Το Πρόβλημα της Άμυνας

Υπουργεία

Η ελληνική άμυνα είναι σε κρίσιμη κατάσταση, όμως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν είναι  «στρατιωτικής» φύσεως.

Η ελληνική άμυνα υποσκάπτεται από δύο παράγοντες: από την αντικειμενική αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να υποστηρίξει τη στρατιωτική ισχύ που απαιτεί η εθνική ανεξαρτησία της χώρας, καθώς και από την απροθυμία του λαού και των ηγετικών ομάδων να τη υποστηρίξουν την ισχύ αυτή – πιθανότατα επειδή δεν αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στην εθνική ανεξαρτησία.

Οι απαιτήσεις του γεωπολιτικού περιβάλλοντος

Η στρατιωτική ισχύς για μια χώρα δεν αποτελεί κάποια αφηρημένη απαίτηση: καθορίζεται από την ισχύ και τη διάθεση των υπολοίπων μερών του γεωπολιτικού περιβάλλοντος. Στην περίπτωση της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθορίζεται από τη θέση τους σε μία γεωστρατηγικά ευαίσθητη περιοχή της υφηλίου και τη γειτνίασή τους με μία ισχυρή, ιστορικά επιθετική και συνεχώς ανερχόμενη δύναμη – την Τουρκία, καθώς και από την γειτνίασή της Ελληνικής Δημοκρατίας με μία σειρά χωρών μικρότερης ισχύος αλλά ιστορικά επιθετικών, αν και προσωρινά αποδυναμωμένων λόγω ιστορικών συγκυριών.

Η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας

Για να οργανωθεί η στρατιωτική ισχύς μιας χώρας, απαιτούνται πόροι: ανθρώπινοι, χρηματικοί, βιομηχανικοί, τεχνολογικοί. Η ελληνική κοινωνία σε καμία φάση της νεώτερης ιστορίας της δεν κατάφερε να αναπτύξει και να διαθέσει τους παραπάνω πόρους σε επάρκεια, ώστε να υποστηρίξει επαρκή στρατιωτική ισχύ που να της παρέχει σημαντική πολιτική αυτονομία. Όμως κατά την τρέχουσα περίοδο, η ικανότητά της να παράσχει στοιχειωδώς οποιουσδήποτε από τους παραπάνω πόρους, φθίνει ραγδαία.

Οι ανθρώπινοι πόροι

Η στρατιωτική ισχύς – σε κάθε εποχή και για κάθε πολιτική υποκείμενο – απαιτεί ανθρώπινους πόρους για την επάνδρωση του μηχανισμού της, και μάλιστα, απαιτεί δύο διαφορετικές, διακριτές κατηγορίες: ανθρώπινο δυναμικό για τη στελέχωση και ανθρώπινο δυναμικό για την επάνδρωση του μηχανισμού.

Η Ελληνική Δημοκρατία δε μπορεί να στρατολογήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις της αριθμητικά αρκετούς ανθρώπους για να τις συγκροτήσουν με κάποια επάρκεια. Ο συνδυασμός δημογραφικής φθίσης και απροθυμίας στράτευσης (περί αυτού παρακάτω) έχει οδηγήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε επίπεδα επανδρώσεως που μόνον ως προσχηματικά μπορούν να θεωρηθούν, καθιστώντας άδεια κελύφη την πλειοψηφία των μηχανισμών που θα εμπλακούν σε μία ενδεχόμενη σύρραξη, με σημαντική έως και απόλυτη αδυναμία εκπαιδεύσεως. Το πρόβλημα αυτό παραμένει, είτε η Ελληνική Δημοκρατία επιλέξει να στρατολογήσει με το σύστημα της καθολικής υποχρεωτικής θητείας, είτε επιλέξει να στρατολογήσει με την, ούτως ή άλλως άστοχη και ατελέσφορη «εναλλακτική» προσέγγιση της πρόσληψης «επαγγελματιών οπλιτών», που εκτός από ανεπαρκής είναι επαγγελματικά καταστροφική και οικονομικά (δηλαδή στρατηγικά) αδιέξοδη.

Η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει τους πόρους για να στελεχώσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της, δηλαδή να τους παράσχει τους μονίμους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που απαιτούνται για τη στρατιωτική της ισχύ. Παρ΄όλο που η χώρα έχει έναν τεράστιο δημόσιο τομέα, εν τούτοις δεν καταφέρνει να έχει τον αριθμό των αξιωματικών και (μονίμων) υπαξιωματικών που αντιστοιχούν στο μέγεθος και τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων που γνωρίζει ότι απαιτούνται (και θεωρητικά συγκροτεί), με αποτέλεσμα αυτές να είναι υποστελεχωμένες. Ο ελληνικός αμυντικός σχεδιασμός δεν έχει κατορθώσει να βρει οργανωτικά και σχεδιαστικά επαρκές σύστημα για την στελέχωση του μηχανισμού του. Αντιθέτως, η εγκληματικά μικροκομματική επιλογή συγκεκριμένων κυβερνήσεων οδήγησε στην επιβάρυνση των Ενόπλων Δυνάμεων με μία μάζα «επαγγελματιών οπλιτών» (είναι η δική τους παρουσία που ουσιαστικά εξαντλεί τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Αμύνης) και οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα (και πρόβλημα) του ΕΣ εδώ και μία δεκαετία – και θα συνεχίσουν να αποτελούν στο μέλλον.

Οι Χρηματικοί Πόροι

Η χρηματοδότηση της στρατιωτικής ισχύος απαιτεί μια οικονομία που να μπορεί να την τροφοδοτεί χωρίς να υφίσταται καταδικαστική πίεση. Καθώς οι απαιτήσεις της στρατιωτικής ισχύος εν πολλοίς καθορίζονται από το γεωπολιτικό περιβάλλον, ένα χονδροειδές αλλά εγκυρότατο μέτρο της δυνατότητας του κάθε κράτους να χρηματοδοτήσει τη στρατιωτική του ισχύ είναι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν του. Η σύγκριση της πορείας του ελληνικού και του τουρκικού ΑΕΠ είναι αποκαλυπτικές.

(Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Διάγραμμα 1 (Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Φυσικά, η πραγματική χρηματοδότηση της άμυνας είναι αποτέλεσμα όχι μόνον της κατ΄αρχήν δυνατότητας που προκύπτει από το ΑΕΠ αλλά και της τελικής απόφασης για το πόσα χρήματα θα διατεθούν για την άμυνα, όπως αυτή απεικονίζεται στο ύψος του αμυντικού προϋπολογισμού. Παρακάτω φαίνεται η συγκριτική πορεία των αμυντικών προϋπολογισμών της Ελλάδας και της Τουρκίας.

(Πηγή: Ερευνητικό Ίδρυμα της Στοκχόλμης για τη Διεθνή Ειρήνη - SIPRI)

Διάγραμμα 2 (Πηγή: Ερευνητικό Ίδρυμα της Στοκχόλμης για τη Διεθνή Ειρήνη – SIPRI)

Οι Βιομηχανικοί Πόροι

Η άμυνα ενός κράτους απαιτεί βιομηχανική υποδομή.  Ελάχιστα κράτη, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, είναι απολύτως αυτάρκη σε αμυντικό υλικό, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγουν σε άλλα για απόκτηση αμυντικού υλικού. Όμως η ισχύς της αμυντικής βιομηχανίας, που επηρεάζεται από τη συνολική βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας αλλά και την επηρεάζει, καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα περιθώρια στρατιωτικής εξάρτησης ή ανεξαρτησίας που  έχει μια χώρα, καθώς καθορίζει τον – μικρότερο ή μεγαλύτερο – βαθμό στον οποίον οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν διεθνείς εξαρτήσεις στη συντήρηση του εξοπλισμού τους, την υποστήριξή τους με αναλώσιμα και τη δυνατότητά τους να τροφοδοτούνται με ένα μέρος, τουλάχιστον, του εξοπλισμού τους. Όπως είπαμε, ελάχιστες χώρες είναι απολύτως ανεξάρτητες στρατιωτικά, αλλά όλες οι υπόλοιπες δεν είναι μεταξύ τους ίσες. Διαφέρουν, και μάλιστα δραματικά.

Το παρακάτω γράφημα δείχνει τον βαθμό εκβιομηχάνισης της κάθε χώρας.

(Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Διάγραμμα 3 (Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Αν αυτό συνδυαστεί με τον συνεχόμενη διαφορά του ΑΕΠ των δύο χωρών, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς την αυξανόμενη διαφορά μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού βιομηχανικού δυναμικού.

Οι Τεχνολογικοί Πόροι

Η άμυνα ενός συγχρόνου κράτους προϋποθέτει τεχνολογικά προηγμένη οικονομία. Η τεχνολογικά προηγμένη οικονομία και κοινωνία, που σημαίνει μία οικονομία με σημαντικό όγκο τεχνολογικής παραγωγής, μεγάλο αριθμό οικονομικών μονάδων με αντικείμενο την «υψηλή» τεχνολογία (όσο κακόηχος κι αν ακούγεται ο όρος), ερευνητικό έργο (και μάλιστα αρθρωμένο και συγκροτημένο, και όχι διάσπαρτο), ευρεία εξοικείωση του γενικού πληθυσμού (και, πολύ περισσότερο, συγκεκριμένων τμημάτων του, πχ, μαθητές) με την τεχνολογία, δεν είναι απλώς απαραίτητη για τη δυνατότητα συντήρησης και χειρισμού των τεχνολογικά προηγμένων εργαλείων που χρησιμοποιούν οι ΕΔ. ούτε επιτρέπει απλώς την ανάπτυξη συστημάτων που απαιτούν εξεζητημένη τεχνολογία. Η ανάπτυξη ορισμένων κατηγοριών συστημάτων «υψηλής» τεχνολογίας, όπως τα τηλεπικοινωνιακά συστήματα και οι αισθητήρες μπορεί να αποτελούν στρατηγικά κρίσιμους εξοπλιστικούς τομείς, δυσανάλογα μεγάλης πολιτικής και στρατιωτικής σημασίας σε σχέση με την οικονομική τους αξία ή το ποσοστό τους επί του συνόλου των εξοπλισμών, όμως υπάρχει μια ακόμη κρίσιμη λειτουργία της τεχνολογικής δεξιότητας μια χώρας: μόνον χώρες που έχουν ένα εγγενώς ανεπτυγμένο τεχνολογικό επίπεδο μπορούν να προχωρήσουν πέρα από τον επιτυχή χειρισμό τμημάτων της προηγμένης οπλικής τεχνολογίας – όπως κάνουν όλες οι χώρες που εξαρτώνται αποκλειστικά ή κυρίως από την εισαγωγή της – και να χειριστούν με επιτυχία το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο τα επί μέρους τμήματα φθάνουν στην ύψιστη απόδοσή τους. Η συνολικό τεχνολογικό επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας είναι συγγνωστό σε όσους έχουν μια αίσθηση του θέματος, όπως και η πορεία του στο χρόνο, σε σύγκριση με άλλες ανταγωνιστικές της κοινωνίες. Πέρα από τις συνεχείς επικλήσεις στο «ελληνικό ταλέντο» και άλλα αόριστα, το παρακάτω διάγραμμα είναι εύγλωττο.

(Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Διάγραμμα 4 (Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Η απροθυμία της ελληνικής κοινωνίας

Πέρα από την αντικειμενική δυνατότητα της κοινωνίας να υποστηρίξει την άμυνα, η στρατιωτική ισχύς προϋποθέτει την προθυμία της κοινωνίας να παράσχει στον κρατικό μηχανισμό πόρους – από όσους, σε κάθε περίπτωση διαθέτει – για την οργάνωσή της, και οι πόροι αυτοί είναι, πριν απ΄ όλα η διάθεση του χρόνου των πολιτών στην υπηρεσία της χώρας: η στρατιωτική θητεία. Μία φυσική διάθεση αποφυγής της στρατιωτικής θητείας ίσως, σε κάποιο βαθμό, να είναι και εγγενώς ισχυρότερη σε μία κοινωνία σαν την ελληνική, με ιστορικά προβλήματα εξοικείωσης και αποδοχής του νεωτερικού κράτους – που άλλωστε εκδηλώνεται χαρακτηριστικά και σε άλλους τομείς, όπως στην φοροαποφυγή. Όμως το πρόβλημα αυτό παροξύνεται ιστορικά από την ευρέως διαδεδομένη φυγοστρατία και τη σκανδαλώδη στρατολογική εύνοια σε όποιον καταφέρνει να έχει προνομιακή πρόσβαση στην «πολιτική εξουσία». Η επίγνωση της αδικίας αυτής οδηγεί μακροϊστορικά σε απαξίωση της στρατιωτικής θητείας στο κοινωνικό σώμα και στην αντίδραση του γενικού πληθυσμού προς αυτή την – κεντρική για την ελευθερία του χώρας – πολιτικής υποχρέωσης. Αν στο βασικό αυτό πρόβλημα προστεθούν, για την παρούσα περίοδο, η ιστορικής προελεύσεως πολιτική αντίθεση της αριστεράς προς τον θεσμό των Ενόπλων Δυνάμεων, που κυμαίνεται από οξεία αντίδραση μέχρι αμήχανη δυσφορία, και η γενικότερη ευδαιμονιστική παράλυση της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, που αναζητεί προσχήματα για την αθέτηση υποχρεώσεων της και τα βρίσκει σε επαρχιώτικες φιλελεύθερες αντιλήψεις περί «υπέρβασης του πολέμου», τότε συγκροτείται η συνολική διάθεση της ελληνικής κοινωνίας για υπερασπιστεί στρατιωτικά την εθνική της ανεξαρτησία. Φυσικά, το αποτέλεσμα όλων των φαινομένων από κοινού δεν είναι μόνον η απίσχναση των Ενόπλων Δυνάμεων από αυτούς που ποτέ δεν προσέρχονται ή προσέρχονται και «εξαφανίζονται», αλλά και η καταρράκωση του ηθικού αυτών που υπηρετούν και αντιλαμβάνονται εαυτούς ως «κορόιδα». Η βάση του ηθικού δεν είναι η ηθικολογία αλλά η δικαιοσύνη.

Τους ενθουσιώδεις αλαλαγμούς του «κόσμου» με γαλανόλευκα ράκη σε κάθε νίκη της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου, μπορεί κανείς με ασφάλεια να τους αγνοήσει ως άνευ οποιασδήποτε σημασίας.

Η υποκρισία των ηγετικών ομάδων

Η απροθυμία του σώματος της κοινωνίας να υποστηρίξει εμπράκτως, ιδίοις αναλώμασι, τις απαιτήσεις της χώρας για στρατιωτική ισχύ, βρίσκει το ακριβές αντίστοιχό της στην αδιαφορία των ηγετικών ομάδων της (και όχι απλώς των πολιτικών ηγεσιών) να κάνουν ό,τι απαιτείται για να οργανώσουν την αμυντική ισχύ, όπως είναι το θεωρητικό τους, τουλάχιστον, καθήκον.

