Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των ΤΘ, Μέρος Γ’: Ίλες και Ουλαμοί Μέσων Αρμάτων

Γράφει ο Αρματιστής

1

Τα άρματα αποτελούν ένα από τα πλέον σημαντικά οπλικά συστήματα του στρατού και ταυτόχρονα τα πλέον δαπανηρά όσο αφορά το κόστος κτήσης – λειτουργίας. Οι μονάδες αρμάτων, αλλά και οι μονάδες των λοιπών Όπλων και Σωμάτων του στρατού, αποτελούν απαιτητικούς οργανισμούς όσον αφορά την οργάνωση, τη διοίκησή και την προς πόλεμο προετοιμασία τους. Η διεξαγωγή της σύγχρονης μάχης αποτελεί πλέον μια πολύ δύσκολη υπόθεση που στο κλιμάκιο της Ομάδας – Διμοιρίας  Ουλαμού μόνο προσεκτικά επιλεγμένοι και άριστα εκπαιδευμένοι μικροί διοικητέςμπορούν να διευθύνουν. Επομένως η απαίτηση για τη διοίκηση των ουλαμών αρμάτων και αναγνωρίσεως από ικανούς και άριστους επαγγελματίες διοικητές είναι όχι μόνο προφανής, αλλά επιτακτική.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΟΥΛΑΜΩΝ ΑΡΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ

Η ποιότητα των διοικήσεων των Ελληνικών ΤΘ στο κλιμάκιο των διοικητών των ΤΘ Ταξιαρχιών, των ΕΜΑ-ΕΑΝ και των ΙΜΑ-ΙΛΑΝ, βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Η Σχολή Τεθωρακισμένων (ΣΑΤΘ) κάνει σπουδαία δουλειά και διατίθεται πλέον μακρά γνώση, εμπειρία και παράδοση που μεταλαμπαδεύονται στους νεώτερους.

Έχω όμως τη γνώμη ότι υπάρχει πρόβλημα στηνκάλυψη του απαιτούμενου αριθμού διοικητών Ουλαμών Μέσων Αρμάτων (ΟΥΜΑ), Ουλαμών Αναγνωρίσεως (ΟΥΛΑΝ), Ουλαμών Ανιχνευτών (ΟΥΛΑΝΙΧ) και Ουλαμών Όλμων 4,2’’ με επαγγελματίες αξιωματικούς. Με βάση τα προβλεπόμενα από τις συνθέσεις οι διοικητές αυτοί θα πρέπει να είναι ανθυπίλαρχοι (ανθυπολοχαγοί), αν και οι πίνακες συνθέσεως δεν πρέπει να θεωρούνται ως κάτι το δεσμευτικό όσον αφορά τη στελέχωση των μονάδων με αξιωματικούς και υπαξιωματικούς συγκεκριμένων βαθμών, αλλά ως ένας οδηγός που αφ’ ενός υποδεικνύει το «ορθόν» και αφ’ ετέρου καθορίζει τις οργανικές θέσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών στις μονάδες κατά βαθμό. Όταν όμως τα Ελληνικά ΤΘ διαθέτουν (σύμφωνα με ανοικτές πηγές) 1.200 περίπου άρματα, αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται και 300(+) διοικητές μάχιμων ουλαμών, που βεβαίως δεν μπορούν να προέλθουν από τους 30-40 ανθυπίλαρχους που εξέρχονται από τη Σχολή Ευελπίδων κάθε χρόνο. Παλαιότερα – πριν μια 15ετία περίπου – ο απαιτούμενος αριθμός ουλαμαγών (αλλά και διμοιριτών των λοιπών Όπλων και Σωμάτων), καλυπτόταν σε ποσοστό άνω του 90% από Δόκιμους Έφεδρους Αξιωματικούς (ΔΕΑ). Τότε όμως η θητεία είχε μεγάλη διάρκεια και παρεχόταν ικανοποιητικός χρόνος για την εκπαίδευση των ΔΕΑ στις σχολές και στις μονάδες, αν και σε καμιά περίπτωση ο αναγκαίος. Όμως και αυτός ο τρόπος απεδείχθη ατελέσφορος, αφού οι ΔΕΑ (κατά τη συνήθη Ελληνική πρακτική) έπαιρναν σύντομα μετάθεση για τις μονάδες και τις υπηρεσίες του εσωτερικού, με αποτέλεσμα οι επιλαρχίες να βρίσκονται σε μια αέναη διαδικασία εκπαίδευσης νέων ουλαμαγών. Κατά την παρούσα περίοδο που η θητεία έχει μειωθεί σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα και οι Επιλαρχίες έχουν εξοπλιστεί με σύγχρονα άρματα που εκ των πραγμάτων θέτουν και υψηλές απαιτήσεις διοίκησης και επάνδρωσης, θα ήταν πιστεύω ανόητο να αναζητούνται οι Ουλαμαγοί των τεθωρακισμένων μονάδων στους ΔΕΑ των οποίων η εκπαίδευση δεν διαρκεί περισσότερο από 4 μήνες, η δε θητεία τους στις μονάδες εκστρατείας διαρκεί ακόμη λιγότερο, ή και καθόλου.

Παρούσα κατάσταση

Από διάφορες πληροφορίες φαίνεται ότι σήμερα οι ΔΕΑ έχουν πάψει να αναλαμβάνουν – κατά το μάλλον – καθήκοντα ουλαμαγών και ένας μεγάλος έως και πολύ μεγάλος αριθμός ουλαμών, αλλά και διμοιριών για τα λοιπά Όπλα και Σώματα, διοικείται από ΕΜΘ. Είναι βέβαιο ότι κάποιοι εξ αυτών των βαθμοφόρων διαθέτουν εξαιρετικές επαγγελματικές ικανότητες και γνώσεις (και το δηλώνω μετά λόγου γνώσεως), αλλά αποτελεί ένα κρίσιμο ζήτημα αν αυτές από μόνες τους κρίνονται επαρκείς για να τους ανατίθενται καθήκοντα διμοιριτών και ουλαμαγών. Συγκεκριμένα, το ερώτημα τίθεται ως εξής: «Πως μπορεί κάποιοι μόνιμοι επαγγελματίες βαθμοφόροι να διοικούν διμοιρίες και ουλαμούς, όταν αφ’ ενός δεν έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση σε κάποια σχολή του στρατού που να εκπαιδεύει βαθμοφόρους για να εξελιχθούν σε ικανούς διοικητές μικρών κλιμακίων και αφ’ ετέρου δεν έχουν φοιτήσει στα βασικά σχολεία ουλαμαγών – διμοιριτών των Όπλων και Σωμάτων;».

Είναι όμως ενδιαφέρον και προκαλεί απορία ότι, ενώ επιδιώχθηκε η επάνδρωση των αρμάτων με «μόνιμους επαγγελματίες στρατιώτες», δεν έγινε κατανοητό ότι πρωταρχικά θα έπρεπε να επιλυθεί το ζήτημα της διοίκησης των Ουλαμών αρμάτων από μόνιμους επαγγελματίες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς βαθμού επιλοχία ή αρχιλοχία. Φυσικά, για λόγους δικαιοσύνης θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο σκοπός των ατελέσφορων και αποτυχημένων προσπαθειών για την «επαγγελματικοποίηση» του στρατού, δεν ήταν η αύξηση της μαχητικής του ισχύος, αλλά η μείωση ή και η κατάργηση της «επάρατης» για πολλούς υποχρεωτικής στράτευσης των νέων.

Στο πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι ανάγκες των Επιλαρχιών σε βασικούς επιτελείς και σε διοικητές των τμημάτων που διεξάγουν τη μάχη (ΙΜΑ, ΟΥΜΑ, ΟΥΛΑΝΙΧ). Οι απαιτήσεις εκτιμήθηκαν με βάση την ομαδοποίηση των υπαρχόντων αρμάτων σε 30 ΕΜΑ. Το μοντέλο δεν είναι επαρκές δεδομένου ότι τα τεθωρακισμένα διαθέτουν ΕΑΝ, ΙΛΑΝ και ανεξάρτητες ΙΜΑ, καθώς και ΕΜΑ με σύνθεση 4 ΙΜΑ. Ως εκ τούτου τα στοιχεία του πίνακα δεν είναι ακριβή, αλλά απεικονίζουν κατά προσέγγιση τις ανάγκες, που βεβαίως είναι κατά πολύ μεγαλύτερες. Επίσης στο πίνακα δεν περιλαμβάνονται οι απαιτήσεις των Επιλαρχιών στους επιτελείς των 1ων και 2ων γραφείων, σε αξιωματικούς συνδέσμους και αεροπορικής υποστηρίξεως, καθώς και στους διοικητές των ουλαμών υποστήριξης των Ιλών Διοικήσεως (Συντηρήσεως, Μεταφορών, Μισθοτροφοδοσίας και Διοικήσεως Επιλαρχίας).

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. Απαιτήσεις Επιλαρχιών σε επιτελείς και διοικητές Ιλών και Ουλαμών.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. Απαιτήσεις Επιλαρχιών σε επιτελείς και διοικητές Ιλών και Ουλαμών.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΤΗΣΗ ΔΙΜΟΙΡΙΤΩΝ ΚΑΙ ΟΥΛΑΜΑΓΩΝ

Το πρόβλημα της διοίκησης των τμημάτων επιπέδου διμοιρίας (ουλαμός για τα ΤΘ και το ΠΒ) είναι γενικότερο και αφορά όλα τα Όπλα και Σώματα του στρατού. Είναι προφανές ότι η Σχολή Ευελπίδων δεν μπορεί να αποδώσει τους απαιτούμενους αριθμούς αξιωματικών για να αναλάβουν τη διοίκηση των ουλαμών μάχης των τεθωρακισμένων μονάδων(αλλά και των διμοιριών για τα λοιπά Όπλα και Σώματα) και ως εκ τούτου η κάλυψη των απαιτήσεων θα πρέπει να αναζητηθεί και από άλλες πηγές. Σε κάθε περίπτωση όμως, η πρόσκτηση των απαιτούμενων διοικητών ουλαμών – διμοιριών θα πρέπει να αναζητηθεί κατά προτεραιότητα από τη κατηγορία των μόνιμων αξιωματικών, ανθυπασπιστών και υπαξιωματικών. Ειδικότερα και όσο αφορά τους διοικητικούς μόνιμους υπαξιωματικούς, η χρησιμοποίησή τους μέχρι και το βαθμό του αρχιλοχία αποκλειστικά και μόνο ως διμοιριτών και ουλαμαγών σε λόχους ίλες και πυροβολαρχίες θα πρέπει να επιβληθεί και να θεωρηθεί ως «εκ των ων ουκ άνευ» για την εν συνεχεία εξέλιξή τους.

Η χρησιμοποίηση ΔΕΑ ως διμοιριτών και ουλαμαγών

Η χρησιμοποίηση εφέδρων αξιωματικών ως διμοιριτών και ουλαμαγών δεν πρέπει να αποκλείεται αλλά να επιδιώκεται, εφόσον βεβαίως αλλάξει ριζικά το καθεστώς επιλογής και εκπαίδευσης αυτών, καθώς και ο χρόνος παραμονής τους στις μονάδες μετά την αποφοίτησή τους από τις σχολές ΥΕΑ. Κρίσιμα στοιχεία για την επιλογή ενός κληρωτού ως ΥΕΑ και στη συνέχεια η εξέλιξη του σε ΔΕΑ και τέλος η ονομασία του σε έφεδρο ανθυπολοχαγό, πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι:

  • Η θετική απόφαση του υποψήφιου να υπηρετήσει μεγαλύτερης διάρκειας θητεία (ίσως και με τη παροχή κάποιων ωφελημάτων) προκειμένου να γίνει έφεδρος αξιωματικός.
  • Η επιλογή των ΥΕΑ από κληρωτούς που διαθέτουν ακαδημαϊκό τίτλο σπουδών και διαθέτουν συγκεκριμένα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα.
  • Η διάρκεια της εκπαίδευσης των ΥΕΑ να είναι τουλάχιστο 8 μήνες.
  • Οι ΔΕΑ να υπηρετούν σε μονάδες εκστρατείας τουλάχιστο για 12 μήνες προκειμένου να ονομαστούν κατά την απόλυσή τους έφεδροι ανθυπολοχαγοί.

Η χρησιμοποίηση επαγγελματιών οπλιτών ως διμοιριτών και ουλαμαγών

Αρχικά και σε περίπτωση που συνεχιστεί η πρόσληψη επαγγελματιών οπλιτών, θα πρέπει να δοθεί αξιόπιστη λύση στις διαδικασίες μέσα από τις οποίες θα πρέπει να προσλαμβάνονται. Η μέχρι σήμερα πρόσληψη των ΟΠΥ, ΕΠΥ και ΕΠΟΠ, μέσω εσωτερικών εξετάσεων του στρατού, απεδείχθη στην πράξη αστεία (και μιλώ μετά λόγου γνώσεως). Αυτοί που προσελήφθησαν – εν πολλοίς με διαβλητές πολιτικές πελατειακές διαδικασίες – δεν ήταν και ό,τι το καλύτερο. Πιστεύω ότι μελλοντικά θα πρέπει να επιλέγονται μέσω των πανελλαδικών εξετάσεων, οι οποίες στην κοινή συνείδηση έχουν καθιερωθεί ως αδιάβλητες. Ανεξάρτητα όμως του τρόπου πρόσληψης των ΕΠΟΠ, η χρησιμοποίηση αυτών ύστερα από κάποια χρόνια υπηρεσίας ως διμοιριτών, θα πρέπει να ακολουθεί κάποιες θεσμοθετημένες σοβαρές διαδικασίες λόγω και της κρισιμότητας και σοβαρότητας των καθηκόντων που θα πρέπει να αναλάβουν, όπως:

  • Βασικό κριτήριο θα πρέπει να αποτελεί η επιτυχής φοίτηση τους κατόπιν διαγωνισμού σε σχολείο (σχολή) του στρατού που θα παρέχει εκπαίδευση διοικήσεως μικρών κλιμακίων σε βαθμοφόρους οπλίτες και σαν τέτοιο σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι οι Λόχοι Υποψηφίων Βαθμοφόρων (ΙΛΥΒ για τα τεθωρακισμένα).
  • Η υποψήφιοι για το διαγωνισμό για φοίτηση στο υπόψη σχολείο θα πρέπει να προτείνονται από τους διοικητές των μονάδων εκστρατείας με βάση το μητρώο του υποψήφιου και αυστηρά καθορισμένα κριτήρια επιλογής.
  • Αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από τη παραπάνω σχολή οι επαγγελματίες οπλίτες θα πρέπει να παρακολουθήσουν τα βασικά σχολεία διμοιριτών – ουλαμαγών των Όπλων και Σωμάτων από τα οποία και θα κρίνονται ικανοί (ή μη ικανοί) για την ανάληψη καθηκόντων διμοιρίτη ή ουλαμαγού.

Ανεξάρτητα όμως των λύσεων που μπορούν να δοθούν στο μείζον πρόβλημα της πρόσκτησης ικανών επαγγελματιών ως διοικητών ουλαμών και διμοιριών όλων των Όπλων και Σωμάτων του στρατού, θα πρέπει όλοι οι νέοι ανθυπίλαρχοι και οι μόνιμοι υπαξιωματικοί των τεθωρακισμένων αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από τα βασικά τμήματα της σχολής ΤΘ να μετατίθενται στις ΕΜΑ και τις ΕΑΝ, όπου και θα αναλαμβάνουν αποκλειστικά και μόνο καθήκοντα στις Ίλες αρμάτων και αναγνωρίσεως. Το μεγάλο σχολείο είναι αποκλειστικά και μόνο οι επιλαρχίες αρμάτων και αναγνωρίσεως και όχι τα ΚΕΝ και μάλιστα για τη ανόητη βασική εκπαίδευση των 3 εβδομάδων που παρέχουν τώρα. Στις επιλαρχίες κτυπά η καρδιά των τεθωρακισμένων, εκεί ζυμώνονται και πλάθονται οι νέοι αρματιστές για να εξελιχθούν στη συνέχεια σε ικανούς διοικητές των τεθωρακισμένων ιλών επιλαρχιών και τεθωρακισμένων σχηματισμών και εκεί υπάρχουν οι ανάγκες.

 

Από τη ΤΑΜΣ «ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ» επιπέδου Συγκροτήματος Ίλης Μέσων Αρμάτων (Σ.ΙΜΑ) που διεξήχθη από τις 4-7/3/2014 υπό τη διεύθυνση της Σχολής ΤΘ, από  το βασικό ενοποιημένο  τμήμα  Ανθυπολοχαγών (ΠΖ - ΤΘ - ΑΣ)  Τάξεως  2013

Από τη ΤΑΜΣ «ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ» επιπέδου Συγκροτήματος Ίλης Μέσων Αρμάτων
(Σ.ΙΜΑ) που διεξήχθη από τις 4-7/3/2014 υπό τη διεύθυνση της Σχολής ΤΘ, από
το βασικό ενοποιημένο τμήμα Ανθυπολοχαγών (ΠΖ – ΤΘ – ΑΣ) Τάξεως 2013

Μια γενικότερη ιστορική αναφορά για το ζήτημα της παραγωγής των αξιωματικών και υπαξιωματικών του στρατού και των διοικητών των κλιμακίων Διμοιρίας και Ουλαμού, παρουσιάζεται στο τέλος του παρόντος κειμένου.

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΟΥΛΑΜΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΡΜΑΤΩΝ (ΟΥΜΑ)

Τα σημερινά άρματα μάχης αποτελούν για το Στρατό Ξηράς ότι τα μαχητικά Α/Φ για την Πολεμική Αεροπορία, αναφορικά με τις δυνατότητές τους ως πολεμικών μηχανών, τη μεταφερόμενη ισχύ, τις απαιτήσεις εκπαίδευσης των χειριστών, την επάνδρωση με επαρκή πληρώματα, το χειρισμό στη μάχη, τη συντήρηση, το κόστος κτήσης – χρήσης και τα αναμενόμενα αποτελέσματα από τη συμμετοχή τους στη διεξαγωγή της πολέμου.

Τα μαχητικά Α/Φ τα χειρίζονται όμως μόνιμοι αξιωματικοί που επιλέγονται μέσα από μια απαιτητική διαδικασία και υφίστανται μια μακρά, απαιτητική, σκληρή, υψηλού επιπέδου και μεγάλου κόστους εκπαίδευση. Στην ερώτηση ποιοι πρέπει να διοικούν τους ουλαμούς αρμάτων και από ποια κατηγορία στελεχών και από ποιες σχολές θα πρέπει να προέρχονται οι υπόψη διοικητές, η απάντηση έχει ήδη δοθεί. Υπάρχει όμως ακόμη ένα κρίσιμο ερώτημα:

Πόσα άρματα μπορεί να διοικήσει ένας διοικητής ουλαμού αρμάτων;

Κατά την άποψή μου, ο Ουλαμαγός δεν μπορεί να διοικήσει περισσότερα από 3 άρματα.

3

Ο Ουλαμαγός μπορεί να διοικήσει σε περίοδο επιχειρήσεων μόνο τα άρματα που βρίσκονται αμέσως δεξιά και αριστερά του. Και αυτό αποκτά κρίσιμη σημασία σε περιοχές με έντονο εδαφικό ανάγλυφο και σε κορεσμένο ηλεκτρομαγνητικό περιβάλλον. Αναφέρομαι σε «περίοδο επιχειρήσεων», επειδή οι ασκήσεις και οι προσομοιώσεις στους Η/Υ, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρά συμπεράσματα αφού διεξάγονται σε εικονικό έδαφος απουσία εχθρού και πυρών.

Ιστορικά έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα μοντέλα σύνθεσης των Ουλαμών αρμάτων. Οι στρατοί του Συμφώνου της Βαρσοβίας χρησιμοποίησαν το μοντέλο των 3 αρμάτων. Ο Ισραηλινός στρατός, που συμμετείχε στις μεγαλύτερες μάχες αρμάτων μετά το Β’ Π.Π., χρησιμοποιεί αδιάλειπτα το μοντέλο των 3 αρμάτων. Από την άλλη πλευρά οι Νατοϊκοί στρατοί κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου χρησιμοποίησαν ευρέως το «Αμερικανικό» μοντέλο των 5 αρμάτων, το οποίο άρχισαν να το εγκαταλείπουν τη δεκαετία του 1990 για να μεταπέσουν σε αυτό των 4 αρμάτων, το οποίο από το 1994 περίπου, ακολούθησαν και τα Ελληνικά τεθωρακισμένα. Είναι απόλυτα σαφές ότι τα Ελληνικά ΤΘ δεν μετέβησαν στον ΟΥΜΑ των 4 αρμάτων επειδή αυτό προέκυψε ως αποτέλεσμα διεξοδικών μελετών, δοκιμών και ασκήσεων. Απλά ο Ελληνικός Στρατός ακολούθησε τη πεπατημένη οδό της μίμησης του Αμερικανικού μοντέλου οργάνωσης των ΟΥΜΑ, των ΙΜΑ και των Επιλαρχιών.

Πιστεύω ότι το κρίσιμο κριτήριο για την επιλογή του μοντέλου του ΟΥΜΑ των 3 αρμάτων για όσους στρατούς το ακολουθούν, αποτέλεσε η ευκολία διοικήσεως που προσφέρει. Ιστορικά το τριαδικό σύστημα οργάνωσης, απέδειξε ότι διαθέτει περισσότερα πλεονεκτήματα και για αυτό το λόγο το ακολουθούν οι περισσότεροι στρατοί. Δημιουργούνται ως εκ τούτου απορίες για τους λόγους που ενώ ο στρατός μας εφαρμόζει το τρίγωνο σύστημα σύνθεσης μέχρι και το κλιμάκιο της διμοιρίας πεζικού, ο ΟΥΜΑ είναι οργανωμένος με βάση το τετράγωνο σύστημα και ο ουλαμαγός αρμάτων καλείται να διοικήσει 4 άρματα. Στον αντίλογο ότι και ο ΟΥΜΑ είναι οργανωμένος με βάση το τρίγωνο σύστημα και ο ουλαμαγός διοικεί 3 άρματα, όπως ο ίλαρχος ο λοχαγός και ο διμοιρίτης διοικούν τρία κλιμάκια, η απάντηση είναι ότι κανένας εκ των αναφερομένων δεν μάχεται με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Ο διμοιρίτης είναι μεν προωθημένος για να ασκεί έλεγχο, αλλά δεν πυροβολεί. Ο ουλαμαγός διοικεί τα 3 άρματα του ουλαμού του και συγχρόνως μάχεται και ο ίδιος διοικώντας ως αρχηγός πληρώματος το άρμα του.

Το άρμα μάχης είναι μια πολυσύνθετη πολεμική μηχανή μεγάλων δυνατοτήτων που διαρκώς εξελίσσεται τεχνολογικά προκειμένου να συνεχίσει να κυριαρχεί και στο μελλοντικό πεδίο της μάχης. Είναι υπερβολικό, με βάση τη δική μου τουλάχιστο γνώση και εμπειρία, να θέλουμε ένας νεαρός αξιωματικός, ανθυπασπιστής ή υπαξιωματικός, να διοικήσει 4 κρίσιμης σημασίας πολεμικές μηχανές και μάλιστα σε ένα πεδίο μάχης που διαρκώς εξελίσσεται προς το πολυπλοκότερο. Η μείωση του αριθμού των αρμάτων του ουλαμού αποτελεί, κατά τη δική μου θεώρηση, κάτι περισσότερο από απαίτηση.

6

Πρόταση

Το μοντέλο του ΟΥΜΑ των 3 αρμάτων είναι περισσότερο αποτελεσματικό στη διοίκησή του, προσφέρει μεγαλύτερο βαθμό ευκινησίας και θα πρέπει να αποτελέσει τη βάση συγκρότησης των μονάδων των Ελληνικών τεθωρακισμένων.

Ο κύριος αντίλογος στον ουλαμό των 3 αρμάτων είναι ότι η υπόψη οργάνωση δεν είναι ισχυρή. «Τα 3 άρματα είναι λίγα». Όμως το επιχείρημα είναι παραπλανητικό. Το ζήτημα είναι το πώς βλέπει κάποιος την οργάνωση των τεθωρακισμένων: Με βάση την αντίληψη ότι τα άρματα αποτελούν δύναμη υποστήριξης των σχηματισμών πεζικού και ως εκ τούτου επιβάλλεται το κάθε τάγμα να πάρει και «κάτι» από άρματα; Ή με βάση την αντίληψη ότι στο πεδίο της μάχης [και ειδικά στο βατό σε άρματα πεδίο μάχης] κυριαρχούν οι τεθωρακισμένοι σχηματισμοί; Η πρώτη θεώρηση, που είναι και κυρίαρχη στον Ελληνικό Στρατό, θεωρεί τους ΟΥΜΑ των 3 αρμάτων ασθενείς και απαιτεί Ουλαμούς των 5 ή των 4 αρμάτων [τι μπορούν να προσφέρουν 3 άρματα σε ένα τάγμα πεζικού;]. Στην τεθωρακισμένη όμως αντίληψη που αποβλέπει στη διεξαγωγή αγώνα κινήσεων, ο ΟΥΜΑ των 3 αρμάτων αποτελεί ένα από τα πολλά στοιχεία που συνθέτουν την ισχύ της ΕΜΑ και της ΤΘ ταξιαρχίας.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο ΟΥΜΑ των 3 αρμάτων δεν πρέπει να αποτελεί επιλογή, επειδή στην περίπτωση που θα «χάσει» ένα άρμα, θα χάσει και το 1/3 της δύναμής του. Έχω την άποψη ότι δεν μπορούμε να κάνουμε συγκρότηση με αυτές τις σκέψεις. Οι απώλειες στο πόλεμο είναι αναπόφευκτες. Και ο ΟΥΜΑ των 4 αρμάτων μπορεί να χάσει 2 άρματα. Δηλαδή το ½ της δύναμής του. Ακόμη και μια ΤΘ ταξιαρχία μπορεί να εξαερωθεί, όπως η 188 Ισραηλινή ΤΘ Ταξιαρχία, που στη μάχη στα υψώματα του Γκολάν για την αναχαίτιση της Συριακής επίθεσης στο πόλεμο του 1973, έχασε όλα τα άρματά της στο πρώτο 24ώρο του πολέμου και στο τέλος και τον διοικητή της.

