Οι στρατοί μας γίνονται γατάκια, Μέρος 1ο

του Μάρτιν φαν Κρέφελντ

cropped-Martin-Pic1

Εδώ και αρκετές δεκαετίες, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Δύσης – που συνεχώς καμαρώνουν ότι είναι οι καλύτερα εκπαιδευμένες, καλύτερα οργανωμένες, καλύτερα εξοπλισμένες και οι καλύτερα στελεχωμένες της Ιστορίας – έχουν μετατραπεί σε γατάκια. Γατάκια ούσες, οδεύουν από τη μία ήττα στην άλλη.

Είναι γεγονός ότι το 1999 επέτυχαν να επιβάλουν τη θέλησή τους επί της Σερβίας. Αλλά αυτό το κατάφεραν μόνον και μόνον επειδή ο αντίπαλος ήταν ένα μικρό, αδύναμο κράτος (οι Σερβικές ένοπλες δυνάμεις εκείνη τη στιγμή, εξαντλημένες από έναν παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο, κατατάσσονταν στην 35η θέση παγκοσμίως) κι ακόμη και τότε επειδή το κράτος εκείνο ήταν πρακτικά ανυπεράσπιστο στον αέρα. Το ίδιο ισχύει και για τη Λιβύη το 2011. Εκεί, έδωσαν όλες τις μάχες και υπέστησαν όλες τις απώλειες διάφορες ιθαγενείς συμμορίες. Και στις δύο περιπτώσεις, όταν ήταν να εμπλακούν σε χερσαία μάχη, άνδρες εναντίον ανδρών, η Δύση, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, απλούστατα δεν είχαν τα κότσια.

Σε άλλες περιπτώσεις, τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Δυτικοί στρατοί προσπάθησαν να επιβάλουν την τάξη στη Σομαλία και τους πέταξαν έξω οι «Κοκκαλιάρηδες», όπως αποκαλούσαν τους αδύνατους αλλά ζόρικους αντιπάλους τους. Προσπάθησαν να νικήσουν τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, και τους πέταξαν έξω κι από εκεί. Προσπάθησαν να επιβάλουν δημοκρατία (και να βάλουν χέρι στο πετρέλαιο) στο Ιράκ, και κατέληξαν να φύγουν με την ουρά στα σκέλια. Το κόστος αυτών των ανόητων περιπετειών μόνον για τις ΗΠΑ λέγεται ότι είναι περί το ένα τρισεκατομμύριο – 1.000.000.000.000 – δολάρια. Με τη μία ήττα να διαδέχεται την άλλη, δεν είναι ν’ απορεί κανείς που όταν αυτές οι ένοπλες δυνάμεις κλήθηκαν να τερματίσουν τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, αυτές και οι κοινωνίες που υπηρετούν προτίμησαν να αφήσουν τις αγριότητες να συνεχίζονται.

Μακράν ο σημαντικότερος λόγος πίσω από αυτές της επανειλημμένες αποτυχίες ήταν το γεγονός ότι οι πόλεμοι αυτοί ήταν πόλεμοι πολυτελείας. Καθώς εδώ και επτά δεκαετίες τα πυρηνικά όπλα αποτρέπουν τις μεγάλης κλίμακας επιθέσεις, καμία δυτική χώρα δεν έχει διεξαγάγει αγώνα που να μοιάζει, έστω και κατά προσέγγιση, με σημαντικό, και πολύ περισσότερο με υπαρξιακό, αγώνα εναντίον ενός λίγο-πολύ ισοδύναμου αντιπάλου. Καθώς τα στρατεύματα αντιμετώπιζαν αντιπάλους πολύ πιο αδύναμους από τους ιδίους – συχνά σε μέρη που δεν είχαν, καν, ακουστά, και συχνά για λόγους που κανείς δεν κατανοούσε εκτός από ελάχιστους πολιτικούς – δεν έβρισκαν κανέναν λόγο να σκοτωθούν.

Δεδομένων των περιστάσεων, πραγματικά θα ήταν απολύτως βλακώδες εκ μέρους τους να κάνουν κάτι τέτοιο. Όμως, από την εποχή που οι Πέρσες νικήθηκαν από τους υποδεέστερους αριθμητικά Έλληνες στον Μαραθώνα, το 490 π.Χ. και μέχρι σήμερα, ποτέ στρατεύματα που η κύρια έγνοια τους είναι να μη σκοτωθούν, δεν έχουν κατορθώσει να πολεμήσουν, και πολύ περισσότερο να νικήσουν.

