Μικρασιατική Εκστρατεία: Ελληνικά Μέσα και Βαρέα Πυροβόλα – Ενημέρωση

Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται η παρουσίαση των τύπων των πυροβόλων που χρησιμοποίησε ο Ελληνικός Στρατός κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Επισημαίνεται ότι οι αναρτήσεις αυτές, όπως και η αντίστοιχη ενότητα στον ιστόχωρο «Μικρασιατική Εκστρατεία» δεν αφορούν ούτε τη σύνθεση και τη δύναμη του Πυροβολικού που έλαβε μέρος στην Εκστρατεία, ούτε αποτελούν ανάλυση του Πυροβολικού ως Όπλου στην Εκστρατεία. Αυτά θα αποτελέσουν αντικείμενα ιδιαίτερων μελλοντικών αναρτήσεων. Ο σκοπός των αναρτήσεων δεν είναι η τεχνολογική ιστορία, αλλά η καλύτερη κατανόηση των στρατιωτικών μέσων που διέθεταν οι αντίπαλοι, και το πως αυτά επηρέαζαν τη στρατιωτική ισχύ και τις επιχειρήσεις.

Σημ. 1/6/15: Στην ανάρτηση προστέθηκε η παρουσίαση του πυροβόλου Σκόντα των 15 εκ., ολοκληρώνοντας έτσι την παρουσίαση των τύπων πυροβόλων του Ελληνικού Πυροβολικού κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Μέσο Ορειβατικό Οβιδοβόλο Skoda 105 χλστ., Υπόδειγμα 1916

Βασικά Χαρακτηριστικά

Πίνακας 1

Πίνακας 1

Πρόκειται για ορειβατικό οβιδοβόλο με ραβδωτή κάνη, υδροπνευματικό σύστημα οπισθοδρόμησης και κλείστρο σφηνώσεως. Το πυροβόλο ήταν λυόμενο και λυόταν σε τρεις φόρτους, καθένας εκ των οποίων προσαρμόζονταν σε άξονα δύο τροχών που συρόταν από ζεύγος ίππων. Ο κιλλίβας μετατρεπόταν ο ίδιος σε αμαξίδιο, και αυτό επιτυγχανόταν με την εφαρμογή ενός άξονα κυλίσεως στους γυγγλίμους που διακρίνονται στο κάτω μέρος του κιλλίβαντος. Το ένα από τα σχηματιζόμενα αμαξίδια είχε βάρος 670 χλγρ. και τα δύο από 750 χλγρ.  Το πυροβόλο συρόταν, όμως, και ενιαίο, από 6 ίππους. Ο κιλλίβας ήταν μονοσκελής με διχάλωση που επέτρεπε πολύ μεγάλη ανύψωση, έως 70ο. Το πυροβόλο διέθετε εξαιρετική ευκινησία, μικρή διασπορά, ενώ η μεγάλη γωνία ανυψώσεως του έδινε καμπύλη τροχιά και δυνατότητα βολής πίσω από προκαλύπτοντες όγκους.

Ιστορικό

Το οβιδοβόλο αυτό αποτέλεσε εξέλιξη και ορειβατική παραλλαγή του βασικού μέσου οβιδοβόλου του Αυστροουγγρικού Στρατού κατά τον Α’ ΠΠ, του πεδινού οβιδοβόλου Μ.14 (Υπόδειγμα 1914), διαμετρήματος 100 χλστ. Η εξέλιξη αποσκοπούσε στο να κάνει το πυροβόλο πιο ελαφρύ και να του προσδώσει μεγαλύτερη γωνία ανυψώσεως που ήταν απαραίτητη στον ορεινό αγώνα. Τόσο το ορειβατικό όσο και το πεδινό πυροβόλο από το οποίο προέρχονταν, κατασκευάστηκαν (σε πιο περιορισμένους αριθμούς) και στο διαμέτρημα των 105 χλστ. (10,5 εκ. κατά την ορολογία της εποχής). Κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ, ένας αριθμός από σαράντα (40) πυροβόλα παραχωρήθηκαν στον Οθωμανικό Στρατό, με την ονομασία Skoda Gebirgshaubitze Μ.16(T).

Ο μεγαλύτερος αριθμός από αυτά τα πυροβόλα επέζησε του πολέμου και μετά την Ανακωχή του Μούδρου ετέθη υπό τον έλεγχο των στρατευμάτων της Εγκάρδιας Συνεννόησης σε – μάλλον πλημμελώς – φυλασσόμενα στρατόπεδα της Μικράς Ασίας, και αφού τους είχαν αφαιρεθεί τα κλείστρα.

Με την κλιμάκωση των συγκρούσεων στην Μικρά Ασία, ο Ελληνικός Στρατός, όπως και οι κεμαλικές δυνάμεις, έθεσε υπό τον έλεγχό του έναν αριθμό από τα πυροβόλα αυτά από τις συμμαχικές αποθήκες Σμύρνης και Θράκης. H κατασκευή των κλείστρων επετεύχθη με σύντονη εργασία της Εφορείας Υλικού Πολέμου και κυρίως των οπλουργικών εργαστηρίων του Ναυστάθμου του Βασιλικού (τότε) Ναυτικού. Ο αριθμός των πυροβόλων αυτών ανήλθε σε είκοσι τέσσερα (24) που οργανώθηκαν σε 3 Μοίρες Ορειβατικού ΠΒ, των 2 Πυροβολαρχιών εκάστη. Κατά τις επιχειρήσεις του Ιουνίου – Ιουλίου η Α’ Μοίρα συμπληρώθηκε έγκαιρα και έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις, η Β’ Μοίρα συγκροτήθηκε στην Αθήνα και έφθασε στο Τουμλού Μπουνάρ την 1/7/1921, η δε Γ’ Μοίρα αποβιβάστηκε στα Μουδανιά στις 3/8/1921.

Δεδομένου ότι δεν έχει κατορθωθεί η εύρεση των ακριβών στοιχείων της παραλλαγής M.16(T) διαμετρήματος 10,5 χλστ. που χρησιμοποίησε η Τουρκία, παρατίθενται τα τεχνικά χαρακτηριστικά του ευρύτερα διαδεδομένου Υποδείγματος Μ.16

Φωτογραφίες

Εικόνα 1: Στοιχείο πυροβόλου κατά την προετοιμασία για βολή.

Εικόνα 1: Στοιχείο πυροβόλου κατά την προετοιμασία για βολή.

Εικόνα 2: Πυροβολαρχία ταγμένη

Εικόνα 2: Πυροβολαρχία ταγμένη

Εικόνα 3: Ομοχειρία πυροβόλου εκπαιδεύεται.

Εικόνα 3: Ομοχειρία πυροβόλου εκπαιδεύεται.

Εικόνα 4: Πυροβόλο Skoda ετοιμάζεται να εκτελέσει βολή.

Εικόνα 4: Πυροβόλο Skoda ετοιμάζεται να εκτελέσει βολή.

Εικόνα 5: Ομοχειρία πυροβόλου "ποζάρει" για φωτογράφιση.

Εικόνα 5: Ομοχειρία πυροβόλου «ποζάρει» για φωτογράφιση.

Εικόνα 6: Το προηγούμενο πυροβόλο χωρίς το... ποζάρισμα.

Εικόνα 6: Ολοκληρη η πυροβολαρχία, ταγμένη σε επετειακή περίσταση. Διακρίνεται το «Βασιλεύ Κωνσταντίνε ζήθι»

Εικόνα 7: Στοιχείο κατά τη στιγμή της πυροδότησης

Εικόνα 7: Στοιχείο κατά τη στιγμή της πυροδότησης

Εικόνα 8: Πυροβολαρχία Skoda ταγμένη για βολή

Εικόνα 8: Πυροβολαρχία Skoda ταγμένη για βολή

Εικόνα 9: Πυροβολαρχία εκτελεί βολή

Εικόνα 9: Πυροβολαρχία εκτελεί βολή

Εικόνα 10: Πυροβολαρχία σε τάξη για βολή.

Εικόνα 10: Πυροβολαρχία σε τάξη για βολή.

 

Βαρύ Τοπομαχικό Πυροβόλο De Bange 120 χλστ. «Μακρό», Υπόδειγμα 1878

Πίνακας 1

Πίνακας 2

Βασικά Χαρακτηριστικά

Πρόκειται για βαρύ «τοπομαχικό» και «βραδυβόλο» πυροβόλο με ραβδωτή κάνη, χωρίς σύστημα οπισθοδρόμησης και κοχλιωτό κλείστρο τύπου «Ντε Μπανζ». Ο όρος «τοπομαχικό» εννοεί ότι η ευκινησία του πυροβόλου ήταν πολύ περιορισμένη, καθώς για τη μετακίνησή του απαιτούνταν η λύση του και η πρόσδεσή του σε ειδική διάταξη που του προσέθετε δύο ακόμη τροχούς και επέτρεπε την έλξη του – ένα σύστημα σχεδόν «ναπολεόντειας» τεχνολογία (και εμφάνισης). Ο όρος «βραδυβόλο» αναφέρεται στο γεγονός ότι λόγω έλλειψης επανατακτικού μηχανισμού, το πυροβόλο χρειαζόταν ανάταξη μετά από κάθε βολή, γεγονός που του επέτρεπε πολύ αργό ρυθμό βολής (πρακτικά μία βολή ανά λεπτό).

Αν και το πυροβόλο δε διέθετε το ίδιο επανατακτικό μηχανισμό, χρησιμοποιούσε ωστόσο δύο διατάξεις οι οποίες του παρείχαν κάποια επαναφορά. Η μία διάταξη ήταν μια ειδική ξύλινη κλίνη η οποία πακτωνόταν στο έδαφος. Μια υδραυλική διάταξη οπισθοδρόμησης συνέδεε τον κιλλίβαντα με την κλίνη (βλ. εικ. 4).  Ο μηχανισμός αυτός, σε συνδυασμό με τάκους πίσω από τους τροχούς, επανέφερε το πυροβόλο στην αρχική του θέση (αντί, απλώς, την κάνη, όπως στα πυροβόλα με σύστημα οπισθοδρόμησης), τουλάχιστον κατά προσέγγιση. Το πρόβλημα με τη διάταξη της κλίνης ήταν πως λόγω βάρους ήταν δύσκολη στη μεταφορά ενώ απαιτούσε μεγάλο χρόνο τάξης (5-6 ώρες κατά τη διεθνή βιβλιογραφία, πάνω από 10 ώρες σύμφωνα με τη ΔΙΣ). Εναλλακτικά χρησιμοποιούνταν διάταξη που βασιζόταν στην τοποθέτηση «ερπυστριών» («ceintures de roues» ή «ζώνες τροχών» στον γαλλικό στρατό) στους δύο τροχούς του πυροβόλου, πάλι σε συνδυασμό με τάκους πίσω από τους τροχούς, διάταξη που εκτός από κάποια επαναφορά, εξασφάλιζε και βελτίωση της ευκινησίας σε μικρές αποστάσεις (βλ. εικ. 5).

Το πυροβόλο συρόταν είτε από έξι κτήνη ζεύξεως (στη Στρατιά Μικράς Ασίας ήταν συχνά βόδια) είτε από φορτηγό αυτοκίνητο.

Το πυροβόλο μπορούσε να βάλει τόσο εκρηκτικά όσο και βολιδοφόρα βλήματα μεγάλης ισχύος, βάρους, ανάλογα με τον τύπο, μεταξύ 18,3 και 20,35 χλγρ. σε απόσταση περίπου εννέα (9) χλμ., με μέγιστο βεληνεκές κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία τα δέκα (10) χλμ. Τα βαλλιστικά χαρακτηριστικά του όπλου ήταν εξαιρετικά.