Κατόπιν των παραπάνω, υποστηρίζω ανεπιφύλαχτα ότι τα Ελληνικά τεθωρακισμένα θα πρέπει να υιοθετήσουν το μοντέλο του Ουλαμού Μέσων Αρμάτων των 3 αρμάτων.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΙΛΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΡΜΑΤΩΝ (ΙΜΑ)

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το Αμερικανικό εγχειρίδιο για τον ουλαμό αρμάτων (FM 17-15 «TANK PLATOON» έκδοσης Δεκεμβρίου 2012) και το αντίστοιχο για το συγκρότημα ίλης – λόχου Μ/Κ πεζικού (FM 3-90.1 [πρώην FM 71-1] «TANK AND MECHANIZED INFANTRY COMPANY TEAM» έκδοσης Δεκεμβρίου 2002) αντιλαμβάνονται την ΙΜΑ ως ένα καθαρό κλιμάκιο μάχης που δεν διαθέτει οργανικά μέσα τεχνικής υποστήριξης. Και μολονότι τα προβλεπόμενα στα υπόψη εγχειρίδια για την οργάνωση του ΟΥΜΑ με 4 άρματα πέρασαν στα Ελληνικά τεθωρακισμένα, τα αναφερόμενα για την οργάνωση της ΙΜΑ ως κλιμάκιο μάχης αγνοήθηκαν.Με βάση τα παραπάνω εγχειρίδια, η ομάδα διοικήσεως της Ίλης αρμάτων του Αμερικανικού στρατού:

  • Διαθέτει δύο (2) άρματα για τον διοικητή και υποδιοικητή της ίλης, ένα (1) Μ113 στο οποίο επιβαίνει ο Αρχιλοχίας της Ίλης και δύο (2) οχήματα HUMMER εκ των οποίων το ένα χρησιμοποιείται από την ομάδα ΡΒΧ πολέμου και το άλλο από τον Master Gunner της Ίλης, ειδικότητα άγνωστη στον Ελληνικό Στρατό που μπορεί να αποδοθεί ως Αρχιπυροβολητής Ίλης.
  • Δεν διαθέτει οργανικό τμήμα τεχνικής υποστήριξης. Βεβαίως και όπως αναφέρει το δεύτερο ως άνω εγχειρίδιο, η ίλη αρμάτων του Αμερικάνικου στρατού προικοδοτείται από την επιλαρχία με στοιχείο συντηρήσεως. Η υπόψη «προικοδότηση» σημειώνει μια κρίσιμη διαφορά με ότι προβλέπεται για τις ΙΜΑ του Ελληνικού στρατού που διαθέτουν οργανική ομάδα συντηρήσεως. Στον Αμερικάνικο στρατό κάποιο άλλο τμήμα της επιλαρχίας που διαθέτει τη σχετική «τεχνογνωσία» είναι υπεύθυνο για την οργάνωση και την εκπαίδευση του προσωπικού της ομάδας συντηρήσεως που διατίθεται στις ίλες αρμάτων, την συντήρηση των μέσων της και τον εφοδιασμό της με τις προβλεπόμενες συλλογές εργαλείων και κλίμακες ανταλλακτικών.

(Συνοπτική περιγραφή των καθηκόντων του «αρχιπυροβολητή» υπάρχει στο Παράρτημα Α’, στο τέλος του κειμένου.)

Σύνθεση Ίλης του Αμερικανικού Στρατού (FM 3.90)

Σύνθεση Ίλης του Αμερικανικού Στρατού (FM 3-90.1)

Προτάσεις

Η ΙΜΑ επιβάλλεται να οργανωθεί αποκλειστικά και μόνο ως Κλιμάκιο Μάχης.

Η ΙΜΑ πέρα από την «ελάφρυνση» που επιτυγχάνεται με την σύνθεση των ΟΥΜΑ με 3 άρματα, επιβάλλεται να ελαφρύνει και από τα στοιχεία Διοικητικής Μέριμνας ώστε να αποτελέσει ένα μικρό και ευέλικτο τμήμα οργανωμένο αποκλειστικά και μόνο για τη διεξαγωγή της μάχης. Ως εκ τούτου πρέπει να απαλλαγεί από όλες τις δουλείες διοικητικής μέριμνας (ΔΜ) που την περισπούν από την εκπαίδευση στην ειρήνη και τη διεξαγωγή της μάχης στο πόλεμο. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο διοικητής της ΙΜΑ απαλλάσσεται από την ευθύνη των όσων αφορούν τη ΔΜ του τμήματός του. Η ευθύνη, το ενδιαφέρον, η μέριμνα, η αγωνία, που θα εκδηλώνονται με την αναφορά των προβλημάτων και την υποβολή αιτήσεων στην ειρήνη και το πόλεμο αλλά και την ανάληψη του συντονισμού των ενεργειών των τμημάτων υποστήριξης ΔΜ που θα διαθέτει η επιλαρχία θα πρέπει να παραμένουν, όμως η διοίκηση και ο έλεγχος των τμημάτων και μέσων υποστήριξης ΔΜ, καθώς και η θεραπεία των αναγκών επιβάλλεται να αναληφθούν από την Επιλαρχία.

1η πρόταση: Κατάργηση των Ομάδων Συντηρήσεως των ΙΜΑ

Η σημαντικότερη δουλεία από την οποία πρέπει να απαλλαγούν οι ΙΜΑ, είναι η συντήρηση και η περισυλλογή του υλικού τους κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Η επισκευή της βλάβης και η περισυλλογή των αρμάτων στο πεδίο της μάχης, δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι αρμοδιότητα της ΙΜΑ που κινείται και μάχεται, αλλά του Ουλαμού Συντηρήσεως που ακολουθεί.

Ομάδα Συντηρήσεως ΙΜΑ

Ομάδα Συντηρήσεως ΙΜΑ

Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την ειρηνική περίοδο, οι ομάδες συντηρήσεως των ΙΜΑ είναι ανενεργές, δεν διαθέτουν προσωπικό και σε περίπτωση πολέμου ενεργοποιούνται από ενεργό προσωπικό του ουλαμού συντηρήσεως και από εφέδρους. Και αυτό είναι προφανές ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει αξιόπιστα και αποτελεσματικά στο πόλεμο. Δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτι στο πόλεμο όταν δεν λειτουργεί στην ειρηνική περίοδο. Κατόπιν των αναφερθέντων, επιβάλλεται τα μέσα και τα υλικά των Ομάδων Συντηρήσεως των ΙΜΑ (δηλαδή το ΤΟΜΠ μεταφοράς των τεχνιτών, το άρμα περισυλλογής Μ88Α1 και η κινητή αποθήκη) να μεταφερθούν στους Ουλαμούς Συντηρήσεως των Επιλαρχιών.

Κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης ο Ουλαμός Συντηρήσεως θα αναπτύσσει τις Ομάδες Συντηρήσεως πίσω από τη γραμμή των Συγκροτημάτων Ιλών και Μ/Κ Λόχων με βάση το σχέδιο της Επιλαρχίας και τις κατευθύνσεις του 4ου Γραφείου και θα ενεργεί για τη θεραπεία των βλαβών και των τεχνικών προβλημάτων, καθώς και για τη περισυλλογή των αρμάτων που δεν μπορούν να επισκευαστούν στο σημείο της βλάβης. Η μετακίνηση των Ομάδων Συντηρήσεως των ΙΜΑ στον Ουλαμό Συντηρήσεως της Επιλαρχίας, θα έχει σαν αποτέλεσμα την παροχή αποτελεσματικότερης τεχνικής υποστήριξης κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Αυτό είναι προφανές, αφού οι απαιτήσεις τεχνικής υποστηρίξεως δεν μπορεί να είναι ίδιες για κάθε ΙΜΑ, δεδομένου ότι μια Ίλη μπορεί να μην απαιτήσει τεχνική υποστήριξη ή να απαιτήσει ελάχιστη και κάποια άλλη να απαιτήσει την επέμβαση του μεγαλύτερου μέρους του τεχνικού προσωπικού και των διαθέσιμων μέσων τεχνικής υποστήριξης. Γενικά θα πρέπει να ακολουθείται ο εξής κανόνας:

«Η Ίλη αναφέρει τη βλάβη και το σημείο της βλάβης και ο Ουλαμός  Συντηρήσεως επιλαμβάνεται της θεραπείας του προβλήματος»

Σε περίπτωση διάθεσης μιας ΙΜΑ σε ένα Μ/Κ Τάγμα, θα πρέπει η επιλαρχία να της διαθέτει μια πλήρη ομάδα συντηρήσεως.

10

2η πρόταση: Οι ΙΜΑ δεν πρέπει να διαθέτουν αποθήκες και υλικά

Οι ΙΜΑ θα πρέπει να απαλλαγούν από οτιδήποτε θυμίζει αποθήκη προς μεταφορά. Ότι θα χρειάζονται οι Ίλες θα πρέπει να τους το διαθέτουν οι διαχειρίσεις υλικού της Επιλαρχίας. Ελάχιστα υλικά πρέπει να βρίσκονται στις αποθήκες των Ιλών και αυτά θα είναι κυρίως καταυλισμού και στρατοπεδείας και ότι ακόμη για διαφόρους λόγους κατά τη διάρκεια της ειρήνης δεν βρίσκεται επί των αρμάτων, όπως οπλισμός, σταθμοί ασυρμάτου και άλλα ελεγχόμενα και ελκυστικά υλικά. Οι αποθήκες σιτιστών και τεχνικών αποθηκαρίων με τα σχέδια φορτώσεως των πολλών κιβωτίων που απορροφούν πολύτιμο χρόνο για την «ευπρεπή παρουσίασή τους στις διοικητικές επιθεωρήσεις», αποτελούν απαράδεκτο αναχρονισμό που επιβάλλεται να αποτελέσει παρελθόν. Οι ΙΜΑ θα πρέπει βεβαίως να διατηρήσουν τα αντίστοιχα όργανα [σιτιστή κ’ τεχνικό αποθηκάριο], αλλά κάτω από ένα άλλο λειτουργικό σχήμα που θα προβλέπει ότι θα ενεργούν υπό τον έλεγχο των αντίστοιχων Διαχειρίσεων για την ικανοποίηση των αναγκών με υλικά των ΙΜΑ. Το βάρος και η ευθύνη θα πρέπει να μεταφερθεί στις Διαχειρίσεις Υλικού της Επιλαρχίας. Η Ίλη πρέπει να ζητά και να τις παρέχονται τα αναγκαία και όχι να αποθηκεύει υλικά που θα πρέπει να μεταφέρει.

3η πρόταση: Ο υποδιοικητής της ΙΜΑ πρέπει να διαθέτει άρμα

Ο υποδιοικητής της Ίλης μέσων αρμάτων – και της ΕΜΑ – θα πρέπει να διαθέτει άρμα και να συμμετέχει ενεργά και εκ του σύνεγγυς στη διεξαγωγή της μάχης.

Στον Ε.Σ. οι υποδιοικητές των μονάδων [τάγμα, επιλαρχία, μοίρα] και των υπομονάδων [λόχος, ίλη, πυροβολαρχία] είναι κατά το ΕΕ 6-30Α (ΤΣ ΕΜΑ) οι βασικοί συντονιστές της διοικητικής μέριμνας. Ειδικότερα για τον υποδιοικητή της ΕΜΑ, το αναφερόμενο εγχειρίδιο προβλέπει ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα παραμένει στο κύριο Σταθμό Διοικήσεως από τον οποίο προΐσταται του επιτελείου, ενημερώνεται για τις επιχειρήσεις (μέσω χάρτου και ασυρμάτου) και είναι έτοιμος να αντικαταστήσει το διοικητή εφόσον απαιτηθεί. Όμως ο υποδιοικητής από τη στιγμή που αποτελεί τον «εν δυνάμει» αντικαταστάτη του διοικητή, θα πρέπει να ζει τη μάχη «εκ του σύνεγγυς», να συμμετέχει ενεργά σε αυτή, ώστε να είναι ενήμερος της τακτικής κατάστασης. Η άποψή μου είναι ότι οι υποδιοικητές των Ιλών και των Επιλαρχιών θα πρέπει να επιβαίνουν σε άρμα και να συμμετέχουν ενεργά στη διεξαγόμενη μάχη, διότι μόνο έτσι θα μπορούν να αντικαταστήσουν ομαλά το διοικητή εφόσον απαιτηθεί. Ακόμη, επιβάλλεται ο υποδιοικητής της ΙΜΑ να υπάρχει από την ειρηνική περίοδο και να μη διατίθεται επιστρατευτικά. Οι λόγοι είναι προφανείς και δεν χρειάζεται αιτιολόγηση.

4η πρόταση: Κατάργηση του 2ου διοικητικού οχήματος

Η παραπάνω 3η πρόταση για τη πρόβλεψη άρματος για τον υποδιοικητή της ΙΜΑ, οδηγεί στην κατάργηση του διοικητικού οχήματος (όχημα 240 GD με σταθμό ασύρματου) που προορίζεται για τον υπόψη αξιωματικό.

11

5η πρόταση: Κατάργηση των ΤΟΜΠ που προορίζονται για τους ΠΑΠ

Η κάθε ΙΜΑ διαθέτει ένα ΤΟΜΠ για τη μεταφορά του ΠΑΠ που θα της διατεθεί από την Α/Κ Μοίρα ΠΒ της αντίστοιχης ταξιαρχίας. Πιστεύω ότι τα υπόψη ΤΟΜΠ θα πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από κάτι αποτελεσματικότερο, όπως άρματα,για τους εξής λόγους:

  1. Αποτελεί σπατάλη η διάθεση ενός πολύτιμου ΤΟΜΠ (100 περίπου στο σύνολο των ΤΘ μονάδων) για τη μεταφορά ΕΝΟΣ (1) και μόνο αξιωματικού, όταν μάλιστα με τον αναφερόμενο αριθμό ΤΟΜΠ, μπορεί να μηχανοποιηθούν 2 τάγματα πεζικού.
  1. Η διάθεση ενός ΤΟΜΠ σε κάθε ΙΜΑ για τη μεταφορά των ΠΑΠ (μέχρι το 1977 προβλεπόταν άρμα), αποβλέπει στην παροχή της αναγκαίας προστασίας σε αυτόν, ώστε να κατευθύνει τα πυρά πυροβολικού από προωθημένες θέσεις πλησίον της ΙΜΑ. Όμως εκ των χρησιμοποιούμενων ΤΟΜΠ για τη μεταφορά των ΠΑΠ, αφ’ ενός κανένα δεν διαθέτει τα κατάλληλα μέσα παρατήρησης αναγνώρισης και επικοινωνιών για τη διευκόλυνση του έργου των ΠΑΠ και ειδικά σε συνθήκες περιορισμένης ορατότητας και αφ’ ετέρου ο βαθμός προστασίας που προσφέρουν για την εκτέλεση της αποστολής των ΠΑΠ από προωθημένες θέσεις κρίνεται – επιεικώς – ως απαράδεκτος. Ως εκ τούτου, ο ΠΑΠ είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει τα δικά του φορητά μέσα για την εκτέλεση της αποστολής του και την επικοινωνία με το ΚΔΠ της Μοίρας του, τα οποία αγνοώ πως μπορούν να τοποθετηθούν και να χρησιμοποιηθούν επί ενός ερπυστριοφόρου οχήματος που βρίσκεται σε κίνηση.
  1. Εφόσον κρίνεται ως κρίσιμη απαίτηση η ύπαρξη σε κάθε ΙΜΑ ενός ερπυστριοφόρου μέσου για τη μεταφορά των ΠΑΠ, αυτό επιβάλλεται να προσφέρει εξαιρετική προστασία στον αξιωματικό του πυροβολικού και αφ’ ετέρου να έχει εγκατεστημένα σταθερά επ΄ αυτού τα μέσα σκόπευσης παρατήρησης αναγνώρισης και μέτρησης αποστάσεων που απαιτούνται για τη την εκτέλεση της αποστολής του ΠΑΠ. Και τέτοιες δυνατότητες, μόνο τα άρματα διαθέτουν και μπορούν να προσφέρουν. Κατόπιν τούτου, η συγκεκριμένη απαίτηση μπορεί να ικανοποιηθεί από αποσυρόμενα άρματα που διαθέτουν θερμικά μέσα σκόπευσης παρατήρησης και τηλεμέτρησης [όπως τα Μ60Α3]. Τα υπόψη άρματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους ΠΑΠ αφού προηγουμένως τους αφαιρεθεί το πυροβόλο και γίνει έμφραξη της εξόδου του από το πύργο. Ίσως και κάποιες ακόμη τροποποιήσεις που θα αφορούσαν την εγκατάσταση επιπλέον οχημάτων και οργάνων παρατήρησης.

[Σημείωση: Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το πόσες πολλές κρίσιμες απαιτήσεις θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα άρματα που αποσύρονται και μάλιστα με τροποποιήσεις που μπορούν να εκτελεστούν από το 304 ΠΕΒ, με ιδιαίτερα χαμηλό κόστος, όπως αυτή που προτείνεται για τους ΠΑΠ. Μια ακόμη πολύ κρίσιμη απαίτηση που θα μπορούσε να ικανοποιηθεί από άρματα που αποσύρονται και η οποία θα αναφερθεί στο Δ’ Μέρος, είναι η αφαίρεση των πυροβόλων και του συστήματος περιστροφής του πύργου και ανύψωσης του πυροβόλου από αριθμό αποσυρόμενων αρμάτων – οποιουδήποτε τύπου – και η μετατροπή τους σε άρματα για τη μεταφορά του αποθέματος βλημάτων που τηρεί η κάθε επιλαρχία].

  1. Εφόσον η παραπάνω πρόταση για τη μεταφορά των ΠΑΠ από τροποποιημένο άρμα δεν γίνει δεκτή, τότε κατά τη γνώμη μου, οι ΠΑΠ θα πρέπει να χρησιμοποιούν για την εκτέλεση της αποστολής τους τα οχήματα που τους διαθέτει η μονάδα τους, δεδομένου ότι είτε επιβαίνουν στο ΤΟΜΠ Μ 113 που προβλέπεται σήμερα σε κάθε ΙΜΑ, είτε σε HUMMER ή 240 GD που τους διαθέτει η μονάδα τους, εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να βρίσκονται πολύ προωθημένοι προς τη γραμμή μάχης των ΙΜΑ, αφού κανένα εξ αυτών των οχημάτων δεν μπορεί να τους παράσχει την απαιτούμενη προστασία για να εκτελέσουν την αποστολή τους ακολουθώντας εκ του σύνεγγυς την ΙΜΑ, με την οποία σε κάθε περίπτωση μόνο μέσω ασυρμάτου θα επικοινωνούν κατά την εξέλιξη της μάχης.

[Σημείωση: Σε κάθε περίπτωση όμως και επειδή οι ΠΑΠ αποτελούν στόχους υψηλής προτεραιότητας για τον εχθρό, ανεξάρτητα του οχήματος στο οποίο επιβαίνουν [τροποποιημένο άρμα, ΤΟΜΠ, ή τροχοφόρο όχημα], επιβάλλεται να κινούνται με άλματα πίσω από τις ΙΜΑ και να καταλαμβάνουν θέσεις που θα τους παρέχουν επαρκή κάλυψη και προστασία, καθώς και καλή παρατήρηση ώστε να μπορούν να εκτελέσουν την αποστολή τους με ασφάλεια, διατηρώντας την απαιτούμενη σύνδεση και επικοινωνία με το διοικητή του Σ.ΙΜΑ μέσω ασυρμάτου. Θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αποτελεί ασυγχώρητο λάθος αυτό που παρατηρούμε κατά τις ΤΑΜΣ, όταν πίσω από τους επιτιθέμενους ΟΥΜΑ ακολουθεί το άρμα του διοικητή του Σ.ΙΜΑ και σε μικρή απόσταση το ΤΟΜΠ του ΠΑΠ. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να δηλωθεί στον εχθρό ότι στο Μ113 επιβαίνει ΠΑΠ. Υπόψη ότι στον Αμερικάνικο στρατό οι ομάδες ελέγχου και κατεύθυνσης των πυρών υποστηρίξεως χρησιμοποιούσαν παλαιότερα ΤΟΜΠ M981 (FISTV) το οποίο προσομοιάζει εξωτερικά προς το Μ901 ITVγια αποφυγή της στοχοποίησης τους από την εχθρική παρατήρηση. Σήμερα τα υπόψη ΤΟΜΠ έχουν αντικατασταθεί από αντίστοιχα οχήματα M7 Bradleyκαι M1131 Stryker. Κάποια επιπλέον στοιχεία για το όχημα μπορούν να βρεθούν στο Παράρτημα Β’, στο τέλος του κειμένου].

Ανεξάρτητα από το αν θα διατεθεί (ή όχι) ΠΑΠ σε μία ΙΜΑ, όλοι οι αξιωματικοί των ΤΘ θα πρέπει να είναι άριστα εκπαιδευμένοι στη σύνταξη σχεδίου πυρός και στην κατεύθυνση των πυρών του πυροβολικού. Να σημειωθεί ακόμη, ότι οι διοικητές των αρμάτων μπορούν να εκτελέσουν με άριστα αποτελέσματα την αποστολή των ΠΑΠ, επειδή τα σημερινά άρματα μάχης διαθέτουν εξαιρετικά όργανα παρατήρησης, αναγνώρισης και τηλεμέτρησης, που επιτρέπουν τη ακριβή παρατήρηση και διεύθυνση της βολής του πυροβολικού και μάλιστα υπό συνθήκες περιορισμένης ορατότητας.

Σε κάθε περίπτωση την αποστολή του ΠΑΠ θα πρέπει να είναι σε θέση να την εκτελέσουν ο διοικητής και ο υποδιοικητής της ίλης και οι ουλαμαγοί.

Με βάση τις παραπάνω προτάσεις, η δύναμη του προσωπικού της ίλης μέσων αρμάτων διαμορφώνεται όπως στο παρακάτω πίνακα:

Προσωπικό Ίλης Μέσων Αρμάτων με 11 άρματα

Πίνακας 2: Προσωπικό Ίλης Μέσων Αρμάτων με 11 άρματα

Μια γενική ιστορική αναφορά στο ζήτημα της παραγωγής των αξιωματικών και υπαξιωματικών του στρατού

Οι διμοιρίες και οι λόχοι, είναι περισσότεροι από τα τάγματα και τα συντάγματα. Ο Ε.Σ. διαθέτει περισσότερους, Ταγμ/χες, Αντισ/χες και Συντ/ρχες, από Ανθστές, Ανθλγούς, Υπλγούς και Λγούς και ταυτόχρονα δεν διαθέτει ισχυρά συγκροτημένο σώμα μόνιμων επαγγελματιών υπαξιωματικών. Σύγχρονος στρατός όμως, που δεν διαθέτει μόνιμους επαγγελματίες διοικητές των οπλικών συστημάτων, των ομάδων μάχης και των τμημάτων επιπέδου διμοιρίας, είναι ανίκανος να διεξάγει πόλεμο με σκοπό τη νίκη.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, πριν από 135 χρόνια η παραπάνω διαπίστωση είχε γίνει κατανοητή από το τότε σε νηπιακή κατάσταση ευρισκόμενο Ελληνικό στρατόο οποίος μέχρι και το 1880 δεν διέθετε άλλη παραγωγική σχολή πλην της Σχολής Ευελπίδων η οποία όμως απέδιδε αξιωματικούς κυρίως για τα λεγόμενα «επιστημονικά ή και τεχνικά όπλα» του πυροβολικού και του μηχανικού.Τη δεκαετία του 1880 οι κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη έλαβαν τα παρακάτω ιδιαιτέρως σημαντικά και αποτελεσματικά μέτρα για τη παραγωγή εκπαιδευμένων αξιωματικών και υπαξιωματικών για την στελέχωση του τότε πολύ μικρού σε μέγεθος Ελληνικού στρατού (το 1982 η ενεργός δύναμη του ανερχόταν σε 29.534 άνδρες) και ειδικότερα για τη στελέχωση με κατάλληλα εκπαιδευμένους διοικητές των διμοιριών και των λόχων του στρατού.