Είναι αδύνατον για μια ηγετική ομάδα να απαιτήσει θυσίες από αυτούς των οποίων ηγείται, όταν η ίδια προκλητικά αποφεύγει να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί, έστω και στοιχειωδώς. Είναι δύσκολο για τις ηγετικές ομάδες να πείσουν τους απλούς πολίτες να υπηρετήσουν αγόγγυστα στις Ένοπλες Δυνάμεις, όταν οι ίδιοι είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία είτε αστράτευτοι, είτε με προσχηματική στρατιωτική υπηρεσία. Η στρατιωτική θητεία που υπηρέτησαν ο νυν πρωθυπουργός, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και βασικός κυβερνητικός του εταίρος, ο υπουργός αμύνης και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης – οι τέσσερις βασικότεροι πολιτικοί άνδρες που σχετίζονται με την άμυνα της χώρας – αρκεί για να αποδείξει και στον πλέον επιφυλακτικό ότι οι πρώτοι που έχουν κουρελιάσει τους θεσμούς της άμυνας είναι οι «πολιτικοί ταγοί» της χώρας. Φυσικά, η καταπάτηση των θεσμών δεν περιορίζεται στην ατομική φυγοπονία. Ελλείψει δυνατότητας να παραχθεί ουσιαστικό πολιτικό έργο, η ευνοιοκρατία αποτελεί βασική μέθοδος άντλησης πολιτικής ισχύος, έναντι τόσο των πολιτών όσο και των επαγγελματιών που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις. Η ευνοιοκρατία αυτή δεν έχει «οριακή» επίπτωση στη στρατιωτική ισχύ της χώρας, δεν είναι κάποιο «δευτερεύον» φαινόμενο που επηρεάζει τις παρυφές του αμυντικού μηχανισμού: αποτελεί το μεγάλο, μόνιμο καρκίνωμα στο σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων που τις καθηλώνουν στο επίπεδο δευτεροκλασάτου στρατιωτικού μηχανισμού, χωρίς αξιώσεις πραγματικής πολεμικής ισχύος. Λίγοι πολίτες είναι σε θέση να αντιληφθούν την έκταση και το βάθος της φθοράς που προκαλεί στις Ένοπλες Δυνάμεις η ευνοιοκρατία.

Βεβαίως, οι πολιτικές ηγεσίες, παρ’ όλη τη διάθεση κατεδάφισης της στρατιωτικής ισχύος της χώρας που επιδεικνύουν στην καθημερινότητά τους, δεν παύουν να τονίζουν τη σημασία της, και να καλούν σε μεγάλες οικονομικές θυσίες για τη «διατήρηση και ενίσχυσή της». Είναι να απορεί κανείς πως συμβιβάζονται αυτές οι αντιφατικές στάσεις. Το μόνον που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι πως, δίχως άλλο, ο πρώην υπουργός αμύνης που, μαζί με σύσσωμο το περιβάλλον του, οδηγήθηκε στη φυλακή για κολοσσιαίες μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα της περιόδου της υπουργίας του, αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, ενώ παρόμοια φαινόμενα είναι αδιανόητα για όλους τους άλλους πολιτικούς που έχουν χρηματίσει υπουργοί στη θέση αυτή – ενώ είναι βέβαιον ότι ακόμη και από τον κατάδικο υπουργό, ούτε ελάχιστο μέρος του παράνομου πλούτου δε διοχετεύτηκε στην εξαγορά πολιτικής ισχύος και κάλυψης προς τις λοιπές «ηγετικές ομάδες» της κοινωνίας.

Οι ηγετικές ομάδες ενεργούν με εύγλωττο τρόπο: αντιλαμβάνονται ότι τα προβλήματα εθνικής ασφαλείας τα διευθετούν με τηλεφωνήματα σε αλλοδαπά γραφεία – προεδρικά, πρωθυπουργικά υπουργικά, πρεσβευτικά – ενώ η μοναδική πραγματική τους εξουσία είναι η νομή του μικρόκοσμού τους. Όμως Ένοπλες Δυνάμεις χτίζουν μόνον λαοί και ηγεσίες που θεωρούν ότι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους.

Οι προσχηματικές λύσεις

Καθώς το αμυντικό αδιέξοδο της χώρας καθίσταται όλο και πιο έντονο και πιο εμφανές, οι διάφοροι ιθύνοντες (ή και «υποψήφιοι ιθύνοντες») , αδυνατώντας να κάνουν ό,τι απαιτείται για να αντιμετωπίσουν τις αιτίες των προβλημάτων, αλλά και αρνούμενοι να παραδεχτούν κυνικά το αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγήσει, επινοούν όλο και πιο ευφάνταστες όσο και προσχηματικές λύσεις. Οι δύο δημοφιλέστερες από αυτές είναι αφ΄ενός η «δημιουργία Ενόπλων Δυνάμεων επαγγελματικών, υψηλής τεχνολογίας», αφ΄ετέρου η … εξάλειψη της ανάγκης για στρατωτική ισχύ μέσω των «πολιτικών διευθετήσεων» των προβλημάτων ασφαλείας της χώρας.

Οι «Επαγγελματικές, Υψηλής Τεχνολογίας» Ένοπλες Δυνάμεις

Η πρώτη προσχηματική λύση που επιστρατεύεται από τις πολιτικές δυνάμεις προκειμένου να προτείνουν λύση στο αδιέξοδο της αμυντικής πολιτικής είναι ο προσανατολισμός (για την ακρίβεια: η επίμονη ρητορεία) γύρω από τις «Επαγγελματικές, Υψηλής Τεχνολογίας» Ένοπλες Δυνάμεις. Η ρητορική αυτή υπονοεί ότι εάν οι Ένοπλες Δυνάμεις ακολουθήσουν ένα διαφορετικό «εξοπλιστικό πρότυπο», και επικεντρωθούν στην απόκτηση (μικρού) αριθμού «υψηλής τεχνολογίας» (για τον εντυπωσιασμό των αδαών: «έξυπνων») όπλων και συστημάτων, αυτό θα τους προσδώσει όχι μόνο το ισοδύναμο της ίδιας ισχύος με αυτή που έχουν σήμερα (όπου υπονοείται ότι ακολουθείται πολιτική μαζικών αλλά «μέτριας» τεχνολογίας Ενόπλων Δυνάμεων), κι ότι επιπλέον μια τέτοια, διαφορετική συγκρότηση θα δώσει συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών που «δεν έχουν προσχωρήσει» στο πρότυπο αυτό. Έτσι, προτείνεται η Ελλάδα να κάνει κάτι «έξυπνο», που δεν έχουν σκεφτεί να κάνουν άλλοι – παρά μόνον οι πλέον «προηγμένες» χώρες του κόσμου (ή και της ιστορίας), και το οποίο, εύκολα, άκοπα, φτηνά και «ευφυώς» θα λύσει το αμυντικό πρόβλημα της χώρας – υπονοείται: και την απροθυμία και την αδυναμία της κοινωνίας να υποστηρίξει εμπράκτως την ισχυρή άμυνα. Μέχρι πρόσφατα, η ρητορεία αυτή εμπλουτιζόταν στις αναφορές στον «επαγγελματικό» στρατό, με παρεμφερές επιχείρημα: Οι «υψηλής εκπαίδευσης» επαγγελματίες οπλίτες, που ούτως ή άλλως είναι απαραίτητοι για τη διαχείριση των «υψηλής τεχνολογίας συστημάτων» που προηγήθηκαν στο επιχείρημα, εξ αιτίας της μεγάλης τους απόδοσης είναι ισοδύναμοι με πολύ μεγαλύτερο αριθμό «πλημμελώς εκπαιδευμένων» στρατευσίμων. Το υπονοούμενο του επιχειρήματος είναι ότι δε θα χρειάζεται να ξεβολεύονται οι πολίτες με την υποχρεωτική στράτευση, μιας και μερικοί επαγγελματίες θα αναλάβουν εργολαβικώς την ευθύνη των ΕΔ και θα αφήσουν τους πολίτες στην πολύτιμη ησυχία τους. Φυσικά, λόγω της εκρηκτικής οικονομικής κρίσης, το τελευταίο αυτό μέρος του επιχειρήματος για τον «επαγγελματικό στρατό» εκ των πραγμάτων αναφέρεται όλο και λιγότερο – χωρίς καν πολλοί να έχουν συνειδητοποιήσει την εγκληματική επίπτωση που είχε στην άμυνα ο περιορισμένος, έστω, θεσμός του επαγγελματία οπλίτη που εισήχθη μαζικά από τους Τσοχατζόπουλο-Παπαντωνίου κατά την υπουργία τους στις αρχές της δεκαετίες του 2.000 – άλλη μια θλιβερή σφραγίδα τους στο χώρο, με πολύ πιο διαλυτικά και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από ότι η ευνοιοκρατία και η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.

Το διάγραμμα που ακολουθεί, σε συνδυασμό με το Διάγραμμα 2, καθιστούν εμφανές το στρατηγικό αδιέξοδο του «ημιεπαγγελματικού στρατού»:

(Πηγή: Βορειοατλαντικό Σύμφωνο)

Διάγραμμα 5 (Πηγή: Βορειοατλαντικό Σύμφωνο)

Η όλη συζήτηση σχετικά με τις «μικρότερες, ευέλικτες, υψηλής τεχνολογίας» Ένοπλες Δυνάμεις, σε τεχνικό επίπεδο μαρτυρά απλώς την άγνοια των διαφόρων «πολιτικών συμβούλων» (από τους οποίους συνήθως εκπορεύονται οι ανοησίες αυτές) γύρω από το αντικείμενο περί το οποίο «συμβουλεύουν». Ολίγη «Revolution in Military Affairs», θυμίζοντας τραγικά «σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» και η πολιτική παραγγελία θεωρείται εκτελεσθείσα – το ίδιο είναι, φυσικά, και η εθνική άμυνα.

Οι «πολιτικές διευθετήσεις»

Η πλέον ειλικρινής – ή κυνική, αναλόγως της οπτικής γωνίας – θέση για την εθνική άμυνα που εκφράζεται από πολιτικές δυνάμεως ως λύση στην αδυναμία ανάπτυξης της απαραίτητης στρατιωτικής ισχύος είναι η … απαλλαγή από την αναγκαιότητά της – με «πολιτικά μέσα». Η στάση αυτή έχει διάφορες εκφάνσεις, ιδεολογικές και πολιτικές. Κινείται από την «ήπια» εκδοχή Βενιζέλου («ετοιμαζόμαστε μόνον για σημειακά θερμά επεισόδια») μέχρι τις πιο… τολμηρές θέσεις Μπαλάφα («θα το ρισκάρουμε»). Η ουσία των θέσεων είναι ότι αν συζητήσουμε ψύχραιμα με την Τουρκία, κι αφού, εν πάση περιπτώσει, δεν είμαστε σε θέση να ανταπεξέλθουμε στη στρατιωτική πίεση που μας ασκείται, ας παραχωρήσουμε κάτι από κυριαρχικά δικαιώματα για να μας αφήσουν ήσυχους.

Το στοιχειώδες ερώτημα του γιατί θα σε αφήσει ήσυχο κάποιος που διαπιστώνει ότι αποσπά ανταλλάγματα εξ αιτίας του φόβου και της αδυναμίας σου να αντισταθείς, και δε θα συνεχίσει να πιέζει για να αποσπά περισσότερα, παραμένει αναπάντητο.

Επίλογος

Παρά την όποια πολιτική έκπτωση της χώρας, η άμυνα εξακολουθεί να απασχολεί έναν μεγάλο αριθμό πολιτών. Το ενδιαφέρον και η ανησυχία των πολιτών για την άμυνα, επικεντρώνεται συχνά στα τεχνικά θέματα της άμυνας, στο αν οι ΕΔ κάνουν το τάδε ή το δείνα αποτελεσματικά, ή αν ακολουθείται η καλύτερη πρακτική στο ένα ή στο άλλο θέμα. Η τάση αυτή είναι εύλογη, και ασφαλώς δε βλάπτει κανέναν. Όμως, κάθε ασχολούμενος είναι χρήσιμο να έχει κατά νου ότι  η ενασχόληση με τα τεχνικά θέματα της άμυνας μπορεί να εμφανίζει κάποιο ενδιαφέρον, είναι όμως πρακτικά και πολιτικά αδιάφορη. Η αντιμετώπιση τους είναι η επαγγελματική αποστολή των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι ασφαλώς δεν αναμένουν συνδρομή από τον γενικό πληθυσμό για το πώς θα αντιμετωπίσουν το επαγγελματικό τους αντικείμενο. Η όποια συνδρομή των πολιτών μπορεί να αφορά κυρίως τη συνειδητοποίηση των πραγματικών, των πολιτικών θεμάτων της άμυνας, που βρίσκονται στην πηγή ΟΛΩΝ των υπολοίπων προβλημάτων.

Η παρούσα κατάσταση είναι απλή: η ελληνική κοινωνίας μπορεί όλο και λιγότερο, και θέλει όλο και λιγότερο να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Το βασικό πολιτικό πρόβλημα της άμυνας είναι αυτό – και αυτό έχει νόημα να απασχολεί τους πολίτες και τους πολιτικούς.

Τα υπόλοιπα, θα τα λύσουν οι στρατιωτικοί – όποτε οι συνθήκες το επιτρέψουν.

(Με ευχαριστίες προς τον StrategyReports για την υπόδειξη των πηγών NATO και SIPRI)

Πηγές

  • SIPRI Military Expenditure Database
  • Financial and Economic Data Relating to NATO Defence
  • World Bank Open Data

54 Responses to Το Πρόβλημα της Άμυνας

  1. Ο/Η Κυναίγειρος λέει:

    Μπράβο ρε φίλε, Εξαιρετικός!!!!

  2. Ο/Η Πετρος λέει:

    ( Κατα συμπτωση παρομοιους προβληματισμους εχω και γω αυτην την περιοδο – με κυριοτερο τα περι της Ελληνικης πολιτικης ελιτ κτλ )

    Εχω την αποψη οτι εχουμε υποστει ΣΤΡΤΗΓΙΚΗ ΗΤΤΑ στον τομεα της κοινης γνωμης.

    Η Ελληνικη κοινη γνωμη δεν ειναι καλα πληροφορημενη και ως συνεπεια δεν ειναι προετοιμασμενη.

    Και αυτο ειναι μια πραγματικη αδυναμια της ελληνικης κοινωνιας.

    Δεν νομιζω οτι ειναι ορθο το: «η ελληνική κοινωνίας θέλει όλο και λιγότερο να υπερασπιστεί τον εαυτό της».

    Η Ελληνικη κοινωνια νομιζει οτι ΔΕΝ υπαρχει προβλημα ( αρα γιατι να νοιαζεται για κατι που δεν υπαρχει; ) και οτι ειναι μια χαρα αμυντικα – αξιομαχη, με ισως καποια λογικα και ανεκτα μικροπροβληματα.

    «Πιστευει» οτι αν υπαρχει καποιο προβλημα «ΚΑΠΟΙΟΣ» θα μιλουσε!

    Ποιος μιλαει;

    Κανενας!

    Αρα δεν υπαρχει προβλημα.

    Και αυτο ειναι μια στρατηγικης σημασιας ηττα!

    Σε μια σειρα ντοκιμαντερ του Παπαχελα για το πως οδηγηθηκαμε στην οικονομικη κριση και το «μνημονιο», ο Παπαχελας επανελαβε αρκετες φορες «οτι η Ελλαδα ηταν στον κοσμο της» (κοινωνια και Ηγεσια).

    Ακριβως το ιδιο συμβαινει και με το αμυντικο προβλημα της χωρας.