Ιστορικό

Το πυροβόλο Ντε Μπανζ των 120 χλστ. αποτέλεσε μέρος την πρώτη γενιάς γαλλικών πυροβόλων μετά τον γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870, και μέρος της πρώτης γενιάς οπισθογεμών πυροβόλων που επετύγχαναν πλήρη σφράγιση του ουραίου κατά τη βολή, χάρις στο κλείστρο σχεδίασης του γάλλου συνταγματάρχη του πυροβολικού Καρόλου Ντε Μπανζ.

Παρά την ηλικία τους και τα εμφανή μειονεκτήματά τους, δηλαδή την έλλειψη ευκινησίας, τον μικρό ρυθμό βολής και τον μεγάλο χρόνο τάξεως, αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και ο γαλλικός στρατός τα χρησιμοποίησε εκτενώς κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μόνον το 1917 αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση, αφού είχε καταστεί πλέον δυνατή η αντικατάστασή τους με άλλα νεώτερα. Ο λόγος της μακράς υπηρεσίας τους στον γαλλικό στρατό οφείλεται λιγότερο στα πολύ καλά βαλλιστικά χαρακτηριστικά τους και περισσότερο στις αντιλήψεις του γαλλικού στρατού σχετικά με το βαρύ πυροβολικό, αντιλήψεις που φαίνεται να επηρέασαν και την ελληνική στρατιωτική σκέψη της εποχής. (Περισσότερα σχετικά με το θέμα σε ειδική ανάρτηση σχετικά με το Πυροβολικό στη Μικρασιατική Εκστρατεία).

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά την αναφορά της ΔΙΣ στο σύστημα ανατάξεως με τη χρήση της ειδικής κλίνης (που απαιτούσε σχεδόν δέκα ώρες για την τάξη του πυροβόλου), σχεδόν το σύνολο των φωτογραφιών από τη Μικρασιατική Εκστρατεία δείχνουν τη χρήση του συστήματος «επανάταξης»  με ερπύστριες και τάκους.

Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία εξόπλισε το Σύνταγμα Πυροβολικού της Στρατιάς Μικράς Ασίας.

Φωτογραφίες

Εικόνα 11: Η πίσω και δεξιά όψη του πυροβόλου σε σχέδιο

Εικόνα 11: Η πίσω και δεξιά όψη του πυροβόλου σε σχέδιο

Εικόνα 12: Πλάγια όψη του πυροβόλου

Εικόνα 12: Πλάγια όψη του πυροβόλου

Εικόνα 13: Η διάταξη μεταφοράς του πυροβόλου. Το πυροβόλο έχει προσαρμοστεί σε έναν ακόμη δίτροχο άξονα, ενώ έχει "χαμηλώσει" επί της ακτηρίδας προκειμένου να μεταφέρεται πιο εύκολα.

Εικόνα 13: Η διάταξη μεταφοράς του πυροβόλου. Το πυροβόλο έχει προσαρμοστεί σε έναν ακόμη δίτροχο άξονα, ενώ έχει «χαμηλώσει» επί της ακτηρίδας προκειμένου να μεταφέρεται πιο εύκολα.

Εικόνα 14: Η διάταξη κλίνης για την επαναφορά του πυροβόλου. Διακρίνεται ο μηχανισμός που συνδέει ελαστικά την ακτηρίδα με σταθερό σημείο της κλίνης, καθώς και ο μεταλλικός οδηγός στον οποίον είναι στερεωμένη η άκρη της ακτηρίδας

Εικόνα 14: Η διάταξη κλίνης για την επαναφορά του πυροβόλου. Διακρίνεται ο μηχανισμός που συνδέει ελαστικά την ακτηρίδα με σταθερό σημείο της κλίνης, καθώς και ο μεταλλικός οδηγός στον οποίον είναι στερεωμένη η άκρη της ακτηρίδας

Εικόνα 15: Ο δεύτερος μηχανισμός επαναφοράς του πυροβόλου, οι "ζώνες των τροχών" (ceintures de roues), σε συνδυασμό με σφήνες βαρύ μεταλλικό οδηγό για την ακτηρίδα.

Εικόνα 15: Ο δεύτερος μηχανισμός επαναφοράς του πυροβόλου, οι «ζώνες των τροχών» (ceintures de roues), σε συνδυασμό με σφήνες βαρύ μεταλλικό οδηγό για την ακτηρίδα.

Εικόνα 16: Πυροβόλο De Bange σε βολή, κάπου στη Μικρά Ασία. Διακρίνεται το σύστημα επανάταξης με "ερπύστριες".

Εικόνα 16: Πυροβόλο De Bange σε βολή, κάπου στη Μικρά Ασία. Διακρίνεται το σύστημα επανάταξης με «ερπύστριες».

Εικόνα 17: Πυροβόλο De Bange σε προετοιμασμένο πυροβολείο

Εικόνα 17: Πυροβόλο De Bange σε προετοιμασμένο πυροβολείο

Εικόνα 18: Πυροβολαρχία De Bange ταγμένη για βολή προ του Ντεπέρ, τον Οκτώβριο του 1921

Εικόνα 18: Πυροβολαρχία De Bange ταγμένη για βολή προ του Ντεπέρ, τον Οκτώβριο του 1921

De Bange 10

Εικόνα 19: Πυροβόλο De Bange τη στιγμή της πυροδότησης

Εικόνα 20: Πυροβόλο De Bange ταγμένο εντός του χωριού Αικεντζή βάλει κατά του Ακτσάλ Νταγ

Εικόνα 20: Πυροβόλο De Bange ταγμένο εντός του χωριού Αικεντζή βάλει κατά του Ακτσάλ Νταγ

Εικόνα 11: Πυροβολαρχία Ντε Μπανζ κατά την εκτέλεση βολής

Εικόνα 11: Πυροβολαρχία Ντε Μπανζ κατά την εκτέλεση βολής

Εικόνα 12: Πυροβολαρχία συρόμενη από φορτηγά αυτοκίνητα προωθείται προς Κιουτάχεια

Εικόνα 22: Πυροβολαρχία συρόμενη από φορτηγά αυτοκίνητα προωθείται προς Κιουτάχεια

Εικόνα 13: Πυροβολαρχία ρυμουλκούμενη από φορτηγά αυτοκίνητα, στο Εσκί Σεχίρ, το 1921

Εικόνα 23: Πυροβολαρχία ρυμουλκούμενη από φορτηγά αυτοκίνητα, στο Εσκί Σεχίρ, το 1921

Εικόνα 24: Πυροβόλο Ντε Μπανζ, βοήλατο

Εικόνα 24: Πυροβόλο Ντε Μπανζ, βοήλατο

Εικόνα 25: Πυροβολαρχία Ντε Μπανζ σε στάση

Εικόνα 25: Πυροβολαρχία Ντε Μπανζ σε στάση

 

Βαρύ Οβιδοβόλο Armstrong 152 χλστ. («Έξι δακτύλων»), Υπόδειγμα 1895

Πίνακας 3

Πίνακας 3

Βασικά Χαρακτηριστικά

Πρόκειται για βαρύ «τοπομαχικό» και «βραδυβόλο» οβιδοβόλο με ραβδωτή κάνη, με  σύστημα οπισθοδρόμησης που αποτελούσε συνδυασμό υδροπνευματικού συστήματος με επανατακτικά ελατήρια και κοχλιωτό κλείστρο. Ο όρος «τοπομαχικό» εννοεί ότι η ευκινησία του πυροβόλου ήταν περιορισμένη, καθώς το πυροβόλο είχε σχεδιαστεί για στατικά καθήκοντα. Έτσι, για την τάξη του προβλεπόταν τοποθέτησή του επί ειδικής κλίνης. Στην πράξη, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, χρησικμοποιούνταν μόνον τάκοι για την ανάσχεση της οπισθοδρόμησης. Ο όρος «βραδυβόλο» αναφέρεται στο γεγονός ότι λόγω ανεπαρκούς επανατακτικού μηχανισμού, το πυροβόλο χρειαζόταν ανάταξη μετά από κάθε βολή, γεγονός που του επέτρεπε πολύ αργό ρυθμό βολής (πρακτικά μία βολή ανά λεπτό).

Επί πλέον των ανωτέρω, το οβιδοβόλο είχε και ένα επιπλέον μειονέκτημα: ενώ ως κατηγορία πυροβόλων, τα οβιδοβόλα θυσίαζαν μήκος κάνης (και άρα βεληνεκές) προκειμένου να επιτύχουν μεγάλη ανύψωση (και άρα δυνατότητα βολής πίσω από προκαλύπτοντες όγκους), το συγκεκριμένο οβιδοβόλο είχε μικρή γωνία ανύψωσης όταν φερόταν στον κιλλίβαντα (+35ο), κι αυτό γιατί ο αρχικός σχεδιασμός του προέβλεπε την αφαίρεσή του από τον κιλλίβαντα και την τάξη του επί ειδικής κλίνης προκειμένου να εκτελέσει βολές. Στην περίπτωση αυτή, η ανύψωση της κάνης έφτανε τις +70ο, όμως η διάταξη αυτή είχε αποδειχθεί επιχειρησιακά προβληματικός και δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ κατά τον 20 αιώνα. Έτσι, το οβιδοβόλο δεν είχε τα πλεονεκτήματα της μακράς κάνης, χωρίς όμως να έχει και τα πλεονεκτήματα της βραχείας κάνης.

Το πυροβόλο μπορούσε να βάλει τόσο εκρηκτικά όσο και βολιδοφόρα βλήματα μεγάλης ισχύος. Τα δύο βασικά βλήματα ήταν το «βαρύ» εκρηκτικό (120 λιβρών, δηλ. 53,75 χλγρ.) με μέγιστο βεληνεκές τα 4.755 μ. και τα «ελαφρά» (100 λιβρών, δηλ. 45,36 χλγρ., τόσο εκρηκτικά όσο και βολιδοφόρα), με αναφερόμενο μέγιστο βεληνεκές τα 6.400 μ. Για τους δύο τελευταίους τύπους δε δίνεται διαφορετικό βεληνεκές, παρ’ όλο που είναι απίθανο να ήταν βαλλιστικά πανομοιότυποι, αν και προφανώς δε διέφεραν κατά πολύ. Ως μέγιστο βεληνεκές κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία αναφέρονται τα 5.500 μ.

Ιστορικό

Το πυροβόλο Άρμστρονγκ των «έξι δακτυλίων» (δηλαδή έξι ιντσών, ή 152 χλστ) αποτελούσε εξοπλισμό του Βρετανικού Στρατού του τέλους του 19ου, θεωρούμενος ήδη πριν από την έναρξη του Α’ ΠΠ ξεπερασμένος. Είχε χρησιμοποιηθεί από τους Βρετανούς κατά τον 2ο Πόλεμο των Μπόερς, όπου είχαν καταδειχθεί τα μεγάλα προβλήματά του και η ακαταλληλότητά του για τις επιχειρήσεις της εποχής. Κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ το πυροβόλο, που είχε παραχθεί σε 120 μονάδες, χρησιμοποιήθηκε από τον Βρετανικό Στρατό κυρίως εκτός Δυτικής Ευρώπης – χαρακτηριστική είναι η παρουσία του στην επιχείρησης της Καλλιπόλεως. Στον Βρετανικό Στρατό αντικαταστάθηκαν μεσούντος του Α’ ΠΠ.

