Η Αμυντική Βιομηχανία και η «Στρατηγική Σημασία» της

Παρεξηγήσεις και Μύθοι

Πολ. Βιομ.1

Το πρόβλημα

Η αποτυχία της Ελλάδας να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία είναι φαινομενικά από τις πιο εντυπωσιακές αποτυχίες της Μεταπολίτευσης. Για μία χώρα που αντιμετωπίζει οξύτατη στρατιωτική απειλή, που δαπανά ένα ασυνήθιστα μεγάλο μέρος του Ακαθάριστου Εθνικού της Προϊόντος σε αμυντικές δαπάνες και η οποία έχει ένα όχι ευκαταφρόνητο επιστημονικό και τεχνικό ανθρώπινο δυναμικό, η αποτυχία αυτή φαντάζει σχεδόν ακατανόητη. Οι λόγοι της αποτυχίας αυτής είναι σύνθετοι, αλλά είναι λόγοι που πρέπει να κατανοηθούν σε βάθος αν η Ελληνική Δημοκρατία αποφασίσει να αντιστρέψει την κατάσταση αυτή. Στο παρόν θα εξεταστεί μία βασική παράμετρος του ζητήματος της Αμυντικής Βιομηχανίας, αυτό της «Στρατηγικής Σημασίας» της, η οποία αναφέρεται κατά κόρον, σχεδόν αυτόματα, σε κάθε αναφορά στην Αμυντική Βιομηχανία, αλλά της οποίας η συγκεκριμένη και ακριβής σημασία παραμένει ασαφής. Η ασάφεια αυτή και οι συνακόλουθες παρεξηγήσεις αποτελούν έναν από τους πολλούς λόγους της αποτυχίας.

Επισημαίνεται προκαταβολικά το εξής: η ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας (κάποιας σημασίας…) είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο και κυρίως σύνθετο εγχείρημα. Και είναι σύνθετο εγχείρημα γιατί έχει τρεις διακριτές παραμέτρους οι οποίες την καθιστούν πιο πολύπλοκη από άλλα, αντίστοιχα ζητήματα:

  • μια στρατιωτική παράμετρο – που σημαίνει ότι η βιομηχανία θα πρέπει να υποστηρίζει αλλά, κυρίως, συντονίζεται με την αμυντική προσπάθεια της χώρας,
  • μια βιομηχανική-τεχνολογική παράμετρο, που σημαίνει ότι αφορά την ανάπτυξη τεχνογνωσίας – θέμα πολύ πιο σύνθετο και πολύπλοκο από τη συχνά αναφερόμενη εντύπωση «η χώρα μας έχει τόσους (και τόσο) καλούς μηχανικούς», και τέλος
  • μια οικονομική παράμετρο – που σημαίνει ότι για να αναπτυχθεί αμυντική βιομηχανία, αυτό θα πρέπει να γίνει με όρους οικονομικά βιώσιμους.

Όσο δεν κατανοούνται οι τρεις αυτές πτυχές σε κάποιο βάθος, τότε η επιδίωξη για την ανάπτυξη οποιασδήποτε αξιόλογης αμυντικής βιομηχανίας παραμένει όνειρο θερινής νυκτός. Δυστυχώς, ενώ είναι αναμενόμενη η άγνοια περί του θέματος από τα κόμματα που ασκούν ή εξαγγέλουν πολιτική, φαίνεται να υπάρχουν σοβαρά κενά στην κατανόηση του θέματος ακόμη και από εξειδικευμένες μελέτες για το θέμα, όπως του ΙΟΒΕ ή το ΤΕΕ, όπως διαφαίνεται από δημοσιευμένες εργασίες τους. Μέσα από μια σειρά κειμένων θα επιχειρηθεί να φωτιστούν οι λιγότερο προφανείς – αλλά πλέον κρίσιμες – πτυχές του θέματος.

Ο υπόρρητος συλλογισμός

Σε γενικές γραμμές, όταν γίνεται λόγος για τη «στρατηγική σημασία» της Αμυντικής Βιομηχανίας,  υπορρήτως δημιουργείται η εξής σκέψη:

«Εφ΄όσον μπορούμε να κατασκευάζουμε μόνοι μας τα όπλα και τα πυρομαχικά που μας χρειάζονται σε περίπτωση πολέμου και δε χρειάζεται να τα αγοράζουμε από το εξωτερικό, τόσο πιο ανεξάρτητοι είμαστε στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Και αυτό γιατί η ανάγκη για προμήθεια όπλων και (κυρίως) πυρομαχικών σε περίπτωση πολέμου και κατά τη διάρκειά του, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο πιέσεως εις βάρος μας και, τελικά, εξαρτήσεώς μας από τις προμηθεύτριες χώρες. Επιπλέον, και κατά τη διάρκεια της ειρήνης, εάν για την αγορά όπλων και πυρομαχικών εξαρτόμαστε από τρίτες χώρες, εφ΄όσον αυτές μπορούν να επηρεάζουν τον εξοπλισμό μας (και μάλιστα, και με πιο λεπτούς τρόπους από την «απλή» άρνηση, όπως με έλεγχο επί της ποιότητας και της ποσότητας που μας προμηθεύουν) οι χώρες αυτές και πάλι αποκτούν αθέμιτη πολιτική επιρροή επάνω μας. Την επιρροή αυτή μπορούμε να εξαλείψουμε με την ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας, και την αμβλύνουμε στον βαθμό που αναπτύσσουμε εγχωρίως τα αμυντικά συστήματα που χρειαζόμαστε.»

Ο υπόρρητος αυτός συλλογισμός, αν και εύλογος, είναι σε πολλά σημεία λανθασμένος και οδηγεί σε στρεβλές αντιλήψεις για τις επιδιώξεις της – όποιας – βιομηχανικής πολιτικής στον αμυντικό τομέα.

Τα λάθη του συλλογισμού

α) Κανείς (σχεδόν) δεν κατασκευάζει μόνος του τα όπλα που χρησιμοποιεί σε έναν πόλεμο.

Η πρόθεση να «κατασκευάζει κανείς μόνος του τα όπλα που χρησιμοποιεί» είναι, στη σύγχρονη εποχή, εκτός πραγματικότητας. Η πρόοδος της τεχνολογίας έχει καταστήσει τόσο μεγάλη την πολυπλοκότητα και την απαιτούμενη τεχνογνωσία ακόμη και των πιο στοιχειωδών όπλων, ώστε στην πράξη ελάχιστες χώρες είναι σε θέση να αναπτύξουν μόνες τους το σύνολο του εξοπλισμού που απαιτείται για τις Ένοπλες Δυνάμεις τους. Στην πράξη σήμερα μόνον οι ΗΠΑ κατασκευάζουν το σύνολο του απαιτούμενου υλικού για τον πλήρη εξοπλισμό Ενόπλων Δυνάμεων, με τη Ρωσία και την Κίνα να ακολουθούν ασθμαίνοντας. Ακόμη και μεγάλες βιομηχανικές και τεχνολογικές δυνάμεις όπως η Ιαπωνία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ν. Κορέα κλπ δεν παράγουν παρά ένα μέρος μόνον των συστημάτων που απαιτούν για τις Ένοπλες Δυνάμεις τους, αναγκαζόμενες να εισαγάγουν τα υπόλοιπα – συνήθως από τις ΗΠΑ. Η κατάσταση αυτή δεν είναι (μόνον) αποτέλεσμα πολιτικών καταστάσεων και πιέσεων. Η κατάσταση αυτή οφείλεται στην αντικειμενική βιομηχανική πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από την ανάπτυξη και κατασκευή των σύγχρονων οπλικών συστημάτων.  Η πολυδιάσπαση της απαιτούμενης τεχνογνωσίας ακόμη και για μεσαίας πολυπλοκότητας οπλικά συστήματα, η απαιτούμενη επένδυση για την ανάπτυξη και κατασκευή τους, καθώς και ο όγκος των πωλήσεων που απαιτείται για να είναι στοιχειωδώς βιώσιμο ένα σύστημα είναι τέτοια που μόνον χώρες με μεγάλες βιομηχανίες μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις αυτές. Οι πόροι και η απαιτούμενη απόσβεση είναι τέτοιας κλίμακας που στην πράξη σήμερα μόνον ηπειρωτικής κλίμακας βιομηχανίες μπορούν να υποστηρίξουν σε όλο το απαιτούμενο εύρος.

