1. Ακόμη κι αν αντιπαρέλθει κανείς την «ηθική» διάσταση του θέματος (δηλαδή, το πώς μια χώρα μπορεί να υφίσταται κατάληψη εδαφών της και κατοικημένων περιοχών της από μία άλλη χώρα, και να το θεωρεί «θερμή κρίση»), μια τέτοια επιλογή είναι τραγική από πολιτικής «τεχνικής» απόψεως: μία χώρα που εμμέσως διαδηλώνει ότι είναι χώρα μειωμένης κυριαρχίας, στην πραγματικότητα καθιστά τέτοιες ενέργειες εις βάρος της πιο πιθανές, γιατί παρέχει ασφάλεια στους αντιπάλους της.
    Φυσικά, αν η πολιτική ηγεσία ζητήσει τέτοια στρατιωτική επιλογή, είναι αυτονόητο ότι η στρατιωτική ηγεσία οφείλει να την παράσχει. Εδώ δε στηλιτεύθηκε η στρατιωτική επιλογή (απλώς επισημάνθηκε το αδιέξοδό της) αλλά η πολιτική επιλογή που οδηγεί σε στρατιωτικό αδιέξοδο.

    2. Σε ότι αφορά την αεροπορική υπεροχή ή την αεροπορική κυριαρχία: δεν υπαινίσσομαι ότι απαιτείται αεροπορική κυριαρχία για την εκτέλεση αποστολής ανακατάληψης μίας νησίδας. Απαιτείται αεροπορική υπεροχή, αλλά όπως γνωρίζουμε, η έννοια της αεροπορικής υπεροχής έχει ένα ευρύ φάσμα, που ξεκινά από την τοπική υπεροχή σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και φτάνει μέχρι την πλήρη αεροπορική κυριαρχία. Εν προκειμένω, η ανακατάληψη μιας νησίδας τι απαιτεί; Μια ρεαλιστική εκτίμηση της απειλής λέει ότι ο εχθρός θα έχει αιφνιδιαστικά κατεβάσει ένα α/μ τάγμα συν κάποιο τμήμα ειδικών δυνάμεων για την υφαρπαγή της φρουράς. Τι απαιτείται για την άμεση ανακατάληψή του; 1. Αρχικά – με βεβαιότητα ένα ειδικό (και πολύ μικρό) τμήμα αναγνώρισης, κι εν συνεχεία ένα βαρύτερο τμήμα (που ακόμη και με τα πιο αισιόδοξα – και κατά την εκτίμησή μου, μη ρεαλιστικά – σενάρια) δε μπορεί να είναι μικρότερο από έναν λόχο. Στους Πυρπολητές, το ρόλους αυτούς τους παίζουν το ΕΤΑ και οι Λόχοι Αμέσου Επεμβάσεως των μονάδων των Ειδικών Δυνάμεων.
    Ακόμη κι αν αγνοήσουμε το πώς θα διεισδύσει το αναγνωριστικό τμήμα (κι αυτό μη ρεαλιστικό, αλλά χάριν της συζητήσεως), πως θα διεκπεραιωθεί ένας λόχος (για να μην πούμε για τρεις, που είναι πολύ πιο ρεαλιστικό) σε μία νησίδα που βρίσκεται κοντά στη Μικρασιατική ακτή; Τα αεροσκάφη ετοιμότητας της ΠΑ θα «αδειάσουν» την περιοχή πάνω από τη νησίδα για επαρκή χρόνο και σε επαρκή απόσταση από αυτήν (προκειμένου να αποτρέψουν BVR βολές) ώστε να περάσει ένα αεροσκάφος που δεν είναι απλώς μαχητικό, αλλά έμφορτο μεταγωγικό (και θα πρέπει να κάνει και ρίψη αλεξιπτωτιστών, δηλαδή ευθεία, αργή και οριζόντια διέλευση); Με τι προϋποθέσεις γίνεται ένας τέτοιος σχεδιασμός; Με τι συσχετισμούς αεροπορικών δυνάμεων, και με τι εκτιμήσεις σχετικά με τις επιδόσεις τους; Μπορούμε φυσικά να το συζητήσουμε εκτενώς, αλλά κατά τη γνώμη μου, οι σχετικές εκτιμήσεις είναι μη ρεαλιστικές, και γίνονται απλώς γιατί πρέπει να γίνουν. Στην πραγματικότητα, πιθανότατα είτε δε θα επιχειρηθεί τέτοιο σενάριο, είτε θα αποτύχει, και μάλιστα όχι μόνον κατά το σκέλος της διεκπεραίωσης των δυνάμεων (δηλαδή ότι δε θα είναι εφικτή η διείσδυση μεταγωγικών), αλλά και κατά το ότι θα προκαλέσει σταδιακή, τμηματική φθορά της ΠΑ κατά την προσπάθεια αυτή. Για να κάνω μία αναλογία που θεωρώ ότι αποδίδει τα πράγματα, λαμβάνοντας πλήρως υπ΄όψιν τη διαφορετική φύση του αεροπορικού πολέμου: η ΠΑ θα επιχειρεί μια συνεχή μετωπική επίθεση σε ένα ισχυρό σημείο της THK, έχοντας παραιτηθεί από τη δυνατότητα ελιγμού.

    3. Τέλος, σχετικά με την αποτροπή της εύκολης σταθεροποίησης: φοβούμαι ότι εδώ υποτιμούμε σοβαρά την απειλή, και σε αυτό ακριβώς έγκειται το πρόβλημα των «Πυρπολητών»: αντικειμενικά, και με βάση ευρέως γνωστά στοιχεία, οι τούρκοι έχουν τη δυνατότητα να κινητοποιήσουν (πιθανότατα και αιφνιδιαστικά) και να διεκπεραιώσουν επαρκείς α/μ δυνάμεις ώστε να μην τίθεται θέμα σταθεροποίησης και ενίσχυσης που θα πρέπει να συνεχίζεται σταδιακά. Σε νησίδες του μεγέθους που ενδιαφέρουν, ένα τάγμα σε ένα κύμα θα έχει κορέσει πλήρως τον στόχο του. Αυτός ακριβώς είναι ο κίνδυνος: μια κίνηση που για την επιτυχία της δε θα απαιτείται πολεμική κινητοποίηση (εκ των προτέρων) αλλά θα οδηγεί σε «αυτοτελές» τετελεσμένο. Με δεδομένο ότι με την εκδήλωσή της θα αρχίσει (πλέον) η πολεμική κινητοποίηση, η ελληνική πλευρά κινδυνεύει να φθείρεται τμηματικά πάνω σε έναν αντίπαλο, σε εκείνο ακριβώς το σημείο που ο αντίπαλος θα είναι ισχυρότερος.

    Θα καταλάβαινα μία αντίρρηση που θα έλεγε ότι είναι αδύνατον να υποστούμε τέτοιον αιφνιδιασμό, δηλαδή να οργανωθεί μια τέτοιου είδους επιχείρηση εκ μέρους των Τούρκων χωρίς εμείς να το έχουμε αντιληφθεί. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι εφικτό. ΑΝ είναι, τότε φοβάμαι ότι οργανώνουμε την αντίδραση που θα μας βόλευε, κι όχι αυτήν που θα απαιτείται.

  7. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ elsiodur καλημέρα

    Πιστεύω ότι για να μπορέσουμε να συζητήσουμε επί ορθολογικής βάσης, θα πρέπει να δοθεί μια καθαρή απάντηση στο πως ονομάζεται στην Ελληνική στρατιωτική ορολογία, ή στα εθνικά θεσμικά κείμενα – τουλάχιστο στο αδιαβάθμητο μέρος τους – η επίθεση για τη κατάληψη, ή και η αιφνίδια κατάληψη ενός Ελληνικού νησιού από μια Τουρκική δύναμη;

    Θερμό επεισόδιο;
    Σημειακή στρατιωτική κρίση;
    Μείζων κρίση;
    Πολεμική ενέργεια;
    Αιτία έναρξης πολέμου;

    Ποια πρέπει να είναι η απάντηση και μάλιστα η πρώτη απάντηση σε μια τέτοιας μορφής Τουρκική επιχείρηση;

    Με βάση τα όσα γνώριζα παλαιότερα, η προσβολή Ελληνικού εδάφους, ή μιας στρατιωτικής δύναμης, ή μιας στρατιωτικής μονάδας από αντίπαλη δύναμη και στη προκειμένη περίπτωση από Τουρκική δύναμη, θεωρούνταν εχθρική ενέργεια και η φρουρά του νησιού ή του χώρου που θα δεχόταν την εχθρική προσβολή, ή η στρατιωτική δύναμη που δεχόταν τα εχθρικά πυρά, θα έπρεπε να απαντήσει δια των όπλων. Και ο υπόψη κανόνας εμπλοκής ήταν αποδεσμευμένος. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι η αγωνία των Ελληνικών ηγεσιών για την αποτροπή ανάλογων καταστάσεων με αυτή των Ιμίων, όπου μια Τουρκική προβοκάτσια [ανάλογη αυτής που θέλησαν οι Τούρκοι να επιχειρήσουν στη Συρία με «επεισόδιο σκηνοθετημένο από τη ΜΙΤ στο τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ] απαντήθηκε με πλήρη κινητοποίηση του αμυντικού μηχανισμού της χώρας, έχει οδηγήσει την Ελληνική σκέψη σε περίεργους και επικίνδυνους εθνικά ακροβατισμούς. Κατέληξαν έτσι να βαφτίσουν την απώλεια Ελληνικού εδάφους και τη προσπάθεια ανακατάληψης σε κρίση. Αυτό πέρασε μάλιστα και σε θεσμικό κείμενο. Πέρασε ακόμη και στην επίσημη πολιτική από τα πλέον επίσημα χείλη. Ο απίστευτα βουλιμικός (και δεν υπονοώ τίποτε για το σωματικό του μέγεθος) και αλαζονικός «καίσαρας», δήλωσε κατά το πλέον επίσημο τρόπο προς τη γείτονα χώρα, «μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε». Ακόμη και να καταλάβετε το Αγαθονήσι. Εμείς θα το αντιμετωπίσουμε ως σημειακή στρατιωτική κρίση και δεν θα προχωρήσουμε σε πόλεμο. Βεβαίως θα προσπαθήσουμε να αντιδράσουμε στρατιωτικά. Αλλά μόνο στο σημείο της κρίσης. Αν καταφέρουμε να ανακαταλάβουμε το Αγαθονήσι, έχει καλώς. Θα μας ζητήσετε συγνώμη και εκεί θα τελειώσει. Αν αποτύχουμε, θα πάμε σε διαπραγματεύσεις. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ και αν κάνω λάθος διορθώστε με.

    Βεβαίως ο ΣΚ 31-3 «Τακτικό Δόγμα» στον οποίο περιλαμβάνεται η επίμαχη φράση «κρίση είναι η προσπάθεια ανακατάληψης απωλεσθέντος εδάφους», δεν υφίσταται σήμερα στη βιβλιοθήκη της Διεύθυνσης Δογμάτων του ΓΕΣ, χωρίς να γνωρίζω όμως αν αποσύρθηκε, αλλά το πνεύμα ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί από την υπόθεση των Ιμίων, παραμένει. Οι «πυρπολητές» προς αυτή τη κατεύθυνση κινούνται. Φίλε Ελσιόδωρε, δεν νομίζω ότι κάνω λάθος. «Η έγκαιρη αντίδραση αποστερεί στον αντίπαλο την εύκολη σταθεροποίησή του και την ομαλή ενίσχυσή του, φέρνοντάς τον προ του διλήμματος της συνέχισης και διεύρυνσης της επιχείρησης σε τόπο και χρόνο και άρα της σχεδόν βέβαιης αλλά σταδιακής κλιμάκωσης σε έναν γενικευμένο πόλεμο». Ότι και αν γίνει, πρέπει να επιδιωχθεί να μην οδηγηθούμε σε γενικευμένο πόλεμο!!! Και μέσα σε αυτά τα πολύ στενά περιθώρια θα πρέπει να σχεδιάσει και να κινηθεί η στρατιωτική ηγεσία. Και εγώ δεν επιθυμώ να γίνει πόλεμος, όπως και όλοι οι Έλληνες. Αλλά η επίθεση, ή η «προσπάθεια κατάληψης του Αγαθονησίου (πχ) από ένα αερομεταφερόμενο τάγμα καταδρομών», πως μπορεί να μη συνιστά πόλεμο; Ή καλύτερα ποιο είναι το μέγεθος του εδάφους που θα προσβληθεί ή θα καταληφθεί, που θα καθορίσει αν θα το αντιμετωπίσουμε ως «επεισόδιο», «θερμό επεισόδιο», «σημειακή στρατιωτική κρίση», ή πόλεμο; Η απώλεια των Ιμίων λόγω του μικρού μεγέθους τους, αντιμετωπίστηκε ως ένα επεισόδιο. Όχι θερμό βεβαίως, αφού δεν υπήρξαν πυρά. Να υποθέσω ότι η προσπάθεια για τη κατάληψη του Αγαθονησίου (πχ), ή και η κατάληψή του, θα αντιμετωπιστεί ως «θερμό επεισόδιο», αλλά η απόπειρα κατάληψης της Λέρου δεν χωνεύεται με τίποτε;

    Πριν 39 χρόνια, ή τότε Ελληνική κυβέρνηση, δήλωσε με το πλέον επίσημο τρόπο ότι η όποια προέλαση των Τουρκικών δυνάμεων νότια της γραμμής κατάπαυσης του πυρός στη Κύπρο, θα συνιστά αιτία κήρυξης πόλεμου Ελλάδας – Τουρκίας. Η δήλωση αυτή επαναλήφθηκε και από τις επόμενες κυβερνήσεις και ενδυναμώθηκε από το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου. Και αυτό είναι το ερώτημα που θέτω σήμερα. Πως απαντάμε στη Τουρκική επιβουλή; Η επίθεση για κατάληψη Ελληνικής γης θα αντιμετωπιστεί ως σημειακή στρατιωτική κρίση;

  8. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Φίλε Βελισάριε,

    σε ό,τι αφορά το θέμα της μεταφοράς δυνάμεων αμέσου επεμβάσεως στο χώρο εκδήλωσης του επεισοδίου: κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει όχι απευθείας αλλά μέσω «σημείου» «προώθησης»..οπότε η αεροπορική κάλυψη του αεροκίνητου ή αερομεταφερόμενου τμήματος θα υπάρχει κατά κύριο λόγο μέχρι εκεί διότι έπειτα θα χρησιμοποιηθεί άλλο μέσο κίνησης.
    Ασφαλώς όμως όλα θα είναι ρευστά αναλόγως της ροής πληροφοριών από το πεδίο δράσεως και της κατάλληλης επεξεργασίας τους από..αρμόδιους θέλω να πιστεύω..

    Ακόμη,καμία νησίδα δεν έχει επαρκή και ικανή άμυνα παρά για ελάχιστες ώρες έστω και αν αυτή προσβάλλεται από 1 Λόχο.Οπότε, ή μεταφέρεται ικανό τμήμα άμεσα (δλδ από αέρος μόνο) αφού εξασφαλιστεί η αποβίβαση του στο σημείο ή εξαφανίζει η αεροπορία τους επιτιθέμενους ή το ΠΝ αν έχει διαθέσιμο σκάφος στην περιοχή..είτε απλά αφήνουμε να εξελίσσεται ένα νέο ευχαριστώ στους Αμερικανούς ή Γερμανούς μάλλον (αν και επειδή τους έχουν λείψει οι παραγγελίες..ποτέ δεν ξέρεις..)

    Θέλω να πιστεύω ό,τι δεν θα υπάρξει πειρασμός σχετικά με την απάντηση σε περίπτωση εκδήλωσης εχθρικής ενέργειας εναντίον της χώρας μας αλλά βέβαιη και η ικανή ανταπόκριση στα καθήκοντα του κάθε αρμόδιου.

    Υ.Γ: Δλδ, αν έχουμε ακόμη ενδοιασμούς γα το πως πρέπει να πράξουμε σε περίπτωση ανάλογης ή χειρότερης των Ιμίων, τί στο καλό θα κάνουμε όταν αποκτήσουν πυρηνικά;Ως γνωστόν το πρόγραμμα τους για τα εργοστάσια προχωράει κανονικά..ή μήπως θεωρείτε ότι θα μείνουν μόνο στα εργοστάσια;

    Υ.Γ2: Το Ε.Τ.Α. δεν θα εμπλακεί σε τέτοιες αποστολές..άλλο θέμα οι Πυρπολητές..

  9. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Το να αποκτησεις πυρηνικα ΔΕΝ ειναι τοσο απλο οσο του να κανεις χρηση της πυρηνικης ενεργειας.

  10. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Α και επισης: Αρματιστη, ολοκληρη η ελληνικη κουλτουρα ειναι διαποτισμενη δεκαετιες τωρα με την κουλτουρα της ηττας, της ηττοπαθειας και της μοιρολατρειας.Θα ελεγα ισως και αιωνες αλλα μου λειπουν καποιες πηγες ακομα για να βγαλω πληρη κριση ποτε αρχισε το κακο(υποψιαζομαι με την Αλωση).

  11. Ο/Η elsiodur λέει:

    Αγαπητοί φίλοι

    Νομίζω μπαίνουμε σε μια πολύ γκρίζα περιοχή, στο μεταίχμιο μεταξύ μιας διαχείρισης κρίσης και μιας πλήρους πολεμικής εμπλοκής. Πού τελειώνει το θερμό επεισόδιο και πότε ξεκινά ένας γενικευμένος πόλεμος; Αυτό είναι το ουσιαστικό σε σχέση με το παραπάνω σενάριο που πρέπει να ξεκαθαρίσει. Ουσιαστικό ρόλο θα παίξει η ανίχνευση των προθέσεων του αντιπάλων μέσα από την εξέταση των διαθέσιμων πληροφοριών αλλά και το υπόβαθρο πάνω στο οποίο εξελίσσεται η κρίση. Άλλη τροπή θα πάρει η θερμή εμπλοκή αν αποτελεί μια «τυχαία» εξέλιξη που δεν υποστηρίζεται από μετακινήσεις δυνάμεων, μετασταθμεύσεις, διασπορά, κτλ και άλλη αν υφίστανται όλες οι παραπάνω ενδείξεις. Προφανώς στην τελευταία περίπτωση η απάντηση πρέπει να έχει τη μορφή συντριπτικού πρώτου πλήγματος.

    Όμως η αιφνιδιαστική κατάληψη μιας μικρονήσου πιστεύω πως περισσότερο θα προσομοιάζει ένα σοβαρό μεθοριακό επεισόδιο παρά μια γενικευμένη σύγκρουση. Ένα επεισόδιο που και οι δύο πλευρές προφανώς θα θέλουν να κρατήσουν όσο το δυνατόν ελεγχόμενο και περιορισμένο ενταγμένο στους γενικότερους πολιτικούς σχεδιασμούς τους. Αλλιώς μια πολιτική απόφαση για την πρόκλησή του δεν έχει νόημα και το λογικότερο θα ήταν η απευθείας προσφυγή σε ένα κανονικό πρώτο πλήγμα. Έχω την αίσθηση ότι η κατάληψη θα μπορούσε να επιχειρηθεί σε πρώτη φάση όπως οι Ρώσοι στην Κριμαία χωρίς την χρήση πχ επίσημων δυνάμεων. Μια ομάδα καλά οπλισμένων εθνικόρφρονων Τούρκων «πολιτών» αποβιβάζεται στο νησί στόχο και διακηρύσσει ότι το νησί είναι Τουρκικό έδαφος, πολιορκεί την μικρή φρουρά και υψώνει την τουρκική σημαία. Η μαμά πατρίδα βγαίνει προς υποστήριξή τους διακηρύσσοντας πως θα προστατέψει τους Τούρκους πολίτες στα δίκαια αιτήματά τους έναντι κάθε Ελληνικής στρατιωτικής αντίδρασης. Εκεί τι κάνεις; Πώς αντιδράς; Προφανώς και είναι αδιανόητο πολιτικά να απαντήσεις με μαζικό προληπτικό χτύπημα. Εκεί θα πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να απαντήσεις σε πρώτη τουλάχιστον φάση συμμετρικά.

    Ένα τέτοιο μεθοριακό επεισόδιο δεν αποτελεί γενικευμένη πολεμική επιχείρηση ακόμα κι αν έχουμε εμπλοκή σημαντικών δυνάμεων. Θα μπορούσε όμως σαφώς να εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο. Είναι λάθος όμως να μπούμε σε μια αυτοματοποιημένη λογική απευθείας κλιμάκωσης χωρίς να διαθέσουμε τον απαιτούμενο χρόνο στους πολιτικούς να διαχειριστούν την κρίση, έστω κι αν αυτήν εξελίσσεται σε θερμή. Θα πρέπει πάντα να υπάρχει δυνατότητα συμμετρικής αντίδρασης και σταδιακής κλιμάκωσης. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι θα επιδιώξουν να διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο, εξισορροπώντας το άγχος των στρατιωτικών να μπουν με το δεξί σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση.

  12. Ο/Η Nικηφόρος Φωκάς λέει:

    Μήπως π.χ η κατάληψη μιας μικρονησίδας από τους απέναντι, μας δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα πρώτο κτύπημα, ειδικά όταν ο αντίπαλος δεν περιμένει μια τέτοια κλιμάκωση.
    Και ισως να είναι και η μοναδική ευκαιρία που θα μπορούσαμε να αποτολμησουμε κάτι τέτοιο.
    Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι και αποφασισμένοι.
    Ας αναλογιστούμε ποια θα ήταν η τροπή των γεγονότων εάν δινόταν εντολή για μαζικό βομβαρδισμό επιλεγμένων στόχων «μακρία από τα ίμια » και παράλληλα κατάληψη τη «εξέχουσας»;;;

  13. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @elsiodur

    Συνήθως τα περιπλέκουμε μόνοι μας τα ζητούμενα κυρίως αλλά και τα δεδομένα πολλές φορές.
    Από τη στιγμή που έχει εισβάλλει εχθρός ένοπλος στο έδαφος σου δεν υπάρχει κάτι να συζητήσεις..πράττεις τα δέοντα!Δηλαδή, τον αφανίζεις σε περίπτωση που δεν έχει στηθεί στα τέσσερα αμέσως.

    Τώρα αν θα είναι με πολιτική περιβολή τότε αναλόγως της αποστάσεως από την ακτή επεμβαίνει το Λ.Σ. ή αστυνομία και άμεσα είτε συλλαμβάνει ή εξολοθρεύει τους εχθρικούς πράκτορες.

    Οι Ε.Δ. παράλληλα βρίσκονται σε ετοιμότητα για τις δικές τους ενέργειες αλλά η πρώτη αντίδραση είναι τα παραπάνω.Αυτό συμβαίνει σε κάθε σοβαρό κράτος που σέβεται την ύπαρξη του, τους πολίτες του και την ιστορία του.

  14. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Φίλε Elsiodur,

    Φοβάμαι ότι η αίσθηση φόβου που μας προκαλεί η Τουρκία έχει αρχίσει να διεισδύει στο πετσί μας, τόσο ώστε να χανόμαστε σε «λαβύρινθο με καθρέφτες».
    Εξετάζοντας το σενάριο της αιφνιδιαστικής κατάληψης μιας κατοικημένης νησίδας από τουρκικές δυνάμεις, προβάλλεται η εξής θέση:
    [Θα πρόκειται για..] «Ένα επεισόδιο που και οι δύο πλευρές προφανώς θα θέλουν να κρατήσουν όσο το δυνατόν ελεγχόμενο και περιορισμένο ενταγμένο στους γενικότερους πολιτικούς σχεδιασμούς τους.»

    Μα, είναι προφανές ότι η Τουρκία θα θέλει να κρατήσει ένα τέτοιο περιστατικό ελεγχόμενο και ενταγμένο στους γενικότερους πολιτικούς της σχεδιασμούς. Θα θελήσει να κάνει μια στρατιωτική κίνηση, να αποσπάσει ένα τμήμα ελληνικής επικράτειας με τη συμβολική βαρύτητα που αυτό έχει στο διεθνές πεδίο και με ό,τι αυτό σημαίνει για το status quo του Αιγαίου, και αυτό να αντιμετωπιστεί σαν ένα «μεθοριακό επεισόδιο» από την ελληνική πλευρά, δηλαδή σαν κάτι που δεν έχει και τόσο μεγάλη βαρύτητα.

    Αλλά το γιατί θα μπορούσε η Ελλάδα να αποσκοπεί σε κάτι τέτοιο, και μάλιστα, να δείχνει εκ των προτέρων ανοικτά ότι έτσι προτίθεται να το αντιμετωπίσει, μου είναι ακατανόητο. Για την ακρίβεια, δείχνει κάτι απολύτως κατανοητό στη διεθνή κοινότητα: ότι η Ελλάς φέρεται ως χώρα μειωμένης κυριαρχίας. Μόνον μία χώρα μειωμένης κυριαρχίας θα ανεχόταν κατάληψη εθνικού εδάφους, και μάλιστα κατοικημένου, και θα το εκλάμβανε ως κάτι άλλο από εισβολή, επειδή είναι «μικρό». Είναι η συνεπής εξέλιξη της πορείας της χώρας από την Κύπρο και μετά. Σταδιακά, εσωτερικεύουμε ως αποδεκτές, ενέργειες που όχι μόνον είναι διεθνώς αδιανόητες, αλλά ήταν αδιανόητες και σε εμάς πριν από μερικά χρόνια. Στην πράξη, απλώς δεχόμαστε ότι η κυριαρχία μας στις (κατοικημένες) αυτές νησίδες δεν είναι πλήρης και αδιαμφισβήτητη, αλλά μερική και υπό αίρεση.

    Υπό την πίεση αυτού του βασικού δεδομένου, αρχίζουμε εν συνεχεία να στήνουμε ανεμόμυλους και να κονταροχτυπιόμαστε με αυτούς:
    Βγαίνουν τούρκοι «ένοπλοι πολίτες» να καταλάβουν ένα ελληνικό νησί, η Τουρκία δηλώνει ότι «θα προστατέψει τους Τούρκους πολίτες στα δίκαια αιτήματά τους έναντι κάθε Ελληνικής στρατιωτικής αντίδρασης» και εμείς καθόμαστε και αναρωτιόμαστε αν αυτό αποτελεί τουρκική εισβολή, και πως θα την αντιμετωπίσουμε. Μα, από τη στιγμή που η Τουρκία δεν αποκηρύσσει την ενέργεια και δηλώνει ρητώς ότι θα την υποστηρίξει στρατιωτικά, ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; Νομίζω ότι, υπό την πίεση της τουρκικής σκιάς, διαστρεβλώνουμε ακόμη και τα γεγονότα γύρω μας: Στην Κριμαία έγινε ό,τι ακριβώς έγινε και σε κάθε περίπτωση που ένα πολιτικό υποκείμενο χρησιμοποιεί ένοπλη δύναμη χωρίς διακριτικά: αποστασιοποιείται, έστω και προσχηματικά από αυτό, προκειμένου να μη μπορεί να συνδεθεί με αυτό. Γιατί, σε αντίθεση με αυτό που περιγράφει το σενάριο, καθ΄όλη τη διάρκεια των ενεργειών των στρατιωτικών δυνάμεων «χωρίς διακριτικά», η μεν πολιτική ηγεσία της Ρωσίας σιωπούσε, οι δε Ρωσικές δυνάμεις στην Κριμαία επαναλάμβαναν ότι «δεν έχουν καμία σχέση με τους εθελοντές αυτούς», αποστασιοποιούμενες διακριτικά. Άπαξ και η Τουρκία δεν αποστασιοποιηθεί πλήρως, δεν καταδικάσει την ενέργεια και δε δηλώσει ότι δε θα παρέμβει υπέρ τους αλλά τους περιβάλει με την προστασία της, τότε η ενέργεια είναι του τουρκικού κράτους. Κι αυτό δεν ισχύει μόνον στο δικό μας μυαλό, αλλά και για οποιοδήποτε μέλος της διεθνούς κοινότητας.