Στην Ελλάδα παραδόθηκαν 40 πυροβόλα από τον Βρετανικό Στρατό κατά τα τέλη του 1917, προκειμένου να ενισχυθεί με βαρύ πυροβολικό το Σώμα Στρατού Εθνικής Αμύνης. Με τα πυροβόλα αυτά δημιουργήθηκε το Σύνταγμα Οβιδοβόλων, των 36 σωλήνων. Το Σύνταγμα αυτό έδρασε και κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Πυροβολικό Στρατιάς – μαζί με τα Ντε Μπανζ.

Φωτογραφίες

Εικόνα 1: Σχηματική Παράσταση του οβιδοβόλου

Εικόνα 26: Σχηματική Παράσταση του οβιδοβόλου

Εικόνα 26: Πυροβολαρχία ταγμένη στο Εσκί Σεχίρ, Απρίλιος του '22.

Εικόνα 26: Πυροβολαρχία ταγμένη στο Εσκί Σεχίρ, Απρίλιος του ’22.

Εικόνα 3: Στοιχείο πυροβολαρχίας που έχει αποσπαστεί στην Ανεξάρτητη Μεραρχία, κατά τη διαδικασία βολή. Εδώ η γέμιση του πυροβόλου

Εικόνα 27: Στοιχείο πυροβολαρχίας που έχει αποσπαστεί στην Ανεξάρτητη Μεραρχία, κατά τη διαδικασία βολή. Εδώ η γέμιση του πυροβόλου

Εικόνα 4: Το παραπάνω πυροβόλο κατά τη σκόπευση. Διακρίνονται δύο άντρες με γεμίσματα στα χέρια

Εικόνα 28: Το παραπάνω πυροβόλο κατά τη σκόπευση. Διακρίνονται δύο άντρες με γεμίσματα στα χέρια

Εικόνα 5: Το παραπάνω στοιχείο κατά την πυροδότηση

Εικόνα 29: Το παραπάνω στοιχείο κατά την πυροδότηση

Εικόνα 6: Σκόπευση του στοιχείου, πιθανότατα για εκπαιδευτικούς σκοπούς, μιας κι εμφανώς δεν εκτελείται βολή.

Εικόνα 30: Σκόπευση του στοιχείου, πιθανότατα για εκπαιδευτικούς σκοπούς, μιας κι εμφανώς δεν εκτελείται βολή.

Εικόνα 7: Οβιδοβόλο Άρμστρογκ στη Μικρά Ασία, σε χιονισμένο τοπίο.

Εικόνα 31: Οβιδοβόλο Άρμστρογκ στη Μικρά Ασία, σε χιονισμένο τοπίο.

Εικόνα 8: Ομοχειρία πυροβόλου Άρμστρογκ σε δράση

Εικόνα 32: Ομοχειρία πυροβόλου Άρμστρογκ σε δράση

Εικόνα 9: Πυροβόλο του τύπου στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας

Εικόνα 33: Πυροβόλο του τύπου στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας

 

Βαρύ Πεδινό Οβιδοβόλο Skoda 15 εκ., Υπόδειγμα 1914/16

Pinax_Skoda_15

Πίνακας 4

Βασικά Χαρακτηριστικά

Πρόκειται για βαρύ οβιδοβόλο με ραβδωτή κάνη, υδροπνευματικό σύστημα οπισθοδρόμησης και κλείστρο σφηνώσεως. Το πυροβόλο ήταν σύγχρονης τεχνολογίας για την εποχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας, στιβαρό και με πολύ καλά βαλλιστικά χαρακτηριστικά.

Το πυροβόλο αναπτύχθηκε μόλις πριν την αρχή του Α’ ΠΠ. Προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις του, μεσούντος του Α’ ΠΠ αναπτύχθηκε βελτιωμένη εκδοχή της αρχικής, η έκδοση M-14/16, με νέα κάννη και νέα πυρομαχικά, που επετύγχανε μεγαλύτερο βεληνεκές. Δεν είναι απολύτως σαφές ποια ακριβώς ήταν τα χαρακτηριστικά της απλής εκδόσεως Μ-14 και ποια αντιστοιχούν στη βελτιωμένη Μ-14/16 – σε κάθε περίπτωση, στον πίνακα αναγράφονται τα χαρακτηριστικά που εκτιμάται ότι αφορούν την έκδοση Μ-14/16.

Το βάρος του εκρηκτικού βλήματος που χρησιμοποιούσε η νέα έκδοση ήταν 42 χλγρ. Θεωρητικά τα παλαιά και τα νέα πυρομαχικά μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και από τις δύο εκδόσεις του πυροβόλου, όμως λόγω της συγχύσεως που προκαλούσαν οι διαφορετικοί πίνακες βολής, στην πράξη χρησιμοποιούνταν μόνον τα αντίστοιχα πυρομαχικά.

Για τη μεταφορά σε σημαντικές αποστάσεις, το πυροβόλο λυόταν σε δύο τμήματα που έλκονταν από έξι ίππους έκαστο.

Παρ΄όλο που ο τύπος αναφέρεται ως «Σκόντα των 15 εκ.«, το πραγματικό διαμέτρημα ήταν 149,1 χλστ. και κατά την αυστροουγγρική συνήθεια στρογγυλοποιούνταν σε εκατοστά.

Ιστορικό

Το οβιδοβόλο M-14 της Skoda αποτέλεσε ένα από τα πιο σύγχρονα πυροβόλα του Αυστροουγγρικού στρατού, καθώς η παραγωγή του άρχισε λίγο πριν από την έκρηξη του Α’ ΠΠ. Στον Αυστροουγγρικό στρατό χρησιμοποιήθηκε από τα συντάγματα πυροβολικού των σωμάτων στρατού.

Κατά τον Α’ ΠΠ, τουλάχιστον δώδεκα πυροβόλα παραχωρήθηκαν από την Αυστροουγγαρία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία δώδεκα πυροβόλα (δηλαδή, είτε το σύνολό τους, είτε, πιθανότατα, ο μεγαλύτερος αριθμός τους) περιήλθαν στην ελληνική πλευρά από τις αποθήκες της Μαγνησίας. Όπως και για τα μικρότερου διαμετρήματος Σκόντα, επετεύχθη η κατασκευή κλείστρων προκειμένου να επιτευχθεί η χρήση τους από τον ΕΣ. Έτσι, τα πυροβόλα αυτά αποτελούσαν το πιο σύγχρονο βαρύ πυροβόλο που κατόρθωσε να διαθέτει η ελληνική πλευρά στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Με μια επιλογή, όμως, που ήταν χαρακτηριστική ένδειξη των ελληνικών αποτυχιών στη Μικρασιατική Εκστρατεία, τα πυροβόλα δε χρησιμοποιήθηκαν καθόλου στη Μικρά Ασία αλλά αποδόθηκαν στην Στρατιά Θράκης προκειμένου να λάβουν μέρος στην επιχείρηση για την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως.

Η ύπαρξη βαρέων πυροβόλων Σκόντα στην κεμαλική πλευρά αποτελεί ένα ερώτημα. Η αρχική πληροφορία για παράδοση δώδεκα πυροβόλων από τους Αυστροούγγρους στους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ, καθώς και η κατοχή δώδεκα πυροβόλων από τον Ελληνικό Στρατό από τις αποθήκες της Μαγνησίας υποδηλώνει κατ΄αρχήν ότι δεν πρέπει να υπήρχαν τέτοια πυροβόλα στην τουρκική πλευρά κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Όμως τόσο η συνεχής αναφορά της ΔΙΣ σε «βαρέα Σκόντα» της τουρκικής πλευράς, όσο και η ύπαρξη ενός Σκόντα των 15 εκ. στο πολεμικό μουσείο της Κωνσταντινουπόλεως μπορεί να σημαίνουν ότι το πυροβόλο υπηρέτησε και στον κεμαλικό στρατό, και ότι ενδεχομένως η παραχώρηση του Α’ ΠΠ αφορούσε μεγαλύτερο αριθμό.

 

Φωτογραφίες

Εικόνα 34: Σχηματική παράσταση του πυροβόλου - πλάγια όψη.

Εικόνα 34: Σχηματική παράσταση του πυροβόλου – πλάγια όψη.

Εικόνα 35: Το πυροβόλο στο μουσείο στρατιωτικής ιστορίας της Βιέννης

Εικόνα 35: Το πυροβόλο στο μουσείο στρατιωτικής ιστορίας της Βιέννης

 

Εικόνα 36: Το πυροβόλο σε υπηρεσία στον Αυστροουγγρικό στρατό κατά τον Α' ΠΠ.

Εικόνα 36: Το πυροβόλο σε υπηρεσία στον Αυστροουγγρικό στρατό κατά τον Α’ ΠΠ.

Εικόνα 37: Πυροβόλο του τύπου, εν υπηρεσία σε αυστροουγγρική μονάδα πυροβολικού, ενώ διασχίζει την νέα γέφυρα της Κωνσταντινούπολης, το 1916.

Εικόνα 37: Πυροβόλο του τύπου, εν υπηρεσία σε αυστροουγγρική μονάδα πυροβολικού, ενώ διασχίζει την νέα γέφυρα της Κωνσταντινούπολης, το 1916.

Εικόνα 38: Πυροβόλο Σκόντα των 15 εξ, εκτιθέμενο στο πολεμικό μουσείο της Κωνσταντινουπόλεως

Εικόνα 38: Πυροβόλο Σκόντα των 15 εξ, εκτιθέμενο στο πολεμικό μουσείο της Κωνσταντινουπόλεως

Εικόνα 39: Το ίδιο πυροβόλο, σε διαφορετική φωτογραφία

Εικόνα 39: Το ίδιο πυροβόλο, σε διαφορετική φωτογραφία

Εικόνα 7: Η μοναδική φωτογραφία του βαρέως Σκόντα εν υπηρεσία στον ΕΣ που κατέστη δυνατό να βρεθεί, προέρχεται από τον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο.

Εικόνα 40: Η μοναδική φωτογραφία του βαρέως Σκόντα εν υπηρεσία στον ΕΣ που κατέστη δυνατό να βρεθεί, προέρχεται από τον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο.

 

46 Responses to Μικρασιατική Εκστρατεία: Ελληνικά Μέσα και Βαρέα Πυροβόλα – Ενημέρωση

  1. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Θερμές ευχαριστίες στον φίλο Αχέροντα για τις παρατηρήσεις και τις πληροφορίες που μας έδωσε για την ανάρτηση αυτήν.

  2. Ο/Η .+- λέει:

    Εξαιρετικο αρθρο.

    Τα παραπανω πυροβολα μαζι με τα σκοντα των 150χλς απο λαφυρα, αποτελεσαν την περιοδο 1917-1925 τα μοναδικα βαρεα πυροβολα (δεν υπαρχει αναφορα για τα σκοντα των 150χλς του Δ’ΣΣ(πρωην Στρατια Θρακης) !) μεχρι την αγορα των γνωστων σναϊντερ των 85/105/155χλς απο των Παγκαλο το 1925-26.