Για να κατανοήσει κανείς καλύτερα το ζήτημα αυτό, πρέπει να αναλογιστεί ότι κάθε «οπλικό σύστημα», όπως, πχ, ένα άρμα μάχης ή ένα πλοίο, αποτελεί ακριβώς ένα σύστημα από αρκετά υποσυστήματα, τελείως διαφορετικού τεχνολογικού τομέα, το καθένα εκ των οποίων είναι καθ΄εαυτό ένα εξαιρετικά πολύπλοκο σύστημα, το οποίο για την ανάπτυξή του (σε ανταγωνιστικό επίπεδο) απαιτεί την ύπαρξη μιας ώριμης βιομηχανικής και τεχνολογικής βάσης σε αυτόν τον τομέα, με το σύνολο των απαιτούμενων υποσυστημάτων να είναι τόσο μεγάλο και ετερογενές που δε γίνεται κατανοητό εκ πρώτης όψεως.

Για να γίνει κατανοητό αυτό, θα αναφερθεί ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, αντλούμενο από την ελληνική πραγματικότητα: γίνεται πολύ μεγάλος λόγος για την ελληνική ναυπηγική βιομηχανία και τη «στρατηγική σημασία» της. Υπονοείται έτσι ότι η ύπαρξη της ελληνικής ναυπηγικής δυνατότητας παρέχει στην Ελλάδα κάποιο σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα, αφού αν διαθέτει κανείς ικανά ναυπηγεία μπορεί να κατασκευάσει πολεμικά πλοία μόνος του και κατά βούληση, αποφεύγοντας την εξάρτηση από ξένες δυνάμεις. Στην πραγματικότητα, η «ναυπηγική βιομηχανία» παρέχει τη δυνατότητα κατασκευής του μεταλλικού σκάφους ενός σύγχρονου πολεμικού πλοίου, καθώς και της εγκατάστασης στη μεταλλοκατασκευή των επί μέρους υποσυστημάτων τους. Αγνοώντας, για την οικονομία της συζήτησης, την τεχνογνωσία σχεδιασμού του συνολικού πλοίου (και της μεταλλοκατασκευής), αρκεί να ειπωθεί ότι το τμήμα αυτό του πλοίου αντιστοιχεί στο ένα τρίτο, περίπου, του συνολικού κόστους κατασκευής του πλοίου, με τα υπόλοιπα δύο τρίτα να αντιστοιχούν στο μεγάλο και ετερογενές πλήθος υποσυστημάτων του: προωστήριο σκεύος (κινητήρες), ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, διαφορετικών ειδών και τεχνολογιών αισθητήρες, διαφορετικών ειδών και τεχνολογιών οπλικά συστήματα (που τα ίδια αποτελούν σύνολο τελείως ετερογενών υποσυστημάτων), διαφορετικών ειδών τηλεπικοινωνιακά συστήματα, διαφορετικών ειδών πληροφοριακά συστήματα καθώς και δεκάδων άλλων λιγότερο εμφανών (αλλά απολύτως κρισίμων για τη λειτουργία και την απόδοση του πολεμικού σκάφους) υποσυστημάτων. Αντιλαμβάνεται κανείς λοιπόν ότι ακόμη και στην περίπτωση που έχουμε τα ικανότερα δυνατά ναυπηγεία, αυτό απέχει παρασάγγας από τη δυνατότητά μας να παράγουμε ολοκληρωμένα πολεμικά πλοία χωρίς να εξαρτόμαστε από το εξωτερικό για την κατασκευή (και, φυσικά, για τη συντήρησή τους).

Επιπλέον, πρέπει να γίνει κατανοητό το εξής: η υπονοούμενη δυνατότητα να «κατασκευάζει κανείς μόνος του τα όπλα του και να μην έχει ανάγκη από ξένες χώρες ώστε να μην υπόκειται σε εκβιασμούς και πιέσεις τους» πάσχει από μία μείζονα πολιτική παρανόηση. Οι τρόποι με τους οποίους οι μεγάλες βιομηχανικές χώρες-κατασκευάστριες μειζόνων οπλικών συστημάτων μπορούν να πιέσουν τις μικρότερες χώρες-«καταναλωτές» είναι δύο:

α. με την επιβολή αποκλεισμού («εμπάργκο») πωλήσεων εξοπλισμού, κατά κανόνα στο πλαίσιο πλήρους και επίσημης πολιτικής απομονώσεως μιας μικρής χώρας από τη «διεθνή κοινότητα»

β. με τον άτυπο αποκλεισμό από τη διάθεση συγκεκριμένων προηγμένων οπλικών συστημάτων – τα οποία όμως καθίστανται διαθέσιμα σε ανταγωνιστικές χώρες, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η στρατιωτική ισορροπία στο περιβάλλον της πιεζόμενης χώρας. Εναλλακτικά ή συνδυαστικά, η πίεση μπορεί να περιλαμβάνει την καθυστέρηση ή την ανεπαρκή παροχή υποστηρίξεως σε ανταλλακτικά για προηγμένα οπλικά συστήματα, γεγονός που σταδιακά θέτει τα συστήματα αυτά εκτός λειτουργίας και, τελικώς, επηρεάζει τη στρατιωτική ισορροπία του γεωπολιτικού περιβάλλοντος της χώρας που υφίσταται την πίεση.

Ο μεν πρώτος τρόπος, αυτός του πλήρους αποκλεισμού, σημαίνει πολιτικά ότι η πιεζόμενη χώρα έχει προηγουμένως υποστεί μείζονα πολιτική ήττα, έχει δηλαδή απομονωθεί σε τέτοιο βαθμό ως «παρίας» του διεθνούς συστήματος, που η κατάστασή της είναι συνολικά εξαιρετικά δύσκολη και η απομείωση της στρατιωτικής της ισχύος είναι μικρό, μόνον, μέρος του προβλήματός της. Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι ένα ενδεχόμενο για το οποίο δεν έχει νόημα να προετοιμάζεται η χώρα μας, και στο οποίο καμία, πρακτικά, μικρή χώρα δεν έχει ανταπεξέλθει επιτυχώς.