Θα σκεφτόταν κανείς ότι, γνωρίζοντας το πρόβλημα, οι πολιτικοί και οι κοινωνίες που τόσο ελαφρά τη καρδία στέλνουν τα στρατεύματα να πολεμήσουν υπό τις συνθήκες αυτές, θα έκαναν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να τους αποζημιώσουν με άλλους τρόπους. Παραδείγματος χάριν, επιτρέποντάς τους κάποια ελευθερία να απολαμβάνουν τη ζωή πριν εκραγεί μια βόμβα που θα τους κάνει κομμάτια, εξασφαλίζοντας ότι αυτοί που τίθενται σε κίνδυνο έχουν το ελεύθερο να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν, επιτρέποντάς τους να εκφράζουν υπερηφάνεια για το έργο τους, τιμώντας τους κατά την επιστροφή τους, και παρέχοντάς τους κάθε είδους προνόμιο.

Δεν ήταν ο Πλάτων που πρότεινε να έχουν το πρώτο δικαίωμα στο να φιλήσουν και να φιληθούν αυτοί που διαπρέπουν στον πόλεμο εκ μέρους της Πολιτείας; Στο κάτω-κάτω, σε κάθε πεδίο ανθρώπινης δραστηριότητας από το ποδόσφαιρο μέχρι τη λογιστική, αυτοί που τα καταφέρνουν καλύτερα είναι αυτοί που απολαμβάνουν περισσότερο αυτό που κάνουν. Αντιστρόφως, σε κάθε πεδίο, αυτοί που αριστεύουν είναι αυτοί που απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίον αυτό να διαφέρει στη μάχη και τη διεξαγωγή του πολέμου;

Αντ΄αυτού, οι Δυτικές κοινωνίες αντί να τιμούν τα στρατεύματά τους ή έστω να τα σέβονται, έχουν κάνει το αντίθετο. Κατά την εκπαίδευση και την παραμονή σε φρουρά, τα στρατεύματα ασφυκτιούν από χιλιάδες κανονισμούς που τους αποτρέπουν από το να κάνουν πράγματα που κάθε πολίτης θεωρεί αυτονόητα. Μεταξύ αυτών, αν είναι αμερικανοί που δεν έχουν κλείσει ακόμη τα 21, το να αγοράζουν ένα κουτάκι μπύρα και να πίνουν το περιεχόμενο.

Κατά τις εκστρατείες, δεσμεύονται από κανόνες εμπλοκής που συχνά κάνουν τους αντιπάλους τους να τους περιγελούν, τους εμποδίζουν να αυτοαμυνθούν, τους οδηγούν σε περιττές απώλειες, και τους οδηγούν σε τιμωρία αν τις παραβιάσουν. Οποιονδήποτε πει ανοικτά ότι είναι υπερήφανος για την θανάσιμη δουλειά του – όπως για παράδειγμα έκανε κάποια στιγμή ο θρυλικός, απόστρατος στρατηγός των Αμερικανών Πεζοναυτών Τζιμ Μάττις – αν είναι τυχερός θα τον συμβουλεύσουν να το βουλώσει, αλλιώς θα τον τιμωρήσουν.

Τα αμερικανικά στρατεύματα που επιστρέφουν από εκστρατεία υφίστανται υποχρεωτική αξιολόγηση για Διαταραχή Μετατραυματικού Άγχους ή ΔΜΑ post-traumatic stress disorder» ή «PTSD»). Φυσικά, η ΔΜΑ είναι υπαρκτό πρόβλημα για κάποιους. Όμως, όπως δείχνει η ιστορία, είναι απλούστατα ανακριβές ότι το να πολεμά κανείς, να σκοτώνει και να βλέπει άλλους να σκοτώνονται, είναι κατ΄ανάγκην τραυματικό. Ας υποθέσουμε ότι ο Ρωμαϊκός Στρατός αντιμετώπιζε τη ΔΜΑ όπως εμείς τώρα˙ θα είχε κατακτήσει τον κόσμο; Ούτε, αντίθετα με ότι συχνά ακούει κανείς, είναι ακριβές ότι η μάχη ήταν στο παρελθόν λιγότερο τρομερή απ΄ότι είναι σήμερα. Ίσως ισχύει το αντίθετο, δεδομένου ότι τότε οι εμπόλεμοι κυριολεκτικά κοίταζαν κατά πρόσωπο ο ένας τον άλλον, άκουγαν τις κραυγές, έβλεπαν τους πίδακες αίματος και άγγιζαν τα χυμένα μυαλά.