    Αλλά ας εξετάσουμε το θέμα κι από στρατιωτικής απόψεως: εφ΄όσον μια ομάδα καταδρομέων υφαρπάξει τη φρουρά μιας νησίδας (που για να το κατορθώσει δε μπορεί να είναι πολύ μικρή) και η Τουρκία εμπράκτως υποστηρίξει στρατιωτικά την ενέργεια αυτή, κατά τι διαφέρει από μια ενέργεια που έχει και την επίσημη σφραγίδα της; Εφ΄όσον τα τουρκικά αεροσκάφη επιχειρήσουν να αναχαιτίσουν τα ελληνικά αεροσκάφη με πυρά όταν αυτά θα επιχειρήσουν να προσεγγίσουν, τι ακριβώς διαφέρει αυτό από μια επίσημη τουρκική ενέργεια; Όσο αδιέξοδη είναι η αντίδραση τύπου «Πυρπολητή» σε σενάριο «επίσημης» τουρκικής ενέργειας, άλλο τόσο (και για τους ίδιους λόγους) είναι και στην περίπτωση της «ανεπίσημης» ενέργειας.

    Αυτό που εγώ διαπιστώνω με μεγάλη ανησυχία είναι ότι έχουμε τόσο αυτό-υπονομεύσει τα αντανακλαστικά μας, ώστε κινδυνεύουμε να υποπέσουμε σε βαρύτατα σφάλματα ακόμη και από απλοϊκά τουρκικά τεχνάσματα. Και η διαδικασία αυτή είναι φαύλος κύκλος, γιατί όσο οι τούρκοι το αντιλαμβάνονται, τόσο εντείνεται η διάθεσή τους να καταφύγουν σε τέτοιες ενέργειες.

    Φίλε Elsiodur, τα παραπάνω δεν είναι σε καμία περίπτωση προσωπική μομφή. Αντιλαμβάνομαι ότι αντικατοπτρίζουν ένα γενικότερο κλίμα, που πιθανόν να επικρατεί ακόμη και στη στρατιωτική ηγεσία. Προφανώς, το κλίμα αυτό έχει υπαγορευθεί από την πολιτική ηγεσία. Δεν προτείνω κάποια «μη συμμόρφωση» στις πολιτικές οδηγίες. Επισημαίνω ότι αυτές οδηγούν σε στρατιωτικό αδιέξοδο, και η υπεύθυνη στρατιωτική ηγεσία οφείλει να το επισημάνει αυτό με σαφήνεια στους ανωτέρους της, και όχι να τους χαϊδεύει τα αυτιά διαβεβαιώνοντας τους για πράγματα που δε στέκουν.

    Όμως, για να πάω κι εγώ ένα βήμα παρακάτω, στο βαθμό που το πρόβλημα είναι η αντικειμενικά αυξανόμενη τουρκική στρατιωτική υπεροχή και όχι η φοβία μας, η λύση στο πρόβλημα, τουλάχιστον όσο η ανισορροπία δεν έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις (και δεν έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις), είναι η ταχεία κλιμάκωση (και η σαφής και εκ των προτέρων προειδοποίηση ότι αυτή θα είναι η αντίδρασή μας. Όσο δεν ακολουθούμε την πολιτική αυτή και αντιθέτως, δείχνουμε φοβικά ότι θα απορροφούμε αδιαμαρτύρητα «μικρά» πλήγματα, τόσο ενθαρρύνουμε τον αντίπαλο να μας σαλαμοποιήσει με πολλά «μικρά» πλήγματα. Κι επιπλέον, η φοβία μας μας κάνει να χαρακτηρίζουμε όλο και μεγαλύτερα πλήγματα ως «μικρά», για να απαλλαγούμε από το άγχος της αντιμετώπισής τους.

    Κάτι ακόμη: η Τουρκία δεν έχει δείξει σε καμία περίσταση της ελληνο-τουρκικής σύγκρουσης ότι προβαίνει σε παράτολμες και ριψοκίνδυνες ενέργειες. Αν η φρουρά μιας νησίδας υφαρπαγεί, τότε το πιθανότερο είναι ότι σχεδόν ταυτόχρονα στη νησίδα θα έχει μεταφερθεί με ένα ε/π μια δύναμη τάγματος. Κι αυτή δεν ξεριζώνεται από εκεί εύκολα και άρον-άρον.

  15. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ Προβοκάτωρ,

    Φίλε Προβοκάτωρ,

    Μια νησίδα ασφαλώς δεν μπορεί να προβάλει άμυνα για πάρα πολύ χρόνο χωρίς υποστήριξη. Έχει όμως μεγάλη διαφορά μια φρουρά δύναμης διμοιρίας (μείον), που δεν είναι καν σε θέση να εποπτεύσει αποτελεσματικά τη νησίδα (ειδικά το βράδυ), και έχει απλώς ένα οίκημα και μερικά ορύγματα γύρω του για τα μάτια του κόσμου, με μια φρουρά δυνάμεως λόχου (μείον), με επαρκή αμυντική οργάνωση, βαρέα όπλα κλπ: ούτε μπορεί να αιφνιδιαστεί, ούτε να κατανικηθεί χωρίς μάχη. Κι αυτό είναι το μείζον. Γιατί με τις φρουρές που υπάρχουν, σχεδόν έχουμε πρόσκληση για υφαρπαγή. Αυτό πρέπει να αλλάξει – αλλά με τι κόσμο; Με τις «μικρές και ανύπαρκτες» ένοπλες δυναμεις που ευαγγελίζονται διάφοροι που διάβασαν Τόφλερ κι ενθουσιάστηκαν;

    Όσο για το πως θα γίνει η προσέγγιση σε νησίδα όταν τεθεί το θέμα, ας έχουμε στο μυαλό μας το βασικό: θα επιχειρήσει μια δύναμη να προσεγγίσει (με οποιονδήποτε τρόπο) για να ανακαταλάβει νησίδα την οποία μόλις έχει καταλάβει επίλεκτο εχθρικό τμήμα; Χωρίς αιφνιδιασμό, χωρίς υποστήριξη, χωρίς ΕΑΥ;

  16. Ο/Η elsiodur λέει:

    @Βελισάριος

    Δεν νομίζω ότι υφίσταται θέμα φόβου ίσα-ίσα. Υπάρχει εμπιστοσύνη στο προσωπικό και τα διατιθέμενα μέσα ότι μπορούν να εκτελέσουν και να φέρουν εις πέρας την αποστολή που θα τους ανατεθεί. Άλλωστε ο λόγος που η απειλή μετατοπίστηκε από τις κύριες νήσους στις μικρονήσους και τις βραχονησίδες έχει να κάνει ακριβώς με την αμυντική επάρκεια των δυνάμεων πάνω στα μεγάλα νησιά αλλά και την γενικότερη αποτρεπτική ισχύ των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στον αντίπαλο.
    Ένας δεύτερος λόγος είναι οι δυνατότητες επίτευξης αιφνιδιασμού λόγω των σχετικά μικρών δυνάμεων που χρειάζεται να κινητοποιηθούν αλλά και τις πιθανότητας επίτευξης γρήγορου τετελεσμένου.

    Οι ασκήσεις Πυρπολητής είναι η σαφής διακήρυξή μας περί της μη αποδοχής ενός τέτοιου τετελεσμένου χωρίς αντίδραση. Το ποια θα είναι αυτήν θα κριθεί εκείνη την ώρα από τους διαχειριστές της κρίσης. Το «μήνυμα» αποτροπής όμως, πιο σαφές δεν θα μπορούσε να σταλεί σε σχέση πχ με άλλου τύπου ασκήσεις ή σενάρια. Οι «Πυρπολητές» ακυρώνουν ως ένα σημείο και το πλεονέκτημα της επίτευξης αιφνιδιασμού γιατί οι Τούρκοι σχεδιαστές θα πρέπει να λάβουν υπόψιν τους την αντίδρασή μας. Και αυτό απαιτεί την κινητοποίηση περισσότερων δυνάμεων, μετασταθμεύσεις μαχητικών, κάνοντας έτσι το έργο τους ακόμα δυσκολότερο στο να αποκρύψουν τις προθέσεις τους. Τέλος οι ασκήσεις αυτές αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να σφυρηλατήσουν την εμπέδωση διακλαδικού πνεύματος ενώ παράλληλα προσθέτουν νέα «εργαλεία» αλλά και δυνατότητες καλύτερου ελέγχου της κλιμάκωσης της κρίσης από την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία.

    Καλή εβδομάδα σε όλους…

  17. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @elsiodur
    « Οι πολιτικοί προϊστάμενοι θα επιδιώξουν να διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο, εξισορροπώντας το άγχος των στρατιωτικών να μπουν με το δεξί σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση.»
    Ἀναφέρεσαι στους Τούρκους πολιτικούς,ἤ στους δικούς μας;
    Ἄν ἰσχύει το δεύτερο,να μου λείπει το βύσσινο,το ἔργο το ἔχω ξαναδεί.
    Και δέν μου ἄρεσε.
    Καθόλου.

  18. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Αγαπητέ Βελισάριε για άλλη μια φορά μπράβο!

    Η τεχνίτη τουρκική εισβολή στην Κύπρο και πως αυτή χρησιμοποιήθηκε για να λυγίσει τον μέχρι τότε ατρόμητο και αγέρωχο ελληνικό λαό πρέπει να διδάσκεται παγκοσμίως στις σχολές πολέμου και στις σχολές πληροφοριών. Μια απο τις σπασμωδικές κινήσεις της στρατιωτικής και πολιτικής «ηγεσίας» ήταν η πανικοβλημένη ενίσχυση των νήσων του αιγαίου πελάγους την στιγμή που σύνολο των αμφίβιων μέσων και δυνάμεων ήταν 1000 χλμ νοτιοανατολικά και με βαριές απώλειες. Μονάδες απο όλη της Ελλάδα μεταφέρθηκαν στα νησιά δίνοντας τελικά την νίκη στα κατοχικά στρατεύματα του Ατίλλα ΙΙ που επέλασαν χωρίς αντίσταση. Η ζημιά συνεχίστηκε διαχρονικά τόσο με την παραμονή βαρέων σχηματισμών αλλά και με ανούσιες αγορές, στασιμότητα διακοπών και τέλος σπασμωδικών αναδιοργανώσεων μετά την κρίση των Ιμίων.
    Φτάσαμε αισίως φέτος τα ΣΑΡΑΝΤΑ χρόνια. 40 έτη παθητικής άμυνας βασισμένα σε Κασσάνδρες και κραυγές ‘ΕΑΛΩ η ΠΟΛΙΣ’ που δημιούργησαν μια βαριά στατική γραμμή άμυνας.
    Η ΑΣΔΕΝ έχει φτάσει να είναι ενισχυμένο ΣΣ τάσσοντας το 1/2 των δυνάμεων ελιγμού και το σύνολο των ΕΔ. Για την άμυνα λοιπόν 6 μεγάλων και αρκετών μικρών νήσων η ΑΣΔΕΝ έχει 2 μεραρχίες, 5 ταξιαρχίες, 3 ταξιαρχίες ΔΤΑ/ΕΔ, χώρια τις δυνάμεις υποστήριξης και φυσικά την εφεδρεία. Κοιτώντας λεπτομερώς η ΑΣΔΕΝ διαθέτει ΕΜΑ, ΕΑΝ και Μ/Κ ΤΠ για δύο ΤΘΜ και απλό πεζικό/ΛΑΤ για ακόμα δύο ελαφρές ΜΠ. Οι ΕΔ ενίσχυσης περιλαμβάνουν 2 αερομεταφερόμενα τάγματα, 4 αεροκίνητα, 3 αποβατικά, 3 τουλάχιστον αμφίβια κρούσης και τα ειδικά όπλα/σώματα/δμ υποστήριξης αυτών.

    Η πρόσφατη ΔΙΑΛΥΣΗ στην πράξη της 20ης ΤΘΜ με την απόσπαση απο αυτήν 2 ΤΘΤ στις ΜΠ του ποταμού Έβρου δείχνει οτι το ΓΕΣ και το ΓΕΕΘΑ προχωρούν στην δημιουργία ΔΕΥΤΕΡΗΣ γραμμής Μαζινό/Μεταξά/Μπαρ Λεβ επι του ποταμού. Όπως το βλέπω έχουν απώτερο σκοπό την περεταίρω ενίσχυση της ΑΣΔΕΝ με κόσμο ύστερα απο τις αλλαγές στον μελλοντικά επαγγελματικό τουρκικό στρατό και τις ελαφρές και ταχεία αναπτυσόμενες δυνάμεις καταδρομών αλεξιπτωτιστών και πεζοναυτών αυτο . Βλέπουν οτι ο κίνδυνος πια έχει μετατοπιστεί νοτιότερα απο τα σενάρια του 1974->2004 και την Βαριοπούλα – Suga
    Αλήθεια ο ΕΣ μετατρέπεται σε στατική δύναμη; Ξεχνούν το κόστος σε χρήμα, κόσμο, υλικά των διαβόητων ‘οχυρών’ και την παταγώδη αποτυχία τους; Νομίζουν οτι λόγω της αρχικής μικρής επάνδρωσης αυτών οτι θα γλυτώσουν την μετέπειτα ενίσχυση με εφεδρείες πάντως τύπου, όπως έχει αποδειχθεί ΕΠΑΝΕΛΛΗΜΕΝΑ οτι είναι ο μόνος τρόπος, όχι αποφυγής της καταστροφής, αλλά διάσωσης απο αιχμαλωσία του συνόλου της φρουράς;;; Για κάθε μια ΤΑΞΠΖ φρουράς χρειάζεται άλλη ΜΙΑ ελιγμού. Όταν η δεύτερη δεν υπάρχει τα οχυρά πέφτουν απο πίσω ή απο πάνω. Ήδη το ΔΣΣ – το μόνο ΣΣ του βορά – χάνει μονάδες ελιγμού για αυτόν το σκοπό. Δεν είμαστε τυφλοί για να νομίζουμε οτι μια ολόκληρη μεραρχία τριών σχηματισμών βρίσκεται δυτικά για τον άνωθεν κίνδυνο. Ποιό είναι το μέλλον τελικά; 2 Μ/Κ ΜΠ στο ποτάμι και όλοι οι άλλοι κοντά σε Kαβάλα και Θεσσαλονίκη δίπλα στα Ro-Ro;

    Στα νησιά πρέπει να δοθεί δευτερεύουσα σημασία και μόνο αναγκαίες δυνάμεις. Γιατί:
    1. Αν καταλειφθεί ένα νησί οι απώλειες είναι μικρές σε σχέση με κύπρο και θράκη. Απλά γιατί δεν υπάρχουν δυνάμεις για να διαλυθούν-υποχωρήσουν.
    2. Δεν έχουμε την ικανότητα μαζικής αντεπίθεσης απο αυτά. Και ΔΥΟ μεραρχίες να έχουμε σε ένα νησί (μονάδες έφταναν τέλη του 80 σε μια νήσο για σχηματισμό ενισχυμένης μεραρχίας) αν απωθήσουν τον αντίπαλο δεν έχουν να προχωρήσουν και θα κάτσουν θεατές μέχρι το τέλος της συγκρούσεως.
    3. Ο αντίπαλος δεν είναι η ΕΣΣΔ. Δεν είναι το αμερικανικό Σώμα Πεζοναυτών. Έχει μια μόνο ΕΜΑ στην μια ΤΑΞΠN. Βασίζεται σε α/φ και α/κ δυνάμεις και στον αιφνιδιασμό υπο την σκεπή της αεροπορίας του. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την μάζα του και τα 10+ ΣΣ του όπως μπορεί να κάνει στην κύπρο και στην θράκη. Και όπως έδειξε η κρήτη και το βιετνάμ αργότερα, οι απώλειες σε α/φ μέσα είναι πολλές όταν ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος να αμυνθεί. Στο Σινά το 73 όλες οι α/κ επιχειρήσεις απέτυχαν παταγωδώς.

    Άρα ποιός ο λόγος ταξιαρχιών και μεραρχιών με 2-3 ΕΜΑ και 2-3 ΜΠΒ όταν επαρκεί μια μοίρα με Buk-M2 και ΜΜ40 και 300 άτομα προσωπικό για την προκάλυψη; Ποιός ο λόγος 20,000 ανδρών σε ένα νησί όταν ο εχθρός μπορεί να σταματηθεί ΠΡΙΝ φτάσει σε αυτό, όταν φορτώνει τα πλοία του ή όταν επιστρατεύεται και κινείται δυτικά;;;
    Η άμυνα στα νησιά πρέπει να είναι επιπέδου συγκροτήματος ανα νήσο με ένα ΤΠ (εθνοφύλακες και πυρήνες) για την προστασία των οδών συγκοινωνιών/ΔΜ και λιμένων/βάσεων, ένα τάγμα παράκτιας άμυνας με πύραυλους επιφανείας και α/α συστήματα και μια ταχυκίνητη εφεδρεία με τροχοφόρα οχήματα με πυροβόλα, βομβιδοβόλα και όλμους για την αντιμετώπιση μιας αεραπόβασης.
    Σε δεύτερο επίπεδο μια ταξιαρχία αμφ καταδρομών (και μια εφεδρική) θα εκτελέσουν ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ αποστολές στην Ιωνία σε βάθος με σκοπό την παρενόχληση των μετόπισθεν και την στοχοποίηση για την ΠΑ, το ΠΒ(ATACMS) και το ΠΝ. Τα ΟΥΚ και η ΜΥΑ θα κρούσουν όλες τις παράκτιες εγκαταστάσεις και βάσεις ενώ οι αμφίβιοι θα χτυπούν ΔΜ και ΠΒ.
    Οι άνω δυνάμεις θα πρέπει να δώσουν χρόνο στις δυνάμεις της εφεδρείας για θα ενισχύσουν τα νησιά ΠΡΙΝ και κατα τη διάρκεια της μάχης.[ Στο παράδειγμα των reforger πλωτά ταχείας αντίδρασης και ελικόπτερα θα μεταφέρουν κόσμο σε ΠΡΟΤΟΠΟΘΕΤΙΜΕΝΕΣ θέσεις όπου θα τους περιμένουν υλικά και οχήματα. Σε δεύτερο χρόνο αυτόνομες μονάδες θα κινηθούν με εμπορικά πλοία. Αν ξεκινήσει πόλεμος χωρίς να έχουμε μεταφέρει τις αναγκαίες δυνάμεις η μεταφορά αυτών μπορεί να γίνει μόνο αν θα έχουμε αεροπορική και ναυτική κυριαρχία σε όλο το αιγαίο αλλιώς απλά δεν θα στείλουμε κόσμο.] Ούτε το ΠΝ και ο ΕΣ δεν θα χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις Πεζοναυτών και Ειδικών επιχειρήσεων για ανακαταλήψεις νήσων αν αυτές χαθούν. Είναι προτιμότερο να καταληφθεί εχθρικό έδαφος. Εξάλλου Ο ντόπιος πληθυσμός θα υποφέρει για 2η φορά απο μια ανακατάληψη όπως έχουν δείξει οι πολεμικές επιχειρήσεις στον ειρηνικό στον ΒΠΠ

    Που καταλήγω; Πρέπει να βγούμε απο την θέση άμυνας. Ακόμα και όταν ο εχθρός θα πατήσει ελληνικό έδαφος το βλέμμα μας πρέπει να είναι στα εδάφη του και στην επίτευξη νίκης μέσω της καταστροφής των πολλαπλασιαστών του ισχύος και ΟΧΙ σε ανακαταλήψεις. Πρέπει μα ενισχυθεί η ΠΑ και το ΠΝ με τέτοια μέσα και φιλοσοφία που θα τους επιτρέψουν τη δράση μέσα σε ένα κορεσμένο απο βλήματα περιβάλλον. Πρέπει η εθνοφυλακή να εξελιγθεί απελευθερώνοντας τον στρατό απο 30 και πλέον χιλιάδες άντρες που θα συμπληρώσουν μια 2η ΤΘΜ απέναντι απο την πραγματική πρωτεύουσα και κέντρο της νεο-οθωμανικής αυτοκρατορίας.

    Και πιο συγκεκριμένα: αν πατήσει ΜΙΑ μπότα και μόνο ΜΙΑ που δεν γράφει ΕΣ από κάτω σε οποιαδήποτε νησίδα, ο ΕΣ πρέπει να δράσει όπως θα δρούσε αν γινόταν κατάληψη της Ορεστιάδας, της Αλεξανδρούπολης ή της πλατείας Συντάγματος: Ολικός πόλεμος σε όλο το μήκος της Μ. Ασίας και της Αν. Θράκης χωρίς αναστολές, χωρίς υποχωρήσεις ανθρωπιστικού τύπου, χωρίς οίκτο.

    Πατάνε τα ίμια; Όλη η 1η Στρατιά φουλ έφοδο.

    ΟΧΙ στα σχέδια ορισμένων για 2ο ατίλλα.

  19. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Για το θέμα της ανακατάληψης όσο και αν θα σε εκπλήξει η απάντηση..και όμως!Θα επιχειρηθεί αθόρυβη προσέγγιση, αν δεν είναι εφικτό ή χαθεί αυτό το στοιχείο, θα έρθουν ξαφνικά κάποιου είδους «ενισχύσεις» όπως προβλέπεται.
    Λίγο δύσκολο να υπάρχει διαθέσιμο απάτσι ή άλλο ε/π αναλόγων δυνατοτήτων (χιούι με καλάθους ρουκετών και miniguns ας πούμε..).γιατί αν έρθει αεροσκάφος απλά δεν θα χρειαστεί να γίνει ανακατάληψη αλλά περισυλλογή (που είναι και το προτιμότερο)..

    Σε ό,τι αφορά τις φρουρές δεν διαφωνούμε,το έχουμε ξανασυζητήσει το γεγονός ό,τι θα είμαστε απλωμένοι σαν τον τραχανά (όπως και είμαστε αλλά κάποιοι νομίζουν ακόμη πως η πραγματικότητα είναι στους χάρτες, στα σχέδια και στα power point..).
    Το πρόβλημα κυρίως είναι στην ποιότητα των ανδρών που στελεχώνουν τις φρουρές σε συνδυασμό φυσικά με τον μέσα και τις υποδομές.

  20. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Κυναιγειρε,
    α)
    ι)οι μεγαλες φρουρες στα νησια εξασφαλιζουν πως σε περιπτωση μη εγκαιρης προειδοποιησης, ακομα και αν καταφερουν μεσω ασυμμετρου πολεμου να θεσουν εκτος μαχης ταγματα ολοκληρα, δεν θα καταφερουν να κανουν επιτυχημενη καταληψη μεγαλης νησου οι πολυαγαπημενοι μας γειτονες. Οσο περισσοτερες φρουρες εχεις να εξοντωσεις,τοσο αυξανεται η πιθανοτητα να κανεις κατι στραβα οσο και η ικανοτητα του καθε νησιου να κρατησει μονο του απεναντι σε μαζικη αποπειρα καταληψης (και με εχθρικες δυναμεις απανω) μεχρι να φτασει η ΠΑ και το ΠΝ.
    ιι)Επισης σκεψου πως σε περιπτωσεις ενεδρας δεν ειναι δυσκολο να χαθει ολοκληρο ταγμα οπως κανανε οι αγαπητοι μας γειτονες το 1974(θερισανε ολοκληρο πληρως επανδρομενο ταγμα με γραμμικη προσβολη σε φαλαγγα).
    Οπως φαινεται, οι απεναντι το ξερουν για αυτο και οπως σωστα ειπε το ξωτικο προσανατολιζονται σε πρωτη φαση μικροτερα νησακια (διχως αυτο να σημαινει πως σε γενικευμενο πολεμο δε θα επιχειρησουν να καταλαβουν ενα ή και δυο μεγαλα νησια).
    β)Οι μεγαλες φρουρες απεναντι επισης εξυπηρετουν και επιθετικους σκοπους: Ειναι πολυ ευκολοτερο για τον διοικητη ενος νησιου να διαθεσει μοναδες για επιθετικες επιχειρησεις απεναντι οταν ξερει πως οι μοναδες του σε περιπτωση που θα χαθουν, δεν θα του στοιχισουν στο αν θα κρατησει το νησι.Και φυσικα επισης αν το ΠΝ καταφερει να κυριαρχισει στο Αιγαιο, μπορει ανα πασα στιγμη η φρουρα καθε νησιου που δεν ειναι μικρη, να περασει τη μικρη αποσταση για να κανει εκδρομη στην Μ.Ασια.
    γ)Να σημειωθει πως η στρα΄τια του Αιγαιου κατα πασα πιθανοτητα ειναι πολυ ικανοτερη απο την αντιστοιχη 1η στρατια.Η μονη ασκηση συνδυασμενων οπλων που κανουν τα μεμετια ειναι με τη στρατια του Αιγαιου, ΔΕΝ ειναι ο ειδυλλιακος τοπος διακοπων των βυσματων οπως η 1η στρατια και επισης ο χρονος εγγυρης προειδοποιησης για την ΑΣΔΕΝ ειναι πολυ μικροτερος απο οτι στον Εβρο.Τουλαχιστον εγω συμφωνω με το επιτελειο πως η ΑΣΔΕΝ ειναι πιο δυσκολος χωρος απο τον Εβρο.
    δ)Τελος, το γεγονος πως το Αιγαιο θεωρειται καλυτερος τοπος για θητεια δεν ειναι ασχετο με το γεγονος πως η ΑΣΔΕΝ εχει καλη πληροτητα.

    Συμφωνω πως απεναντι ειναι μουλαδες και οι νυκτερινες καθετες αεροκινησεις που θα κανουν σε μεγαλο νησι κατα πασα πιθανοτητα θα οδηγησουν σε τραγελαφικα αποτελεσματα, συμφωνω πως αν οι μοναδες στην ΑΣΔΕΝ αγκυρωσουν τις εχθρικες δυναμεις σε ενα σημειο θα μιλαμε για αφανισμο ΔΙΑΦΩΝΩ ΟΜΩΣ πως πρεπει να ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ το ενδεχομενο να χασουμε ενα μεγαλο νησι του Αιγαιου.
    Το ψυχολογικο θεμα θα ειναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ και μετα υπαρχει και το προβλημα πως μπορουν να το χρησιμοποιησουν ως ορμητηριο να παρενοχλουν στολο και ΠΑ και να ελεγξουν το Αιγαιο.

    ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΝΗΣΙ τυπου Λερος ή Σαμος.ΤΕΛΟΣ.Δεν υφισταται αυτο το ενδεχομενο.Για κανενα λογο.

    Δεν πιστευω πως το ΔΣΣ θα δει τις δυναμεις του μειωμενες λογω ΑΣΔΕΝ, αντιθετως πιστευω πως μετα την διαλυση του ΒΣΣ και του ΑΣΣ θα αυξηθει η επανδρωση.Οσο για τα RoRo του Βορρα, το γεγονος πως καποιες δυναμεις ειναι κοντα σε λιμανια δε σημαινει πως θα πανε Ασδεν-μπορει καλλιστα να ειναι εκει να για να μπορουν να πανε και στα δυο αν χρειαστει αλλα και για να μην ξερει ο αντιπαλος που θα πανε.

  21. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    @Πάτε Καλά
    θα πω μόνο δύο πράγματα:
    1. η απώλεια μιας νήσου δεν είναι το τέλος της ελλάδας
    2. η απώλεια μιας νήσου δεν είναι το τέλος της ελλάδας
    ο στρατός πρέπει να καταστρέψει τον αντίπαλο εκεί που ΜΠΟΡΕΙ και ΘΕΛΕΙ και όχι εκεί που θέλει ο εχθρός. η ανακατάληψη και η άμυνα με ολόκληρη ταξιαρχία μιας νήσου είναι μια ταξιαρχία μείον απο μια γενική επίθεση.
    μην κοιτάς τακτικά. δες το στρατηγικά.