Ο δεύτερος τρόπος – τον οποίον η χώρα μας έχει κατά καιρούς υποστεί, αν και όχι εμφανώς – δε μπορεί να λυθεί μέσω της ανάπτυξης πολεμικής βιομηχανίας από την πιεζόμενη χώρα. Ο λόγος είναι ότι είναι πρακτικά αδύνατον να αναπτύσσει μια μικρή χώρα τα πλέον εξεζητημένα οπλικά συστήματα από τα οποία αποκλείεται, όπως επίσης είναι πρακτικώς αδύνατον να συντηρεί μέσω της ιδίας πολεμικής βιομηχανίας το πλήθος των ετερογενών και οπλικών συστημάτων που η ίδια χρησιμοποιεί. Το εγχείρημα είναι τόσο δύσκολο που για να το επιτύχει μια χώρα θα χρειαζόταν τόσο προηγμένη και εκτενή πολεμική βιομηχανία που στην πράξη θα είχε εξ αρχής κατασκευάσει τα οπλικά συστήματα εγχωρίως. Για να το θέσουμε απλά με ένα παράδειγμα: αν, πχ, η Γαλλία αποφάσιζε να μην παρέχει ανταλλακτικά στην Ελλάδα για να συντηρεί τα αεροσκάφη M-2000 που διαθέτουμε, θα ήταν αδύνατη η ικανοποιητική υποστήριξη των αεροσκαφών αυτών από μια «προηγμένη» εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Πολύ περισσότερο, θα ήταν αδύνατη η υποστήριξη όλων των γαλλικών συστημάτων από την εγχώρια βιομηχανία, γιατί προφανώς η πολιτική πίεση από μία χώρα δε θα αφορούσε επιλεκτικά ένα μόνον οπλικό σύστημα αλλά είτε το σύνολο των συστημάτων ή, πάντως, τα πιο κρίσιμα.

Με άλλα λόγια: ο όποιος στρατηγικός σχεδιασμός για ισχυρή και προηγμένη εγχώρια αμυντική βιομηχανία δε θα πρέπει να υπαγορεύεται από ανεδαφικούς ή άστοχους πολιτικούς σχεδιασμούς. Η όποια πολιτική περί αμυντικής βιομηχανίας θα πρέπει να υποστηρίζει έναν ρεαλιστικό πολιτικό σχεδιασμό.

β) Κανείς (σχεδόν) δεν κατασκευάζει μόνος του τα πυρομαχικά που χρησιμοποιεί σε έναν πόλεμο

Ό,τι ισχύει για τα οπλικά συστήματα, ισχύει – grosso modo – και για τα σύγχρονα πυρομαχικά. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε ακόμη και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι πλέον αδύνατη από μια χώρα που δεν έχει τις βιομηχανικές δυνατότητες των μεγάλων χωρών, να κατασκευάσει μόνη της τα «πυρομαχικά» που χρησιμοποιούν οι Ένοπλες Δυνάμεις της. Κι αυτό γιατί στη σύγχρονη εποχή, οι Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούν δύο διακριτές, ευρείες κατηγορίες πυρομαχικών: τα «σιδηρά» πυρομαχικά και τα κατευθυνόμενα πυρομαχικά. Σε γενικές γραμμές, τα «σιδηρά» πυρομαχικά (τα – μη κατευθυνόμενα – βλήματα ελαφρών και βαρέων χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών μέσων)  αποτελούν προϊόντα σχετικά (τονίζεται: σχετικά!) περιορισμένης τεχνολογικής πολυπλοκότητας η οποία περιορίζεται στη μεταλλουργία, τη χημική μηχανική και, σε περιορισμένο βαθμό, την αεροδυναμική. Φυσικά, ακόμη και σε ότι αφορά αυτή την κατηγορία, η πολυτυπία των χρησιμοποιούμενων πυρομαχικών είναι τέτοια που η εγχώρια κατασκευή του συνόλου τους αποτελεί πρόκληση για μία σχετικά μικρή χώρα. Πολύ περισσότερο, ακόμη και στην κατηγορία αυτή η τεχνολογική «απλότητα» τείνει να εκλείψει. Ενδεικτικά και μόνον: η ανάπτυξη (και λιγότερο η παραγωγή) ενός βλήματος κινητικής ενέργειας για ένα άρμα είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο και σύνθετο τεχνικό εγχείρημα, τέτοιο που μόνον χώρες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού έχουν επιχειρήσει.

Όμως οι σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις στηρίζονται εξ ίσου σε μια δεύτερη κατηγορία πυρομαχικών, τα κατευθυνόμενα, και στη συντριπτική τους πλειοψηφία πυραυλικά πυρομαχικά. Κάθε κατευθυνόμενο πυραυλικό πυρομαχικό είναι απείρως πιο πολύπλοκο από ένα «σιδηρούν» πυρομαχικό, ενώ το πλήθος των κατευθυνόμενων πυραυλικών πυρομαχικών είναι ακόμη μεγαλύτερο από το πλήθος των σιδηρών. Τα πιο σημαντικά πυρομαχικά της κατηγορίας, όπως οι πύραυλοι αέρος-αέρος, επιφανείας-επιφανείας κλπ είναι πολυπλοκότητας αντίστοιχης με αυτής των κυρίων οπλικών συστημάτων, ενώ η κατασκευή τους προϋποθέτει τη συνεργασία – αν όχι τον από κοινού σχεδιασμό – με εξ ίσου πολύπλοκα συστήματα αισθητήρων που τα κατευθύνουν. Καθίσταται έτσι προφανής η ουτοπία της «αυτάρκειας σε πυρομαχικά».

γ) Κατά τη διάρκεια ενός πολέμου μιας «λογικής» διάρκειας, είναι δύσκολο να κατασκευαστούν πυρομαχικά σε ποσότητες τέτοιες που να έχουν σημασία

Η τρίτη συνήθης παρεξήγηση σχετικά με τη σημασία της εγχώριας κατασκευής πυρομαχικών αφορά τη δυνατότητα μιας χώρας να υποστηρίξει βιομηχανικά τη διεξαγωγή πολέμου αυτόνομα και χωρίς ανάγκη εξωτερικής υποστήριξης, δηλαδή παροχής ή αγοράς πυρομαχικών. Πρόκειται για μία ακόμη βασική ουτοπία, υπό το πρίσμα του σύγχρονου πολέμου. Οι αναμενόμενες επιχειρήσεις σε έναν σύγχρονο πόλεμο, και ειδικά σε έναν ενδεχόμενο ελληνο-τουρκικό πόλεμο, θα είναι εξαιρετικά υψηλής εντάσεως και, όπως όλοι οι υψηλής εντάσεως πόλεμοι, θα έχουν τρομακτικούς ρυθμούς καταναλώσεως πυρομαχικών (και όχι μόνον). Με τέτοιους ρυθμούς καταναλώσεως και με δεδομένη την πολυπλοκότητα της κατασκευής των πυρομαχικών, ακόμη και των σιδηρών, το μόνο που έχει σημασία είναι τα αποθέματα πυρομαχικών και όχι η δυνατότητα κατασκευής πυρομαχικών κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Οι εφικτοί ρυθμοί παραγωγής σιδηρών πυρομαχικών οριακά μόνον μπορούν να ενισχύσουν το υφιστάμενο απόθεμα κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, ενώ για τα κατευθυνόμενα και πυραυλικά πυρομαχικά δεν τίθεται, καν, θέμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να ενισχύσουν τα δικά τους αποθέματα κατευθυνόμενων πυραυλικών πυρομαχικών κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στη Λιβύη, όταν επαπειλήθηκε εξάντλησή τους (για λόγους που είχαν σχέση με τη γενικότερη… γενναιοδωρία των ΗΠΑ σε βομβαρδισμούς). Είναι προφανώς ουτοπικό για την Ελλάδα να έχει σχετικές φιλοδοξίες.