  1. Το 1882 ιδρύθηκε η Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών – το περίφημο «Σχολείο Υπαξιωματικών» όπως ονομάστηκε στη συνέχεια – για τη παραγωγή αξιωματικών για τα όπλα του πεζικού και του ιππικού και το οικονομικό σώμα. Από την υπόψη σχολή αποφοίτησαν οι περισσότεροι από τους γνωστούς πολέμαρχους του Μακεδονικού Αγώνα, των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η σχολή δεχόταν κατόπιν εξετάσεων σε στρατιωτικά και ακαδημαϊκά θέματα υπαξιωματικούς που είχαν υπηρετήσει στο στρατό επί ένα τουλάχιστο έτος και διέθεταν το βαθμό του λοχία, η φοίτηση ήταν τριετής και άνευ διδάκτρων (σε αντίθεση με τη Σχολή Ευελπίδων για την οποία καταβάλλονταν δίδακτρα), οι εξερχόμενοι ονομάζονταν ανθυπολοχαγοί και κατατάσσονταν στο πεζικό στο ιππικό και το οικονομικό σώμα. Ο ανώτατος αριθμός των προοριζομένων για το πεζικό και το ιππικό είχε καθοριστεί στους 100, όταν της ΣΣΕ ήταν 40.

    Το «Σχολείο Υπαξιωματικών» λειτούργησε μέχρι και το 1897 σε μέρος του στρατοπέδου  του 1ου Συντάγματος Πεζικού που καταλάμβανε τη σημερινή έκταση του ΝΙΜΙΤΣ του  πρώην 401 Στρ Νοσοκομείου, του πάρκου «ελευθερίας» και του μεγάρου μουσικής. Εδώ  το κτίριο Λυράκη πίσω από τη νέα πτέρυγα του ΝΙΜΙΤΣ στο οποίο λειτουργούσε το  «Σχολείο Υπαξιωματικών». (http://savepr401.wordpress.com/)

    Το «Σχολείο Υπαξιωματικών» λειτούργησε μέχρι και το 1897 σε μέρος του στρατοπέδου
    του 1ου Συντάγματος Πεζικού που καταλάμβανε τη σημερινή έκταση του ΝΙΜΙΤΣ του
    πρώην 401 Στρ Νοσοκομείου, του πάρκου «ελευθερίας» και του μεγάρου μουσικής. Εδώ
    το κτίριο Λυράκη πίσω από τη νέα πτέρυγα του ΝΙΜΙΤΣ στο οποίο λειτουργούσε το
    «Σχολείο Υπαξιωματικών». (http://savepr401.wordpress.com/)

  2. Το 1888 ιδρύθηκε η «Προπαρασκευαστική Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών» για την εκπαίδευση των εφέδρων αξιωματικών. Σημαίνον στοιχείο της υπόψη μεγάλης σημαντικής μεταρρύθμισης για την εκπαίδευση των εφέδρων αξιωματικών, ήταν ότι η εκπαίδευση των υποψηφίων εφέδρων αξιωματικών διαρκούσε ένα έτος. Το 1911 καταργήθηκε η σχολή και στη θέση της ιδρύθηκαν οι «Ουλαμοί Υποψηφίων Εφέδρων Αξιωματικών», η δε εκπαίδευση περιορίστηκε στους 11 μήνες. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου η σχολή εφέδρων αξιωματικών παρείχε εκπαίδευση διάρκειας 9 μηνών. Ο θεσμός των εφέδρων αξιωματικών, αποτέλεσε τη κύρια δεξαμενή από την οποία προήλθαν οι διοικητές των διμοιριών και των λόχων του στρατού κατά τη μακρά περίοδο των αγώνων των έθνους για την ελευθερία. Η όποια σύγκριση με το σήμερα που οι έφεδροι αξιωματικοί παράγονται ύστερα από εκπαίδευση διάρκειας 4 μηνών, μόνο μελαγχολία μπορεί να προκαλέσει.

    Η «Προπαρασκευαστική Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών» λειτούργησε από το 1989 - στα κτίρια των παλαιών στρατώνων της Κέρκυρας, στα οποία μέχρι το 1889 λειτουργούσε το «Προπαρασκευαστικό Υπαξιωματικών Σχολείο». Σήμερα το ιστορικό κτίριο με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική έχει εγκαταληφθεί  στην τύχη του. (Φωτογραφίες από την ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα http://efedros.blogspot.gr/)

    Η «Προπαρασκευαστική Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών» λειτούργησε από το 1989 – στα κτίρια των παλαιών στρατώνων της Κέρκυρας, στα οποία μέχρι το 1889 λειτουργούσε το «Προπαρασκευαστικό Υπαξιωματικών Σχολείο». Σήμερα το ιστορικό κτίριο με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική έχει εγκαταληφθεί στην τύχη του. (Φωτογραφίες από την ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα http://efedros.blogspot.gr/)

  3. Το 1884 ιδρύθηκε το «Προπαρασκευαστικό Υπαξιωματικών Σχολείο» για τη παραγωγή των Μόνιμων Υπαξιωματικών του στρατού το οποίο λειτούργησε στην κέρκυρα μέχρι το 1889 οπότε και καταργήθηκε εξ αιτίας της ανωριμότητας του οργανισμού του στρατού να οργανώσει επί σταθερών και ισχυρών βάσεων την εισαγωγή στη σχολή των κατάλληλων υποψήφιων μόνιμων υπαξιωματικών. Η εισαγωγή γινόταν με εξετάσεις, η διάρκεια της εκπαίδευσης ήταν 2 χρόνια, ο αριθμός των μαθητών και των δύο τάξεων έφθανε τους 240 και οι εξερχόμενοι της σχολής ονομάζονταν δεκανείς ή λοχίες. Ήταν η πρώτη σχολή μονίμων υπαξιωματικών του στρατού, η οποία συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι και σήμερα – αλλά με σημαντικής διάρκειας διακοπές – ως Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ). Οι περίοδοι που διακόπηκε η λειτουργία της σχολής (1889-1924) και (1935-1949), φανερώνουν και την απουσία ισχυρού οράματος από τις τότε ηγεσίες για τη συγκρότηση ενός σώματος μόνιμων επαγγελματιών υπαξιωματικών, που σε άλλους στρατούς αποτελεί τη ραχοκοκαλιά τους.

(Σημείωση: Ενδιαφέροντα στοιχεία επί των παραπάνω αναφερθέντων, μπορεί να βρει κάθε ενδιαφερόμενος σε άρθρο του αντιστράτηγου ε.α. Χρήστου Φωτόπουλου που δημοσιεύτηκε στη Στρατιωτική Επιθεώρηση, τεύχος Απρ – Μαρ 2004)

Όπως παρατηρούμε, στα τέλη του 19ου αιώνα ο Ελληνικός στρατός διέθετε 2 σχολές παραγωγής μόνιμων αξιωματικών τριετούς και τετραετούς φοίτησης, 1 σχολή παραγωγής μόνιμων υπαξιωματικών διετούς φοίτησης και 1 σχολή παραγωγής εφέδρων αξιωματικών μονοετούς φοίτησης. Ένα σύστημα σωστά δομημένο, πολύ προωθημένο για την εποχή του και κατά πολύ αποτελεσματικότερο του σημερινού, το οποίο διαθέτοντας μία μόνο σχολή παραγωγής επαγγελματιών αξιωματικών, αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες του στρατού σε αξιωματικούς, ειδικά μικρών βαθμών.

Σήμερα η κατηγορία των Μόνιμων Υπαξιωματικών του στρατού μας, αλλά και των αξιωματικών που προέρχονται από μόνιμους υπαξιωματικούς, νομίζω ότι είναι παρεξηγημένη και «περιθωριοποιημένη». Κατά τη μακρά υπηρεσία μου στο στρατό οι διοικητικοί μόνιμοι Υπαξκοί των τεθωρακισμένων πάντοτε ήσαν ελάχιστοι σε αριθμό και χρησιμοποιούνταν συνήθως ως επικεφαλής των διαφόρων τμημάτων ΔΜ της Επιλαρχίας, με το μεγαλύτερο μέρος τους να αποτελούν τους επικεφαλής των διαφόρων ομάδων και τμημάτων του ουλαμού συντηρήσεως και πολύ σπάνια τους αναθέτονταν καθήκοντα στις ΙΜΑ. Όταν όμως προάγονταν σε αξιωματικούς τους ανέθεταν διοικήσεις ιλών και συνήθως αναλάμβαναν την ίλη διοικήσεως, χωρίς πολλοί εξ αυτών να διαθέτουν –ύστερα από υπηρεσία 20 περίπου χρόνων στους βαθμούς του υπαξιωματικού και ανθυπασπιστή- διοικητική εμπειρία. Η γενική αντίληψη που είχε καλλιεργηθεί και γράφω αποκλειστικά για τη περίοδο πριν μια τουλάχιστον 20ετία, ήταν ότι η κατηγορία των υπόψη στελεχών θεωρούνταν και αντιμετωπίζονταν ως «δεύτερης κατηγορίας», του «στρατεύματος» (και ας μου συγχωρεθεί η έκφραση). Μολονότι προέρχονταν από παραγωγική σχολή διετούς απαιτητικής φοίτησης, στην οποία εισέρχονταν με το σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων, εξέρχονταν της σχολής με το βαθμό του λοχία, ο οποίος απονεμόταν και στους κληρωτούς οπλίτες, αλλά και στους επαγγελματίες οπλίτες που «έμπαιναν» στο στρατό από το «παράθυρο». Και αυτό ήταν [και είναι] κατά την άποψή μου πολύ υποτιμητικό για την υπόψη κατηγορία μόνιμων στελεχών που εισέρχονται στο στρατό αξιοκρατικά με διαγωνιστικές διαδικασίες. Δυστυχώς η υποβάθμιση του αποκαλουμένου σώματος μόνιμων υπαξιωματικών συνεχίζεται. Ο στρατός χρειάζεται πολλούς μόνιμους υπαξιωματικούς. Με εισαγωγή 160 μαθητών κατ’ έτος στη ΣΜΥ οδηγούμαστε μάλλον σε οπισθοδρόμηση. Ο αριθμός των 160 δεν επαρκεί ούτε καν για την ικανοποίηση των αναγκών σε τεχνικούς υπαξιωματικούς των μονάδων όλων των Όπλων και Σωμάτων του στρατού.

Κατόπιν των παραπάνω και σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα του σημερινού στρατού και ως εκ τούτου την απαίτηση για τη παραγωγή μεγάλου αριθμού μόνιμων στελεχών για τη διοίκηση των διαφόρων κλιμακίων μέχρι το επίπεδο του λόχου, πιστεύω ότι η υπάρχουσα κατάσταση θα πρέπει να αλλάξει ριζικά και άμεσα επειδή:

  1. Η ΣΣΕ σε καμιά περίπτωση δεν επαρκεί (ποτέ δεν επαρκούσε) για τη παραγωγή του αναγκαίου αριθμού αξιωματικών που επιβάλει η οργάνωση, ο εξοπλισμός και η ισχύς του σημερινού Ελληνικού στρατού.
  1. Το σύστημα παραγωγής εφέδρων αξιωματικών σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικό, εκτός και αν [ανοήτως] θέλουμε να πιστεύουμε ότι ύστερα από εκπαίδευση 4 μηνών παράγονται αξιωματικοί. Επί του υπόψη ζητήματος, θα πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι έχει περάσει ένας αιώνας από την εποχή που το τάγμα πεζικού διέθετε 3 λόχους εξοπλισμένους μόνο με μάνλιχερ και ξιφολόγχες, αλλά παρά την απλότητα της οργάνωσης του στρατού εκείνης της εποχής, η εκπαίδευση των εφέδρων αξιωματικών διαρκούσε 1 έτος.
  1. Σώμα επαγγελματιών μονίμων υπαξιωματικών αντίστοιχο του σώματος των μονίμων αξιωματικών, δεν διαθέτει ο στρατός μας. Εκτός και αν θεωρούμε αυτούς που κινούνται αργά στο μακρύ διάδρομο που οδηγεί στην απόκτηση ενός αστεριού, ότι συγκροτούν σώμα μόνιμων υπαξιωματικών.
  1. Ο αριθμός των λόχων των διμοιριών, των ομάδων μάχης, των αρμάτων, των πυροβόλων και όλων των άλλων σύγχρονων στοιχείων όπλων και εξοπλιστικών συστημάτων, είναι υπερβολικά μεγάλος. Ο πίνακας που ακολουθεί είναι αποκαλυπτικός ενός μικρού μόνο μέρους των αναγκών του πεζικού σε επιτελείς και διοικητές μικρών κλιμακίων.
Πίνακας 3: Απαιτήσεις ταγμάτων πεζικού σε επιτελείς και διοικητές λόχων και διμοιριών. Ο πίνακας είναι ενδεικτικός των αναγκών, οι οποίες είναι πολύ μεγαλύτερες.

Πίνακας 3: Απαιτήσεις ταγμάτων πεζικού σε επιτελείς και διοικητές λόχων και διμοιριών.
Ο πίνακας είναι ενδεικτικός των αναγκών, οι οποίες είναι πολύ μεγαλύτερες.

Προτάσεις

Το ζήτημα της παραγωγής των απαιτούμενων μόνιμων και έφεδρων στελεχών του στρατού και ειδικότερα των αξιωματικών και υπαξιωματικών που απαιτούνται για την στελέχωση των μικρών κλιμακίων επιπέδου ομάδας και διμοιρίας είναι τεράστιο και απαιτεί ειδικότερη προσέγγιση που δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στο υπόψη κείμενο. Σε κάθε περίπτωση όμως οι όποιοι σχεδιασμοί θα πρέπει κατ’ ελάχιστο:

  1. Να έχουν ως συγκεκριμένη στόχευση τη παραγωγή των απαιτούμενων μορφωμένων και καταρτισμένων μόνιμων στελεχών του στρατού μέσα από ένα αυστηρά οριοθετημένο πλαίσιο που δεν θα επιτρέπει τη παραγωγή στελεχών και την απόδοση βαθμών χωρίς φοίτηση σε παραγωγικές σχολές (όπως συμβαίνει με τους επαγγελματίες οπλίτες), η είσοδος στις οποίες θα διασφαλίζεται από αδιάβλητες διαδικασίες όπως είναι αυτές των πανελλαδικών εξετάσεων.
  1. Να μη χαρίζουν βαθμούς ως αποτέλεσμα συμπλήρωσης κάποιου ορισμένου χρόνου υπηρεσίας, αλλά να τους αποδίδουν σε όσους μπορούν να τους κατακτήσουν κατά τρόπο αδιάβλητο μέσα από διαγωνιστικές διαδικασίες, συνεχείς αξιολογήσεις και εκπαιδευτικές διαδικασίες.
  1. Να αποβλέπουν στη συγκρότηση ενός ισχυρού και αριθμητικά επαρκούς σώματος επαγγελματιών και κυρίως μάχιμων υπαξιωματικών. Στελεχών δηλαδή που θα παραμένουν και θα εξελίσσονται μόνο στους βαθμούς του υπαξιωματικού, με επιμέρους βαθμολογικές κλίμακες σε κάθε βαθμό και ασφαλώς άλλο μισθολόγιο που θα αναγνωρίζει το ειδικό βάρος του σώματος στη λειτουργία και την ισχύ του σύγχρονου Ελληνικού στρατού.

       Στρατός χωρίς σώμα επαγγελματιών μόνιμων υπαξιωματικών είναι ανάπηρος

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Παράρτημα Α’ : Συνοπτική περιγραφή των καθηκόντων του «αρχιπυροβολητή» από το Εγχειρίδιο Εκστρατείας FM3-90.1 του Αμερικανικού Στρατού.

2-32 Ο αρχιπυροβολητής είναι ο ειδικός του συγκροτήματος ίλης στις βολές των όπλων των οχημάτων. Επικουρεί τον διοικητή στην εκπαίδευση στις βολές και στην προετοιμασία για μάχη ώστε να εξασφαλίσει ότι κάθε πλήρωμα και ουλαμός μπορούν να κάνουν αποτελεσματική, φονική χρήση των μέσων πυρός που διαθέτουν. Οι προετοιμασίες αυτές περιλαμβάνουν τον  μηδενισμό των πυροβόλων και τη χρήση πεδίων βολής. Ο αρχιπυροβολητής επικουρεί επίσης τους μηχανικούς πύργων από την ομάδα συντηρήσεως στην επίλυση προβλημάτων και την επισκευή του κυρίου ολισμού και των συστημάτων διεύθυνσης πυρός του πύργου. Ως ειδικός της ίλης επί των όπλων ευθυτενούς τροχιάς, μπορεί να βοηθήσει στον καθορισμό της ζώνης εμπλοκής και στον σχεδιασμό των πυρών ευθυτενούς τροχιάς τόσο στις αμυντικές όσο και στις επιθετικές επιχειρήσεις. Επιπρόσθετα καθήκοντα στις φάσεις του σχεδιασμού και προετοιμασίας μπορεί να περιλαμβάνουν τον συντονισμό και εκτέλεση της διοικητικής μέριμνας, εκτέλεση καθηκόντων επί κεφαλής υπαξιωματικού στον σταθμό διοικήσεως ίλης και βοήθεια στον διοικητή για τον καθορισμό της θέσης και την τοποθέτηση των σημείων αναφοράς τόσο για ημερήσια όσο και για νυχτερινή παρατήρηση.

2.33 Κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, ο αρχιπυροβολητής είναι ο σύμβουλος του διοικητή για τα βεληνεκή μάχης. Μπορεί να υπηρετήσει ως πυροβολητής σε ένα από τα διοικητικά άρματα, ως υπεύθυνος διοικητικής μέριμνας επιβαίνων σε ένα Μ-113, ή ως επικεφαλής υπαξιωματικός στοιχείου σε ένα από τα τροχοφόρα οχήματα του στοιχείου της ίλης με ευθύνη τη διευκόλυνση της επικοινωνίας με το τακτικό συγκρότημα επιλαρχίας (ή τάγματος)

 

Παράρτημα Β’ : ΤΟΜΠ M981 (FISTV)

Το όχημα M981 FISTV (Fire Support Team Vehicle – Όχημα Ομάδας Πυρών Υποστηρίξεως) είναι σχεδιασμένο να μεταφέρει την ομάδα Προκεχωρημένου Παρατηρητή Πυροβολικού στις τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες μονάδες. Βασίζεται στο ΤΟΜΠ Μ113 και ειδικότερα στην παραλλαγή Μ901 Improved TOW Vehicle (ITV – Βελτιωμένο Όχημα TOW) ώστε να είναι λιγότερο ευδιάκριτο στο πεδίο της μάχης.

Βασικός εξοπλισμός του οχήματος είναι ο Εποχούμενος/Εδάφους Εντοπιστής Καταδείκτης Λέιζερ. Η συσκευή αυτή εκτελεί ακριβή αποστασιομέτρηση σε στόχους που φωτίζονται. Χρησιμοποιούμενη σε συνδυασμό με έλεγχο κατεύθυνσης από ένα αδρανειακό σύστημα πλοήγησης και συντεταγμένες οχήματος από GPS, το σύστημα μπορεί να έχει ακριβείς συντεταγμένες του επισημασμένου στόχου. To FISTV επισημαίνει στόχους και στέλνει την περιγραφή τους και τη θέση τους στο Κέντρο Ελέγχου Πυρός.

Το όχημα φέρει τέσσερις συσκευές ασυρμάτου SINCGARS προκειμένου να συντονίζεται με τα έξι ασύρματα δίκτυα που απαιτεί το δόγμα του Αμ. Στρατού.

Μεταξύ των πολλών πλεονεκτημάτων του, το συγκρότημα παρατήρησης μπορεί να υψωθεί πίσω από έδαφος που προστατεύει και αποκρύπτει το ΤΟΜΠ. Το όχημα έχει επίσης αρκετούς περιορισμούς, όπως η μέτρια ευκινησία του σε σύγκριση με τα οχήματα Μ1 και Μ2 με τα οποία έπρεπε να συνεργάζεται και τα οποία αναγκάζονταν να το περιμένουν. Το υψηλό κέντρο βάρος του το καθιστούσε επίσης επιρρεπές σε ανατροπές. Το όχημα δε μπορεί να κινηθεί με ανεπτυγμένο το συγκρότημα παρατήρησης, ενώ η ελαφρά θωράκιση και η έλλειψη οπλισμού σημαίνει ότι εξαρτάται απολύτως για την προστασία του από την υπόλοιπη ομάδα που συνοδεύει.

37 Responses to Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των ΤΘ, Μέρος Γ’: Ίλες και Ουλαμοί Μέσων Αρμάτων

  1. Ο/Η Demetrios λέει:

    Αν οι 4 μήνες των σχολών εφέδρων αξιωματικών το Αμερικανικό OCS πως παράγει ανθυπολοχαγούς μέσα σε 12 εβδομάδες με πολλούς εξ αυτών να προέρχονται απευθείας από τη βασική εκπαίδευση; Μήπως τελικά το πρόβλημα είναι πολύ περισσότερο στο πως (δεν) αξιοποιούμε τους 4 μήνες της εκπαίδευσης; Ιδανικά θα έπρεπε να πάρούμε ιδέες, αν όχι να αντιγράψουμε) το ROTC, να κάνουμε τους 4 μήνες 6 όπως ήταν παλιότερα και φυσικά να ξαναφέρουμε την επαίδευση των ΥΕΑ σε πραγματική βάση.

    Ως προς τη ΣΜΥ η ίδια η λογική της ύπαρξης… παραγωγικής σχολής για υαξιωματικούς που βγάζει 20χρονα κατευθείαν από τη σχολή ως λοχίες μου φαίνεται επιεικώς περίεργη. Βρετανοί, Αμερικανοί, Αυστραλοί και Γάλλοι παράγουν υπαξιωματικούς από τους μονιμοποιούμενους οπλίτες όχι κατευθείαν από σχολή.

    Οι υπαξιωματικοί θα μπορούσαν να βγαίνουν από 6-12μηνο ΛΥΒ προερχόμενοι από τους ικανότερους οπλίτες, και στη ΣΜΥ να εισάγονται οι ικανότεροι υπαξιωματικοί για περετέρω εκπαίδευση, ως απαραίτητη προϋπόθεση τόσο για να μπορούν να γίνουν αρχιλοχίες και ανθυπασπιστές όσο και για να μπορούν να δώσους εξετάσεις για αξιωματικοί (κατόπιν σχολής αξιωματικών φυσικά)

  2. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αν και η σύντομη αναφορά του φίλου Αρματιστή κινδυνεύει να εκτρέψει την προσοχή του αναγνώστη από το κυρίως αντικείμενο του άρθρου, που είναι η αναδιοργάνωση των υπομονάδων ΤΘ, εφ΄όσον το θέμα θίγεται, μερικές διευκρινίσεις:

    Κατ΄αρχάς, παρά τα συνήθως αναφερόμενα, το σύστημα εκπαίδευσης των εφέδρων αξιωματικών του ΕΣ διαφέρει ουσιωδώς από το σύστημα εκπαιδεύσεως της Σχολής Υποψηφίων Αξιωματικών (Officer Candidate School) ή της Εκπαίδευσης Εφέδρων Αξιωματικών (Reserve Officer Training Course) του αμερικανικού στρατού. Οι δύο αυτοί τρόποι παραγωγής αξιωματικών (με εκπαίδευση σε μια σχολή ο πρώτος, με παράλληλη εκπαίδευση κατά τη φοίτηση σε πανεπιστήμιο ο δεύτερος) αποτελούν το πρώτο στάδιο εκπαιδεύσεως (τριών μηνών στην παρούσα φάση για το OCS, που αποτελεί το πλησιέστερο αντίστοιχο του ελληνικού συστήματος) ενός νέου αξιωματικού του αμερικανικού στρατού. Με την αποφοίτηση από τον κύκλο αυτό, ο υποψήφιος ονομάζεται αξιωματικός, αλλά δεν τοποθετείται σε μονάδα, γιατί η εκπαίδευση που έχει λάβει είναι γενική στρατιωτική εκπαίδευση. Ακολουθεί η εκπαίδευση στο αντίστοιχο Κέντρο Εκπαιδεύσεως του Όπλου ή Σώματός του, διαρκείας 18 εβδομάδων για τα Όπλα, κατ΄αντιστοιχία της Σχολής Εφαρμογής Όπλου των μονίμων αξιωματικών του ΕΣ. Συνεπώς, τα δύο στάδια παραγωγής (μονίμου) αξιωματικού ώστε αυτός να αποδοθεί σε μάχιμη μονάδα (αναφερόμενα ως BOLC A και BOLC B) είναι τριάντα (30) εβδομάδες, ή επτάμιση (7,5) μήνες καθαρής φοιτήσεως – πρακτικά οκτώ με τα ενδιάμεσα διαλείμματα. Οι απόφοιτοι του ROTC, εφ΄όσον αποφασίσουν ότι θέλουν να συνεχίσουν στον στρατό, πρέπει κι αυτοί να περάσουν το BOLC B (18 εβδομάδες).

    Επιπλέον, με το σύστημα αυτό, τόσο τώρα όσο και ιστορικά, οι αμερικανοί αξιωματικοί δε θεωρούνται ιδιαίτερα καλά εκπαιδευμένοι, πράγμα που όμως δεν γίνεται εμφανές σε έναν στρατό με την κτηνώδη υποστήριξη και τα μέσα που διαθέτει ο αμερικανικός. Ο ΕΣ, που απέχει παρασάγγας από το αμερικανικό αντίστοιχο, θα έπρεπε να δίνει πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην ποιότητα της εκπαίδευσής των ηγητόρων του.

