Πίσω από την αναφορά για την ικανότητα αεροπορικής μάχης του F-35

f-35_V

του Bill Sweetman

AW@ST (6/7/15)

Στα τέλη Ιουνίου 2015 διέρρευσε στον τύπό το περιεχόμενο της πεντασέλιδης αναφοράς δοκιμαστή πιλότου του F-35 μετά τις πρώτες δοκιμές εναέριας μάχης εναντίον αεροσκάφους F-16 Block 40 της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Η αναφορά ήταν ιδιαίτερα επικριτική για τις επιδόσεις του F-35 στον τομέα αυτόν, δίνοντας λαβή για έντονες συζητήσεις σχετικά με το θέμα. Αναδημοσιεύεται εδώ μεταφρασμένο ένα άρθρο του Bill Sweetman, που σχολιάζει την όλη συζήτηση που πυροδοτήθηκε.

Η πρόσφατη αναφορά δοκιμαστή-χειριστή της ομάδας του F-35 JSF της Λόχκηντ Μάρτιν δε θα είχε ξεσηκώσει τόσο θόρυβο αν δεν είχαν προηγηθεί δηλώσεις από ανθρώπους του προγράμματος. Σε δήλωση προς απάντηση μιας άλλης διαρροής μελέτης της RAND που συνέκρινε το F-35 με το Σουκόι Su-35 και άλλα ενδεχόμενα αντίπαλα αεροσκάφη, είχε ειπωθεί:

«Παραθέτοντας αναλύσεις της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, [ο Υποπτέραρχος Charles Davis, τότε διευθυντής του προγράμματος JSF] είπε ότι το F-35 είναι τουλάχιστον 400% πιο αποτελεσματικό στην ικανότητα αεροπορικής μάχης από τα καλύτερα μαχητικά διαθέσιμα στη διεθνή αγορά, των Σουκόι συμπεριλαμβανομένων.»

Πιο πρόσφατα:

Η Λόκχηντ Μάρτιν ισχυρίζεται ότι και οι τρεις εκδόσεις του F-35 θα έχουν κινηματική επίδοση καλύτερη ή ίση με οποιοδήποτε μαχητικό τέταρτης γενεάς σε διαμόρφωση μάχης. Ο συνδυασμός περιλαμβάνει την επίδοση διηχητικής επιτάχυνσης έναντι ενός Typhoon της Γιουροφάιτερ σε διαμόρφωση μάχης αέρος-αέρος και την πτητική επίδοση σε υψηλές γωνίες προσβολής έναντι ενός Super Hornet της Μπόινγκ. Ο Billy Flynn, δοκιμαστής χειριστής της Λόκχηντ Μάρτιν λέει ότι «το F-35 είναι συγκρίσιμο ή καλύτερο σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς, μερικές φορές κατά πολύ, στην αεροπορική μάχη».

Είναι, συνεπώς, εύκολα κατανοητό το γιατί θεωρήθηκε είδηση η εμφάνιση μιας αναφοράς ότι το F-35 είναι υποδεέστερο στη διαχείριση ενέργειας  έναντι ενός F-15 Block40 – που ουδείς ισχυρίζεται ότι φτάνει την ταχύτητα του Typhoon, την επίδοση σε υψηλές γωνίες προσβολής του Super Hornet ή τον συνδυασμό των δύο από το Su-35. Ορισμένες από τις απαντήσεις της Ομάδας του F-35 είναι αξιοσημείωτες.

Πρώτος επί σκηνής ήταν ο Dan Goure του Ιδρύματος Λέξιγκτον που χρηματοδοτείται από τη Λόκχηντ Μάρτιν. Το άρθρο του είχε τίτλο: «Λέτε ότι το F-35 δε μπορεί να αερομαχήσει; Μια χαρά, λέω εγώ«. Αν και ο Goure φαίνεται να εξισώνει κάθε αεροπορική μάχη με κλειστή αερομαχία και κάθε κλειστή αερομαχία με βολές πυροβόλων (κάτι που ίσχυε απολύτως μέχρι το 1956), παραθέτει την πρόσφατη αναφορά το John Stillion που συντάχθηκε για το CSBA ως απόδειξη ότι οι αισθητήρες, τα δίκτυα και τα όπλα έχουν καταστήσει τους ελιγμούς αδιάφορους. «Το σημαντικό συμπέρασμα δεν είναι ότι το F-35 είναι ένα κακό αεροσκάφος», λέει ο Goure, «αλλά ότι οι υφιστάμενοι στόλοι αεροσκαφών τετάρτης γενεάς είναι όλο και περισσότερο απηρχαιωμένοι».

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι προδιαγραφές της Βασιλικής Αεροπορίας απαιτούν να είναι το F-35 ικανό για αεροπορικές πολεμικές αποστολές πλήρους φάσματος ως μέρος της ομάδας αεροπλανοφόρου – και το F-35 έχει κενό βάρος 3.200 lb (Σ.τ.Μ: ~ 1.450 χλγρ.) μεγαλύτερο από το F-35A, γεγονός όχι θετικό από πλευράς ευελιξίας. Ο ανώτερος υπάλληλος της Λόκχηντ Μάρτιν και πρώην χειριστής Tornado της Βασιλικής Αεροπορίας  Andrew Linstead μιλώντας στην Daily Telegraph εκθείασε την επίγνωση τακτικής καταστάσεως του F-35, λέγοντας ότι η αεροπορική μάχη έχει αλλάξει. «Ο κόσμος χρησιμοποιεί ποσοτικά κριτήρια που γνωρίζει, κατανοεί και με τα οποία έχει συναισθηματικό δεσμό, αλλά πρέπει να σκέφτεται διαφορετικά. Η εικόνα του πεδίου της μάχης που τώρα έχουν διαθέσιμα [τα F-35] σημαίνει ότι μπορούν να αποφύγουν τον αντίπαλό τους να επιλέξουν να τον πολεμήσουν κατά τέτοιο τρόπο που θα τους αποφέρει καλύτερο αποτέλεσμα»