    Η κοινη γνωμη ειναι στρατηγικης σημασιας ζητημα. Ποιος το καταλαβαινει;

    Ποιος ειναι ικανος να «μιλησει» στην κοινη γνωμη; ( ΛΙΓΟΙ !!! )

  3. Ο/Η Yiannis_1 λέει:

    Εξαιρετική ανάλυση. Συγχαρητήρια!
    Μόνο μία-δύο παρατηρήσεις.
    Στο θέμα των ανθρώπινων πόρων- απροθυμία της ελληνικής κοινωνίας:
    Ορθά τα όσο γράφονται, καθώς και η συρίκνωση του χρόνου της θητείας οδήγησε στην επιχειρησιακή της απαξίωση και ο θεσμός του επαγελματικού στρατού δεν απέδωσε τα αναμενώμενα για τους λόγους που περιγράφονται στο άρθρο. Όμως, θα ήταν λάθος να κάνουμε συγκρίσεις με παλαιότερες εποχές και αγνοήσουμε την σύγχρονη ελληνική και διεθνή κοινονικο-οικονομική κατάσταση και το ανταγωνιστικό επαγγελματικό περιβάλλον (π.χ. η αρθρόα είσοδος του γυναικείου πλυθησμού στην ίδια ακριβώς αγορά εργασίας με το πλεονέκτημα της μη- στράτευσης έναντι του ανδρικού πληθυσμού). Με αυτό το σκεπτικό θα ήταν δίκαιο να δίνονται ουσιαστικά κίνητρα και ανταμοιβές για την στράτευση (π.χ. φορολογικά ).
    Στο θέμα των βιομηχανικών & τεχνολογικών πόρων:
    Η ανάπτυξη βιομηχανικής υποδομής στον τομέα των οπλικών συστημάτων ήταν και θα είναι εξαιρετικά χρονοβόρα και κοστοβόρα σε σημείο που να καθιστά ασύμφορη την εγχώρια ανάπτυξη μειζόνων οπλικών συστημάτων. Επιπλέον, οι εξοπλιστικές ανάγκες της χώρας μας δεν είναι τόσο μεγάλες ώστε να εξασφαλίζουν την βιωσιμότητα μίας γραμμής παραγωγής χωρίς την επίτευξη επαρκούς αριθμού εξαγωγών. Εξαγωγών που είναι εξαιρετικά δύσκολες τόσο λόγω του ισχυρού διεθνούς ανταγωνισμού τόσο σε τεχνολογικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
    Αντίθετα η ανάπτυξη τεχνολογικών πόρων μπορεί να αποτελέσει μία διέξοδο για τον πολαπλασιασμό της τακτικής και στρατηγικής ισχύος μέσω της υλοποίησης στοχευμένων αναβαθμίσεων στους τομείς των επικοινωνιων-δικτύων, κρυπτασφάλειας, ολοκληρωμένων (σε δίκτυα) αισθητήρων και του ηλεκτρονικού πολέμου. Οι απαιτούμενοι τεχνολογικοί πόροι είναι αποκλειστικά χαμηλού (σχετικά) κόστους ηλεκτρονικά εξαρτήματα και λογισμικό. Παράλληλα, η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας σε αυτούς τους τομείς έχει σαν αποτέλεσμα την γρήγορη απαξίωση συστημάτων που έχουν ήδη αναπτυχθεί από εταιρίες-κολοσούς , οι οποίες είναι συχνά δυσκίνητες στο να απορρίψουν εύκολα τις κλασικές μεθόδους και να υιοθετήσουν εντελώς νέες προσεγγίσεις που προσφέρουν τα νέα υλικά και οι νέες τεχνικές (αλγόριθμοι, μεγάλη υπολογιστική ισχύς κλπ).
    Πώς το ελληνικό κράτος θα καταφέρει να ενθαρύνει και να υποστηρίξει με διαφάνεια ειλικρινείς προπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ παράλληλα θα αποθαρύνει τους πονηρούς και αερητζήδες που συχνά μολύνονται τον χώρο αυτό, είναι ουσιαστικά το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.

  4. Ο/Η strategy λέει:

    Απόλυτα εύστοχος! Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι αργά για να σταματήσει ο κατήφορος…

  5. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @ανώνυμο συντάκτη του άρθρου..
    Έχω μερικές ενστάσεις αλλά ας επικεντρωθώ κυρίως σε αυτό: .. η εγκληματικά μικροκομματική επιλογή συγκεκριμένων κυβερνήσεων οδήγησε στην επιβάρυνση των Ενόπλων Δυνάμεων με μία μάζα “επαγγελματιών οπλιτών” (είναι η δική τους παρουσία που ουσιαστικά εξαντλεί τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Αμύνης) και οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα (και πρόβλημα) του ΕΣ εδώ και μία δεκαετία – και θα συνεχίσουν να αποτελούν στο μέλλον.
    Υποθέτω πως έχετε επίγνωση των όσων γράφετε..ή κάνω λάθος;
    1) Το αν αποτελούν μάζα οι ΕΠ.ΟΠ.-Ἔ.Μ.Θ.- Ο.Β.Α., το ίδιο ισχύει συνεπώς και για τους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς αντιστοίχως. Ποιος ο λόγος αυτού του χαρακτηρισμού με εμφανή την πρόθεση να μειώσει επαγγελματικά αλλά και ατομικά αυτές τις κατηγορίες στελεχών του Ε.Σ.;
    Γιατί υπάρχουν ακόμη κομπλεξ ανωτερότητας (τουλάχιστον..) και η πεποίθηση πως οι Ε.Δ. είναι τσιφλίκι των αξιωματικών και πως μόνο αυτοί νοιάζονται και είναι ικανοί για αυτές; Και μάλιστα όταν υπάρχει μεγάλος αριθμός στελεχών προερχόμενα από τις παραγωγικές σχολές όπου εισήχθησαν δίχως πανελλαδικές εξετάσεις;
    2)Ποιοι ευθύνονται για τη δημιουργία αυτής της μάζας;Ποιοι ευθύνονται για την τοποθέτηση τους σε “άστοχες” ειδικότητες και έπειτα σε απίθανες τοποθετήσεις;Ποιοι ευθύνονται για την μη κατάλληλη εκπαίδευση τους;
    3) Δεν παρουσιάζεται συγκεκριμένα στοιχεία για αυτό το θέμα και αυτό κάνει τον ισχυρισμό σας τουλάχιστον αίολο πέραν του ότι προσβάλλει ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού των Ε.Δ. αλλά και αυτές ως ενιαίο σύνολο διότι εμφανίζονται ως μείγμα ετερόκλητων στοιχείων.
    4)Οι Ε.Δ. δεν είναι ακέφαλες..
    Υ.Γ: Σε κάποια σημεία, δίδεται η εντύπωση πως πρόκειται για μεταφρασμένο κείμενο από άλλη γλώσσα στα Ελληνικά..

  6. Ο/Η johnniem λέει:

    Μπράβο Βελισάριε εξαιρετικό άρθρο! Ως συνήθως..Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού όμως η κοινωνία δεν λέει να το καταλάβει και οι πολιτικοί να δραστηριοποιηθούν για την επίλυσή του. Δυστυχώς το πείραμα με τους ΕΠΟΠ είχε το λιγότερο απογοητευτικά αποτελέσματα. Οι μόνοι που ωφελήθηκαν ήταν οι διάφοροι πολιτικάντηδες που υφάρπαξαν ψήφους και τα γνωστά σε όσους έχουν πάει στρατό κηφηνοτεμπελόσκυλα που βολεύτηκαν. Οι εξαιρέσεις δυστυχώς είναι πολύ λίγες. Θα ήθελα να αναφερθώ σε λεπτομέρειες για το χάλι ΕΠΟΠ που υπηρετούν σε βόρειες μοίρες καταδρομών αλλά μάλλον δεν πρέπει..

  7. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ Προβοκάτωρ

    Ο συντάκτης του άρθρου δεν είναι «ανώνυμος».

    Όπως όλα τα κείμενα που δεν έχουν άλλον ρητά αναφερόμενο συντάκτη, ο συντάκτης είμαι εγώ.

    Θα μπορούσες να μου επισημάνεις τα σημεία που «δίδεται η εντύπωση πως πρόκειται για μεταφρασμένο κείμενο από άλλη γλώσσα στα Ελληνικά..«; Καθώς και τι «δίδει αυτή την εντύπωση«;

    Ή είναι απλώς ένα «αίολο»(-Κεντέρης;) σχόλιο, έτσι για να δημιουργήσει μια εντύπωση;

  8. Ο/Η Ευμένης λέει:

    Αγάπητέ Βελισσάριε,
    Συγχαρητήρια για το καινούργιο σου άρθρο. Τα στοιχεία είναι κατατοπιστικότατα. Ωστόσο θα ήθελα να σε ρωτήσω.
    α.) Με βάση ποιό κριτήριο θεωρείς ότι η Ελληνική κοινωνία είναι απρόθυμη να παράσχει στρατό προς το κράτος και να υποστηρίξει την Εθνική ανεξαρτησία; Έγιναν ποτέ ογκώδεις διαδηλώσεις ζητώντας να καταργηθεί ο στρατός ή μήπως σε περιόδους κρίσεις υπήρξαν επίσης ογκώδεις (ωστε να επιβεβαιώνει το λαϊκό αίσθημα) οχλήσεις προς την εκάστοτε κυβέρνηση ζητώντας ειρήνη πάση θυσία (όπως οι αμερικανοί στο Βιετνάμ ας πούμε;). Γιατί εγώ και φαντάζομαι και άλλοι (ακόμα κι εσείς) έχουμε πλήθος εντελώς αντίθετων περιστατικών που επιβεβαιώνουν μάλλον το αντίθετο.
    β.) Για ποιό λόγο η φυγοστρατία στο λαό και η “πολύτιμη ησυχία του” είναι αιτία και όχι αποτέλεσμα κάποιας άλλης γενεσιουργού αιτίας.
    γ.) Για ποιό λόγο αυτή η γενεσιουργος αιτία δεν είναι αυτή που περιγράφεται στη φράση “το ψάρι απ το κεφάλι βρωμάει”;
    δ.) Για ποιό λόγο ο λαός “μπορεί και θέλει όλο και λιγότερο και τα υπόλοιπα θα τα λύσουν οι στρατιωτικοί όταν οι συνθήκες” (φαντάζομαι εννοείς όταν ο λαός θελήσει) “το επιτρέψουν”; Για ποιό λόγο δηλαδή το σύνολο ή εν πάση περιπτώσει την πλειοψηφία των στρατιωτικών τους θεωρείς έτοιμους ηθικά αλλά και διανοητικά;
    ε.) Με την ίδια λογική γιατί να μην πούμε ας πούμε ότι “όταν οι πολιτικοί και οι στρατιωτικοί θα είναι έτοιμοι ο λαός θα τους ακολουθήσει”; Μην ξεχνάμε ότι και στην τραγωδία της Κύπρου στρατιωτικοί διοικούσαν οι οποίοι μάλιστα “έδωσαν” την εξουσία στους “πολιτικούς”.
    Υ.Γ. Τους πολιτικούς δεν τους βάζω στο πλάνο γιατί είναι πολύ “εύκολος στόχος” και “δεν κλεβω εκκλησίες”.

  9. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Αγαπητέ Βελισάριε,

    Δεν αναφέρεται πουθενά όνομα συντάκτη.
    Στις παραγράφους που αναφέρεσαι για τους πόρους μου δόθηκε η εντύπωση πως πρόκειται για στείρο κείμενο με ύφος καθαρά τεχνικό (πέραν του σκοπού της συγκεκριμένης παραγράφου..) και συγκεκριμένα «..Η συνολικό τεχνολογικό επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας..» δίνει την εντύπωση μετάφρασης από Systran.Πολύ πιθανό να κάνω λάθος αλλά δεν έχω γράψει ποτέ σχόλιο στο ιστολόγιο σου αλλά ούτε και αλλού για να δημιουργήσω εντύπωση (όπως λανθασμένα με κατηγορείς), παρά μόνο για να προβοκάρω ώστε να δημιουργηθεί παραγωγικός διάλογος.Αν έχεις διαφορετική άποψη,σε παρακαλώ να με διορθώσεις.

    Αντιπαρέρχομαι την ειρωνεία περί του γραμματικού «λάθους» διότι εμείς οι νεαροί δεν έχουμε διδαχθεί κατάλληλη την Ελληνική γλώσσα όπως εσείς οι μεγάλοι. Διότι το «αίολος ή έωλος» ισχυρισμός, ας πούμε πως στην πρώτη περίπτωση ότι σημαίνει πως δεν στηρίζεται ο ισχυρισμός ενώ στη δεύτερη ότι δεν «στέκει»..παρόμοια περιστατικά υπάρχουν με αρκετές λέξεις όπως με τον λοιμό ή λιμό, Βελισάριος ή Βελισσάριος κ.α.Ένα από τα βασικότερα προβλήματα της πατρίδας μας είναι και η σωστή διδασκαλία των Ελληνικών (νέων και αρχαίων) και το γλωσσολογικό που ξεκίνησε πριν από μερικές δεκαετίες.Παρόλα αυτά,επαναλαμβάνω πως σε αυτές τις περιπτώσεις, δίκαιο έχουν οι μεγαλύτεροι για τον λόγο που προανέφερα.

    Ας περάσουμε στα σχετικά με του άρθρου λοιπόν και αν έχεις την πρόθεση, ας απαντήσεις επί των συγκεκριμένων 1,2,3,4,

  10. Ο/Η evmeniskardianos λέει:

    Το άρθρο είναι από πάσης απόψεως τέλειο. Πως μπορείτε κύριοι, και συγγράφετε τέτοια σπουδαία και τόσο τεκμηριωμένα άρθρα. Πόσο χρόνο αφιερώνετε άραγε για την συγγραφή ενός τέτοιου εξαιρετικού άρθρου.
    Ιδίως ο αξιότιμος κύριος ΑΡΜΑΤΙΣΤΗΣ με εντυπωσιάζει με την σαφήνεια, την πληρότητα και την εξαιρετική τεκμηρίωση των άρθρων του την οποία εμπλουτίζει με φωτογραφίες, σχεδιαγράμματα και Πίνακες.
    Ως γνωστόν, σε περίπτωση πολέμου, θα τα βρούμε μπαστούνια … καθ’ όσον οι Ειδικές Δυνάμεις αποτελούν μια, αξιόλογη μεν, αλλά οπωσδήποτε μια σταγόνα στον ωκεανό.
    Υπάρχει και η στρεβλή νοοτροπία την Ελληνικής Κοινωνίας, η οποία θεωρεί ότι η “μαγκιά” αποτελεί μεγάλη εξυπνάδα.
    Ο υπογράφων, ως 6ος κατά σειράν αρχαιότητος, τοποθετήθηκε και υπηρέτησε …. ηλιθίως (…..κάποτε … “το 1821″) στην Αθήνα, για να ακούει εκεί από τον άκαπνο υποδεκανέα πατέρα του να αναφέρεται σε άλλους για τον γιό του ότι είναι “κουραμπιές”. Εκ των υστέρων μετάνιωσε πικρά, αφ’ ενός μεν διότι δεν πήγε ως Εκπαιδευτής στον αυστηρότερο Αξιωματικό της ο οποίος τον είχε επιλέξει στην Σχολή Μηχανικού, αφ’ ετέρου διότι δεν υπέβαλε αίτηση να μετατεθεί από την Αθήνα σε ένα Τάγμα Μηχανικού. Οπωσδήποτε, οποιαδήποτε ταλαιπωρία θα ήταν καλλίτερη από το να ακούει ότι ήταν “κουραμπιές” και θα του είχε κάνει καλό η σκληραγωγία.
    Δύο γνωστοί μου αδελφοί, γόνοι ανωτάτου αξιωματικού της Αεροπορίας, ήσαν λίαν υπερήφανοι διότι ο μεν ένας “υπηρέτησε” λουφάροντας στην ΓΥΣ ως Έφεδρος Αξιωματικός, ο δε άλλος … διότι ΔΕΝ υπηρέτησε παρά μόνον στα χαρτιά και το απολυτήριο του εδόθη χωρίς να βγεί από το αυτοκίνητό του, από το παράθυρο του.
    Αυτή η έννοια του …… “αιέν φυγοστρατείν”, η οποία προβάλλεται ως δήθεν μεγάλη εξυπνάδα και η οποία κυριαρχεί ως «προοδευτική» ιδέα στην Ελληνική κοινωνία, αποτελεί κεφαλαιώδες σφάλμα της (ένα από τα πολλά της).
    Η προσφορά προς την Πατρίδα, είναι αφ’ ενός μεν ιερή υποχρέωση όλων των Ελλήνων, αφ’ ετέρου μόνο καλό κάμνει στους στρατευόμενους νέους Έλληνες, διότι εκεί γνωρίζουν όλη την πραγματική Ελληνική κοινωνία, μαθαίνουν να αναλαμβάνουν ευθύνες και προετοιμάζονται (εάν τους προετοιμάζει σωστά το Ελληνικό Κράτος) για την “κακιά ώρα”, έτσι ώστε να μην πάνε χαμένοι σαν τα πρόβατα.
    Ευμένης Καρδιανός

  11. Αν μου επιτρέπεις Βελισάριε, παραπέμπω σε ένα δικό μου άρθρο με μερικά ακόμα στατιστικά στοιχεία ελληνοτουρκικής σύγκρισης (που βλέπω ότι σου αρέσουν):

    http://anamorfosis.net/blog/?p=9703

  12. Ο/Η Christos λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο του “Πέτρου”, ότι δηλαδή η ελληνική κοινωνία δεν υποτιμά το θέμα της άμυνας της χώρας, αλλά ότι πιστεύει ότι τα πράγματα είναι καλά.