    Σε ότι αφορά τη ΣΜΥ, αυτό είναι ένα στοιχείο της γαλλικής παραδόσεως του στρατού μας. Πράγματι, ο γαλλικός στρατός είναι ο μόνος στρατός που μέχρι σήμερα έχει παραγωγική σχολή από την οποία παράγονται (μόνιμοι) υπαξιωματικοί. Η σχολή αυτή έχει πλέον δημιουργήσει ισχυρή παράδοση, και για τον ελληνικό στρατό η ύπαρξή της είναι ένα βασικό και ανεκμετάλλευτο πλεονέκτημα. Το ζητούμενο είναι να μην προχωρήσει ο ΕΣ σε ένα ακόμη καταστροφικό βήμα από αυτά που έγιναν την τελευταία εικοσαετία (μείωση της θητείας, εισαγωγή γυναικών στις παραγωγικές σχολές, εισαγωγή επαγγελματιών οπλιτών) και οι οποίες τον έχουν φέρει σε ιστορική κατάπτωση, αλλά να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που έχει για να δημιουργήσει ένα ισχυρό σώμα υπαξιωματικών, που είναι κρίσιμο για την καλή λειτουργία του. Οι βρετανοί έχουν δημιουργήσει μια διαφορετική, μακρότατη παράδοση, οι αμερικανοί το ίδιο, όπως και οι γερμανοί. Δεν είναι όλα τα υποδείγματα σωστά, και δεν είναι όλα τα υποδείγματα εναλλάξιμα. (Χαρακτηριστικά, μπορεί να αναφερθεί ο ισραηλινός στρατός, όπου η έλλειψη στιβαρού σώματος υπαξιωματικών είναι βασικό πρόβλημα, τόσο στην ικανότητα όσο και στην πειθαρχία του στρατεύματος – ειδικά μετά την πάροδο της «ηρωικής» περιόδου του και τα προβλήματα της μακράς, σταθερής περιόδου – που κατ΄εξοχήν φαίνεται η ποιότητα ενός στρατού). Οι στρατοί που δεν έχουν το αντίστοιχο της ΣΜΥ, ουσιαστικά επιμερίζουν ένα μεγάλο μέρος της εκπαιδεύεσως που αυτή παρέχει σε διαδοχικά, μεγάλα σχολεία, που εμείς δεν έχουμε. Επειδή, δε, η επιλογή και η πρόοδος των υπαξιωματικών στους άλλους στρατούς βασίζεται ουσιωδώς στην επιλογή με εσωτερικές διαδικασίες, ενώ εμείς έχουμε μεταφέρει τη βασική διαδικασία επιλογής με την ένταξη της ΣΜΥ στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, κι επειδή όλοι στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε τι γίνεται όταν δεν ισχύει το σύστημα αυτό, καλό είναι να αφήσουμε τη ΣΜΥ (και τις παραγωγικές σχολές υπαξιωματικών) στην ησυχία τους, και να δούμε πως θα βελτιώσουμε τη λειτουργία τους.

  3. Ο/Η Νικολάκη Εφέντης λέει:

    Καλημέρα. Για μια ακόμη φορά, μπράβο, εξαιρετικό άρθρο.

    Ένα μόνο σχόλιο σχετικά με τους ΠΑΠ: Απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, και διορθώστε οι ειδικότεροι αν κάνω λάθος, το ΣΕΠ ενός ΛΕΟ-2 δύναται να προσφέρει όλα τα δεδομένα στοχοποίησης που ο ΠΑΠ πρέπει να διαβιβάσει στη Μοίρα ΠΒ για πυρά υποστήριξης. Μήπως στις ΕΜΑ με ΛΕΟ-2, κάποια ΛΕΟ-2 θα μπορούσαν να αναλαμβάνουν το ρόλο ΠΑΠ; Ιδίως σε μελλοντική διασύνδεση του «Ηνίοχος» με το ΣΤΕΕΠ «ΔΙΑΣ» θεωρώ πως η χρήση του από τον «ΠΑΠ» θα τον διευκόλυνε πάρα πολύ. Μ’ αυτό τον τρόπο και ομοιοτυπία επιτυγχάνεται και προστασία παρέχεται και ο «ΠΑΠ» εντοπίζεται πολύ πιο δύσκολα από τον εχθρό. Αν δεν κάνω λάθος μάλιστα, οι ΕΜΑ με ΛΕΟ-2 δίνουν ένα σύνολο ΛΕΟ-2 μικρότερο από τον συνολικό αριθμό των ΛΕΟ-2 του και συνεπώς υπάρχουν επιπλέον άρματα για «ΠΑΠ».

  4. Ο/Η Κυναίγειρος λέει:

    Αρματιστή μπράβο για το άρθρο! Περίμενα να δω και την ίλη διοίκησης στο άρθρο…Να αναμένω 4ο μέρος;;;;
    Βελισάριε σωστός για το αμερικανικό σύστημα και με τα προβλήματα στον ισραηλινό με τους υπαξιωματικούς του (ίδια χάλια με τον σοβιετικό)
    Πολύ σημαντικό στον ισραηλινό στρατό είναι η “μονιμότητα πληρώματος” όπου ένα πλήρωμα εκπαιδεύεται και πολεμά μαζί χωρίς αλλαγές μέχρι τα “γεράματα”. Μείον όταν υπάρξει απώλεια, συν σε όλες τις άλλες καταστάσεις.

  5. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητοί φίλοι, ευχαριστούμε για τα καλά λόγια.

    @ Νικολάκη Εφέντης

    Χωρίς να είμαι ειδικός, κι εγώ θεωρώ ότι το ΣΕΠ σε συνδυασμό με το ΣΔΕΠ του LEO II παρέχουν τα τεχνικά μέσα που απαιτεί ένας ΠΑΠ. Τώρα, το αν θα δοθεί ένα άρμα σε ΠΑΠ ή αν ο κάθε ίλαρχος και ουλαμαγός θα εκτελεί καθήκοντα ΠΑΠ, είναι πιο σύνθετο θέμα. Νομίζω όμως ότι για την ώρα, τα LEO είναι πολύ πολύτιμα για να παρέχεται ένα ανά ίλη σε ΠΑΠ – αξιωματικό του πυροβολικού.

    @ Κυναίγειρος

    Να αναμένεις και 4ο μέρος.

  6. Ο/Η T.T. λέει:

    Να συγχαρώ κι εγώ τον Αρματιστή για ακόμη ένα εξαίρετο και γεμάτο ουσία άρθρο.
    Θα ήθελα ιδιαίτερα να επισημάνω δύο θέματα που όπως βλέπω απηχούν σταθερές απόψεις του αρθρογράφου, τα οποία δυστυχώς δεν ήταν κυρίαρχα στη σκέψη των υπευθύνων.
    1. Η μεγάλη ανάγκη, που επισημαίνει ο Αρματιστής ότι υπάρχει, να βρεθεί λύση στο ζήτημα της πρόσκτησης-δημιουργίας ουλαμαγών-διμοιριτών, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες όλη η συζήτηση επικεντρώθηκε στην πρόσκτηση «χειριστών» και στα αδιέξοδα που αυτό δημιούργησε.
    2. Στη σταθερή θέση του Αρματιστή να απαλλαγούν τα στοιχεία ελιγμού από περιττά «μπαγκάζια» και στην άποψη του ότι τα μέσα υποστήριξης μάχης – ΔΜ θα πρέπει κατά το δυνατόν να τηρούνται συγκεντρωτικά και να διατίθονται εκεί που υπάρχει ανάγκη. Η άποψη μου είναι ότι δυστυχώς κυριάρχησε η λογική «δώσε σε όλους από λίγο, για να κάνουν τη δουλειά τους». Νομίζω ότι αυτό δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.

  7. Ο/Η Jerry λέει:

    H προσωπική μου εμπειρία σε περιόδους “μάχης” από την εργασία μου είναι η εξής: Δεν είναι εφικτό αυτός που συντονίζει μια ομάδα να παράγει πρωτογενές έργο και ο ίδιος. Διότι εκτός του έργου σου έχεις και την εποπτεία. Αλλά ποίος εποπτεύει εσένα τον ίδιο; Οπότε ή χτυπάς το ντέφι ή χορεύεις. Όταν όμως δεν μπορεί να συμβεί αυτό λόγω περιορισμένων πόρων, το πολύ να συντονίσεις άλλους δύο…

  8. Ο/Η kriekoyki λέει:

    Στους 4 μήνες της ΣΕΑΠ, αφαιρέστε 10 ημέρες σκοινάκια, μια εβδομάδα προσαρμογής, 32 υπηρεσίες στην 880(ήμουν πολύτιμος!) και θα καταλάβετε τι είδους εκπαίδευση πήρα. Ότι έμαθα ,το έμαθα στη μονάδα. Έκανα ασκήσεις ως ασκούμενος διμοιρίτης και σε Παρμενίωνα (υπό την άμεση Εποπτεία του 3ου ΕΓ) εκτέλεσα χρέη Λ/γου!!!(Τρελό άγχος). Αυτό συνέβη γιατί οι Ανθ/γοι ήταν σε σχολεία. Πραγματικά δυσεύρετοι όπως και οι Υπαξ. Απολύθηκα από τη μονάδα και κατάφερα να κάνω όλες τις ασκήσεις. Εμπειρία απέκτησα μετά τον 16ο μήνα επί συνόλου 21. Διαβάζοντας την ιστοσελίδα σας (όπως και άλλες) ανακαλύπτω συνέχεια κενά, σε αντικείμενα που θεωρούσα ότι κατείχα. Πλέον θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι όχι ο χρόνος αλλά η εκπαίδευση. Όχι άλλο <>. Ως εκπαιδευτής στην μονάδα ότι ήξερα το δίδασκα, ήξερα όμως αρκετά; Όχι. Σκεφτείτε ότι ήμουν ΠΖ , αναλογιστείτε τις απαιτήσεις του όπλου των Τ/Θ και έχετε την απάντηση για τους ΔΕΑ Τ/Θ.

  9. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Συγχαρητήρια Αρματιστή για το αρκετά καλό άρθρο.
    Επειδή δεν είμαι ειδικός επί του όπλου του Ιππικού έχω κάποιες απορίες και θα εκτιμούσα τις απαντήσεις σου.
    α) θα μπορούσες να εξηγήσεις πιο αναλυτικά ποιά τα πλεονεκτήματα στην μάχη του Ουλαμού μέσων αρμάτων, πέρα από την οπτική επαφή του ανθυπιλάρχου; ( γεγονός που παίζεται μιας και αν θυμάμαι καλά στην φάση της επίθεσης έχουμε θέση hatch down).
    Η λογική των αμερικανών, αν την έχω καταλάβει καλά, είναι ότι το μικρότερο στοιχείο μάχης είναι το ζεύγος, τόσο στο ΠΖ όσο και στα ΤΘ. ( δεν νοείται άρμα μόνο του, είναι ο πιο ευάλωτος στόχος). Συνεπώς ένας ουλαμός 4 αρμάτων βγάζει δύο fighting teams διευρύνοντας το μέτωπο αλλά και τις αποστολές που μπορεί να αναλάβει.
    Επίσης έχει αρκετά πλεονεκτήματα στη διαδικασία συνδυασμένων όπλων όπου ένας ουλαμός διατίθεται σε κάθε λόχο πεζικού οπότε κάθε διμοιρία επίθεσης διαθέτει μία ομάδα μάχης αρμάτων. Διοικητικά αν θυμάμαι καλά το πρώτο ζεύγος διοικείται από τον Ανθυπίλαρχο και το δεύτερο από τον Υπαξ υποδιοικητή οπότε δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να διοικηθούν τέσσερα άρματα.

    Αντίθετα ένας ουλαμός 3 αρμάτων είναι καταδικασμένος να αποτελεί μόνος του μια ομάδα μάχης αφήνοντας σε δύσκολο έδαφος και σε αστικό έδαφος πάντα ένα άρμα ακάλυπτο. Επίσης σε συνδυασμένα όπλα υπάρχει πολυδιάσπαση του ουλαμού αφήνοντας ένα άρμα ανά διμοιρία, εμφανώς ευάλωτο.
    Αν θέλαμε να έχουμε το τριαδικό σύστημα ο ουλαμός θα έπρεπε να είχε τρία ζεύγη, έξι άρματα πράγμα αρκετά δύσκολο τόσο διοικητικά όσο και από άποψη ΔΜ.
    Ο ισραηλινός στρατός που το εφαρμόζει οφείλεται στο ότι στην μάχη σχηματίζει ugda όπου η ομάδα πεζικού επιβαίνει επί του άρματος, οπότε ο ουλαμός λειτουργεί σαν διμοιρία ΠΖ με όχημα μάχης πεζικού. Στον καθαρά αρματικό αγώνα δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι το σύστημα λειτούργησε καλά, αν κρίνουμε από τον υψηλό αριθμό «μοναχικών» αρμάτων που βγήκαν BLR από φορητά όπλα πεζικού.

    Συμφέρει στην Ελλάδα ο ουλαμός 3 μέσων αρμάτων, υπολογίζοντας και τις αποστολές που θα αναλάβουν όχι μόνο στο ποτάμι αλλά και στην νησιωτική Ελλάδα;

    β) Μιάς που προσπαθούμε να αναδιαρθρώσουμε τις δυνάμεις, θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο ριζοσπαστικοί και να προτείνουμε την οργανική θέση ενός Αξκού ή αρχαίου Υπαξ ΠΒ στην Ιλη, ο οποίος θα διαθέτει την ειδικότητα του σκοπευτή στο άρμα του υπίλαρχου και συντονιστή πυρών (ΠΑΠ/ΕΑΛΕΑ/Ναυτικού συνδέσμου) με δεδομένο ότι τα σύγχρονα άρματα διαθέτουν τον εξοπλισμό για την απόκτηση δεδομένων πυρών αλλά και την κατάδειξη των στόχων για τα κατευθυνόμενα πυρά;

    γ) ορθώς τονίζεις το πρόβλημα της λειψανδρίας αλλά αντί να καταφεύγουμε στις λύσεις που ξέρουμε που παρουσιάζουν πολλά προβλήματα, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο εθνικής οικονομίας, μήπως θα μπορούσαμε να αλλάξουμε το σύστημα μετεκπαίδευσης των Εφέδρων ( κυρίως ΔΕΑ και Υπαξ) κατά τα πρότυπα του Ελβετικού Στρατού, του territorial army ή της national guard, το οποίο είναι μιά Τετάρτη την εβδομάδα, ένα ΣΚ κάθε δίμηνο και 14 ημέρες άσκηση κάθε εξάμηνο για τρία χρόνια από την απόκτηση του κάθε βαθμού. Μετά για δύο χρόνια μειώνονται στο μισό και δίδεται η βιβλιογραφία για μελέτη για τις εξετάσεις για να περάσουν στον επόμενο βαθμό. ( μην ακούσω χαζομάρες περί μή μαχιμότητας των παραπάνω και μη ειδικής απειλής όπως εμάς, γιατί το απέδειξαν αποτελώντας το 80% των προκεχωρημένων δυνάμεων των χωρών τους σε όλα τα πολεμικά μέτωπα έν αντιθέση με τον «επαγγελματικό» στρατό των ΕΠΥ, ΕΠΠΟΠ και λοιπών στελεχών της χώρας της φαιδράς πορτοκαλαίας)
    Όπως λέει και φίλος από την ΣΕΑΠ ( τυχερέ ήσουν στην 880 και δε σύρθηκες έρποντας στα Αοράκια μέχρι τον ΟΤΕ) το πρώτο που θα έπρεπε να βελτιώσουμε είναι η εκπαίδευση, που είναι και ο καημός του 90% των εφέδρων και ένας βασικός λόγος απαξίωσης της θητείας. Όπως είναι και η ιεραρχία των μεταρρυθμίσεων διεθνώς πρώτο σημαντικό είναι η βελτίωση της εκπαίδευσης, δεύτερο σημαντικό το υλικό και τέλος η δομή των δυνάμεων. (training, equipment, organization).

  10. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Συγνώμη αλλά επειδή γράφω από κινητό και δεν είμαι και πολύ καλός στο multitasking, κάποιες παραδρομές, για τα σημεία που δεν βγάζουν νόημα.

    Στην πρώτη ερώτηση μου έφαγε τις λέξεις και δεν βγάζει νόημα. Το σωστό είναι:
    θα μπορούσες να εξηγήσεις πιο αναλυτικά ποιά τα πλεονεκτήματα στην μάχη του Ουλαμού μέσων αρμάτων αποτελούμενου από τρία άρματα, πέρα από την οπτική επαφή του ανθυπιλάρχου; ( γεγονός που παίζεται μιας και αν θυμάμαι καλά στην φάση της επίθεσης έχουμε θέση hatch down).

    Στη δεύτερη ερώτηση αναφέρω κάπου το αρκτικόλεξο ΕΑΛΕΑ, αρκτικόλεξο που δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει αλλά μου έχει κολλήσει για τον προκεχωρημένο εκλεκτή εναέριας κυκλοφορίας/συντονιστή πυρών αεροπορίας. Ομοίως δεν θυμάμαι αν λεγόταν ναυτικός σύνδεσμος, ο συντονιστής πυρών ναυτικού που υπήρχε στις αποβάσεις.

    Τέλος μια παρατήρηση που μου ήρθε ξανά διαβάζοντας το κείμενο, με δεδομένο ότι ουλαμαγός θα μπορούσε να είναι ανθυπίλαρχος ή υπίλαρχος, θα μπορούσε στον ουλαμο να υπήρχε το δίδυμο υπίλαρχος/ανθυπίλαρχος σαν ουλαμαγός/βοηθός με μορφή ένας εκ των δύο να είναι εκ μονίμων και είς από την εφεδρεία έχοντας έτσι κάθε ζεύγος αξιωματικό αρχηγό και ακολουθώντας το γαλλικό πρότυπο σε κάθε ζεύγος ένας έμπειρος, ένας άπειρος για να έχουμε μέση απόδωση ζέυγους ικανοποιητική;

    Ευχαριστώ

  11. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ στρατηλάτη
    1) Ευκολία διοικήσεως και ελέγχου. Ευκολία διοικήσεως και ελέγχου …. Και πάλι το ίδιο. Όσο πιο μικρού μεγέθους και απλούστερη η σύνθεση και η τακτική συγκρότηση, τόσο αποτελεσματικότερη η διοίκηση και ο έλεγχος. Και αυτό έχει ιδιαίτερα κρίσιμη σημασία για τα μικρά κλιμάκια.
    2) Οι ανθυπίλαρχοι ουλαμαγοί είναι λίγοι. Όπως περιγράφεται στο πίνακα, οι απαιτήσεις είναι περισσότερες. Ο πίνακας είναι ενδεικτικός. Το μεγαλύτερο μέρος των ουλαμαγών είναι υπαξιωματικοί. Άλλο το επίπεδο ικανοτήτων.
    3) Η άποψη που παρουσιάζω προέρχεται από έντονη προσωπική εμπειρία. Σαν ο μοναδικός ανθυπίλαρχος ουλαμαγός σε πολύ προωθημένη επιλαρχία πριν πολλές δεκαετίες, μου έλαχε ο κλήρος πέρα από τη συμμετοχή μου στις ασκήσεις της επιλαρχίας και της μεραρχίας, να ασκηθώ και με τα 3 τάγματα 2 συνταγμάτων και με ένα Μ/Κ τάγμα μιας ΤΘΤ σε ΤΑΜΣ διαφόρων κλιμακίων και συνεργασίες. Δεν πιστεύω να υπάρχει στα τθ άλλος με ο ίδιο σκορ. Έτυχε βεβαίως η συγκυρία και βρέθηκαν στο ίδιο χώρο δύο συντάγματα με 2 τάγματα πεζικού και 1 Μ/Κ τάγμα το καθένα και 1 Μ/Κ τάγμα μιας ΤΘΤ. Επομένως μιλώ εκ πείρας ουλαμαγού, αλλά και διοικητού ΙΜΑ και ΕΜΑ.
    4) Κάνουμε μεγάλο λάθος να λέμε συνεχώς «έτσι το κάνουν οι Αμερικανοί». Αν βρεθούμε σε πόλεμο με τη Τουρκία –δεν το εύχομαι- αυτό που θα γίνει δεν θα έχει καμιά σχέση με Αμερικανιές. Τι θέλω να πω. Οι ΗΠΑ μετά το Β’ ΠΠ ενεπλάκησαν σε πολλούς πολέμους. Μόνο όμως οι 2 πόλεμοι του κόλπου είχαν έντονη τη μαζική χρησιμοποίηση των αρμάτων από πλευράς ΗΠΑ. Στις ερήμους του Κουβέιτ και του Ιράκ. Και με αντίπαλο το στρατό του Ιράκ… Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες για τη διαφορά δεδομένων και δυναμικών ισχύος. Στη Θράκη όμως όπου υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση αρμάτων και οι 2 αντίπαλοι είναι σχετικά ισοδύναμοι –προς το παρόν- θα δούμε πράγματα που δεν έχουν σχέση με Αμερικανιές. Επομένως παρακολουθούμε, μελετάμε τους άλλους και ιδίως τους Αμερικανούς, αλλά σχεδιάζουμε σύμφωνα με τις δικές μας απαιτήσεις.
    5) Ο ουλαμός των 4 αρμάτων αποτελείται από 2 ομάδες. Το σχήμα αυτό φαίνεται ότι «εξυπηρετεί» τη τακτική προχώρηση του ουλαμού δια αλμάτων. «πυρ και κίνηση». Όμως και ο ΟΥΜΑ των 3 μπορεί να κινηθεί δια αλμάτων. Στη ομάδα των δύο αρμάτων που θα κινείται θα βρίσκεται πάντα ο ουλαμαγός. Όμως υπάρχουν δύο ακόμη σημαντικά στοιχεία.
    α) Τα σύγχρονα άρματα διαθέτουν συστήματα σταθεροποίησης και μπορούν να εκτελούν βολή εν κινήσει. Αυτή η δυνατότητα δεν καταργεί βεβαίως το «πυρ και τη κίνηση ή τη τακτική προχώρηση δια αλμάτων, αλλά οπωσδήποτε προσθέτει άλλα δεδομένα.
    β) Η κίνηση με άλματα εκτελείται κατά βάση στο πλαίσιο της ΙΜΑ. Ένας ΟΥΜΑ υποστηρίζει και οι 2 κινούνται.
    6) Σε κάθε περίπτωση τα άρματα του ουλαμού δικτυώνονται σε ένα δίκτυο και διοικούνται όλα από τον ουλαμαγό. Είτε 5, είτε 4, είτε 3. Δεν ισχύει δηλαδή «το ‘πα στον σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά του». Αν πάμε έτσι θα χάσουμε το πόλεμο!!!!!!!!!!
    7) Τα 3 ζεύγη αρμάτων κατά ΟΥΜΑ δεν υπάρχει λόγος να τα σχολιάσω.
    8) Θα ήταν τραγικό λάθος, ασυγχώρητο λάθος, ηλίθιο λάθος, αν ένας διοικητής Μ/Κ τάγματος που του έδωσαν μία ΙΜΑ, τη σπάσει και δώσει από ένα ΟΥΜΑ σε κάθε λόχο. Αυτό που πρέπει να κάνει, είναι είτε να χρησιμοποιήσει την Ίλη συγκεντρωτικά δίνοντας της και μια δύναμη πεζικού (1-2 διμοιρίες) για να εκτελέσει την αποφασιστική του ενέργεια [σύμφωνα και με το νέο ΕΕ 100-1Α], είτε να της πάρει ένα ΟΥΜΑ για να τον δώσει σε κάποιο λόχο. Στη δική μου τεθωρακισμένη προσέγγιση, η ΙΜΑ δεν μπορεί να μείνει με ένα ΟΥΜΑ. Έτσι που το γράφεις (ένας ΟΥΜΑ σε κάθε λόχο) σημαίνει ότι ο διοικητής της ΙΜΑ θα μείνει να κρατάει φανάρι στους λόχους.
    9) Με το «σκοπευτή» φαντάζομαι ότι εννοείς το πυροβολητή του άρματος. Φίλε μου το οπτικό πεδίο του πυροβολητή είναι τόσο πολύ περιορισμένο, όσο δεν φαντάζεσαι. Τους στόχους τους σερβίρει στο πυροβολητή ο αρχηγός. Επομένως ο πυροβολητής – σκοπευτής δεν είναι κατάλληλος για ΠΑΠ. Ο ΠΑΠ πρέπει να βλέπει. Η κατεύθυνση των πυρών υποστηρίξεως από αξκούς πεζικού και τεθωρακισμένων, είναι λύση ανάγκης. Θα πρέπει να γνωρίζουν τα βασικά, αλλά δεν είναι οι κατάλληλοι. Ούτε τα άρματα μπορούν να φέρουν το σύνολο των ασυρμάτων που χρειάζεται ο ΠΑΠ για την επικοινωνία με τα κλιμακιά που απαιτείται. Το κάθε πράγμα θέλει τον ειδικό του.
    10) Όπως είπα δεν μπορούμε να μιμούμαστε. Υπάρχει περίπτωση ο Ελβετικός στρατός να βρεθεί σε πόλεμο ενδεχομένως και σε 24 ώρες; Βεβαίως το σύστημα της εφεδρείας μας πάσχει και χρειάζεται πολύ δουλειά και εκεί μπορούμε να μάθουμε από τους άλλους. Όμως τα προβλήματα ασφάλειας που έχουμε, είναι από τα μοναδικά στο κόσμο και απαιτούν την ύπαρξη μεγάλης στρατιωτικής δύναμης σε εγρήγορση. Απαιτούν ετοιμότητες και επάνδρωση. Απαιτούν θητεία. Και απαιτούν όλοι να κάνουν το χρέος τους και να υπηρετούν εκεί που οι ανάγκες το επιβάλουν. Και οι ανάγκες δεν είναι στην Αθήνα στη Καλαμάτα και γενικώς στα μετόπισθεν των μετόπισθεν. Και τελικά τι είναι ο πατριωτισμός και η φιλοπατρία που όλοι ευαγγελίζονται. «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»!!! Φιλοπατρία σημαίνει ότι εφόσον χρειαστεί δίνεις και τη ζωή σου για τη πατρίδα. Τι σόι φιλοπατρία είναι αυτή όταν δεν μπορείς να προσφέρεις στη πατρίδα όχι τη ζωή σου, αλλά κάποιους μήνες από το χρόνο σου; Όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ.