Οι Goure, Linstead και Flynn φαίνεται να είναι σε αντίθετες πλευρές της ίδιας συζήτησης, η οποία ξεκίνησε πριν από περίπου τριάντα χρόνια καθώς παραδοσιακοί των μαχητικών και οι υπέρμαχοι της τεχνολογίας απόκρυψης πολεμούσαν με νύχια και με δόντια για τις απαιτήσεις από το (τότε) Advanced Tactical Fighter (ATF). Η μία ομάδα υποστήριζε ότι η αεροπορική μάχη με απόκρυψη ήταν σαν τον υποβρύχιο πόλεμο – «το τελευταίο πράγμα που θες να κάνεις είναι να αναδυθείς και να χρησιμοποιήσεις το πυροβόλο του καταστρώματος» – ενώ οι άλλοι, με τον AMRAAM ακόμη εν εξελίξει, θεωρούσαν ότι θα υπήρχαν πάντα αυτοί που θα επεβίωναν της πρώτης «πέραν της ακτίνας οπτικής επαφής» (BVR) ανταλλαγής πυραύλων και θα πλησίαζαν σε «ακτίνα οπτικής επαφής» (WVR) όπου η απόκρυψη από το ραντάρ είναι αδιάφορη.

Οι παραδοσιακοί κέρδισαν. Το F-22 Raptor σχεδιάστηκε για να είναι πολύ ευέλικτο εντός ευρέως φακέλου πτήσεως (εξ ου και οι τερατώδεις ουραίες επιφάνειες) και είχε μια πολύπλοκη, ογκώδη διάταξη που επέτρεπε την πυροδότηση πυραύλων AIM-9 σε διαμόρφωση εγκλωβισμού προ της εκτοξεύσεως προς οπουδήποτε στο πρόσθιο ημισφαίριο.

Το JSF δεν είναι τόσο ευέλικτο, αλλά οι ηγούμενοι του προγράμματος λένε ότι θα επικρατεί στην BVR μάχη εξ αιτίας της απόκρυψης και της επίγνωσης καταστάσεως, ενώ στην WVR μάχη θα χρησιμοποιεί το σύστημα DAS (Σύστημα Κατανεμημένου Διαφράγματος), δηλαδή τη συσκευή παρακολούθησης στόχων κάλυψης 360 μοιρών (ΣτΜ: εννοείται «σφαιρικής κάλυψης» ή στερεάς γωνίας 4π στερακτινίων) για να κατευθύνει εναντίον των αντιπάλων του πυραύλους αέρος-αέρος υψηλής εκτροπής ως προς τη γραμμής σκόπευσης.

 Αυτό που δεν λένε εξ ίσου μεγαλόφωνα, είναι ότι το JSF δε μπορεί να τα κάνει και τα δύο, τουλάχιστον όχι στην ίδια αποστολή. Σε αντίθεση με το F-22 (και το Τσέγκντου J-20 και το Σουκόι T-50), δεν έχει πλευρικές καταπακτές και εκτεινόμενους πυλώνες για την εκτόξευση πυραύλων αέρος-αέρος. Εάν το F-35 φέρει πυραύλους AIM-9, τους φέρει εξωτερικά, οπότε, ακόμη και με τον ίδιο τον ορισμό της Λόκχηντ Μάρτιν, δεν είναι αεροσκάφος απόκρυψης.

Αυτό δεν είναι τυχαίο, ούτε ζήτημα υλοποίησης του προγράμματος. Το F-35 ήταν «70% αέρος-εδάφους και 30% αέρος-αέρος» κατά τη σύλληψή του – σύμφωνα με επί λέξει παράθεση λεγομένων του George Muellner, υπευθύνου του τότε Διακλαδικού Προγράμματος Προηγμένης Τεχνολογίας Κρούσης  (Joint Advanced Strike Technology (JAST) program) το 1995. Η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, ως ο μεγαλύτερος πελάτης, είχε τον κύριο λόγο σε ότι αφορούσε τις απαιτήσεις. Το F-117 ήταν ο ήρωας του Πρώτου Πολέμου του Κόλπου, αλλά είχε τρεις κύριους περιορισμούς: δε μπορούσε να εντοπίσει στόχους σε αντίξοο καιρό, δε μπορούσε να πλήξει κινούμενους στόχους και δεν είχε ούτε την επίγνωση καταστάσεως ούτε τα όπλα για να επιβιώσει στο φως της ημέρας. To JAST σχεδιαζόταν για να κάνει αυτά ακριβώς, καθώς και να έχει εξωτερικούς σταθμούς όπλων για να ενεργεί σαν F-16 από την «Ημέρα 2», όταν η αντίπαλη άμυνα θα είχε αδυνατίσει.