  22. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Κυναιγειρε,
    α)καθε ταξιαρχια πανω σε μεγαλα νησια μπορει να προκαλεσει χαος απεναντι αν καταφερει να υπερασπιστει επιτυχως το νησι.Μετα ειναι πολυ ευκολο να περνανε νησια δυναμεις απεναντι και να προκαλουν χαος σε μια οικονομικα ενεργη περιοχη της Τουρκιας αναγκαζοντας απεναντι τα μεμετια να κρατουν κοσμο στη Μ.Ασια σε ενα μεγαλο μετωπο οπου ουτε αποβαση θα μπορουν να κανουν για να σου καταστρεψουν τις δυναμεις(μετα το στραπατσο που θα παθουν) ουτε θα μπορουν να προβλεψουν τις επιθεσεις σου αφου θα μπορεις να επιτιθεσαι σε πολλα σημεια
    β)επαναλαμβανω πως δεν πρεπει καν να υπαρχει ενδεχομενο να χασουμε μια νησο, για στρατηγικους, πολιτικους και ψυχολογικους λογους.Θεωρω καν την αποδοχη αυτου του ζητηματος ανεπιτρεπτο για το ΓΕΣ.

  23. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητοί Κυναίγυρε κ

    Η απώλεια οποιουδήποτε κομματιού της χώρας, θα είναι ένα τρομακτικό γεγονός. Ισοδυναμεί με «αναπηρία 100% εφ’ όρου ζωής» για το έθνος. Ως εκ τούτου είναι πολύ σκληρό να γράφεις ότι «η απώλεια μιας νήσου δεν είναι το τέλος της ελλάδας». Ο κάθε λόγος έχει και ειδική βαρύτητα.

    Εγώ λέω ότι η Ελλάδα πρέπει να λάβει κάθε πρόσφορο μέτρο για να εξασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας σε όλο το μήκος των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων. Και αυτό σημαίνει πάρα πολλά αν κάποιος θέλει να το αναλύσει σε βάθος.

  24. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Φίλοι μου Αρματιστή και Πάτε Καλά

    Προς θεού δεν αναφέρομαι σε οριστική απώλεια μιας νήσου αλλά ΜΟΝΟ σε χρόνο τέτοιο, μέχρι να συντριβεί ο ΤΣ στο σημείο και στο χρόνο που θέλουμε.

    Αυτό και μόνο αυτό. Είμαι ο πρώτος που θεωρεί έστω και ένα βήμα σε ελληνικό έδαφος είτε βραχονησίδα είτε μικρονησίδα λόγο ΟΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

    Απλώς βλέπω οτι η προσπάθεια ανακατάληψης περιέχει τεράστιο ρίσκο και οι δυνάμεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν βάση δικών μας σχεδίων και όχι των αμυντικών σχεδίων του αντιπάλου. Πχ η 32 ΤΑΞΠΝ και οι εφεδρικές ΤΑΞΠΖ που θα σταλούν μπορούν να σπάσουν την πλάτη του 11ουΣΣ στην κύπρο.

  25. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Κυναιγειρε, τα μεμετια δεν εχουν μονο μοναδες στην Α.Θρακη αλλα και στη Μ.Ασια.
    Αν σου καταλαβουν ενα νησι, η προσπαθεια ανακαταληψης μεγαλου νησιου, θα ειναι επιπονη(για αυτο και η ασδεν οπως ανελυσα εχει μεγαλη επανδρωση) αλλα δεν μπορεις να αφησεις ενα αγκαθι στα πλευρα σου αφου μπορουν ετσι να σου ελεγξουν το μισο Αιγαιο.

    Αντιθετως αν σπασεις τις αποπειρες καταληψεις του νησιου, μετα μπορεις να κανεις μονοημερες και διημερες εκδρομες στην Μ.Ασια κρατωντας δυναμεις τους κατω και προκαλωντας τρομο.

    ΥΓ.Η Κυπρος ειναι αλλη υποθεση.

  26. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Φίλε μου Πάτε Καλά
    1. οι μονάδες του ΤΣ στην θράκη κινούνται δυτικά ευκολότερα, πολύ ευκολότερα αφού δεν χρειάζονται πλοία, και χωρίς περιορισμό ακτίνας.
    2. καταλαμβάνοντας ένα νησί πχ σάμος δεν ελέγχουν το αιγαίο. ο στόλος τους είτε με νησί είτε όχι μπορεί να ελέγξει το αιγαίο φυσικά ΜΟΝΟ αν βυθίσει τον δικό μας.
    3. ο ΕΣ δεν διαθέτει τα μέσα μονοήμερης ή διήμερης εκδρομής – πολύ πολύ κακώς – αφού έχει αμυντικά ταγμένα και εξοπλισμένα ακόμα και τα τμήματα ΕΔ.
    4. αν ο ΕΣ σπάσει μια απόπειρα κατάληψης της σάμου ο ΤΣ έχει άλλες 6 ταξεδ χώρια τις ταξπζ. μπορεί την άλλη μέρα με πλωτά και με βοήθεια απο ότι α/φ έχει μείνει σώο να προσπαθήσει αλλού. την ίδια στιγμή τα α/α μας και αρκετά άλλα μέσα θα έχουν ελλείψεις πυρομαχικών και ανδρών.

    γι αυτό λέω: ΑΝ πάρουν, ΑΝ πάρουν το νησί άστο. μπουκάρουμε ΑΛΛΟΥ, με όλη, μα όλη μας τη δύναμη, και αν δεν θες κύπρο πες πχ την χερσόνησο της καλλίπολης ή κύκλωση της ανδριανούπολης ή κύκλωση και καταστροφή των ΣΣ τους στην 1ΤΣ.
    το ΔΣΣ είναι το μόνο ΣΣ που υπερτερεί ποιοτικά και έχει και όλα τα διαθέσιμα μέσα και ΔΜ σε δρόμο.
    η ΑΣΔΕΝ πες για να πάρει πίσω ένα νησί έχει την 32, την 71 ποδαράτη και εφεδρικές ταξπζ, σε πλοία κυρίως εμπορικά και ακτές πιασμένες και γεμάτες με νάρκες.

    πείτε μου τί είναι πιο εύκολο: πέρασμα του ποταμού ή ανακατάληψη; και τί θα έχει λιγότερες απώλειες.

  27. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    1.Στη Θρακη ειναι πολυ ευκολοτερο να στειλεις ενισχυσεις απο ο,τι σε νησι.Αντιθετως για τους απεναντι ειναι κυριολεκτικα ενα τσιγαρο δρομος τα νησια, ενω στη Θρακη θα πρεπει να περασουν μεσα απο τις γραμμες σου.
    2.Αν καταλαβουν πχ τη Χιο ή τη Σαμο, μπορουν να βγαλουν το στολο εξω οπως επισης μπορουν να εχουν αεροδιαδρομο.Επισης μετα απο ενα νησι, το διπλανο ειναι ευκολος στοχος.
    3.ΤΙ παει να πει αμυντικα ταγμενα; Ποσο δυσκολο αραγε ειναι να περασεις απεναντι με τα απειρα RoRo (για τουριστικος λογους) που δραστηριοποιουνται στο ελληνικο κρατος και να διεξαγεις επιχειρησεις σπασιμου του ηθικου οπως επιθεσεις σε βιομηχανιες,αστικα κεντρα κοκ; Εδω δεν μιλαμε για αποβαση και αντιμετωπιση των μοναδων του ΤΣ στην Μικρα Ασια: μιλαμε για εκδρομες-τουτεστιν παμε στην Αλικαρνασσο, σπερνουμε χαος, την αλλη μερα πισω.Βεβαια το χαος θα μεινει οπως επισης και οι μετακινησεις του ΤΣ που θα πρεπει να κυνηγα κατι το οποιο τη μια υπαρχει και την αλλη δεν υπαρχει, κρατωντας δυναμεις.
    4. α) Αν η καταληψη νησιου σπασει, θα σπασει με μεγαλες απωλειες.Για την ακριβεια υπολογω πως οι δυναμεις των διπλα λογω περιβαλλοντος(θαλασσα) θα εχουν μεγαλες απωλειες, καταλαβουν δεν καταλαβουν το νησι.Αν λοιπον δεν καταλαβουν το νησι θα εχουν μεγαλες απωλειες και η πτωση στο ηθικο δεν θα ειναι αμελητεα.
    β)Θεωρω σχεδον βεβαιο πως σε περιπτωσεις γενικευμενου πολεμου, θα αποπειραθουν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ για καταληψη δυο νησιων ωστε να διασπασουν τις δυναμεις μας.ΑΚΡΙΒΩΣ για αυτο το λογο πρεπει καθε νησι να μπορει να στειλει κοσμο στον πατο.

    ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΝΗΣΙ.ΟΥΤΕ ΜΙΣΟ.
    Αν σπασουν οι δυναμεις τους στο Αιγαιο, ΤΙΠΟΤΑ αντιθετως δεν σε εμποδσει να παρεις την Ιμβρο ή να σχεδιασεις αποβαση στην Καλλιπολη με ταυτοχρονη παρενοχληση των δυναμεων τους στην Μ.Ασια. Αν εχουν ομως πχ τη Χιο, ΠΩΣ θα κανεις κυκλωση της Αδριανουπολης με το τουρκικο πΝ και την τουρκικη ΠΑ να μπορουν μεσω αεροδριαδρομου να φτανουν μεχρι τις Κυκλαδες;

    Η 71 κατα πασα πιθανοτητα ΔΕΝ θα επιχειρησει στο Αιγαιο(στο σκηνικο στα Ιμια σταλθηκε στον Εβρο),η 32 ειναι για ΕΝΙΣΧΥΣΗ και πληρη ανακαταληψη αν ενα νησι δυσκολευεται να πεταξει τα μεμετια στη θαλασσα(οπου και παλι πρεπει να υπαρχει ΘΥΛΑΚΑΣ για να κανεις αποβαση).

    Στον Εβρο μπορεις να στειλεις ενισχυσεις ευκολα, εχεις ποιοτικο προβαδισμα στους τεθωρες, εχεις το αναγλυφο μαζι σου, αν τα νησια κρατησουν και το ΠΝ των γειτονων δεν μπορει να βγει απο τους λιμενες, παιρνεις τα πλοια σου και πας να πιεις καφε στην Ιμβρο ή στην Καλλιπολη.Χωρις καν να περασεις το ποταμι.

    ΑΝ καταληφθει νησι, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ-εισαι υποχρεωμενος να επανακαταλαβεις εχθρικο εδαφος γιατι και πολιτικα μετα ακομα και αν φτασεις στην Αδριανουπολη, οι Τουρκοι μπορουν ευκολα να πετυχουν πολιτικα στο στοχο τους:

    Να μοιρασουν το Αιγαιο στα δυο σε ανταλλαγμα την αποστρατικοποιηση της Α.Θρακης.Και τοτε θα μπορεις να σηκωσεις(οχι εσυ προσωπικα) ταμπελα στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ με τιτλο : ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΑΛΑΚΑΣ. ΤΟ ΡΙΖΙΚΟ ΜΟΥ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΞΑΣΤΟΧΗΣΕ.

    Δεν πρεπει να υπαρχει περιπτωση να παρουν απο μεγαλο νησι ουτε εκαστο γης-ΜΟΝΟ ΜΟΛΥΒΙ.ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ.

  28. Ο/Η dimitris λέει:

    Μια ερώτηση που την θυμάμαι απο χρόνια και ήθελα να κάνω,
    στα ίμια τότε που αυτός ο αθλιος ο δημοσιογράφος έδειχνε ζωντανα τα καράβια να φεύγουν απο το ναύσταθμο, αυτό ηταν σωστό ή λάθος?
    Δλδ σαν ψυχολογικός πόλεμοσ δεν ήταν καλό, οτι ας πούμε «μεγιστη κινητοποίηση», πάμε για πόλεμο?

  29. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    @Πάτε Καλά

    «1.Στη Θρακη ειναι …» -> Άρα καλύτερα να μπουκάρουμε στη θράκη με δικιά μας ΔΜ ανεξάρτητα αν πάρουν νησί.
    .
    «2.Αν καταλαβουν πχ τη Χιο ή τη Σαμο…», μπορουν να βγαλουν το στολο εξω οπως επισης μπορουν να εχουν αεροδιαδρομο.Επισης μετα απο ενα νησι, το διπλανο ειναι ευκολος στοχος.
    -> ούτε το στόλο μπορούν να βγάλουν αν υπάρχει ακόμα πν, ούτε αεροδιάδρομο είναι εύκολο (και δεν έχει καν νόημα) λόγω δμ.
    με τίποτα το διπλανό δεν είναι εύκολος στόχος – ίσα ίσα μετά τις εικόνες στην τιβί κάθε μέτρο θα πνίγεται στο αίμα. το πρώτο όμως είναι εύκολο να πέσει ειδικά με αιφνιδιασμό και την παρούσα ωχαδερφική νεοελληνική αντίληψη

    «3.ΤΙ παει να πει αμυντικα ταγμενα;» -> χωρίς μέσα μεταφοράς τέτοια που να κάνουν 200 χλμ χωρίς να μείνουν στο δρόμο.
    » μιλαμε για εκδρομες-τουτεστιν παμε στην Αλικαρνασσο, σπερνουμε χαος, την αλλη μερα πισω.»
    εσύ θες επιχειρήσεις raviv. οι αμφ μπορούν να περάσουν νύχτα και με τύχη αλλά πλοία όχι. ξεχνάς οτι ακόμα και 200 α/φ να τους κατεβάσεις έχουν άλλα 400, παράκτιες συστοιχίες, ΠΒ με τη σέσουλα κτλ δεν είναι ακατόρθωτο αλλά με την παρούσα εκπαίδευση πολύ πολύ πολύ πολύ δύσκολο

    «4. α) Αν η καταληψη νησιου σπασει, …β)Θεωρω σχεδον βεβαιο… »
    συμφωνώ και στα 2

    «ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΝΗΣΙ.ΟΥΤΕ ΜΙΣΟ». ευχές. εδώ έπεσε το peleliu και η iwo jima που ταν σκαμμένες μέχρι αηδίας. δεν υπάρχει απόρθητο μέρος, μέχρι και η αγγλία έχει καταληφθεί δύο φορές χαχαχα

    «Αν σπασουν οι δυναμεις τους στο Αιγαιο…» Αν. Και Αν και δεν έχουμε γίνει χώμα που είναι και το πιθανότερο. Συνειδητοποιείς οτι με αρνητικό 1 προς 3(που φτάνει εως 7) τι θα γίνεται σε μας; Η φιλανδία τσάκισε την ΕΣΣΔ και παρέδωσε εδάφη μόνο και μόνο απο απώλειες.

    «Η 71 κατα πασα πιθανοτητα… ποταμι»
    Σενάρια…

    «ΑΝ καταληφθει νησι, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ…» δεν συμφωνώ.

    «Δεν πρεπει να υπαρχει περιπτωση να παρουν απο μεγαλο νησι ουτε εκαστο γης-ΜΟΝΟ ΜΟΛΥΒΙ.ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ»

    δεν διαφωνώ αλλά δεν αλλάζει το γεγονός ότι ΥΠΑΡΧΕΙ πιθανότητα να πάρουν και μικρά και μεγάλο νησί αν το προσπαθήσουν. μην κοιτάμε ιδανικές σε μας καταστάσεις αλλά ιδανικές στον αντίπαλο. η κριμαία έπεσε με 2 πιστολιές. το φανταζόταν κανείς; όχι, αλλά οι καταστάσεις ήταν υπέρτερα ιδανικές στην ρωσία.

  30. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Επιγκεντρωνομαι σε ενα σημειο:
    Το να πεσει νησι μεγαλο ετσι οπως ειναι, δεν ειναι καθολου ευκολο. Για να πεσει το νησι πρεπει να κανουν καθετη νυκτερινη αεραποβαση οι ειδικες τους δυναμεις σε σημειο στα ενδοτερα του νησιου.Μετα διχως να γινουν αντιληπτοι κατα το πρωτο σκελος (εξαιρετικα δυσκολο, 5 χλμ πιο κει να προσγειωθουν μπορει να γινουν αντιληπτοι), να εξοντωσουν τις μοιρες ΠΒ και ΤΘ (που αποτελουν τον μεγαλυτερο κινδυνο) και μεχρι το πρωι να εχουν κρατησει μια ακτη στην οποια μπορει να γινει αποβαση(και οχι οποιαδηποτε ετσι ωστε να φτασουν με ασφαλεια οι τουρκικες πολεμικες δυναμεις και να κανουν αποβαση.

    Προσωπικα πιστευω πως αυτο ειναι εξαιρετικα δυσκολο-δεν αποκλειω να φανε κανα ταγμα ΜΧ Πεζικο ή τιποτα ΠΒ αλλα να εξοντωσουν αρκετες δυναμεις ωστε να κανουν αποβαση ειναι παρα παρα πολυ δυσκολο.Αν οι δυναμεις (οπως εκπαιδευονται αλλωστε, οι χρονοι εξοδου ειναι παρα πολυ καλοι στον ΕΣ) βγουν εγκαιρως στους χρονους διασπορας και οι αξιωματικοι δεν λυγισουν με τους πρωτους νεκρους αλλα εμψυχωσουν τις δυναμεις, δεν πιστευω πως θα καταφερουν να ασφαλισουν ακτη για αποβαση οι γειτονες.
    Αν δεν ασφαλισουν την ακτη και πανε να κανουν αποβαση σε ακτη που θα εχει ριξει καμμια 10ρια ναρκες θαλασσης το ΜΧ και αλλες τοσες στην ξηρα, το ΠΖ μεσα σε ορυγματα στην κατη και με το ΠΒ και τους ΤΘ να κανουν σκοποβολη με τα αποβατικα, θα χορτασουν αιμα οι καρχαριες στο Αιγαιο.

    ΝΑΙ δεν εχουμε την τελεια αμυνα αλλα αλλο να σου καταλαβουν το νησι οι Αμερικανοι Πεζοναυτες ή να δεχεσαι επιθεση απο τους Νορμανδους σε Δυση και Νοτο και αλλο να εχεις τα μεμετια απεναντι.

    Απο εκει και μετα το ηθικο θα ειναι μαζι σου και το γεγονος πως οι ακτες απεναντι ειναι πυκνοκατοικημενες σημαινει πως δεν χρειαζεται να διανυεις 200χλμ καθημερινα για να προκαλεσεις χαος και πανικο-με συμβατικα μεσα μπορεις να διανυσεις μια αποσταση 50χμ(σκεψου ενα ημικυκλιο 50χλμ απο το σημειο αποβασης) και να προκαλεσεις χαος γυρνωντας πισω.

    Για αυτο ακριβως το ΓΕΕΘΑ πρεπει να εξασφαλισει πως δεν θα πεσει μεγαλο νησι απο τους διπλα.Οχι διχως να ειναι τοσο τρομερες οι απωλειες που να τις θυμουνται για αιωνες.Ειναι ζητημα εθνικης επιβιωσης.

  31. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    Αγαπητέ μου φίλε Π.Κ
    Πάλι κοιτάς ιδανικό ελληνικό σενάριο. Τί γίνεται πες αν βγει μη-εθνική κυβέρνηση και πάει η θητεία στο 3μηνο; Τϊ γίνεται αν χρεωκοπούσαμε; Τί γίνεται αν με την παρούσα κατάσταση σε μια 5ετία πες δεν υπάρχει ανταλλακτικό ή νέο α/φ; Σου λέω μερικά σενάρια που ισχύουν και για τους απέναντι.
    Αυτήν ακριβώς την στιγμή ψάχνουν τα μεμέτια ή καλύτερα οι Πρωσικής Νοοτροπίας Τούρκοι Αξιωματικοί, κλάσεις ανώτεροι στρατηγικά απο τους δικούς μας.
    Μήπως μπήκαν στην κύπρο με την Μεραρχία εκεί ή μέσω εμφυλίου με βγαλμένα τα κλείστρα στα κανόνια;
    Αυτό να σκέφτεσαι. Την χειρότερη για μας στιγμή, την καλύτερη δική τους. Εκεί, μόνο στην θράκη έχουμε πλεονέκτημα υλικού και δρόμων ανεφοδιασμού. Μπορεί να μην το έχουμε κι όλας. Πάντα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο. Στο καλύτερο, κάνουν και είναι κότες.

    Δεν έχουμε τα μέσα για επιθετικές επιχειρήσεις ούτε εκπαίδευση. Μπορεί η ασδεν να φτιάξει στα πρότυπα των ΔΑΕ ή τις ίδιες τις ΔΑΕ σε τμήμα κρούσης με κατάλληλα λειτουργικά μέσα. Δεν είναι εύκολο και το τμήμα θα πρέπει να έχει επιζήσει.

    Απώλειες φίλε μου σε νορμάλ ακόμα και σε άθλιες για μας καταστάσεις θα έχουν πολλές, το ξέρουν και δεν προχωρούν ενώ θέλουν σαν τρελοί τα νησιά. Περιμένουν – έχουν εκ γενετής υπομονή και μνήμη – και θα περιμένουν και θα περιμένουν να ξεπέσουμε.

  32. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    α)Θητεια στο 3μηνο ειναι το αντιστοιχο του θα τυπωσουμε ευρω.Ειπαμε να μην παιρνουμε το ιδεατο αλλα μην το ξεφτυλλιζουμε.Δηλαδη το ισοδυναμο ειναι να δεχθουμε εισβολη μετα απο σεισμο 7 ριχτερ.
    β)Πρωσικη ξεπρωσικη οσο δεν ενισχυουν την διακλαδικοτητα και την εκπαιδευση του μεσου φανταρου θα τους κοιταω με μισο ματι.
    γ)Επαναλαμβανω πως δεν ειναι στοχος μου να βγαλω ενα ταγμα απεναντι και αυτο να στηνει ενεδρες στις δικες τους δυναμεις ή να κανω τακτικη αποβαση. ΧΑΟΣ θελω να προκαλεσω. Να γκρεμισω γεφυρες, να ανατιναξω διυλιστηρια, εργοστασια, δημαρχεια, να δημιουργηθει η φημη πως το σαινταν ασκερ ετοιμαζεται για αποβαση και εστειλε δυναμεις στην ΑΛικαρνασσο κοκ.
    Για ονομα, για αυτης της ταξης το χαος αρκει μια χαρα ενα ταγμα πεζικου αν ξερει τι θα κανει και δεν προσανατολιζεται στο να αντιμετωπισει ισχυρες δυναμεις.
    δ)Τα νησια ειναι λιγα- στοχος τους (φαινεται καθαρα με τις τελευταιες εκλογες) ειναι η Θρακη, η Α.Μακεδονια και τα νησια με μακροπροθεσμο στοχο ακομα και τη Θεσσαλονικη.Και φυσικα την μπαλα την παιρνει και η Βουλγαρια.

    Ωστοσο υπενθυμιζω πως και οι ΝεοΤουρκοι ειχαν ως στοχο να ξαναφτασουν ως τη Βιεννη και το Μαροκο και τι πετυχανε.Και προσωπικα βρισκω πολλα κοινα απεναντι με την Οθωμανικη Αυτοκρατορια επι ΝεοΤουρκων.

    ΥΓ.Ξερεις Κυναιγειρε, περιπου το εξαμηνο ολο και καποιος καρμοιρης Τουρκοκυπριος αυτομολει στο ελληνικο τμημα πηγμενος απο τα καψωνια και τα βασανιστηρια.Και μας λεει ενδιαφεροντα πραγματα, ανακουφισμενος που δεν βρισκεται καπου που του φερονται ως ζωο.Να ξερεις πως αν τις πρωτες μερες του πολεμου δεν εχουν εντυπωσιακα αποτελεσματα και αντιθετως εχουν μεγαλες απωλειες οι γειτονες, δεν προβλεπεται η κατασταση να βελτιωθει.Το ακριβως αντιθετο.

  33. Τα πράγματα είναι πολύ απλά και εύκολα!
    Ενισχύσεις μπορούμε άνετα να στείλουμε με τα χιλιάδες σκάφη αναψυχής που έχουμε.
    Το θέλουμε; Όχι! Έκουμε κάνει πρετοιμασία; Όχι! Έχουμε ελέγξει τα σκάφη για να δούμε πια κάνουν; Όχι! Έχουμε καταστάσεις έτοιμες με του ιδιοκτήτες και τα τηλέφωνα τιους; Όχι!
    Έχουμε κάνει ποτέ ασκήσεις για αυτή την δυνατότητα; Όχι.! Εχουμε ελένξει την χωρητικότητα των σκαφών ποια έχουν ρανταρ; Όχι!
    Δεν θα συνεχίσω λύσεις υπάρχουν που δεν κοστίζουν σχεδόν τίποτα όπως το να φτιάξεις βάσεις για πολυβόλα των 7,62 και 12,7 χιλιοστών για να τοποθετούνται στα αγροτικά ημιφορτηγα χωρίς να τρυπήσεις την καρότσα.

  34. Ο/Η Filip λέει:

    Το Αιγαίο έχει χιλιάδες νησίδες και βραχονήσιδες ακατοίκητες. Οι ακατοίκητες αυτές βραχονησίδες αποτελούν τον τέλειο στόχο για τους Τούρκους για 2 κυρίως λόγους:
    1) Είναι τόσες πολλές που είναι αδύνατο να φυλαχτούν από Ελληνικής πλευράς
    2) Με τη κατάληψη κάποιας ,χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα, οι Τούρκοι κερδίζουν τις εντυπώσεις, πουλούν ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση στο εσωτερικό της Τουρκίας, δημιουργούν τετελεσμένα και φυσικά ρίχνουν το μπαλάκι στην Ελλάδα αν για μια βραχονησίδα είναι έτοιμη να μπει σε πόλεμο!!!!
    Φυσικά αυτή η κατάληψη δεν θα γίνει αν προηγουμένως οι Αμερικάνοι δεν δώσουν το o.k. στους Τούρκους.!!!!
    Επειδή έχουμε γνώση ποιοι μας κυβερνούν Σαμαράς –Βενιζέλος…..να παρακαλάμε μην μας συμβεί τέτοιο γεγονός!!!

  35. Μερικές σκέψεις
    1. Για απάντηση οι περισσότεροι έχουμε στο νου την Ίμβρο ή την Καλλίπολη. Ορθότατο, γιατί με μια τέτοια κίνηση έχεις το μαχαίρι στο λαιμό τους. Το πρόβλημα είναι πώς το επιτυγχάνεις. Κάποτε να το δούμε και αυτό (σε συζήτηση, γιατί σενάρια υπάρχουν ήδη απ’ όσο γνωρίζω)
    2. Ξέραμε από παλιά, πριν αποκτήσουν ακόμη αξιόλογο στόλο ελικοπτέρων και σοβαρό ναυτικό, ότι αν θέλουν ένα νησί, θα το πάρουν. Το θέμα είναι πάντα τι θα τους κοστίσει. Πρέπει να φροντίσουμε ώστε το κόστος να είναι τεράστιο. Βασικό το ζήτημα έγκαιρης προειδοποίησης και δεν βλέπω να έχουμε δουλέψει σοβαρά σε αυτό, τουλάχιστον στην διασύνδεση των υπαρχόντων μέσων ώστε να υπάρχει επαρκής επιχειρησιακή εικόνα ανά πάσα στιγμή
    3. Για ένα μικρό νησί η ενίσχυσή του σε περίπτωση εισβολής αποτελεί είσοδο σε κρεατομηχανή. Δεν παρατάμε την ιδέα ανακατάληψης αλλά το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να απαντήσουμε αλλού. Το πού είναι, όπως φάνηκε παραπάνω, αντικείμενο συζήτησης και μελέτης. Προσωπικά κλίνω προς την ιδέα του χτυπήματος στον Έβρο – αν πετύχει θα έχουμε απαντήσει με συντριπτικό κάταγμα σε δυο σπασμένα δόντια.Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η Κύπρος στο παιγνίδι αν γενικευτεί ο πόλεμος – άλλη δύσκολη εξίσωση. Και φυσικά δεν νοείται τίποτα λιγότερο από γενικευμένη σύρραξη σε περίπτωση εισβολής. Αν υπάρξει πολιτική ηγεσία που θα διστάσει σε αυτό, θα πρέπει να έχει την τύχη των έξι στην γνωστή δίκη. Αν και γενικά αμφιβάλλω πολύ για τα εθνικά αντανακλαστικά του νεοέλληνα που είναι καλός στο να πουλάει και να αγοράζει εθνικοφροσύνη σε καιρό ειρήνης αλλά όταν ζορίσουν οι κ..οι, ξαναψηφίζει τον τάπερμαν και τον μεγάλο τραγουδιστή (ευχαριστώ στους Αμερικάνους κλπ).