  13. Ο/Η GC λέει:

    Ο μισος σχεδον ενήλικος πληθυσμός έχει περάσει από τις ΕΔ και δεν υπάρχει η δικαιολογία πως “δεν γνωρίζει” και πως “όλα είναι καλά”. Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι πως εντός της γενικότερης παρακμής και μιζέριας ο κόσμος αδυνατεί να αντιληφθεί τα συγκεκριμένα προβλήματα όπως τα εντοπίζει το άρθρο. Με τον ίδιο τρόπο όμως μοίραζε τους ψήφους στους υπεύθυνους της χρεωκοπίας ενω δεν χρειαζόταν και πολύ μυαλό από την εποχή της “ισχυρής Ελλάδας” να αντιληφθεί κανεις πως η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο.

  14. Ο/Η Nικηφόρος Φωκάς λέει:

    Για όποιον δεν »επιθυμεί» να υπηρετήσει την πατρίδα του, απλάα;
    -παύει να υπάρχει για το κράτος
    -δεν διορίζεται στο δημόσιο
    -δεν γίνεται δεκτός σε κρατικό νοσοκομείο
    -δεν επιτρεπεται η συναλαγή του με κρατικές υπηρεσίες
    -δεν τον προστατεύει η αστυνομία και η πυροσβεστική
    -δεν αποκτά ΑΦΜ
    -χάνει αυτόματα την υπηκοότητα του

    και για οποιον στρατιωτικό βγάζει τρελλόχαρτα για απαλλαγή, ξήλωμα και απόταξη

    ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ

  15. Ο/Η .+- λέει:

    @Nικηφόρος Φωκάς
    …και μετά ερχεται η ΕΕ και το ΝΑΤΟ και σου λεει:
    «…αυτη ειναι η εξοδος, και να μην ξαναεπιστρεψετε»!!!
    Οχι, οτι δεν εχει ηδη παιχτει περιπου ενα τετοιο σκηνικο, τοσο για την παραβιαση ανθρωπινων δικαιωματων επι χουντας αλλα και για τα Greek Statistics προσφατα.
    ψιλα γραμματα!
    .και-

  16. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Ευχαριστώ όλους τους φίλους για τα καλά λόγια. Λόγω φόρτου εργασίας, στάθηκε αδύνατο τις προηγούμενες ημέρες να απαντήσω – θα προσπαθήσω να το κάνω σταδιακά.

  17. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Προβοκάτορα,

    Αν έχεις διαβάσει μερικά άρθρα του ιστολογίου, θα έχεις διαπιστώσει ότι παγίως, τα άρθρα των φίλων και των συνεργατών φέρουν το όνομά τους (εμφανέστατα), μερικά μεταφρασμένα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί φέρουν (επίσης εμφανέστατα) το όνομα του συντάκτη τους, και τα δικά μου δε φέρουν καμία ιδιαίτερη σήμανση. Δεν υπήρξε καμία αλλαγή τακτικής στο συγκεκριμένο άρθρο για να μπερδεύει.

    Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι η κατηγορία για λογοκλοπή είναι σοβαρή. Μπορεί στη χώρα μας να μην αντιμετωπίζεται ως τέτοια, μπορεί να κάνουν πανεπιστημιακή ή δημοσιογραφική καριέρα και να βγάζουν χρήματα (εκτεθειμένοι στη δημόσια θέα) βεβαιωμένοι λογοκλόποι, αλλά η λογοκλοπή είναι σοβαρή μομφή.

    Η κατηγορία για λογοκλοπή είναι επίσης πολύ ενοχλητική, όταν εγείρεται χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη για κάτι τέτοιο. Γιατί αν ένα κείμενο είναι γραμμένο σε ύφος «αυστηρά τεχνικό», (ακόμη και «στείρο»), αυτό δεν καταλαβαίνω ως είναι ένδειξη μετάφρασης, και μάλιστα αυτόματης. Δε γράφονται στην ελληνική κείμενα αυστηρά τεχνικά (ακόμη και «στείρα»); Τελικά, ο λόγος της κατηγορίας για λογοκλοπή και μετάφραση από το systran ήταν ένα λανθασμένο άρθρο;

    Ζητώ συγγνώμη για την ειρωνία, αλλά πήγες γυρεύοντας. Και, παρεμπιπτόντως, «αίωλος ισχυρισμός» δεν υπάρχει. Είναι γραμματικό λάθος.

    Επί της ουσίας, σχετικά με τους ΕΠΟΠ. Το θέμα είναι προφανώς μεγάλο, σημαντικό, και επίσης δεν είναι το βασικό θέμα του κειμένου. Αλλά αφού τίθεται, η γνώμη μου συνοπτικά:

    Οι επαγγελματίες οπλίτες, τουλάχιστον η μαζική εισαγωγή του μέτρου, ήταν ένα από τα βασικότερα λάθη αμυντικής πολιτικής της Μεταπολίτευσης, και απολύτως αδικαιολόγητο.

    Α) Έγινε για λόγους τελείως μικροπολιτικούς, από γνωστό ξεφτίλα υπουργό, προκειμένου να μειώσει τη θητεία για να πάρει ψηφαλάκια. Δεν υπήρξε κανένας απολύτως άλλος λόγος. Δεν είχε ζητηθεί από την πολιτική ηγεσία κάτι τέτοιο, δεν δικαιολογούταν κάτι τέτοιο, δεν υπήρχε απαίτηση για κάτι τέτοιο. Αυτό δεν είναι εκτίμηση ή η γνώμη του γράφοντος, είναι γεγονότα («πληροφορία»).

    Β) «Πολιτικά», ο πολιτικάντης υπουργός πήρε την ιδέα για «ημιεπαγγελματικό» στρατό από την τάση που υπήρχε στους ευρωπαϊκούς στρατούς μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, όταν ο πολεμικός (τους) κίνδυνος έπαψε να είναι μεγάλης έκτασης συμβατική σύγκρουση με τους Σοβιετικούς στην Ευρώπη και στράφηκαν σε επεμβάσεις εκτός Ευρώπης, συνήθως επικουρώντας τους Αμερικανούς, συνήθως εναντίον αδύναμων αντιπάλων, και συνήθως χωρίς ιδιαίτερη πολιτική αποδοχή εκ μέρους της κοινής γνώμης. Προκειμένου τέτοιες περιπέτειες να μην αφορούν στρατευσίμους (και απώλειές τους), και επειδή ήταν πολύ πιο μικρής κλίμακας από τις συμβατικές συγκρούσεις, άρχισε η μαζική εισαγωγή επαγγελματιών οπλιτών προς αντικατάσταση στρατευσίμων, με το προφανές επιπλέον όφελος της μείωσης της θητείας που παρουσιάστηκε σαν το «μέρισμα ειρήνης» από τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου. Συζήτηση για «μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα» του στρατού επαγγελματιών δεν έγινε παρά μόνον στις παρυφές τις συζήτησης και προσχηματικά. Τουλάχιστον εκεί δεν κοροϊδεύονταν μεταξύ τους. Από όλο αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο της αλλαγής, τίποτα δεν αφορούσε εμάς: το θέμα μας δεν ήταν ούτε ο Ψυχρός Πόλεμος, ούτε οι επιχειρήσεις εκτός Ελλάδος, και σίγουρα δεν είχε εκλείψει για εμάς η απειλή του συμβατικού πολέμου – παρά μόνον στο μυαλό άλλου πολιτικάντη υπουργού αμύνης με τις «σημειακές κρίσεις».

    Γ) Με δεδομένα αυτά, η μαζική εισαγωγή των ΕΠΟΠ είχε μία βασική επίπτωση στις Ελλ. Εν. Δυνάμεις: Την εισαγωγή ενός πολύ μεγάλου αριθμού αμοιβομένου προσωπικού στον αμυντικό προϋπολογισμό – και, επιπλέον, στον κρατικό προϋπολογισμό, που δημιουργεί κι άλλα, επιπλέον προβλήματα). Η Ελλάδα είναι μια χώρα περιορισμένων οικονομικών πόρων, που έχει εξαναγκαστεί σε έναν εξαντλητικό στρατιωτικό ανταγωνισμό με μια μεγαλύτερη (και, δυστυχώς, όλο και πλουσιότερη) χώρα. Για να ανταπεξέλθει, πρέπει να εξασφαλίζει τη διατήρηση εκτεταμένου, τεχνολογικά σύγχρονου και πανάκριβου οπλοστασίου, που το προμηθεύεται αποκλειστικά με εισαγωγές. Ο αμυντικός προϋπολογισμός, χοντρικά, επιμερίζεται σε λειτουργικές δαπάνες, εξοπλιστικές δαπάνες και δαπάνες προσωπικού. Για δεδομένο επίπεδο προϋπολογισμού, όσο περισσότερες οι δαπάνες για τη μία κατηγορία, τόσο λιγότερες για τις άλλες δύο. Όχι ακριβώς, αλλά σε γενικές γραμμές. Με την αντικατάσταση μεγάλου αριθμού στρατευσίμων από επαγγελματίες, το κόστος συντήρησης ενός αριθμού στρατευσίμων (προσοχή: συντήρησης, και όχι στράτευσης) αντικαταστάθηκε από το πολύ υψηλότερο κόστος μισθοδοσίας επαγγελματιών. Αυτό σημαίνει ότι τα, ούτως ή άλλως συρρικνούμενα, περιθώρια του προϋπολογισμού για εξοπλιστικές δαπάνες μειώνονται. Κι επιπλέον, κι ακόμη πιο ανησυχητικό: το κόστος μισθοδοσίας είναι, ως γνωστόν, ανελαστικό. Το φορτώνεσαι για χρόνια. Για την ακρίβεια, με δεδομένη την πρακτική της μονιμοποίησης μετά την αρχική επταετία, που δεν γίνεται για στρατιωτικούς αλλά για «πολιτικούς» λόγους, το μισθολογικό κόστος αυξάνεται συνεχώς. Επικαλείσαι το γεγονός ότι δεν παρέθεσα συγκεκριμένα στοιχεία για τα προηγούμενα. Είναι γεγονός ότι δεν παρέθεσα – γιατί δεν υπάρχουν (καλώς ή κακώς), ή τουλάχιστον δεν βρήκα εγώ. Αν έχεις εσύ, θα ήθελα πολύ να τα δω, και φυσικά να τα δημοσιεύσουμε. Αλλά αμφιβάλω πάρα πολύ ότι θα έρχονται σε αντίθεση με τα παραπάνω.

    Δ) Επιπλέον του οικονομικού προβλήματος που δημιουργεί η μαζική πρόσληψη ΕΠΟΠ, δημιουργεί πάρα πολύ σοβαρά στρατιωτικά προβλήματα. Ειδικά στους «ημιεπαγγελματικούς» στρατούς, και ειδικά σε αυτούς που δε διαχωρίζουν τους ΕΠΟΠ από τους στρατευσίμους. Δεν επανέλθω όσο πιο σύντομα μπορώ γι΄αυτό – αυτή τη στιγμή απλά δεν προλαβαίνω.

    Η δική μου θέση είναι ότι επαγγελματίες οπλίτες οφείλουν να υπάρχουν σε πάρα πολύ περιορισμένο αριθμό (όχι περισσότερο από 2.000-3.000), σε πολύ συγκεκριμένα καθήκοντα (κυρίως στις ειδικές δυνάμεις – και εννοώ στις ειδικές και όχι στις επίλεκτες, και σε ελάχιστες άλλες θέσεις και ειδικότητες), και να υπάρχει αυστηρά ελεγχόμενη δυνατότητα μετάβασής κάποιων από αυτούς στις τάξεις των υπαξιωματικών – που φυσικά στις Ελλ. Έν. Δυνάμεις είναι μια προβληματική κατάσταση που δεν είναι σοβαρά συγκροτημένη. Και, φυσικά, σε καμία περίπτωση να μην μονιμοποιούνται ως κατόπιν αιτήσεως μετά την επταετία.

    ΥΓ1: η ηλικία μου πως συνάγεται από την ορθογραφία μου;!

    ΥΓ2: στο κείμενο υπάρχει μια πρόταση που είναι αυτούσια αντιγραμμένη από έναν προσφιλή, μεγάλο συγγραφέα. Μπήκε έτσι όχι μόνον επειδή εξέφραζε με ακρίβεια αυτό που ήθελα να γράψω, αλλά περισσότερο ως ένα «κλείσιμο ματιού» σε όποιον, τυχόν, την αναγνώριζε. Φαντάζομαι δεν αναφέρεσαι, όμως, σε αυτήν.

  18. Ο/Η GC λέει:

    Αν η το Επίμετρο της ΘτΠ ήταν μια ακριβής πρόβλεψη, το άρθρο αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ο απολογισμός των πεπραγμενων των εγχωριων υπομετριοτητων 16 χρόνια μετά.

  19. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Για να είμαι ειλικρινής, μια μικρή επικαιροποίηση του Επιμέτρου ήθελα να κάνω, με μικρές συμπληρώσεις ως προς κάποια σημεία που ο Κονδύλης εξ αντικειμένου δε θα μπορούσε να γνωρίζει.

  20. Nομίζω το χειρότερο είναι αυτό που επισημαίνει ο Πέτρος, ότι δηλαδή ουδείς μιλά για το αμυντικό πρόβλημα.Μήπως θα έπρεπε να μιλήσουν οι στρατιωτικοί ,ΔΗΜΟΣΙΑ και ενώ βρίσκονται εν ΥΠΗΡΕΣΙΑ αδιαφορώντας για το προσωπικό τους κόστος από μιά τέτοια ενέργεια;

  21. Είναι πολλά τα σάπια στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αίφνης ποιός κανονισμός επιβάλει ότι τα παιδιά των στελεχών του ΠΝ πρέπει να υπηρετούν ΟΠΩΣΔΉΠΟΤΕ στο ΠΝ ;
    Αυτό συμβαίνει και αν υπάρχουν εξαιρέσεις είναι ελάχιστες.

  22. Ο/Η T.T. λέει:

    Είχανε βγει οι ναύαρχοι στον Παπαχελά, και το είχε σχολιάσει ο Βελισάριος. Μάλιστα τώρα που το ξαναδιάβασα αξίζει να διαβαστούν αυτό το άρθρο και εκείνο συνδυαστικά.