Η Αμερικανική Αεροπορία προσδοκούσε το 1995 ότι θα είχε 442 F-22 για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε απειλή προερχόμενη από μαχητικά, και οι πλευρικές καταπακτές πυραύλων AA ούτε κατά διάνοια δεν ταίριαζαν με τους περιορισμούς μεγέθους και βάρους που έθετε η απαίτηση για βραχεία απογείωση και κάθετη προσγείωση. Η απαίτηση για STOVL περιόριζε επίσης το βάρος και το μέγεθος του φτερού, καθώς και το μήκος της ατράκτου.

Αλλά τι γίνεται αν οι παραδοσιακοί του ATF κάνουν λάθος – όπως φαίνεται να υπαινίσσονται οι Goure και Linstead – και η μάχη εντός ακτίνας οπτικής επαφής μπορεί και πρέπει να αποφεύγεται; Υπάρχουν δύο αντιφάσεις στην επίκληση της εργασίας του Stillion από τον Goure. Η πρώτη είναι ότι ο Stillion ήταν ένας από τους συντάκτες της αναφοράς της RAND που προκάλεσε την οργή του Davis το 2008. Η δεύτερη είναι ότι η νέα εργασία του Stillion για το CSBA θεωρεί ότι ο δρόμος για να κερδηθεί μια μελλοντική αεροπορική μάχη δεν είναι η χρήση F-35 ή F-22 αλλά η εκτόξευση πυραύλων αέρος-αέρος από ανεπάνδρωτα ιπτάμενα σκάφη ελεγχόμενα από αεροσκάφη που μοιάζουν με το Βομβαρδιστικό Κρούσεως Μακράς Ακτίνας. Η σκεπτικό είναι πειστικό: τα μαχητικά υψηλών επιδόσεων είναι εξ ορισμού μικρού βεληνεκούς, κι ακόμη κι αν δεν ήταν τρωτά, τα αεροσκάφη εναερίου ανεφοδιασμού τους είναι.  (Δεν είναι ο μόνος που έχει συμπεράνει ότι το J-20 είναι σχεδιασμένο απευθείας για τα αεροσκάφη εναερίου ανεφοδιασμού και άλλα μέσα υποστήριξης)

Αυτή η αντίληψη για την εναέρια μάχη ενισχύεται από την εκτενή μελέτη του Stillion για την ιστορία της εναέριας μάχης, η οποία δείχνει μια σταθερή μετατόπιση από τα πυροβόλα στους πυραύλους αέρος-αέρος βραχέως βεληνεκούς, και εν συνεχεία στου πυραύλους αέρος-αέρος βεληνεκούς πέραν της ακτίνας της οπτικής επαφής. Αλλά υπάρχει μια μικρή αμφιβολία εδώ. Άλλοι έχουν διαπιστώσει άλλες τάσεις, ειδικότερα, οι σχεδιαστές και οι πελάτες του προγράμματος Meteor της MBDA προβλέπουν ότι οι μάχες πέραν της ακτίνας οπτικής επαφής θα έχουν περισσότερους ελιγμούς σε υψηλότερες ταχύτητες. Η ιστορία είναι διδακτική, αλλά όχι καθοριστική.

Επισημαίνεται ότι οι αεροπορικές συγκρούσεις τα τελευταία τριάντα χρόνια υπήρξαν εξαιρετικά ανισοβαρείς. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους είχαν ένα βασικό πλεονέκτημα στον εξοπλισμό – η Δύση δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ την οικογένεια Σουκόι, και το πιο σύγχρονο ρωσικό μαχητικό που έχει αντιμετωπιστεί είναι οι πρώιμες εκδόσεις του MiG-29, με την αξιοθρήνητη ακτίνα δράσης και την απόλυτη εξάρτησή του από το σοβιετικό δόγμα της ελεγχόμενης από το έδαφος αναχαίτισης. Η εκπαίδευση και η εμπειρία ήταν πάντοτε από την πλευρά της Δύσης, και με τεράστια διαφορά. Και, γενικώς, η μία πλευρά είχε πάντοτε την υποστήριξη της εναέριας προειδοποίησης και ελέγχου, τηλεπικοινωνιακών υποκλοπών και μέσων παρεμβολής επικοινωνιών, ενώ η άλλη δεν είχε ποτέ τίποτα από αυτά.

Δεν είναι, συνεπώς, τυχαίο, που οι εμπλοκές κρίθηκαν πέραν της ακτίνας οπτικής επαφής, και οι αντίπαλοι πείστηκαν ότι κάθε απόπειρα να εμπλακούν σε μάχη εντός της ακτίνας οπτικής επαφής θα είναι πιθανότατα μοιραία. Αλλά αυτό το είδος ανισορροπίας δεν αποτελεί κάποια αιώνια πραγματικότητα. Μπορεί η αντίδραση του Dan Goure στην πιθανή έλλειψη ευελιξίας του F-35 να είναι: «Μια χαρά, λέω εγώ», αλλά ο Dan Goure δεν πετάει σε πολεμικές αποστολές.

20 Responses to Πίσω από την αναφορά για την ικανότητα αεροπορικής μάχης του F-35

  1. Ο/Η Lewnidas λέει:

    Δεν στριβει, δεν κουβαλαει (σε stealth mode), δεν μπορει να τρεξει να ξεφυγει. αυτα τα σεναρια των αμερικανων για το awareness εχουν εφαρμογη μονο σε επιθεσεις στην μεση του ειρηνικου. σε μια αεραμυνα με πολλους πομπους, συνδεδεμενους θα το βλεπουν απο πολυ μακρυα. το μονο που το σωζει για την ωρα οτι ο meteor (και οι αναλογες κινεζικες/ρωσικες) σχεδιασεις δεν εχουν αγοραστει μαζικα. Μιας και η υπαρχουσες εκδοσεις ειναι δυσκολο να το λοκαρουν (οι IR θα το γλεντανε).