    Θα ηθελα να συμπληρωσω οτι και τα Γαλλικα των 120χλς αποκτηθηκαν το 1917 σαν μερος της βοηθειας για τον επανεξοπλσιμο του ΕΣ για την συμμετοχη του στον Α’ΠΠ. απο οσα γνωριζω συγκροτησαν μοιρες βαρεως πυροβολικου για το καθενα απο τα 3 ΣΣ (Εθνικης αμυνας, Α’, Β΄) που συμμετειχαν στον Α’ΠΠ, με την παρουσια 1 μρ των 12 σωληνων για καθε τυπο για καθε ΣΣ. Μαζι με τα Βρεττανικα αποχτηθηκαν και τα ρυμουλκα φορτηγα τους, ενω για τα γαλλικα χρησιμοποιηθηκαν ιπποι αντι για τα αρχικα προβλεπομενα φορτηγα βρεταννικης προελευσης. Οι φωτογραφιες του αρθρου, της περιοδου της μικρασιατικης, δειχνουν την παρουσια φορτηγων σε ρολο ρυμουλκων που ειναι παντελως δημοσια αγνωστη η παρουσια τους στις ταξεις του ΕΣ.
    Κατα την διαρκεια της μικρασιατικης ολα τα γαλλικα των 120χλς και το πολυ 24 οβιδοβολα χρησιμοποιηθηκαν στην Ασια: 12 στο νοτιο συγκροτημα, 12 στο βορειο συγκροτημα (περιοδος ανοιξη-καλοκαιρι του 1922), ενώ τα τελευταια 12 ηταν στο Δ’ΣΣ μαζι με τα σκοντα των 150χλς για την πιθανη καταληψη της Κων/ολης.

    Επι της ευκαιριας, ποτε μια αναρτηση και για το σωμα των αυτοκινητων της εποχης;

    .και-

  3. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Eὐχαριστῶ τον Βέλισάριο για την φιλοφρόνηση,ἄν και δέν συνεισέφερα παρά μόνο κάποιες πληροφορίες για το Σκόντα του 16 κυρίως,με κάνει να αἰσθάνομαι ὅτι προσέφερα και ἐγώ «κάτι τις».
    Στην πραγματικότητα,εἶναι μία σύμπτωση,ἐπειδή το Σκόντα του 16 και γενικῶς τα Σκόντα με ἐρέθιζαν ἀπό παληά,και ἰδίως τα ὀρειβατικά.
    Τώρα,κάτι που δέν θυμήθηκα να πληροφορήσω τον Βελισάριο σχετικά με το ὑπ.16,εἶναι αὐτή ἡ ἰδιαιτερότητα με την λύση του π/β και συγκρότηση τριῶν ἀμαξιδίων.
    Μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ὅτι δέν ἔχει πολύ νόημα για ὀρειβατικό αὐτή ἡ πολυπλοκότητα.
    Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι το «ορειβατικό» ἑν προκειμένω ἔχει περισσότερο την ἕννοια του «ἀλπικοῦ».
    Ἐκεί,στις Ἄλπεις,ὑπάρχουν ἀρκετές ὀρεινές ὀδεύσεις,ἀρκετά βατές σε σύγκριση με τα μονοπάτια στην νότια χερσόνησο του Αἶμου,και εἶναι μερικῶς ἀμαξιτές,ἀλλά στενές.
    Για τον λόγο αὐτόν,οἱ Αὐστροούγγροι σκέφτηκαν να ἀξιοποιήσουν π/β πεδινῶν προδιαγραφων και διαμετρήματος 10 ἑκατοστῶν (ἀντικειμενικά 104 χιλιοστῶν),ὥστε να ξεπεραστεί ἡ μικρή ἰσχύς των καθεαυτό ὀρειβατικῶν των 7 και 7,5 ἑκατοστῶν.
    Ἔτσι,σκοπίμως προέκριναν την συγκρότηση ἀμαξιδίων μικροῦ πλάτους,με μικρό μετατρόχιο ἀλλά και μικρῆς διαμέτρου τροχούς,για σταθερότητα,και ἐπίσης,τα κτήνη ἐλάσεως στοιχιζόταν κατ᾿ἀκολουθίαν,δηλαδή το ἕνα μετά το ἄλλο και ὅχι το ἕνα δίπλα στο ἄλλο,για να μήν δυσχεραίνεται ἡ κίνηση.
    Προσωπικά,πολύ ἀμφιβάλλω ἄν δύο ἤ ἀκόμη και τρία ὑποζύγια μποροῦσαν να ἔλξουν το ἀμαξίδιο των 500 τόσων χιλιογράμμων στις ἀνωφέρειες των Ἄλπεων,ἀλλά οἱ Αὐστριακοί σκεφτόταν μέχρι και για λυόμενο ὀβιδοβόλο των 15(!) ἑκατοστῶν περί το τέλος του Α΄ΠΠ.
    Στην Μικρά Ἀσία πάντως,τα Σκόντα του 16 μᾶλλον ρυμουλκοῦντο ἑνιαία,ἀφου στα ὀρεινά ἦταν δώρον ἄδωρον ἡ λύση των ἀμαξιδίων,ἑνῶ στα πεδινά ἀπλῶς προσέθεταν βάρος.
    Στο βιβλίο του «Ἀνεξάρτητος Μεραρχία,ἡ κάθοδος των νεωτέρων Μυρίων»,ὁ συγραφέας,τότε λοχαγός ΠΒ Δημήτριος Ἀμπελᾶς,ἀναφέρει ὅτι κατά τον ὑποχωρητικό ἀγώνα της Μεραρχίας ἕνα ἀπό τα Σκοντα παρουσίασε βλάβη στους ρυμούς των τροχῶν,και -με πόνο ψυχῆς-ἑγκατελείφθη,ἔχοντας ὑποστεί ἀχρήστευση,ἀφαίρεση κλείστρου προφανῶς.
    Ἀπό την περιγραφή συμπεραίνεται ὅτι το π/β ρυμουλκείτο ἑνιαίο.
    Τα ὑπόλοιπα 7 Σκόντα της Ἀνεξάρτητης πέρασαν μαζί με την Μεραρχία στην Λέσβο.
    Ἡ 28η Ὁκτωβρίου τα βρήκε στις τάξεις της VIIΙ MΠ στην ἑλληνοαλβανική μεθόριο.
    Ἐδῶ ὅμως ἑντοπίζεται ἕνα παθάκι του κατά τα ἄλλα ἐξαίρετου π/β,ὅτι το μικρό μέγεθος των τροχῶν και το μικρό μετατρόχιο εἴχαν ὡς συνέπεια την καταπόνηση των ρυμῶν,ἀφοῦ οἱ τροχοί ἔπεφταν βαθειά στις ἀνωμαλίες με ὅτι κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
    Για τον λόγο αὐτόν,μετά τον Α΄ΠΠ,πολλοί χρήστες προσάρμοσαν στο ὑπ.1916 το σύστημα κυλίσεως και το ἀσπίδιο του ὑπ.1914/19,(για να χωράνε οἱ μεγαλύτεροι τροχοί του πεδινοῦ) και το ρυμουλκοῦσαν ὡς κοινό πεδινό,ἀλλά με την ἀπαράμιλλη ἀνύψωση των 70° ἕναντι 48° του ὑπ.14/19.
    Τα τροποποιημένα ὀρειβατικά ξεχωρίζουν ἀπό τους χαρακτηριστικούς γυγγλίμους στο κάτω μέρος
    του κιλίβαντος,ἐκεί ὅπου προσαρμοζόταν ἀξόνιο κυλίσεως μετατρέποντας τον σε ἀμαξίδιο.

  4. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Και το ρυμουλκό FWD

    Ρυμουλκό FWD

    και μαζί με το Armstrong των ἕξη δακτύλων

    με το armstrong των 6''

  5. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Μπράβο παιδιά και πάλι,
    Μερικά πρόσθετα στοιχεία.
    Σε σχέση με τα Škoda 105mm, ο ΕΣ διέθετε τουλάχιστον 37 μονάδες, εκ των οποίων 28 αφαιρεθείσες από τις αποθήκες της Μαγνησίας το 1920 και 9 από λάφυρα κατά τις επιχειρήσεις. Συνολικά από αυτά, χρησιμοποιήθηκαν 28 μονάδες. Η Ι Μοίρα συγκροτήθηκε στις αρχές του 1920, η ΙΙ μεταξύ Απριλίου-Μαΐου 1920 στην Αθήνα. Η ΙΙΙ σύμφωνα με τον διοικητή της, συγκροτήθηκε στις αρχές Αυγούστου 1921 στην Προύσσα. Σε χρήση με τον ΕΣ, χρησιμοποιούσαν βλήματα, βολιδοφόρα, μικτά και εκρηκτικά. Αρχικά επειδή ο αριθμός των διαθεσίμων βλημάτων ήταν περιορισμένος, έγινε μελέτη και κατέστη δυνατή η χρησιμοποίηση βλημάτων Krupp 105mm, ενώ ακολούθησε και προμήθεια βλημάτων Škoda 105mm από το εξωτερικό.
    Για τα 6ιντζα, αναφέρεται ότι απαιτείτο συνεχής εργασία 10 ωρών για να είναι έτοιμα προς βολή, ενώ σε περίπτωση που απαιτείτο μεγάλη εκσκαφή και το έδαφος παρουσίαζε δυσκολίες, μπορούσε να διαρκέσει 2 ημέρες! Το βάρος του πυροβόλου με το προλκαίο έτοιμο για πορεία είχε βάρος 4,2 τόννους. Η μέγιστη γωνία ανύψωσης ήταν 38 μοίρες και επιτυγχάνετο βεληνεκές 7.200 μέτρων με την χρήση 4ου γεμίσματος. Η χρήση όμως του 4ου γεμίσματος αποφεύγετο γιατί προκαλούσε βλάβες που διέκοπταν πλήρως την βολή εξαιτίας θραύσης της κλίνης, του χαληνωτηρίου, του βραχέου διπόλου κ.λπ. Καλά εκπαιδευμένο πλήρωμα μπορούσε να επιτύχει 2 βολές ανά λεπτό. Σε χρήση ο ΕΣ πρέπει να διέθετε μόνο τα βλήματα βάρους 45 κιλών. Η δραστικότητα των βλημάτων ήταν μεγάλη και τα θραύσματα εκτοξεύοντο σε ακτίνα άνω των 800 μέτρων.

  6. Ο/Η .+- λέει:

    @Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:05/18/2015 στο 21:41
    Περα απο τις γνωστες 3 μρ των 8 σκοντα των 105χλς μοιρασμενες στα 3 ΣΣ της Στρατιας, γνωριζεις που κατεληξαν τα υπολοιπα;
    Τελικα απο τα 37 επεζησαν μονο τα 7!
    .και-

  7. Ο/Η .+- λέει:

    Πολωνικες βελτιωσεις στα Γαλλικα των 120χλς κατα την διαρκεια του μεσοπολεμου:

    http://derela.republika.pl/120mm_wz78-09-31.htm

    Ο ΕΣ σε αντιθεση με αλλα κρατη απεφυγε σχεδον παντα να τροποποιησει τα πυροβολα που ειχε στην κατοχη του για να βελτιωσει τις βαλιστικες επιδοσεις, την ευκολια μετακινησης, και να επυμηκεινει την διαρκεια ζωης με μοναδικη εξαιρεση τις μετατροπες στα πεδινα κρουπ των 75χλς και αυτο μαλλον οχι σε ολα το 1930 περιπου. Για παραδειγμα Οι Αμερικανοι ειχαν εξελιξει το Γαλλικο Μ1897 διαχρονικα σεδιαφορετικα υποδειγματα (Μ1897Α1 μεχρι Α4 το τελευταιο).