  12. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Η ερώτηση α δεν βγάζει νόημα επειδή μου έφαγε κάποιες λέξεις το κινητό, όπως για κάποιο λόγο μου έφαγε την διόρθωση που έγραψα μετά.
    Η σωστή είναι:
    α) θα μπορούσες να εξηγήσεις πιο αναλυτικά ποιά τα πλεονεκτήματα στην μάχη του Ουλαμού μέσων αρμάτων αποτελούμενου από τρία άρματα, πέρα από την οπτική επαφή του ανθυπιλάρχου; ( γεγονός που παίζεται μιας και αν θυμάμαι καλά στην φάση της επίθεσης έχουμε θέση hatch down).

  13. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου, Αρματιστή και χαίρομαι που έβγαλες άκρη από τα γραφόμενά μου παρά την έλλειψη λέξεων που αλλάζαν το νόημα (ας όψεται το κινητό) και την αδυναμία τοποθέτησης παροραμάτων σε δεύτερο σχόλιο (για κάποιο λόγο όλα τα δεύτερα σχόλια χαθήκαν).
    Θα περίμενα βέβαια στην αιτιολόγηση να δώσεις επιπλέον πλεονεκτήματα και διαφορές με την παρούσα οργάνωση ως προς τα τόξα κάλυψης, ισχύος πυρών, μέτωπα φονικότητας πυρών, τόξα πυρών, δυνατότητες ελιγμών, πλήθος και μέγεθος αντιπάλων δυνάμεων που μπορεί να αντιμετωπίσει και να ανταπεξέλθει με επιτυχία ο νέος ουλαμός και η νέα ίλη όπως και τις επιπλέον αποστολές που πιθανόν θα χρειαστεί να αναλάβει στο σύγχρονο πεδίο μαχών.
    Το επιχείρημα της καλύτερης και ευκολότερης διοίκησης από τον ουλαμαγός το βρίσκω αρκετά αδύνατο. Αν ο πατέρας μου ως ουλαμαγός γνώριζε ανά πάσα στιγμή που πατάει η ερπύστρια του καθενός από τα πέντε άρματα του ουλαμού του με τα τεχνικά μέσα της εποχής, θεωρώ περίεργο ο σύγχρονος ουλαμαγός να αδυνατεί να πράξει το ίδιο με λιγότερα άρματα και με πιο σύγχρονα μέσα. Αν χάθηκαν αυτές οι απαραίτητες δεξιότητες από τους ουλαμαγούς μέσα σε πενήντα, εξήντα χρόνια, είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει ως προς την διαδικασία εκπαίδευσης.

    Αντιλαμβάνομαι το κεντρικό σύστημα διοίκησης (ένας αρχηγός διατάζει και ελέγχει) αλλά γνωρίζω επίσης ότι σε μία ορχήστρα ο μαέστρος δίνει τις εντολές και τον ρυθμό και υπάρχουν στην ορχήστρα όργανα που φροντίζουν να ελέγχουν αν όλα τα όργανα της ευθύνης τους ακολουθούν το ρυθμό και τις εντολές που δίνει ο μαέστρος. Νομίζω στην στρατιωτική ορολογία τον ρόλο των δευτέρων τον έχει ο υπαξιωματικός του ουλαμού και αυτός είναι ο λόγος που είναι πάντα δίπλα στον ουλαμαγό και τον συνοδεύει στις αναγνωρίσεις κλπ. Άρα δεν νομίζω οτι προτείνω αυτό που ίσως κατάλαβες ότι το είπα στον σκύλο μου και αυτός στην ουρά του. Αντίθετα ο ουλαμαγός ηγείται εκ των πρόσω και ο υπαξ ελέγχει αν οι άλλοι δύο ακολουθούν τις οδηγίες του ουλαμαγού από το τελευταίο άρμα του σχηματισμού.

    Αν κάτι θα ήθελα να μείνει από το σχόλιο μου, αν και εκτός θέματος, είναι η διαφορά ανάμεσα στο μιμούμαι και κριτικά αντιγράφω. Αναγνωρίζω ότι ζώντας στην Ελλάδα όπου ο άκριτος μιμητισμός έχει χτυπήσει κόκκινο και το μόνιμο επιχείρημα είναι «αφού το κάνουν έτσι οι ξένοι που αυτοί ξέρουν, έτσι πρέπει να το κάνουμε και εμείς», όταν κάποιος φέρει παραδείγματα από το εξωτερικό να ανάβουν λαμπάκια. Όμως δεν νομίζω οτι ποτέ έδωσα μία τέτοια εντύπωση μιμητισμού. Για αυτό πάντα λέω » η λογική πίσω από το χ είναι…… » αντί «αυτό εφαρμόζουν οι ……»
    Αντίθετα πιστεύω στην αντιγραφή η διαδικασία της οποίας είναι αυτό που λέμε στην μηχανική reverse engineering. Δηλαδή βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι, αναζητούμε τους λόγους που τους ανγκάσαν να ψάξουν να δημιουργήσουν αυτό το πράγμα, ποια πλεονεκτήματα τους έδωσε, ποιά προβλήματα τους έλυσε και τι καινούργια προβλήματα τους δημιούργησε. Έχουμε εμείς τους ίδιους λόγους και τα ίδια προβλήματα, χρειαζόμαστε εμείς τα ίδια πλεονεκτήματα πως μπορούμε να αποφύγουμε τα νεα προβλήματα που δημιουργήθηκαν; Έχουμε δικές μας λύσεις; Υπάρχουν άλλα παραδείγματα που δεν δημιούργησαν τα ίδια προβλήματα; Μπορεί να γίνει συνδιασμός και πώς; Τι επιπλέον θα χρειαζόμασταν εμείς; Έχουμε λύσεις; Δημιουργούμε πρότυπο. Δημιουργεί επιπλέον προβλήματα; Και ο κύκλος συνεχίζεται.
    Με αυτό τον τρόπο το «αντίγραφο» είναι πολύ καλύτερο από το πρωτότυπο,. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις το αντίγραφο είναι χειρότερο και σπάνια ισάξιο του πρωτοτύπου.

    Για την διάσπαση της ίλης είχα την εντύπωση ότι γινόταν, κάπου είχα διαβάσει για μικτούς λόχους με τρία ή τέσσερα άρματα (αδυνατώ αυτή τη στιγμή να βρώ τώρα το link) αλλά ίσως και να θυμάμαι και λάθος.

    Όπως και για τον προκεχωρημένο παρατηρητή πυρών, θυμόμουν κάποια άρματα είχαν δύο θυρίδες στον πυργίσκο, μία για τον αρχηγό και μία για τον σκοπευτή, ο γεμιστής/πυροβολητής ήταν άλλο. Νομίζω επίσης οτι στα σύγχρονα άρματα το περισκόπιο του αρχηγού μπορεί να μοιραστεί σε δύο μέλη του πληρώματος μέσω των ηλεκτροοπτικών αισθητήρων.

    Τέλος, επειδή το επαναλαμβάνεις πολλές φορές, ειναι γελοίο να κάνεις μαθήματα πατριωτισμού σε κάποιον που έχει ΑΣΜ 138. Γιατί έχει πολλές απαντήσεις, που δεν θα ήθελα να επεκταθώ γιατί θα χαλάσουμε τις καρδιές μας άδικα.
    Η Ελλάδα είναι μία μικρή χώρα που πρέπει να ανταπεξέλθει σε απειλές και προκλήσεις δυσανάλογα μεγάλες με το μέγεθός της.
    Το οτι πιστεύω ότι πρέπει να σκεφτούμε out of the box για να λύσουμε αυτό τον γρίφο και προσπαθώ να βρώ λύσεις, πέρα της ηλίθιας και καταστροφικής για την εθνική οικονομία, δεσμεύω το 10% του εργατικού δυναμικού, δεν κάνει κάποιον λιγότερο πατριώτη η περισσότερο φυγόπονο.
    Στην τελικη δεν είναι περισσότερο πατριώτης κάποιος που υπηρετεί χ χρόνια, από τον Ελβετό που από την στιγμή που θα χτυπήσει το κινητό του με το μαγνητοφωνημένο μήνυμα προς πολλούς παραλήπτες να παρουσιαστεί στη μονάδα του, βρίσκεται στο χώρο διασποράς σε τρείς ώρες ή τον Εγγλλεζο που χτύπησε το κινητό του στις έντεκα το μεσημέρι, παρουσιάστηκε στη μονάδά του σε μία ώρα και βρισκόταν στις θέσεις ανάπτυξης της μονάδας του στο Αφγανιστάν στις έξι η ώρα το πρωί (και στα δύο περιστατικά ήμουν αυτόπτης μάρτυρας).
    Τις θυσίες που κάνει ο καθένας για την πατρίδα του είναι ανιδιοτελής προσωπική υπόθεση και δεν τις κάνει για να τις παινευτεί, για ανταμοιβή, μισθό, σύνταξη ή οτιδήποτε άλλο.
    Το σταματώ εδώ γιατί θα επεκταθώ και δεν θέλω.

  14. Ο/Η T.T. λέει:

    @Stratilatis

    Φίλε στρατηλάτη, έχω μία απορία. Ειλικρινή απορία.
    Από αυτά που γράφεις είναι προφανές ότι δεν έχεις καν μπει μέσα σε άρμα. Αλλιώς στοιχειωδώς θα γνώριζες ποιος κάθεται που, από ποια θυρίδα μπαίνει και από που κοιτάει. Διεκδικείς όμως να έχεις άποψη και να είναι και σωστή, ενώ πρακτικά αγνοείς το μέσο για το οποίο μιλάμε.
    Γιατί;

  15. Ο/Η Stratilatis λέει:

    ΤΤ, αν το πρόβλημά σου είναι αυτό που έγραψα για τον ΠΑΠ ζητώ συγνώμη. Σε γερμανικά άρματα δεν πρόλαβα να μπώ. Για αυτό ρωτάω και ίσως προβοκάρω για να εκμαιεύσω πληροφορίες και να διορθώσω λανθασμένες εντυπώσεις που έχω.
    Τα άρματα είχαν πέντε άτομα πλήρωμα και καταλήξαν στα τρία. Γνωρίζεις σε ποιές θέσεις καθόταν το κάθε μέλος στο Μ47 ή στο Μ48 πριν την αναβάθμιση; (τα άρματα της εποχής μου).
    Όπως επίσης όλες οι εταιρίες αρμάτων διαφημίζουν στα άρματά τους ( leclerc, challenger, leopard) ότι το περισκόπιο του αρχηγού μοιράζεται από τον αρχηγό πληρώματος και τον σκοπευτή. Να μην προβοκάρω κάποιον που έχει χειριστεί ένα τέτοιο άρμα να μου πεί αν ειναι μούφα ή όχι;
    Θα πρέπει να βάλω μαύρο μπερέ για να το μάθω; Λυπάμαι μπερέ έχω από την θητεία μου και είναι πράσινος. Μου φτάνει. Δεν πρόκειται να επαναλάβω 30 μήνες θητεία για να μάθω τον αγώνα και τα υλικά ενός νέου όπλου.
    Ποτέ δεν είπα ότι έχω την σωστή άποψη αλλά προσπαθώ να βρώ την σωστή, παίρνοντας μιά θέση και προκαλώντας απαντήσεις.
    Αν σε ενοχλεί τόσο που ζητάω περισότερο απαντήσεις σε θέματα τεχνικά (λόγω ειδικότητας) που τα θεωρείς δεδομένα λυπάμαι. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που βρήκε έναν άνθρωπο (τον Αρματιστή) με την διάθεση και το κουράγιο να μοιραστεί την γνώση και την εμπειρία που διαθέτει.

  16. Ο/Η T.T. λέει:

    @stratilatis
    Κατάλαβα το πνεύμα σου αν και θεωρώ ότι δε χρειάζεται να προβοκάρεις για να πάρεις απαντήσεις/απόψεις. Παρεμπιπτόντως το Μ48 δεν είχε ποτέ πενταμελές πλήρωμα.
    Λίγα λόγια γι αυτά που γράφεις. Η διοίκηση και ο έλεγχος του ουλαμού είναι βιωματική εμπειρία και όχι γεωμετρία. Οι ίδιοι σχηματισμοί μπορούν να γίνουν και με 3 άρματα και με 5. Τι μέτωπο καλύπτει μπροστά ένας ουλαμός 3 αρμάτων σε παράταξη; 180ο. Τι μέτωπο καλύπτει μπροστά ένας ουλαμός 5 αρμάτων σε παράταξη; 180ο. Τα ίδια ισχύουν και για υπόλοιπους σχηματισμούς. Η απάντηση δεν έρχεται από τις γωνίες. Είναι καθαρά θέμα εμπειρίας τι εξυπηρετεί καλύτερα. Υπ’ όψιν ότι:
    Τα άρματα κινούνται στο έδαφος, αλλά αυτό έχει υψομετρικές διαφορές, δεν είναι δύσκολο να χαθούν ένα ή δύο άρματα σε ένα ουλαμό 5 αρμάτων εξ αιτίας αυτού.
    Η διοίκηση και ο έλεγχος του ουλαμού δεν αφορά μόνο τη φάση της εφόδου άλλα ξεκινά από τη στιγμή που ο ουλαμαγός παίρνει την αποστολή του και σχεδιάζει πως θα την εκτελέσει.
    Οι εταιρείες καλά τα λένε. Το περισκόπιο του αρχηγού είναι … το περισκόπιο του αρχηγού και δεν το μοιράζεται με τον πυροβολητή του. Ο αρχηγός βλέπει αυτό που βλέπει και ο πυροβολητής από το κύριο σκοπευτικό και επιπλέον βλέπει εικόνα από το δικό του ανεξάρτητο περισκόπιο. Αυτό που μπορεί να γίνει στα σύγχρονα άρματα είναι ότι ο αρχηγός με το πάτημα ενός κουμπιού μπορεί να στρέψει τον πύργο, άρα και το κύριο σκοπευτικό εκεί που κοιτάει το περισκόπιο του.

  17. Ο/Η stergios stergiou λέει:

    ΜΙΑ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ..Κανένας τελικά δέν κατάλαβε για ποιό λόγο καταργήθηκε η Ελληνική σημαία απο το αριστερό μπράτσο – που συμβολίζει το έθνος στη διαχρονία του – με αυτό του εθνοσήμου που απλά συμβολίζει το πολίτευμα της χώρας..Για να καταλάβουν κάποιοι τί εννοώ ..Εάν αύριο έχουμε βασιλεία ή χούντα ,το σήμα θα αλλάξει σε κορώνα ή ”πουλί ” αντιστοίχως …Αυτό σημαίνει το ”εθνόσημο”..Το εθνόσημο ΔΕΝ σημαίνει το έθνος στη διαχρονία του αλλά μόνο το πολίτευμα που επικρατεί..Αλλωστε το εθνόσημο έτσι κι αλλιώς βρίσκεται στόν μπερέ και στα τζόκει…Για ποιό λόγο ο πλεονασμός να υπάρχει και στο μπράτσο αντικαθιστώντας τη σημαία;;;;

  18. Ο/Η T.T. λέει:

    @stergios stergiou

    Εθνόσημο = έθνος + σήμα, το σήμα του έθνους.
    Το διακριτικό για το πολίτευμα λέγεται πολιτευματόσημο από το πολίτευμα + σήμα.

  19. Ο/Η stergios stergiou λέει:

    Aγαπητέ Τ.Τ μάλλον παίζεις με τις λέξεις..αυτό που ονομάζεις »πολιτευματόσημο»- ποιό να είναι άραγε ;; – ,ταυτίζεται με το εθνόσημο .και καμμιά σχέση δεν έχει με τη σημαία της χώρας που συμβολίζει το έθνος..

  20. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ στρατηλάτη
    Που είδες τα μαθήματα πατριωτισμού; Απάντηση έδωσα στην αναφορά σου για τον Ελβετικό στρατό. Οι Ελβετοί αποφάσισαν με δημοψήφισμα να μη καταργηθεί η θητεία και κάθε σαββατοκύριακο να φοράνε τη φόρμα τους και να πηγαίνουν στις μονάδες τους για εκπαίδευση. Εδώ όμως τα κόμματα διαγκωνίζονται να μειώσουν τη θητεία και ποιο από τα δύο ήταν αυτό που πρότεινε πρώτο η θητεία να γίνει 6 μηνών. Και αφού είδαν ότι δεν μπορούν να τη μειώσουν άλλο, αποφάσισαν με κάθε τρόπο να την απαξιώσουν. Όποιος έχει ως μέσο ακόμη και την οικιακή βοηθό του κλητήρα του «Χ» υπουργείου, δεν πάει στον Έβρο, αλλά μένει –ας πούμε- στα Αθήνας. Επομένως για ποιο πράγμα μιλάμε; Εκτός και αν δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στη χώρα μας. Πως είναι δυνατό να εφαρμόσουμε Ελβετικά πρότυπα εκπαίδευσης εφέδρων, όταν οι κληρωτοί δεν θέλουν να απομακρυνθούν από τη μητρική θαλπωρή; Πως μπορεί αυτοί που επιδιώκουν να υπηρετήσουν τη θητεία τους δίπλα στο σπίτι τους, να αποφασίσουν ως έφεδροι το απόγευμα κάποιας παρασκευής να πάρουν το λεωφορείο και να πάνε στην Αλεξανδρούπολη για εκπαίδευση; Ποιο κόμμα θα “επιτρέψει” να γίνει τέτοιο ανοσιούργημα; Αυτό έγραψα. Είναι απόλυτα σαφές. Και ως εκ τούτου αδυνατώ να «χωνέψω» το γελοίο. Νομίζω ότι είμαστε μεγάλοι ώστε να μπορούμε να μιλάμε με ευπρέπεια.

  21. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @Stratilatis
    Προσπαθώ να αντιπαρέλθω το ύφος στο οποίο είναι γραμμένο η απάντηση, και να επικεντρωθώ στην ουσία του σχολίου, αλλά πραγματικά εντυπωσιάζομαι από τη στάση σου.
    Ένας από τους πιο έμπειρους σε ασκήσεις αξιωματικούς ΤΘ (το πώς προκύπτει αυτό το εξηγεί ο ίδιος – φυσικά μπορεί να μην τον πιστεύεις) σου λέει ότι η διοίκηση τεσσάρων αρμάτων είναι στην πράξη πάρα πολύ δύσκολη. Το σχόλιό σου είναι ότι… «ο πατέρας σου ως ουλαμαγός γνώριζε ανά πάσα στιγμή που πατάει η ερπύστρια του καθενός από τα πέντε άρματα του ουλαμού του με τα τεχνικά μέσα της εποχής».

    Σου αναφέρεται αυτό που οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι έχει διαλύσει την ελληνική αμυντική ικανότητα: τη μείωση της θητείας που έχει φέρει τις ΕΔ σε «οριακή» κατάσταση (κι αυτό είναι απλώς ευφημισμός), κι η δική σου απάντηση είναι να διαμαρτυρηθείς για «μαθήματα πατριωτισμού». Κι επιπλέον, παραδείγματα για το ελβετικό και το βρετανικό επιστρατευτικό σύστημα, λίγες μόλις παραγράφους μετά το λογίδριο περί…reverse engineering. Δηλαδή, το reverse engineering του ελβετικού και του αγγλικού επιστρατευτικού μηχανισμού και του αντίστοιχου στρατηγικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι δύο αυτές χώρες (τελείως διαφορετικά, ακόμη και μεταξύ τους) οδήγησαν στο ότι τα υποδείγματα αυτά είναι κατάλληλα για το δικό μας πρόβλημα; Για να μη σχολιάσω την άποψη για τη δέσμευση του ανρωπίνου δυναμικού, λες κι η οικονομία λειτουργούσε στο παρελθόν σε επίπεδα πλήρους απασχόλησης, και η τροχοπέδη ήταν η θητεία.

    Λες ότι «Ποτέ δεν είπα ότι έχω την σωστή άποψη αλλά προσπαθώ να βρώ την σωστή, παίρνοντας μιά θέση και προκαλώντας απαντήσεις.»

    Δεν υποχρεούσαι ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος να ξέρει τα πάντα, ούτε να έχει τις «σωστές απόψες». Αλλά συστηματικά παίρνεις θέση κατηγορηματικά, με προπέτεια και συχνά αγενώς για πράγματα που εμφανώς αγνοείς. Δε βοηθάς τον διάλογο με αυτή τη στάση.