Όπως έγραψα πριν δεκαετίες στο βιβλίο Fighting Power: German & U.S. Army Performance, 1939-1945, η πραγματική αιτία της ΔΜΑ βρίσκεται στο σύστημα προσωπικού, που για λόγους διοικητικής αποτελεσματικότητας, αντιμετωπίζει τους μαχητές σαν εναλλάξιμα γρανάζια, τους απομονώνει ατομικά και δεν τους επιτρέπει να δημιουργήσουν ομαδικούς δεσμούς.

Και σα να μην έφτανε αυτό, οι εξετάσεις που προαναφέρθηκαν, και που καθιερώθηκαν έχοντας κατά νου το ενδεχόμενο νομικής ευθύνης, είναι ταπεινωτικές. Αλλά δεν ήταν ο Φρειδερίκος ο Μέγας που έλεγε ότι το μοναδικό πράγμα που κάνει τους άντρες να προχωρούν εναντίον κανών που τους σημαδεύουν είναι η τιμή; Όμως ούτε και εδώ τελειώνουν τα πράγματα.  Οι κοινωνίες όχι απλώς δεν εξαίρουν το θάρρος και τη θυσία των στρατευμάτων αλλά συχνά τους αντιμετωπίζουν σαν ελαττωματικά προϊόντα. Για την ακρίβεια, το πράγμα έχει καταλήξει στο σημείο που η κοινωνία έχει απ΄αυτούς την απαίτηση να είναι ελαττωματικά προϊόντα.

Σημαντικό ρόλο σε όλα αυτά έχουν παίξει οι γυναίκες στον στρατό και ο φεμινισμός γενικά. Σε όλες τις γνωστές από τη δημιουργία του κόσμου κοινωνίες (στον βαθμό που μπορούμε να καταλάβουμε, ακόμη και σε ορισμένες ζωικές κοινωνίες), όποια μεταχείριση θεωρούνταν κατάλληλη για τους άντρες, θεωρούνταν πολύ σκληρή για τις γυναίκες. Αντιστρόφως, το να αντιμετωπίζεται σα γυναίκα εκλαμβανόταν ως το πιο ταπεινωτικό πράγμα που θα μπορούσε να υποστεί ένας άντρας. Επιμένοντας στην ισότητα των φύλων με τον τρόπο που το κάνουν – ακόμη και τοποθετώντας «αξιωματικούς ίσων ευκαιριών» επιφορτισμένους με το να διώκουν όποιον άντρα τολμήσει να «προσβάλει» μια γυναίκα – οι Δυτικές ένοπλες δυνάμεις έχουν ρίξει στις λάσπες την υπερηφάνεια των ανδρών τους.

Πολύ περισσότερο που, καθώς δείχνει η κατανομή των απωλειών, οι άντρες είναι αυτοί που στην πράξη πολεμούν. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες ανακαλύπτουν ότι οι απαιτήσεις των ενόπλων δυνάμεων είναι παραείναι υπερβολικές γι΄αυτές. Η απόδειξη γι΄αυτό αποτελεί η ίδια η πράξη. Αναλογικά, πάρα πολύ περισσότερος γυναίκες από άνδρες στρατιώτες υποφέρουν από ΔΜΑ.

Αν το σύστημα αυτό είχε σκοπίμως σχεδιαστεί για να υπονομεύσει τη μαχητική ισχύ των Δυτικών στρατών, δύσκολα θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερο. Αυτό μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στο ερώτημα: qui bono? Ποιος επωφελείται; Υπάρχουν αρκετές απαντήσεις σ’ αυτό. Πρώτοι κατά σειράν έρχονται οι χιλιάδες «επαγγελματίες ψυχικής υγείας» που απασχολούνται με το να θεραπεύσουν τα εν λόγω άτομα. Σαν την ψυχολόγο στο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ «Το ανθρώπινο στίγμα» που ρωτάει έναν παλαίμαχο του Βιετνάμ εάν έχει ποτέ σκοτώσει (ο παλαίμαχος, χειριζόμενος πολυβόλο από ελικόπτερο, έχει σκοτώσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες), οι περισσότεροι απ΄αυτούς δεν ξέρουν καν πως μοιάζει μια σφαίρα.