    ολα αυτα για την αμερικανικη εκδοση- η εξαγωγικη που θα χρειαζεται να παει ιταλια για συντηρηση των RAM θα εχει ακομα μεγαλητερο γλεντι.

    περιμενω την μερα που θα το στήσουν εναντια στο Gripen NG να γελασει ο καθε πικραμενος, που με IRST, meteor,HMD, θα του κανει πλακα αν υποστηριζεται απο κανα 2 επιγεια ραντα (συμβατικης τεχνολογιας απλα με διαφορετικές γωνιες εκπομπης)

  2. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Σχετικά με το ζήτημα του F-35, κι επειδή διάφορες μεταφράσεις μπορεί να παραπειστικές ως προς τη δική μου θέση πάνω στο θέμα αυτό, που είναι σημαντικότατο για την ελληνική άμυνα, μια διευκρίνηση σχετικά με το θέμα αυτό:

    1. Το F-35 σε καμία περίπτωση δεν είναι ευκαταφρόνητο αεροσκάφος. Έχει σημαντικά επιχειρησιακά πλεονεκτήματα, όπως και σημαντικούς επιχειρησιακούς περιορισμούς. Στην πραγματικότητα, και για τα μεν και για τα δε, στην παρούσα φάση μόνον εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν.

    2. Το βασικό πλεονέκτημα του F-35, η τεχνολογία απόκρυψης, παραμένει ο μεγάλος άγνωστος. Ουδείς γνωρίζει πόσο ακριβώς αφανές είναι το αεροσκάφος και, πολύ περισσότερο, οι διάφορες εκδόσεις του.

    3. Σε κάθε περίπτωση, το αεροσκάφος δε θα είναι ούτε «αόρατο», ούτε «φάρος στο σκοτάδι». Το χαμηλό ίχνος του του εξασφαλίζει ένα κατ΄αρχήν πολύ σημαντικό τακτικό πλεονέκτημα.

    4. Ο χρόνος είναι κρίσιμη παράμετρος. Όσο το F-35 καθυστερεί να καταστεί επιχειρησιακό (και καθυστερεί πάρα πολύ), το πλεονέκτημα της τεχνολογίας απόκρυψης που ενσωματώνει μειώνεται. Όχι μόνον για την πολύ αρχική φάση, αλλά για ολόκληρο τον επιχειρησιακό βίο του αεροσκάφους – που εκτείνεται μακρυά στο μέλλον.

    5. Η καθυστέρηση δίνει χρόνο στην ελληνική πλευρά να αξιολογήσει με ψυχραιμία την αντίδρασή της, χωρίς να παρασυρθεί πρόωρα σε μία λανθασμένη αντίδραση. Και η ορθή αντίδραση χρειάζεται περισσότερο χρόνο – ΑΚΟΜΗ κι αν αυτή η αντίδραση συμπεριλαμβάνει την αγορά F-35 (γιατί ακόμη και τότε, δε γίνεται να εξανγλείται σε αυτήν, αφού δε λύνει κανένα επιχειρησιακό πρόβλημα).

    6. Στην παρούσα φάση, το μείζον πρόβλημα της ΠΑ και της Άμυνας γενικότερα δεν είναι οι ακριβείς δυνατότητες του F-35 αλλά η σταδιακή οικονομική ασφυξία της ΠΑ που δεν της επιτρέπει σχεδόν καμία αντίδραση, κανενός είδους και σε κανένα επίπεδο. Αυτό είναι το μείζον που πρέπει να ξεπεραστεί – στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό – με απόλυτη προτεραιότητα στα ζητήματα αεροπορικής κυριαρχίας και όχι σε… επιτήρηση θαλασσίου χώρου.

    Στοιχειώδης προτεραιοποίηση…

  3. Ο/Η thanos814 λέει:

    αγαπητέ βελισαριε καλησπέρα!
    έχω καιρό να γράψω αλλά σας παρακολουθώ ανελλιπώς!

    συμφωνώ μαζί σου με το ως προς τις προτεραιότητες που οφείλουν να μπουν.το έχεις γράψει εξάλλου πολλές φορές..

    μια ερώτηση μόνο, αρκετά τεχνική βέβαια, αν το γνωρίζεις καθόλου το θέμα: διάβασα σε αυτό το site ( http://www.defence-point.gr/news/?p=133700 ) για ένα νέο ραντάρ σε υπερύψηλες συχνοτητες, ισραηλινό. Λέτε με 4-5 τετοια να λυθεί το πρόβλημα του stealth τόσο εύκολα??

    ευχαριστώ

  4. Ο/Η Βελισάριος λέει:

    Φίλε Θάνο,

    Το νέο ισραηλινό ραντάρ, όπως και κανένα άλλος αισθητήρας από μόνος του δε «λύνει» το θέμα της τεχνολογίας απόκρυψης.