  23. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Δεν γνωρίζω ότι τα δικά σου άρθρα δεν φέρουν σήμανση.
    Όχι, δεν πήγαινα γυρεύοντας και για αυτό διατύπωσα μια αίσθηση και όχι συγκεκριμένη κατηγόρια, κάτι που αφενός μεν δεν με απασχολεί και δεν πρόκειται να το κάνω αφετέρου δε,δεν είμαστε στο πανεπιστήμιο για να ελέγχουμε εργασίες και διατριβές για λογοκλοπή (ελληνιστί:plagiarism).Μάλλον θίχτηκες πέραν του δέοντος αν και έχω βρεθεί κατηγορούμενος για plagiarism διότι άκουσον άκουσον..διανοήθηκα να θέσω εκτός εισαγωγικών μια παραπομπή σε υπερσύνδεσμο (ελληνιστί:Hyperlink).
    Επί του θέματος,
    Α)Προφανώς αναφέρεσαι σε αυτόν http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=1540800&action=print
    Β)Ο αριθμός των ΕΠ.ΟΠ. στις Ε.Δ. είναι περίπου στις 25.000 με 15.000 εξ αυτών να έχουν μονιμοποιηθεί (αυτή είναι μάλλον η οροφή που προβλέπεται από κάποιο νόμο..) σύμφωνα με το διαδίκτυο.
    Γ) Δεν διαφωνώ με τις απόψεις σε όλο το άρθρο και με το σκεπτικό σου για τους ΕΠ.ΟΠ. αλλά υποπίπτεις σε ολέθριο σφάλμα με το να παραβλέπεις τις ευθύνες διαχρονικά της ηγεσίας των Ε.Δ. και για το συγκεκριμένο θέμα.
    Δ) Με ένα πρόχειρο υπολογισμό: 25.000 Χ 1300(μισθός & ασφάλιση) Χ 12= 390.000.000,00€ ετησίως.Επίσης πρόχειρα,αν υπάρξει μείωση της οροφής τους κατά 50%, αυτομάτως εξοικονομούνται κατ’έτος 200.000.000,00€, τα οποία μπορούμε να τα κατευθύνουμε έτσι ώστε να ικανοποιηθούν αρκετά φλέγοντα και ορισμένα δυστυχώς χρονίζοντα ζητήματα.
    Βέβαια,υπάρχει και ο αντίλογος. Ετησίως, τα τελευταία 10 έτη, ο Ο.Σ.Ε.στοιχίζει στους φορολογούμενους πολίτες 1δις € και οι παχυλές συνταξιοδοτήσεις (πρόωρες κυρίως..) με “ευκαταφρόνητα” εφάρπαξ των υπαλλήλων ΟΤΕ & ΔΕΗ στοιχίζουν άλλα τόσα.
    Γιατί λοιπόν, θα ρωτήσει κάποιος εύλογα, δεν περικόπτεται κύριοι τις αθλιότητες αυτές και δεν αναδιοργανώνεται το σύστημα στις Ε.Δ. ώστε να υπάρξει πρωτίστως αξιοκρατία σε όλους τους τομείς και έπειτα να κατευθύνεται αυτό το προσωπικό (συμπληρώνω εγώ και τους αποφοίτους των παραγωγικών σχολών..) εκεί που πραγματικά υπάρχουν ανάγκες για μόνιμο προσωπικό και όσοι δεν ικανοποιούν τις διάφορες απαιτήσεις για τη θέση και το βαθμό τους, έπειτα από ένα διάστημα “εκγύμνασης”, να απομακρύνονται (άπαντες..);
    Στο πρόβλημα της άμυνας αγαπητέ, έχουν συμβάλλει άπαντες και εξακολουθούν να το πράττουν με βασική πηγή του προβλήματος την αναξιοκρατία. Ασφαλώς και οι ευθύνες βαραίνουν τις ηγεσίες κατά το μεγαλύτερο ποσοστό όμως και σε αυτόν τον τομέα, οι ηγεσίες των Ε.Δ. δυστυχώς αφήνονται στις ορέξεις διαταραγμένων ψυχικά ατόμων, με μοναδικό σκοπό την ικανοποίηση των καταστροφικών για τον τόπο ορέξεων τους.Προβάλλεται ίσως έτσι προς τους πολίτες αυτής της χώρας, λανθασμένα ή όχι, πως είναι κατώτερες των απαιτήσεων των θέσεων που τους έχει ανατεθεί αλλά και διαφόρων περιστάσεων.

  24. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ κ. Αναγνωστόπουλε,

    Το σχόλιο χάθηκε προς στιγμήν στα spam. Ευχαριστώ πολύ για τα στοιχεία. Λέμε το ίδιο πράγμα, νομίζω.

  25. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @Προβοκάτωρ

    «μάλλον θίχτηκες πέραν του δέοντος»… δεν ήξερα πόσο είναι το δέον στην περίπτωση αυτή. Όταν λέμε μαλακία, ζητάμε συγγνώμη, όχι τα ρέστα.

    Σε σχέση τώρα με το «ολέθριο λάθος» της παράβλεψης της διαχρονικής ευθύνης των στρατιωτικών ηγεσιών: Η Ελλάδα έχει κοινοβουλευτική δημοκρατία, κι αυτό συνεπάγεται ότι τον απόλυτο έλεγχο των ΕΔ, στο πλαίσιο του Συντάγματος, τον έχουν οι εκλεγμένες πολιτικές ηγεσίες της χώρας. Όταν ο πρωθυπουργός, ο υπουργός αμύνης και το ΚΥΣΕΑ απαιτούν από την ηγεσία των ΕΔ την εφαρμογή ενός μέτρου, η τελευταία μπορεί, το πολύ-πολύ, να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους διαφωνεί. Ειδικά δε όταν ένα μέτρο (όπως η μαζική εισαγωγή των ΕΠΟΠ) χαρακτηρίζεται από την πολιτική ηγεσία ως «πολιτική επιλογή» της κυβέρνησης, τότε «και τα σκυλιά δεμένα». Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα και το Σύνταγμα ορίζουν δε ότι η (εκάστοτε) κυβέρνηση όχι απλώς επιβάλει αμυντική πολιτική χωρίς περιορισμό, αλλά και ότι ορίζει (και αλλάζει), με ελάχιστους τυπικούς περιορισμούς, την ίδια τη στρατωτική ηγεσία. Ο Ζιαζιάς έφαγε σουτ επειδή επιχείρησε να ξεβολέψει 4.000 βύσματα, όχι να συζητήσει «πολιτικές επιλογές».

    Συμπέρασμα απλούν, κι ολίγον «ολέθριο»: Στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, ό,τι ψηφίζεις παίρνεις. Για να μην παίρνουμε Άκηδες, Γιάννους και Δημήτρηδες, ας προσέχουμε τι ψηφίζουμε. Κι όταν το προϊόν της ψηφοφορίας μας είναι «διαταραγμένα ψυχικά άτομα», ας κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη.

  26. Ο/Η Ευμένης λέει:

    Βελισσάριε,
    Δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο οι στρατιωτικοί είναι άμοιροι ευθυνών. Είναι σαν να σου λέω ότι όλοι οι Έλληνες φταίνε εκτός απο τον κλάδο των υδραυλικών. Γιαποιό λόγο. Οι στρατιωτικοί όταν είναι εν ενεργεία, δεν πηγαίνουν σε προαναγγελθείσες επιθεωρήσεις, τα βλέπουν “όλα καλά” και μετά πάνε και αναφέρουν στους υπουργούς “εντάξει κύριε υπουργέ ηθικόν ακμαιότατον”; Μήπως αυτοί δεν είναι που κάνουν κωλοτούμπες μόλις δουν υπουργό για να φανούν αρεστοί; Αν δεν τους αρέσουν οι πολιτικοί για ποιό λόγο γίνονται παρατρεχάμενοι. Και στην τελική πόσοι αξιωματικοί περνούν στην πολιτικη που πολλοί εξ αυτών μέχρι πρότινος έβριζαν και αναθεμάτιζαν; Για να μην πω για το γραφικό πια που αξιωματικοί σε πόστα όταν περνούν στην αποστρατεία μετά βγάζουν λόγους μέχρι και βιβλία για το τι πάει στραβά εκεί που πριν διοικούσαν. Αντιλαμβάνομαι ότι το σύστημα παράγει τέτοιους γιατί θέλει τέτοιους αξιωματικούς, αλλά αφού τελικά κατορθώνει και βρίσκει ουκ ολίγους τέτοιους άρα δεν μπορούμε να λέμε ότι οι αξιωματικοί είναι “εκτός”. Άλλωστε και ευτοί ψηφοφόροι είναι και όχι μόνο αυτό…αλήθεια έχετε αναρωτηθεί πόσοι “αξιωματικοί” σιχαίνονται και τη στολή που φοράνε; Γιατί εγώ έχω πετύχει και δεν είναι κανα-δυό…

  27. Ο/Η T.T. λέει:

    Η πολιτική ηγεσία οφείλει να καταθέτει το όραμα της και η στρατιωτική ηγεσία να το υλοποιήσει. Η πολιτική ηγεσία ελέγχει και ποιοι είναι μέσα στις ΕΔ και από ποια νομοθεσία διέπονται και ποιους πόρους διαχειρίζονται.
    Έχει διαβάσει κανένας τα προγράμματα των κομμάτων για την Άμυνα, και αυτών που κυβέρνησαν και αυτών που θέλουν να κυβερνήσουν; Άρες-μάρες-κουκουνάρες. Ποιο όραμα δηλαδή ζητήθηκε από την στρατιωτική ηγεσία να υλοποιήσει και αυτή απέτυχε; Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εμπειρία στη διαχείριση του παρόντος συστήματος από τα επιτελεία είναι όαση ασφαλείας απέναντι στην παντελή έλλειψη προετοιμασίας αυτών που προσέρχονται να κυβερνήσουν.
    Στον συγκεκριμένο οργανισμό η πολιτεία ελέγχει τους ανθρώπους, τις διαδικασίες και τα λεφτά και είναι η μόνη που μπορεί να δρομολογήσει αλλαγές, αλλά την ενδιαφέρουν μόνο οι αλλαγές που έχουν συγκεκριμένη στόχευση.

  28. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Αγαπητέ Βελισάριε,

    Αν ήταν να σε κατηγορούσα για κάτι, θα το έκανα με στοιχεία και αποδείξεις οπότε λανθασμένα επιμένεις αν επιμένεις σε αυτό.Όμως αν εξακολουθείς να νιώθεις θιγμένος τότε οφείλω να σου ζητήσω συγνώμη.

    Εξακολουθείς να αποφεύγεις να απαντήσεις συγκεκριμένα (για τους δικούς σου λόγους ασφαλώς..).Το σέβομαι,δεν είσαι υποχρεωμένος.

    Για τους ΕΠ.ΟΠ., οι ηγεσίες, θα μπορούσαν απλά να φροντίσουν να δουλεύει το σύστημα και να αποδίδει (και όχι τα «σκυλιά δεμένα»..) αλλά..

    Τι ακριβώς έχουν πράξει οι ηγεσίες τα τελευταία 20 έτη (όχι πως πριν ήταν καλύτερα..);
    Ποιες προτάσεις έχουν καταθέσει και έχουν στηρίξει με νύχια και δόντια για την απρόσκοπτη και αποτελεσματική λειτουργία των Ε.Δ.;
    Για την κατάλληλη οργάνωση τους, όπως επίσης και της εφεδρείας;
    Για το τι είδους προμήθειες εξοπλισμών και πάσης φύσεως υλικών αλλά και με ποιόν τρόπο πρέπει να πραγματοποιούνται;

    Ας περάσουμε τώρα,στο κυρίως πιάτο. Ποιες είναι οι προτάσεις (όχι τα ευχολόγια σε τελετές,ημερίδες – διημερίδες κτλ) των ηγεσιών αναφορικά με τον τρόπο επιλογής και εισαγωγής των σπουδαστών,το είδος, τη διάρκεια της εκπαίδευσης των σπουδαστών των παραγωγικών σχολών των Ε.Δ. αλλά και πόσες και τι είδους στρατιωτικές σχολές χρειαζόμαστε (και που..);

    Ποιες είναι οι προτάσεις ακριβώς, για το πλήθος, το σύστημα προαγωγών των αξιωματικών και υπαξιωματικών και ιδιαίτερα των ανωτάτων; Γιατί ανέχονται την ύπαρξη και ακόμη χειρότερα την εξέλιξη (έστω και σε κατώτερους βαθμούς) ανίκανων στελεχών; Γιατί ανέχονται να μην τηρούνται από όλους διάφορες διαταγές (πάγιες και μη) και τι έχουν κάνει για να αλλάξει αυτό;

    Ποιο ακριβώς σχέδιο έχουν καταθέσει οι ηγεσίες των Ε.Δ. της χώρας για την αποστολή και το μέλλον τους και πως φροντίζουν να πραγματοποιείται;

    Γιατί δεν παραιτούνται οι ηγεσίες και μάλιστα σύσσωμες στις περιπτώσεις που υπάρχει κατάφωρη αδικία σχετικά με τις προαγωγές των ανωτάτων αξιωματικών και κυρίως με τις τοποθετήσεις των αρχηγών ώστε να στείλουν το κατάλληλο μήνυμα;Όπως επίσης και όταν γίνονται ενέργειες ή παραλείψεις που έχουν ή θα έχουν άμεσο αντίκρυσμα στο αξιόμαχο και ηθικό των Ε.Δ. της χώρας;

    Όμως ασφαλώς και δεν παραβλέπω τις θυσίες που έχουν κάνει και εξακολουθούν να κάνουν πάρα πολλοί, σε όλες τις βαθμίδες ώστε να βρίσκονται σε μια παραδεκτή τουλάχιστον κατάσταση οι Ε.Δ. και να μπορούν να λειτουργήσουν όταν απαιτηθεί.στηριζόμενες όχι μόνο στο φιλότιμο (δυστυχώς είναι πολλοί που βασίζονται κυρίως πάνω σε αυτό το στοιχείο). Τώρα,αν θα είναι αρκετό αυτό.πιστεύω πως ο καθένας έχει τη δική του άποψη που δυστυχώς όμως πιθανολογώ πως όλες συγκλίνουν προς το όχι..

    Βλέπεις αγαπητέ,από αυτό το κομμάτι που επέλεξα να καυτηριάσω αρχικώς, κρύβεται το ένα από τα δύο σημαντικά αίτια για την κατάσταση της άμυνας της χώρας.

    Υ.Γ.: Καλό και θεμιτό είναι να είμαστε ευγενικοί στις εκφράσεις μας αγαπητέ Βελισάριε.

  29. Ο/Η T.T. λέει:

    @Προβοκάτωρ

    «Ποιο ακριβώς σχέδιο έχουν καταθέσει οι ηγεσίες των Ε.Δ. της χώρας για την αποστολή και το μέλλον τους και πως φροντίζουν να πραγματοποιείται»

    Δηλαδή οι ηγεσίες των ΕΔ μπορούν να υλοποιήσουν το σχέδιο τους ερήμην της πολιτικής ηγεσίας; Αρκεί μόνο η κατάθεση;

    Δεν ξέρω τι έχουν καταθέσει και τι δεν έχουν καταθέσει ούτε τι λένε οι αρχηγοί με τους υπουργούς γι’ αυτό και δε θα βιαζόμουν. Από το χαμηλό επίπεδο στο οποίο ήμουν συμπέρανα ότι μετά από τις πρώτες αναγνωριστικές κρούσεις καταλαβαίνεις το πλαίσιο του προϊσταμένου. Για παράδειγμα στο περίφημο διαγώνισμα μονιμοποίησης των ΕΠΟΠ οι αποτυχόντες γράφουν και ξαναγράφουν και ξαναγράφουν μέχρι να περάσουν όλοι. Αν βγάλεις το συμπέρασμα ότι ο προϊστάμενος επιθυμεί να γίνει πιο αυστηρή η διαδικασία είσαι εκτός της προθέσεως του και μάλλον θα πάρεις τα παπούτσια στο χέρι. Μπορείς βέβαια να καταναλώνεις ενέργεια για να στέλνεις προτάσεις που θα πετιούνται, μέχρι να γίνεις κουραστικός και να απομακρυνθείς.

    Όταν βρίσκεις τοίχο φαντάζομαι ότι υπάρχουν τρεις επιλογές. Μένεις προσαρμοζόμενος, φεύγεις, αναζητάς πολιτική υποστήριξη. Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση, για μένα, είναι η τρίτη. Υπάρχουν τα ιστορικά παραδείγματα όπου αλλαγές που είχαν βαλτώσει προωθήθηκαν και επιταχύνθηκαν όταν στηρίχθηκαν από ισχυρούς πολιτικούς άνδρες. Σε εμάς όμως ποια είναι η εκτίμηση του γεωπολιτικού περιβάλλοντος που κάνουν οι πολιτικές μας ηγεσίες και ποιο όραμα ή δόγμα αμυντικής πολιτικής συνάγουν από αυτό; Ποια είναι η μερίδα της πολιτικής ηγεσίας που επιθυμεί να ασχοληθεί με το αμυντικό πρόβλημα; Οι τεχνοκράτες διαχειρίζονται τα ράφια, αλλά τα κλειδιά του μαγαζιού τα ‘χει άλλος.

    Εγώ αν ήμουν αρχηγός όταν ο Βενιζέλος εξήγγειλε το δόγμα των σημειακών κρίσεων θα έδινα εντολή να διαλυθούν αμέσως όλες οι βαριές μονάδες του ΕΣ γιατί είναι εκτός δόγματος. Νομίζω ότι γι αυτό μπορώ να κατηγορήσω την ηγεσία.