    Το 1919 δεν «σηκωσαν» πυροβολα απο λαφυρα μετα το τελος των εχθροπραξιων απο την Βουλγαρια, την Αυστροουγγαρια, για να ενισχυσουν το Ελληνικο πυροβολικο. Δεν υπαρχουν ενδειξεις οτι εκαναν καποια προσπαθεια προς αυτην την κατευθυνση. Γνωριζετε κατι εσεις;

    .και-

  8. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Καλησπέρα φίλε .+-
    Δεν είναι γνωστό που κατέληξαν τα υπόλοιπα των 37 Škoda 105mm, εκτός των 28 που χρησιμοποιήθηκαν στις 3 μοίρες. Το πιθανότερο είναι να παρέμειναν σε αποθήκευση εξαιτίας ελλείψεων και φθορών που δεν καθιστούσαν δυνατή την αξιοποίησή τους.
    Το γεγονός ότι ο ΕΣ δεν ασχολήθηκε με την ανακατασκευή/μετασκευή/εκσυγχρονισμό υλικού σε συστηματική βάση, απλά οφείλεται στην ιστορική διαπίστωση ότι ποτέ ως κράτος δεν δώσαμε προτεραιότητα στην πολεμική παρασκευή.
    Μετά την λήξη του Α΄ ΠΠ είναι γεγονός ότι η ελληνική πλευρά δεν έδειξε να ασχολείται με την παράδοση σε αυτήν οπλισμού των αντιπάλων, όπως έπραξαν οι άλλες χώρες. Ούτε καν δεν σκέφθηκαν να παραλάβουν λάφυρα ώστε μετά να τα πωλήσουν και να έχουν κάποιο κέρδος. Ίσως έπαιξε ρόλο το πρόσφατο του επανεξοπλισμού από τους Συμμάχους.
    Πάντως το τραγικό είναι ότι η ελληνική πλευρά δεν φαίνεται να ασχολήθηκε ούτε με την παράδοση σε αυτήν, ελληνικού οπλισμού που είχαν έλθει στην κατοχή των διαφόρων αντιπάλων αλλά και συμμάχων. Π.χ. έχετε δει πουθενά να γράφει κανείς για την επιστροφή στην Ελλάδα του οπλισμού (φορητού και Πυροβολικού) που είχαν αρπάξει οι Βούλγαροι; Υποτίθεται ότι το Δ΄ ΣΣ που «φιλοξενήθηκε» στο Γκέρλιτς είχε οπλισμό μαζί του (φορητό και Πυροβολικό). Θεωρείται αυτονόητο ότι όταν επέστρεψε το προσωπικό στην Ελλάδα, επέστρεψε με τον οπλισμό, αλλά πουθενά δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να συνηγορεί σε αυτό.
    Το δράμα ήταν με τα τυφέκια Μάνλιχερ (αλλά και τον άλλο οπλισμό που κατέσχεσαν οι Αγγλογάλλοι). Γνωρίζουμε ότι ο ΕΣ είχε παραλάβει πριν τον Α΄ ΠΠ κάπου 160.000 Μάνλιχερ. Πως εξηγείται ότι το 1921 είχε στην διάθεσή του κάπου 60-70.000;
    Δεν συζητάμε για θέματα υψηλής πολιτικής όπως το φιάσκο με το υπό ναυπήγηση καταδρομικό μάχης ΣΑΛΑΜΙΣ, το οποίο ενώ η ηγεσία του Ναυτικού ζητούσε να καταγγελθεί η σύμβαση, η πολιτική ηγεσία δεν φρόντισε να θέσει το θέμα επίσημα στην Διάσκεψη των Πρεσβευτών στο Παρίσι ώστε να τελειώσει επίσημα το θέμα, αφού εκεί ο κάθε πικραμένος ζήταγε ό,τι ήθελε εις βάρος της Γερμανίας. Ο Ναύαρχος Καββαδίας κάνει σχέδια του τι πλοία θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει, αλλά το θέμα είναι (για να είμαστε και δίκαιοι), πως μετά την λήξη του πολέμου, μόνο για εξοπλισμούς δεν μπορείς να κατηγορήσεις την ελληνική πολιτική ηγεσία ότι έπρεπε να φροντίσει (δεν υπήρχαν και χρήματα) ενώ δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθεί η Μικρασιατική Εκστρατεία που θα ακολουθούσε. Ωστόσο, απ’ ό,τι φαίνεται οι παραλείψεις της ήταν σοβαρές.

  9. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+- & Κ/Δ ΚΒ

    Κατ᾿ἀρχήν,ὅντως ἑνδιαφέρουσα ἡ παραπομπή στις πολωνικές βελτιώσεις.
    Ὅμως,ἡ ἀξιοποίηση των Ντε Μπάνζ,ὅπως ἔγινε,στηρίχθηκε στην διαθεσιμότητα των κυριευμένων Σνάϊντερ Ρωσσίας ὑπ.1909 και 1910,των 152 χλσ,στα ὁποία μεταμοσχεύθηκε ὁ σωλήνας του Ντε Μπάνζ,ἀφοῦ ἀφαιρέθηκε ὁ ἀρχικός.
    Στην Ἑλλάδα δέν ὑπήρχε ἀνάλογη διαθεσιμότητα κιλλιβάντων,ἑνῶ και ἡ ἀγορά νέων θα κόστιζε ἀρκετά.
    Προφανῶς,ἡ ἀγορά νέων πυροβόλων ὅπως το δισκελές Σνάϊντερ ὑπ.1925/27 των 105,ἦταν ἡ πρακτικώτερη λύση,τα δέ Ντε Μπάνζ…ἄστα να ὑπάρχουν.
    Για το πεδινό Π/Β θα πρέπει να ἐπισημανθεί ὅτι κατά τον Μεσοπόλεμο ὁ Ε.Σ ἔκρινε ὅτι δέν τον ἑνδιέφερε.
    Ἄν παρατηρήσει κανείς τις ἀγορές της ἐποχῆς,ἀγοράστθηκαν π/β ὅλων των κατηγοριῶν,ἐκτός πεδινῶν.
    Αὐτό,ἐπειδή εἴχε προκριθεί ἡ ἐπικέντρωση στο ὀρειβατικό,ὡς μεραρχιακό,και στο βαρύ ὡς γενικῆς ὑποστηρίξεως.
    Για τα Κρούππ των 75 δέ,ὑποψιάζομαι ὅτι το κύριο ἐνδιαφέρον ἦταν να ἀποκατασταθοῦν βλάβες ἤ ἑλλείψεις,καθώς και να διαρρυθμισθοῦν για να βάλλουν το γαλλικό πυρομαχικό,και ὅχι να ἀναβαθμισθοῦν ὡς προς τις ἐπιδόσεις ἤ την εὐχρησία.

    Τα ἑλλείποντα Μάννλιχερ στην Μ.Ε δέν ἦταν μόνο λόγω των «συμμαχικῶν» κατασχέσεων,ἀλλά και διαχειριστικῆς ἀνεπάρκειας,καθώς ἀρχικῶς,και μέχρι το 1920 δέν θεωρείται (στην πράξη) ὅτι διεξάγεται ἐκστρατεία,ἀλλά κάτι σε «εἰρηνευτική ἐπιχείρηση».
    Μέχρι το 1914 εἴχαν παραληφθεί 190.069 Μάννλιχερ (Χ.Ζ.Σαζανίδη «Τα ὅπλα των Ἑλλήνων»),ἑνῶ οἱ ἀπώλειες του Ε.Σ σε ὁπλισμό την συγκεκριμένη περίοδο εἶναι ἀμελητέες.
    Οἱ Ἀγγλογάλλοι ἀπαίτησαν την κατάσχεση 40.000 με 220 φυσίγγια ἀνά ὅπλο,ἀλλά ἡ τότε κυβέρνηση φυγάδευσε τον Στρατό με το ὑλικο του στην Πελλοπόνησο(δέν ὑπάρχει ἐπίσημη καταγραφή των κατασχεθέντων,ἀπ᾿ὅτι ἔχω ὑπόψιν,σύν τα του Δ΄ΣΣ,αγνωστο πόσα ἀκριβῶς).
    Μετά την Καταστροφή,διασώζονται 104.000,με ἄγνωστο,ἀλλά πάντως ὅχι εὐκαταφρόνητο ἀριθμό να ἔχει ἀπωλεσθεί κατά την ὑποχώρηση.
    Ἡ διευθέτηση του ὁπλισμοῦ πεζικοῦ ἀρχίζει πρακτικῶς μετά την ἐαρινή ἐπίθεση του 1921,ὅταν συγκεντρώνονται στην ἠπειρωτική Ἑλλάδα (Ε.Υ.Π Πρέβεζας και Θράκης) 7.000 Μάννλιχερ,20.000 Γκρᾶ,και 60.000 Μάουζερ και ἀποστέλλονται στην Μικρασία,ὅπου στις 13-3-1921,ἡ Στρατιά διαθέτει πλεόνασμα στην Σμύρνη 8.757 τυφέκια και 648 ἀραβίδες,και στην Κίο 3.777 τυφέκια Μάννλιχερ.
    Την ἕλλειψη Μάννλιχερ την προκαλοῦσε σε ἕναν βαθμό ἡ χορήγηση Μάννλιχερ σε μονάδες ἐκτός πεζικοῦ,ὅπως Π/Β,Μεταγωγικῶν,Μηχανικοῦ κ.λ.π.
    Ὅταν ἔγινε ἐξορθολογισμός της κατανομῆς ὁπλισμοῦ,σε ὅλες τις μεραρχίες πλήν VII και IX,το πεζικό τυποποίησε τον ὁπλισμό με Μάννλιχερ στους λόχους τυφεκιοφόρων και Λεμπέλ ἤ Μάουζερ (ἀναλόγως με το διαμέτρημα των χρησιμοποιουμένων πολυβόλων),στους λόχους πολυβόλων/διοικήσεως.
    Γεγονός εἶναι ὅτι στην Μικρά Ἀσία πολεμήσαμε με το ἕνα χέρι στην τσέπη,και δέν κάναμε την προσπάθεια ἑγκαίρως,οὔτε με ὅλες τις δυνάμεις που μποροῦσαμε να διαθέσουμε.
    Ἀδιαφορήσαμε,ἀμέσως μετά τον Α΄ΠΠ,ὅταν ἔβρεχε εὐκαιρίες,(ὅπως πρίν κάποια χρόνια ἔβρεχε Λέοπαρντ..),να διεκδικήσουμε λάφυρα και λεία πολέμου,διότι ὁ Ε.Βενιζέλος ἀπαξιοῦσε να ἑνοχλήσει τους «Συμμάχους» με …μικροπρέπειες,δώσαμε ὅλον τον χρόνο στον Κεμάλ να ἐδραιωθεί,και ἀποδειχθήκαμε ὅπως συνήθως «ἰδανικοί και ἀνάξιοι ἐρασ…ιτέχνες».

  10. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητοί φίλοι,

    Ευχαριστούμε (έστω και με κάποια καθυστέρηση) για τα καλά λόγια.

    Η παρουσίαση των τύπων των πυροβόλων του ΕΣ αποφασίστηκε τελικά να συμπληρωθεί και με την παρουσίαση των βαρέων Σκόντα.