  36. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Φίλε ΦΚΜΚ,

    «Αν και γενικά αμφιβάλλω πολύ για τα εθνικά αντανακλαστικά του νεοέλληνα που είναι καλός στο να πουλάει και να αγοράζει εθνικοφροσύνη σε καιρό ειρήνης αλλά [..]»

    Προσωπικά, ανησυχώ πλέον πολύ περισσότερο για τον αυξανόμενο όγκο νεοελλήνων που δεν έχουν ούτε προσχηματικά «εθνικά αντανακλαστικά», αλλά προσχωρούν σταδιακά σε έναν θολό «μεταεθνικό» κοσμοπολιτισμό. Οι πρώτοι είναι διαχειρίσιμοι, έστω και δύσκολα. Οι δεύτεροι καθόλου.

  37. Ο/Η GC λέει:

    Συμπληρώνω. Τα προβλήματα τα οποία συζητάμε είναι τα συμπτώματα της βαθύτατης παρακμής (Κονδύλης) η οποία εκδηλώθηκε πιο απτά με την οικονομική κρίση και συμπληρώνεται με όλα τα μεταμοντέρνα (ή ακραία) ιδεολογήματα τα οποία προσφέρουν βολική ψυχολογική διέξοδο.

  38. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    @Δικαιο Γιωργο,
    α)ηδη σε καροτσες εχουν μπει πολυβολα οπως φανηκε σε παλαιοτερες ασκησεις σε ακριτικες περιοχες.
    Επισης,υπενθυμιζω πως η Ελλαδα για τουριστικους λογους διαθετει εναν τεραστιο αριθμο RoRo τα οποια ειναι εξαιρετικα συγχρονα.ΑΥΤΑ θα μεταφερουν τις ενισχυσεις και οχι τα κρις κραφτ.Και για αυτα το ΠΝ ξερει πολυ καλα τι συμβαινει και τι οχι.

    @ΦΚΜΚ,
    α)το συστημα εγκαιρης προειδοποιησης εχει δουλεψει περισσοτερο απο οσο φωναζουμε.Στα Ιμια, οπου οι γειτονες μας πιασανε αφοπλισμενους και με τα βρακια κατω, εντος τριωρου ειχαν βγει οι μοναδες, ειχαν μαζευτει στο ποδοσφαιρικο γηπεδο ολοι ανεξαιρετως οι .. γειτονοφωνοι και πολλα στελεχη ηταν ηδη στο αεροδρομιο να φυγουν(!).Ναι γενικοτερα ξερω και αλλα αλλα δεν θα τα πω αλλα το γεγονος πως δεν φωναζουμε για το συστημα προειδοποιησης δεν σημαινει πως δεν εχουν γινει ασκησεις.Για την ακριβεια, οποιαδηποτε πληροφορια διαρρεει για το συστημα εγκαιρης προειδοποιησης αμφισβητει την αποτελεσματικοτητα του.
    β)Ο στοχος δεν ειναι να τους κανουμε να παρουν με μεγαλες απωλειες νησι.Ο στοχος ειναι να εχουν τρομακτικες απωλειες και το νησι να κρατησει τουλαχιστον μεχρι να σκασουν ΠΝ και ΠΑ με ενισχυσεις που θα αρουν τον ναυτικο αποκλεισμο και να αποβιβασουν ενισχυσεις.
    Αυτο ως εκ τουτου προυποθετει υπαρξη αρκετων δυναμεων ωστε το νησι να κρατησει για ενα αλφα χρονικο διαστημα μεχρι να ερθουν οι ενισχυσεις,Η στενοτητα επισης του μετωπου σημαινει πως οι πολυαγαπημενοι μας γειτονες δεν μπορουν να αποβιβασουν τα κερατα τους στο νησι αρα υπαρχει οριο στους ποσους θα στελνουν ανα μοναδα χρονου.
    γ)Για να απαντησεις σε Ιμβρο και Καλλιπολη, πρεπει να κρατησεις τα νησια απειρακτα ωστε να μην απασχοληθει αποκλειστικα ο στολος και η αεροπορια στο να επανακαταλαβουν το νησι κατα πρωτον και κατα δευτερον να μην σου παρουν νησι ωστε να μπορει ο στολος τους να βγει και να σε παρενοχλησει στο σημειο αυτο.

    Το Αιγαιο επαναλαμβανω ΔΕΝ ειναι ευκολο περιβαλλον, θεωρω πως ειναι δυσκολοτερο απο τον Εβρο λογω της φυσης των επιχειρησεων και υπο αυτη την εννοια(πρεπει να στειλεις ενισχυσεις μονο μεσω στολου) ειναι λογικο το επιτελειο να ενισχυει την ΑΣΔΕΝ.

    Ποσο δε μαλλον οπως περιεγραψα παραπανω αν τα μεμετια αναδιαμοιρασουν το Αιγαιο και σε ανταλλαγμα αποστατικοποιησουν την Α.Θρακη, θα εχουμε υποστει ηττα και μαλιστα με απτες πολιτικες και οικονομικες συνεπειες για την περιοχη.

  39. Βελισάριε τζάμπα ανησυχείς. Οι οπαδοί του κοσμοπολιτισμού, δεξιά και αριστερά, είναι πάντοτε λιγότεροι απ’ όσοι φαίνονται. Κάνουν θόρυβο μόνο και έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Απλώς πρέπει να μείνει υποχρεωτική η θητεία και να γίνει δεκαοχτάμηνο. Μετά από έξι μήνες σε ένα ΜΤΠ με πρόγραμμα που σου αφήνει έξι ώρες ύπνο σε τρεις δόσεις και με τους Ούννους απέναντι σε αντιστοιχία 3 προς ένα, θα τρώει σίδερα ο κοσμοπολίτης. Ούτε κηρύγματα ούτε τίποτα: εκπαίδευση και όποτε έχουν μπαϊράμι βάλτον τον κοσμοπολίτη δίπλα στο ποτάμι σκοπιά να ακούει τα νταούλια και τις φωνές μέσα στα μεσάνυχτα.This is Middle East μάγκα, κανόνισετι σε περιμένει άμα περάσουν το ποτάμι. Από εδώ η Ευρώπη και από εκεί γίνεσαι γκιαούρης και ξαναζείς την Τουρκοκρατία. Διαλέγεις. Οχτώ στους δέκα μετά ένα δυο τέτοια τέστ θα είναι έτοιμοι να (ξανα)διαβάσουν τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και θα γεμίσουν το θάλαμο με αφίσες του 7ου ΕΓ. Και βλέπω στα παιδιά ότι το πατριωτικό αίσθημα είναι σταθερά υψηλό, ανεξάρτητα από πολιτικές προτιμήσεις.

  40. Ο/Η Πατε καλα; λέει:

    Λοιπον αυτο με τον υπνο στον ΕΣ ειναι απαραδεκτο. Ο ΕΣ ακολουθει τοΕΣ γαλλικο στιλ οπου ΕΠΙΤΗΔΕΣ ο φανταρος μενει αγρυπνος με υπερβολικες σκοπιες ωστε να μην εχει ψυχολογια να αντιδρα κατα των αξιωματικων του και να μην προβαινει σε στασεις. Στον γαλλικο στρατο ομως οι στασεις συνεβαιναν και συμβαινουν για ψυλλου πηδημα ενω στον ΕΣ η απουσια υπνου εχει ακριβως το αντιθετο αποτελεσμα: οι φανταροι ειναι εκνευρισμενοι και τσακωνονται περισσοτερο μεταξυ τους και με τους αξιωματικους.

    Αυτη η ηλιθιοτητα πρεπει να σταματησει και επιτελους να μειωθουν (οσο ειναι δυνατον) οι σκοπιες στα πλαισια του λογικου και οχι να κραταμε τους φανταρους αγρυπνους με το ζορι. ΠΧ ουδεποτε καταλαβα γιατι δεν μπορει ο ΕΣ να επιβαλλει σιεστα και το χειμωνα αλλα αυτη υπαρχει μονο στο θερινο προγραμμα!

    Αυτοι ειναι αναχρονισμοι που πρεπει να τελειωνουν.

  41. Ο/Η elsiodur λέει:

    Θα πρέπει να τονιστεί ότι ο λόγος που το βάρος πέφτει στις μικρονησίδες και τις βραχονησίδες είναι η τρομακτική αύξηση της φονικότητας που επιφέρουν τα πάσης φύσεως κατευθυνόμενα και μη πυρομαχικά, η δραματική αύξηση των βεληνεκών αποκάλυψης, στοχοποίησης και προσβολής, τα συστήματα διοίκησης και ελέγχου, κτλ, τα οποία καθιστούν την διεξαγωγή αμφίβιων επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας έναν εφιάλτη. Σε σημείο που ακόμα και το πανίσχυρο σώμα πεζοναυτών των Αμερικανών να έχει δεύτερες σκέψεις στο κατά πόσο είναι σε θέση να υπερνικήσει σύγχρονες τακτικές άρνησης πρόσβασης και να εκτελέσει αμφίβιες εφόδους μεγάλης κλίμακας.

    Τα κύρια νησιά του Α. Αιγαίου με τον σημερινό συσχετισμό ισχύος είναι σχεδόν αδύνατον να πέσουν στα χέρια του εχθρού. Στα νησιά εκείνα που υπάρχουν ισχυρές ΤΘ δυνάμεις δεν θα τολμήσουν να κάνουν το παραμικρό. Τους μένουν όλα τα υπόλοιπα που δεν διαθέτουν ΤΘ σχηματισμούς και που μπορούν να προσβληθούν αιφνιδιαστικά μόνο με αερομεταφερόμενες μονάδες. Από αυτά υφίσταται ένα όριο μεγέθους της φρουράς πάνω από το οποίο η κινητοποίηση και συγκέντρωση δυνάμεων για την υπερνίκησή τους θα χτυπήσει συναγερμό στην δική μας πλευρά. Άρα η λίστα των διαθέσιμων στόχων μικραίνει ακόμα περισσότερο. Και εδώ τώρα υπάρχει ένας ουσιαστικός κίνδυνος κατάρρευσης της όποιας αποτροπής ενός γενικευμένου πολέμου με το να μπουν και οι δύο πλευρές στην λογική ενός αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος.

    Οι μεν Τούρκοι για να άρουν το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει, η δε Ελληνική πλευρά για να εξισορροπήσει την Τουρκική υπεροπλία. Με μια επίσημη διακήρυξη ότι θα απαντήσουμε με μαζικά αντίποινα στο οτιδήποτε συμβεί μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο αστάθειας και απώλειας ελέγχου της διαχείρισης κρίσεων με κίνδυνο αυτές να κλιμακώνονται ραγδαία κάτω από το άγχος και των δύο πλευρών της επίτευξης ενός πρώτου συντριπτικού πλήγματος. Σε μια τέτοια περίπτωση έχουμε όχι μόνο την κατάρρευση επί της ουσίας της αποτρεπτικής πολιτικής της χώρας με την εμπλοκή σε γενικευμένο πόλεμο αλλά και την ακύρωση του πλεονεκτήματος επίτευξης ενός αιφνιδιασμού από την πλευρά μας. Γι αυτό και κατά την άποψή μου θα ήταν αδόκιμο από στρατηγικής απόψεως να δηλώσουμε ευθύς εξ αρχής ότι οποιαδήποτε ενέργεια θα απαντηθεί με την μορφή συντριπτικού «πρώτου» πλήγματος. Ναι μεν μπορεί μια διακήρυξη επίτευξης συντριπτικού πλήγματος να (αυτο)παρουσιάζεται ως η πιο «ορθή» προσέγγιση σε μια ενδοπολεμική λογική και πράγματι έτσι να είναι, αλλά δεν λαμβάνει υπόψιν της ούτε την φυσιολογική προσαρμογή του αντιπάλου σε μια τέτοια διακηρυγμένη στρατηγική, ούτε και ωφελεί την διαχείριση της κρίσης στην φάση πριν από την πολεμική κλιμάκωση.

    Με άλλα λόγια η ασάφεια στον τρόπο που θα αντιδράσεις έχει κι αυτήν την δική της εσωτερική αποτρεπτική λογική. Και ο νοών νοείτω…

  42. Ο/Η T.T. λέει:

    Η κατάληψη ελληνικού εδάφους είναι «κρίση» και όχι «πολεμική κλιμάκωση»;;;

  43. @ Πάτε Καλά;

    Κάνεις ένα βασικό λάθος υποστηρίζοντας το να μεταφέρουμε της ενισχύσεις με επιβατικά οχηματαγωγά που αν χτυπηθούν 4-5 από αυτά, θα χάσουμε ακόμα και 2.000 στρατιώτες χωρίς να γίνει μάχη.

    Είναι λάθος να θεωρούμε συνεχώς ότι οι τούρκοι θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια.

    Ξεχνάμε πως στο αιγαίο θα γίνει ένας πόλεμος που θα χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα.

    Είναι λάθος να τα περιμένουμε όλα από την αεροπορία που αν ακολουθήσει λάθος τακτική θα εξωλοθρευθεί.

    Ξεχνάμε πως μόνο με υπομονή κερδίζετε ένας πόλεμος και τα λάθη και οι βιασύνες απαγορεύονται.

    Τέλος είναι γνωστό πως πόλεμοι μικράς διάρκειας έως 3 ημερών ευνοούν πάντα τον επιτιθέμενο.

  44. Ο/Η avia2l λέει:

    Logistics over Tactics (ΤΗΚ εναντίων ΠΑ) ίσως η θεματολογία ενός μελλοντικού άρθρου;

  45. Ο/Η Πατε καλα; λέει:

    Δικαιε Γιωργο, ουτε να το συζητας. Η επιλογη ενισχυσης των νησιων μεσω κρις κραφτ ειναι τραγικο λαθος.
    Αφενος γιατι πολυ πιο ευκολα προστατευεις ενα πλοιο δινοντας του συνοδεια 3 πλοια του ΠΝ και αεροπορικη υποστηριξη αφετερου δε αν εισαι κατακερματισμενος θα σε διασπασουν μεγαλυτερες δυναμεις και θα σε εξουδετερωσουν.
    Αυτα ειναι γνωστα και για αυτο οι ενισχυσεις δεν ειναι ποτε διασκορπισμενες αλλα συγκροτημενες σε μικρους στολισκους(απο τον ΒΠΠ).

    Η υπαρξη τοσων συγχρονων RoRo για ασχετους λογους απο την εθνικη αμυνα ειναι ενα μεγαλο οπλο στα χερια του ΓΕΕΘΑ, λυνοντας του τα χερια το πως θα στειλει ενισχυσεις και ποσο γρηγορα(μεσα υπαρχουν ωστε τουλαχιστον για καθε μεγαλο νησι ταυτοχρονα να σκασει μια επιλαρχια και ενα συνταγμα πεζικου).

    Οπως ειπε πιο πανω και το ξωτικο ακριβως για αυτο η πιεση εχει περασει στις βραχονησιδες και τα νησιδια.
    Βεβαια εγω εκει εχω ξαναδηλωσει πως παροτι καλο ειναι να εχουμε τα μεσα να ανακαταλαβουμε βραχονησιδες(οπως ξαναειπε πιο πανω το ξωτικο αυτο τους πιεζει στο να σηκωσουν μεγαλες δυναμεις που θα γινουν αντιληπτες), τοτε ισως να ειναι ορθοτερο το πρωτο πληγμα.
    Απο το να διεξαγεις αιματηρες επιχειρησεις να ανακαταλαβεις τα ιμια, ας ισοπεδωσεις τη Φωκαια, τη Σμυρνη και την Εφεσσο.

  46. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ Elsiodur

    Αγαπητέ Elsiodur,
    Συμφωνώ μαζί σου απόλυτα μέχρι το «Άρα, η λίστα των διαθέσιμων στόχων μικραίνει ακόμη περισσότερο». Όμως, από εδώ και πέρα, νομίζω ότι ο συλλογισμός που εκθέτεις έχει θεμελιώδη προβλήματα.

    i. «Εδώ έχουμε κατάρρευση της αποτροπής ενός γενικευμένου πολέμου [..], οι μεν Τούρκοι για να άρουν το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει, η δε ελληνική πλευρά για να εξισορροπήσει την τουρκική υπεροπλία»

    Μα, εδώ ακριβώς έχουμε επίτευξη αποτροπής – ΚΑΙ γενικευμένου πολέμου, ΚΑΙ κρίσης (ή τοπικού πολέμου, εγώ επιμένω να λέω).
    O παραπάνω θεωρητικός συλλογισμός (που εγώ αντιλαμβάνομαι ότι έρχεται από τη θεωρία διαχειρίσεως κρίσεων), είναι πολύ κακός οδηγός για το Αιγαίο. Κι αυτό γιατί σιωπηρώς υπονοεί ότι οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν «συμμετρική» πολιτική συμπεριφορά, και ότι έχουν τον ίδιο πολιτικό ρόλο: έχουν «τριβές», και το ζητούμενο είναι να αποτρέπει ο καθένας τις κινήσεις του αντιπάλου με «ελεγχόμενο» τρόπο.

    Αυτή η σιωπηρή προϋπόθεση είναι που κάνει τη θεωρία (που έχει τις ρίζες της ακριβώς σε τέτοιες καταστάσεις του Ψυχρού Πολέμου) να μην έχει εφαρμογή στο Αιγαίο. Γιατί όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει εδώ. Το ζητούμενο στο Αιγαίο ΔΕΝ είναι να «αποτραπούν οι τριβές», γιατί δεν έχουμε τριβές από παρεξήγηση ή από αμοιβαία καχυποψία. Έχουμε συστηματική επιθετική πολιτική ενός κράτους, συγκροτημένη, συνεκτική και στοχευμένη. Κι αυτό δεν είναι η «υποκειμενική μας αντίληψη για τα πράγματα» (όπως με υπομειδίαμα μας τονίζουν τρίτα μέρη και ελληνόφωνα ενεργούμενά τους) αλλά απλή πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι αν η προτεινόμενη προσέγγιση φέρνει την Τουρκία όντως σε «αδιέξοδο», τότε είναι επιτυχής, γιατί της απαγορεύει να ασκεί τη διεκδικητική της πολιτική καθημερινά και επίμονα σε χαμηλό επίπεδο, και την εξαναγκάζει (σε κάποιο βαθμό, φυσικά – θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ), ΑΝ επιθυμεί να τη συνεχίσει, να αναλάβει το βάρος της απόφασης ενός γενικευμένου πολέμου.

    Το βάρος αυτό είναι εξαιρετικά πιο βαρύ από το αντίστοιχο «επεισοδίων», είναι εξαιρετικά πιο απίθανο να το αναλάβει κάποιος, και πάντως μεταφέρει την αντιπαράθεση στο επίπεδο γενικευμένου πολέμου, αποτρέποντας τη φθορά και την υπερεπέκταση του αμυνομένου (στο στρατιωτικό επίπεδο), καθώς και την εξίσωση των δύο μερών (σε πολιτικό επίπεδο), την καθημερινή πολιτική απαξίωση της ελληνικής πλευράς σε όρους ισχύος. Ουσιαστικά, σταματά τη «στωική» αντιμετώπιση της κάθε τουρκικής «τρελίτσας» από ελληνικής πλευράς, και τους εξαναγκάζει να καθίσουν ήσυχοι, ή να «ανοίξουν την πόρτα του τρελοκομείου», όπως ειπώθηκε κάποτε. Οι τούρκοι έχουν την επιθετική πολιτική, οι τούρκοι ας αποφασίσουν για την πόρτα.

    ii. Η προταθείσα πολιτική και στρατιωτική αντίδραση δεν αφορούσε το «κάθε ενδεχόμενο». Αφορούσε ένα πολύ συγκεκριμένο ενδεχόμενο, που καθορίστηκε με ακρίβεια, και το οποίο από τα πράγματα προκύπτει ότι δεν είναι θεωρητικό: την αιφνιδιαστική κατάληψη κατοικημένης νησίδας (με στρατιωτική φρουρά).
    Ιδανικά, προφανώς προτιμότερη θα ήταν μία αποφασιστική αποτρεπτική πολιτική σε όλα τα επίπεδα. Αν η Τουρκία επιχειρούσε υπερπτήσεις σε αμερικανικές βραχονησίδες, οι αμερικανοί θα έκαναν ένα και μοναδικό διάβημα διαμαρτυρίας. Τη δεύτερη φορά, απλώς θα κατέβαζαν το υπερφιλόδοξο αεροσκάφος. Ακόμη και σε ισοδύναμες χώρες, υπό κανονικές συνθήκες, αυτή είναι η ενδεδειγμένη τακτική.

    Όμως, στην περίπτωσή μας, είναι πολύ αργά γι΄ αυτό. Αφ΄ενός φοβόμαστε πάρα πολύ γι΄αυτό, κυρίως όμως, αυτό είναι κάτι που κάνεις την πρώτη φορά που τίθεται το θέμα. Τραβάς μια κόκκινη γραμμή, ευκρινή σε όλους (ΚΑΙ στα τρίτα μέρη) και την υποστηρίζεις. Με την εφεκτική μας στάση, εμείς δεν έχουμε ορίσει κόκκινες γραμμές, και έχουμε χάσει όλες τις διαδοχικές ιδανικές ευκαιρίες γι΄αυτό (αποδεχόμενοι αντίστοιχα και αλλαγή του status quo στο Αιγαίο, παρά τα λεγόμενα): παραβιάσεις ΕΕΧ, καταπάτηση ακατοίκητων βραχονησίδων, υπερπτήσεις νησίδων. Ποια είναι η επόμενη ιδανική γραμμή; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει κόκκινη γραμμή;

    iii. Ακόμη και αφήνοντας κατά μέρος το θέμα της πολιτικο-διπλωματικής τακτικής, είναι δυνατόν η κατάληψη κατοικημένης νησίδας να μην είναι σαφές casus belli? Δηλαδή, ΤΙ συνιστά σαφές, ξεκάθαρο casus belli για την ελληνική πλευρά; Γιατί μια τέτοια πολιτική «δεν ωφελεί την διαχείριση της κρίσης στην φάση πριν από την πολεμική κλιμάκωση.»; Γιατί να δίνεται στους Τούρκους η ευχέρεια να εξετάζουν τέτοια εγχειρήματα με την άνεση ότι δεν προβαίνουν σε πολεμική κλιμάκωση;

    iv. Είναι προτιμότερο να «εξωθηθούν» οι τούρκοι σε αιφνιδιαστικό πρώτο χτύπημα, αντί να έχουν την ευχέρεια να κλιμακώσουν κατά βούληση και σταδιακά, και να έχουμε εμείς την ευκαιρία να τους αντιμετωπίσουμε σε αυτό το επίπεδο;

    Κατ΄αρχάς, η αντιμετώπιση του ενδεχομένου αυτού με αυτούς τους όρους δείχνει πλήρη προσχώρηση στη λογική του εκβιαστή: «δώσε μου τα χρήματά σου, αλλιώς θα αναγκαστώ να σε σκοτώσω». Θα «αναγκάσουμε» τους τούρκους σε αιφνιδιαστικό πρώτο χτύπημα, αν τους κλείσουμε τα περιθώρια για πιο χαμηλού επιπέδου επιθετική συμπεριφορά; Ε, ας τους αναγκάσουμε – από το να μας τρώνε κομματάκι-κομματάκι.

    Κι από πρακτικής πλευράς: Είναι στρατιωτικά κατά πολύ προτιμότερο να μπορούν οι ΕΔ να επικεντρωθούν σε ΜΙΑ βασική αποστολή, την καταστροφή των Ενόπλων Δυνάμεων του αντιπάλου σε πλήρους κλίμακας επιχειρήσεις, ΠΑΡΑ να έχουν (και) αυτό ως αποστολή, και ΕΠΙΠΛΕΟΝ, να κάνουν τον χωροφύλακα του Αιγαίου – γιατί η δεύτερη αποστολή ΔΕΝ ακυρώνει την πρώτη, απλώς την υποβαθμίζει. Η αποδοχή της αντιπαράθεσης χαμηλής έντασης επιβάλει φθορά που στην οποία κατ΄εξοχήν το αδύνατο μέρος αδυνατεί να ανταπεξέλθει.

  47. Κατ’ αρχάς, ξεχνάς ότι ένα επιβατικό οχηματαγωγό ή φορτηγό οχηματαγωγό μπορεί εύκολα να δεχτεί πυραύλους από μεγάλη απόσταση άσχετα αν έχει η όχι συνοδεία!
    Ξεχνάς πως χρειάζεσαι ένα μεγάλο λιμάνι για να τους αποβιβάσεις τα μεταφερόμενα στρατεύματα, και ξεχνάς το χειρότερο: στις κοντινές αποστάσεις φτάνουν τα βλήματα πυροβολικού του εχθρού.

    Εγώ όμως δεν αναφέρομαι στο να μεταφέρεις ενισχύσεις με σκάφη αναψυχής.

    Αναφέρομαι σε δυνάμεις ταχείας αντίδρασης. Αναφέρομαι σε σκάφη ταχέα και με ραντάρ και εφέδρους που με το πρώτο χτύπημα θα σπεύσουν για ενίσχυση του νησιού που απειλείται.
    Δηλαδή όλα αυτά θα γίνουν άμεσα και όχι να περιμένουμε να μαζέψουμε ενισχύσεις να φτιάξουμε νηοπομπή και να τους στείλουμε την δεύτερη ή την τρίτη ημέρα.

    Αν περιμένεις το έχασες το νησί, αν αντιδράσεις άμεσα το κέρδισες.