Είναι στρατηγικά άχρηστη, λοιπόν, η αμυντική βιομηχανία;

Η απάντηση είναι: κάθε άλλο! Η αμυντική βιομηχανία έχει σήμερα εξίσου κρίσιμη στρατηγική σημασία εθνική ασφάλεια όσο και στο παρελθόν. Απλώς, το επίκεντρο της σημασίας της έχει μετατοπιστεί σε άλλες περιοχές. Περί αυτού, σε επόμενο σημείωμα.

18 Responses to Η Αμυντική Βιομηχανία και η «Στρατηγική Σημασία» της

  1. Ο/Η Giorgos λέει:

    Εξαιρετικό άρθρο.Συγχαρητήρια!!
    Να ξεκαθαρίσω πριν γράψω τις λίγες σκέψεις μου πως δεν είμαι ειδικός ως εκ τούτου μπορεί να μην στέκουν αυτά που θα πω.
    α)Θεωρώ πως αρκετά πετυχημένα παραδείγματα για την ελληνική αμυντική βιομηχανία είναι η εμπλοκή μας στα προγράμματα IRIS-T και ESSM, νομίζω πως αξίζει να διαθέσουμε μακροπρόθεσμα πόρους προς αυτήν την κατεύθυνση. Σημαντικά θεωρώ και τα προϊόντα αρκετών ιδιωτικών αμυντικών βιομηχανιών, θα πρέπει με ορθολογικό τρόπο να υποστηριχθούν.
    β)Θεωρώ πως ίσως θα αξίζει τον κόπο αντί να στοχεύουμε στην ανάπτυξη οπλικών συστημάτων να επιδιώκουμε να παράγουμε μέρη των οπλικών συστημάτων που προμηθεύονται οι ΕΕΔ και τα οποία χρήζουν συχνής αντικατάστασης με στόχο να ενταχθεί η εγχώρια αμυντική βιομηχανία στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.

  2. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Εξεπλάγην ευχάριστα από την ανάλυση.Μπράβο!

    Και ένα απλό παράδειγμα για να καταλάβουν όλοι πόσο αποκεντρωμένα είναι τα πράγματα. Ο γράφων εισέπραξε λεφτά, ευρισκόμενος κάπου στην Ευρώπη για να συμβουλέψει για ένα θέμα, μια ισραηλινή εταιρία όπλων μέσω μιας αμερικανικής εταιρίας στο Σικάγο, στην οποία ήταν υπάλληλος.Η δε τεχνολογία ήρθε από μια τέταρτη χώρα, στην οποία ευρισκόταν κάπου στην Ασία ο άνθρωπος που παρήγαγε την τεχνογνωσία που θα έλυνε το πρόβλημα την ισραηλινών.

    Καλώς ήρθατε στον 21ο αιώνα.

  3. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    Απλά και μονο, για την πληρότητα, η μοναδική μου ένσταση έγκειται στο γεγονός πως δεν είναι αποτυχία μόνο της μεταπολίτευσης η μη ύπαρξη αμυντικής βιομηχανίας αλλά είναι συνεχιζόμενη αποτυχία από την περίοδο του Μεταπολέμου.

  4. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Ευχαριστώ τους φίλους για τον σχολιασμό, τόσο σε αυτή την ανάρτηση όσο και σε άλλες, σε ένα διάστημα που δε μπορούσα να σχολιάσω λόγω φόρτου.

    @Giorgos
    Το θέμα είναι φυσικά πολύπλοκο, και για να αρχίσει να αποτιμά κανείς και να προτείνει πρέπει να έχει κατά νου τις (πάρα!) πολλές πτυχές του θέματος. Κάπως πρόωρα, μιας και δεν έχουν αναπτυχθεί άλλες πλευρές: η συμμετοχή σε διεθνείς συμπαραγωγές είναι χρήσιμη, και πολιτικά και βιομηχανικά και στρατιωτικά, αλλά δε μπορεί να είναι ο βασικός άξονας ανάπτυξης της πολ. βιομηχανίας.
    Στις συμπαραγωγές σε μετράνε όσο μετράς. Άμα δε μετράς ιδιαίτερα, δε σε μετράνε και ιδιαίτερα. Και δε μπορείς να αναπτυχθείς μέσω συμπαραγωγών. Εκεί πας ώριμος για να διεκδικήσεις.

    @Πάτε Καλά
    Η περίοδος της Μεταπολίτευσης τέθηκε ως η περίοδος αποτυχίας γιατί τότε για πρώτη φορά, εξ αιτίας του Κυπριακού, ετέθη ως ρητός στόχος του Κράτους η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας, και τότε (θεωρητικά, τουλάχιστον), άρχισε η προσπάθεια – που δεν κατέληξε πουθενά. Πριν από τη Μεταπολίτευση και καθ΄όλη την περίοδο της οικονομικής και βιομηχανικής ανάπτυξη της Ελλάδας (την περίοδο που ασκούταν βιομηχανική πολιτική και επιτυγχάνονταν στόχοι), δεν είχε τεθεί τέτοιος στόχος – καλώς ή κακώς. Δεν αποτυγχάνεις σε κάτι που δεν προσπαθείς.

  5. Πολεμική βιομηχανία μπορείς να φτιάξεις άμα το θες πραγματικά. Εμείς το θέλαμε και παλέψαμε για αυτό; Όχι!

    Οι κυβερνήσεις έβαλαν τα κατάλληλα άτομα στην πολεμική μας βιομηχανία Ή έβαλαν ένα σωρό εμπόδια για να αποτύχουν;

    Τώρα σαν ποιο ειδικός θα αναφερθώ σε θέματα για την πολεμική μας βιομηχανία: Λύσεις υπάρχουν τα γράφω για χρόνια παράγοντας ακόμα και τεχνογνωσία. Μελέτες υπάρχουν εκατοντάδες από διάφορους Έλληνες που έχουν προοπτικές και δίνουν λύσεις. Αν θέλουμε-και θέλαμε να πετύχουμε στο χέρι μας είναι το παράδειγμα της Τουρκίας και τι έχει καταφέρει μέχρι σήμερα χωρίς να έχει επιστήμονες της δικής μας κλάσης.

    Ναι δεν μπορείς να ανταγωνιστείς τους ξένους στα ίδια προιόντα και είναι κουταμάρα να το κάνεις.
    Η λύση είναι καινοτόμα προιόντα διαφορετικά από αυτά που υπάρχουν για να αναγκάσεις τους ξένους να επενδύσουν σε εσένα να σε χρηματοδοτήσουν και να κάνεις συμπαραγωγή και εξαγωγές μέσα από αυτούς. Αυτή είναι και η φιλοσοφία μου για χρόνια αυτά λέω και γράφω, αυτά υποστηρίζω.

    Υπάρχουν αυτά τα αμυντικά προιόντα; Ναι οι μελέτες-εργασίες υπάρχουν αυτοί που έχουν τα ηνία και τα μεγάλα πόστα στην αμυντικές μας βιομηχανίες δεν έχουν δώσει ούτε σε έναν μια
    ευκαιρία για να τα μελετήσουν να δουν άμα αξίζουν.

    Αυτό θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε εκτενώς, όπως και ότι της προδιαγραφές ενός οπλικού συστήματος που δεν της παίρνεις έτοιμες άλλα εσύ της δημιουργείς. Με νέα καινοτόμα προιόντα μπορεί να γίνει η αρχή και ας μην ακούσω ότι δεν έχουμε χρήματα; Η μελέτη και η αρχική σχεδίαση οπλικών συστημάτων δεν κοστίζει τίποτα παρά μόνο δουλειά!