    Η τεχνολογία απόκρυψης είναι ένα νέο τεχνολογικό χαρακτηριστικό που, λιγότερο ή περισσότερο, ενσωματώνεται σε όλα τα καινούργια αεροσκάφη. Αυτό απλούστατα σημαίνει ότι όσο λιγότερο εύκολο στην αποκάλυψη είναι, τόσο μεγαλύτερο τακτικό πλεονέκτημα έχει το αεροσκάφος, σε δύο επίπεδα: Τόσο έναντι του «vectoring» του αντιπάλου συνολικά, δηλαδή στην ικανότητά του να κατευθύνει εγκαίρως και με τακτικό πλεονέκτημα τα δικά του αεροσκάφη, όσο και στο ότι μπορεί το ίδιο το αεροσκάφος να εγκλωβίζει τους αντιπάλους και να βάλει εναντίον τους πολύ πιο έγκαιρα από αυτούς. Για την ακρίβεια, το τι συμβαίνει μετά το handover από τους ελεγκτές στους χειριστές είναι αρκετά πολύπλοκο, αλλά, εν πάση περιπτώσει, αυτά τα δύο ΚΑΤ΄ΑΡΧΗΝ πλεονεκτήματα είναι κρίσιμα, και δεν αντιμετωπίζονται ή παρακάμπονται εύκολα.

    Τα ισραηλινά ραντά ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ να αντιμετωπίζουν, σε κάποιο βαθμό, το πρόβλημα του εντοπισμού των αεροσκαφών απόκρυψης, δηλαδή να επιτρέπουν ακτίνες αποκάλυψης τέτοιες που να επιτρέπουν ευνοϊκή κατεύθυνση των φιλίων αεροσκαφών αναχαίτησης. Αλλά αυτό εξαρτάται από τις ακριβείς επιδόσεις των αεροσκαφών απόκρυψης (στην περίπτωσή μας των F-35) και στις ακριβείς επιδόσεις των ιδίων των ραντάρ. Οι πληροφορίες αυτές είναι πολύπλοκες και δεν αφορούν μια μεμονωμένη αριθμητική τιμή. Έναντι αυτών των επιδόσεων, εμείς προς το παρόν έχουμε τα… διαφημιστικά φυλλάδια και των δύο.

    Οπότε, η απάντηση είναι: μπορεί, ίσως, δεν ξέρω – κι αυτό αφορά μόνον το πρόβλημα εντοπισμού.

  5. Ο/Η Lewnidas λέει:

    To ισραηλινο ειναι στην σωστη μπαντα (αυτην που δεν εχει σχεδιαστει να ειναι stealth).
    επειδη ειναι επιγειο θα μπορει να ειναι και στην σωστη γωνια, μιας και το χοντρουλικο εχει σχεδιαστει να ειναι stealth στο μπροστινο του μερος.
    εαν το παντρεψεις με ενα καλο IRST θα ειναι στο απυροβλητο.γιατι, εαν ειναι μονο το ρανταρ το ποιο πιθανο ειναι να σχεδιασουν SEAD με πολυ χαμηλο υψος. κατεβαινοντας τοσο χαμηλα εξαληφουν το μεγαλο μειονεκτημα τον IRST την μη αποδοση τους πανω απο τα συνεφα.
    εαν δεν κανουν SEAD τα επιγεια θα παιρνανε την θεση τους στα αεροσκαφη.
    το νουμερο ενα προβλημα ειναι για την ωρα εκτος απο τους MICA των μιραζ οι υπολοιποι ειναι δυσκολο να το λοκαρουν. θα το βλεπουμε αλλα δεν θα μπορουμε να ριξουμε. αυτα για BVR
    σε WVR θα το γλενταει ο καθε πικραμενος.
    τι χρειαζομαστε εκσυχρονισμος των F-16(που θα περιλαμβανει και ατρακτιδια IRST), μερικα επιγεια που θα δημιουργουν επικαλυπτομενους χωρους, meteor και ενα αεροσκαφος που θα μπορει να κυριαρχει των F-16 τους(F-15 απο την usaf με αναβαθμιση σε SA ακουγεται οτι ποιο εφικτο !!???).
    Δεν υπαρχει σαλιο βεβαια, οποτε μαλλων θα πρεπει να φτοιαξουμε δογματα για πολεμο σε καθεστως εχθρικης αεροπορικης κυριαρχιας.

  6. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Αγαπητέ Λεωνίδα,

    Να επισημάνω ότι το διαφημιζόμενο ραντάρ είναι ραντάρ έρευνας. Ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, επιλύει το πρώτο μόνον από τα προβλήματα που δημιουργούν τα α/φη χαμηλού ίχνους.

    Παραμένουν τα ζητήματα του πως τα αντιμετωπίζουν, ειδικά στη BVR εμπλοκή, τα α/φη, και πως τα αντιμετωπίζουν τα χερσαία ΑΑ μέσα.

    Φυσικά, η εξέλιξη δείχνει πως όσο το F-35 καθυστερεί, τόσο ραγδαία απαξιώνεται επιχειρησιακά – τουλάχιστον ως αεροσκάφος χαμηλού ίχνους.

  7. Ο/Η aris32 λέει:

    νομιζω πως το φ35 ειναι ενα αεροσκαφος ειδικα σχεδιασμενο για την πολεμικη μηχανη της αμερικης . για το δογμα το πολεμικο που εχει θεσει . βεβαια το ολο θεμα εχε σκονταψει οτι ηθελαν με ενα αεροπλανο να αντικαταστησουν πολλα αλλα με διαφορετικους ρολους . το φ16 φ18 α8 α10 και φ15 . απο εκει και περα πλεον ειναι τοσο μεγαλο το προγραμμα που ενω θελουνε δεν μπορουνε να το τερματισουν .σιγουρα θα ηθελαν περισσοτερα φ22 γιατι πραγματικα τα 185 φ22 δεν φτανουν .
    διαπιστωση οτι προβλημα εχουν οι αεροποριες που το αγοραζουν σαν κυριο μαχητικο ( πχ ολλανδια δανια κτλ ) οι αλλες δεν φαινεται να εχουν προβλημα γιατι για τον ρολο της αναχαιτισεις και εναεριας επικρατησεις εχουν αλλες πλατφορμες πχ αγγλια ιταλια γιουροφαιτερ ισραηλ φ15 αυστραλια 18 σπουπερ χορνετ κτλ . η τουρκια ηδη προσπαθει να κανει μονη της αεροσκαφος προσανοτολισμενο στην εναερια μαχη .
    τωρα για την δικια μας περιπτωση νομιζω πως με τις υπαρχουσες συνθηκες το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι οταν με το καλο φτιαξουν λιγο τα οικονομικα μας αναβαθμιση των 85 φ16 52+ και 52Μ σε επιπεδο Viper . τα παλιοτερα φ16 αναβαθμιση με τα υποσυστηματα απο τα εκσυχρονισμενα φ16 και αποσυρθεντα φαντομ ( για τα μπλοκ 30 οχι ομως και το ρανταρ των αναβαθμισμενων φαντομ) . προσπαθεια και οποια αναβαθμιση των απλων μιραζ και προμηθεια μεταχειρισμενων μιραζ (ιδανικα απο ΗΑΕ μετα απο γαλλια και τελος απο Καταρ ) . για τα φ16 IRST σε ατρακτιδια ( το litening το βλεπω να χρησιμοποιειται για αυτο τον ρολο )
    σταδιακη αναβαθμιση του δικτυου ρανταρ που εχουμε , της αντιαεροπορικης ομπρελας και του συστημα αεραμυνας .
    για νεο αεροσκαφος οταν και αν αγοραστει πρεπει να ειναι ενα αεροσκαφος αεροπορικης υπεροχης και οχι πολλαπλου ρολου . ιδανικο ειναι το γιουροφαιτερ παρα το φ15 .

  8. Ο/Η Selenos λέει:

    Δεν υπαρχει Φ-15 Μπλοκ 40,αλλα Φ-16 Μπλοκ 40.Τυπογραφικο λαθος φυσικα,το ιδιο σχολιο εστειλα και στην “Προελαση”.

  9. Ο/Η yannis1803 λέει:

    Θα ήθελα να υποβάλλω μια ερώτηση (απορία) σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας των radar των αεροπλάνων με χαρακτηριστικά stealth (η οποία ελπίζω ότι δεν είναι βλακώδης). Τα ραντάρ όλων των αεροσκαφών βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο πρόσθιο κωνικό κομμάτι μπρος από την καλύπτρα του πιλότου – στην «μύτη» δηλαδή (αν και ξέρω ότι υπάρχουν και αεροσκάφη με πλευρικά ραντάρ ή και στο τμήμα προβολής των φτερών τα οποία είναι στην μπάντα L και είναι ρωσικής κατασκευής). Μάλιστα τα τελευταία χρόνια μέσω της τεχνολογίας AESA έχουν υπάρξει μεγάλες βελτιώσεις. Ο τρόπος λειτουργίας των ραντάρ είναι νομίζω όπως οι υπέρηχοι στην ιατρική: ένα η/μ κύμα στέλνεται από την πηγή φτάνει στον στόχο και ένα τμήμα επιστρέφει στον δέκτη. Τα αεροπλάνα stealth από όσο γνωρίζω εκμεταλλεύονται δυο χαρακτηριστικά : το πρώτο αφορά την σχεδίαση τους και το δεύτερο τα υλικά RAM (radar absorbing materials). Ένα αεροπλάνο stealth στο ραντάρ του αντιπάλου εμφανίζεται σαν να έχει την διατομή μιας μπάλας του γκολφ (που ταξιδεύει…..υπερηχητικά) ή και μικρότερη (έχω ακούσει για διατομές 0.001m2). Και εδώ έρχεται η ερώτηση μου: πως τα κύματα του ραντάρ ενός stealth διαπερνούν τα υλικά RAM (που υποθέτω πως θα υπάρχουν και στην «μύτη» του αεροσκάφους) για να φτάσουν στον στόχο και πως τα εισερχόμενα κύματα διαπερνούν τα ίδια υλικά ή δεν εκτρέπονται από την σχεδίαση. Αν υποθέσω ότι τα συγκεκριμένα υλικά (RAM) δεν υπάρχουν μπρος από το ραντάρ (άρα το συγκεκριμένο κομμάτι δεν είναι stealth) τότε το αεροσκάφος δεν θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερο ίχνος; Απλά να πω ότι το εμβαδόν ενός κώνου (σύμφωνα με την γεωμετρία) ας πούμε ακτίνας 50 cm και ύψους 1 μέτρο είναι 2.54 m2 (δηλαδή πολύ μεγαλύτερο από την διατομή που ισχυρίζονται ότι έχουν). Ευχαριστώ εκ τω προτέρων για την απάντηση.

  10. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @yannis1803
    Το ερώτημα που θέτεις μόνον βλακώδες δεν είναι.