  48. Ο/Η Πατε καλα; λέει:

    Οκ, θα το αναλυσω γιατι φαινεται πως δεν ειναι τοσο ξεκαθαρο οσο νομιζα:

    α)Ενα επιβατηγο πλοιο με συνοδεια αλλων πλοιων και αεροπορικη υποστηριξη εχεις μεγαλες πιθανοτητες να το κρατησεις ζωντανο.Η αεροπορικη και ναυτικη συνοδεια σημαινει προστασια απο αντιπαλες αεροπορικες δυναμεις, ανιχνευση υποβρυχιων, ηλεκτρονικα αντιμετρα στις οποιες απειλες απο αλλους στοχους κοκ.
    β)Οι δυναμεις που εχεις ως ΑΣΔΕΝ θα διαφυλαξουν τα λιμανια και ολες τις ακτες στις οποιες μπορει ευκολα το μηχανικο να στησει λιμενα αποβιβασης.Για αυτο εχεις μεγαλες δυναμεις,να εξασφαλισεις οπως αναφερθηκα παραπανω θυλακες παση θυσια.
    γ)Τα μεγαλα λοιπον RoRo αν μπορουν να μεταφερουν 1500 περιπου τουριστες το καλοκαιρι και καμια 10ρια νταλικες,χωρια τα ΙΧ, μπορουν πολυ ευκολα να μεταφερουν μια επιλαρχια και αλλους τοσους φανταρους πανω.Ετσι μπορεις να εξασφαλισεις πως δεν υπαρχει περιπτωση να χασεις το νησι.Και πρεπει να ειναι πανω σε μεγαλα πλοια που να μπορουν να πλευσουν ακομα και με πχ 6 μποφορ στο Αιγαιο αρα μικρα πλοιαρα αποκλειονται.
    γ)Δυναμη ταχειας αντιδρασης ΕΧΕΙ ο ΕΣ και λεγεται δυναμη Δελτα στην οποια συμπεριλαμβανονται α/κ καταδρομεις,αερομεταφερομενες,αλεξιπτωτιστες,πεζοναυτες κοκ.
    Αυτη προφανως και θα ενεργοποιηθει αμεσα.
    Εδω ομως λεμε για κατι ξεκαθαρο:

    Εστω πως γινεται αποβαση ταυτοχρονα ΚΑΙ σε ΚΩ και σε Σαμο και σε ΧΙο και ετσι τα γειτονικα νησια δεν μπορουν να στηριξουν δυναμεις σε Σαμο.Παρα τις τρομακτικες απωλειες που προκαλεις στους γειτονες, συνεχιζουν να στελουν δυναμεις στη Σαμο σε σημειο που να αποκτουν προγεφυρωμα προσωρινο στην ανατολικη ακτη και αποβιβαζουν κοσμο (πχ μηχανοκινητο πεζικο).
    Εσυ για να αποτρεψεις καταληψη επειδη πλεον δεν σου αρκουν οι καταδρομεις, στελνεις ΤΘ, ΛΑΤ ετσι ωστε να εξασφαλισεις πως θα ανακαταλαβεις το νησι.

    Λοιπον, σε αυτο το σημειο, με την προυποθεση πως εχεις αρει τον ναυτικο αποκλεισμο και εχεις αεροπορικη υπεροχη, προφανως θα αποβιβασεις τις ενισχυσεις μεσω RoRo.Η ολη φαση ειναι ζητημα εβδομαδας: 3 μερες μαχη για να αποτρεψεις την αποβαση και προς το τελος υποχωρεις,την 4η μερα στηνεις συνορα ωστε να εξασφαλισεις το δυτικο ακρο του νησιου και καλεις τις εφεδρειες στο RoRo,την 6η επιβιβαζονται στο σουπερφαστ Kriti I των ΑΝΕΛ (τυχαιο παραδειγμα), φορτωνουν, εντος της 7ης μερας φτασανε και το πανηγυρακι ληγει την επομενη οπου εντος 48ωρου αυξανεις τα μουσλιμια που ανακουφιζουν τα ουρι του παραδεισου.

  49. Ο/Η Ilias λέει:

    Παιδια ολοι εχουν τα δικια τους!

    Πρεπει παντα να βλεπουμε απεναντι και να ειμαστε ετοιμοι! Ανδριανουπολη, Καλλιπολη, Ιμβρος, Ερυθραια! Ο Μακ Αρθρουρ οταν οι Ιαπωνες το 1942 ηταν ετοιμοι να εισβαλλουν στην αυστραλια και οι Αυστραλοι ειχαν τρελλαθει και θελαν να ετοιμασουν την αμυνα τους εκεινος τους ειπε κοιτατε αλλου, η μαχη θα δωθει στη Ν. Γουϊνεα και ετσι σωθηκε η αυστραλια.

    Αν δεν ειμαςτε ετοιμοι γι αυτο θεωρω οτι πρεπει να παρασυρουμε τους Τουρκους σε μια αναμετρηση στο αιγαιο οπου παντα κυριαρχουσαμε αφηνοντας «δηθεν» μια κερκοπορτα ανοικτη για να τους δελεασουμε και οταν τσιμπησουν να γινει Ο ΧΑΜΟΣ…

    Στον Εβρο αυτο ειναι δυσκολοτερο! Πρεπει να τους δωσουμε ενα μαθημα που θα τους κοψει την ορεξη γιατι η οικονομια μας δεν θα αντεξει αλλη κουρσα εξοπλισμων!

    Προϋποθεση ειναι ομως η υπαρξη σοβαρων πατριωτων ηγετων

    Δ.Ν.

  50. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ elsiodur

    Συμφωνώ με τα όσα αναφέρεις στις δύο πρώτες παραγράφους σου αναφορικά με το ότι μια Τουρκική ενέργεια εναντίον ενός μεγάλου νησιού θα πρέπει να θεωρείται ότι είναι [σχεδόν] αδύνατο να στεφθεί από επιτυχία και ως εκ τούτου οι Τούρκοι έχουν επικεντρώσει το ενδιαφέρον τους στα μικρότερα νησιά και εξ αυτών σε αυτά που λόγω μεγέθους της φρουράς τους καθιστούν την επιχείρηση για την αιφνιδιαστική κατάληψη τους (ενδεχομένως) δυνατή.

    Στους λόγους που θεωρείς σχεδόν αδύνατη την ενέργεια εναντίον ενός μεγάλου νησιού, συμπεριλαμβάνεις και την ύπαρξη επ’ αυτών σημαντικών τεθωρακισμένων δυνάμεων. Έχω όμως την εντύπωση ότι ο ρόλος των αρμάτων στην απόκρουση μιας ενδεχόμενης Τουρκικής ενέργειας για τη κατάληψη ενός μεγάλου Ελληνικού νησιού, θα είναι περιορισμένος και τέλος πάντων όχι αυτός που επιθυμούμε ή φανταζόμαστε. Βεβαίως η ύπαρξη αρμάτων προσθέτει ισχύ στην άμυνα του νησιού, αλλά τα άρματα δεν είναι και τα πλέον κατάλληλα για να αντιμετωπίσουν μια αεραποβατική επιχείρηση εναντίον ενός μεγάλου νησιού του Αρχιπελάγους. Δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να υπάρχουν άρματα στα νησιά, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε μια Τουρκική επιχείρηση για τη κατάληψη ενός μεγάλου νησιού του Ανατολικού Αιγαίου και το ρόλο των αρμάτων στην απόκρουσή της, στις πραγματικές της διαστάσεις, αυτές που καθορίζονται από τη γεωγραφική θέση και το εδαφικό ανάγλυφο των νησιών, καθώς και τις δυνατότητες εκτέλεσης αεραποβατικών επιχειρήσεων που διαθέτουν σήμερα οι Τουρκικές δυνάμεις. Ο κύριος αντίπαλος των αρμάτων, είναι ως γνωστό τα εχθρικά άρματα. Είναι βέβαιο όμως ότι σε μια επιχείρηση της μορφής που εξετάζουμε, τα Ελληνικά άρματα δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν –τουλάχιστο σε πρώτο χρόνο- εχθρικά άρματα, αλλά Ε/Π και Α/Φ που θα μεταφέρουν αεροκίνητες και αερομεταφερόμενες δυνάμεις, ή δυνάμεις που έχουν καταλάβει εδάφη τακτικής σημασίας στο εσωτερικό του νησιού. Αυτή όμως η αποστολή είναι σημαντικά περιοριστική για τα άρματα, αλλά παρ’ όλα ταύτα είναι και πιθανή και μπορεί να εκτελεστεί από τακτικά συγκροτήματα αρμάτων και μ/κ πεζικού. Αρκεί βεβαίως τα άρματα να διαθέτουν το κατάλληλο μίγμα βλημάτων για να προσβάλουν τους στόχους τους… Και αυτό επειδή η προσβολή ενός Ε/Π που προσεγγίζει ή βρίσκεται σε αιώρηση ή έχει προσγειωθεί για να αποβιβάσει τη δύναμη που μεταφέρει να είναι δυνατή με ένα βλήμα APDSFS, αλλά η προσβολή των δυνάμεων που έχουν αποβιβαστεί και έχουν καταλάβει θέσεις μάχης, δεν είναι δυνατή με κανένα τύπο βλημάτων εξ αυτών που μεταφέρουν τα άρματα. Εκτός βεβαίως αν θέλουμε τα άρματα μόνο για τα πολυβόλα τους. Αναφέρομαι σε ένα «παλιό» πρόβλημα, που πιστεύω να έχει βρει λύση

    Δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο στο υπόψη ζήτημα, αλλά θα ήθελα να επικεντρωθώ στο κύριο θέμα του κειμένου που αφορά την αποτροπή της κατάληψης ενός μικρού νησιού από μια αιφνιδιαστική Τουρκική ενέργεια και την Ελληνική αντίδραση σε περίπτωση που εκδηλωθεί.

    Τάσσομαι ανεπιφύλαχτα με τη θέση του Βελισάριου. Η απόπειρα για την αιφνιδιαστική κατάληψη ενός μικρού νησιού από μια Τουρκική στρατιωτική δύναμη, ή η αιφνιδιαστική κατάληψή ενός νησιού, αποτελεί κατά τη γνώμη μου αιτία πολέμου και η Ελληνική πολιτεία οφείλει να το δηλώσει χωρίς αστερίσκους προς κάθε ενδιαφερόμενη πλευρά. Και όταν λέω «κάθε πλευρά», εννοώ και το εσωτερικό της χώρας, για πολλούς και ευνόητους λόγους. Η πολεμική ενέργεια για τη κατάληψη ενός νησιού σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κρίση, την οποία θα πρέπει να διαχειριστούμε με σκοπό να αποφύγουμε τη κλιμάκωση της και ως εκ τούτου και το γενικευμένο πόλεμο. Δεν μπορούν οι Τούρκοι να δηλώνουν με απόφαση του κοινοβουλίου τους ότι η επέκταση των Ελληνικών χωρικών υδάτων –που είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας- αποτελεί αιτία πολέμου και εμείς να φοβόμαστε να δηλώσουμε ότι η κατάληψη ενός νησιού μας –οποιουδήποτε μεγέθους- δεν αποτελεί αιτία πολέμου, αλλά «κρίση» που δεν πρέπει να κλιμακωθεί, ή «σημειακή στρατιωτική κρίση μικρής διάρκειας».

    Αν υπάρξει αυτή η δήλωση, οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας γνωρίζουν τι πρέπει να πράξουν για να εφαρμόσουν την απόφαση της πολιτείας εφόσον απαιτηθεί και είναι σε θέση να το πράξουν. Και αυτό αφορά και τη δυνατότητα των φρουρών κάποιων μικρών νησιών μας που εκ των πραγμάτων διαθέτουν περιορισμένη δύναμη [«και ως εκ τούτου δεν θα απαιτηθεί μεγάλης έκτασης κινητοποίηση και συγκέντρωση εχθρικών δυνάμεων για την υπερνίκησή των φρουρών, με αποτέλεσμα να μη χτυπήσει συναγερμός στην δική μας πλευρά»] να μπορούν να αμυνθούν με επιτυχία στην εχθρική επίθεση για περιορισμένο χρόνο.

  51. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη συζήτηση που αναπτύσσεται με αφορμή το αρχικό άρθρο και μπορώ να πώ ότι όλες οι αξιολογότατες τοποθετήσεις έχουν αρκετά σωστά, κατά την γνώμη μου, σημεία και η διαφωνίες βασίζονται στις διαφορετικές οπτικές που έχουμε για το ζήτημα.
    Νομίζω ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια κατάληψη νήσου. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τις παραμέτρους και να δεχθούμε ότι είναι διαφορετικό η κατάληψη ενός νησιού της τάξεως της Λήμνου ή της Χίου πχ, διαφορετικό ενός νησιού όπως οι Οινούσες, η Αστροπαλιά ή η Μεγίστη, και διαφορετικό μιάς νησίδας όπως η Καλόλιμνος, τα Ίμια, ή η Ρώ.
    Από την άλλη βλέπω ότι δεν λαμβάνουμε καθόλου υπόψη ποιες πιθανόν να είναι οι πολιτικές επιδιώξεις των «γειτόνων» αλλά και ποιές πιθανόν θα πρέπει να είναι οι πολιτικές επιδιώξεις της δικής μας πλευράς.
    Ώς πρός το σχέδιο που αναλύει το αρχικό άρθρο τι να πώ;
    Περάσαμε από την φιλοσοφία Λυμπέρη, ότι τα νησιά αποτελούν το αντίστοιχο των ακινητοποιημένων πλοίων και φυλάσσονται μόνο από ναυτικές δυνάμεις (Ναύαρχος Λυμπέρης, Ελλάδα:Ενιαίος Αμυντικός Χώρος, Αθήνα 1994, εκδόσεις δεν θυμάμαι), στο τα νησιά είναι περιοχές σε απέραντες πεδιάδες που θα ανακαταληφθούν από αλεξιπτωτιστές και εφεδρείες που θα έλθουν άφθονες από την ενδοχώρα.
    Ενδιαφέρον όμως έχει η επιλογή της πολιτικής στρατηγικής που δίνεται από την πολιτική ηγεσία αυτή του low intensity conflict και της ισοδύναμα κλιμακούμενης ενέργειας κρατώντας την δυνατότητα να κλιμακώσει αν και εφόσον κριθεί απαραίτητο, που κατά τη γνώμη μου έχει τα καλύτερα αποτελέσματα σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο αλλά και σε οικονομικό επίπεδο. Δυστυχώς αυτή η πολιτική κατεύθυνση είναι αδύνατο να μεταφραστεί σε στρατιωτική στρατηγική λόγω της πλήρους άγνοιας από το σώμα των Ελλήνων Αξιωματικών του low intensity warfare και της αδυναμίας τους να σχεδιάσουν επιχειρήσεις χαμηλής έντασης για αυτό και τα ελλιπή σχέδια που είναι και αφορμή για το άρθρο.Γεγονός που γίνεται εμφανές αρκετά έντονα και σε πολλά σχόλια παραπάνω.
    Ας το πιάσουμε λογικά.
    Η Τουρκία μας έχει επιδείξει ότι χρησιμοποιεί τον στρατό της ώς επέκταση της διπλωματικής πολιτικής της για να επιτύχει τους πολιτικούς της ΑΝΣΚ και όχι σαν απλή επίδειξη τσαμπουκά όπως εσφαλμένα υπάρχει η εντύπωση διάχυτη στην Ελληνική κοινή γνώμη. Και ξέρει να σχεδιάζει τέτοιες επιχειρήσεις με επιτυχία όπως μας απέδειξε τόσο στα Ίμια αλλά και σε πλήθος άλλες επιχειρήσεις με τους γείτονές της τα τελευταία χρόνια.
    Συνεπώς εμείς πρέπει να σχεδιάζουμε επιχειρήσεις ώστε να της αποτρέψουμε το πολιτικό κέρδος και όχι να συρθούμε σε ένα ολοκληρωτικό τσαμπουκά όπου το ποιός θα χαρακτηρισθεί κακός και θα έχει κυρώσεις βασίζεται κυρίως στο ποιός σε «στηρίζει».
    Με αυτή τη λογική δεν νομίζω ότι ποτέ θα επιχειρηθεί κατάληψη μιλάς κύριας νήσου, λόγω του ότι , όπως πρό είπαν αρκετοί παραπάνω, αυτό θα έχει αμφίβολα αποτελέσματα χάρις στις ικανοποιητικές δυνάμεις επάνω στο νησί αλλά και γιατί θα αποτελεί μία πρώτης τάξεως αφορμή για γενικευμένο πόλεμο σε όλα τα μέτωπα, κάτι επιζήμιο λόγω της οικονομικής κατάστασης και των δύο χωρών.
    Αντίθετα την κατάληψη μιας νήσου όπως οι Οινούσες η το Καστελόριζο το θεωρώ πιο πιθανό. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί διεθνώς λόγο γενικευμένου πολέμου και η αντιμετώπιση θεωρείται μία COIN επιχείρηση.
    Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν έχει ακριβώς μονάδες και υλικά counter insurgency αλλά εύκολα θα μπορούσε να σχηματίσει μια μονάδα αντίδρασης σε χρόνο Δτ με τρία πχ Chinook , δύο τρία Apache σε sea skimming σχηματιςμό και την αεροπορία να παρέχει διάνοιξη διαδρόμου και το ναυτικό να παρέχει υποστήριξη πυρών. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερο από έναν ενισχυμένο λόχο ένα τέτοιο νησάκι.
    Βέβαια αν μπορούσαμε να ξεφύγουμε λίγο από τον αμερικάνικο τρόπο σκέψης και παρατηρούσαμε πως άλλες χώρες έλυσαν αντίστοιχο πρόβλημα θα βλέπαμε την ύπαρξη του νορβηγικού Skjold παράκτιας αμύνης που μπορεί να μεταφέρει δύο διμοιρίες ΠΖΝ και να τους υποστηρίξει με πυρά ή το CB90. Ή θα βλέπαμε αποκλειστικά COIN ελικοφόρα αεροσκάφη.
    Για να στηρίξω τις παραπάνω απόψεις μου να πάρω δύο παραδείγματα από την ιστορία.
    – Η Αργεντινή εισέβαλε στα Φώκλαντ. Στόχος της Βρετανίας ήταν να ανα καταλάβει τα νησιά και αυτό έπραξε. Θα μπορούσε όμως με την στρατηγική της αεροπορία (Vulcan) να δώσει και ένα μάθημα στην Αργεντινή και να της κάνει όλες τις ενδοχώριες υποδομές, κυρίως λιμάνια αλλά δεν το έκανε. Γιατί; Επειδή ήταν αργεντινόδουλη και φοβόταν τους Αργεντίνους ή μήπως γιατί η χρήση υπερβάλουσας δύναμης θα την αποδυνάμωσε διπλωματικά;
    – Τα χριστούγενα του 1996 τουρκική περίπλοκος συνεπλάκη με ελληνική περίπολο και για αρκετή ώρα έχει εισέλθει στο ελληνικό έδαφος και προσπαθεί να εδραιωθεί με ενισχύσεις απο την παρακείμενη μονάδα. Στόχος του διοικητή του φυλακίου και του ταγματάρχη του τάγματος ήταν να ανακαταλάβει το έδαφος και όχι να κάνει επίθεση κάπου άλλου για να το διαπραγματευθεί στο μέλλον, ούτε να αφήσει το τουρκικό προγεφύρωμα ώς έχει και να περιμένει όταν και αν θα ξεκινήσει γενικός πόλεμος, κάποια στιγμή θα καταλάβουμε και αυτό το έδαφος.

    Ομοίως σε υποθετική σενάριο, αιφνιδιαστικά οι Τούρκοι καταλαμβάνουν ένα πέταλο. Ποια νομίζετε ότι θα ήταν η σωστότερη αντίδραση;
    Η επιδίωξη άμεσης ανακάτάληψης;
    Η εισβολή στην Αδριανούπολη;
    Η κήρυξη γενικευμένου πολέμου για να διαλύσουμε την τουρκική. Στρατιωτική μηχανή μιας και βρήκαμε ευκαιρία;
    Λέμε δεν πειράζει, εδάφη καταλαμβάνονται στον πόλεμο και ξεκινάμε ένα σχέδιο που έχουμε προετοιμάσει, ελπίζοντας στο τέλος στην ανακωχή θα είμαστε ίσο ζύγι, ίσα σταθμά;;

    (Συγνώμη για το σεντόνι)

  52. Ο/Η cynaegeirus λέει:

    @Στρατηλάτη

    απάντηση σε αυτά:
    «- Η Αργεντινή εισέβαλε στα Φώκλαντ…»

    Η αγγλία δεν είχε τις δυνάμεις να πλήξει περισσότερο την αργεντινή. Τα βούλκαν ήταν στο τέλος τους και τις α/β τις φιλούσαν Μιραζ5 Και που βρήκαν πετρέλαιο να στείλουν στόλο κάτω ήταν θάυμα

    «- Τα χριστούγενα του 1996 τουρκική περίπλοκος…»

    ο έλληνας διοικητής έπραξε σωστά αμυνόμενος μπροστά σε ένα μικρό επεισόδιο που άρχισε απο τοπικο αξκο και όχι την άγκυρα.

    Στην περίπτωση που η ανώτατη ηγεσία διατάξει την θανάτωση ελλήνων δεν έχουμε άλλη επιλογή απο το να κλιμακώσουμε αλλιώς δίνουμε ελεύθερο χέρι στον αντίπαλο να επαναλάβει

    Δεν ξέρω την επίσημη άποψη του ΕΣ αλλά πάω στοίχημα ότι δεν ισχύει το
    «Αυτό όμως δεν δικαιολογεί διεθνώς λόγο γενικευμένου πολέμου και η αντιμετώπιση θεωρείται μία COIN επιχείρηση.»

  53. Ο/Η T.T. λέει:

    @Στρατηλάτη
    Το επεισόδιο με τον Καραγώγο έγινε το ’86 και δεν πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις και ανακαταλήψεις εδαφών, ο δε Καραγώγος δολοφονήθηκε για λόγους ξένους προς την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

  54. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    @Στρατηλατη:
    α)Τα νησια δεν θα ανακαταληφθουν απλα-πρωτα το δογμα ειναι πως ΔΕΝ θα καταληφθουν και μετα Πεζοναυτες,Αλεξιπτωτιστες και δυναμεις απο την ενδοχωρα θα τα ενισχυσουν ωστε να εξασφαλιστει η μη καταληψη τους.
    β)Δεν ειναι η φυση των πεζοναυτων να διεξαγουν καταδρομικες επιχειρησεις με σκαφη τυπου skjold.Αυτη ειναι δουλεια των α/φ καταδρομων. Οι πεζοναυτες ειναι μηχανοκινητο πεζικο, με δικα του μεσα μεταφορας και υποστηριξης(θεωρητικα) που ειδικευεται σε αμφιβιες επιχειρησεις μεγαλης κλιμακας.
    γ)Η συζητηση γινεται ως προς το τι θα επακολουθησει μετα για λογους πολιτικου σχεδιασμου.Εστω πως τα μεμετια καταλαμβανουν τις Οινουσσες.
    Το ζητημα τι θα κανουν αυτοι μετα:
    Εστω πως ανακαταλαμβανεις τις Οινουσσες.Και οι απεναντι πανε σε γενικευμενες πολεμικες επιχειρησεις γιατι εξαρχης αυτο θελανε-δε θα ηταν καλυτερο να ειχες κατευθειαν βομβαρδισει ολη τη Φωκαια;

    Ποιο το νοημα να καταλαβουν τις Οινουσσες και μετα να σε αφησουν να διεξαγεις μεγαλη επιχειρηση ανατακαληψης τους; Τι θα εχουν πετυχει;

    Αυτο που λεει ο elsiodur ειναι αλλο: πως ο στρατος πρεπει να εκπαιδευεται και στις 2 περιπτωσεις αντιδρασης του ΕΣ γιατι
    α)αυτο δημιουργει αβεβαιοτητα στους απεναντι για το πως θα αντιδρασουμε και μπροστα στο ενδεχομενο να διεξαγουμε και εμεις αμφιβια καταδρομικη επιχειρηση, αναγκαζονται να κινητοποιησουν περισσοτερες δυναμεις και ως εκ τουτου να καρφωθουν για το ποτε θα το κανουν
    β)το γεγονος πως δεν ξερουν πως θα αντιδρασουμε αυξανει την αποτελεσματικοτητα του πρωτου πληγματος στην περιπτωση που το διεξαγουμε.Αν ξερουν πως θα χτυπησουμε με ο,τι εχουμε και δεν εχουμε στην καταληψη μικρης νησου, θα το περιμενουν και οι μοναδες τους θα ειναι εκτος στο χωρο διασπορας και θα μας περιμενουν.

  55. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Stratilati καλημέρα

    Θα είμαι ευθύς σε ότι θα πω και ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αν με παρεξηγήσεις.

    Η συνεχής επί πολλές δεκαετίες υποχωρητικότητα της Ελληνικής πολιτείας απέναντι στην Τουρκική αναθεωρητική πολιτική όσο αφορά το καθεστώς του Αιγαίου και των νησιών του, η φανερά φοβική στάση που τηρούμε στις συνεχείς Τουρκικές προκλήσεις, η πολιτική κατευνασμού που ακολουθείται ως εθνική στρατηγική αντιμετώπισης της Τουρκίας, η υποχώρηση από πάγιες παραμέτρους της εθνικής πολιτικής όσο αφορά την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, καθώς και πολλά άλλα που έχουν σχέση με τις στρατιωτικές μας δυνατότητες για την αντιμετώπιση ασύμμετρων Τουρκικών ενεργειών, όπως απεδείχθη σε πλείστες όσες περιπτώσεις στο παρελθόν με αποκορύφωμα την υπόθεση των Ιμίων που είχε σαν αποτέλεσμα τη «συμφωνία της Μαδρίτης», έχει οδηγήσει την Ελληνική στρατιωτική σκέψη σε λάθος κατευθύνσεις και σε καταστάσεις ιδιαίτερα περίεργες που, να το πω απλά, μοιάζουν σαν τη βάφτιση της μπριζόλας σε αγκινάρα για να τη «φάμε τη σαρακοστή χωρίς τύψεις». Σε αυτή την όντως «ιδιάζουσα κατάσταση» που περιγράφω, προσπαθούμε να βρούμε αντίστοιχα σε άλλα προβλήματα χώρες γεγονότα εποχές, για να δικαιολογήσουμε τη δική μας αδυναμία. Το έθεσε και ο Βελισάριος παραπάνω.

    Αλήθεια! Διέθετε η Μεγάλη Βρετανία τη δυνατότητα να προχωρήσει σε γενικευμένο χερσαίο πόλεμο με την Αργεντινή; Νομίζω όχι. Βεβαίως θα μπορούσε να στείλει τα Vulcan, αλλά με αβέβαια αποτελέσματα. Οι λόγοι ευνόητοι. Με ποια συνοδεία μαχητικών θα τα έστελνε; Παρ’ όλα αυτά επέβαλε θαλάσσιο αποκλεισμό, έστειλε αύτανδρο στο βυθό του Ατλαντικού με συμβατική τορπίλη πυρηνοκίνητου υποβρύχιου το παλαιό καταδρομικό Μπελγκράνο (πολύ ένδοξη πράξη για το Βρετανικό ναυτικό) και επεδίωξε με δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων να εξουδετερώσει στις βάσεις τους τα μόνα ίσως αξιόλογα μαχητικά super etendard που διέθετε η Αργεντινή και τα οποίας προκάλεσαν στους Βρετανούς σημαντικές απώλειες. Τι άλλο έπρεπε να κάνει για να θεωρηθεί γενικευμένος πόλεμος. Να βομβαρδίσει μια αδύναμη στρατιωτικά χώρα με πυρηνικά;

    Αναφερόμενος στο επεισόδιο που συνέβη το 1986 στη περιοχή του Ε.Φ. Καραγώγου [κτήμα Τσιρώνη – παλαιά κοίτη του Έβρου] ως παράδειγμα του ότι ενώ «καταλήφθηκε» Ελληνικό έδαφος δεν προχωρήσαμε σε πόλεμο, νομίζω ότι «μάλλον» από άγνοια των γεγονότων οδηγείσαι σε λάθος κατευθύνσεις και μάλλον προσπαθείς να μας πείσεις και για τις λάθος αντιλήψεις μας. Το 1986 συνέβη ένα μεθοριακό επεισόδιο που έλαβε περιορισμένες διαστάσεις, δεν υπήρξε προσπάθεια των Τούρκων να καταλάβουν Ελληνικό έδαφος και βεβαίως δεν υπήρξε και κεντρική πολιτική-στρατιωτική κατεύθυνση για τη δημιουργία του επεισοδίου και με αφορμή αυτό τη κατάληψη Ελληνικού εδάφους. Το πλέον πιθανό, το επεισόδιο αποτέλεσε αυτόβουλη ενέργεια του διοικητή του Τουρκικού Λόχου στο προγεφύρωμα Φερών, ο οποίος φαίνεται ότι θέλησε να βάλει βίαιο τέρμα στα «εμπορικά αλισβερίσια» των Ελληνικών και Τουρκικών περιπόλων στη παλαιά κοίτη του ποταμού, που εκείνη την εποχή ήταν στεγνή και επέτρεπε την επαφή μεταξύ των αντιστοίχων σκοπιών και περιπόλων. Στο επεισόδιο του 1986, ο συγχωρεμένος στρατιώτης Καραγώγος, μέλος της περιπόλου που έκανε τη συνηθισμένη διαδρομή της, κατέβηκε στη παλαιά κοίτη του Έβρου -στο θεωρητικό της μέσο- για να ανταλλάξει τσιγάρα με ένα Τούρκο στρατιώτη και δέχθηκε αμέσως πυρά από στημένη Τουρκική ενέδρα, με αποτέλεσμα να φονευθεί. Στη μάχη που ακολούθησε με την επέμβαση της δύναμης του αντίστοιχου Ελληνικού φυλακίου και της πολυάριθμης Τουρκικής, Έλληνες και Τούρκοι προσπάθησαν να πάρουν το νεκρό από τη παλαιά κοίτη για ευνόητους λόγους. Τουρκική δύναμη μπήκε στο Ελληνικό έδαφος για να κυκλώσει την αντίστοιχη ολιγάριθμη δική μας και τελικά οι Τούρκοι αποσύρθηκαν λόγω των απωλειών τους, μεταξύ των οποίων και ο επικεφαλής υπολοχαγός, με αποτέλεσμα η σωρός του Καραγώγου να παραληφθεί από την Ελληνική δύναμη.