  6. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    «Η μελέτη και η αρχική σχεδίαση οπλικών συστημάτων δεν κοστίζει τίποτα παρά μόνο δουλειά!»

    Δεν μπορεί να το εννοείς σοβαρά τούτο-αφήνοντας κατά μέρος πως η δουλειά αυτή είναι χρονοβόρα και απαιτεί ανθρώπινο δυναμικό που θα πληρώνεται για την εργασία του, απαιτούνται και πόροι για να δει το ανθρώπινο δυναμικό αν οι ιδέες που προτείνει έχουν βάση.Μπορούμε να πούμε πως αξίζει το κόστος της η επένδυση αλλά αυτό είναι κάτι άλλο και δεν πρέπει να βάζουμε λάθος ιδέες πως οι μελέτες και οι proof of concept εφαρμογές δεν κοστίζουν και δεν απαιτούν χρόνο, υλικά κοκ.

  7. Ο/Η ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Αναφέρομαι για της Ελληνικές πολεμικές βιομηχανίες που έτσι και αλλιώς πληρώνονται και κάθονται χωρίς να δουλεύουν! Ναι η δουλειά είναι χρονοβόρα αλλά οι σχεδιαστές έτσι και αλλιώς κάθονται.
    Αναφέρθηκα στην αρχική σχεδίαση και όχι στην ολοκληρωμένη γιατί το να σχεδιάσεις ένα οπλικό σύστημα όχι απλά ολοκληρωμένα αλλά βάζοντας μέσα και όλες της παραμέτρους της σχεδίασης
    απαιτεί και πολύ χρόνο και πολύ κόπο και πολλά χρήματα.
    Το να κατασκευάσεις και ένα προτότυπο είναι σε άλλη παράμετρο και σαφώς δεν αναφέρθηκα σε αυτήν.
    Είπα πως διαφωνώ ριζικά με την σχεδίαση των οπλικών συστημάτων και πως υπάρχει χώρος για νέες ιδέες- λύσεις. Οι Ελληνικές πολεμικές βιομηχανίες αν δούλευαν σωστά και δουλειά θα είχαν και εξαγωγές. Έστω και αν δεν το ήθελαν οι πολιτικοί αυτό! Αν υπήρχαν καινοτόμα προιόντα και είχαμε συνεργασίες με μεγάλους κολοσσούς του εξωτερικού και συμπαραγωγή.
    Παράδειγμα νέου οπλικού συστήματος όπλο που να χρησιμοποιεί την βομβίδα υψηλής ταχύτητας των 40 χιλιοστών που κατασκευάζουν τα ΕΑΣ εν συνδιασμό με άλλες δυνατότητες ΑΤ, ΑΑ και όλμου.
    Ευχαριστώ τον Βελισάριο και για το τόσο σημαντικό θέμα που μας έβαλε αλλά και που μας δίνει χώρο στο φιλόξενο σαιτ του και μας επιτρέπει να βάλουμε τα σχόλια μας.

  8. Ο/Η ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Συνεχίζοντας το τόσο σημαντικό μας θέμα θα πρέπει να το εξαντλήσουμε από όλες της παραμέτρους! Η περίπτωση των ισραηλινών είναι πολύ σημαντική και αναφερόμαστε σε ένα πολύ μικρό κράτος που έκανε τα πρώτα του βήματα αλλά και τα επόμενα απομονωμένο παλεύοντας για την επιβίωση του. Το πάλεψε όμως όσο μπορούσε χωρίς να έχει ούτε το κατάλληλο δυναμικό, ούτε επιστήμονες επιπέδου, ούτε μεγάλα κεφάλαια. Εν αντιθέσει με εμάς που δεν το παλέψαμε και δεν θέλαμε να τα καταφέρουμε.
    Υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεις που θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει αλλά οι από πάνω μας σταμάτησαν. Το θέμα όμως είναι ένα και μόνο ένα θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει; Ναι αλλά δουλεύοντας με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετικό μυαλό, γιατί αν συνεχίζαμε με τον τρόπο λειτουργίας των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών όσο και υποστήριξη αν είχαν δεν θα τα κατάφερναν.
    Το θέμα είναι ένα όπως είπα τι θα μπορούσαμε να κάνουμε τώρα; Πολλά μπορούμε να κάνουμε και θα αναφερθώ για αυτά. Μπορούμε να αρχίσουμε μαζεύοντας τα κατάλληλα άτομα στις κατάλληλες θέσεις και για αυτό δεν χρειάζονται μόνο τα κατάλληλα πτυχία αλλά η απόδειξη της αξίας τους. Δηλαδή αν έχουν μελέτες-εργασίες για την σχεδίαση οπλικών συστημάτων, το μέσον δεν χωράει εδώ. Για της σχεδιαστικές ομάδες όλων των πολεμικών βιομηχανιών αλλά και της άλλες που θα φτιαχτούν-ιδρυθούν, θα πρέπει να υπάρχει ο αρχισχεδιαστής ο άνθρωπος δηλαδή με της κατάλληλες ικανότητες. Προσοχή όχι αυτός που θα έχει την διοίκηση όλων των σχεδιαστικών ομάδων και που θα λύνει όλα τους τα προβλήματα και θα ασχολείτο με τα γενικά θέματα. Σαν αρχισχεδιαστή αναφερόμαστε σε άνθρωπο που να ξέρει από σχεδίαση οπλικών συστημάτων, να έχει πολλές μελέτες-εργασίες πάνω σε οπλικά συστήματα και να ξέρει τι θα πρέπει να σχεδιάσουν. Να τους κατευθύνει δηλαδή στους σωστούς δρόμους στην σωστή σχεδίαση και να μπορεί να τους βοηθήσει στην λύση των προβλημάτων στην σχεδίαση που θα ακολουθούσουν. Αλλά και να αλλάξουν της σχεδιαστικές αντιλήψεις τους γιατί η Ελλάδα χρειάζεται διαφορετικά οπλικά συστήματα, με την έννοια πως πρέπει να διαφέρουν από της ξένες σχεδιάσεις βάση του γεωστρατηγικού χώρου-εδάφους που θα κληθεί να πολεμήσει.
    Θα αναφέρουμε ένα παράδειγμα εδώ για να το καταλάβουμε καλύτερα: η φρεγάτα μας πρέπει να σχεδιαστή έτσι βάση των ειδικών δικών μας αναγκών. Δηλαδή θα πρέπει να έχει διπλό σύστημα έλεγχου πυρός των οπλών και δεύτερο ραντάρ εφεδρικό, σε διαφορετικό ιστό γιατί μπορεί εύκολα να καταστραφεί το κεντρικό σύστημα από ένα τυχαίο χτύπημα πχ πυροβολικού κλπ και μετά το πλοίο να είναι ανυπεράσπιστο. Η φρεγάτα μας πρέπει να έχει την ικανότητα αντιμετώπισης αεροσκαφών στελθ. Η φρεγάτα μας θα πρέπει να μπορεί να αντιμετωπίσει τουλάχιστον 3 τούρκικα πλοία ταυτόχρονα γιατί τι ποιο δύσκολο βγαίνοντας από ένα νησί να συναντηθεί με πολλά εχθρικά πλοία. Θα μπορούσα να βάλω και άλλες διαφορές που πρέπει να έχει αλλά δεν πρέπει να επεκταθώ.

    Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο αρχισχεδιαστής πρέπει να τα ξέρει αυτά και πως στην σχεδίαση ενός οπλικού συστήματος θέση έχουν και άλλοι. Δηλαδή ο ηλεκτρονικός, ο ηλεκτρολόγος ο ειδικώς επί αεροπορικών θεμάτων κλπ, δηλαδή ειδικότητες που φαινομενικά δεν έχουν σχέση αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψιν και της γνώμες τους. Στην σχεδίαση οπλικών συστημάτων υπάρχουν τόσοι πολλοί παράγοντες που δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Προσπάθησα να δώσω σε αυτό το σχόλιο μου μερικές από αυτές για να το καταλάβουμε καλύτερα.

  9. Ο/Η Πάτε καλά; λέει:

    α)»Tο πάλεψε όμως όσο μπορούσε χωρίς να έχει ούτε το κατάλληλο δυναμικό, ούτε επιστήμονες επιπέδου, ούτε μεγάλα κεφάλαια.»
    ‘Οχι.Και τεράστια κεφάλαια είχε αφού πέφτανε τα λεφτά από τις ΗΠΑ και το καταλληλο δυναμικό είχε αφού έδινε κίνητρα σε επιστήμονες να δουλέψουν και πατέντες έπαιρνε και μεγάλους επιστήμονες είχε αφού αρκετοί Εβραίοι επαναπατρίστηκαν.Ασχετα αν δεν ειναι αρκετά από μόνα τους τα παραπάνω.

    β)»Δηλαδή αν έχουν μελέτες-εργασίες για την σχεδίαση οπλικών συστημάτων, το μέσον δεν χωράει εδώ.»
    Επίσης όχι. Το αν θα εκτελέσεις κάτι μέσω του Α τρόπου ή του Β τρόπου ή του Γ τρόπου, θα επιλέγεται από μια ομάδα ή εναν αρχιμηχανικό.Αυτός ο κριτής μια χαρά μπορεί να …. παπατζώσει, περνώντας την λύση που θέλει επιχειρηματολογόντας πως ο Α τρόπους είναι ο καλύτερος, επιχειρηματολογώντας συνθηκών που δεν είναι εξαρχής ξεκάθαρες.Τουτέστιν θα πω πως κατι που είναι δύσκολο να γίνει με τον Α τρόπο είναι εύκολο και μετά απο 3 έτη, όταν θα έχει μπει εξαρχής στην παραγωγή και ανακαλύψουμε πως το προτζετ is too big to fail, μια χαρά θα έχει περάσει ο Α τρόπους.
    Κλασσική περίπτωση κάθε φορά είναι οι μελέτες για τα αεροσκάφη στις ΗΠΑ αλλά και στην ΕΣΣΔ (όπου διάφορα γραφεία ανταγωνίζονταν για το ποιο θα πάρει την έγκρση).

    γ)»Σαν αρχισχεδιαστή αναφερόμαστε σε άνθρωπο που να ξέρει από σχεδίαση οπλικών συστημάτων, να έχει πολλές μελέτες-εργασίες πάνω σε οπλικά συστήματα και να ξέρει τι θα πρέπει να σχεδιάσουν. Να τους κατευθύνει δηλαδή στους σωστούς δρόμους στην σωστή σχεδίαση και να μπορεί να τους βοηθήσει στην λύση των προβλημάτων στην σχεδίαση που θα ακολουθούσουν. »
    Ξανά οχι. Δεν βρισκόμαστε στις εποχές του 1930 και του 1950 για να μιλάμε για τον Ντασώ, τον Χορικόσι και τον Junckers.Και προφανώς δεν έχεις απολύτως καμία σοβαρή βιομηχανική εμπειρία.
    Ι)Αλίμονο αν δώσουμε budget μερικών εκατοντάδων χιλιάδων έως μύρια σε ορισμένες ομάδες που θα περιμένουν από τρίτο να κατευθυνθούν στις σωστές ατραπούς και να τους λύσει τα προβλήματα.
    ΙΙ)Ο «αρχιμηχανικός» αν θες, που πλεον δεν ειναι αρχιμηχανικός αλλα CEO (εχει διαφορά), αποφασίζει για τη κατεύθυνση της εταιρίας.Αν θα επενδύσουν σε προιόντα καινοτόμα αλλά με ρίσκο (και ΠΟΣΟ ρίσκο), αν θα το πάνε συντηρητικά, αν θα προβλέψουν τάσεις και εξελίξεις τεχνολογίας, αν θα επενδύσουν σε νέες κατευθύνσεις τεχνογνωσίας.Αυτό όμως ΔΕΝ ειναι η δουλειά του μηχανικού ή του ΑΡΧΙμηχανικού. Και μάλιστα πλέον είναι και micromanagement που με τρανές εξαιρέσεις, έχει αρνητικές επιπτώσεις (όση χιπστεροδιαφήμιση κι αν δώσουν στη φούσκα apple).

    Αντιλαμβάνομαι τον ενθουσιασμό και την ορμή ανθρώπων που νοιάζονται για το καλό της χώρας και θέλουν να βοηθήσουν.Ωστόσο το να φτιάξεις βιομηχανία (και δη αμυντική που είναι δύσκολο γιατι δεν υπάρχει παγκόσμια ζήτηση και απαιτείται και υψηλή ποιότητα για τη χώρα), ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΤΑΜΕ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΧΟΝΤΡΗ. ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΙ ΛΕΜΕ «ΑΥΤΟ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ», ΒΡΗΚΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ-ΤΙ ΧΡΟΝΙΑ,ΜΗΝΑ-ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΔΕΙΧΝΑ.

    Η σοβαρή υψηλής τεχνολογίας βιομηχανία θέλει ΑΙΜΑ ΠΟΝΟ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΙΔΡΩΤΑ.Επειδή δεν έχει σοβαρή βιομηχανία η χώρα, δεν αντιλαμβάνεστε πόσα λεφτά, εργατοώρες, προσωπικό, εκπαίδευση ξοδεύουν οι μεγάλες βιομηχανίες υψηλού επιπέδου ακόμα και για μικρά προιόντα.Και πόσα πράγματα πάνε λάθος και μπαίνουν στο συρτάρι (τα οποία δεν θα τα δείτε εσείς ποτέ).Το να μαζέψω 60-260-360 άτομα που έχουν δουλέψει έξω και έναν με μεγάλη εμπειρία που θα τους το παίζει αρχικάτι, δε σημαίνει πως θα δουλέψει όπως και το να αγοράσεις πανάκριβους παίκτες και έναν προπονητή δε σημαίνει πως θα παρεις την Ευρωλίγκα (που ειναι και πιο ευκολο γιατι καθε χρονο δοκιμαζεις με νεους παικτες).