Ακολουθούν οι εταιρείες που παράγουν κάθε είδους ψυχοφάρμακα (η τυποποιημένη μέθοδος αντιμετώπισης του ΔΜΑ είναι η χορήγηση φαρμάκων). Τρίτα είναι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Πάντα πρόθυμα να βάλουν πρώτα τον λίθο, συχνά κάνουν πανηγύρι πουλώντας θύματα σ΄ένα κοινό που του τρέχουν τα σάλια για τέτοια πράγματα. Κι οι τρεις μαζί βγάζουν δισεκατομμύρια από την όλη μπίζνα.

Τελευταίες αλλά όχι έσχατες είναι οι φεμινιστικές οργανώσεις που επιμένουν πάντοτε στην «ισότητα» (στην πραγματικότητα, στην προνομιακή μεταχείριση), ακόμη κι αν αυτό σημαίνει θανάτους για πολλές από τις «αδερφές» τους και την καταστροφή των στρατών των χωρών τους. Δύο σημεία πρέπει να αναφερθούν.

Πρώτον, όπως αποδεικνύουν οι επανειλημμένες νίκες τους, οι Ταλιμπάν, οι ένοπλοι συνάδελφοί τους σε άλλες χώρες και εν γένει οι μη-Δυτικές κοινωνίες, δεν είναι τόσο αφελείς για να ακολουθήσουν τη Δύση στην αυτοκαταστροφική πορεία της.

Δεύτερον, κοινωνίες που χάνουν τη μαχητική τους ισχύ με το να μεταχειρίζονται τους στρατιώτες τους κατ΄αυτόν τον τρόπο, είναι καταδικασμένες. Αργά ή γρήγορα, θα εμφανιστεί κάποιος, κρατώντας σπαθί, και θα τους πάρει το κεφάλι.

Ο έχων ώτα, ακουέτω.

9 Responses to Οι στρατοί μας γίνονται γατάκια, Μέρος 1ο

  1. Ο/Η ΚΛΕΙΤΟΣ Ο ΜΕΛΑΣ λέει:

    συγχαρητήρια για την ανάρτηση , νομίζω όμως οτι παρά τις αποτυχίες τους οι ΗΠΑ σε ενδεχόμενη γενικεύμένη κρίση θα αντιδράσει τελείως διαφορετικά απο την Ευρώπη.Η κοινωνία τους είναι τελέιως διαφορετική απο των Ευρωπαίων και η γερουσία τους στο παρελθόν έχει αποδείξει οτι μπορεί να βρει τη θέληση που χρειάζεται.Εν τέλη νομίζω πως μόνο η ευρώπη και η Ελλάς βεβαίως έχουν εκθυληνθεί σε τέτοιο βαθμό ωστε να καταστούν ανήμπορες ενώ οι ΗΠΑ αντιθέτως έχουν πολλές ελπίδες στρατιωτικής ανάταξης.

  2. Ο/Η .+- λέει:

    Ειναι αρκετα απαξιωτικο για τις ΕΔ του ΝΑΤΟ, και οχι μονο αδικο, αλλα πολυ αδικο θα ελεγα.

    Εαν ειχε ο συγκεκρημενος κυριος καποια συμπληρωματικα στοιχεια μαλλον θα ειχε σχηματισει αλλη γνωμη.

    .και-

  3. Ο/Η makis λέει:

    Αν και θα ήταν σωστό να περιμένουμε και το δεύτερο μέρος, κάποιες παρατηρήσεις:
    οι ένοπλες δυνάμεις αποτελούν τμήμα των κοινωνιών, οπότε ότι στραβό συναντάμε σ’αυτές, το βρίσκουμε και στο στρατό.
    Η πολιτική ορθότητα έχει κάνει ζημιά γενικά.
    Σχετικά με το φεμινιστικό κίνημα, η άποψη μου είναι ότι σε κάποιες θέσεις οι γυναίκες έχουν μπερδευτεί(;). Θέλουν το μισθό και τα δικαιόματα, αλλά όχι τις υποχρεώσεις. Φωτεινές εξαιρέσεις χρησιμοποιούνται ως άλλοθι.
    Οι αμερικάνοι χαμήλωσαν το ηλικιακό όριο χορήγησης ψυχοφαρμάκων σε παιδιά (και διπλασίασαν τον τζίρο), σιγά μην άφηναν την αγορά των βετεράνων.
    Το κίνητρο σε οποιοδήποτε πόλεμο είναι σημαντικότατο: άλλο πολεμώ για την πατρίδα μου και άλλο για την εγκαθίδρυση《αμερικάνικης》δημοκρατίας.