    Αναρωτιέμαι τι σχέση μπορεί να έχει ένα βίαιο μεθοριακό επεισόδιο (ακόμη και αν αυτό έχει προσχεδιαστεί από ένα των αντιπάλων), ή μια θερμή εμπλοκή δύο αντιπάλων σχηματισμών μαχητικών, με τη σχεδιασμένη αιφνιδιαστική κατάληψη από μια Τουρκική δύναμη ενός μικρού νησιού ή μιας νησίδας, που μάλιστα θα διαθέτουν και φρουρά; Ακόμη και αυτή η υπόθεση των Ιμίων που λίγο έλλειψε να μας οδηγήσει σε γενικό Ε-Τ πόλεμο λόγω της ανικανότητας κυβέρνησης και επιτελείων, τι σχέση μπορεί να έχει με την αιφνιδιαστική κατάληψη Ελληνικού εδάφους από Τουρκική στρατιωτική δύναμη; Για ποιο λόγο συγκρίνεις ανόμοια πράγματα και οδηγείσαι σε λάθος συμπεράσματα;

    Το θέμα του κειμένου -για να μη το ξεχνάμε- που πραγματεύεται ο Βελισάριος, είναι η αιφνιδιαστική κατάληψη ενός μικρού νησιού μας ή νησιών μας [μικρών νησιών, νησίδων, βραχονησίδων] από μια Τουρκική δύναμη, που είναι λογικό ότι θα υποστηρίζεται και από σημαντικά μέσα και δυνάμεις. Το κείμενο δεν διαπραγματεύεται επεισόδια (ενδεχομένως και θερμά) που μπορούν να εξελιχθούν σε μείζονα κρίση, ίσως και θερμή και θα πρέπει να διαχειριστούν με βάση τα εργαλεία διαχείρισης κρίσεων ώστε να μη κλιμακωθούν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, όπως έγινε στα Ίμια. Το κείμενο αναφέρεται σε εδαφικό ακρωτηριασμό της χώρας που θα προκύψει ύστερα από αιφνιδιαστική Τουρκική ενέργεια. Αν αυτό το ενδεχόμενο θεωρείται ως απίθανο και δεν αντιμετωπίζεται, είναι ένα άλλο ζήτημα.

    Αναφορικά με τον τρόπο ενεργείας που παρουσιάζεις για την ανακατάληψη ενός μικρού νησιού [ή «νησάκι» όπως το αποκαλείς] που καταλήφθηκε αιφνιδιαστικά, επέτρεψε μου να τον θεωρήσω εντελώς απλοϊκό και εκ των προτέρων καταδικασμένο σε πλήρη αποτυχία, επειδή υποτιμά πλήρως τον αντίπαλο και το πώς αυτός δύναται και μπορεί να απαντήσει στα «τρία πχ Chinook , δύο τρία Apache και την ΠΑ που θα ενεργεί για τη διάνοιξη διαδρόμου και στο ναυτικό που θα παρέχει υποστήριξη πυρών»… [πότε το ναυτικό θα προλάβει να φθάσει στη περιοχή ενδιαφέροντος αφού οι χρόνοι θα είναι Δτ;;;]… Αντιλαμβάνομαι ότι πιστεύεις, ότι ενώ ο αντίπαλος θα προβεί σε μια τέτοιας έκτασης και βάρους επιχείρηση εναντίον της εδαφικής μας ακεραιότητας που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, δεν θα είναι έτοιμος και αποφασισμένος να απαντήσει με πολλαπλάσια ισχύ σε οποιουδήποτε μεγέθους και ισχύος ενέργεια των ενόπλων μας δυνάμεων για την ανακατάληψη του νησιού. Εγώ πιστεύω ότι για να εξασφαλίσει ότι παράνομα κατέλαβε, θα είναι και αποφασισμένος να οδηγήσει τη κατάσταση στα άκρα και ως εκ τούτου θα βρίσκεται πάντοτε πολλά βήματα μπροστά από τις Ελληνικές αντιδράσεις. Και αυτός ο τρόπος απάντησης των Τούρκων ως ο πλέον δυσμένης για μας, θα πρέπει να αποτελεί τη βάση των εκτιμήσεών μας. Άλλωστε η γεωγραφία της περιοχής επιχειρήσεων, η θέση των Τουρκικών αεροπορικών και ναυτικών βάσεων και το μέγεθος των δυνάμεων που μπορούν να κινητοποιήσουν, επιτρέπουν στους Τούρκους να βρίσκονται πάντοτε μπροστά από τις μας. Κατά τη γνώμη μου, η κάθε Ελληνική αντίδραση θα οδηγεί σε μεγαλύτερη κλιμάκωση. Και για αυτό το λόγο υποστηρίζω ότι η κατάληψη Ελληνικού εδάφους αποτελεί αιτία πολέμου.

    Το πώς αντιμετώπισε το πρόβλημα η Νορβηγία με αφήνει παγερά αδιάφορο και νομίζω ότι είναι αστείο και να αναφέρεται. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το εξηγήσω.

    Το τι μπορεί να γίνει στον Έβρο δεν έχει καμιά σχέση με το Αιγαίο. Στον Έβρο ότι και αν γίνει μπορεί να λάβει συμμετρική απάντηση και να μη κλιμακωθεί. Το Αιγαίο αμφισβητείται και σε καμιά περίπτωση η απάντηση σε κάποια Τουρκική ενέργεια δεν μπορεί να είναι συμμετρική αφού απαιτείται μεγάλη κινητοποίηση και μάλιστα όλων των Κλάδων.

  56. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Να διορθώσω:
    «Αναφερόμενος στο επεισόδιο που συνέβη το 1986 στη περιοχή του Ε.Φ. Καραγώγου [κτήμα Τσιρώνη – παλαιά κοίτη του Έβρου] ως παράδειγμα του ότι ενώ «καταλήφθηκε» Ελληνικό έδαφος δεν προχωρήσαμε σε πόλεμο, νομίζω ότι «μάλλον» από άγνοια των γεγονότων οδηγείσαι σε λάθος κατευθύνσεις και μάλλον προσπαθείς να μας πείσεις και για τις «λάθος», ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ, αντιλήψεις μας

  57. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Φίλε sratilati,

    To κείμενο της ανάρτησης τεκμηριώνει το για ποιους λόγους 3 Σινούκ, 3 Απάτσι και 150 άνδρες , που θα δράσουν όπως ακριβώς θα έχουν προβλέψει οι Τούρκοι, ΔΕΝ μπορούν να ανακαταλάβουν τις Οινούσσες. Ο αντίπαλος μας θα έχει ΝΩΡΙΤΕΡΑ ετοιμαστεί, ειδικά για αυτό το ενδεχόμενο: την συμμετρική ελληνική αντίδραση. Η μικροσκοπική δύναμη μας θα εισέλθει σε ΄΄χώρο θερμής υποδοχής΄΄ προετοιμασμένο ώστε να αποτύχει, στις Οινούσσες με συνθήκες αιφνιδιασμού ακόμα και η τουρκική ακτοφυλακή θα έχει πλεονέκτημα.

    Το μείζον βέβαια είναι η Αποτροπή και οι στρατιωτικές αντιδράσεις που την υποστηρίζουν κινούνται μεταξύ 2 ορίων τα οποία δεν περιλαμβάνονται σε αυτή: Στο επάνω όριο είναι μια τόσο υπερβολική αντίδραση που κανείς δεν θα πιστέψει. Π.χ η απειλή ρίψης πυρηνικού όπλου δεν φοβίζει γιατί η μπλόφα είναι δεδομένη ( εκτός αν μιλάμε για μεταφυσικούς μουτζαχεντίν).

    Στο κάτω όριο είναι μια ελάχιστα επικίνδυνη, προβλέψιμη(άρα αντιμετωπίσιμη) και πάντα συμμετρική (δηλωμένα!) αντίδραση του αμυνόμενου, που επιτρέπει στον επιτιθέμενο να έχει συνεχώς τον έλεγχο της κλιμάκωσης. Ακριβώς αυτή δεν πρέπει η ελληνική αντίδραση που προφανώς δεν αποτρέπει αλλά μάλλον ελκύει.

    Ο αντίπαλος πρέπει πάντα να ξέρει ότι σε κάθε επίθεση θα πληρώνει πολύ μεγαλύτερο τίμημα, όχι το ίδιο.

  58. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιερώσατε για να διαβάσετε την τοποθέτησή μου αλλά και για τις απαντήσεις που αναρτήσατε. Θα προσπαθήσω να δώσω κάποιες απαντήσεις και εγώ.
    @Κυναίγειρο, δεν νομίζω ότι δεν είχε τα μέσα η Βρετανία για να δώσει πιο θεαματικά χτυπήματα στην Αργεντινή. Δεν το έπραξε για λόγους καθαρά πολιτικούς στα πλαίσια της λογικής δεν χρησιμοποιώ μεγαλύτερη ισχύ από την απολύτως απαραίτητη.
    Δεν διαφώνησα ότι ορθά έπραξε ο τοπικός διοικητής. Το παράδειγμα το έθεσα για να δείξω ότι οι «κόκκινες» γραμμές είναι και πρέπει να είναι ευέλικτες ανάλογα με τους σκοπούς μας. Και τότε υπήρχαν φωνές που κατηγορούσαν για προδοσία και ενδοτισμό και φωνάζαν ότι έπρεπε να δώσουμε ένα μάθημα στους Τούρκους για να μην το επαναλάβουν.
    Το ότι τρεις μήνες μετά είχαμε την κρίση του Σισμίκ με κάνει να αμφισβητώ κατά πόσο ήταν απλά μιά τοπική απόφαση και δεν ήταν υπέρμετρη αντίδραση σε διαταγές που είχαν άλλους στόχους.

    @ΤΤ. Συγνώμη typo. Αυτά παθαίνεις άμα γράφεις από κινητό.

    @Πάτε Καλά.
    α) δεν διαφωνώ ότι βασική μας επιδίωξη πρέπει να είναι πως ΔΕΝ θα καταληφθούν αιφνιδιαστικά τα νησιά και αρχικά αυτό πρέπει να επεξεργαζόμαστε. Είμαι από τους λίγους που υποστηρίζω ότι αν είχαμε βάλει ένα άγημα σημαίας στα Ίμια (κατά προτίμηση του λιμενικού που έχουν και πολεμική εμπειρία από τους Αλβανούς, αλλά και απλοί φαντάροι μια χαρά θα ήταν), αντί να έχουμε τα καραβάκια να γυρνάν γύρω γύρω, τούρκος δεν θα πατούσε σε Ελληνικό έδαφος. Το ότι η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία φοβήθηκε τι θα γίνει άμα σκοτώνονται κάποιος και δείλιασε στο chicken game ήταν και ο λόγος που μείναμε απο μπαταρίες.
    Αλλα νομίζω ότι επεξεργαζόμαστε τι θα γίνει αν και εφόσον το κάνουν.
    β) αυτό που περιγράφεις δεν είναι οι πεζοναύτες γενικά αλλά μόνο το σώμα των αμερικανών Πεζοναυτών. Σε άλλες χώρες που οι Πεζοναύτες δεν αποτελούν ξεχωριστό σώμα δεν ισχύει η περιγραφή που κάνεις.
    Αλλά ακόμα και στους αμερικανούς πεζοναύτες, επιχειρήσεις αυτού του τύπου περιλαμβάνονται στο φάσμα των επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν για αυτό αγοράσαν και τα CB90.
    Ήμαρτον αν χρειαζόμαστε απόσπασμα Ειδικών Δυνάμεων κάθε φορά που σχεδιάζουμε μία επιθετική περίπολο.
    Από την άλλη ποιά η διαφορά μιας «παντόφλας» από το Skjold; Καμία. Ούτε καν στον αριθμό των στρατιωτών που μεταφέρουν. Μόνο στον οπλισμό που έχει για να μπορεί να παρέχει πυρά υποστήριξης στο αποβιβαζόμενο Πεζικό.
    γ) Νομίζω ότι είπα πως προετοιμαζόμαστε για κλιμάκωση, πράγμα που σημαίνει πολλά περισότερα από απλά επανδρώνονται οι μονάδες και βγαίνουν στους χώρους διασποράς, που δεν είναι ο παρών χώρος να τα αναφέρουμε. Το θέμα είναι να το χαρτί της κλιμάκωσης να το μπορείς να το παίζεις εσύ. Δυστυχώς ή ευτυχώς η εποχή που μπορούσες να κάνεις preemptive strike, έχει περάσει.

    @ Αρματιστής. Δεν υπάρχει λόγος να παρεξηγηθούμε. Συζήτηση κάνουμε. Άσε που προερχόμενος από οικογένεια με μακρά παράδοση στο όπλο του ιππικού μπορεί κάποιο Πάσχα να έχουμε πιει και κανένα ποτηράκι σε κάποιο στρατόπεδο.
    Δεν διαφωνώ με τις παρατηρήσεις σου σχετικά με την ηγεσία. Εκεί που διαφωνώ είναι στην ένταση της άμεσης αντίδρασης. Προσπαθώ να είμαι ρεαλιστής και σε σχέση κόστους/οφέλους να θεωρώ λάθος το 123 να σπάσουμε τα σύνορα ………. Από την άλλη, όπως έλεγε ο πατέρας μου, ανάλογα με τη θέση που βρίσκεσαι εκτιμάς διαφορετικά την κατάσταση και τις πράξεις. Άλλη εικόνα έχει κάποιος με ασήμι στον ώμο και άλλη εικόνα κάποιος με διαμάντια. Από κάποιο ενθουσιώδη πολίτη ή ΕΠΥ ή έστω και κατώτερο Αξκο περιμένω λίγη υπερβολή ποδοσφαιρικού ενθουσιασμού, να τους πατήσουμε να τους λιώσουμε. Αλλά όχι από ανώτερο Αξκο που πρέπει να κάνει πιο προσεγμένα στρατηγικά βήματα.
    Όπως λέω παραπάνω η λογική των preemptive strikes έχει εκλείψει. Ακόμα και οι Ισραηλινοί έχουν απεμπολήσει αυτή την τακτική από το ογδόντα. Όχι οτι δεν θα το κάνουν αν και όταν κρίνουν απαραίτητο, αλλά η τελευταία φορά που το κάναν ήταν ο βομβαρδισμός του αντιδραστήρα στο Ιράν. Αντίθετα το δόγμα τους στις μέρες μας είναι, Αποτροπή, Ανακατάληψη απωλεσθέντων εδαφών και ταχύτατη μεταφορά του ΠΟΤ στο έδαφος του εχθρού.
    Για τα Φώκλαντ, δεν θυμάμαι να έγινε επιχείρηση στο έδαφος της ηπειρωτικής Αργεντινής. Ίσως και να θυμάμαι λάθος γιατί ήμουν μικρός εκείνη την εποχή. Από όσο θυμάμαι η δράση τους είχε σαν αρχή αποφασιστική απάντηση χωρίς την χρήση υπέρμετρες δύναμης (excessive force). Ο ναυτικός αποκλεισμός δεν θεωρείται υπέρμετρη δύναμη. Θεωρητικά θα μπορούσε να πλήξει στόχους στην ηπειρωτική Αργεντινή με συμβατικά όπλα και δυνατότητα εναέριου ανεφοδιασμού είχε, και βάσεις εγγύς των επιχειρήσεων να το κάνει είχε, αλλά δεν το έκανε.
    Το επεισόδιο του 86 το γνωρίζω αρκετά καλά, έτυχε εκείνη την περίοδο να υπηρετώ στην περιοχή. Το αναφέρω, όπως λέω παραπάνω για το λόγο ότι είχαμε την γεγονότα που μας δίναν την αφορμή να γενικεύσουμε και αν όχι να πάμε για πόλεμο να απειλήσουμε με πόλεμο (πχ επιστράτευση, διπλωματικές απειλές κλπ) για να δώσουμε ένα μάθημα στους απέναντι ότι δεν θα γίνουν ανεκτές οποιεσδήποτε εχθροπραξίες στο μέλλον και να τους κόψουμε την όρεξη. Προτιμήσαμε να το υποβιβάσουμε και να πούμε τέλος καλό όλα καλά, για πολιτικούς λόγους εθνικού συμφέροντος εκείνης της εποχής και ορθά κατά τη γνώμη μου. Ομοίως πιθανόν να χρειαστεί να πράξουμε κάτι ανάλογο για αντίστοιχους λόγους στο νησιωτικό θέατρο επιχειρήσεων.
    Ομοίως και το υποθετικό σενάριο. Παρουσιάζει τα ίδια προβλήματα με την κατάληψη ενός μικρού νησιού απο τους Τούρκους. Ελληνικό έδαφος με στρατηγικό πλεονέκτημα, με υδάτινο κώλυμα ( τον Έβρο) που δυσχεραίνει τις επιχειρήσεις ανακάτάληψης και πιθανή αιχμαλωσία στρατιωτικού προσωπικού και τοπικού πληθυσμού. Είναι,σε ένα γνωστό σου έδαφος οπότε θα σε βοηθούσε να δεις την ευρύτερη εικόνα και το μέγεθος του προβλήματος. Ομολογώ ότι η απάντησή σου με ξάφνιασε. No big deal αν πάρουν την βρυσούλα, εθνικός ακρωτηριασμός αν καταλάβουν τις Οινούσες.
    Όσο για το σχέδιο, που ναι είναι απλοϊκό αλλά δεν περίμενες σε μία απάντηση σε ένα μπλόγκ να σου καταθέσω επιτελικό σχέδιο δράσης, την γενική ιδέα μόνο.
    Ομολογώ δεν είμαι στρατιωτικός. Μια 26μηνη θητεία σε διάφορες μονάδες του στρατού, σε διάφορα όπλα λόγω ειδικότητας, δυό παρμενίωνες και μία επιστράτευση στα Ίμια (βλέπεις 138 ΑΣΜ) έχω. Αλλά λόγω επαγγέλματος έχω βρεθεί σε όλες τις εμπόλεμες ζώνες από το 1994 μεχρι πριν λίγα χρόνια που μεγάλωσα αρκετά πλέον. Οπότε τα περισότερα που αναφέρω είναι πράγματα που έχω δεί να γίνονται και είμαι σίγουρος ότι είναι πραγματοποιήσιμα.
    Δεν υποτιμώ ποτέ τον αντίπαλο και προσπαθώ να έχω μία πλήρη ανάλυση της κατάστασης.
    Κατ´αρχήν τι δυνάμεις περιμένεις να μπορεί να έχει ο εχθρός σε ένα νησάκι 4χ6 χλμ; Νομίζεις οτι χωράει το νησί να βάλει περισσότερους από 200 -400 στρατιώτες με μηχανοκίνητο οπλισμό, ΠΒ και ΑΑ ΠΒ; Στην καλύτερη περίπτωση ένα μικρό αριθμό COBRA να περάσει απέναντι.
    Κατά δεύτερο θεωρείς δεδομένη την πλήρη επικράτηση της τουρκικής αεροπορίας στον εναέριο χώρο και θεωρείς δεδομένο ότι μπορεί να εντοπίσει αλλά και να καταρίψει οτιδήποτε πετάξει πρός το νησί. Σε πληροφορώ για λόγους που έχουν να κάνουν με τη φύση της θάλασσας σαν διάλυμα ηλεκτρολυτών και θέλει πολύ χώρο σε μη αεροπόρους να εξηγήσω, είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσεις αεροσκάφος σε περιβάλλον όπως του Αιγαίου, και ακόμα και C130 μπορείς να στείλεις μέχρι την Ρώ, χωρίς να εντοπιστεί αλλά και ακόμα και αν εντοπιστεί η πιθανότητα να το καταρίψεις είναι ελάχιστη (κάτω του 5%). Πολύ πιο εύκολο, αν θέλει ο τούρκος να κλιμακώσει είναι να εντοπίσει και να αποδεκατίσει μιά ΕΜΑ που κινείται από Αλεξανδρούπολη προς τα σύνορα με ένα ζεύγος με LANTIRN σε αποστολή Δ/Β από το να ρίξει έξι έλικοππτερα. Η ακτοφυλακή θα πλήξει το Πεζικό όταν αποβιβαστεί, το Apache πώς ακριβώς φαντάζεσαι ότι θα το καταρίψει; Και οι κουφές που βρίσκονται σε περιπολία και θα έχουν σπεύσει στην περιοχή τι ρόλο θα βαράνε; Μπρίκια θα κολάνε αν αποφασίσουμε ότι θέλουμε ασφαλή διάδρομο; Και η αεροπορία; Πιστεύεις ότι δεν έχει τα μέσα να εξασφαλίσει διάδρομο;
    Μιλάμε για συνδιασμένες επιχειρήσεις και ενορχήστρωση και των τριών όπλων.

    Πως θεωρείς πιο εύκολο ή με λιγότερες πιθανότητες να έχεις σημαντικές απώλειες να επανδρώσεις τις μονάδες σου (που θα σου πάρει κανένα οκτάωρο) και να τις κινήσεις επιθετικά, εφόσον ο αντίπαλος έχει αποφασίσει να δράσει στο έδαφός σου και του δίνεις το τέλειο άλλοθι να δράσει γιατί κινείσαι επιθετικά εναντίων του, και θεωρείς αδύνατο να γίνει και ότι σίγουρα θα σε κτυπήσει αν αερομεταφέρεις δυνάμεις σου σε εθνικό σου χώρο στο Αιγαίο (πχ στην Ρόδο) χωρίς να εκδηλώσεις σημάδια επιθετικής ενέργειας μέχρι την τελευταία στιγμή;
    Ο χρόνος που σου χρειάζεται για να οργανώσεις και να εκτελέσεις μιά τέτοια ενέργεια είναι 4 με 6 ώρες από την κατάληψη, ενώ ακόμα σε άλλη περίπτωση ακόμα θα γεμίζεις τις μονάδες με εφέδρους.
    Νομίζεις ότι αν κάνεις μία τέτοια ενέργεια και «διαλύεις» ότι στέκεται εμπόδιο για να ανακαταλάβεις το έδαφος σου, δεν αποτελεί αρκετά ηχηρό μήνυμα ότι δεν σηκώνεις τσαμπουκάδες και είσαι διατεθειμένος να απαντήσεις στα ίσια;
    Σκέψου το λογικά. Πότε κερδίζεις περισσότερα. Αν κάποιος σε βαρέσει μια σφαλιάρα στο δρόμο και βγάλεις μαχαίρι και τον χαρακώσεις, ή αν του αρπάξεις το χέρι, τον ακινητοποιήσεις και το ψυθιρίσεις δυο λογάκια στο αυτί να κάτσει καλά γιατί αλλιώς……

    Μπορεί να μην σε ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλες χώρες και να βασίζεσαι μόνο στα FM των αμερικανών αλλά προσωπικά θεωρώ οτι κερδίζεις πολύ περισσότερα αν αναλύεις τις πρακτικές όλων των χωρών του κόσμου.
    Ναι μου είχε κάνει εντύπωση πως στην περίπτωση της νορβηγίας είχαν δημιουργηθεί μονάδες παράκτιας αμύνης, με τρόπο δράσης αντίστοιχο του ΜΚΠΖ αλλά σε θαλάσσιες οδούς, και μετά από πέντε χρόνια τα ναυπηγεία τους παρούσιάσαν το συγκεκριμένο,σκάφος σε προδιαγραφές του επιτελείου τους με κύριο χαρακτηριστικό την ισχύ πυρός και την ταχύτητα άνω 70 κόμβων (65 σταθερή) Με αυτοκίνητο στην ξηρά να μεταφέρεις ενισχύσεις δεν αγγίζεις κάν τα 100 χαω ειδικά με τέτοια ισχύ πυρός. Και πίστευα ότι έπρεπε να εμπλακούμε σαν χώρα στην έρευνα και την παραγωγή του συγκεκριμένου σκάφους και να πάρουμε διδάγματα στη συγκρότηση τουλάχιστο ενός τέτοιου λόχου σε κάθε ΑΔΤΕ. Αλλά ξέρω αυτή είναι Νορβηγία και στη σκέψη των στελεχών είναι τριτοκοσμική χώρα. Όπως έλεγα να εμπλακούμε στο centauro των Ιταλών και να διδαχθούμε από την δομή του ΜΚΠΖ που κάναν, Όπως τώρα πιστεύω ότι θα έπρεπε να εμπλακούμε στην ανάπτυξη το πολωνικού άρματος PL 01 (http://blog.tankpedia.org/2013/10/02/the-polish-pl-01-concept-tank/) που μάλλον δεν θα γίνει για τον ίδιο λόγο.

    @Κλεάνθη. Ελπίζω να έχεις πάρει τις απαντήσεις σου παραπάνω. Συγνώμη αλλά δεν έχω άλλο χρόνο να γράψω περισσότερα.
    Για την επιχείρηση την φαντάζομαι διαφορετικά και όπως λέω παραπάνω οι δυνάμεις σε ένα μικρό νησί ή νησίδα δεν πρόκειται να έχουν μέγεθος ικανό να αποτρέψουν επιτυχώς μια προσπάθεια ανακάτάληψης συνδυασμένων όπλων.

  59. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Αγαπητε στρατηλατη.

    α)θεωρω τελειως λανθασμένη τη λογικη να βαλουμε αγηματα σε καθε βραχονησια. Συγγνωμη αλλα ετσι ειναι.Η Ελλαδα εχει απειρες βραχονησιδες, σιγα μην διασπασουμε και σπαταλησουμε τις δυναμεις μας για να φυλαξουμε καθε βραχο στη θαλασσα.Δεν θα παιζουμε κλεφτες και αστυνομους με τους γειτονες.για ονομα.

    β)Αυτο που περιγραφω λεγονται ΠΕΖΟΝΑΥΤΕΣ.Στις υπολοιπες χωρες οι πεζοναυτες ανηκουν επισης στο Ναυτικο πχ στη Γαλλια αλλα ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΖΟΝΑΥΤΕΣ αν μιλαμε για ΝΑΤΟικο στρατο. Αυτο που περιγραφεις εσυ ειναι δουλεια της αμφιβιας δυναμης ειδικων δυναμεων ειτε λεγονται commandos marine ειτε sbs ειτε Marinejegerkommandoen.
    Οι Πεζοναυτες ΔΕΝ ειναι σχεδιασμενοι για περιπολειες μακριας εμβελειας ή καταδρομικες επιχειρησεις και ΟΥΤΕ προκειται να γινουν.ΔΕΝ ειναι αυτος ο ρολος τους.Οχι στα νατοικα στρατευματα.