    Κατ΄αρχήν, έχει μια σχετικά απλή απάντηση – αρκεί να μη μπούμε σε τεχνικές λεπτομέρειες, οπότε η μπάλα θα χαθεί. Πολύ συνοπτικά:

    Σε όλα τα α/φη που φέρουν ραντάρ, ούτως ή άλλως, ο κώνος του ραντάρ ήταν ανέκαθεν κατασκευασμένος από υλικό διαφορετικό απ’ ότι οι υπόλοιπες εξωτερικές επιφάνειες του α/φους, οι οποίες, γενικά, είναι κατασκευασμένες από μεταλλικά κράματα. Ο λόγος είναι, ακριβώς ότι ο κώνος του ραντάρ πρέπει να είναι «διαπερατός» από την Η/Μ ακτινοβολία, πράγμα που σημαίνει ότι δε μπορεί να είναι μεταλλική επιφάνεια. Εξ ου ο όρος «διηλεκτρικός» για όλα τα καλύμματα ραντάρ (και όχι μόνον των αεροσκαφών), αφού αυτά είναι κατασκευασμένα από διηλεκτρικά υλικά. (Φυσικά, το «διαπερατός» είναι θεωρητικό. Οι διηλεκτρικοί κώνοι δεν είναι απολύτως διαπερατοί.) Δεδομένου ότι το υλικό του κώνου είναι διηλεκτρικό και όχι μεταλλικό, έχει εκ φύσεως ελάχιστη αντανακλαστικότητα, άρα δεν έχει ανάγκη – καθ΄εαυτό – για απορροφητικά υλικά. Χοντρικά: για τον ίδιο λόγο που το υλικό του κώνου δεν «αντανακλά» την εκπεμπόμενη από το εσωτερικό του ακτινοβολία, για τον ίδιο λόγο δεν αντανακλά (προς τα έξω) και την εκπεμπόμενη από αντίπαλα ραντάρ ακτινοβολία.

    Για τα αεροσκάφη χαμηλού ίχνους, τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα. Ο διηλεκτρικός κώνος μπορεί να μην είναι, κατ΄αρχήν, ανακλαστική επιφάνεια, το ραντάρ όμως από κάτω (κατ΄αρχήν) είναι. Δηλαδή, ενώ ο κώνος δεν αποτρέπει την εκπεμπόμενη από το ραντάρ που καλύπτει ακτινοβολία να «βγει», δεν αποτρέπει και την εκπεμπόμενη απ΄έξω ακτινοβολία (πχ, από αντίπαλα ραντάρ) να τον διαπεράσουν, να ανακλαστούν στο συγκρότημα του ραντάρ (που δεν είναι χαμηλού ίχνους) και να δώσουν επιστροφή. Αυτό ήταν (εξαιρετικά) μεγάλο πρόβλημα στις παλαιότερες, μηχανικά κινούμενες κεραίες, λόγω του κατοπτρικού σχήματος που γενικά είχαν – αλλά τότε η απόκρυψη ίχνους δεν είχε τεθεί ακόμη ως πρόβλημα. Οι στοιχειοκεραίες των σύγχρονων ραντάρ διάταξης φάσης έχουν πολύ μικρότερη αντανακλαστικότητα, αλλά όταν μιλάμε για απαιτήσεις χαμηλού ΗΜ ίχνους, η αντανακλαστικότητα του συγκροτήματος κώνου-ραντάρ (και όχι απλώς κώνου-κεραίας) πρέπει να ελαχιστοποιείται. Το ίχνος ενός «μεταλλικού» κώνου καλυμμένου με απορροφητικά υλικά και προσεκτικά σχεδιασμένου, είναι μικρότερο από το ίχνος του διηλεκτρικού κώνου με το συγκρότημα ραντάρ από πίσω.

    Για τον λόγο αυτόν, στα σύγχρονα α/φη χρησιμοποιούνται διάφορες τεχνικές για να μειώνουν το ίχνος του συγκροτήματος κώνου-ραντάρ. Οι δύο ευρείες κατηγορίες είναι η τεχνική του «ζωνοπερατού» κώνου, και η τεχνική του «κώνου με μπατζούρια» (ζητώ συγγνώμη για την αδόκιμη μετάφραση, αλλά δεν ξέρω πως ακριβώς μεταφράζεται στα ελληνικά). Η πρώτη τεχνική (ζωνοπερατός κώνος) επιτυγχάνεται με τη χρήση μεταλλικών επιστρώσεων που έχουν ΗΜ διαπερατότητα που εξαρτάται από τη συχνότητα της ακτινοβολίας (και ρυθμίζεται έτσι ώστε να επιτρέπει τη λειτουργίας του οικείου ραντάρ στη δική του περιοχή συχνοτήτων και να αποτρέπει την ακτινοβολία σε άλλες περιοχές συχνοτήτων). Είναι οι λεγόμενες «Frequency Selective Surfaces», δηλαδή μεταλλικές επιφάνειες με οπές, εγκιβωτισμένες ανάμεσα σε διηλεκτρικές επιφάνειες, με τις οπές διαρρυθμισμένες έτσι ώστε η μεταλλική επιφάνεια να γίνεται ζωνοπερατή, και μάλιστα σε στενή μπάντα. Η δεύτερη τεχνική (τα… «μπατζούρια») επιτυγχάνεται είτε με την τοποθέτηση υλικών στην εσωτερική επιφάνεια του – διηλεκτρικού – κώνου που αλλάζουν αλλάζουν ηλεκτρική συμπεριφορά ανάλογα με τη ρύθμισή τους (πχ φωτοαντιστάσεις), είτε με την τοποθέτηση μηχανικών πετασμάτων εμπρός από τη διάταξη του ραντάρ (και πίσω από τον κώνο) που «ανοίγουν» ή «κλείνουν» τις «γρίλιες» τους, ανάλογα με το αν το ραντάρ λειτουργεί ή όχι. Οι «γρίλιες» αυτές είναι μεταλλικές και έχουν στην επιφάνειά τους απορροφητικά υλικά, με αποτέλεσμα όταν είναι «ανοικτές» να επιτρέπουν τη λειτουργία του ραντάρ, ενώ όταν είναι «κλειστές», να αποτρέπουν την αντανάκλαση εξωτερικής ακτινοβολίας πάνω στη διάταξη του ραντάρ. Το άνοιγο-κλείσιμο για τις γρίλιες γίνεται σε χρόνους 10-20 msec, χρόνος μικρότερος απ΄ότι απαιτείται από το διαμορφωμένο σήμα του αντιπάλου ραντάρ για να ανιχνεύσει τον στόχο του.