  4. Ο/Η lidonas λέει:

    Συγχαρητήρια για την ανάρτηση!! Πόσο με εκφράζει!!!

  5. Ο/Η ερώτηση κάνω λέει:

    Η υπεράσπιση της πατρίδας, (γνωμη μου) είναι, η υπεράσπιση της οικογένειας μου, των φίλων μου, των δικαιωμάτων μου στην ελευθερία. ?………άραγε, για ποιά πατριδα μιλάμε, αυτή των γερμανικών συμφερόντων? την ελευθερία μου, που δεν εχω ούτε δημοκρατία ούτε δικαιοσύνη, …….για να μην πω για τους φίλους, που λόγω κρίσης μας ξέχασαν-τους ξεχάσαμε….και φυσικά, αυτό μεταφέρθηκε και στα οικογενειακά….αδέρφια, ξαδερφια, γονείς, θείες κτλ σε αποσταση για περιουσιακά και μικροποσά….

  6. Ο/Η Stratilatis λέει:

    Πολύ περίεργο συμπέρασμα, από έναν ιστορικό αναλυτή, που στην πατρίδα του από ιδρύσεώς της οι γυναίκες αποτελούν ενεργό μάχιμο τμήμα του στρατού της και έχουν αποδείξει την αξία τους πολλάκις.
    Από την άλλη όταν για το στρατό της πατρίδας του, για τις αποτυχίες του στις ίδιες συνθήκες καταλήγει στο παρακάτω συμπέρασμα,
    «They [Israeli soldiers] are very brave people… they are idealists… they want to serve their country and they want to prove themselves. The problem is that you cannot prove yourself against someone who is much weaker than yourself. They are in a lose-lose situation. If you are strong and fighting the weak, then if you kill your opponent then you are a scoundrel… if you let him kill you, then you are an idiot. So here is a dilemma which others have suffered before us, and for which as far as I can see there is simply no escape.»
    είναι απορίας άξιο όταν για τις αποτυχίες των άλλων στρατων στην αντιμετώπιση αδυνάμων αντιπάλων, δηλώνει ότι κύριο αίτιο είναι ο εκθηλισμός (feminisation) των ΕΔ, το φεμινιστικό κίνημα και άλλες σκοτεινές δυνάμεις.

  7. Ο/Η NK λέει:

    Για περισσότερες λεπτομέρειες για την παρακμή και το τέλος της Δύσης Κον Oswald Spengler.

    Πράγματι, κάποιος με σπαθί θα μας πάρει το κεφάλι.

  8. καλα τοτε τα ΜΜΕ ελεγαν οτι ο Σερβικος στρατος ηταν απο τους 3 πιο ισχυρους παγκοσμιως. Μεχρι και για οπλα τεσλα μιλαγαν. Ασε κυριε δεν θα παρω απο την προπαγανδα σου

  9. Ο/Η Lex Zattas λέει:

    θύμαμαι είχα δει σε ένα ντοκιμαντέρ, σε ένα από τα Discovery, History channel, για την ψυχολογία του Αμερικάνου στρατιώτη. Αν και πάει καιρός από τότε, θυμάμαι πως είχαν και διάφορους μεθόδους ωστέ να τους εγκληματισούν στις φρικαλεότητες τις οποίες μελλοντικά θα βίωναν, οι οποίες, μάλλον όλες, το αντίθετο επέφεραν. Συγκεκριμένα, έβλεπαν καταναγκαστικά σε βίντεο, κρατώντας τους τα μάτια ανοιχτά για ώρες, βίαιες σφαγές, εκτελέσεις και ότι άλλο χειρότερο, προκειμένου να συνηθίσουν σ’ αυτά αργότερα, αλλά αντιθέτως και προφανώς, προκαλούσε μεγάλη αηδία και απέχθεια και ψυχολογικά. Επίσης το πιο αξιοσημείωτο για μένα ήταν ότι κατά την απόβασή τους στη Νορμαδία ένα ποσοστό του 15%(!) μαχόταν μόνο! Οι υπόλοιποι ήταν σε σοκ. Γενικά και η είσοδος των Αμερικάνων στον Β’ Παγκόσμιο πρωτίστως εξυπηρετούσε δικά τους συμφέροντα σε συνεργασία με τους Άγγλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η είσοδος ενός δικού τους νομίσματος στα γαλλικά εδάφη κατά την εκστρατεία τους που αποσκοπούσε σε κατοχή εδάφων. Διαβάστε τα λεγόμενα του Ντε Γκωλ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s