    γ)Ο αμερικανος στρατος αγοραζει πολλα απο τα παντα πολλες φορες για πολιτικους λογους.Ωστοσο η skjold ειναι πολυ καλυτερες απο τις παντοφλες-αφενος ειναι λειτουργικες σε πολυ περισσοτερα μποφορ(γιατι σχεδιαστηκανε εξαρχης για αυτο), αφετερου δε η υποστηριξη απο τα οπλικα συστηματα δεν ειναι δευτερευουσης σημασιας: Ειναι κομβικης για να υποστηριξη την ομαδα που μεταφερει εναντι εχθρικων δυναμεων ειτε προκειται για ελικοπτερο ειτε για τορπιλακατο ειτε πυροβολο στο εδαφος.

    γ) Preemptive strike στη λογικη του να τους βαρεσεις μονο και μονο επειδη μπορεις ΜΟΝΟ το Ισραηλ μπορει να κανει και αυτο το πληρωνει σε αλλα επιπεδα.First strike ομως μια χαρα μπορεις να κανεις.

  60. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Φίλε πάμε καλά.
    α) πότε είπα ότι πρέπει να βάλουμε φρουρά σε κάθε βραχονησίδα. Είπα στην ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ περίπτωση, που το θέμα ήταν η Σημαία, αντί να στείλουμε όλο τον στόλο να γύροφέρνει την βραχονησίδα, συμφερότερο θα ήταν να βάλουμε άγημα σημαίας. Και λέω άγημα γιατί 6 στρατιώτες φτάναν. Όπως σκέφτηκε κάποιος και μετά ανακάλεσε την διαταγή ( μείναμε από μπαταρίες).
    β) δεν έχω καμία όρεξη να τσακωθώ με semantics.
    Δεν μπορώ να καταλάβω πως η αποβίβαση ενός λόχου σε εχθρική ακτή με πλωτό αποβατικο μέςο ( όχι φουςκωτά) θεωρείται καταδρομική επιχείρηση. Παρόλο που έχω παρακολουθήςει αποβάςεις αυτόνομων υπομονάδων σε εχθρικό έδαφος σε πολλές δυνάμεις πεζοναυτών συμπεριλαμβανομένων και των Αμερικανών, να το δεχθώ ότι δεν είναι δουλειά τους. Αυτό δεν αναιρεί ότι γίνονται και πρέπει να είναι στη φαρέτρα μας των τρόπων αντιμετώπισης τέτοιες επιχειρήσεις και ας ονομάσουμε τις μονάδες που θα τις εκτελέσουν όπως θέλουμε.
    Ποιός είπε για μακρυνές περιπόλους; Εκτός από τη Ρώ όλες οι άλλες νησίδες απέχουν ελάχιστα μίλια από την πλησιέστερη στεριά.
    γ) εδώ μας φέρνει το συγκεκριμένο πλοίο. Δεν είναι η δουλειά μου να απαριθμήσω τα πλεονεκτήματα του συγκεκριμένου πλοίου. Η διαδικασία όμως αποβίβασης, είναι ίδια με κάθε αποβατικο. Σε βάθος 70εκ αποβιβάζει το πεζικό. Τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα πριν και μετά από αυτό και οι τακτικές δυνατότητες που σου δίνει σαφώς και είναι διαφορετικές, τόσο για την αντιμετώπιση απόβάσης, όσο για απόβαση σε εχθρική ακτή.

  61. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Stratilati

    Ίσως δεν έχει γίνει αντιληπτό, αλλά το κείμενο του Βελισάριου αναφέρεται στη κατάληψη ενός ή περισσότερων μικρών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου ύστερα από αιφνιδιαστική Τουρκική επίθεση (όπως προβλεπόταν στο σχέδιο SUGA) και στο πως κατά τη γνώμη του αρθρογράφου θα πρέπει να αντιδράσει το Ελληνικό κράτος.

    Ο Βελισάριος δεν αναφέρεται σε διαχείριση επεισοδίων ή άλλων καταστάσεων προσχεδιασμένων ή μη, όπως το επεισόδιο στο κτήμα Τσιρώνη το 1986 στο οποίο αναφέρθηκες, τα Ίμια, ή η κατάρριψη του αείμνηστου Ηλιάκη. Και επειδή επιμένεις, το επεισόδιο στον Έβρο αντιμετωπίστηκε επιτυχώς από τη φρουρά του Ελληνικού φυλακίου, που φέρει σήμερα το όνομα του αείμνηστου στρατιώτη Ζήση Καραγώγου, χωρίς να υπάρξει κάποια ιδιαίτερη κινητοποίηση δυνάμεων, πέρα από τη μετακίνηση προς τη περιοχή του επεισοδίου μερικών αρμάτων της εκεί ΕΜΑ, τα οποία βεβαίως δεν έλαβαν μέρος στη περιορισμένων διαστάσεων σύγκρουση.

    Τα επεισόδια [που δεν αντιλαμβάνομαι γιατί τα συγχέεις με το θέμα που διαπραγματεύεται ο Βελισάριος] θα πρέπει να διαχειριστούν με το κατάλληλο τρόπο ώστε να μην οδηγήσουν σε κλιμάκωση χωρίς επιστροφή. Δηλαδή σε πόλεμο. Και νομίζω ότι σε αυτό συμφωνούμε.

    Η κατάληψη όμως εδάφους, στον Έβρο ή στο Αιγαίο, δεν μπορούν να αντιμετωπιστεί με άλλο τρόπο παρά μόνο με την «βίαιη» επέμβαση Ελληνικής δύναμης. Εκτός στα πλαίσια όπως έγραψα μια φοβικής αντιμετώπισης της Τουρκίας το κάνουμε γαργάρα. Βεβαίως και αυτό αποτελεί επιλογή.

    Ποια είναι τώρα η διαφορά μεταξύ της αιφνιδιαστικής κατάληψης κάποιας λωρίδας εδάφους στον Έβρο και της κατάληψης ενός μικρού Ελληνικού νησιού.

    Κατ’ αρχή θα είναι ηλίθιο οι Τούρκοι να σχεδιάσουν τη κατάληψη μιας μικρής έκτασης Ελληνικού εδάφους στον Έβρο από μια δύναμη λόχου ή τάγματος. Για ποιο λόγο να το κάνουν; Στον Έβρο δεν θέτουν ζητήματα «συνοριακών διαφορών» όπως ονοματίζουν τα προβλήματα που εγείρουν στο Αιγαίο. Τα σύνορα είναι σαφώς καθορισμένα (το μέσο της κοίτης του ποταμού) και δεν μπορούν να τα αμφισβητήσουν. Από την άλλη ο Έβρος δεν τους πνίγει. Το νησιωτικό όμως σύμπλεγμα του αρχιπελάγους τους πνίγει και για αυτό το αμφισβητούν, αν και η συνθήκη της Λωζάνης είναι ιδιαίτερα σαφής. Ο μακαρίτης Ντεμιρέλ, έλεγε μεταφορικά ότι «δεν μπορούμε να ζητάμε την άδεια της Ελλάδας για να πλύνουμε τα πόδια μας στο Αιγαίο». Να από πού ξεκινάει η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο. [και εμείς των 10 εκατομμυρίων θα πνιγόμασταν αν η Σαλαμίνα ήταν Τουρκική…]. Το «πέταλο» στο οποίο αναφέρθηκες είναι Ελληνικό έδαφος που έμεινε ανατολικά της σημερινής κοίτης ύστερα από τις ευθυγραμμίσεις που έγιναν στο ποτάμι τη δεκαετία του 1950 με κοινή συμφωνία Ελλάδας και Τουρκίας.
    Αλλά για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχθούμε ότι θα επιχειρήσουν να περάσουν ένα τάγμα και να πάνε να καταλάβουν τη Βρυσούλα (στο 535 μάλλον θα υπηρέτησες για να θυμάσαι Πέταλα και Βρυσούλες). Σου απάντησα ότι σε μια τέτοια περίπτωση «ότι και αν γίνει στον Έβρο, μπορεί να λάβει συμμετρική απάντηση και να μη κλιμακωθεί». Να το κάνω λοιπόν σαφές αφού φαίνεται ότι «δεν κατάλαβες» την απάντησή μου. Λίγα μέτρα από τη Βρυσούλα, υπάρχουν μ/κ τάγματα και επιλαρχίες (σε όλο τον Έβρο υπάρχουν) που διαθέτουν τμήματα ενισχυμένης επιφυλακής και μπορούν να επέμβουν αμέσως (πριν οι Τούρκοι φθάσουν στη Βρυσούλα) και να καταστρέψουν τους εισβολείς, χωρίς να χρειαστεί να σηκωθούν F 16 Σινούκ και Απάτσι και χωρίς να βγουν τα πλοία από το ναύσταθμο για να τα μετράνε έγκυροι δημοσιογράφοι. Και αν οι Τούρκοι πιάσουν το Πέταλο, μπορούμε εμείς να καταλάβουμε το πολύ μεγαλύτερης έκτασης προγεφύρωμα Φερών. Να επιτύχουμε δηλαδή «ισοδύναμο τετελεσμένο». Και αυτό αποτελεί συμμετρική απάντηση που ενδεχομένως να μην οδηγήσει σε κλιμάκωση. Αλλά και αν οδηγήσει, είμαστε κοντά, δίπλα στο ποτάμι, διαθέτουμε επάρκεια δυνάμεων που θα έχουν τεθεί σε πλήρη επιφυλακή και θα μπορούμε να απαντήσουμε και με γενικευμένο πόλεμο αν οι Τούρκοι επιμείνουν και κλιμακώσουν. Και οι δυνάμεις μας στον Έβρο δεν χρειάζεται να διαβούν θάλασσες για νε επέμβουν, ούτε μαχητικά για να τους ανοίγουν διαδρόμους. Ως εκ τούτου μη γράφεις ότι η απάντησή μου σε ξάφνιασε. Εκτός αν δεν θέλησες να διαβάσεις πίσω από τις γραμμές.

    Στο Αιγαίο όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι Τούρκοι θα κατεβάσουν στο νησί ή τα νησιά που θα θελήσουν να καταλάβουν αιφνιδιαστικά (για να δημιουργήσουν τετελεσμένα), δυνάμεις ανάλογα με τη χωρητικότητα του κάθε νησιού. Όχι το μέγεθος, αλλά τη χωρητικότητα. Και για να αναλάβουν το ρίσκο μιας τέτοιας ενέργειας και να εξασφαλίσουν την επιτυχία της και το έδαφος που θα καταληφθεί, είναι βέβαιο ότι η δύναμη που θα χρησιμοποιήσουν θα έχει την ισχύ (είδος, μέγεθος και οπλισμός – είναι βέβαιο ότι θα διαθέτει κ/β βλήματα για να καταρρίψει τα 3 σινούκ) ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει και να αποκρούσει την ελληνική δύναμη αντεπίθεσης. Ως εκ τούτου –και είναι καλό να διαβάσεις και πάλι το κείμενο- είναι βέβαιο ότι «καλυμμένα» θα έχουν σε άμεση ετοιμότητα την ικανή και αναγκαία αεροπορική δύναμη για να αναχαιτίσουν την Ελληνική αντίδραση που θα επιχειρήσει να ανοίξει διάδρομο για να περάσουν τα Σινούκ και τα C 130. Υπόψη ότι η αερομεταφορά δυνάμεων για την ανακατάληψη ενός μικρού νησιού που καταλήφθηκε αιφνιδιαστικά είναι αν όχι αδύνατη, σίγουρα προβληματική και πλήρης κινδύνων, αφού το μέγεθος του νησιού και η εχθρική δύναμη που θα το έχει καταλάβει, σημαίνουν ότι η αεραπόβαση θα πρέπει να εκτελεστεί πάνω σε εχθρικές δυνάμεις που έχουν αγκιστρωθεί επί του εδάφους. Δηλαδή τα μεταφορικά ε/π θα πρέπει να αποβιβάσουν τη δύναμη που μεταφέρουν πάνω στον εχθρό (δεν γνωρίζω να έχει αναληφθεί τέτοια μορφής επιχείρηση άλλη φορά στην ιστορία των αεροκίνητων δυνάμεων) και ως εκ τούτου θα απαιτηθεί λίγο πριν αεραπόβαση η ισχυρή προσβολή των εχθρικών δυνάμεων από μαχητικά. Δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνω το Βελισάριο και το Κλεάνθη, αλλά ο σχεδιασμός των Τούρκων θα βρίσκεται πάντοτε πολλά βήματα μπροστά από την όποια δική μας αντίδραση. Τους το επιτρέπει η γεωγραφία και το μέγεθος των δυνάμεων που μπορούν να κινητοποιήσουν. Πχ στην αεροπορία διαθέτουν περισσότερα α/φ και τα α/δ τους βρίσκονται εγγύτερα στα νησιά μας από ότι βρίσκονται οι δικές μας αεροπορικές βάσεις, με αποτέλεσμα πάντοτε να έχουν περισσότερα μαχητικά στον αέρα από μας (θυμήσου το επεισόδιο με τον Ηλιάκη. Αναφέρθηκε στο τύπο χωρίς να διαψευστεί ότι αυτοί σήκωσαν 80 ενώ εμείς 40). Η όποια προσπάθειά μας να αντιδράσουμε θα οδηγεί πάντοτε σε όλο και μεγαλύτερη κλιμάκωση και τέλος σε γενικό πόλεμο. Εκτός αν …. κλπ.

    Συμφωνώ ότι η θαλάσσια μεταφορά των δυνάμεων αντεπιθέσεως με υπερταχέα σκάφη όπως τα CB 90 (αλλά και άλλα) που μεταφέρει 2 ομάδες πζ με τον οπλισμό τους, παρουσιάζει σε μένα περισσότερα πλεονεκτήματα, εφόσον μάλιστα οι δυνάμεις αντεπιθέσεως θα προέρχονται από τις ειδικές δυνάμεις των κοντινών νησιών προς αυτό που καταλήφθηκε. Ο χρόνος μεταφοράς πχ από τη Σάμο στο Αγαθονήσι θα είναι περίπου 15’ και η μεταφερόμενη δύναμη θα αντιμετωπίσει μικρότερους κινδύνους και κατά τη μεταφορά, αλλά και κατά την αποβίβαση αφού και το πιο μικρό νησί διαθέτει μεγάλου μήκους ακτές. Αυτό όμως απαιτεί σημαντικό αριθμό υπερταχέων σκαφών (5-6 κατά ειδική μονάδα για τη μεταφορά ενός λόχου) – απείρως μικρότερου κόστους από αντίστοιχο αριθμό ε/π – και οπωσδήποτε πολύ σοβαρή επάνδρωση σε κάθε ειδική μονάδα. Στο ζήτημα όμως της επάνδρωσης, θα πρέπει να αντιληφθείς ότι έχετε σοβαρό ρόλο να παίξετε και εσείς … οι δημοσιογράφοι πολεμικοί ανταποκριτές … υπάλληλοι διεθνών οργανισμών … ή οτιδήποτε άλλο …
    Έγραψα ότι δεν με ενδιαφέρει το τι κάνει η Νορβηγία, επειδή κανένα κράτος σήμερα δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματα ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Δεν υπάρχει αντίστοιχο παγκοσμίως και οφείλουμε να σχεδιάσουμε με βάση τα δικά μας προβλήματα που είναι και μοναδικά.

    Ανακεφαλαιώνοντας:

    1) Στα Ίμια η Ελληνική πολιτεία είδε το τυρί, αλλά δεν είδε τη φάκα. Κινητοποιήθηκε για πλήρη πόλεμο χωρίς να είναι αποφασισμένη να το πράξει. Τα πυρομαχικά της ήταν άσφαιρα. Το «επεισόδιο» της τοποθέτησης της Τουρκικής σημαίας ήταν χαμηλής σημασίας και μπορούσε να αντιμετωπιστεί από ένα σκάφος του λιμενικού.

    2) Σε περίπτωση που οι Τούρκοι καταλάβουν αιφνιδιαστικά με στρατιωτική δύναμη ένα μικρό Ελληνικό νησί, η ενέργεια αυτή θα είναι προσχεδιασμένη μέχρι και τη τελευταία της λεπτομέρεια, θα αντιμετωπίζει όλες τις περιπτώσεις Ελληνικής απάντησης και έτσι η όποια Ελληνική αντίδραση θα ανταπαντάται με αντίστοιχη Τουρκική μεγαλύτερης ισχύος, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε με μαθηματική βεβαιότητα σε κλιμάκωση και σε πόλεμο, αλλά με την Ελλάδα σε δυσμενή θέση. Επομένως ή αποφασίζεις πόλεμο, η καταπίνεις αμάσητο τον εδαφικό ακρωτηριασμό.

    3) Οι Ισραηλινοί αν και δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα εισβολής πέρα από τις φραστικές απειλές (όχι όλων των Αραβικών κρατών) για την εξαφάνιση του Εβραϊκού κράτους, δεν έχουν εγκαταλείψει απολύτως τίποτε. Σε κάθε επίθεση που δέχονται απαντούν με πολλαπλάσια ισχύ. Μια ρουκέτα πέφτει σε ένα κιμπούτς και οι Ισραηλινοί προσβάλουν τη Γάζα με 100 μαχητικά. Το δόγμα τους όπως γράφεις, είναι, «Αποτροπή, Ανακατάληψη απωλεσθέντων εδαφών και ταχύτατη μεταφορά του ΠΟΤ στο έδαφος του εχθρού. Αυτό όμως σημαίνει πόλεμο».

    Συγνώμη και εγώ για το σεντόνι και δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Άλλωστε οι απόψεις μας καταγράφηκαν

  62. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ stratilati,

    Για λόγους που με υπερέβαιναν, δε μου ήταν δυνατό να απαντήσω στο σχόλιό σου εγκαίρως. Εν τω μεταξύ, οι φίλοι που σχολίασαν έδωσαν απαντήσεις στις οποίες δε νομίζω ότι έχω να προσθέσω κάτι.

    Δε μπορώ όμως να αντισταθώ στον πειρασμό να παρατηρήσω μερικά στοιχεία του σχολίου σου τα οποία μου έκαναν εξ αρχής εντύπωση:

    1. Εγκαλείς το «σώμα των Ελλήνων Αξιωματικών» για «πλήρη άγνοια του low intensity warfare» και «αδυναμία να σχεδιάσουν επιχειρήσεις χαμηλής έντασης«.

    Νομίζω ότι είναι τουλάχιστον ατυχές να μέμφεσαι ένα «σώμα» για πλήρη άγνοια ενός όρου (και ως εκ τούτου επαγγελματική ανεπάρκεια) τον οποίον εσύ χρησιμοποιείς λανθασμένα. Ο όρος «σύγκρουση (ή πόλεμος) χαμηλής εντάσεως» δεν αναφέρεται στο είδος της συγκρούσεως που διεξάγεται στο Αιγαίο μεταξύ δύο ισχυρών κρατών με πάνοπλες στρατιωτικές δυνάμεις έτοιμες να εμπλακούν, αλλά στο είδος των συγκρούσεων στις οποίες ενεπλάκησαν οι δυτικοί στον τρίτο κόσμο από το Βιετνάμ και μετά και που αφορούσαν από εντατική αστική τρομοκρατία μέχρι ανταρτικές (και αντιανταρτικές) επιχειρήσεις. Για να μη μπούμε σε φιλολογική συζήτηση σχετικά με τον ορισμό, μια απλή επισκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με το θέμα μπορεί να πείσει οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο.

    2. Αναφέρεις πως η αντιμετώπιση της κατάληψης μιας νήσου όπως οι Οινούσες ή το Καστελλόριζο «θεωρείται μια COIN επιχείρηση«.

    Επειδή πιθανόν κάποιοι να μην κατάλαβαν την αναφορά, ο όρος COIN σημαίνει Counter Insurgency, δηλαδή αντιανταρτικές επιχειρήσεις. Με άλλα λόγια, η αντιμετώπιση μια μονάδας τούρκων καταδρομέων που θα καταλάβουν τις Οινούσες είναι μια αντιανταρτική επιχείρηση. Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος σχολιασμού.

    3. Αναφέρεις ότι «Η Αργεντινή εισέβαλε στα Φώκλαντ. Στόχος της Βρετανίας ήταν να καταλάβει τα νησιά και αυτό έπραξε. Θα μπορούσε όμως με την στρατηγική της αεροπορία (Vulcan) να δώσει και ένα μάθημα στην Αργεντινή και να της κάνει όλες τις ενδοχώριες υποδομές, κυρίως λιμάνια αλλά δεν το έκανε.»

    Τόσο η γενική επίκληση του πολέμου των Φώκλαντ ως αντιστοίχου παραδείγματος, όσο και το συγκεκριμένο στοιχείο, δείχνει μεγάλη παρανόηση. Η Βρετανία προσπαθούσε απεγνωσμένα να… φτάσει το θέατρο επιχειρήσεων (χρειαζόταν εβδομάδες), και αισθανόταν (και ήταν) ευτυχής που αυτό βρισκόταν στο απώτατο όριο της αεροπορικής κάλυψης της αργεντινής αεροπορίας. Πολύ απλά, η Βρετανία δεν είχε κανέναν στρατιωτικό λόγο και καμία επιχειρησιακή δυνατότητα να μεταφέρει τον πόλεμο στο έδαφος της Αργεντινής. Όπου είχε λόγο και δυνατότητα το έπραξε χωρίς κανέναν δισταγμό. (Εκτός και αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη – και κάποιας αξιοπιστίας πληροφορία περί του αντιθέτου), μια ανάγνωση της επίσημης (και εξαντλητικά αναλυτικής ως προς την πολιτική διαχείριση) ιστορίας του πολέμου από βρετανικής πλευράς (Freedman: The Official History of the Falklands).

    4. Εντύπωση μου έκανε επίσης η θέση ότι «οι “κόκκινες” γραμμές είναι και πρέπει να είναι ευέλικτες ανάλογα με τους σκοπούς μας»

    Αυτό είναι απλώς αντίφαση. Οι «κόκκινες γραμμές» λέγονται έτσι ακριβώς γιατί δεν είναι «ευέλικτες». Είναι οι γραμμές που εμφανώς χαράσσεις και απευθύνεσαι προς όλους λέγοντας: «ΕΔΩ τελειώνει η ευελιξία μου, εδώ είναι το μη περαιτέρω, εδώ αρχίζουν οι αυτοματισμοί μου». Αν οι κόκκινες γραμμές είναι ευέλικτες, δεν είναι κόκκινες οι γραμμές. Προφανώς, δε μπορεί η παραμικρή παραβίαση κυριαρχικού δικαιώματος να αποτελεί αιτία πολέμου, ασφαλώς πρέπει να υπάρχει ευελιξία στην απάντηση προκλήσεων, αλλά αν η προσβολή στρατιωτικών τμημάτων και η κατάληψη κατοικημένων περιοχών δεν είναι «κόκκινη γραμμή», τότε ας αποδεχθούμε ευθέως ότι είμαστε κράτος (πολύ) μειωμένης κυριαρχίας, και ας δούμε πως θα το διαχειριστούμε.

    5. Τέλος, περιέργως σε κάποια απάντηση αναφέρεσαι σε «υπερβολή, ποδοσφαιρικό ενθουσιασμό» και επικαλείσαι την ανάγκη για «πιο προσεκτικά στρατηγικά βήματα«.

    Διαβάζοντάς την αναφορά αυτή, μου ήρθε στο μυαλό το παρακάτω απόσπασμα, γραμμένο πριν από 18 σχεδόν χρόνια:

    «Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική. Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» δεν έχει έμπρακτο αντίκρυσμα όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδεικνύοντας έτσι άθελά της πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς μέσω του «ευρωπαϊκού δρόμου» και της επιρροής των «Ευρωπαίων εταίρων». Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλμένοι ή έστω συζητήσιμοι χειρισμοί. Συνιστούν τα εύγλωττα επιφαινόμενα μιας βαθύτερης ιστορικής κόπωσης, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παράλυσης.

    Στον βαθμό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφ’ όσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός.»

  63. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Οι βαθιά φιλοσοφημένοι Έλληνες – που δυστυχώς η Ελλάδα διαρκώς αγνοεί – έχουν το τρόπο να περιγράφουν τα πράγματα με ένα τρόπο που τσακίζει κόκαλα.
    Και όλοι οι άλλοι -εμείς- ψάχνουν και εφευρίσκουν λέξεις όρους και δόγματα για να κρύψουν το φόβο έναντι της Τουρκίας και να ωραιοποιήσουν τη πολιτική του κατευνασμού.
    Στη ψυχή όμως του απλού Έλληνα ο φόβος δεν έχει θέση, όπως πολλές φορές απέδειξε στη μακραίωνη ιστορία του. Όπως σχετικά πρόσφατα απέδειξε και η μικρή φρουρά του Ελληνικού φυλακίου Καραγώγου όταν αντιμετώπισε πολλαπλάσιες δυνάμεις. Και όπως αποδεικνύουν καθημερινά στο Αιγαίο οι φρουροί του.

  64. Ο/Η Πετρος λέει:

    Βγαινει αμυνα στο καστελλοριζο;

    Στρατιωτικος (και πολιτικος) «γριφος», με ποικιλες αντιδρασεις σε συζητησεις σε παρεες και με κερασακι στην τουρτα το ερωτημα «αν ηταν π.χ. το Ισραηλ (ή αλλο κρατος) στην θεση μας τι θα εκανε στο καστελλοριζο;» και αμεσως το ζητημα παιρνει αλλη τροπη (δηλ αλλη οπτικη με αλλη φιλοσοφια/νοοτροπια/κουλτουρα κτλ) και η προηγουμενη συζητηση να ανατρεπεται …

    Ενας ιστοχωρος εθιξε το θεμα (http://www.defencenet.gr/defence/item/καστελόριζο-ο-βασικός-στρατηγικός-στόχος-των-τουρκικών-εδ-πόσο-εφικτή-είναι-η-υπεράσπιση-του).

    Το καστελλοριζο εχει τα βασικα γενικα χαρακτηριστικα ωστε να μπορει να χαρακτηριστει μια «μικρη Κυπρος Νο2» (Νο1 = Κυπρος 1974).

    Οποτε μαλλον η ιστορια επαναλαμβανεται …

    Βγαινει αμυνα στο καστελλοριζο;

  65. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Πέτρο,

    «Αν ήταν στη θέση της Ελλάδας το Ισραήλ, τι θα έκανε για το Καστελόριζο;»

    Οι Ισραηλινοί έχουν δηλώσει προς όλες τις κατευθύνσεις και με όλους τους τρόπους, ότι η ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ δεν μπαίνει σε συζήτηση. Και έχουν αποδείξει ότι το εννοούν.

    Χαριτολογώντας, θα έλεγα ότι εμείς μολονότι υποστηρίζουμε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχθούμε την απώλεια έστω και μια πιθαμής ελληνικού εδάφους, -δηλαδή ότι θα κάνουμε πόλεμο έστω και για μια βραχονησίδα- με την υπόθεση των Ιμίων δηλώσαμε προς κάθε κατεύθυνση ότι σε μια ανάλογη περίπτωση που θα απειληθεί η απώλεια ελληνικού εδάφους, θα κάνουμε πρώτα δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός αν θέλει να στείλει τα παιδιά του στο πόλεμο και το θάνατο.