    Σε ένα ερώτημα που έθεσε ο φίλος .+- σχετικά με τα αυτοκίνητα της εποχής, να επαναλάβουμε το βασικό πλαίσιο της παρουσίασης: Οι αναρτήσεις εδώ καθώς και ο ιστότοπος mikrasiatikhekstrateia.gr αποτελούν μια προσπάθεια παρουσίασης της στρατιωτικής ιστορίας της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η παρουσίαση του εξοπλισμού των αντιπάλων δεν έχει σαν στόχο τη μουσειακή ή τεχνολογική παρουσίαση των τύπων, αλλά απλά την κατανόηση των μέσων που διέθεταν οι αντίπαλοι και πως αυτά επηρέαζαν τη στρατιωτική τους ισχύ. Έτσι, η παρουσίαση των εξοπλισμών ξεκίνησε από το πυροβολικό, που αποτελούσε το μεγαλύτερης σημασίας μέσον, και θα συνεχιστεί, μακροπρόθεσμα, σε άλλες κατηγορίες εξοπλισμού, με προτεραιότητα ανάλογα με τη σημασία του μέσου. Ήδη, η παρουσίαση (και κυρίως ο εντοπισμός) των μέσων πυροβολικού της τουρκικής πλευράς κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία είναι ένας μικρός εφιάλτης – ή άλυτο πρόβλημα. Και η επόμενη κατηγορία προς παρουσίαση είναι τα αεροσκάφη των αντιπάλων. Όμως, καθώς η έρευνα και η παρουσίαση του υλικού γίνεται ταυτόχρονα με την έρευνα και τη σύνταξη κειμένων για άλλες ενότητες, έχει τους ρυθμούς της.

    Σε κάθε περίπτωση, η συνεισφορά πληροφοριών των φίλων του ιστολογίου είναι εξαιρετικά πολύτιμη, προσβλέπουμε σε αυτήν, και η επιθυμία μας είναι να διευρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.

  11. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Φίλε .+- που έχεις βρει ότι μετά την Καταστροφή διασώθηκαν 104.000 Μάνλιχερ; Όταν στρατηγοί και υπουργοί μιλάν για 60-70.000 Μάνλιχερ, δεν μιλάν για το αν ήταν σε βοηθητικές υπηρεσίες ή στην α’ γραμμή. Μιλάν για το γενικό σύνολο.

  12. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Συγγνώμη, το παραπάνω ερώτημα απευθύνεται στον ΑΧΕΡΟΝΤΑ

  13. Ο/Η Christos λέει:

    @ Κ/Δ ΚΒ
    στον τόμο της ΔΙΣ “Εφοδιασμοί Στρατού εις Υλικά Οπλισμού Πυρομ/κών Πυρ/κου Πεζικού 1940-1941″, έκδ. 1982, σελ. 4, γράφει πως ΜΕΤΑ την μικρασιατική καταστροφή καταγράφονται 96.050 τυφέκια Μάνλιχερ-Σενάουερ των 6,5 χιλ και 8.650 αραβίδες Μάνλιχερ-Σενάουερ. Κάποιος θα μπορούσε να προσθέσει και τα Μάνλιχερ των 8χιλ (βουλγαρικά;) που ανέρχονταν σε 16.000 τυφέκια και 700 αραβίδες.

  14. Ο/Η .+- λέει:

    @Ο/Η Βελισαριος λέει: 05/20/2015 στο 13:06
    Η ερωτηση μου στα αυτοκινητα της εποχης (μηχανοκινητα και μη) εχει να κανει περισσοτερο με τις μεταφορικες δυνατοτητες της επιμελητειας. Εαν παρατηρησεις, ενδεικτικα, για παραδειγμα στην εκστρατεια προς τον Σαγγαριο ενα απο τα φαινομενα που εμφανιστηκε ηταν ακριβως το προβλημα ανεφοδιασμου της Στρατιας. διαβασα οτι εφτασαν στο σημειο να μοιραζονται τα πυρομαχικα του ατομικου οπλισμου μεταξυ μεραρχιων πεζικου εξαιτιας των ελλειψεων (βλεπε συγκεκρημενα ΔΙΣ «ανεφοδιασμοι και μεταφορες κατα την μικρασιατικη εκστρατεια 1919-1922»). Εχω παρατηρησει οτι τελικα η Στρατια Μ. Ασιας δεν χρησιμοποιησε ολα τα διαθεσημα μεσα (φορτηγα, ρυμουλκα, υγειονομικα κλπ) που υπηρχαν, ουτε εκεινα που αποκτηθηκαν κατα την διαρκεια της. Ειναι ενδεικτικη η περιπτωση με τα ρυμουλκα πυροβολικου FWD (βλεπε το σχολιο του Αχερωντα) που οσα χρησιμοποιηθηκαν (μαλλον οχι ολα τα διαθεσημα) δεν επαρκουσαν για το συνολο του βαρεως πυροβολικου και χρησιμοποιηθηκαν και βοδια ή αλογα ελξεως για αυτον τον σκοπο. Το προβλημα της επιμελητειας, και της επαρκειας εφοδιασμου των σχηματισμων, επαναληφθηκε παλι και το χειμωνα του 1940-41.
    μια αλλη ερωτηση σε οτι αφορα τα βαρεα υπροβολα: Υπαρχει αναφορα για 6 αρμστρονγκ των 105χλς αγνωστου υποδειγματος. Επισης και για 4 Κρουπ των 150χλς που επεζησαν της Μικρασιατικης (βλεπε οπως ποιο πανω ΔΙΣ «Εφοδιασμοί Στρατού εις Υλικά Οπλισμού Πυρομ/κών Πυρ/κου Πεζικού 1940-1941»).
    Εχει καποιος καποιες συμπληρωματικες πληροφοριες για αυτα; Εαν υπηρχαν απο νωρητερα, οπως νομιζω οτι συνεβη, αλλα δεν γνωριζω εαν ηταν αξιοποιησημα, και με δεδομενο το προβλημα που υπηρχε, τα Κρουπ τοσο εκεινα τα 4 των 150χλς οσο και εκεινα τα 5 των 105χλς θα ηταν πολυτιμα.
    .και-

  15. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @Κ/Δ ΚΒ
    « Όταν στρατηγοί και υπουργοί μιλάν για 60-70.000 Μάνλιχερ, δεν μιλάν για το αν ήταν σε βοηθητικές υπηρεσίες ή στην α’ γραμμή. Μιλάν για το γενικό σύνολο.»
    Ὅταν ὅμως βάσει ἐπισήμων στοιχείων διασώζονται 104.700 Μάννλιχερ,χώρια πόσα χάθηκαν,ἔ,κάτι εἶναι σάπιο στο βασίλειο της Δανημαρκίας (του Νότου).

    @Christos
    Τα 96.050 τυφέκια και οἱ 8.650 ἀραβίδες Μάννλιχερ εἶναι Μάννλιχερ- Σενάουερ ἀποκλειστικά.

  16. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Φίλε ΑΧΕΡΟΝΤΑ και Christo,
    Προσοχή. Τα 104.700 Μάνλιχερ, καταγράφονται το 1940, όχι το 1923. Μετά την Καταστροφή, διασώθηκαν κάπου 60.000 και ως το 1940 είχαν γίνει πολλές προσπάθειες για να αναπληρωθούν οι απώλειες. Έτσι με διάφορα απάρτια που είχε η υπηρεσία, συναρμολογήθηκαν μερικές χιλιάδες. Με αγορά άλλων ανταλλακτικών και απαρτιών από Αυστρία, συναρμολογήθηκαν ακόμα μερικές χιλιάδες. Όλα αυτά μεταξύ 1923-1940 κι έτσι φτάσαμε στα 104.700 το 1940. Αυτό που γράφει η ΔΙΣ για 104.700 ΜΕΤΑ την Καταστροφή, είναι ατυχής έκφραση, αφού το ΜΕΤΑ αφορά το έτος 1940, οπότέ τόσα είχε διαθέσιμα ο ΕΣ (από τα παλιά, χώρια της παραγγελίας του 1925 για 100.000 καινούργια).

  17. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @Κ/Δ ΚΒ
    Με ξενίζει,φίλε μου ἡ προσἐγγιση σου,ἰδίως ὡς προς την αἴσθηση του χρόνου.
    Ἐξηγοῦμαι:οἱ ἑντιμώτατοι κύριοι που ἀναφέρεις,δήλωναν ἕλλειψη Μάννλιχερ ἀμέσως μετά τις ἐαρινές ἐπιχειρήσεις του 1921,ἀλλά τον Ἰούνιο 1921 ἔχει ἐπιτευχθεί ἡ τυποποίηση ὁπλισμοῦ Μάννλιχερ στο πεζικό 11 μεραρχιῶν (θαῦμα,θαῦμα!).
    Στην ὑποχώρηση χάνεται ἕνα μεγάλο μέρος του ὁπλισμοῦ αὐτοῦ,μαζί με τους φέροντες σε πολλές περιπτώσεις,ἀλλά τα ἐπίσημα στοιχεία δίνουν 104.700 ὅπλα μετά την Καταστροφή,και ὅχι το 1940,οὔτε το 1935,ὅταν ἔγινε ἡ πρώτη μεγάλη ἀπογραφή,ἀλλά πρίν την παραγγελία Πάγκαλου(100.000 ὑπ.1903/14/27 Breda).
    Ἐσύ ἐπιμένεις ὅτι τα ὅπλα ἦταν ὅσα εἴχαν θεωρηθεί ὅτι ἦταν τον Μάρτιο του 1921,παραβλέποντας τις δύο ἐξελίξεις που μεσολάβησαν,δηλαδή την τυποποίηση του Ἰουνίου,και τις ἐπακόλουθες ἀπώλειες (Σαγγάριος,Ἄγκυρα,κατάρρευση),και ἀμφισβητώντας τους ἀριθμούς της ΔΙΣ,σάν να πρόκειται για κριτική ἐπιχειρήσεων,ὅπου χωροῦν διαφορετικές ἀναγνώσεις.
    Ἀκόμη,με ἀφετηρία τα 60-70.000 ὅπλα,δέν μπορείς να φτάσεις τις 104.000 (που εἶναι ἐπαναλαμβάνω ὁ ἀριθμός που δίδεται για την περίοδο πρίν την παραγγελία Πάγκαλου,που ἤθελε να παραγγείλει 250.000,τελικά 100.000 με ἄλλες 100.00 ὡς προαίρεση,ὥστε να ὑπάρχουν 350.000 Μάννλιχερ,ἀρκετα για τον ἐπιστρατευόμενο Ε.Σ των 5 Σ.Σ),ἀπλῶς συναρμολογώντας ἀπάρτια,διότι κάθε ὅπλο με ἐλάττωμα θεωρείται ἄχρηστο,και για να βγάλεις ἕνα εὔχρηστο ἀπό διευθέτηση,χρειάζεσαι τουλάχιστον 6 ἤ 7 ἀχρηστευμένα,και αὐτό ὑπό την προϋπόθεση ὅτι θα πάσχουν το καθένα και ἀπό ἄλλη αἰτία,π.χ το ἕνα ἀπό κάννη,το ἄλλο ἀπό σχαστηρία,το ἄλλο ἀπό ξηστό,ἀπό κλισιοσκόπιο,κινητό οὐραίο,σκανδάλη,κ.ο.κ.
    Το οἰκονομικώτερο εἶναι να παραγγείλεις τα ἀνταλλακτικά για να ἀποκαταστήσεις τα ὅπλα ἕνα προς ἕνα,ἄν εἶναι ὁπλισμός ἐπίκαιρος και ὅχι παρωχημένος (π.χ Γκρᾶ),ἤ πρόχειρος,(π.χ λάφυρα ἀσύμβατα,ἤ ἀνεπιθύμητα).
    Ἐπειδή ὅπως εἶναι γνωστό τα Μάννλιχερ ἀποτέλεσαν την βάση του πρώτου μετά την Μικρασία ἐξοπλιστικοῦ προγράμματος πεζικοῦ,εἶναι φυσιολογικό ὅτι ἐπελέγη ἡ ἐπισκευή και ἀποκατάσταση για τα ἤδη διαθέσιμα.
    Το 1930 παραγγέλθηκαν 25.000 ἀραβίδες ὑπ.1903/14/30 Steyr,και το 1935 τα Μάννλιχερ-Σενάουερ συμποσοῦνται σε 229.000.
    Αὐτά εἶναι τα στοιχεία,και νομίζω ὅτι ἀνωτέρω τα τεκμηριώνω ἐπαρκῶς.