  22. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Αρματιστή, Βελισσάριε και ΤΤ.
    Επειδή αρχίσατε τα πυρά ομαδών, λίγα πράγματα που πιθανόν να δίνουν απάντηση σε όλους.
    Επειδή τα επιχειρήματα που στηρίζουν την νέα σύνθεση δεν με έπεισαν αρχικά, και δεν γνωρίζω τον αγώνα των ΤΘ για να μπορώ να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές, ζήτησα διευκρινιστικές ερωτήσεις, γιατί το νέο σύστημα είναι καλύτερο στην μάχη σε περίοδο πολέμου πέρα από την ευκολότερη διοίκηση. Νομίζω θεμιτό σε ένα ανοικτό ιστολόγιο και όχι σε officers club. (Αν αυτή είναι η μορφή του ιστολογίου μπορείτε να το δηλώσετε)
    Όταν λαμβάνω στην απάντηση το ίδιο επιχείρημα, καλύτερη διοίκηση και έλεγχος, νομίζω ότι κάποιος προσπαθεί να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα, πράγμα προσβλητικό για τον συνομιλητή του.
    Ειδικά όταν γνωρίζεις κάποια πράγματα περί εργονομίας και ανθρώπινων δυνατοτήτων. Το εύρος του οπτικού πεδίου του ανθρώπου είναι περίπου 120 μοίρες μέρος του οποίου στα πλευρά είναι περιφερική όραση, δηλαδή στο περίπου, πράγμα που καθιστά αδύνατο να βλέπεις τα άρματα στα πλευρά σου εκτός αν βρίσκονται παρατεταγμένα, ζυγισμένα, στοιχισμένα σε μία ευθεία.
    Εκτός αν γυρνάς συνεχώς το κεφάλι δεξιά αριστερά, σαν διαιτητής αγώνα τένις αλλα τότε έχεις επαφή και πέρα του ενός άρματων στα πλευρά σου, πράγμα που μάλλον δεν συμβαίνει γιατί όλοι οι τεθωρακισμένοι θα έπασχαν από αυχενικό σύνδρομο. Συνεπώς αναλαμβάνει ο εγκέφαλος και η αίσθηση που έχεις στον χώρο με τα γύρω αντικείμενα μέσω πολύπλοκων υπολογισμών. Όσο πιο λίγα αντικείμενα τοσό πιο εύκολη η αίσθηση στο χώρο που έχεις και πιο λίγες οι πιθανότητες τα αντικείμενα να μην βρίσκονται εκεί που περιμένεις να είναι.
    Από κει και πέρα επιλέγεις τον μικρότερο αριθμό που μπορει όμως να ανταπεξέλθει στην αποστολή.
    Αλλά γιατί κάποιοι επέλεξαν τα τέσσερα άρματα αντί για τα τρία;
    Δεν γνωρίζαν αυτό το δεδομένο;
    Δεν το θεωρήσαν τόσο σημαντικό;
    Υπήρχαν τρόποι να γίνει λιγότερο σημαντικό, ώστε να τα πλεονεκτήματα των τεσσάρων αρμάτων στο να φέρουν σε πέρας την αποστολή να είναι βιώσιμα;
    Όσο για το σχόλιο που σας πείραξε τόσο πολύ,
    Λόγω ενός πραγματικού περιστατικού που μου συνέβη, σε μία άσκηση στην βόρεια Ελλάδα όπου κάποια άρματα χαθήκαν γιατί υποχώρησε το έδαφος σε παλιά λαγούμια και αρκετοί ουλαμαγοί δεν το πήραν χαμπάρι, παρά μετά αρκετή ώρα, είχα βρεθεί στη μέση μίας συζήτησης όπου παλαιοί τεθωρακισμένοι ανταλάσαν τα διάφορες πρακτικές μεταξύ τους που είχαν για να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται τα άρματά τους, θεώρησα ότι και ο Αρματιστής με την εμπειρία του στο όπλο θα είχε/ήξερε αντίστοιχες πρακτικές.
    Εφόσον γνωρίζει το ονόμά μου, εξαιτίας των email που ανταλάξαμε για το τεχνικό πρόβλημα που παρουσιάστηκε, και την σχέση μου με τα τεθωρακισμένα, ήταν ένας ευσχημος τρόπος να του πώ σταμάτα να το βάζεις σαν το σημαντικότερο πρόβλημα και να πετάς την μπάλα στην εξέδρα, αφού ξέρω ότι ξέρεις ότι δεν είναι και υπάρχουμ και το γνωρίζεις τρόποι να το αποφύγεις.
    Από κεί και πέρα αυτοί που επέλεξαν τα τέσσερα άρματα και την μελέτεσαν την διάταξη αυτή και εξετάσαν την σύνθεση ενδελεχώς σε πεδία δοκιμών απέναντι σε πραγματικούς αντιπάλους και πραγματικά πυρά με το MILES, σε διάφορα σενάρια, πιθανά θέατρα επιχειρήσεων σε όλα τα είδη των εδαφών ( λες και η Ελλάδα μόνο έχει βουνά και “closed terrain) σε σημείο να συγγράψουν εγχειρίδιο τακτικών ίλης και ουλαμού, δεν αντιμετωπίσαν το πρόβλημα αυτό;
    Από την άλλη το ότι τα τρία άρματα είναι λίγα το εξαφανίσουμε με το επιχείρημα αυτοί που το λένε απλά δεν ξέρουν το όπλο ή θέλουν να μοιράσουν άρματα στο Πεζικό.
    Καμία αναφορά για το ότι σε ένα λεπτό τα τέσσερα άρματα θα εμπλέξουν τους διπλάσιους στόχους από τα τρία άρματα με της ίδιας εκπαίδευσης προσωπικό λόγω των λιγότερων δευτερολέπτων ανάμεσα στις εμπλοκές στόχων λόγω του διαγορετικού τόξου που πρέπει να καλύψει ο πυργίσκος.
    Καμία αναφορά τι γίνεται αν ένα εμπόδιο εμποδίζει το πεδίο βολής ενός άρματος πως αυτό μπορεί να καλυφθεί από άλλο διπλανό;
    Καμία αναφορά τι γίνεται στην πορεία, πώς μπορεί ο ουλαμός να καλύψει 360μοίρες; Τις 120 μοίρες που καλείται να καλύψει ο κάθε αρχηγός πληρώματος. Δεν μπορεί να τις δεί η μπορεί οριακά.
    Ποιός ο χρόνος προειδοποιήσης που δίνει ένα άρμα ενος ουλαμού των τριών στο στόχο ώστε να καταλάβει ότι έχει στοχοποιήθει και να αναζητήσει κάλυμα; Μην ξεχνάμε οτι τρία δευτερόλεπτα είναι είκοσι μοίρες παραπάνω περιστροφή του πυργίσκου στο άρμα λόγω του μεγαλύτερου τόξου και αρκετά για έναν άνθρωπο να μετακινηθεί σε σημείο πέρα από τη ζώνη φονικότητας του βλήματος.
    Τι γίνεται στα νησιά που μπορείς να αναπτύξεις μέχρι μία ίλη και όχι επιλαρχία;
    Πως θα ανταπεξέλθει εκεί ο νέος ουλαμός και η νέα ίλη; Τι θα κάνει αν έχουμε πολλαπλά σημεία απόβασης πχ Σαμοθράκη από τον φονιά και από την παχιά άμμο;
    Το ότι οι απώλειες είναι δυσβάσταχτες για τα τρία άρματα προσπερνάται από την παραδοχή στον πόλεμο έχουμε απώλειες.
    Μα στόχος μας δεν είναι να πεθάνουμε ηρωικά και να κινδυνέψει η ίδια η ύπαρξη της πατρίδας μας όπως συνέβει στα υψώματα του Γκολάν και από τύχη την γλυτώσαν οι Ισραηλινοί, στόχος μας είναι να προστατέψουμε τα σύνορά μας και αν είναι δυνατό να αποκτήσουμε στρατηγικό πλεονέκτημα με αντεπίθεση κι αν είναι να πεθάνουμε τότε καλώς να έρθει.
    Δηλαδή αν μια ίλη, εκει που προελαύνουμε προς Κων/πόλη ξαφνικά δεχθεί επίθεση από ένα ΑΤ ελικοπτέρο που μπορεί να εμπλέξει σε ένα λεπτό οκτώ άρματα επιτυχώς δεν θα μείνει ο ίλαρχος και ο υποδιοικητής μόνοι τους να παίζουν τις κουμπάρες και όχι μόνο στο σημείο εκείνο θα ανακόψει την επίθεση αλλά θα διασπάσει και το μέτωπο και θα δώσει χώρο ελιγμών στον αντίπαλο που πιθανόν να του δώσει το πλεονέκτημα να μας πάρει φαλάγγι;
    Αντίθετα σε ουλαμούς των τεσσάρων αρμάτων μένει η ίλη με έξι άρματα ικανά να λάβουν αμυντική θέση και να κρατήσουν το έδαφος σε εκείνο το σημείο οπότε το μέτωπο δεν διερυγνύεται.
    Τι θα γίνει αν σε κάθε έξοδο των ΑΤ ελικοπτέρων κάτω από μία ομπρέλα αεροπορικής υπεροχής του αντιπάλου, αποκτά με και μία τρύπα στο μέτωπο;
    Τι γίνεται αν το παραπάνω σενάριο μεταφερθεί στην Σαμοθράκη; Στρατηγικός στόχος που απελευθερώνει μερικώς τα στενά και δίνει πάτημα ή να μας επιτεθούν στον Έβρο για να μας χτυπήσουν από πίσω ή να προχωρήσουν προς τα κάτω προς την Λήμνο. Μια ίλη που θα αποδεκατιστεί από συνδιασμό ΑΤ ελικοπτέρων και ναυτικού πυροβολικού πόσες απώλειες μπορεί να αντέξει για να συνεχίσει την αποστόλή της;
    Ερωτήματα που δεν δίνονται απαντήσεις.
    Ως προς το σημείο που σας πείραξε όλους σχετικά με την θητεία. Αναφέρεται στο άρθρο για την λειψανδρία και για τα προβλήματα που έχει αλλά η λύση που αναφέρει είναι με διαφόρους τρόπους να αυξηθεί ο αριθμός των μονίμων στελεχών. Από κει και πέρα σε παρατήρηση για τους ΔΕΑ ειπώθηκε ότι η θητεία είναι μικρή και δεν επαρκεί για εκπαίδευση. Σε αυτό το σημείο παρενέβησα και είπα ότι το μέγεθος της θητείας είναι ανεξάρτητο από την εκπαίδευση που θα λάβει ένας έφεδρος. Και έφερα παραδείγματα από συστήματα εφέδρων με μικρή θητεία που αποδείξαν σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες το ότι και την εκπαίδευση είχαν και μπορέσαν να ανταπεξέλθουν στην αποστολή τους. Άρα πρέπει να δούμε πως μπορούμε να παρέχουμε και εμείς εκπαίδευση αντίστοιχου επιπέδου στην δικιά μας εφεδρεία. Άσε που τους ΔΕΑ τους χρειάζεσαι γιατί τον αριθμό κατωτέρων αξιωματικών που θα χρειαστείς στον πόλεμο δεν σου φτάνουν ότι κόλπα και να κάνεις να τον καλύψεις με μόνιμα στελέχη.
    Για να λάβω απάντηση ότι οι άλλοι δεν θα αντιδράσουν σε 24 ώρες γιατί δεν έχουν τα δικά μας προβλήματα ( τι κι αν λένε τα συστήματά τους μέγιστο χρόνο αντίδρασης έξι ώρες) περί φυγοπονίας, για πολιτικούς που μειώνουν την θητεία, για θητείες στο Κολωνάκι κλπ. Το εξέλαβα ως προσωπική επίθεση γιατί την προηγούμενη φορά σε δύο τρία θέματα πιο πρίν αναφέρθηκε προσωπικά σε εμένα λέγοντας “εσείς που εργάζεστε σε ΜΚΟ θα πρέπει να φροντίσετε να αυξηθεί η θητεία και όχι το αντίστροφο που προκαλεί λειψανδρία κλπ κλπ”
    Πρώτο δεν δουλεύω σε ΜΚΟ. Αναγκάστηκα να πάω σε αποστολές σε πολέμους για να αποκτήσω περισσότερα προσόντα, για να ξαναπροσληφθώ στην δουλειά που παράτησα για να έρθω να υπηρετήσω την θητεία μου, τότε που οι ΔΕΑ υπηρετούσαν με 24 μήνες. Βλέπεις στο εξωτερικό δεν είναι ελληνικό δημόσιο να δικαιούσαι άδεια άνευ αποδοχών, και αν δεν σε προσλάβουν άμεσα μετά το πανεπιστήμιο, πρέπει να αποδείξεις ότι έχεις εργασιακή εμπειρία στο αντικείμενο ή ειδικές εξειδικευμένες γνώσεις. Δεν με χαλάσε ιδιαίτερα άσε που μου δίνει την δυνατότητα να λέω ότι με έχουν πυροβολήσει περισότερα άρματα από όσα έχει οδηγήσει στην ζωή του ο Αρματιστής η ότι έχω ακούσει περισσότερες σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι μου από όσες έχουν ρίξει όλοι οι αναγνώστες του ιστολογίου αυτού μαζί.
    Από κει και πέρα. Επειδή ζώ και στην Ελλάδα ξέρω ότι η λειψανδρία οφείλεται σε πολλούς παράγοντες.
    – Στην απόδωση των κλάσεων
    – Στους πολίτες που θεωρούν την θητεία χαμένο χρόνο, αγγαρεία κλπ και προσπαθούν όσο το δυνατό περισότερο να τη μειώσουν ή να την αποφύγουν.
    – Στους πολιτικούς που νομοθετούν να μειώσουν τη θητεία είτε για να γίνουν αρεστοί στους νέους ψηφοφόρους είτε για οικονομικούς λόγους (κάθε στρατιώτης αν θυμάμαι καλά κοστίζει 700 ευρώ το μήνα στο κράτος σε τροφή, στέγη, ένδυση, μισθό, ασφαλιστικές εισφορές κλπ μπορεί να είναι και παραπάνω) .
    – Στους στρατιωτικούς που εξυπηρετούν τόσο τους πολιτικούς με αντάλλαγμα προώθηση της καριέρας τους, όσο και άλλους τοπικούς παράγοντες για τον ίδιο λόγο, άλλους πολίτες για την περίοδο της σύνταξης αλλά και φίλους, κανονίζοντας μεταθέσεις στο κέντρο, αποσπάσεις, άγραφες άδειες, οδοιπορικά κλπ.
    Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο, υπάρχει στην Ελλάδα από τον προηγούμενο αιώνα και δεν είναι καν Ελληνικό, υπάρχει σε πάρα πολλές χώρες στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και όλων των γειτόνων μας. Εντύπωση κάνει ότι σε πλούσιες χώρες εμφανίζεται σε πολύ μικρό βαθμό, αντίθετα σε χώρες που εμφανίζεται έντονο είναι χώρες με πολλά προβλήματα, όπου οι πολίτες δεν κάνουν κανένα απο τα πέντε βασικά καθήκοντά τους προς την πατρίδα.
    Πολλά είναι αυτά που πρέπει να αλλάξουν.
    Από κει και πέρα οφείλουμε να δούμε τι είναι αυτό που κάνει τους Σιγκαπουριανούς να έχουν συναίσθηση της απειλής από τους γείτονές τους και να κλείνουν τα αυτιά τους στις σειρήνες και παρόλο που έχουν τετραπλάσιο κατα κεφαλή εισόδημα από τους Έλληνες άρα είναι πιο καλοζωισμένοι, να υπηρετούν ή τους Ελβετούς πάλι πιο καλοζωισμενους με πενταπλάσιο κατ´α κεφαλή εισόδημα και γνωρίζοντας ότι δεν έχουν καμία απειλή, να δέχονται να “σπαταλούν” τον χρόνο τους σε θητεία και να κλείνουν τα αυτιά τους στους αρνητές στράτευσης και είναι πολλοί για να μπορέσαν να μαζέψουν τις υπογραφές να ξεκινήσουν δημοψήφισμα.
    Την δικαιολογία εδώ είναι Ελλάδα την βρίσκω αρκετά ρηχή.
    Είναι ένα θέμα που σηκώνει μεγάλη συζήτηση και αντίστοιχο νήμα.

  23. Ο/Η T.T. λέει:

    @stratilatis
    Νομίζω ότι τα πράγματα είναι απλά. Αν σε ένα αεροπορικό θέμα έγραφα για το τιμόνι του συνοδηγού, εννοώντας το χειριστήριο του συγκυβερνήτη θα θεωρούσα λογικό μετά, το σχόλιο μου να μην έχει καμία αξιοπιστία.
    Η αναφορά στα προηγούμενα σχόλια σε σκοπευτές, πυροβολητές-γεμιστές που δεν είναι σκοπευτές, διάφορες θυρίδες στον πύργο από τις οποίες μπαινοβγαίνουν διάφοροι και περίεργα περισκόπια από τα οποία βλέπουν διάφοροι και μάγους ουλαμαγούς που διαισθάνονται τις ερπύστριες άλλων αρμάτων θα έκαναν τα σχόλια αυτά παντελώς αδιάφορα, αν δεν ήταν επενδυμένα με το ύφος του παντογνώστη και δεν υπήρχε μία εμονική διάθεση στήριξης χωρίς να υπάρχει καθόλου γνώση.
    Η συζήτηση για τον βέλτιστο αριθμό αρμάτων σε ένα ουλαμό είναι υπαρκτή, σοβαρή και ευρεία και μπορεί να την συναπαντήσει κανείς σε πολλά διεθνή ιστολόγια με αμυντικό περιεχόμενο και με σοβαρά επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Ο Αμερικανικός στρατός δε, διεξήγαγε δύο φορές δοκιμές πάνω στο θέμα: Μία στις αρχές του ’80 με ουλαμούς των 5 αρμάτων απέναντί σε ουλαμούς των 3 και μία αρχές του 2000 με ουλαμούς των 4 αρμάτων απέναντί σε ουλαμούς των 3. Η συζήτηση για τα αποτελέσματα των δοκιμών θα είχε ενδιαφέρον αν υπήρχε η ανάλογη σοβαρότητα.

  24. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    @ STRATILATI,
    Κατ΄ αρχήν… ψυχραιμία.

    Χωρίς χρόνο και διάθεση για μεγάλα κείμενα, κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν για το ζωτικό θέμα της θητείας που έθιξες, μια και αποτελεί το θεμέλιο ενός στρατού εφέδρων. Θητεία σημαίνει κατ΄ αρχήν εκπαίδευση, ατομική ΚΑΙ σε οργανικά τμήματα, οπλιτών και αξιωματικών. Αν η εκπαίδευση δεν επαρκεί, οι τακτικές και τα όπλα είναι δευτερεύοντα.
    Το πόσο σύντομα ένας έφεδρος μεταβαίνει από το σπίτι του στην μονάδα αν χρειαστεί, δεν έχει σημασία αν δεν είναι καλά εκπαιδευμένος. Πόσες μέρες λοιπόν εκπαίδευσης χρειάζεται ένας έφεδρος Ελβετός ή Άγγλος για να αποτελέσει μαχητική μονάδα μιας συνεκτικής ομάδας; Μήνες όπως μας λένε τα προγράμματα εκπαίδευσης π.χ. των άγγλων πεζοναυτών, των αμερικανών κλπ. Των Ελβετών δεν ξέρω αλλά δεν έχει σημασία γιατί ουδείς γνωρίζει την έκφραση ΄΄μαχητική απόδοση του ελβετικού στρατού΄΄

    Χρειάζονται λοιπόν τουλάχιστον 5 μήνες εκπαίδευσης και συν- εκπαίδευσης, ώστε μια μονάδα να διεκδίκηση τον όρο ΄΄καλά εκπαιδευμένη΄΄, δηλαδή με ικανούς ομαδάρχες, στοιχειάρχες, αρχηγούς πληρωμάτων κλπ, μικρούς διοικητές ανδρών που έχουν αναπτύξει ΄΄πνεύμα μονάδος΄΄ δηλαδή συνοχή. Άρα η επάνδρωση των μονάδων λογίζεται από τον 5 μήνα θητείας και μετά, λογάριασε τώρα πόσοι επιπλέον μήνες θητείας απαιτούνται για να στήσεις τις ενεργές μονάδες που θέλεις.

    Επιπλέον, κάθε διεθνές παράδειγμα είναι λειψό χωρίς υποχρεωτική αναφορά στους δύο καλύτερα εκπαιδευμένους στρατούς στον κόσμο στον 20 αι, την Βέρμαχτ και τους Ισραηλινούς. Κοίταξε πόσο χρόνο αφιέρωναν για την εκπαίδευση των οπλιτών.

    Τέλος για την Ελλάδα. Ποτέ δεν είχε τόσο μικρή θητεία και τόσων λίγων –αναλογικά- υπόχρεων. Η δε μείωση από την 18μηνη θητεία στην 12μηνη, η μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση, έγινε με προσωπική εντολή του τότε ΥΕΘΑ στην στρ. ηγεσία που δεν ρωτήθηκε. Η δε χρηματική παράμετρος δεν έπαιξε ρόλο καθώς τότε τα χρήματα υπήρχαν, μάλιστα αποφασίστηκε τότε η πρόσληψη 17.000 ΕΠΟΠ. Να στο πω μονολεκτικά: ψηφοθηρία

  25. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Στρατηλάτη
    Το ότι θέλουμε να σου πούμε ότι θα πρέπει να είσαι στοιχειωδώς ευγενικός, δεν αποτελεί «ομαδικά πυρά». Μια γενική παρατήρηση. Ο λόγος σου διακρίνεται από επιθετικότητα, που δεν την αντιλαμβάνομαι.
    Το ότι δεν πείσθηκες αναφορικά με το επιχείρημα ότι ο ΟΥΜΑ προσφέρει αποτελεσματικότερη διοίκηση στη μάχη, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Και δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξω πόλεμο μαζί σου επειδή δεν πείσθηκες.
    Οι αμερικάνοι κάποια στιγμή αποφάσισαν να αλλάξουν τη σύνθεση του ΟΥΜΑ από 5 σε 4 άρματα και εμείς ως καλοί μαθητές ακολουθήσαμε τη νέα σύνθεση. Ήμουν εκείνη τη περίοδο στις μονάδες και δεν είχε γίνει καμιά δοκιμή για τη νέα σύνθεση. Απλά το ΓΕΣ αποφάσισε να μιμηθούμε. Ο αμερικάνικος στρατός έχει τη πολυτέλεια να πειραματίζεται συνεχώς σε νέες συνθέσεις με βάση τις εκτιμήσεις του για τις απειλές που πρόκειται να αντιμετωπίσει. Δεν συνεπάγεται όμως ότι η κάθε νέα σύνθεση είναι και η καλύτερη. Τα όποια λάθη του τα καλύπτει από τη «κτηνώδη» υποστήριξη που διαθέτει. Μέχρι σήμερα ο αμερικάνικος στρατός δεν έχει εμπλακεί σε επιχειρήσεις ΤΘ με αντίπαλο που να διαθέτει ανάλογο δυναμικό. Όλοι οι αντίπαλοι που αντιμετώπισε στους πολέμους του ήσαν πολύ κατώτεροι σε όλα τα επίπεδα, το πεδίο της μάχης μπροστά από τις δυνάμεις του είχε καθαριστεί από τα εναέρια μέσα του, με αποτέλεσμα να «δοξαστούν». Επομένως περί τίνος ομιλούμε; Αλλά αφού θεωρείς ότι ο ΟΥΜΑ των 4 είναι μελετημένος [Αλλά γιατί κάποιοι επέλεξαν τα τέσσερα άρματα αντί για τα τρία; Δεν γνώριζαν αυτό το δεδομένο; Δεν το θεώρησαν τόσο σημαντικό; Υπήρχαν τρόποι να γίνει λιγότερο σημαντικό, ώστε να τα πλεονεκτήματα των τεσσάρων αρμάτων στο να φέρουν σε πέρας την αποστολή να είναι βιώσιμα;] για ποιο λόγο να μη θεωρήσουμε ως περισσότερο μελετημένη τη σύνθεση των 3 αρμάτων που ακολουθούν οι Ισραηλινοί [και δεν την έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα] που είναι οι μόνοι μετά το 2ο ΠΠ που έχουν εμπλακεί σε μεγάλες μάχες ΤΘ και μάλιστα με σχετικά ισοδύναμους αντίπαλους [και μάλιστα αριθμητικά ισχυρότερους];
    Τέλος πάντων μιλώ με βάση τη προσωπική μου εμπειρία και δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να την αποδεχθεί. Η διοίκηση ενός ΟΥΜΑ στη μάχη είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να ξέρεις που βρίσκονται τα άρματά σου.
    Εγώ δεν βλέπω μάχη ουλαμών, αλλά ιλών. Ως εκ τούτου τα 3 άρματα δεν είναι λίγα. Σήμερα οι ίλες διαθέτουν 13 άρματα [μέχρι το 1992 διέθεταν 16] και εγώ προτείνω 11. Θεωρώ ότι η ΙΜΑ των 11 αρμάτων διαθέτει μεγαλύτερο βαθμό ευελιξίας. Και αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικότερο από τον αριθμό των παραπάνω αρμάτων. Υπόψη ότι οι επιλαρχίες στις τεχνικές ΤΑΜΣ ασκούνταν συνήθως για λόγους οικονομίας με ΟΥΜΑ των 3 αρμάτων και ΙΜΑ των 10. Επομένως υπάρχει σοβαρή εμπειρία στο ζήτημα.
    Στις τακτικές κινήσεις ο τομέας παρατήρησης του κάθε άρματος [120 μοίρες εφόσον πρόκειται για ΟΥΜΑ των 3] δεν ελέγχεται μόνο από τον αρχηγό, αλλά από όλα τα μέλη του πληρώματος, με βασικότερους τον αρχηγό και το γεμιστή. Επομένως μιλάμε για 2 ζευγάρια μάτια {αρχηγού + γεμιστή]. Αλλά ήδη το έχουν επιλύσει οι Ισραηλινοί.
    Νομίζω ότι θέτεις πολλά θέματα ταυτόχρονα, πολλά, ξεκάρφωτα, που δεν έχουν σχέση με τη σύνθεση των 3. Μάλλον για κουβέντα [Σαμοθράκη, νησιά κλπ.] Τι να σχολιάσω στη παρακάτω πρόταση; Ποιος μπορεί να σχολιάσει.
    «Δηλαδή αν μια ίλη, εκει που προελαύνουμε προς Κων/πόλη ξαφνικά δεχθεί επίθεση από ένα ΑΤ ελικοπτέρο που μπορεί να εμπλέξει σε ένα λεπτό οκτώ άρματα επιτυχώς δεν θα μείνει ο ίλαρχος και ο υποδιοικητής μόνοι τους να παίζουν τις κουμπάρες και όχι μόνο στο σημείο εκείνο θα ανακόψει την επίθεση αλλά θα διασπάσει και το μέτωπο και θα δώσει χώρο ελιγμών στον αντίπαλο που πιθανόν να του δώσει το πλεονέκτημα να μας πάρει φαλάγγι; Αντίθετα σε ουλαμούς των τεσσάρων αρμάτων μένει η ίλη με έξι άρματα ικανά να λάβουν αμυντική θέση και να κρατήσουν το έδαφος σε εκείνο το σημείο οπότε το μέτωπο δεν διερυγνύεται.»
    Αλλά να απαντήσω και εγώ ξεκάρφωτα. Όλες οι σφαίρες δεν σκοτώνουν. Αν σκότωναν όλες, μια ΕΜΑ θα προκαλούσε στον αντίπαλο 500.000 νεκρούς. Κανένα οπλικό σύστημα μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να επιτύχει αυτά που διαφημίζουν οι κατασκευαστές τους. Αν είναι διαφορετικά τότε τα 30 απάτσι που διαθέτουμε θα κατέστρεφαν σε μια έξοδο 240 τουρκικά άρματα. Με 4 εξόδους το καθένα θα καθαρίζαμε τα Τουρκικά άρματα. Αλλά γιατί προς τη Κωνσταντινούπολη και όχι προς την Άγκυρα; Δεν γνώριζα ότι στόχοι του ναυτικού πυροβολικού είναι τα άρματα. Γιατί τόσο κώλυμα με τη Σαμοθράκη;
    Όταν αναφερόμαστε σε ζητήματα παραγωγής στελεχών, μιλάμε για το τι πρέπει να γίνεται στην ειρηνική περίοδο. Όχι στο πόλεμο. Αναφερόμαστε προτείνουμε και σχεδιάζουμε με βάση ποια εκπαίδευση και πόσης διάρκειας θα πρέπει να παρέχεται στα μελλοντικά στελέχη στην ειρηνική περίοδο ώστε να είναι ικανοί να ανταπεξέλθουν στο πόλεμο. Η εκπαίδευση στη ΣΣΕ πχ διαρκεί σήμερα 4 έτη. Σε πολεμικές περιόδους τα πράγματα άλλαζαν. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 οι τριτοετείς (τότε η φοίτηση ήταν 3 έτη) ονομάστηκαν ανθλγοί και οι δευτεροετείς ανθυπασπιστές και έφυγαν αμέσως για το μέτωπο όπου ανέλαβαν διοικητές λόχων και διμοιριών. Το 1949 η ΣΣΕ έβγαλε 900 ανθλγους σε 2 εξάμηνα. Ο 1950 έβγαλε 450 ανθλγούς ύστερα από φοίτηση 1 έτους.
    Δεν έγραψα ότι δεν χρειαζόμαστε ΔΕΑ. Πρότεινα όμως υπό ποιες προϋποθέσεις. Όποιος δεν συμφωνεί αδιάφορο. Όπως και βεβαίως και κανένας από αυτούς που έχουν λόγο δεν πρόκειται να ακούσει το τι προτείνω εγώ.
    Δεν είμαστε Ελβετία. Για πολλούς λόγους:
    1. Δεν κάνουμε δημοψηφίσματα.
    2. Αν κάναμε δημοψήφισμα για τη θητεία το πλέον πιθανό θα αποφασίζαμε να τη καταργήσουμε.
    3. Από το 1821 έχουμε διεξάγει πολλούς πολέμους, ενώ οι Ελβετοί έχουν να πολεμήσουν από το 1814.
    4. Η Ελβετία δεν αντιμετωπίζει προβλήματα ασφάλειας. Δεν απειλείται.
    5. Η Ελβετία μολονότι δεν απειλείται διαθέτει ΕΔ, έχει πρόγραμμα εκπαίδευσης της εφεδρείας της, αλλά τουλάχιστο στο ορατό μέλλον δεν πρόκειται να πολεμήσει ώστε να διαπιστώσουμε το αν μπορούν να μπουν σε πόλεμο σε 6 ώρες.
    Παρ’ όλα αυτά συμφωνώ ότι θα πρέπει να σκεφτούμε για ποιο λόγο οι Ελβετοί που διαθέτουν 5πλάσιο εισόδημα από μας αποφάσισαν σε δημοψήφισμα να διατηρηθεί η θητεία και να βγάλουμε ανάλογα συμπεράσματα. Ακόμη θα πρέπει να μάθουμε από το σύστημα επιστράτευσης και εκπαίδευσης των εφέδρων που ακολουθεί η Ελβετία.
    Σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορώ να δεχθώ όταν η πατρίδα μας απειλείται ότι ο χρόνος της στρατιωτικής θητείας είναι χαμένος χρόνος. Αν αρχίσουμε να συζητάμε σε αυτή τη βάση, αρχίζουν οι εκπτώσεις. Και επειδή εσύ όπως λες υπηρέτησες ως πρασινοσκούφης ΔΕΑ 28 μήνες και είσαι και επιτυχημένος επιστήμονας, δεν μπορείς να υποστηρίζεις θεωρίες για χαμένο χρόνο.