    Και για να συμπληρώσω τα παραπάνω -όχι πλέον χαριτολογώντας- θα πω ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι αποφασισμένες να πάνε ακόμη και σε πόλεμο για να υπερασπίσουν τα αυτονόητα. Αν θέλουμε να υπερασπίσουμε τα αυτονόητα, χρειαζόμαστε πρώτα στρατό και ύστερα KORNET-E, VBL, Μ240 με ΠΑΟ των 106 χλστ, AT-4 των 84 χλστ. της εταιρείας Saab Bofors Dynamics, Carl Gustav των 84 χλστ., ρωσικά συστήματα SHMEL-Μ των 90 χλστ. της KBP με πυρομαχικά FAE (Fuel Air Explosive), νάρκη AHM-2000 της εταιρείας IMS και τη μόνιμη παρουσία στη Μεγίστη 3-4 ταχύπλοων εξοπλισμένων σκαφών επανδρωμένων με καταδρομείς και πυραυλικά συστήματα!!! (τι άλλο πρέπει να γράψουμε για να κάνουμε εντύπωση;). Και όταν λέω στρατό, εννοώ χρειαζόμαστε δύναμη, άνδρες, μαχητές. Από τανκς και κανόνια έχουμε και μας περισσεύουν. Χρειαζόμαστε πλήρως εκπαιδευμένους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες για να υπηρετήσουν τα όπλα και να επανδρώσουν τις φρουρές. Αλλά δυστυχώς η λειψανδρία των μονάδων εκστρατείας εξ αιτίας της απαράδεκτης θητείας των 9 μηνών και της υπερεπάνδρωσης των μονάδων και υπηρεσιών εσωτερικού, περισσεύει. Η θητεία στην Ελλάδα – βασική συνταγματική υποχρέωση των πολιτών – θεωρείται ως εξ αντικειμένου κακό και βρίσκεται υπό διωγμό. Και σε αυτό το διωγμό δίνει πρώτη το σύνθημα η κυρίαρχη πολιτική οικονομική δημοσιογραφική και πνευματική ελίτ με την αβάντα πάντα της αριστεράς – ειδικά της κοσμοπολιτίκης – και από κοντά ακολουθούν όσοι μπορούν. Δηλαδή όσοι διαθέτουν «μπάρμπα από τη Κορώνη». Και οι έμποροι της πολιτικής βεβαίως, πουλούν κάθε δυνατή εκδούλευση σε όλους τους πιθανούς πελάτες τους.

    Η άποψή μου είναι ότι σε περίπτωση αιφνιδιαστικής προσβολής κατά του Καστελόριζου, αλλά και εναντίον όλων εκείνων των μικρονήσων που κατά καιρούς έχουν στοχοποιηθεί από τη Τουρκία, οι τοπικές φρουρές μπορούν κάτω από κάποιες κρίσιμες προϋποθέσεις να αντιμετωπίσουν με αξιώσεις και για κάποιο ορισμένο χρόνο την εχθρική προσβολή, προκειμένου να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στην ηγεσία να λάβει ευρύτερα μέτρα για την αντιμετώπιση της απειλής. Οι αναφερόμενες προϋποθέσεις έχουν σχέση με τη δύναμη και τον εξοπλισμό της φρουράς, τη σχεδίαση της άμυνας και το βαθμό της αμυντικής οργάνωσης των εδαφών τακτικής σημασίας επί των οποίων θα διεξαχθεί ο αμυντικός αγώνας. Είναι ευνόητο ότι δεν μπορεί να διεξαχθεί αμυντικός αγώνας για τη διατήρηση όλου του Καστελόριζου, ή όλου του Αγαθονησίου. Για κάτι τέτοιο θα απαιτούνταν μεγάλες δυνάμεις που θα ήταν κάτι περισσότερο από αντιοικονομικό.

    ΥΓ. Είπαμε! Να γράφουμε και κάποιες υπερβολές για να κάνουμε εντύπωση σε μη ειδικούς αναγνώστες… Αλλά όχι και να θέλουμε να ξανακάνουμε πολεμικό αεροδρόμιο το παλιό κατεστραμμένο Ιταλικό του Γαδουρά με μήκος διαδρόμου μόλις 1200 μέτρα, όταν μάλιστα σε απόσταση μερικών χλμ βρίσκεται το παλαιό Ιταλικό -αλλά ενεργό- των Μαριτσών (στρατιωτικό) με μήκος διαδρόμου 2,2 χλμ και το διεθνές της Ρόδου (στρατιωτικών δυνατοτήτων) με μήκος διαδρόμων σχεδόν 3 χλμ. Εκτός και αν σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε Σπιτφάιρ…..

  66. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Είχα θεωρήσει το θέμα ως λήξαν, αλλά βλέπω οτι ανασύρθηκε και υπάρχουν διάφορες τοποθετήσεις.

    @ Πέτρο, το κείμενο που παραθέτεις ειλικρινά είναι γραμμένο από κάποιον armchair general με επαφές σε εμπόρους όπλων, που απλά προσπαθεί να προωθήσει όπλα και γράφει αρλούμπες που δεν στηρίζονται σε επίπεδο σχεδιασμών, ούτε καν σε θέμα δυνατοτήτων των μέσων. Να φανταστείς λέει (και ακόμα γελάω) ότι ένα C130 θέλει μιάμιση ώρα να δυανίσει απόσταση 100χλμ με 500χλμ/ω. (ούτε μαθηματικά του δημοτικού δεν ξέρει ο αρθρογράφος και παριστάνει τον στρατηγό για να διαμορφώσει γνώμη). Ένα ζεύγος C130 πχ, με πολεμικό σχέδιο πτήσης χρειάζεται είκοσι λεπτά για να πάει από την Ρόδο στο Καστελόριζο και δεν χρειάζεται καν διάδρομο για να αναπτύξει ένα λόχο πεζικού/ΛΑΤ με το υλικό τους και τα οχήματά τους. Αλλά και αν χρειασθεί να προσγειωθεί χρειάζεται για διάδρομο μια ευθεία με πατημένο χώμα 450 μέτρων. Τι ακριβώς χρειάζεται ανάπτυξη νέων αεροδρομίων;

    @Βελισάριο.
    α) Δεν εγκαλώ το σώμα των αξιωματικών. Εκ της μέχρι σήμερα αποδώσεώς τους, έχουν δίνει αδυναμία να σχεδιάσουν επιχειρήσεις και αντεπιχειρήσεις για συμβάντα σοβαρότερα το μεθοριακού επεισοδίου και μικρότερης εντάσεως του γενικευμένου πολέμου. Δεν είμαι επιτελικός ή στέλεχος για να ξέρω αν αυτό έχει αλλάξει στη νέα γενιά. Το εύχομαι όμως,
    Γιατί έχουμε μπεί πλέον στις επιχειρήσεις τέταρτης γενιάς, όπως αυτές περιγράφονται από στα παρακάτω:
    William S. Lind, Colonel Keith Nightengale (US Army), Captain John F. Schmitt (USMC), Colonel Joseph W. Sutton (US Army), and Lieutenant Colonel Gary I. Wilson (USMCR) Marine Corps Gazzette, “The Changing Face of War: Into the Fourth Generation”, October 1989
    Colonel Mike Capstick, Canadian Military Journal «Book Review» July 2008,
    Lind, William S. «Understanding Fourth Generation Warfare.» ANTIWAR.COM 15 JAN 2004 29 Mar 2009,
    Ghanshyam. S. Katoch, Fourth Generation War: Paradigm For Change, (June, 2005). Masters Thesis submitted at The Naval Postgraduate School, Monterey, California.
    Beyond Fourth Generation Warfare, Dr. George Friedman, Stratfor Forecasting, p. 1, July 17, 2007
    Colonel Thomas X. Hammes, ‘Four Generations of Warfare’ in The Sling and The Stone: On War in the 21st Century, St. Paul, MN. 2006, p 293.

    Περιγράφεται ως:
    Conflicts which involve the following elements:
    1) Are complex and long term
    2) Terrorism (tactic)
    3) A non-national or transnational base –highly decentralized
    4) A direct attack on the enemy’s culture, including genocidal acts against civilians.
    5) Highly sophisticated psychological warfare, especially through media manipulation and lawfare
    6) All available pressures are used – political, economic, social and military
    7) Occurs in low intensity conflict, involving actors from all networks
    8) Non-combatants are tactical dilemmas
    9) Lack of hierarchy
    10) Small in size, spread out network of communication and financial support
    11) Use of insurgency and guerrilla tactics ( η χαρά των ειδικών δυνάμεων)

    Μέχρι τώρα έχουμε δει τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να αντιμετωπίζουν τα παραπάνω (ειδικά στα Ίμια) με τακτικές των επιχειρήσεων δεύτερης γενεάς (πολέμου ελιγμών) και να θεωρούν πρωτοποριακό να χρησιμοποιούν τακτικές επιχειρήσεων τρίτης γενεάς ( πόλεμος σε βάθος)

    β) Ουσιαστικά δεν διαφωνούμε ως προς την αρχή αλλά ως προς το είδος της αντίδρασης. Εγω επιμένω ότι οποιαδήποτε κίνηση της Τουρκίας πρέπει να απαντηθεί άμεσα και αποφασιστικά και το έδαφος που έχει καταληφθεί, άμεσα πρέπει να ανακαταληφθεί εντός ολίγων ωρών και να μην περιμένουμε πότε θα επανδρωθούν οι μονάδες από την εφεδρεία, πότε θα παν στο σημείο εξορμήσεως και πότε θα κάνουν επίθεση. Κάτι που είναι εφικτό με τα μελςα που έχουμε, και μας δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων να οργανώσουμε και να εκτελέσουμε κλιμάκωση εάν και εφόσον το επιθυμούμε σε χρόνο που θεωρούμε εμείς κατάλληλο και εξυπηρετεί και βοηθά επιπλέον τις πολιτικές κινήσεις σε διπλωματικό επίπεδο.
    Φαντάζεσαι αν αντί να ανακαταλάβουμε το έδαφος που μας πήραν, ξεκινήσουμε μιά βεβιασμένη γενικευμένη επίθεση και κολλήσουμε λίγα μέτρα μετά το ΠΟΤ, η χειρότερα καταλήξει σε με διάλυση από τις εχθρικές αποστολές CAS σε σωρός από αίμα και παλιοσίδερα, η χειρότερα βρεθούμε κάποια μέτρα πριν το ΠΟΤ, ποιες οι εναλλακτικές τότε; Δεν βαρας βούρ στον πατσά και γιούργια κι όπου μας βγάλει. Στρατηγικά πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα τουλάχιστο τρεις κινήσεις μετά.

    γ) Σε συνδιασμό όλων των παραπάνω και σε απάντηση της αμπελοφιλοσοφίας αγνώστου συγγραφέως που παρέθεσες, θα παραθέσω ένα απόσπασμα από το Στρτηγικό του Μαυρίκιου, του μόνου εγχειριδίου συνδυασμένων όπλων πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, γραμμένο τον 6ο αιώνα μχ από τον βυζαντινό Αυτοκράτορα Μαυρίκιο τον δεύτερο αυτοκράτορα μετά τον μέγα Αλέξανδρο που δεκαπλάσιασε την αυτοκρατορία του και άπλωσε τον Ελληνισμό από την Αυστρία, την σημερινή Ουκρανία μέχρι την Περσία.
    Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά γιατίδεν υπάρχει ελληνική μετάφραση μιάς και στην Ελλάδα ντρεπόμαστε για το βυζαντινό παρελθόν μας και απαξιούμε να μελετήσουμε και να μεταφράσουμε τα βυζαντινά κείμενα.

    «A ship cannot cross the sea without a helmsman, nor can one defeat an enemy without tactics and strategy. With these and the aid of God it is possible to overcome not only an enemy force of equal strength but even one greatly superior in numbers. For it is not true, as some inexperienced people believe, that wars are decided by courage and numbers of troops, but . . . by tactics and generalship and our concern should be with these rather than [with] wasting our time mobilizing large numbers of troops.»(29) Wild animals are taken by scouting, by nets, by lying in wait, by stalking, by circling around, and by other such stratagems rather than by sheer force. In waging war, one should do likewise, whether the enemy be many or few. To try simply to overpower the enemy in the open, hand to hand and face to face,is a very risky enterprise that can result in serious harm even if the enemy is defeated. It is ridiculous to try to gain a victory which is so costly and brings only empty glory»(30) Thus, a wise commander will not engage the enemy in a pitched battle unless a truly exceptional opportunity presents itself.(31) He will avoid emulating those who are admired for their brilliant success [but] carry out operations recklessly.(32) He will watch for the right opportunities and pretexts and strike at the enemy before they can get themselves ready.(33)

    Πηγή http://www.au.af.mil/au/awc/awcgate/strategikon/strategikon.htm

  67. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ stratilatis

    Επιγραμματικά – γιατί δε γίνεται κι αλλιώς:

    α. «λόγω της πλήρους άγνοιας από το σώμα των Ελλήνων Αξιωματικών του low intensity warfare και της αδυναμίας τους να σχεδιάσουν επιχειρήσεις χαμηλής έντασης»

    «[..] Εκ της μέχρι σήμερα αποδώσεώς τους, έχουν δίνει αδυναμία να σχεδιάσουν επιχειρήσεις και αντεπιχειρήσεις για συμβάντα σοβαρότερα το μεθοριακού επεισοδίου και μικρότερης εντάσεως του γενικευμένου πολέμου.»

    «Δεν εγκαλώ το σώμα των αξιωματικών.»

    ;!

    β. Εντυπωσιακή η παράθεση βιβλιογραφίας σχετικά με τον πόλεμο 4ης γενεάς. Όμως, (ανεξάρτητα της εγκυρότητας της θεωρίας αυτής), τι σχέση μπορεί να έχει αυτή, και τι εφαρμογή μπορεί να βρει στην ελληνοτουρκική σύγκρουση μια θεωρία που αφορά τις συγκρούσεις κρατών και οργανωμένων ΕΔ με μη κρατικές οντότητες; Τον κατάλογο των χαρακτηριστικών από κάτω (υποπτεύομαι ότι) τον έγραψες ιδιοχείρως. Τα σημεία 2, 3, 8, 9,10, 11 δε σου λένε απολύτως τίποτα – αν υποθέσουμε ότι από εδώ αντλούμε πληροφορίες για το 4GW;

    γ. Απόσπασμα Π. Κονδύλη —> «Αμπελοφιλοσοφίες αγνώστου συγγραφέως».

    Έτσι, Ελλαδάρα.

  68. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    @ stratilati,
    Aυτό που γράφεις ότι, η βυζαντινή πολεμική γραμματεία είναι απαξιωμένη και αμετάφραστη στην Ελλάδα, είναι υπερβολικό. Υπάρχουν κατ΄αρχήν πολλά βιβλία για την ιστορία του, τους πολέμους του και τις σχετικές αντιλήψεις, μεταφρασμένα δε, είναι και τα έργα πολλών ιστορικών του.
    Ειδικά για βυζαντινούς ΄΄στρατιωτικούς κανονισμούς΄΄ υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια μεταφρασμένο το εξαίρετο ΄΄ΤΑΚΤΙΚΑ΄΄ του Αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού (886-912). Το έργο αυτό περιλαμβάνει μια εκτεταμένη ανακεφαλαίωση των βυζαντινών αντιλήψεων και πρακτικών για τον πόλεμο και μάλιστα ενσωματώνει μεγάλο μέρος του προγενέστερου ΄΄Στρατηγικόν΄΄ του Μαυρικίου, που αναφέρεις. Σημαντική θα ήταν η μετάφραση του μεταγενέστερου ΄΄Περί Παραδρομής Πολέμου΄΄ επί Νικηφόρου Β΄ Φωκά, αλλά είναι μάλλον λογικό να προηγούνται οι Αγγλόσάξωνες στην παραγωγή πνευματικού έργου για το πόλεμο. Οι κατέχοντες την αγγλική είναι πολλαπλάσιοι από εμάς και ασχολούνται με τις μεταφράσεις αιώνες τώρα

  69. Ο/Η Alexandros λέει:

    Ολοκληρωτικά συμφωνώ με το άρθρο, νομίζω είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξει το αμυντικό δόγμα, γιατί πράγματι η κατεύθυνση, η οποια ακολουθείται είναι μη ρεαλιστική.

    Θα πρέπει ο ελληνικός σχεδιασμός να αφορά έναρξη ολοκληρωτικών εχθροπραξιών ακόμα και κατάληψη Τουρκικων εδαφών όπως η Ίμβρος και η Τένεδος και η Θράκη. Επιπλέον χτυπήματα σε υποδομές όπως εργοστάσια ενέργειας στην ενδοχώρα της Τουρκίας καθώς και σε ναυστάθμους και αεροπορικές βάσεις θα πρέπει να είναι δεδομένες.

    Θα πρέπει η αεροπορία να είναι ενισχυμένη και να έχει υπεροχη, μονο έτσι καλύπτονται οι αριθμητικές υπέροχες της Τουρκίας αλλου!

  70. Ο/Η thanos814 λέει:

    Αγαπητέ Βελισάριε και αγαπητοί φίλοι του ιστολογίου καλησπέρα σας και καλό μήνα!
    Αν και έχει περάσει κάμποσος καιρός από την πρώτη ανάρτηση αυτού του άρθρου (έχει ήδη γράψει ένα άκρως ενδιαφέρων άρθρο για τα τεθωρακισμένα ο Αρματιστής και περιμένω το 4ο και τελευταίο(?) μέρος του) θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα και να ζητήσω μία τοποθέτηση από τον Βελισάριο, ή/και όποιον άλλον επιθυμεί να τοποθετηθεί, σε ένα εξίσου λεπτό -ίσως και πιο λεπτό διπλωματικά- θέμα.
    Πριν αναφέρω οτιδήποτε ζητάω εκ των προτέρων συγγνώμη, διότι το ερώτημα μου είναι λίγο εκτός θεματικής ενότητας. Για την ακρίβεια είναι τι γίνεται στην ακριβώς αντίθετη περίπτωση από αυτή που περιγράφει εξαιρετικά ο Βελισάριος.
    Καταρχήν να δηλώσω ότι από όλο το άρθρο το σημείο που κρατάω είναι αυτό: “…….Κατά τη στιγμή που οι Τούρκοι έχουν ολοκληρώσει την αιφνιδιαστική τους ενέργεια, δημιουργώντας το τετελεσμένο γεγονός που επιδιώκουν, υπάρχει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα για την ελληνική πλευρά: αν και είναι πλέον συνεγερμένες και οι δύο πλευρές, η ελληνική πλευρά έχει κάθε δικαίωμα (και άρα, κάθε πολιτική δυνατότητα) να εκκινήσει η ίδια πολεμικές επιχειρήσεις, κατά βούληση, σε τόπο και χρόνο της επιλογής της, ενώ – λογικά – η Τουρκία θα έχει σταματήσει τις πολεμικές ενέργειες επιδιώκοντας να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη στρατιωτική της επιτυχία. Το σπάνιο αυτό πλεονέκτημα, δηλαδή η στρατιωτική πρωτοβουλία (ή τουλάχιστον, η δυνατότητα για ανάληψή της) να βρίσκεται στην ελληνική πλευρά, αποτελεί ανατροπή της συνήθους καταστάσεως και η ελληνική πλευρά πρέπει να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο……” (βρίσκεται προς το τέλος της ανάρτησης).
    Θεωρώ την τοποθέτηση αυτή ευφυέστατη. ΕΥΦΥΕΣΤΑΤΗ. Είναι όλο το “ζουμί” του άρθρου. Είναι ίσως μια εξαιρετική περίπτωση οι Τούρκοι να πέσουν διπλωματικά στην ίδια τους την παγίδα σε αυτό το “chicken game” που παίζουνε μαζί μας. Είναι μια αντίδραση που δε νομίζω ότι θα την περιμένουνε ποτέ (αν κρίνω πως αντιδρούμε από τα Ίμια και μετά με την Ολύμπια ηρεμία μας), αλλά το κυριότερο είναι μία αντίδραση που αν μη τι άλλο αν δεν φέρει τη διεθνή κοινότητα μαζί μας, σίγουρα στοιχειωδώς δεν θα τη φέρει απέναντι μας.
    Τι γίνεται όμως όταν οι Τούρκοι ωθούν τα πράγματα στα άκρα αλλά οι ίδιοι δεν εκκινούν θερμό επεισόδιο? Πως αντιδρούμε σε μία τέτοια περίπτωση?
    Με αφορμή λοιπόν τις σχεδόν καθημερινές “κρουαζιέρες” των Τούρκων στις Κυκλάδες και βόρειο αιγαίο, με αφορμή τις τουρκικές δηλώσεις περί εξορύξεων στο αιγαίο, με αφορμή τις δηλώσεις περί εξορύξεων στην ΑΟΖ μας, με αφορμή την παγιωμένη παραβατικότητα της ΤΗΚ, με αφορμή τα υποβρύχια που βγαίνουν ¨τσάρκα¨ στο βυθό (και αποτελεί καθαρή πολεμική ενέργεια βάση ΟΗΕ απ’όσο ξέρω), με αφορμή την εικόνα μιας χώρας που φαίνεται να πασχίζει να κρατήσει τα σύνορα της, με αφορμή.. με αφορμή.. με αφορμή.. πως μπορούμε Βελισάριε να αντιδράσουμε στην περίπτωση αυτή???
    Και για να σε προλάβω ίσως, αν αντιδράσουμε δυναμικά ξεκινώντας εμείς το πρώτο χτύπημα και χάσουμε τη διεθνή νομιμοποίηση, πόση σημασία έχει? Είμαστε σαν το Ισραήλ (με γερές πλάτες) και δε τρέχει τίποτα ή την έχουμε πατήσει στις μετέπειτα διαπραγματεύσεις?Αν υποθέσουμε ότι φτάνουμε ποτέ σ`αυτές?
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και περιμένω με εξαιρετικό ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις σας!
    Καλό σας βράδυ!

  71. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Θάνο Καλημέρα,

    Ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση που οφείλεται σε ανωτέρα βία.

    Επίτρεψέ μου μια μικρή ακόμη καθυστέρηση, για να δώσω πιο ολοκληρωμένα την άποψή μου για το ενδιαφέρον ερώτημα που θέτεις.

  72. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Θάνο,

    Το ερώτημα που θέτεις είναι, κατ΄ουσίαν, πολιτικό και όχι στρατιωτικό. Το άθρο που προηγήθηκε σχολίαζε τη στρατιωτική αντίδραση σε ένα δεδομένο πολιτικό σενάριο. Αυτό είναι ουσιωδώς διαφορετικό από το ποια πρέπει να είναι η πολιτική αντίδραση (και δευτερευόντως η συναφής στρατιωτική).

    Αφού λοιπόν θέτεις το ερώτημα, η δική μου απάντηση – πολύ πρόχειρα: Η Ελλάς επί χρόνια έχει ασκήσει πολιτική παθητικής ανοχής στη συστηματική και έμπρακτη αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της από την Τουρκία. Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει ένα de facto (όχι και de jure, πάντως) status quo. Φυσικά, πολύ σοβαρότερη είναι η κατοχύρωση παρέμβασης της Τουρκίας στη μουσουλμανική μεινότητα στη Θράκη.

    Η κατάσταση αυτή δε μπορεί να ανατραπεί άμεσα, άγαρμπα και χωρίς προσεκτική προετοιμασία. Για την ανατροπή της δεν έχει σημασία μόνον η (όποια) στρατιωτική ισορροπία ή ο στρατιωτικός χειρισμός που θα απαιτηθεί, αλλά η συνολική τοποθέτηση της χώρας στη διεθνή σκακιέρα. Η στρατιωτική είναι μία, μόνον, από τις διαστάσεις που προβλήματος.

    Κατά την άποψή μου, αν και η συγκυρία είναι αρκετά δύσκολη λόγω οικονομική κρίσης (σε ό,τι αφορά τη θέση μας στο διεθνές σκηνικό, καθώς και το ευάλωτο της οικονομίας), η χώρα θα πρέπει προσεκτικά να αποφασίσει ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές της και ποια είναι η αντίδρασή της σε κάθε περίπτωση, να τις διαμηνύσει διακριτικά (και προληπτικά) προς όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, και να έχει πλήρη επίγνωση του ότι δε μπορεί να αποτρέψει την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας αν δεν είναι διατεθειμένη να παρακολουθήσει αποφασιστικά και μέχρι τέλους την κλιμάκωση που αναπόφευκτα θα ακολουθήσει (γιατί αλλιώς θα βρεθεί σε χειρότερη κατάσταση από την αρχική).

    Κι επειδή αυτό αποτελεί δύσκολη πολιτική, εναλλακτικά και ως ελάχιστο μέτρο αντίδρασης στο de facto καθεστώς που σταδιακά αποκαθίσταται, θα πρέπει να ακολουθήσει τη δική της πολιτική έμπρακτης αμφισβήτησης του νομικού καθεστώτος που ισχύει (χωρίς όμως και να το δηλώνει), με παραβιάσεις ΕΧΥ, ΕΕΧ και ενδεχομένως και άλλες συναφείς ενέργειες – με πολύ προσεκτικές διπλωματικές διατυπώσεις εάν και όποτε τίθεται διπλωματικό θέμα.

    Αλλά αυτό είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, και κατ΄εξοχήν πολιτική – και ΟΧΙ στρατιωτική.

  73. Ο/Η thanos814 λέει:

    αγαπητέ βελισάριε ελπίζω η ανωτέρω βία που σε κράτησε μακριά να μην ήταν κάτι άσχημο και να τέλειωσε με τον πιο καλό τρόπο για σένα!

    στα δικά μας τώρα,με εκπλήσσεις απίστευτα!
    -τι ακριβώς εννοείς στην τελευταία παράγραφο «…θα πρέπει να ακολουθήσει τη δική της πολιτική έμπρακτης αμφισβήτησης του νομικού καθεστώτος που ισχύει (χωρίς όμως και να το δηλώνει), με παραβιάσεις ΕΧΥ, ΕΕΧ και ενδεχομένως και άλλες συναφείς ενέργειες – με πολύ προσεκτικές διπλωματικές διατυπώσεις εάν και όποτε τίθεται διπλωματικό θέμα….»???η Ελλάδα να ξεκινήσει παραβιάσεις? ή εγώ δε κατάλαβα καθόλου καλά?

    -επίσης με την ευκαιρία, μπορείς σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις την διαφορά de facto και de jure??νομίζω έχασα λίγο από την ανάλυση σου πιο πάνω..

    -ακόμη: μου λες ότι το ερώτημα που έθεσα είναι πολιτικό (που είναι) ενώ το άρθρο αφορά το στρατιωτικό κομμάτι του πως αντιδρούμε. όμως η στρατιωτική αντίδραση δεν είναι απολύτως σχετική με την πολιτική απόφαση? δεν είναι 2 έννοιες αλληλένδετες πολιτική απόφαση-στρατιωτική αντίδραση? εξάλλου έγραψες «…Η προτεινόμενη προσέγγιση επίσης δε στερείται δυσκολίας και αδυναμιών. Η βασική δυσκολία της είναι κατά βάσιν πολιτική: για τις περιδεείς ελληνικές πολιτικές ηγεσίες…»

    -πιστεύεις όντως ότι τα πράγματα στη Θράκη είναι πιο άσχημα από τις παραβιάσεις στο αιγαίο?

    -κάτι πολύ συγκεκριμένο: πως θα πρέπει να αντιδράσουμε αν αύριο ξεκινήσουν έρευνες έξω από το Καστελόριζο λόγου χάρη? έχουμε το χρονικό περιθώριο για σωστή τοποθέτηση στην διεθνή σκακιέρα ή θα πρέπει να αντιδράσουμε «άγαρμπα» (ανεξαρτήτως πως θα εξελιχθεί η σύγκρουση).

    ευχαριστώ θερμά για το χρόνο σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s