  30. Ο/Η Yiannis_1 λέει:

    Την τελευταία δεκαετία η πολιτική ηγεσία της χώρας έχει ουσιαστικά αφαιρέσει από την ηγεσία των Ε.Δ. την οικονομική εξουσία. Χωρίς οικονομική εξουσία δεν υφίσταται ουσιαστική ικανότητα διοίκησης αφού όλα τελικά εξαρτώνται από τους διαθέσιμους οικονομικούς πόρους.
    Παλαιότερα η πολιτική εξουσία είχε τον λόγο στις προμήθειες των κυρίων οπλικών συστημάτων μετά από τις εισηγήσεις των στρατιωτικών. Ίσως αυτό να ήταν σε κάποιο βαθμό λογικό, καθώς στις μεγάλες προμήθειες εκτός από την στρατιωτική αξία του συστήματος παίζει ρόλο και η αμυντική διπλωματία. Τώρα όμως η στρατιωτική ηγεσία δεν μπορεί από μόνη της ούτε καν να αγοράσει υλικά για την συντήριση του εξοπλισμού που ήδη διαθέτει. Σε λίγο θα χρειάζεται έγκριση της Βουλής και για τα ώνια των μονάδων…
    Για να γίνει κάποιος στρατηγός υπάρχουν τουλάχιστον κάποια κριτήρια, αν είναι επαρκή ή όχι ή αν τηρούνται είναι και αυτό μία άλλη συζήτηση. Όμως για να γίνει κάποιος υπουργός ή υφυπουργός άμυνας δεν υπάρχει κανένα κριτήριο… Αυτό τα λέει όλα, νομίζω…

  31. Ο/Η .+- λέει:

    @Yiannis_1
    Εαν εχεις τον χρονο και την διαθεση και ασχοληθεις με τα εξοπλιστικα -διαχρονικα- ειναι σχεδον δεδομενο οτι θα βρεις οχι λιγα μαργαριταρια, και δεν ειναι αποκλειστικα η εκαστοτε πολιτικη ηγεσια στην οποια, οπως συνηθως συμβαινει, οτι ειναι εκεινη που λογικα θα εχει την αποκλειστικοτητα να χρεωνεται το «λαθος».
    Το γεγονος οτι μεχρι σημερα σχεδον αποκλειστικα ειναι η πολιτικη ηγεσια που «χρεωνεται» με τα οσα ασχημα συμβαινουν στα εξοπλιστικα, δεν σημαινει οτι και οι Στρατιωτικοι δεν ειναι αμηροι λαθων!
    Υπαρχουν παρα πολλα παραδειγματα για επιλογες που καλλιστα μπορουν τουλαχιστον να θεωρηθουν αμφησβητησημες, πχ η κορβετοφρεγατα του 2003, ή ακομη και παλιοτερα, πχ αποσυρση ΑΜΧ10Ρ, ή και προσφατα πχ διαλυση και μετεπειτα διωρθωτικη κινηση για επαναλειτουργια της 353 ΜΝΑΣ.
    Σχετικα με την οικονομικη εξουσια ή καλυτερα με την διαχειρηση οικονομικων πορων, με τα οσα εχουν δει το φως της δημοσιοτητας, για φαινομενα χρηματισμου πολιτικων ή και εμισθων κυβερνητικων υπαλληλων, δεν σημαινει οτι δεν εχουν υπαρξει επιλογες στα εξοπλιστικα που μπορουν να μην αμφισβητηθουν και σε οτι αφορα το κοστος, οπως για παραδειγμα συμβαινει σχετικα με τα αντιτορπιλικα Α/Α που περιοδικα εμφανιζονται διαφορες λυσεις, που δεν μπορουν να θεωρηθουν φτηνες ή με τα οσα εχουν συμβει σχετικα με τον σκαραμαγκα και τα υποβρυχια.
    .και-

  32. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Αγαπητέ Τ.Τ.,
    Αντιλαμβάνομαι και κατανοώ πλήρως το παράδειγμα που αναφέρεις όπως επίσης και τη θέση στην οποία βρίσκεται ο αρμόδιος-οι για τη διεξαγωγή αυτού.Εδώ αναλαμβάνει ο αρχηγός του κλάδου και ανακοινώνει στον αρχηγό των Ε.Δ. πως αν δεν γίνουν οι διαδικασίες όπως πρέπει παραιτούμαι και σας καλώ και εσάς μαζί μου και δημοσιοποιώ τους λόγους της παραίτησης έναν προς έναν. Διότι σε αντίθετη περίπτωση, βάζει την υπογραφή του σε διαταγή που εμπεριέχει προϊόν απάτης.Αντιστοίχως (και πρωτίστως ίσως) πρέπει να πράττουν και στις περιπτώσεις των εξοπλισμών που ζημιώνουν τη χώρα και το αξιόμαχο των Ε.Δ.
    Όταν τίθεται κάποιος εκτός Ε.Δ. για διάφορους λόγους (πλην δικαστικής έρευνας..), είναι πανεύκολο να προβεί σε αποκαλύψεις (ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε διαβαθμισμένες πληροφορίες και στοιχεία) και να ξεκαθαρίσει τη θέση του, παρουσιάζοντας με αποδείξεις τις θέσεις του και τους λόγους των διαφωνιών του.Εκτός, αν έχει βλέψεις για κάποια άλλη σταδιοδρομία..ή απλώς φωνασκούσε για διαφόρους λόγους..
    Σε ό,τι αφορά τους τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς εν ελλάδι. Είναι τουλάχιστον αφελές να ειπωθεί πως δεν γνωρίζουμε το ποιόν και τις ικανότητες των αυτών των τύπων, ιδιαιτέρως δε, τα υψηλόβαθμα στελέχη των Ε.Δ., γνωρίζουν από πρώτο χέρι τον βαθμό επικινδυνότητας και εγκληματικής ανικανότητας τους,για το έθνος και την πατρίδα μας (τουλάχιστον..).
    Συνεπώς, αυτό που ενδείκνυται “εν τοιαύτη περιπτώσει”, είναι η παροχή μασημένης τροφής.Ο εκάστοτε αρχηγός των Ε.Δ., σχεδιάζει με τους αρχηγούς των κλάδων το παρόν και το μέλλον των Ε.Δ., μεθοδικά και με κάθε λεπτομέρεια, την αμυντική πολιτική της χώρας προσαρμοσμένη στις διεθνείς και περιφερειακές εξελίξεις ώστε να παραμένει η χώρα προστατευμένη και όχι έρμαιο διαφόρων “παραγόντων” και καταστάσεων.
    Αναλαμβάνει λοιπόν να ενημερώσει ξεκάθαρα και με κάθε τρόπο την πολιτική ηγεσία..:”κύριοι πρέπει να γίνουν αυτά και αυτά ειδάλλως είμαστε χαμένοι από χέρι, σε χ,ψ,ζ, χρονικό διάστημα ή (Θου Κύριε..) σημειακή κρίση..”.
    Εάν διαφωνείτε, εγώ με τους αρχηγούς παραιτούμαστε..κ.ο.κ. ώσπου να μάθει το κακομαθημένο παιδί από τρόπους.(και αφήστε τους ντεμπρεντέρηδες και λοιπή τσογλαναρία, να σκούζουν για σταγονίδια και εξωγήινους..)
    Υ.Γ.: Δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα ενός ανώτατου ε.α., ο οποίος νομίζω πως έγραψε βιβλίο ή άρθρο, που αναφέρει για τη χρυσοφόρα περίοδο, πως άλλαζαν οι προδιαγραφές σε οπλικά συστήματα και λοιπά υλικά, από τις επιτροπές αξιολόγησης.

  33. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Πολύ καλό άρθρο, Βελισσάριε και δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω σε τίποτα από όσα ανάλύει. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι εξαιρείς τους στρατιωτικούς ως άμοιρους ευθυνών υιοθετώντας την κυρίαρχη αντίληψη οι πολιτικοί φταίνε για όλα, κάτι που για μένα είναι λάθος γιατί απλά βρίσκουμε έναν αποδιοπομπαίο τράγο, του τα φορτώνουμε όλα και δεν αλλάζουμε αυτά που μπορούμε να βελτιώσουμε και να αλλάξουμε.
    Προσωπική μου άποψη είναι ότι φταίνε πάρα πολλά για την κατάσταση που επικρατεί συμπεριλαμβάνοντας τόσο σφάλματα πολιτικών, όσο σφάλματα στρατιωτικών.
    Είναι τόσα πολλά που δυστυχώς δεν έχω χρόνο να τα αναλύσω αλλά και δεν νομίζω ότι έχει και σημασία γιατί δεν ψάχνουμε για φταίχτες αλλά για όραμα τί θέλουμε να πετύχουμε και πώς μπορούμε να φτάσουμε εκεί.

  34. Ο/Η AXEΡΩΝ λέει:

    @T.T
    «Εγώ αν ήμουν αρχηγός όταν ο Βενιζέλος εξήγγειλε το δόγμα των σημειακών κρίσεων θα έδινα εντολή να διαλυθούν αμέσως όλες οι βαριές μονάδες του ΕΣ γιατί είναι εκτός δόγματος. Νομίζω ότι γι αυτό μπορώ να κατηγορήσω την ηγεσία.»
    Και ἄν,λέμε τώρα,ὁ Μπέννυ Μπενύτο ἔκανε «πάρα πολύ εὐχαρίστως ἀποδεκτή» την ἑνέργεια αὐτή,με την ὑπογραφή του ἀρχηγοῦ ὄμως,και ὅχι την δική του;
    Μήπως πάλι γράπωνε την εὐκαιρία να παρουσιαστεί ὡς σωτήρας της Ἄμυνας;
    Ἀπέναντι στους γνωστῆς ποιότητος πολιτικούς προϊσταμένους,δέν ὑπάρχει –για την Ἑλλάδα τουλάχιστον–ἡ πολυτέλεια του να παίζονται παιχνίδια στην πλάτη της Ἄμυνας.
    Ἡ παραίτηση και συνακόλουθο ξεβράκωμα της πολιτικιὰς ἠγεσίας εἶναι και ἕντιμος,και ἀνώδυνος για το Στράτευμα τρόπος να διαχωρίσει κάποιος τις εὐθύνες του και την θέση του.
    Θα πὼ ὅμως τώρα μία κακία:γιατί ἔχω την ἑντύπωση ὅτι «κάποιος»,ἤ «κάτι» ἔχει τους ἀνώτατους στο χέρι;
    Ὑπήρξαν ἐλάχιστες παραιτήσεις μεταπολιτευτικά,ἐκ των ὁποίων τέσσερις ἐπί ὑπουργείας Μπενύτο,ἀλλά ἐπί της ούσίας,ὀμερτά.
    Ὅταν κάποιος,ὁ Ζιαζιάς ἄνοιξε το στόμα του,περιορίστηκε στην ρουσφετολογία,της ὁποίας βεβαίως ὁ ἴδιος ὑπήρξε ἄμοιρος…

  35. Ο/Η T.T. λέει:

    @ΑΧΕΡΩΝ
    Η πολιτική ηγεσία προεξάρχει και η στρατιωτική ακολουθεί και έτσι πρέπει να είναι. Ρίξε λίγο μια ματιά τι γίνεται στη Φινλανδία αυτό το καιρό. Θέλουν να αυξήσουν τον αμυντικό προϋπολογισμό και αυτό που αναζητούν τώρα είναι η διακομματική συναίνεση. Οι στρατηγοί δεν καθορίζουν τις πολιτικές.
    Γιατί τόσο επίμονα ζητείται να παραιτηθούν οι ανώτατοι στρατιωτικοί; Γιατί η ίδια απαίτηση δεν υπάρχει και για άλλους ανώτερους κρατικούς υπαλλήλους που τα υπουργεία τους τα έκαναν θάλασσα; Και τέλος όταν τα δύο κόμματα έπαιρναν 44-48% πιστεύεις ότι η παραίτηση κάποιου αρχηγού θα συντάρασσε το πανελλήνιο; Πολύ αμφιβάλω.
    Δηλαδή σε μία κοινωνία που αν αφήσουμε κάποιον να προσλάβει ελεύθερα θα πάρει την κόρη του, το γιο του, τον ανιψιό του και το παιδί του μπατζανάκη του εσύ απαιτείς οι ανώτατοι στρατιωτικοί να είναι τι; ένα εξω-κοινωνικό τάγμα καλόγερων-πολεμιστών, αφοσιωμένο που; στον κώδικα του τάγματος;
    Όχι φίλε, δεν πάει έτσι το πράγμα. Ας φτιάξουμε κι εμείς κοινωνία πολιτών, όπως οι Φινλανδοί, ας αποφασίσουμε ότι υπάρχει απειλή που να δικαιολογεί τις Ένοπλες Δυνάμεις και ποιες, και τα υπόλοιπα θα βρεθούν.

  36. Ο/Η AXEΡΩΝ λέει:

    @Τ.Τ
    Το ποιά εἶναι ἡ ἑλληνική κοινωνία το γνωρίζουμε πιστεύω και οἱ δύο.
    Το θέμα εἶναι οἱ ἀνώτατοι-κατ΄ἑμέ-να εἶναι το ὑγιέστερο κομμάτι της,διότι ἀπό τα λάθη,ἤ τις παραλείψεις της στρατιωτικῆς πολιτικῆς της χώρας ἑνδέχεται να προκύψει ζήτημα ζωἦς ἤ θανάτου για στρατιωτικούς και στρατευμένους,ἑθνικός ἀκρωτηριασμός,ἤ ἔκπτωση κυριαρχικῶν δικαιωμάτων,ὅχι ἕναντι μιᾶς -ἄς ἐλπίσουμε- προσωρινῆς τρόϊκας,ἀλλά ἕναντι ἑνός μονίμως ἀρπακτικοῦ γείτονα.
    Οἱ στρατιωτικοί δέν εἶναι δημόσιοι ὑπάλληλοι ὅπως ὅλοι οἰ ἄλλοι,ἤ δέν πρέπει να εἶναι τέτοιοι.
    Στον στρατιωτικό ὅρκο περιλαμβάνεται και ἡ ἑν ἀνάγκη θυσία της ζωὴς ὑπέρ Πατρίδος,για μένα θα πρέπει να περιλαμβάνεται και ἡ θυσία των γαλονιῶν ὑπέρ της ὑπηρεσίας.
    Το ὅτι εἶναι κοινή διαπίστωση ὅτι ἡ ἑλληνική κοινωνία νοσεί,δέν πρέπει,δέν δικαιολογείται να λειτουργεί ὡς ἄλλοθι,ἀλλά ὡς ἐρέθισμα.
    Θα ἔχεις ἴσως ἀκούσει ἀπό την ὑπογραφή του μνημονίου και μετέπειτα,κάποιους να λένε «μα τί κάνει ὁ Στρατός;» πράγμα που βεβαίως προκαλεί ἀνατριχίλες και συνειρμούς σε πολλούς,ὅχι για τους ἴδιους πάντα λόγους,ἀλλά πιστοποιεί ὅτι για μέρος του λαοῦ,οἱ Ε.Δ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπό δύναμη αὐτοάμυνας ἕναντι ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν,εἶναι και ἑθνικοπολιτικός θεσμός.
    Μακριά ἀπό πραξικοπήματα,οἱ Ε.Δ θα πρέπει να δικαιοῦνται λόγου στα του οἵκου τους,και αὐτό δέν εἶναι εὔκολο ἀπέναντι σε τέτοιας ποιότητος πολιτικό προσωπικό,ἀλλά τόσα παράσημα που ἀπονέμονται (τα προβλεπόμενα ἀπό τον βαθμό),θα πρέπει και να δικαιολογηθοῦν.
    Στο κάτω-κάτω,τί θα χάσει ὁ παραιτούμενος ἀρχηγός ἐπιτελείου;
    Ἕνα-δύο κατοστάρικα σύνταξη;
    Και τί θα κερδίσει,θα μου πείς;
    Θα ἔχει τιμήσει και τα γαλόνια και τα παντελόνια,θα πὼ ἐγώ.
    Και θα .εχει την συνείδηση του ἥσυχη.
    Τουλάχιστον ἀπό την ἀσφάλεια της θεωρητικῆς συζητήσεως,ἄς βροῦμε το θάρρος να κάνουμε κάποιες παραδοχές.