  26. Ο/Η Indirect λέει:

    Καλημέρα σας
    Ένα πολύ καλό άρθρο που μπορεί να δώσει λαβή για καλούς προβληματισμούς. Ευχαριστούμε τον Αρματιστή – για άλλη μία φορά.
    Θα μου επιτρέψετε την παράθεση μερικών σχολίων στα θέματα του άρθρου:
    • Τα ΚΕΝ πράγματι αποτελούν μία περίεργη κατάσταση στο όλο σύστημά μας: στοιχίζουν πολύ και προσφέρουν ελάχιστα σε θέματα εκπσης (πλην ευκολιών σε στρατολογικά και ΥΓ ζητήματα) Από όσα ακούω, οι Ανθλγοί μετατίθενται μετά τις σχολές εφαρμογής, απευθείας, σε μονάδες εκστρατείας.
    • Συμφωνώ με την πρόσκτηση ουλαμαγών από την δεξαμενή των επαγγελματιών. Απαιτούνται ίσως βήματα, που να αποσκοπούν στο «λουστράρισμα» και είμαι πάντα αισιόδοξος…
    • Τα σχόλια μου για το κυρίως θέμα, που αφορά την αναδιοργάνωση Ιλών και Ουλαμών, είναι όπως παρακάτω:
    Α. Οι ουλαμοί των 3 αρμάτων είναι πασιφανές ότι προσφέρουν μεγαλύτερη ευχέρεια στη διοίκηση. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι εάν ο ΟΥΜΑ των 3, έχει και την ίδια ικανότητα πρόσκτησης και εμπλοκής στόχων με αυτόν των 4 αρμάτων. Έχω την εντύπωση πως έχουν γίνει δοκιμές (στο εξωτερικό) και τα αποτελέσματα δεν ήταν αρνητικά…
    Β. Η τάση τα μάχιμα τμήματα να απεμπλέκονται, όσο το δυνατόν, από διαδικασίες ΔΜ, είναι κατά την γνώμη μου σωστή: οι ομάδες τεχνιτών στον Ουλαμό Συντηρήσεως, το ίδιο και το άρμα περισυλλογής. Η περισυλλογή και οι βλάβες διαχειρίζονται κεντρικά από ένα όργανο, με εμφανή οφέλη στον χρόνο αποκατάστασης. Μόνο σε περίπτωση, ΥΔ Ίλης ή μεμονωμένης χρήσης της έχει νόημα η προικοδότηση με όλα τα γνωστά υπόλοιπα στοιχεία. Ο αρχιλοχίας της ίλης θα είναι αυτός που θα φροντίζει όλο το φάσμα δραστηριοτήτων ΔΜ, απεμπλέκοντας τον Υδκτή από τον ρόλο του απλού μεσάζοντα, σε πιό ενεργό ρόλο στην διοίκηση της ίλης πάνω σε άρμα μάχης.
    Γ. Ενώ συμφωνώ, με τον ΟΥΜΑ των 3, θεωρώ ότι είτε σε επίπεδο μονάδας/ΤΣ είτε ίλης/Σ, πρέπει να υφίστανται 4 διοικήσεις/στοιχεία ελιγμού, καθόσον προκύπτει μεγαλύτερη ευχέρεια/επιλογή ελιγμού. Οπότε με την πρόταση Αρματιστή, σε επίπεδο μονάδας μπορεί κάλλιστα να δημιουργηθεί 1 ακόμη ίλη. Σε περίπτωση που επιθυμούμε μόνο 3 υπομονάδες, χωρίς να μειώσουμε τον αριθμό αρμάτων στην επιλαρχία, δημιουργούμε υπομονάδες των 4 ΟΥΜΑ(των 3 εννοείται). Το ιδανικό, για εμένα, θα ήταν και η ανάλογη αύξηση των αρμάτων στην επιλαρχία (για τους υποδιοικητές ΕΜΑ και ΙΜΑ).
    Δ. Κάπου, σε κάποιο επίπεδο πρέπει να υφίσταται υπομονάδα αναγνώρισης (ΙΛΑΝ). Παλαιότερα μοντέλα το προέβλεπαν για τις μεραρχιακές λεγόμενες, ΕΜΑ. Τώρα, που εξελιγχθήκαμε αρκετά, η ΙΛΑΝ σε επίπεδο ΤΘΤ ίσως, είναι κάτι που λείπει …
    Με εκτίμηση
    Indirect

  27. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Αγαπητέ Indirect
    Το 4ο μέρος που θα ακολουθήσει, θα αναφέρεται σε προτάσεις για τη σύνθεση της Επιλαρχίας Μέσων Αρμάτων. Προκαταβολικά θα αναφέρω ότι θα δίνει απαντήσεις στους προβληματισμούς σου.
    Βεβαίως η ΙΜΑ των 4 ΟΥΜΑ είναι μια ελκυστική υπόθεση, αλλά έχω τη γνώμη ότι η ΙΜΑ των 3 ΟΥΜΑ είναι αποτελεσματικότερο εργαλείο.

  28. Ο/Η Stratilatis λέει:

    @ΤΤ. Νόμιζα οτι το είχα εξηγήσει αλλά συνεχίζεις στο ίδιο μοτίβο. Δεν γνωρίζω την ελληνική ορολογία με την οποία έχω να ασχοληθώ από τη δεκαετία του 90. . Εσύ πως ακριβώς θα μετάφραζες τον όρο gunner που το καθήκον του είναι να κάνει σκόπευση; Αντιστοίχως πως ακριβώς θα μετάφραζες τον όρο squadron και troop που αναφέρεται στα τεθωρακισμένα;
    Πολλά άρματα έχουν δύο θυρίδες στον πύργο. Αναφέρονται σαν commanders cupola ή hatch και gunners cupola ή hatch. . Όλα τα αμερικάνικα άρματα του ΕΣ είχαν και χρησιμοποιούνταν να βγάλουν κάποιοι το κεφάλι τους.
    http://www.the-blueprints.com/blueprints/tanks/tanks-m/4421/download/
    http://www.aviapress.com/magaz/bkl/bkl200401_8.jpg
    http://www.army-guide.com/images/m48_weporip3.jpg
    http://fs01.androidpit.info/ass/x71/5448471-1335040984172.jpg
    http://fs01.androidpit.info/ass/x78/2636578-1311031753165.jpg.
    Ξεχνάς και την θυρίδα διαφυγής στο έδαφος του άρματος που όντως μπαινόβγαιναν διάφοροι. Θα με θεωρήσεις τελείως άσχετο αν αναρωτηθώ για το τηλέφωνο που υπήρχε εξωτερικά του άρματος;;;;;;
    Αν τόσο πολύ σε χάλασε η πρόταση για τον ΠΑΠ( άλλος όρος που είναι διαφορετικά στα αγγλικά) θεώρησα οτι είναι λογική, αφού τεχνικά πολύ εύκολα μπορείς να μοιραστείς ένα περισκόπιο με συσκευή που ονομάζεται “κλέφτης” είτε με οπτική διάταξη, είτε ηλεκτρονικά, ορμώμενος από το γεγονός οτι ο ΠΑΠ είναι στόχος υψηλής προτεραιότητας οπότε δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τον “κρύψεις” από το να τον έχεις σε ένα όχημα ακριβώς ίδιο με τα υπόλοιπα.
    Στην τελική η δουλειά μου είναι να σχεδιάζω άρματα ανάλογα με τις απαιτήσεις του πελάτη. Από την άλλη δεν ειναι η πρώτη φορά πράγματα που προτείνω να αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα με επιχειρήματα “δεν γνωρίζεις το αντικείμενο και μας το παίζεις παντογνώστης”. Θα ήθελα να δώ τα μούτρα όλων αυτών βέβαια όταν βλέπω τις προτάσεις μου (πχ τρόπος που κρατάμε το τυφέκιο) μετά από είκοσι χρόνια να υιοθετούνται από τον ΕΣ.
    Χαίρομαι που γνωρίζεις τα αποτελέσματα των αντίστοιχων δοκιμών διαφορετικών συνθέσεων αλλά λυπάμαι πραγματικά που σε έκανα να απαξιώσεις να τις μοιραστείς μαζί μας.
    @Αρματιστη.
    Δεν υπάρχει λόγος να μαλώσουμε, συζήτηση κάνουμε, ασχέτως αν μου βγαίνει λίγο η ψυχοσύνθεση του καταδρομέα να είμαι ευθύς και να απαντάω δυνατά και αποφασιστικά. Ελπίζω να βελτιωθώ στην μάχη ελιγμών στο μέλλον.
    Οι Ισραηλινοί διατηρούν την ΟΥΜΑ των τριών αρμάτων και αυτο μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους πχ δεν έχουν υπαξιωματικούς να συνεπικουρήσουν στην διοίκηση των ΟΥΜΑ, αλλά και άλλους που δεν τους γνωρίζω γιατί δεν έχω πρόσβαση στα δικά τους lessons learned. Αν έχει κάποιος άλλος μπορεί να μας διαφωτίσει.
    Σε αυτά που λές οτι αναφέρω ως ξεκάρφωτα, προσπαθώ να πάρω μια απάντηση αν η νέα σύνθεση μπορεί να ανταπεξέλθει στην αποστολή της μετά τις υπολογιζόμενες απώλειες από τον αντίπαλο που θα δεχθεί, γιατί η εμπειρία των ισραηλινών από το 73 μας δείχνει ότι δεν μπορεί. Για αυτό το λόγο φέρω κάποια πιθανά σενάρια, τα οποία δεν περιμένω να μου τα αναλύσεις γιατί ποσώς με ενδιαφέρει τι σχέδιο έχεις να προελάσεις ή να αμυνθεις στο χ νησί (για να μην νομίζεις ότι έχω κάτι με τη Σαμοθράκη, απλά ξέρω τη γεωγραφία).
    Γνωρίζω ότι στις 1000 σφαίρες που θα ρίξει ο αντίπαλος μια θα σκοτώσει, αλλά γνωρίζω ότι στις 10 σφαίρες ενος ελεύθερου σκοπευτή οι επτά θα σκοτώσουν. Άλλες απώλειες υπολογίζεις όταν περιμένεις απέναντι σου μια διμοιρία και άλλες όταν περιμένεις να βρείς περιοχή με ελεύθερους σκοπευτές. Ομοίως άλλες περιμένεις άμα δεχθείς μπαράζ πυροβολικού και άλλες από ΑΤ όπλα ( όπως έχουν πικρή εμπειρία οι Ισραηλινοί). Οι εταιρίες διαφημίζουν οτι ένα Απάτσι σταματάει μία ΕΜΑ. Εγώ πιστεύω οτι οκτώ άρματα είναι πιο λογικό. Αμελητέα ποσότητα αν σκευθείς τα 1000+ άρματα. Σημαντική όμως στη διαφορά ανάμεσα στα 11 και στα 14 άρματα, που μπορεί να έχει σημασία στην εκτέλεση της αποστολής της ίλης.
    Το επιχείρημα 30*8=240 άρα με πέντε εξόδους καθαρίσαμε, γνωρίζεις πολύ καλά οτι δεν στέκει γιατί ο αντίπαλος θα αντιδράσει και θα σου σταματήσει το δεύτερο κύμα. Επί αδυναμίας όμως ανάσχεσης του δευτέρου κύματος, όπως και εσυ υποστηρίζεις για το Ιράκ μπορεί να σου καταστρέψει τον κύριο όγκο των τεθωρακισμένων σου και να κάνουν περίπατο τα δικά του.
    Το θέμα όμως είναι, αν μετά το πρώτο κύμα που πιθανόν δεν θα προλάβεις να αντιδράσεις, αν και κατά πόσο η σύνθεση των δυνάμεων σου, μπορεί να διατηρήσει αν όχι την ενέργεια σου τουλάχιστο το μέτωπό σου αρραγές.
    Τέλος για την θητεία το έχουμε παρατραβήξει οπότε μπορούμε να γράψουμε ένα άρθρο και να το συζητήσουμε στο μέλλον. Απλά το σύστημα που πρότεινα και ξεκίνησε την παρεξήγηση το θεώρησα σαν μία λύση που μπορεί να γίνει άμεσα, ήσυχα και διακριτικά χωρίς πολιτικό κόστος και θα απέδιδε άνετα χωρίς να υπολογίζουμε τις τετάρτες και τα ΣΚ μία πλήρη κλάση στις μονάδες εκστρατείας (πότε να προλάβουν να πάρουν απόσπαση, άγραφες μεταθέσεις τα βύσματα) με οτι πλεονεκτήματα συνεπάγεται αυτό στην ετοιμότητά τους και με τις τετάρτες (μέρα νεκρή εμπορικά μέρα) και τα ΣΚ για να συνεπικουρήσουν στην συντήρηση του υλικού τόσο των μονάδων εκστρατείας, όσο και στο υλικό των μονάδων β´κυκλου του κέντρου. Υπάρχουν και άλλοι συνδιασμοί αν θέλετε το συζητάμε σε άλλο θέμα.
    Νομίζω οτι απο την μεριά μου δεν έχω κάτι να προσθέσω και γυρίζω σε κύκλους, από εμένα over n out.

  29. Ο/Η Ευμένης λέει:

    Αγαπητέ Βελισσάριε και συνδιαχειριστές του ιστολογίου,
    Συγχαρητήρια κατ αρχάς για το εξαίρετο έργο σας που παρέχετε μέσα στις σελίδες σας. Βρίσκω τα θέματα εξόχως σημαντικά και μακάρι να γράφατε κάθε μέρα και για πολλά θέματα.
    Γνωρίζω ότι αυτό που θα σας πω δεν έχει σχέση με το παρόν άρθρο. Κατ αρχάς δεν διαθέτω παρά μόνο στοιχειώδεις γνωσεις επι στρατιωτικών θεμάτων. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω εαν είναι στις προθέσεις σας και στις δυνατότητές σας να αναφερθείτε σε θέματα διεξαγωγής επιχειρήσεων εντός αστικού περιβάλλοντος.
    Ο λόγος που το αναφέρω είναι γιατί σχετικά πρόσφατα είχα διαβάσει άρθρο σχετικά με τον πόλεμο του Ισραήλ στο Λίβανο και τις δυσκολίες που αντιπετώπισε ο στρατός τους απο τις μάχες εντός οικισμών απο αντάρτες της Χεσμπολάχ, αλλά και τώρα τις επιχειρήσεις στη Συρία εντός κατοικημένων περιοχών (Χομς, Δαμασκός, Χαλέπι κλπ) και δεν αναφέρω Λιβύη, Ιράκ.
    Ποιά η χρησιμότητά τους σε συνδυασμό με τακτικές επιχειρήσεις ενός τακτικού στρατού; Ποιά τα διδάγματα και ποιά η εφαρμογή τους στην Ευρώπη (βλέπε Γιουγκοσλαβία δεκαετία 90) και πιθανότητες/υπόθεση διεξαγωγής τους στην Ελλάδα;
    Επίσης είδα πρόσφατα τις δυσκολίες των Σύριων να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες εντός πόλεων χωρίς υποστήριξη απο αέρα αλλά και πεζικό. Δηλαδή είδα την ανάγκη μιας διακλαδικότητας (πλην ναυτικού).
    Και το βασικότερο. Επειδή είδα σε προηγούμενο άρθρο σας για την “πεζικοκεντρική” αντίληψη του Ε.Σ. (συμφωνώ), υπάρχει ποτέ η πιθανότητα εμπλοκής του επιτιθέμενου σε αστικούς ιστούς ή και ανάσχεσης επίθεσης με σοβαρό αντίκτυπο στο γενικό επιχειρησιακό σχέδιο (εννοώ του επιτιθέμενου) όταν ο αμυνόμενος έχει να παρατάξει μόνο πεζικές δυνάμεις εντός πόλεων.
    Θυμίζω ότι στο Λίβανο οι αντάρτες δεν είχαν υποστήριξη ούτε απο αέρα ούτε απο θάλασσα και ούτε κάλυψη απο ΠΒ. Βέβαια παραδέχομαι ότι είχαν “σκάψει” κάθε σπιθαμή, δημιουργώντας ενέδρες κλπ και ότι γνώριζαν το πεδίο “σαν την παλάμη τους”. Και επίσης ρωτάω γιατί με βάση τα δεδομένα του ’74 που είχαμε επιχείρηση του αντιπάλου και “απροθυμία” της εδώ κυβέρνησης (δεν με ενδιαφέρει το “γιατί”, απλά το ότι υπήρξε “απροθυμία”) να αντιπαρατεθεί, τι γίνεται εαν πχ στρατιώτες εγκαταλειφθούν να πολεμήσουν μόνοι τους σε νησί ή ηπειρωτική περιοχή (πχ Θράκη). Υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν μόνοι τους “ισοδύναμο τετελεσμένο” έστω και τοπικού χαρακτήρα;(Ξέρω η απάντηση θα είναι “αναλόγως”, “ίσως”, “αποκλείεται”). Αυτά προς το παρόν σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.
    Ένας αναγνώστης σας

  30. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Ευμένη,

    Σ’ ευχαριστούμε πολύ για τα καλά λόγια, και ζητάμε συγγνώμη για την καθυστέρηση της απάντησης, που οφείλεται σε ανωτέρα βία.

    Επίτρεψέ μας μια μικρή, ακόμη, καθυστέρηση, μέχρι το βράδυ, για επί της ουσίας απάντηση.

  31. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Ευμένη,

    Σε σχέση με τον αστικό αγώνα: Γενικώς, η σημασία του αστικού αγώνα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς έχουν αυξηθεί (σε πλήθος, όγκο και σημασία) οι μεγάλες πόλεις. Όμως η σημασία του συναρτάται πάντοτε με το συνολικό στρατηγικό και επιχειρησιακό πλαίσιο μιας σύγκρουσης: αν δεν υπάρχει ειδικός, συγκεκριμένος λόγος για τον οποίον κάποιος να θέλει να καταλάβει μια πόλη, τότε απλώς την παρακάμπτει.

    Στα δικά μας: Προφανώς, κάθε επιπλέον δεξιότητα που έχει ένας στρατός είναι ευπρόσδεκτη, αλλά έρχεται πάντοτε με κόστος σε πόρους (υλικά, χρόνο, χρήμα, ανθρωποπροσπάθεια) που είναι πεπερασμένα και πρέπει να σταθμίζονται με άλλες ανάγκες. Στη Θράκη δε νομίζω ότι το ζήτημα είναι σημαντικό για εμάς, και κυρίως: έχουμε πολλά άλλα, πολύ πιο σημαντικά να κάνουμε στην εκπαίδευση πριν φτάσουμε σε αυτό. Το κυριότερο που πρέπει να αποφευχθεί είναι, λόγω της «μόδας» του αστικού αγώνα, να στηθεί άλλος ένας μηχανισμός ακριβής αλλά προσχηματικής εκπαίδευσης που θα απορροφήσει και άλλη προσπάθεια για «βιτρίνα», εις βάρος της πενιχρής μας εκπαίδευσης σε πολύ πιο βασικά πράγματα.

    Στο ειδικότερο θέμα των νησιών: Αν και δεν τίθεται ως θέμα «τοπικού ισοδυνάμου τετελεσμένου» αλλά ως εστίας αντιστάσεως μεγάλης αντοχής, νομίζω ότι κι εκεί δεν έχει ιδιαίτερο νόημα: Θεωρητικά, σε κάποια αστικά κέντρα νησιών θα μπορούσαν κάποιες δυνάμεις να εγκατασταθούν αμυντικά σε αστικά κέντρα με μεγάλη αμυντική ισχύ, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία του «τετελεσμένου» που οι τούρκοι θα θέλουν να δημιουργήσουν υπό την πίεση χρόνου. Όμως η μετατροπή ενός αστικού κέντρου σε οχυρό, εκτός από τεχνικό-στρατιωτικό πρόβλημα, είναι και πολιτικό: προϋποθέτει την ατσάλινη θέληση ενός πληθυσμού να υποστεί τη σκληρότατη πίεση της στρατιωτικής επίθεσης (από την απλή διακοπή των βασικών υπηρεσιών ύδρευσης, ηλεκτρισμού κι ενδεχομένως επισιτισμού μέχρι τον βομβαρδισμό και τις μάχες εκ του συστάδην). Επειδή η ατσάλινη θέληση βρίσκεται είτε σε πολύ απελπισμένους πληθυσμούς, είτε σε πολύ υπερήφανους και σκληραγωγημένους, κι επειδή εμείς δεν είμαστε τίποτα από τα δύο, η δική μου γνώμη είναι να περιοριστούμε στις πιο «ορθόδοξες» στρατιωτικές λύσεις. Στον αστικό αγώνα το πολύ-πολύ να απαιτείται η εκπαίδευση ενός επίλεκτου σχηματισμού για τυχόν έκτακτες ανάγκες.

  32. Ο/Η Ευμένης λέει:

    Αγαπητέ Βελισσάριε,

    Αντιλαμβάνομαι το γενικότερο πνεύμα της απάντησής σου. Εννοείται ότι η ύπαρξη και ανάπτυξη «ορθόδοξων» στρατιωτικών μεθόδων είναι το πλέον θεμιτό. Ωστόσο και εδώ παραθέτω την προσωπική μου άποψη, αυτό είναι και το πλέον χρονοβόρο. Στην δε παρούσα χρονική φάση ακόμα και αν αύριο εμφανιζόταν ένας σύγχρονος Θεμιστοκλής, δεν γνωρίζω πόσο χρόνο θα είχε στη διάθεσή του προκειμένου να ανατρέψει τις εις βάρος μας ισορροπίες σε αέρα,ξηρά και θάλασσα.

    Απο την άλλη και εδώ πάλι παραθέτω την μη επαγγελματική μου εκτίμηση, παρατηρώ ότι το δόγμα της «οικονομίας δυνάμεων» που καθιέρωσαν οι ρώσοι απο το Στάλινγκραντ και μετά και το οποίο τότε αδυνατούσαν να κατανοήσουν οι Γερμανοί οι οποίοι είχαν προσκολληθεί στον «ιπποτικό» πόλεμο (ηττάσαι = παραδίνεσαι) επανακάμπτει, όχι βέβαια με τη μορφή και τα δεδομένα που είχε τότε, αλλά πιο ανεπτυγμένο και κάτω απο διαφορετικές προϋποθέσεις.