  10. Ο/Η .+- λέει:

    Υπαρχουν πολλες πτυχες που ειναι ενδιαφερουσες για σχολιασμο. Γενικολογες, θεωρητικες, αλλα και απο πρακτικης αποψης. Απλα, υπαρχει πραγματικη προθεση για την υπαρξη της; μεχρι σε ποιο σημειο ειναι διατεθημενος καποιος να επενδυσει καποια χρηματα για αυτο; Τετοια ερωτηματα δεν μπορουν να απαντηθουν χωρις να ειναι γνωστο το ποσοτικο επιπεδο και το ποιοτικο επιπεδο των επιθημητων οπλικων συστηματων των ΕΕΔ για τα επομενα 20 με 25 χρονια. Χωρις να ειναι γνωστο ποιες ειναι οι οικονομικες δυνατοτητες, ποιες ελπιζουν οτι θα υπαρξουν, οταν η οικονομικη και ανθρωπιστικη της Ελλαδας κριση θα ειναι παρελθον, και ποιο ειναι το υπαρχον και το επιθημητο επιπεδο της τεχνογνωσιας για αυτον τον λογο και ολα αυτα μαζι με καποιο χρονοδιαγραμμα, γιατι εαν δεν μπει μια «σειρα», το πεταμα των λιγων ή πολλων χρηματων ειναι δεδομενο, που περιλαμβανει R&D με την πληρη χρηματοδοτηση αυτων που τελικα θα «πιστωθει» η Ελληνικη αμυντικη βιομηχανια (κρατικη & ιδιωτικη). Θα ηταν ενδιαφερον εαν ηταν δυνατον να γινουν καποια σχολια σχετικα με συγκεκρημενα προγραμματα εξοπλισμων, μελλοντικα ή και του προσφατος παρελθοντος.
    .και-

  11. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ .+-

    Πολύ σωστά.

    Σταδιακά θα αναπτυχθεί το πλέγμα πολιτικής που απαιτεί κατ΄ελάχιστον η σοβαρή προσπάθεια αμυντικής βιομηχανίας.

  12. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Εξαιρετικά νηφάλιο και κατατοπιστικό άρθρο, που ομολογώ δεν το περίμενα κρίνοντας από άλλες αναρτήσεις στον παρόν ιστοτόπο.
    Πιστεύω όμως ότι πέρα από αυτά που αναφέρονται, θα πρέπει να εστιάσουμε στο οικονομικό κομάτι, που θεωρώ ότι είναι και το πιο σημαντικό.
    Κατά πόσο είναι βιώσιμη μία πολεμική βιομηχανία σε μία μικρή και περιορισμένη αγορά πολεμικού υλικού, όπως η Ελληνική; Λαμβάνοντας υπόψη την ατυχή συγκυρία να μην έχουμε εδώ και πολλά χρόνια περιφερειακές συγκρούσεις όπως την δεκαετία του 70 ή του 80.
    Τα βασικά λάθη που κάνουμε οι περισσότεροι είναι,
    Ξοδεύουμε ένα μεγάλο κομάτι του ΑΕΠ μας για την άμυνα, αλλά συγκρινόμενο σε απόλυτους αριθμούς είναι πολύ μικρό. Ένα 4% της Γερμανίας πχ με ΑΕΠ 1.2 τρις δεν συγκρίνεται με το 10% της Ελλάδος με ΑΕΠ 120 δις.
    Συγκρινόμαστε με το Ισραήλ, αγνοώντας ότι σαν χώρα έχουμε πολύ μικρότερη κατανάλωση πολεμικού υλικού από το Ισραήλ. Πχ τα τελευταία πέντε χρόνια το Ισραήλ έχασε τουλάχιστο πενήντα άρματα μάχης και ξόδεψε εκατομμύρια πυρομαχικών, αριθμό ικανό να κρατήσει μία γραμμή παραγωγής ανοικτή. Στην ίδια χρονική περίοδο η Ελλάδα δεν έχασε κανένα άρμα, άντε να βγήκε κανένα BLR, και ξόδεψε κάποιες χιλιάδες πυρομαχικών σε τρεις τέσσερις παρμενίωνες. Άρα είναι αδύνατο να κρατήσει μία γραμμή παραγωγής ακόμα και απλού πολεμικού υλικού όπως η κατασκευή πυρομαχικών.
    Τέλος ειμαστε τόσο πίσω τεχνολογικά, ώστε ουσιαστικά η ανάπτυξη μιας αμυντικής βιομηχανίας είναι σαν να ξεκινάμε από το μηδέν. Πολλοί μπερδεύουν το κεφάλαιο ανάπτυξης (seeding investment) που θα απαιτηθεί για να φτάσουμε τεχνολογικά κάπου με το κεφάλαιο επένδυσης πρώτης ροής (investment capital Tier1) και δεύτερης ροής ( investment capital tier2) για να δημιουργηθούν τελικά προϊόντα έτοιμα για χρήση και πώληση. Μιλάμε για τεράστια ποσά, που ούτε όλο το 10% του ΑΕΠ κατευθυνόμενο στην αμυντική βιομηχανία δεν φτάνει.
    Με βάση τα παραπάνω, το ερώτημα παραμένει, μπορούμε να φτιάξουμε αμυντική βιομηχανία;

    Προσωπικά πιστεύω ναι. Λύσεις υπάρχουν και ανακαλύπτονται κάθε μέτρα και καινούριες μιας και το πρόβλημα απασχολεί όλες τις αμυντικές βιομηχανίες (ακόμα και αυτές των ΗΠΑ)
    Ελπίζω να δωθεί η δυνατότητα να τις συζητήσουμε στο μέλλον.

  13. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Ο παρών ιστότοπος αναπτύσσει μόνον θέματα για τα οποία έχει πάρα πολύ καλή αντίληψη, κι αυτό συχνά ξενίζει.

  14. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ο/Η Stratilatis λέει:03/29/2015 στο 00:16

    «…Κατά πόσο είναι βιώσιμη μία πολεμική βιομηχανία σε μία μικρή και περιορισμένη αγορά πολεμικού υλικού, όπως η Ελληνική; Λαμβάνοντας υπόψη την ατυχή συγκυρία να μην έχουμε εδώ και πολλά χρόνια περιφερειακές συγκρούσεις όπως την δεκαετία του 70 ή του 80…»

    Για να κατανοησω που εντωπιζεις συγκεκρημενα το προβλημα, μπορεις να τεκμηριωσεις με βαση συγκεκρημενα στοιχεια που ειναι «περιορισμενη» η Ελληνικη αγορα πολεμικου υλικου;

    (οσο ποιο αναλυτικα τοσο το καλυτερο.)

    Σε ευχαριστω

    .και-

  15. Ο/Η konion λέει:

    Ἡ πολεμικὴ βιομηχανία, ἰδιωτικὴ ἢ δημόσια, πιστεύω, χρειάζεται τὴν βοήθεια τοῦ ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Πιστεύετε ὅτι τὸ ἐν λόγῳ ὑπουργεῖο βοηθᾶ;

  16. Ο/Η konion λέει:

    Τὸ ἄλλο τὸ ὡραῖο, τό ξέρετε;
    Γιατὶ δὲν κατασκευάζουμε τὸ πιὸ ἁπλό, π.χ. μονόκαννα ἢ δίκαννα κυνηγετικὰ ὅπλα;
    Διότι καὶ αὐτὸς ποὺ κατασκευάζει τὶς ξυλόβιδες μόνο, γιὰ τὸν ὐποκόπανο θέλει ἄδεια πολεμικῆς βιομηχανίας καθότι ἐξάρτημα ὅπλου καὶ οἱ ξυλόβιδες!