  18. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Φίλε ΑΧΕΡΟΝΤΑ έχεις κάνει αρχειακή έρευνα ή βασίζεσαι στο βιβλίο της ΔΙΣ;

  19. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Φίλε Κ/Δ ΚΒ δέν ἔχω κάνει ἀρχειακή ἔρευνα,βασίζομαι στην ΔΙΣ και στο βιβλίο «Τα ὅπλα των Ἑλλήνων»,ὅπως προανέφερα.
    Ὁ συγγραφέας του ἀνωτέρω μᾶλλον ἔχει κάνει ἀρχειακή ἔρευνα ὁ ἴδιος,καθώς παραθέτει βασιλικά διατάγματα και συμβάσεις που ἀφοροῦν το Γκρᾶ,το Μάννλιχερ,και το Σβαρτζλόζε.
    Δέν θα ἀναφέρω ὡς πηγές περιοδικά και μονογραφίες,ἀλλά και ἐκεί οἱ ἴδιοι ἀριθμοί δίνονται.

  20. Ο/Η .+- λέει:

    @ΑΧΕΡΩΝ

    Θα μου επιτρεψεις να συμπληρωσω σχετικα με τα Μανλιχερ του ΕΣ, οτι το 1929 περιπου, εγιναν διαπραγματευσεις μεταξυ Ελλαδας Τουρκιας για ανταλλαγη οπλισμου μεταξυ τους. Απο τα λιγα που ειναι γνωστα συμπεριλαμβανονταν και τα μανλιχερ. αυτο μαλλον ειναι και η αιτια για τα διαφορετικα μεγεθη που εμφανιζονται. Τωρα, ποσα ακριβως συμφωνηθηκε οτι θα ανταλλασσονταν δεν το ξερω.

    .και-

  21. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Αὐτό με τις ἑλληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για ἀνταλλαγή ὁπλισμοῦ,δέν καλύπτεται με σαφήνεια,δηλαδή δέν ἀναφέρονται χειροπιαστές ἀνταλλαγές ἀπό κανέναν.
    Μᾶλλον κάτι σάν τα ΜΟΕ ἐπί των ἡμερῶν μας:ἀναμασοῦνται κάθε τόσο,ἀλλά μέχρι ἐκεί.
    Ἴσως πάλι ἦταν ἀκριβῶς κάποιες συμβολικές ἀνταλλαγές,ὅπως κάτι για κάποια Κρούππ (δύο πυροβολαρχίες) πού λέγεται ὅτι ἀντηλλάγησαν το 1932 ἤ κάπου ἐκεί.
    Σκόρπιες άναφορές ὑπάρχουν για πυρομαχικά που ἀποκτήθηκαν μέσω Τουρκίας το 1941,ὅπως 800 περίπου ὀβίδες Σκόντα των 15,που μεταφέρθηκαν σιδηροδρομικῶς μέσω Πυθίου,(μονογραφία «ὁ Ε.Σ το 1940-41 και το Ἔπος της Β.Ἠπείρου,ἐκδόσεις Περισκόπιο),ἤ κάποια ἑκατομμύρια φυσίγγια τυφεκίων,ἀπό ἐκείνα που ἄφησε πίσω ἡ Σ.Μ.Α,και τα δύο τρίτα ἦταν ἄχρηστα.

  22. Ο/Η .+- λέει:

    Βρηκα οτι σε συγκριτικους αναλυτικους πινακες (δεν ειμαι σε θεση να τους ποσταρω κατευθειαν στο ιντερνετ γιατι ειναι απο σκαννερ) που αντικατροπτιζουν την κατασταση του υλικου το 1923 και το 1935 υπαρχει συγκριτικα η αναφορα για:

    ετος 1935, φεβρουαριος, επι Καθενιωτη χαρακτηριζομενος σαν παλαιος οπλισμος: 98.000 μανλιχερ, 52.000 λεμπελ, 25.000 μαουζερ, 60.000 γκρα, 6600 οπλοπολ. υποδ.1915 8χλς, 1700 σαιντ ετιεν 7,92χλς, 230 σβατσλοζ 6,5χλς, (ΙΙ Γραφειο , ΓΕΣ)

    Ετος 1923: 125.421 οπλα (σημ. ατομικος οπλισμος), 2144 πολυβολα, 2867 πολυβολα διαθεσημα στην Στρατια του Εβρου, στο εσωτερικο, και στην ηπειρο τον μηνα μαιο. Μαλλον αφορα τα ηδη αξιοποιησημα οπλα.

    Οσα δεν αναφερονται μαλλον ειναι εκεινα που χρηζουν επισκευης. Στην ΔΙΣ, σελ 4 σχετικα με τα πυρομαχικα οπως ανφερε ο Christos, διδονται συγκεκριμενα μεγεθη. απο τα οποια τα μανλιχερ ειναι 96.050 τυφεκια και 8.650 αραβιδες, συνολο 104.700. Η Διαφορα με το 1ο μεγεθος των 98.000 (δηλ.+6.400) μαλλον αντιστοιχει ή σε οσα επισκευαστηκαν ή σε οσα προηρθαν απο αγορα μεταχειρισμενων λαφυρα τουρκικα απο την τουρκια ή και τα δυο. το ιδιο και για τα λεμπελ (+6.000). Η ΔΙΣ αναφερει 4.300 μανλιχερ με διευρημενη καννη για επισκευη αλλά και αλλα 7.500 που υπηρχαν στις αποθηκες.

    Επισης τα μανλιχερ καινουργιας αγορας επι Πακαλου δεν ηταν μονο τα 100.000 τυφεκια αλλα και 25.000 αραβιδες συμπληρωματικα με την αρχικη (βλεπε ΔΙΣ σελ.4 βιβλιο για πυρομαχικα 40-41).

    Οντως τα δημοσια στοιχεια δεν βοηθανε καθολου να σχηματιστει μια ξεκαθαρη εικονα!

    .και-

  23. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Ὅντως συγκεχυμένα στοιχεία.
    Ἔχε ὅμως ὑπόψιν ὅτι οἱ 25.000 ἀραβίδες Υπ.1903/14/30 δέν παταγγέλθηκαν ἀπό τον Πάγκαλο,και δέν παραγγέλθηκαν στην Breda,ἀλλά στην Steyr ἐπί κυβερνήσεως Ε.Βενιζέλου,ὅπως προκύπτει ἀπό την ὁνομασία system 1930.
    Ἄλλες 15.000 system 1930 παραγγέλθηκαν για την Χωροφυλακή το 1939.

  24. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Φίλε .+- μπορείς να βάλεις τα URL από τις ιστοσελίδες που λες ότι βρήκες για Φεβρουάριο 1935 και το 1923;

  25. Ο/Η .+- λέει:

    Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:05/23/2015 στο 14:22

    .και-

  26. Ο/Η .+- λέει:

  27. Ο/Η Κ/Δ ΚΒ λέει:

    Eυχαριστώ φίλε .+-

  28. Ο/Η .+- λέει:

    Κ/Δ ΚΒ να σαι καλα!
    😉

    .και-

  29. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Πολύ ἑνδιαφέροντες πίνακες.
    Και ἐδῶ ὅμως κάποια μαργαριτάρια:τα Σαιντ Ἐτιέν διαμετρήματος 7,92.
    Τα συγκεκριμένα ἦταν των 8χ50 Λεμπέλ,ἤ,κατά την ἑλληνική ταξινόμηση των 7,85 (για να μήν συγχέεται με το 8χ50 Στάϋερ των Μάννλιχερ και Μαξίμ Βουλγαρίας,τα ὁποία εἴχαν προηγηθεί στην ἕνταξη στο ἑλληνικό ὀπλοστάσιο)
    Το διαμέτρημα των 7,92 ἀφοροῦσε τον γερμανικό ὁπλισμό Μάουζερ και Μαξίμ.
    Τα τελευταία παραλείπονται,περιέργως.

  30. Ο/Η NK λέει:

    Εν τω μεταξύ στον πραγματικό κοσμο, δεν κινδυνεύουν οι παρανομοι πια :

    Παίρνουν το πλοίο της γραμμής!

    http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/greece/11634054/Turkish-border-officials-allowing-Syrian-asylum-seekers-to-holiday-ferries-into-Greece.html#disqus_thread

    Δεν υπαρχει αστυνομία, ΛΣ, ΠΝ, στρατός, συνορα.

    Το τέλος των Ελλήνων live.

    Ευτυχώς που ανησυχούν οι ξένοι και μαθαίνουμε τι γίνεται στην μόνη χώρα του πλανήτη χωρις συνορα…

    Τέλος, Συρία μέχρι το 2021 το πολυ.

  31. Ο/Η .+- λέει:

    Στα διασωθεντα πυροβολα μετα το τελος της μικρασιατικης, στο βιβλιο της ΔΙΣ για τα πυρομαχικα του ΕΣ, αναγραφονται και 6 «αρμστρονγκ των 105χλς». Γνωριζετε μηπως περι τινος προκειται;

    Μηπως ειναι το παρακατω;

    .και-

  32. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-

    Σύμφωνα με τον Franz Kosar,(Artillerie im 20. Jahrhundert),το εἰκονιζόμενο εἶναι το Vickers (διάδοχος της Armstrong,δια τούτο και ἀναφέρεται ὡς Vickers-Armstrong) Μ22 των 105,που κατασκευάστηκε για την Ἰσπανία.
    Το ὀβιδοβόλο αὐτό δείχνει να εἶναι παραλλαγή του 18λιβρου Mk.IV ἐπί κιλλίβαντος Mk.III.
    Ἑντύπωση προκαλεί το μικρό βάρος της ὀβίδος των 105,που δίδεται με 12 χλγρ,ὅσο και ἡ ὀβίδα του ὀρειβατικοῦ Σνάϊδερ των 105 ὑπ.1919.

  33. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ λέει:

    Διαβάζοντας όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα για τον οπλισμό του πεζικού, που βρέθηκε να πολεμά ο ΕΣ στον Ελληνοιταλικό Πόλεμο, μοιραία έρχεται στο μυαλό ο Ιούλιος του 1974, όταν από την πλευρά μας υπήρχαν τα Μ1( και τα Enfield στην Κυπριακή Εθνοφρουρά), ενώ ο αντίπαλος διέθετε αυτόματα τυφέκια εφόδου. Το ερώτημα που έχω είναι,πώς από τα υπέρογκα ποσά που διέθετε ο προυπολογισμός για την άμυνα, δεν βρέθηκε το ανάλογο ποσό για την ανανέωση του φορητού οπλισμού.