  37. Ο/Η T.T. λέει:

    Φίλε Αχέροντα, εγώ παραιτήθηκα και χωρίς σύνταξη. (Κι από τότε ανακάλυψα τη μαγεία του ιδιωτικού τομέα και το καθημερινό άγχος της επιβίωσης) Θα είχα κάθε ηθικό δικαίωμα να απαιτώ τις παραιτήσεις αυτών που είναι εξασφαλισμένοι. Κοιτώντας τα πράγματα από μια απόσταση καταλήγω ότι δεν έχει νόημα αν τα λεμόνια πάνε στο πάνω ράφι ή στο κάτω. Τα κλειδιά του μαγαζιού τα ‘χει άλλος.
    Τα παράσημα κακώς απονέμονται με το βαθμό και τα χρόνια. Θα έπρεπε να απονέμονται μόνο για εξαίρετες πράξεις όπως για τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες.
    Οι ανώτατοι τι είναι; Παιδιά μικροαστικών οικογενειών, στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία, που έφαγαν ένα κομμάτι ψωμί στο στρατό, και εξελίχθηκαν μέσα στην ιεραρχία ενός κακοφτιαγμένου οργανισμού, ενός κακοφτιαγμένου κράτους. Ούτε φιλόσοφοι-πολεμιστές είναι, ούτε οι Μαντώυφελλ που μπορούν να χαράξουν το οικογενειακό τους δέντρο εφτά αιώνες πίσω, ούτε οι δούκες του Μάρλμπορω. Μην περιμένεις λάθος πράγματα από τους λάθος ανθρώπους.

  38. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Πολλοί φίλοι σχολιαστές επαναφέρουν το θέμα της ευθύνης των στρατιωτικών ηγεσιών για το θέμα της κατάστασης της στρατιωτικής ισχύος.

    Σκοπός του κειμένου και δική μου θέση δεν είναι να «καλύψει» τις εκάστοτε στρατιωτικές ηγεσίες. Το θέμα είναι το άστοχο της παρατήρησης αυτής.

    Οι στρατιωτικές ηγεσίες είναι, προφανώς, οι υπηρεσιακά υπεύθυνες για τις ΕΔ. Επιπλέον, σε αντιδιαστολή με τις ηγεσίες άλλων υπηρεσιών του κράτους, οι στρατιωτικές ηγεσίες περιβάλλονται από ξεχωριστό κύρος, αφού και συνταγματικά και συμβολικά ξεχωρίζουν από αυτές.

    Η πραγματικότητα είναι ότι ο πολιτικός έλεγχος των στρατιωτικών ηγεσιών είναι πολύ ισχυρότερος από τον θεωρητικά προβλεπόμενο «θεσμικό» έλεγχό τους, δηλαδή από την απλή επιλογή της ηγεσίας και το δικαίωμα επιβολής σε αυτήν όποιας (νόμιμης) εντολής η πολιτική ηγεσία επιλέξει.

    Η πραγματικότητα είναι ότι καθ΄όλη τη νεώτερη ιστορία της χώρας, οι πολιτικές ηγεσίες φροντίζουν να ασκούν απόλυτο και ασφυκτικό έλεγχο επί των ηγεσιών των ΕΔ, εκκαθαρίζοντας άτυπα, εξωθεσμικά και αθέμιτα, οποιονδήποτε αξιωματικό δε δηλώνει εγκαίρως προσχώρηση ή πάντως σαφή (και εμφανή) εκλεκτική συγγένεια προς κάποιο κομματικό χώρο. Όποιος δεν κάνει κάτι τέτοιο, γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει από τους ανωτέρους στους ανωτάτους, παρά μόνον εκ παραδρομής και για πολύ λίγο. Η πρακτική αυτή, που είναι απόλυτη, σε συγκεκριμένες περιόδους είχε φτάσει σε τέτοια άκρα που ο κάθε υπουργός αμύνης θεωρούσε ότι μπορούσε να ορίζει σε κρίσιμες και ανώτατες θέσεις ακόμη και τους «κηπουρούς» του κόμματος, ενώ στις πιο πρόσφατες εποχές τουλάχιστον απαιτείται και κάποια ικανότητα εκ μέρους των ευνοουμένων. Αυτό δε σημαίνει ότι προάγονται οι ικανότεροι, σημαίνει απλώς ότι αποφεύγονται οι ακρότητες. Το τι ευθύνες μπορούν να αναζητηθούν από τη στρατιωτική ηγεσία, όταν αυτή έχει τόσο απόλυτα διαμορφωθεί κι ελεγχθεί από την πολιτική, είναι, νομίζω, ευνόητο.

    Ένα απλό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα: στο αλήστου μνήμης επεισόδιο των Ιμίων, ανώτατος αξιωματικός του ΕΣ εμπλέκεται από σημαντική θέση. Ο αξιωματικός είναι εγνωσμένης επαγγελματικής ανεπάρκειας, έχει αποστρατευθεί, αλλά έχει επανέλθει θριαμβευτικά (έχει «αποκατασταθεί») με τον γνωστό τρόπο και είναι από τους στυλοβάτες του πολιτικού ελέγχου του οργανισμού. Στην κρίση παρεμβαίνει με ανερμάτιστες οδηγίες προς εμπλεκόμενα τμήματα, στα οποία δημιουργεί σοβαρά προβλήματα. Απλή ερώτηση: Φταίει η «στρατιωτική ηγεσία» (δηλαδή αυτός) ή η πολιτική ηγεσία που καθόρισε και ήλεγξε μέχρι κεραίας κρίσεις, επαναφορές, τοποθετήσεις;

    Επιπλέον, όταν κάποιο στέλεχος της ηγεσίας επιλέγει, για λόγους συνείδησης, να έρθει σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεσία, (όπως, πχ, ο Ζαζιάς, αλλά και άλλοι, παλαιότερα), αν το κάνει «υπερβολικά δυνατά», δηλαδή επιχειρήσει να δημιουργήσει πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση, τότε μπαίνει σε πολύ βαθιά νερά. Μπαίνει στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπου ξαφνικά θα βρει μπροστά του τον συμπολιτευόμενο τύπο να τον λοιδωρεί για ό,τι μπορεί να φανταστεί (και για πολλά που δε φαντάζεται), την αντιπολίτευση να προσπαθεί να τον υιοθετήσει, κι ένα σωρό άλλα μαγικά. Νομίζω ότι οποιοσδήποτε εχέφρων, που οι παραστάσεις του είναι μέχρι τότε από την υπηρεσία, άντε κι από πολιτικά γραφεία, το πολύ-πολύ να παραιτηθεί διακριτικά, με ελάχιστον θόρυβο, κηδόμενος του προσωπικού του κύρους.

    Όπως γράφει παραπάνω ο ΤΤ, τα κλειδιά του μαγαζιού τα έχει άλλος – και τα φυλάει ως κόρην οφθαλμού. Το να επικρίνει κανείς τη στρατιωτική ηγεσία, είναι όπως λέει η παροιμία: χτυπάει το σαμάρι για να πονέσει το γαϊδούρι.

  39. Ο/Η .+- λέει:

    Δεν μπορει να αμφισβητηθει καθολου το γεγονος οτι η πολιτικη ηγεσια επιλεγει αυτους που την «εκφραζουν», εκεινο ομως που καλλιστα μπορει να αμφησβητηθει ειναι οτι οι εκαστοτε επιλογες που εχουν γινει διαχρονικα στα ΚΥΣΕΑ ή και εχουν επιλεχτει για εκγρηση απο αυτα, σε οτι αφορα τα εξοπλιστικα, ή και ακομη και οι επιλογες για δομη δυναμεων.
    Τα παραπανω παραδειγματα που παρεθεσα στο προηγουμενο σχολιο μου, δεν θεωρω οτι αποτελεσαν θεμα πολιτικης «επηροης» αλλα καθαρα θεμα Στρατιωτικο:
    Πιστευεις οτι η διαλυση της 353 ΜΝΑΣ με τα P-3B και σημερα ειναι παλι σε φαση ανασυγκροτησης και επανεργοποιησης με τα ιδια αεροπλανα ηταν θεμα που η πολιτικη ηγεσια το θελησε; Θεωρεις οτι η αποσυρση των Ανταμς ηταν σωστη επιλογη; οταν 10 χρονια μετα το ιδιο το ΠΝ, φαινεται να αποδεχεται οτι αποτελεσε «λαθος»; Θεωρεις οτι η αποσυρση των ΑΜΧ10Ρ ηταν σωστη; οταν ακομη και σημερα το προβλημα της ελλειψης υπαρξης ΤΟΜΑ στον ΕΣ αποτελει ενα απο τα ποιο διαδεδομενα αντικειμενα που εχουν σχολιαστει δημοσιογραφικα αλλα και σε μπλογκ;
    Θα μπορουσα να παραθεσω πολλα παραδειγματα που το αποτελεσμα ειναι κατωτερο των επιθημιων, αλλα θεωρω οτι βασικη αιτια ηταν συγκεκρημενες επιλογες της Στρατιωτικης και οχι της Πολιτικης ηγεσιας!
    .και-

  40. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ .+-,

    Κατ΄αρχάς, όπως εξήγησα προηγουμένως, η στρατιωτική ηγεσία δεν είναι παράλληλη και ανεξάρτητη από την πολιτική ηγεσία, στην οποία απλώς επιβάλλονται οι πολιτικού ενδιαφέροντος αποφάσεις της τελευταίας. Η στρατιωτική ηγεσία διαμορφώνεται (και όχι απλώς επιλέγεται) από τις πολιτικές ηγεσίες (όχι με τη στενή θεσμική έννοια). Όταν κάποιος που έχει την ευθύνη και την εξουσία να επιλέξει αρμοδίους για ένα θέμα, επιλέγει ανεπαρκείς, και το κάνει συστηματικά και για δικούς του αθέμιτους λόγους (που δεν είναι βέβαια ότι «δεν εκτίμησε σωστά τους κρινόμενους»), τότε το να ψέγεις τους επιλεγέντες ανεπαρκείς είναι εθελοτυφλία. Αυτούς μπορείς ασφαλώς να τους μεμφθείς για το ότι χρησιμοποίησαν τα μέσα τους. Αλλά την ευθύνη την έχει αυτός που έχει εξουσία. Έτσι πάνε αυτά).

    Στο κείμενο γράφω: «Η ευνοιοκρατία αυτή δεν έχει “οριακή” επίπτωση στη στρατιωτική ισχύ της χώρας, δεν είναι κάποιο “δευτερεύον” φαινόμενο που επηρεάζει τις παρυφές του αμυντικού μηχανισμού: αποτελεί το μεγάλο, μόνιμο καρκίνωμα στο σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων που τις καθηλώνουν στο επίπεδο δευτεροκλασάτου στρατιωτικού μηχανισμού, χωρίς αξιώσεις πραγματικής πολεμικής ισχύος. Λίγοι πολίτες είναι σε θέση να αντιληφθούν την έκταση και το βάθος της φθοράς που προκαλεί στις Ένοπλες Δυνάμεις η ευνοιοκρατία.» Αυτό ακριβώς εννοώ.

    Επιπλέον, τα ειδικά προβλήματα που αναφέρεις, δε θεωρώ ότι δείχνουν κάποια ανεπάρκεια των ηγεσιών. Κατ΄αρχάς γιατί δεν μας είναι πάντοτε γνωστό το σύνολο των παραγόντων βάσει των οποίων διαμορφώνονται οι αποφάσεις αυτές (που είναι πάντοτε πολύ πιο πολύπλοκες από πλευράς σχεδιασμού απ΄όσο φαίνεται), και κατά δεύτερον γιατί τις συγκεκριμένες επιλογές που αναφέρεις (πλην αυτής για τη ΜΝΑΣ, για την οποία δεν έχω σαφή αντίληψη) με βρίσκουν σύμφωνο. Με κίνδυνο να εκτραπεί η συζήτηση, η απόσυρση των ΑΜΧ10 ήταν αναπόφευκτη (γιατί δεν έχουν αντιμετωπιστεί πολύ ριζικότερα προβλήματα, που δεν έχουν σχέση με εξοπλισμούς), και η απόσυρση των Adams ήταν επίσης σωστή, για πολλούς λόγους.

  41. Ο/Η .+- λέει:

    Δεν νομιζω οτι η αναφορα για «λαθη» σε συγκεκρημενες επιλογες (κατα την προσωπικη αποψη μου βεβαια) ειναι κατι που μπορει να αφησει στο απυροβλητο τους μεν χρεωνοντας στους δε ολα τα λαθη.

    Αυτο αποκτα μεγαλυτερη σημασια οταν οι «δε» βασιζονται στους «μεν» για να λαβουν αποφασεις αλλοτε περισσοτερο ή λιγοτερο σημαντικες και αυτο εξαιτιας του γεγονοτος οτι δεν ειναι ολοι επαγγελματιες ή εχουν πληρη ενημερωση σε ορισμενα θεματα, πραγμα που τους οδηγει να βασιζονται σε αλλους ανθρωπους με τουλαχιστον πληρεστερη ενημερωση και επιπεδο γνωσης.

    Ιστορικα ειναι γνωστο οτι απο υπαρξεως του Ελληνικου Κρατους ετσι γινοντουσαν παντα τα πραγματα, με γνωστοτερα παραδειγματα εκεινα της εποχης 1910-1922.

    Τωρα -ακαδημαϊκά παντα σκεπτομενος- το να θεωρηται οτι «…επιλέγει ανεπαρκείς..να ψέγεις τους επιλεγέντες ανεπαρκείς είναι εθελοτυφλία…» ειναι θεωρω κατι το αρνητικο γιατι μπορει να θεωρηθει οτι απο ενα σημειο και υστερα στην ιεραρχια υπαρχουν σημαντικα προβληματα σχετικα με την γνωση της τεχνης και την καταρτηση των ανθρωπων αυτων.

    Δηλαδη, με βαση την λογικη οτι «προχωρουν», οχι παντα, αλλά συχνά, στα ανωτερα σκαλοπατια μιας ιεραρχιας, χαρις σε μια κομματικη ιδιοτητα, και θεωρουνται αυτοι που προχωρουν ανεπαρκεις, και με βαση το σκεπτικο οτι καποιο επιπεδο τεχνικης καταρτησης το εχουν το ιδιο (κοινη βαση), ισως μπορει να μην θεωρουνται οι «καλυτεροι» ή «ιδιοφύες», αλλά μεχρι το αλλο…ακρο, μαλλον υπαρχει εξαιρετικα πολυς δρομος.

    Οποτε σε εκεινο το σημειο ενας οποιοσδηποτε αναρωτιεται: μεχρι σε ποιο σημειο τα λαθη οφειλονται αποκλειστικα στον ανθρωπο και στις προσωπικες ικανοτητες και δυνατοτητες που εχει ή δεν εχει;
    ή πρεπει να αρχιζει να κοιταει και «αλλου» για αλλες πτυχες που μπορει να αποτελεσουν αρνητικο παραγοντα για την επαρκεια.

    το προβλημα δεν ειναι μονο προσφατο ή συσχετισμενο σε μια μονο συγκεκρημενη χρονικη περιοδο, αλλα εμφανιζεται διαχρονικα, αλλοτε περισσοτερο, αλλοτερο λιγοτερο εντονα απο πολυ παλια και μπορει να υποστηριχτει οτι το αποτελεσμα το βλεπουμε και στα εξοπλιστικα.