  17. Ο/Η ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Θα το συνεχίσουμε το τόσο πολύ ενδιαφέρων θέμα. Θα βάλω ένα ακόμα παράδειγμα για να καταλάβουμε καλύτερα τη σημαίνει ο ιθύνον νους της ομάδας (αρχισχεδιαστής) αλλά και η πολύπλευρη εκπροσώπηση με πολλών διαφορετικών ειδικοτήτων, φαινομενικά ασχέτων με την σχεδίαση ανθρώπων.
    Θα αναφερθούμε στο αεροσκάφος F-35 που αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προβλήματα, λέτε να μην είχαν την εμπειρία οι άνθρωποι της Lockheed_Martin που το σχεδίασαν; Ο υπολογιστής δίνει ότι του βάλεις μέσα όπως ξέρεις, λες να έκαναν τόσο μεγάλο λάθος οι αεροναυπηγοί; Ανακοίνωσαν τον αριθμό μαχ και G και μετά τα αναίρεσαν ανακοινώνοντας πολύ κατώτερα στοιχεία. Ένα τόσο καλά σχεδιασμένο αεροδυναμικά αεροσκάφος, με τόσο μεγάλο κινητήρα σε ισχύ και να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά;
    Τι συνέβη λοιπόν και πήγαν όλα τόσο στραβά; Τι λάθος έκαναν; Ο υπολογιστής σου δίνει ότι του βάζεις μέσα όπως ξέρετε, δεν σχεδιάζει αυτός αλλά δεν έκαναν λάθος στης παραμέτρους! Το αεροσκάφος δοκιμάστηκε στην αεροσήραγγα και όλα πήγαιναν μια χαρά, μέχρι που του έβαλαν την έτσι και αλλιώς απαραίτητη ηλεκτρομαγνητική βαφή που αλλοίωσε τα πτητικά χαρακτηριστικά του αεροσκάφους.
    Αλλά αυτό δεν μπορούσε να προβλεφτεί, γιατί μέσα στην αεροσήραγγα δεν υπήρχε η προσπίπτουσα ακτινοβολία που δεν είναι μόνο η ακτινοβολία από ένα ραντάρ. Έτσι ο κινητήρας δεν αποδίδει την πλήρη ισχύ του εξ ου και η χαμηλότερη ταχύτητα του αεροσκάφους, τα προβλήματα στα ηλεκτρονικά και η εμφανιζόμενη αστάθεια του αεροσκάφους και ο χαμηλότερος αριθμός G!
    Γιατί όμως; Τι δουλειά είχε και έχει ο αεροναυπηγός να ξέρει το πώς θα συμπεριφερθεί η ηλεκτρομαγνητική βαφή στο αεροσκάφος; Που για αναφερθούμε αναλυτικά θέλουμε πολλές σελίδες για να εξηγήσουμε το πώς λειτούργει η λεγομένη ηλεκτρομαγνητική βαφή που και αυτό δεν είναι ο ακριβές όρος.
    Έτσι δεν μπορούν να πειράξουν το αεροσκάφος αεροδυναμικά και δυσκολεύονται να λύσουν τα προβλήματα του, αφού δεν έχουν κατανοήσει πλήρως τα προβλήματα. Αφού η λεγομένη ηλεκτρομαγνητική βαφή παρουσιάζει διαφορές στης συνθήκες ανάλογα με την προσπίπτουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία αλλά και άλλα περίεργα πράγματα ανάλογα με της συνθήκες πτήσης, καιρού, υγρασίας κλπ.
    Για αυτό και λέω πως τους λείπει ο ιθύνον νους αλλά και η πολύπλευρη σχεδιαστική ομάδα για να λύσουν τα προβλήματα, γιατί άλυτα προβλήματα δεν υπάρχουν.
    Όσο για το τι χρειάζεται και πως και που πρέπει να δουλέψει η ελληνική πολεμική βιομηχανία, σε τι τομείς δηλαδή, δεν είναι και τόσο δύσκολο και να γίνει και να το υπολογίσεις. Ένα παράδειγμα που θα σας δώσω είναι η αντικατάσταση των 3,000 Μ113 άλλα και των υπόλοιπων θωρακισμένων και τεθωρακισμένων οχημάτων που έχουμε πχ Λεωνίδας, αλλά και των παρεμφερών μεταφοράς όλμων, ΑΤ κλπ. Αυτά μπορούν να αντικατασταθούν από ένα φτηνό μαζικά παραγόμενο θωρακισμένο 6Χ6 και ένα λάιτ τομα που αυτός δεν είναι ο πραγματικός όρος αλλά το αναφέρω για να καταλάβουμε το κόστος του και το μέγεθος του. Και τα δυο θα έχουν τον ίδιο πύργο και τον ίδιο οπλισμό. κατάλληλα σχεδιασμένα για της ελληνικές συνθήκες και ανάγκες που δεν θα έχει καμιά σχέση με το τομα κένταυρος
    Τώρα μένει η χρηματοδότηση των προγραμμάτων το που δηλαδή θα βρούμε τα χρήματα; Μπορούμε να βρούμε τα χρήματα εύκολα εφαρμόζοντας προγράμματα σε τομείς της οικονομίας που τώρα πάνε στράφι και χάνονται τα χρήματα. Ένας τομέας είναι και τα δυο εργοστάσια επεξεργασίας των θειούχων μεταλλευμάτων που δεν έγιναν ποτέ στην Ελλάδα και που θα έδιναν χρυσό αργυρό κλπ. Τα κέρδη από τα δυο εργοστάσια κυμαίνονται από τα 500 εκατομμύρια ευρώ στην χαμηλότερη τιμή πώλησης των επεξεργασμένων μεταλλευμάτων των τελευταίων 40 ετών πχ νικέλιο! Φτάνουν δε το 1 δισεκατομμύριο ευρώ!
    Λύσεις υπάρχουν αν θέλουμε να της εφαρμόσουμε, θέλουμε όμως; Γιατί αν πραγματικά το θέλουμε και χρήματα μπορούμε να βρούμε και όχι μόνο με αυτή την λύση που ανέφερα και σχεδιάστηκες λύσεις υπάρχουν και μυαλά στην Ελλάδα για να τα καταφέρουμε. Θα συμπληρώσω μόνο αυτό αν υπολογίσουμε το πόσα έχουμε χάσει από τα δυο εργοστάσια που δεν έγιναν στα 40 χρόνια, συν τους τόκους γιατί τα χρήματα αυτά τα δανειστήκαμε γιατί μας έλειπαν και είναι ένα σημαντικό μέρος του χρέους μας.

  18. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ λέει:

    ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ ΔΙΚΑΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ
    Όπως θα γνωρίζετε, επενδύσεις και δη βιομηχανικές από την πλευρά του κράτους απαγορεύονται αυστηρώς και δια ροπάλου,από τις ευρωπα’ι’κές συνθήκες,ακόμη και άν υπήρχαν τα χρήματα-που δεν υπάρχουν.
    Για ιδιωτικές επενδύσεις ,είτε στον αμυντικό τομέα,είτε στην μεταλλουργία ,έγραψε ολόκληρο βιβλίο κάποιος δυστυχής Μπάτσης-άν τον έχετε ακούσει- αλλά δυστυχώς …τον εξετέλεσαν.
    Τέλος είναι και το μέγα ζήτημα των προμηθειών. Ποιός σας είπε ότι ο οποιοσδήποτε εκ των κυβερνησάντων τα τελευταία 40 χρόνια ,αλλά και των μελλοντικών κυβερνητών θα προέκρινε την εγχώρια παραγωγή οπουδήποτε οπλικού συστήματος ,αντί της εισαγωγής του, όταν δια της συμβάσεως αγοράς εξασφαλίζονται μεγάλες δυνατότητες παχυλών προμηθειών ,από τους κατασκευαστές πρός τους δεσμεύοντες ,με την υπογραφή τους, το Ελληνικό Δημόσιο ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s