  34. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ
    Λίγο πρίν την λήξη του Β΄ΒΠ, στις 11/24 -7-1913,(παλαιό/νέο ἡμερολόγιο),ἡ τότε κυβέρνηση Ε.Βενιζέλου ἔθεσε παραγγελία προς την Στάϋερ για 100.000 Μάννλιχερ με μακρά ξιφολόγχη (αὐτά που ὁνομάστηκαν ὑποδείγματος 1903/14) ἕναντι 88 χρυσῶν φράγκων το ἕνα.
    Με διαφορετική παραγγελία την ἴδια μέρα παραγγέλονται ἄλλες 100.000 ἕναντι 84 χρυσῶν το ἕνα.
    Αὐθεντικά νεοελληνική σαλαμοποίηση,ποιοί λόγοι την ἐπέβαλλαν,τυδέν χαμπάρ κι᾿ἔχω.
    Και το κερασάκι:την ἴδια μέρα,τίθεται προαίρεση για ἄλλα 100.000 Υ:1903/14,ἕναντι 82 χρυσῶν το ἕνα.
    Τα 200.000 ὅπλα των δύο παραγγελιῶν ἔπρεπε να παραδοθοῦν ἕως το τέλος του 1915,τα δέ 100.000 της προαιρέσεως,θα ἔπρεπε να ἀρχίσουν να παραδίδονται πέντε μήνες μετά την ἑνεργοποίηση.
    Το 1914,μετά την παράδοση 35.000 Υ:1903/14,τα Μάννλιχερ του Ε.Σ συμποσοῦνται σε 190.000,και μαζί με τα ὑπολειπόμενα 265.000 των δό παραγγελιῶν και της προαιρέσεως,θα ἀνέβαιναν σε 455.000(!),καλύπτοντας και με το παραπάνω τις ἀνάγκες του Ε.Σ σε πλήρη κινητοποίηση.
    Ὡς συνήθως,οἱ ἑλληνικοί σχεδιασμοί ἀνετράπησαν ἀπό τις διεθνείς ἐξελίξεις.
    Το 1974,εἴχε ἤδη προκριθεί το FN FAL (Ἔφ-Νί καθ᾿ἡμᾶς) ὠς το νέο τυφέκιο του Ε.Σ,και στις 8/6/74 παρηγγέλθησαν 59.150 ὅπλα,ἑνῶ εἴχαν ἤδη παραληφθεί 2.000 το 1965 και ἐξόπλισαν το Σύνταγμα Ἀλεξιπτωτιστῶν,και 3.000 μέχρι τον Ἰούνιο 1974,με ἐκκρεμοῦσα παραγγελία για ἄλλες 3.000.
    Τον Ἰούλιο του ’74 ὑπήρχαν στις ἀποθήκες ἀρκετά Ἔφ-Νί για τους καταδρομείς,ἀλλά και Colt Commando και AR-18,ἀλλά εἰδικά οἱ δύο τελευταίοι τύποι,λόγω ἀνεπάρκειας/ἑλλείψεως πυρομαχικῶν,εἴχαν σιωπηλά παροπλισθεί.
    Ἡ Α΄ΜΚ πήγε στην Κύπρο με το Μ1,ἀλλά ἤδη λίγο νωρίτερα,μαζί με τις ἀντικαταστάσεις της ΕΛΔΥΚ, εἴχαν φτάσει,(με το Λέσβος του Χανδρινοῦ) και τα πρώτα Ἔφ-Νί.

  35. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    @ΑΧΕΡΩΝ
    Ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες.Άραγε ολοκληρώθηκε η παραγγελία των 59150 FN FAL ?

  36. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ 06/08/2015 στο 21:34
    Ἡ παραγγελία ὁλοκληρώθηκε ἀπό την ΠΥΡΚΑΛ,αὐτό εἶναι βέβαιο.
    Δέν εἶναι βέβαιο ἄν ἀκολούθησαν και ἄλλες παραλαβές,ἀλλά ἡ ΠΥΡΚΑΛ συνέχισε την παραγωγή μετά την ὁλοκλήρωση της παραγγελίας των 59.150 Ἔφ-Νί,ἔως και 30.000 ὅπλα λέγεται ὅτι παρήχθησαν ἀπό το 1976 μέχρι το 1978 ἤ 1979,ἀλλά και ἀπάρτια για ἐπιπλέον ποσότητες.
    Θυμᾶμαι πως ἔχω διαβάσει ὅτι «μέρος των ὅπλων ἐξήχθη»,ὁπότε δέν ἀποκλείεται μέρος των ὅπλων να κατέληξε σε Λ.Σ ἤ Ε.Σ.
    Ὡστόσο,ἤδη το 1977 εἴχε ἐπιλεγεί το G-3 ὡς νέο τυφέκιο των Ε.Δ/Σ.Α,και εἴχε προβλεφθεί ἡ συγκρότηση της Ε.Β.Ο για την παραγωγή του.

  37. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:
  38. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Διόρθωση,αὐτό ἦταν για σένα.

    http://s150.photobucket.com/user/afnuyt/media/vickers105mmfield7.jpg.html

  39. Ο/Η .+- λέει:

    @Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:06/15/2015 στο 14:56

    Thanks very much!😉

    .και-

  40. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ΚΔ Κ/Β & .+-
    Ἐκ των 37 Σκόντα που ἀναφέρει ὁ φίλος ΚΔ Κ/Β,τα 9 ἦσαν βαρέα των 15 ἐκατοστῶν,με τα ὁποία (σύν δύο ἀκόμη ἐκ λαφύρων) συγκροτήθηκε μία μοίρα που ὅμως διατέθηκε στην Α.Θράκη.

  41. Ο/Η Θ.Ν. λέει:

    Θα ήθελα να σας ρωτήσω γιατί σταμάτησε η εξαιρετική αυτή προσπάθεια πάνω στη Μικρασιατική εκστρατεία; Αν δεν κάνω λάθος αυτή είναι η τελευταία σχετική δημοσίευση, σωστά;;

  42. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει: 8 Ιουνίου 2015 στο 10:41

    σχετικα με τα FN Fal/Para/Falo/Mag. Ο Σασανιδης στο βιβλιο του τα οπλα των ελληνων αναφερει οτι η Πυρκαλ παρηγαγε 30.000 την περιοδο 1975-1977, περιπου, αρχικα για τον ΕΣ, αλλα μετα την επιλογη του G3, για τις εξαγωγες, τελικα.
    Αυτα, μαλλον, ηταν και τα μοναδικα «FN» ελληνικης κατασκευης, ενω τα προηγουμενα ηταν ολα βελγικα.
    Εχεις συμπληρωματικες πληροφοριες πανω σε αυτο;
    Μηπως γνωριζεις, ποιανου υποδειγματος ηταν τα ελληνικα της Πυρκαλ;

    Σχετικα με τα μαννλιχελ. Οι συμβασεις αγορων τελικα, ξεπερνουσαν τα 350.000 τυφεκια και αραβιδες μεχρι το 1914. Γνωριζει καποιος γιατι δεν σκεφτηκε ποτε ο Βενιζελος ή καποιος αλλος να δημιουργησει την «ΕΒΟ του 1914» για να κατασκευαστουν στην Ελλαδα; Υπαρχουν καθολου χρησιμα στοιχεια που να επιτρεπουν να κατανοηθει η αποφαση για την συνεχηση των αγορων απο το εξωτερικο και χωρις καμια ελληνικη συμμετοχη;

    .και-

  43. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Δέν ἔχω πληροφορίες για τα FAL της ΠΥΡΚΑΛ,ἐκτός του ὅτι ἦταν πανομοιότυπα με τα βελγικά.
    Για τα Μάννλιχερ,οἱ συνολικές παραλαβές,ὅχι δηλαδή συνολικά οἱ τεθείσες παραγγελίες,ἀλλά μόνο οἱ παραλαβές,συμποσοῦνται σύμφωνα με την κατονομαζόμενη ἀπό τον Σαζανίδη «Ἑγκυκλοπαίδεια Δανδράκη » σε 190.069 ὅπλα.
    Ἅρα,ἀπό τις 200.000 ὅπλων που παραγγέλθηκαν τον Ἰούνιο του 1913,ὑπολειπόταν τουλάχιστον 165.000 ὅπλα.
    Το γιατί δέν ἰδρύθηκε ἡ ΕΒΟ του 1914,ἤ του 1903,εἴχε προφανῶς κάποια σχέση με το ἐπίπεδο του Ἑλλαδικοῦ κράτους,ἀλλά οὔτε ἡ Σερβία ἤ ἡ Βουλγαρία,οὔτε ἀκόμα και ἡ Ὁθωμανική αὐτοκρατορία με τις τεράστιες παραγγελίες,σκέφτηκαν ἤ ἐπειχείρησαν να συγκροτήσουν ἐργοστάσια φορητοῦ ὁπλισμοῦ,το Βέλγιο ἀντιθέτως πρωτοπόρησε ἀπό το 1889,και ἡ Σουηδία ἀπό το 1896.

  44. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ Θ.Ν.

    Αγαπητέ φίλε, η προσπάθεια για τη Μικρασιατική Εκστρατεία δεν έχει καθόλου σταματήσει. Έχει καθυστερήσει εξ αιτίας κάποιων περισπάσεων (μια εκ των οποίων είναι τα της έκδοσης ενός μικρού ανατύπου που βασίζεται στην προσπάθεια αυτή, και που θα παρουσιαστεί σε εκδήλωση τον Απρίλιο), αλλά συνεχίζεται κανονικά.

    Τα νέα κείμενα ήδη συγγράφονται, και η άνοιξη θα είναι ενδιαφέρουσα.

  45. Ο/Η .+- λέει:

    @Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:13 Μαρτίου 2016 στο 18:12

    Στο AHF αναφερεται οτι η Οθωμανικη τουρκια εφτιαχνε κατοπιν αδειας τα πυροβολα της κρουπ. το μηχανουργειο εκεινο, το 1919 ή το 1920 αν δεν κανω λαθος, σε οτι αφορα τον εξοπλισμο του, τελικα «φυγαδευτικε» αρχικα στο Εσκι Σεχηρ, και κατοπιν στην αγκυρα, πριν προλαβει ο ΕΣ να του «βαλει χερι».

    Σε ευχαριστω πολυ για τις πληροφοριες.

    .και-

  46. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Ὑπήρχε το ἐργοστάσιο (χυτήριο,foundry,fonderie) Τόπ Χανέ,το ἀρχαιότερο βιομηχανικό συγκρότημα της Ὁθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας,ἱδρυμένο λίγο καιρό μετά την Ἄλωση,το ὁποίο ἐξελίχθηκε σε ἐργοστάσιο βάσεως στο μεταίχμιο του 19ου με 20ό αἰώνος.
    Τα στοιχεία σχετικά με την παραγωγή πυροβόλων Κρούππ δέν εἶναι ξεκάθαρα ὡς προς την ἔκταση των ἐργασιῶν,πάντως στα ἐπιζώντα ὑποδείγματα φαίνονται στοιχεία της Κρούππ ἀλλά σε ἀραβική γραφή (την ὁποία οἱ Ὁθωμανοί ἀποκαλοῦσαν «φαρσί» που ὅμως σημαίνει περσικά,ἀλλά πήρε με τον καιρό την σημασία της «καθαρεύουσας»,ἐξ οὖ και ἡ φράση «τα μιλάει φαρσί τα τούρκικα).
    Και τα Μάουζερ Τουρκίας κατασκευαζόταν στο Oberndorf am Neckar,ἀλλά ἔφεραν τους λεγόμενους σουλτανικούς τουράδες,κάτι σαν σφραγίδες δηλαδή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s