    Όπως σωστά ανέφερες, ότι δεν έχει στρατηγική σημασία απλά παρακάμπτεται. Ωστόσο λαμβανομένου υπ όψιν ότι εδώ δεν έχουμε μια εκτεταμένη γεωγραφική περιοχή (Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία κλπ) αλλά ένα στενόμακρο γεωγραφικό μέγεθος με προδιαγεγραμμένους άξονες προέλασης, δεν θεωρώ ότι η μέθοδος «ότι δεν καταλαμβάνεται, παρακάμπτεται» αποδίδει και μάλιστα σε βάθος.

    Δεν ξέρω κατά πόσο μια υποτιθέσθω επίτευξη ενός στρατηγικού ΑΝΣΚ (πχ προέλαση- κατάληψη Θεσσαλονίκης) έχει πιθανότητα επιτυχίας σε περίπτωση που πάλι ας υποθέσουμε μεγάλοι αστικοί ιστοί (Αλεξανδρούπολη, Ξάνθη, Κομοτηνή, Καβάλα, Σέρρες κλπ) δεν «κλειδώσουν».

    Βέβαια και με το παραπάνω πάλι ξέφυγα απο το ερώτημά μου διότι αυτό είναι κατά πόσο βλέπουμε να επανέρχεται ο αστικός πόλεμος ως κύριο πεδίο διεξαγωγής συγκρούσεων σε έναν πόλεμο. Επίσης να θυμίσω ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε σε Ουκρανία, Συρία, Ιράκ διεξάγονται σφοδρές συγκρούσεις αστικού τύπου εντός πόλεων (βέβαια και έξω απο αυτές).

    Δεν μειώνω ή υποτιμώ την «ορθόδοξη» μέθοδο διεξαγωγής συγκρούσεων απλά λέω ότι παρατηρώ (εγώ προσωπικά) μια δυσανάλογη αύξηση των επιχειρήσεων εντός πόλεων. Αναλογιστείτε μόνο τι αγώνας γίνεται σε πόλεις της Συρίας όπου μάλιστα ο Συριακός κυβερνητικός στρατός για να προστατέψει τα άρματά του επέβαλε την εκκαθάριση των πόλεων απο το ΜΧ πεζικό. Δηλαδή, δεν έφτασαν τα επιθετικά ελικόπτερα, η αεροπορία και τα ΤΘ αλλά παρατηρούμε μια πλήρη διακλαδικότητα, στην οποία το πεζικό μόνο το ρόλο κομπάρσου δεν παίζει. Αυτά προς το παρόν.

  33. Ο/Η T.T. λέει:

    Φίλε Ευμένη,

    από απλή περιέργεια,
    ποιο ήταν το δόγμα «οικονομίας δυνάμεων» που καθιέρωσαν οι Ρώσοι από το Στάλινγκραντ,
    πως συνάγεται ότι οι Γερμανοί δεν κατανοούσαν την οικονομία δυνάμεων,
    ποιος είναι ο ιπποτικός πόλεμος,
    και τέλος γιατί δεν παραδίνεσαι όταν ηττάσαι, πρέπει υποχρεωτικά να πεθάνεις;

    προφανώς έχουμε ξεφύγει από τους ουλαμούς και τις ίλες, αλλά λίγη γενική συζήτηση δε βλάπτει!!!

  34. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Ευμένη,

    Μπορώ να σου πω τη δική μου άποψη – και μόνον – επί των θεμάτων που θίγεις:

    α) (και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων): ο αστικός αγώνας είναι ορθόδοξη-ορθοδοξάτη «στρατιωτική μέθοδος». Δεν είναι αυτό το θέμα. Ασφαλώς και προκύπτει (από την αρχαιότητα μέχρι τις ημέρες μας συνεχώς μάχες σε αστικές περιοχές. Κι ο αστικός αγώνας χρειάζεται επιπλέον, ειδική εκπαίδευση.

    β) Επειδή ένας στρατός πρέπει πάντοτε να προσπαθεί να κατανοήσει τη φύση του αγώνα που πρόκειται να διεξαγάγει, έχει σημασία να σταθμίσει αν – και πόσο – θα εμπλακεί σε κάθε είδους αγώνα και επιχειρήσεων, ώστε να προετοιμαστεί γι΄αυτές – δεδομένου ότι έχει πεπερασμένους πόρους και χρόνο.

    γ) Οι πολεμικές συγκρούσεις σε αστικές περιοχές έχουν πυκνώσει σε αριθμό, ένταση και σημασία τα τελευταία χρόνια διεθνώς. Συνεπώς, επισύρουν την προσοχή μας. Όμως, έχει σημασία να αξιολογήσουμε αν λαμβάνουν χώρα σε συνθήκες που έχουν σχέση με αυτές που θα αντιμετωπίσουμε κι εμείς, είτε επιχειρησιακές είτε (κυρίως) πολιτικές. Γιατί έλαβαν χώρα τόσο σημαντικές μάχες σε αστικές περιοχές πρόσφατα; Ουκρανία (ελάχιστα), Τσετσενία (1η και 2η Μάχη του Γκρόσνυ), Συρία (μάχες Δαμασκού και Χαλεπίου), Ιράκ (Μάχη της Φαλούτζα και της Βαγδάτης), Λίβανος (Βυρηττός, 1982). Τι κοινό είχαν αυτές οι μάχες; Το βασικό τους στοιχείο ήταν πως δε δόθηκαν μεταξύ ισχυρών τακτικών στρατών που διεκδικούσαν (αμυντικά ή επιθετικά) την κυριαρχία σε ένα χώρο και την καταστροφή των αντιπάλων ενόπλων δυνάμεων. Αντιθέτως, ήταν μάχες τακτικών στρατών (και μάλιστα ισχυρών) εναντίον ατάκτων (και πάντως μη κρατικών, «παρακρατικών») δυνάμεων οι οποίες αφ΄ενός αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τους τακτικούς στρατούς στο ανοικτό πεδίο της μάχης, αφ΄ετέρου επεδίωκαν να δώσουν μάχες αδιαφορώντας, γενικά, για τον άμαχο πληθυσμό – ή, έχοντας άμαχο πληθυσμό στα όρια της απελπισίας, που θα αποδεχόταν ή πάντως εύκολα θα εξαναγκαζόταν να υποστεί τη δοκιμασία αυτή. Αντιθέτως, οι τακτικές δυνάμεις δεν ενεπλάκησαν στις μάχες αυτές στο πλαίσιο γενικότερης προσπάθειάς τους – οι πόλεις αυτές δεν ήταν ενδιάμεσοι αντικειμενικοί σκοποί προκειμένου να διευκολυνθούν οι βασικές επιχειρήσεις (πχ, για να εκκαθαριστεί κάποια οδός ανεφοδιασμού και να προελάσουν), αλλά ήταν πολιτικής σημασίας αντικειμενικοί στόχοι οι ίδιες οι πόλεις, έτσι ώστε να επιδειχθεί η κρατική κυριαρχία εκεί, ή να εκριζωθούν βάσεις (πολιτικής) αντιστάσεως. Πχ, στην Φαλούτζα, (για να πάρουμε ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα) οι αμερικανοί έπρεπε απλώς να επαναβεβαιώσουν την κυριαρχία τους σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο όπου είχαν επικρατήσει αντάρτες – δεν επιθυμούσαν να πάνε κάπου αλλού. Αλλά αυτό προϋπέθετε αντάρτες για τους οποίους το αστικό αυτό περιβάλλον ήταν ιδανικό, και οι οποίο απλώς διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο μακροχρόνιο.

    Υπάρχει και το προηγούμενο των αστικών μαχών του Β’ ΠΠ: του Στάλιγκραντ, του Άαχεν, της Βουδαπέστης, του Βερολίνου – οι πιο μεγάλες, απλώς: Από αυτές, η μεν μάχη του Άαχεν αφορούσε μια πόλη που ήταν η ίδια απλώς ένα ισχυρό σημείο μας ισχυρής αμυντικής γραμμής («Δυτικό Τείχος»), ενώ οι άλλοι στόχοι ήταν «τελικοί» αντικειμενικοί στόχοι καθ’ εαυτοί (και, ειδικά το Στάλιγκραντ, μάλλον ανοήτως). Ο επιτιθέμενος αντίπαλος αδυνατούσε να παρακάμψει την κάθε πόλη, γιατί ήθελε την κάθε πόλη καθ΄εαυτή, ως «τελικό» ΑΝΣΚ, αυτόνομης (μη «στρατιωτικής») αξίας.

    δ) Συμβαίνει κάτι τέτοιο στην περίπτωσή μας;

    Κατά τη γνώμη μου, στη Θράκη αυτό ισχύει για δύο μόνον πόλεις: την Ξάνθη και την Κομοτηνή – ως πόλης πολιτικής σημασίας καθ΄εαυτής. Αλλά ο ΕΣ στοχεύει να αμυνθεί επιτυχώς στην τοποθεσία του Έβρου. Νομίζω ότι κάνει πάρα πολύ καλά σε αυτό, και θα έστελνε περίεργα πολιτικά μηνύματα και θα σπαταλούσε αδικαιολόγητα πόρους αν άρχιζε να προετοιμάζεται για τη «Μάχη της Κομοτηνής» αντί να προετοιμάζεται εντατικότερα για τη «Μάχη του Έβρου» – αχρείαστες ας είναι όλες.

    Τα πράγματα είναι (πολύ) ελαφρώς διαφορετικά στα νησιά: ενδεχομένως εκεί, σε περίπτωση που η άμυνα ενός νησιού είχε καμφθεί, να είχε κάποια στρατηγική σημασία το να παραμείνει μια σημαντική εστία αντιστάσεως ενεργή για όσο το δυνατόν περισσότερο, είτε για πολιτικούς είτε για στρατιωτικούς λόγους. Όμως, αφ΄ενός δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι μία τέτοια απόφαση θα αντιμετωπιζόταν από τους κουμπάρους μας με ακραία αγριότητα εις βάρος του αμάχου πληθυσμού, αφ΄ετέρου – και κατά τη γνώμη μου ορθώς – ο ΕΣ προτιμά να δώσει όλο το βάρος της αμυντικής προετοιμασίας του στη μάχη που θα αποτρέψει την επικράτηση των εισβολέων (με τη διατήρηση των ζωτικών εδαφών, και την επιδίωξη εξάλειψης των προγεφυρωμάτων του), παρά στη «μάχη οπισθοφυλακής» που θα αποτελούσε η άμυνα πχ του Καρλοβασίου. Πιθανότατα να ήταν χρήσιμοι κάποιο λόχοι εθνοφρουράς με αυτόν τον προσανατολισμό, όμως οι ανάγκες της ΑΣΔΕΝ είναι τόσο πιεστικές σε πολύ πιο βασικά πράγματα, οπότε – κατά την προσωπική μου γνώμη – η ενασχόληση με τον αστικό αγώνα, και μάλιστα υπό τις παρούσες συνθήκες, παρέλκει.

    Τα πράγματα είναι διαφορετικά στη Λευκωσία: εκεί η πόλη είναι αφ΄ενός στα σύνορα, αφ΄ετέρου (και κυρίως!) μπορεί, πιθανότατα, να αποτελέσει η κατάληψή της στρατηγικό στόχο ενός πολέμου. Εκεί ασφαλώς έχει νόημα να εκπαιδευτούν κάποιες μονάδες στον αστικό αγώνα.

    Συνολικά: ασφαλώς, ό,τι ξέρει κανείς να κάνει, καλό είναι. Όμως το κρίσιμο κριτήριο είναι: ποιές ανάγκες θα αντιμετωπίσει και με ποια προτεραιότητα, ώστε να προσανατολίσει τους υπερπολύτιμους πόρους του προς τα εκεί. Νομίζω ότι για τον ακραία πιεσμένο από πλευράς πόρων (κάθε είδους πόρων!) ΕΣ, και με δεδομένες τις καταστάσεις και τα επιχειρησιακά προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, το να αφιερωθούν πόροι για την εκπαίδευση στον αστικό αγώνα, θα ήταν μεγάλο λάθος. Αρκεί η ικανοποιητική εξοικείωση μιας επίλεκτης ταξιαρχίας, μιας ακόμη (πολύ συγκεκριμένης) ταξιαρχίας πεζικού, φυσικά η εξοικείωση των αξκών και μονίμων υπαξκών με το αντικείμενο. Το μέγιστο που θα ήταν, κατά την προσωπική μου, πάντα, γνώμη, σκόπιμο, θα ήταν μια εξοικείωση των μονάδων με τη μάχη στο περιβάλλον των μικρών χωριών που υπάρχουν διάσπαρτα σε μεγάλο αριθμό, και που στην ουσία αποτελούν μέρος του μη-αστικού εδάφους της Θράκης και των νησιών.

  35. Ο/Η Ευμένης λέει:

    Φίλε Τ.Τ.
    Όντως έχουμε ξεφύγει σε ένα γενικότερο πλαίσιο.
    Η οικονομία δυνάμεων καθορίστηκε απο τις τότε συνθήκες. Και σημαίνει ότι καθυστερώ τον αντίπαλο αποσπώντας τον απο τον κύριο στόχο ή αναλώνοντάς του δυνάμεις με ελάχιστες δικές μου.
    “Ιπποτικό πόλεμο” εννοώ σε επίπεδο στρατηγικής αντίληψης (βλακείας). (Όχι αβροφροσύνης). Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι εφόσον ο αντίπαλος ηττάται στο πεδίο της μάχης πρέπει και να παραδίνεται. Θυμάμαι ένα γράμμα ενός ανώτατου αξιωματικού τους που έλεγε “Τι θέαμα; Πολεμάνε ακόμα και μέσα στις πόλεις… Μα αφού ηττήθηκαν γιατί δεν παραδίνονται;…” Γι αυτό παρουσίαζαν όπλα στο Ρούπελ και έλεγε ο Χίτλερ ότι “Οι Έλληνες παραδόθηκαν μόνο όταν η συνέχιση του αγώνα ήταν μάταιη”. Πιστεύω ότι εαν εμπλέκονταν σε αστικό αγώνα πχ. σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη δεν θα ήταν το ίδιο. Το πιθανότερο θα χάναμε αλλά θα έχαναν και οι Γερμανοί.
    Και σ αυτό θυμίζω τον αγώνα των Κρητικών οι οποίοι αν και ασύντακτα χωρίς οργάνωση και με συμμάχους να υποχωρούν, πολέμησαν και μάλιστα σε ανοικτό πεδίο και όχι μέσα στις πόλεις. Ακόμα και αν πει κάποιος ότι “δεν έκαναν και πολλά”, τουλάχιστον τους αλεξιπτωτιστές τους τους “κανόνισαν” ώστε να μην τους ξαναχρησιμοποιήσουν.
    Για το “Πρέπει υποχρεωτικά να πεθάνεις;” Να σου πω. Εαν γνωρίζω ότι ο αντίπαλος (ακόμα κι αν είναι εχθρός μου) τηρεί τη συνθήκη της Γενεύης. Ναι ίσως η πιθανότητα να παραδοθώ υπάρχει όπως υπάρχει και γι αυτόν. Για υπάνθρωπα δίποδα όμως όπως οι Ισλαμιστές ή οι νεοναζί του Κιέβου, ε τότε όποιος θέλει ας παραδοθεί. Εγώ να με σφάζουν σα κατσίκι δε θα ήθελα ούτε σαν πιθανότητα να “παίζει”.
    Κι εδώ, Βελισσάριε, να σου πω γιατί εμμένω στο θέμα κι αν απορείς έχεις δίκιο γιατί δεν εξήγησα ευθύς εξ αρχής για ποιόν λόγο εμμένω.
    Ο τρόπος διεξαγωγής ενός πολέμου κι εσύ το ξέρεις καλύτερα αυτό έχει να κάνει με πολλά πράγματα και το ανέλυσες αρίστως στο πόνημά σου για την στρατιωτική εξέλιξη σε Ελλάδα και Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν το 1919-1922 και ειδικά απο τις αρχές του 19ου αιώνα.
    Φεύγοντας απο κει και ερχόμενος στο σήμερα έχω να πω το εξής: Παρατηρώ όλο και περισσότερο στον κόσμο (ειδικά μετα το 1990 οπότε και άνοιξε το “κουτί στης Πανδώρας” στις παγκόσμιες συγκρούσεις) ότι μεγάλοι ή και τακτικοί στρατοί εμπλέκονται ολοένα και με περισσότερη συχνότητα σε συγκρούσεις αστικού τύπου.
    Οι δυνάμεις που εμπλέκονται σε αστικό περιβάλλον, δεν είναι απαραίτητο να δρουν μόνο σε πόλεις ή σε αστικούς ιστούς. Πολλές φορές έχω ακούσει στο παρελθόν για αντάρτες που δρούσαν σε πόλεις, απεσύρθησαν όταν οι αντίπαλες δυνάμεις κατέφθαναν για να τους αντιμετωπίσουν και επανέρχονταν δριμύτεροι όταν αποχωρούσαν ή επιχερούσαν αλλού.
    Μην θεωρήσεις όμως ότι δεν θεωρώ την ύπαρξη και ανάπτυξη ενός τακτικού στρατού ως τη βασικότερη όλων, καθώς και την ανάγκη αντιμετώπισης του αντιπάλου σε τακτικό επίπεδο. Για μένα ένα κράτος είναι ο στρατός του (και αυτό αν θέλετε το αναλύω αργότερα περαιτέρω). Χωρίς στρατό δεν είμαστε του Σουλίου και της Μάνης όπου η εδαφική ακεραιτότητα των κρατών δεν υπήρχε ως έννοια με αποτέλεσμα μια αυτοκρατορία να έχει εκτεταμένα όρια με κατά τόπους ανεξάρητες ή αυτόνομες περιοχές.
    Οι αγώνες αστικού τύπου (κατά την ταπεινή μου άποψη) γίνονται απο υποδεέστερους αντιπάλους έναντι τακτικών στρατών ή υπέρτερων δυνάμεων με σκοπό
    α. να τους αποσπάσουν έστω και για κάποιο χ χρονικό διάστημα απο τον κύριο ΑΝΣΚ η/και
    β. να δημιουργήσουν όλες εκείνες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για προετοιμασία αντεπίθεσης (εαν αυτό βέβαια είναι εφικτό).
    γ.Εαν τίποτα απο τα παραπάνω δεν γίνεται (για την Ελλάδα αυτό θεωρώ ότι δεν συμβαίνει) τουλάχιστον να φθείρει τις αντίπαλες δυνάμεις σε τέτοιο βαθμό ώστε αν δεν υποχωρήσουν τουλάχιστον να αναθεωρήσουν πιθανή μελλοντική ανάληψη νέας πρωτοβουλίας (το παράδειγμα του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου που οδήγησε αργότερα σε κακήν κακώς αποχώρηση του Εχούντ Όλμερτ απο την Πρωθυπουργία λόγω του φιάσκου πιστεύω ότι αρκεί σαν παράδειγμα) Και βέβαια δεν εννοώ να οδηγηθεί ο ηγέτης του αντιπάλου σε παραίτηση το οποίο λίγο ενδιαφέρει αλλά επισημαίνω και πάλι τον παράγοντα “απώλειες – φθορά”.
    Έπειτα μην ξεχνάμε ότι σε τακτικό επίπεδο ναι μεν είναι θεμιτό το προσπέρασμα θυλάκων αλλά υπο προϋποθέσεις. Όταν αφήνεις θύλακα (έστω κι έναν) παίζεις κορώνα – γράμματα διότι δεν ξέρεις πως θα αποβούν οι επιχειρήσεις για την κατάληψη του ΑΝΣΚ και πως θα επηρεάσει αυτός ή αυτοί οι θύλακες τη διεξαγωγή επιχειρήσεων.
    Τέλος αφήνω το βασικότερο. Προσωπική μου άποψη είναι ότι πλέον βλέπω να “παραγκωνίζεται” η διεξαγωγή πολέμων μεταξύ τακτικών στρατών (σε συχνότητα όχι ως θεωρία ή πραγματικότητα). Όχι δηλαδή ότι αυτές τείνουν προς κατάργηση. Κάθε άλλο. Απλά λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών σε παγκόσμιο επίπεδο και του πολιτικού κόστους που έχει όταν μια δύναμη ή ένα κράτος επιτίθεται σε ένα άλλο κράτος ή εν πάση περιπτώσει επιχειρεί εντός αυτού, βλέπω την “παράδοση των σκήπτρων” σε μισθοφόρους οι οποίοι έχουν πολλά “πλεονεκτήματα” γι αυτούς για τους οποίους επιχειρούν.
    Κατ αρχάς δεν υπόκεινται σε συνθήκες περι εγκλημάτων και αν υπόκεινται “τρέχα γύρευε” να βρεις ποιός ευθύνεται για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττονται εναντίον αμάχων αλλά και στρατιωτών (αυτό ως “πλεονέκτημα” βέβαια νοείται για τα νοσηρά μυαλά). Οικονομικά και επιχειρησιακά “συμφέρουν” γιατί χωρίς να εμπλέκεται ο δικός τους στρατός “κάνουν τη βρωμοδουλειά” απλά καλυπτόμενοι πολιτικά και φυσικά σε υλικά και υποδομές. Μετακινούνται οπουδήποτε χρειαστεί (απο Λιβύη-Συρία σε Ιράκ-Καυκασία και Ευρώπη) χωρίς την ανάγκη διαπραγματεύσεων για την παροχή βάσεων απο ένα κράτος προς ένα άλλο που χρειάζεται ένας τακτικός στρατός. Και για πολλούς άλλους λόγους βέβαια. Σε αυτό μην πάει το μυαλό σας μόνο σε Τούρκους και Ισλαμιστές γενικότερα. Θυμίζω το πως εγκαταστάθηκε η δική μας η μεραρχία στην Κύπρο την οποία αργότερα την… πήραμε πίσω.
    Και για να κλείσω. Αν και η Ελλάδα είναι γεωγραφικά πολύμορφη με ξηρά, θάλασσα μεγάλους ορεινούς όγκους που παρεμβάλλονται αλλεπάλληλα, σε γενικές γραμμές ο αστικός αγώνας θα παίξει κύριο λόγο και να εξηγήσω. Για τα νησιά δεν έχουν πολλά να γίνουν πέρα απο την ισχυρή παρουσία και επικράτηση του ναυτικού. Επίσης θεωρώ ότι έχει βάση αυτό που λέγεται απο στρατωτικούς και μη κύκλους ότι σε περίπτωση γενικευμένης σύγκρουσης η κατάληψη της απέναντι παραλίας είναι απαραίτητη διότι τα νησιά κινδυνεύουν με ολοκληρωτική ισοπέδωση απο το αντίπαλο πυροβολικό. Εαν υπάρξει όμως ενέργεια στη Θράκη δεν θεωρώ ότι πλέον θα ακολουθηθεί η τακτική του 1924, δηλαδή προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός, ζεύξη υδάτινου κωλύματος, προέλαση κλπ κλπ.
    Πλέον τη “βρωμοδουλειά” την αναλαμβάνει το “εσωτερικό μέτωπο” που θα δώσει και το έναυσμα για μια επέμβαση ΚΑΙ του τακτικού στρατού για την “προστασία των εθνοτικά ημετέρων πληθυσμών”. Αλλά μέχρι τότε η περιοχή εκείνη θα έχει γίνει “νεκρή ζώνη” με διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων και ένας θεός ξέρει ποιές θα είναι οι δυνατότητες άμυνας όταν θα έχουν να αντιμετωπίσουν έναν στρατό μη εμπλεγμένο μέχρι εκείνη τη στιγμή σε επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια και παρατηρώντας τα τελευταία γεγονότα σε Λιβύη, Κριμαία, Ανατολική Ουκρανία, Συρία και τώρα Ιράκ, θεωρώ ότι θα ήταν ίσως χρήσιμη μια περαιτέρω εμβάθυνση στον αστικό αγώνα τόσο στις μεθόδους καταστολής του όσο και στις μεθόδους διεξαγωγής του. Μακάρι να μην χρειαζότανε να πούμε ποτέ και τίποτα για τον ανορθόδοξο πόλεμο. Απλά πιστεύω ότι κάποια “έξυπνα μυαλά” ανακάλυψαν το “νέο πυροβολικό” προκειμένου να καταστείλουν τις δυνάμεις του αντιπάλου χωρίς να εμπλέκονται καν.

  36. Ο/Η Indirect λέει:

    Καλησπέρα σας,
    Περί του ”αγώνα κατοικημένων τόπων”: ο Βελισάριος κάνει μία εξαίρετη ανάλυση. Δεν είναι καθόλου κακό να γνωρίζουμε να χρησιμοποιούμε (αυτά τα μικρά χωριά-κωμοπόλεις) και ως ΣΣ (εφόσον εξυπηρετούν τακτικές).
    Δυστυχώς η μόδα για τους κατοικημένους τόπους περιέχει αρκετή αντιγραφή από το εξωτερικό (όπου εκεί καλά κάνουν καθόσον στις πόλεις επιχειρούν), καλή ευκαιρία για επιδείξεις και όχι μόνο… Απλώς καλό είναι γενικά να γνωρίζουν, οι γενικώς ”μη ασχολούμενοι των στρατιωτικών θεμάτων αλλά με …ενδιαφέρον στην αστική μάχη” ότι δεν τρώμε και ”κουτόχορτο”.
    Με εκτίμηση

  37. Ο/Η T.T. λέει:

    Ευμένης, οκ, ευχαριστώ για την απάντηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s