    .και-

  42. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ .+-,

    Μιας και αναφέρεις την περίοδο 1910-1922, που είναι διαφωτιστική: τον Νοέμβριο του 1920 εκλέγεται η αντιβενιζελική κυβέρνηση και αντικαθιστά την ηγεσία του Στρατού. Έχει αρκετές επιλογές μεταξύ εξαιρετικών (αντιβενιζελικών) αξιωματικών, αλλά ο Γούναρης αποφασίζει άρον-άρον να τοποθετήσει επί κεφαλής της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Παπούλα, ακραιφνή βασιλικό που για τον λόγο αυτόν ήταν μέχρι μία εβδομάδα πριν στη φυλακή (κάτι σαν «αντιστασιακός»), αλλά που επαγγελματικά είναι ανύπαρκτος: δεν έχει τελειώσει όχι επιτελική σχολή, αλλά ούτε παραγωγική, κι είναι στην ουσία εμπειρικός στρατιωτικός. Δεν έχει καμία αντίληψη των στρατιωτικών προβλημάτων της Εκστρατείας, δεν έχει καμία άποψη για τα επιτελικά προβλήματα και για τη διεύθυνση των επιχειρήσεων, άγεται και φέρεται από μια καμαρίλα αλληλοϋποβλεπόμενων επιτελών, και τα κάνει επανειλημμένως (και τραγικά) μαντάρα. Ο Γούναρης στο Υπουργικό Συμβούλιο τον λέει «μαλ#$#$» – αλλά δεν τον αντικαθιστά.

    Ποιος φταίει για το χάλι της Μικρασιατικής; Ο Γούναρης ή «η στρατιωτική ηγεσία»;

    Πρέπει να δεις από κοντά τη διαβρωτική επιρροή που έχει στο σώμα των αξιωματικών η ευνοιοκρατία από πολύ μικρούς βαθμούς, για να καταλάβεις ότι δεν είναι απλό ζήτημα: «κάποια» ευνοιοκρατία υπάρχει παντού. Πουθενά δεν είναι χώρα αγίων, ούτε στις Σκανδιναβικές χώρες. Οι διασυνδέσεις παίζουν παντού το ρόλο τους. Δε μιλάμε για τέτοιες καταστάσεις, αγαπητέ .+-. Και δε λειτουργεί τόσο μηχανιστικά: διαμορφώνεται ένα γενικό επίπεδο επαγγελματικής ικανότητας, και στο τέλος παρεμβαίνω εγώ ως πολιτική ηγεσία και ρίχνω τον λίγο καλύτερο έναντι του λίγο χειρότερου.

    Απλό παράδειγμα: όταν οι αξιωματικοί που φοιτούν σε σχολεία και σχολές του εξωτερικού (και δε μιλάμε για ανωτάτους) γίνονται με κριτήρια κομματικά, όχι σπάνια με τύπους απίθανους, πως μπορεί να μεταφερθεί η ξένη εμπειρία στις ΕΔ;

    Κι επιπλέον: είναι δύσκολο να ξέρουμε απ΄έξω το ποιές αποφάσεις επηρεάζονται από πολιτικούς και ποιές όχι. Αποφάσεις που δείχνουν «αδιάφορες», συχνά έχουν «ενδιαφέρον».

    Bottom line: όταν ελέγχεις ένα μαγαζί τόσο ασφυκτικά και απόλυτα, όσο οι πολιτικοί τις ΕΔ, τότε φέρεις και την ευθύνη του. Για όλα. Το να τα ρίχνεις ξαφνικά στους υφισταμένους, που δεν τους αφήνεις κανένα περιθώριο, είναι ανέντιμο.

  43. Ο/Η AXEΡΩΝ λέει:

    @Τ.Τ&Bελισάριο
    Μου ἄρεσε αὐτό με τα λεμόνια και τον κάτοχο των κλειδιῶν,ἀλλά μου δημιούργησε και ἕναν συνειρμό:ὅταν και τα λεμόνια εἶναι για πέταμα,και ὁ μαγαζάτορας εἶναι για να τον πάρεις με τις λεμονόκουπες,τί προκοπή θα κάνει τέτοιο μαγαζί;
    Μήπως εἶναι μοιρολατρεία ἡ ἀποδοχή αὐτῆς της καταστάσεως;
    Ἐρώτηση ἀφελοῦς:
    Εἶσαι ἔφεδρος,γνωρίζεις το χάλι της ἠγεσίας,και ἐπιστρατεύεσαι σε περίοδο πολέμου,ἄντε,για μήν το δραματοποιοῦμε,ἄς ποῦμε περίοδο ἐχθροπραξιῶν.(Ὅπως Κύπρος 1974)
    Με τί ψυχή,με τί καρδιά τραβὰς για το μἐτωπο;
    Ρητορικό βεβαίως το ἐρώτημα…και σταματάω ἐδὼ.
    Ἄλλωστε,δέν ἀμφισβητώ τα ἐπιχειρήματα σας,την πραγματικότητα,ἕστω μέσες-ἄκρες την γνωρίζω,ἀρχικά προτίμησα να ἀπόσχω,ἀλλά ἀπό κάποιο σημείο ἤθελα να κεντρίσω την συζήτηση,κάνοντας και λίγο τον συνήγορο του διαβόλου.
    Θα κλείσω με την εὐχή ἡ θεματολογία και ὁ διάλογος που ἀναπτύσσεται ἐδὼ,να γίνει κτήμα ὅλων των πολιτῶν ἀυτὴς της Χώρας.

  44. Ο/Η Δημήτρης Σ. λέει:

    @Βελισάριος
    Νομίζω ότι η συζήτηση που γίνεται μέσω των τελευταίων σχολίων, ενώ ξεκίνησε από μια συγκεκριμένη απορία-”μομφή” σχετικά με την έλλειψη αναφοράς εντός του άρθρου στην ευθύνη της στρατιωτικής ηγεσίας για τα τρέχοντα και χρονίζοντα προβλήματα της αμυντικής ισχύος της χώρας, κατέληξε -ευτυχώς- σε μια ανάλυση σχετικά με τον γενικοτέρο τρόπο καταμερισμού ευθυνών.
    Προσωπικά δέχομαι τη δική σου λογική, την οποία εύστοχα συνόψισες με την παροιμία “βαράμε το σαμάρι για να πονέσει το γαϊδούρι”, ωστόσο νομίζω ότι αυτή εφαρμόζεται μόνο στο τμήμα της εκάστοτε ηγεσίας των ΕΔ και παραβλέπει τελείως τις ευθύνες που φέρουν οι λοιποί ανώτατοι αξιωματικοί, αυτοί που ήταν/είναι μάρτυρες του νεποτισμού και οι οποίοι έχασαν ή βρίσκονται σε κίνδυνο να χάσουν μια θέση ευθύνης εξαιτίας του. Επειδή η εναλλαγή στην ηγεσία είναι μια κυκλική διαδικασία, όταν για τους Χ λόγους απομακρύνεται ένας αρχηγός από τη θέση του, αυτός που θα πάρει τη θέση του προέρχεται από την ίδια δεξαμενή, άρα έχει και πλήρη γνώση της ισχύουσας κατάστασης, τόσο της διαδικασίας επιλογής όσο και της τρέχουσας κατάστασης του στρατεύματος. Επομένως, θα ήταν λογικό (;) κάποια στιγμή ορισμένα τέτοια άτομα ή ομάδες τέτοιων ατόμων να εκδηλώσουν τις αντιρρήσεις τους και τις ενστάσεις τους στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία σχετικά με την όλη διαδικασία. Σίγουρα κάτι τέτοιο, εντός σημερινής πραγματικότητας θα σήμαινε και μηδενισμό των πιθανοτήτων για την επιλογή τους, ίσως θα έθετε ακόμα και θέμα απομάκρυνσής τους συνολικά από το σώμα, ενώ είναι παραπάνω από προφανές ότι η πολιτική ηγεσία θα επιλέξει τον πιο βολικό, όπως σωστά είπες και εσύ παραπάνω και θα ξεμπερδέψει με συνοπτικές διαδικασίες. Ωστόσο νομίζω ότι σωρευτικά και στην πορεία του χρόνου θα δημιουργούσε ένα καθεστώς πίεσης. Ίσως θα μπορούσε να γίνει και ένα μέσο ενημέρωσης των πολιτών σχετικά με τα ουσιαστικά προβλήματα που βαραίνουν την άμυνα. Προσωπικά δε μπορώ να δεχθώ ότι όλοι οι ανωτ. αξιωματικοί είναι άβουλα πλάσματα τα οποία έχουν μοναδική κινητήριο δύναμη την κατάληψη μιας υψηλής θέσης και ότι είναι έρμαια των εκβιασμών (γιατί στην ουσία τους εκβιασμοί είναι) μιας διεφθαρμένης/αδιάφορης πολιτικής εξουσίας. Επίσης, δε θεωρώ ότι μια τέτοια αντίδραση αποτελεί μπλέξιμο των ανωτ. αξιωματικών “με τα πίτουρα”, εφ’ όσον φυσικά γίνει με σωστό τρόπο που να μην αφήνει περιθώρια “καπελώματος” από μια διψασμένη αντιπολίτευση.
    Για να κλείσω, θεωρώ ότι η προκρινόμενη από εσένα λύση, δηλαδή η προσπάθεια αλλαγής της νοοτροπίας των κυβερνήσεων, κατά βάση των πολιτών δηλαδή, είναι η σωστή πορεία. Απλά πιστεύω ότι οι καθ’ύλην αρμόδιοι (σε οποιονδήποτε τομέα) οφείλουν να είναι “μπροστάρηδες” στη λύση των προβλημάτων του κλάδου τους, για ευνόητους λόγους.

  45. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Αγαπητέ Βελισάριε

    Καλά θυμόμουν..Λεξικό Μπαμπινιώτη
    https://docs.google.com/file/d/0B9-vSFGLBh72bHVBU1NQTFdua1E/edit?pli=1

    σελ.91 στη μέση και αριστερά σχετικά με την ετυμολογία και χρήση της λέξης αίολος + έωλος
    και στις 704,1131

  46. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @ Βελισάριο
    Θα προτιμούσα παραπομπή σε πηγή(-ες) επώνυμη και αντίστοιχου αναγνωρισμένου επιστημονικού κύρους για να λυθεί η απορία σχετικά με τη λέξη αλλά και με τους επιστήμονες εντός και εκτός εισαγωγικών.

  47. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    http://sarantakos.wordpress.com/2011/12/16/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%8E%CE%BB%CE%BF%CF%85/

    http://yannisharis.blogspot.gr/2011/12/blog-post_14.html

    Ελπίζω τόσο ο Σαραντάκος όσο και ο Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος να είναι επαρκώς επώνυμοι, τύποις και ουσία – και επιπλέον υπεράνω υποψίας ιδεολογικά : ο ένας «προοδευτικός» και ο άλλος «συντηρητικός».

    Ως προς το περιεχόμενο, νομίζω ότι και τα δύο άρθρα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια.

  48. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Αν και δεν διαβάζω πουθενά στο βιογραφικό τους ότι έχουν την ιδιότητα του γλωσσολόγου ούτε επίσης για την ακαδημαϊκή τους καριέρα (όχι πως αποτελεί το απόλυτο κριτήριο αυτό,για γνωστούς λόγους..), διαβάζω απλώς τις δημοσιευμένες απόψεις τους που δεν συνεπάγεται όμως ό,τι είναι και οι σωστές.

    Παρόλα αυτά, αρμόδιοι είναι γλωσσολόγοι, καθηγητές φιλολογίας σε πανεπιστήμια ως ειδικοί επί του θέματος, οι μπορούν να αποφανθούν για την ορθή χρήση της συγκεκριμένης λέξης..

  49. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Προβοκάτωρ,

    Αν ο πόνος είναι περί γλώσσας, θα φανταζόμουν ότι δε χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στα βιογραφικά των Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου και Σαραντάκου για να βεβαιωθεί για την αυθεντία τους – ασχέτως του αν τους συμπαθεί κατά τα λοιπά (λίγο δύσκολο να συμπαθεί κανείς και τους δύο κατά τα λοιπά). Αλλά βλέπω ότι κρίνονται «αναρμόδιοι».

    Μόνος αρμόδιος ο κ. Μπαμπινιώτης, που στο λεξικό του προώθησε την… καινοτομία στην νεοελληνική, αφού εμφάνισε μια σημασία λέξης που δεν υπήρχε πριν, και που λίγο-πολύ όλοι οι εγγράμματοι γνώριζαν ότι αποτελεί σύνηθες ορθογραφικό λάθος.

    Δεν πειράζει, ο Σαραντάκος είναι…. χημικός μηχανικός, ο Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος είναι «απλός φιλόλογος» και τα επιχειρήματά τους είναι «αίολα».

  50. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Έκαστος εφ’ ω ετάχθη αγαπητέ Βελισάριε..
    Ειδάλλως, ο καθένας που τέλειωνε κάποια σχολή σε κάποιο πανεπιστήμιο θα γίνονταν εκπαιδευτικός, θα διορίζονταν γιατροί με πλαστά πτυχία, θα γίνονταν άπαντες δημοσιογράφοι, όποιος ήξερε να αλλάζει λάδια,μπουζί,λάστιχα,τακάκια, θα ήταν μηχανικός αυτοκινήτων,όποιος θα είχε πτυχίο Ελληνικού ή αλλοδαπού πανεπιστημίου (γνήσιο ή μαϊμού) θα θεωρούνταν αυθεντία στο είδος του,όποιος θα έκανε μια ρημαδοθητεία είτε ως φαντάρος είτε ως ΔΕΑ (Δεν Είναι Αξιωματικός) θα θεωρείτο ειδήμων επί στρατιωτικών θεμάτων κ.ο.κ.
    Ευχαριστώ για την παραχώρηση του χώρου και του χρόνου.

  51. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Προβοκάτωρ,

    Τα σέβη μου στον ΑΣΕΠ.

    Ευτυχώς ή δυστυχώς, η προβοκάτσια είναι τέχνη υψηλή.

  52. Ο/Η NK λέει:

    “Φυσικά, το αποτέλεσμα όλων των φαινομένων από κοινού δεν είναι μόνον η απίσχναση των Ενόπλων Δυνάμεων από αυτούς που ποτέ δεν προσέρχονται ή προσέρχονται και “εξαφανίζονται”, αλλά και η καταρράκωση του ηθικού αυτών που υπηρετούν και αντιλαμβάνονται εαυτούς ως “κορόιδα”. Η βάση του ηθικού δεν είναι η ηθικολογία αλλά η δικαιοσύνη.”
    ‘Ετσι ακριβώς.
    Ξέρω πολλούς που φτάνουν στα όρια φορολογικού/στρατολογικού/γενικότερου pour qui, pourqoi?, που έλεγαν και οι Γάλλοι πριν εκατό χρόνια.
    Μιλάω για οικογενειάρχες 35-45, άτομα που συνήθως δεν έχουν το προφίλ του ανθρώπου που θα τα διαλύσει όλα. (Εξάλλου και στο profiling των τρομοκρατών το ίδιο ισχύει).
    Έχω την αίσθηση πως περάσαμε ένα σημείο χωρίς επιστροφή όσον αφορά την ύπαρξη αρκετών κοινών συμφερόντων/αξιών/ιδεών, και πλέον δεν μιλάμε για κοινωνία, αλλά μόνο για άτομα.
    Αυτό δεν θα αποτελούσε πρόβλημα στην μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, με λειτουργική δημόσια διοίκηση, επαγγελματικό στρατό, πυρηνικά όπλα και δύο ωκεανούς να την προστατεύουν.
    Στην Ελλάδα όμως το ζήτημα ειναι πια υπαρξιακό.

  53. Ο/Η filip λέει:

    Θα επρεπε να αναφερθει η ελλειψη παιδειας και γενικοτερα η αγνοια της Ελληνικης Ιστοριας…!!!!!Εχοντας ξεχασει ο λαος τις ενδοξες μαχες του παρελθοντος και τον παγκοσμιο πολιτισμο που προσεφερε είναι αυτονοητο να μην εχει φρονημα ουτε αξιακο συστημα επιπεδου τετοιου που θα τον ωθουσε να δωσει δυσκολους αγωνες μεχρι τελους…Αν ξεραμε την Ιστορια μας οπως επρεπε τοτε πιστεψτε με, θα αντιμετωπιζαμε και τα προβληματα και τους προβληματικους γειτονες μας με μεγαλυτερη αυτοπεποιθεση!!!!Μη ξεχνατε πως η γνωση ειναι δυναμη……

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s