    Φυσικά, στην πράξη τα πράγματα είναι απείρως πιο πολύπλοκα, αλλιώς θα φτιάχναμε stealth και στην Τανάγρα…

  11. Ο/Η yannis1803 λέει:

    Ευχαριστώ πολύ Βελισάριε για την απάντηση. Ειλικρινά ενώ την ερώτηση την έχω κάνει άλλες δυο φορές σε ένα ξένο και ένα Ελληνικό site, ποτέ δεν πήρα κάποια εξήγηση. Θα ήθελα να σου προτείνω κάποια στιγμή είτε μόνος σου, είτε παρέα με άλλους βαθιούς γνώστες του αντικειμένου όπως εσύ, να αναλύσετε σε κόσμο όπως εγώ που ενδιαφερόμαστε για την εθνική άμυνα – και ειδικά για την αεροπορία – (το επάγγελμα μου είναι άσχετο με την στρατιωτική επιστήμη) τι μπορεί να κάνει η χώρα μας προκειμένου να ανταποκριθεί στις επιταγές των καιρών – ελπίζοντας πως οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Ειδικά πια που οι γείτονες μας πραγματοποιούν πολύ καλή δουλειά με την άμυνα τους. Ας δημιουργήσετε σενάρια τι θα μπορούσε η χώρα να κάνει αν είχε χρήματα, αν υπάρξει κάποια βελτίωση των οικονομικών ή αν παραμείνει στο τωρινό χάλι. Ειλικρινά θα ήταν χρήσιμο. Και πάλι ευχαριστώ, καλή συνέχεια με το blog σου, το οποίο πια θα παρακολουθώ ανελλιπώς.

  12. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Γιάννη,

    Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια και για τις ευχές!

    Σχετικά με την ενημέρωση σε θέματα άμυνας, κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά η όλη προσπάθεια είναι ερασιτεχνική, στο πλαίσιο του ελεύθερου χρόνου μας, οπότε τα όριά της είναι δεδομένα.

    Δεν παύουμε όμως να σχεδιάζουμε και να φιλοδοξούμε.

    (ΥΓ: Χαίρομαι που έβγαλες άκρη με την απάντηση, γιατί συντάχθηκε… αργά το βράδυ και υπό πίεση!)

  13. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Αν κρίνετε σκόπιμο, επιτρέψτε μου να παραθέσω αυτούσιο το σχόλιό μου στο νεότερο σχετικό και αμέσως συνεχόμενο άρθρο σας με τον τίτλο “Πτητικές Επιδόσεις του F-35 στην περιοχή φακέλου πτήσεως WVR εμπλοκών”.
    Το JPO ισχυρίζεται ότι το F-35 είναι σχεδιασμένο για να κυριαρχεί σε μάχη BVR και όχι WVR, όμως οι ίδιες οι πτητικές επιδόσεις και ο σχεδιασμός του α/φους φαίνεται να ακυρώνει αυτόν τον ισχυρισμό.
    Στην εναέρια μάχη BVR η εμβέλεια και ιδίως η δραστική εμβέλεια (όχι η μέγιστη) και η Non Escape Zone (ΝΕΖ) του πυραύλου εξαρτώνται από την ταχύτητα και το ύψος πτήσης του μαχητικού-φορέα κατά τη στιγμή εξαπόλυσης (εξαιρείται εν μέρει ο Meteor λόγω του συστήματος πρόωσής του) και αυτό με τη σειρά του εξαρτάται από τις πτητικές του επιδόσεις. Αυτό, διότι η ταχύτητα και το ύψος πτήσης του μαχητικού κληροδοτούν στον εκτοξευόμενο πύραυλο την κινητική και δυναμική του ενέργεια, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι α/α πύραυλοι των μαχητικών προωθούνται από τους κινητήρες τους για μερικά δευτερόλεπτα και μετά ανεμοπορούν προς το στόχο αξιοποιώντας την κινητική και δυναμική ενέργεια που διαθέτουν. Ακόμα οι οι κινητήρες δύο φάσεων (dual pulse) δεν ακυρώνουν αυτό, αλλά δίνουν μια τελική ώθηση στον πύραυλο κατά την τερματική φάση των λίγων εκατοντάδων μέτρων ή ελάχιστων χιλιομέτρων πριν αυτός πλήξει το εχθρικό μαχητικό, δηλαδή βασική αποστολή τους είναι να αυξήσουν την πιθανότητα κατάρριψης (Pk) ενός μαχητικού που βρίσκεται ήδη στην ΝΕΖ του πυραύλου και όχι τόσο να αυξήσουν αυτήν. Στο ενδιάμεσο, μεταξύ εξαντλήσεως των καυσίμων του πρώτου κινητήρα κι ενεργοποίησης τους 2ου, ο πύραυλος πάλι ανεμοπορεί.
    Αυτό εξηγεί γιατί μαχητικά εναεριας υπεροχής (F15, F22, Suhoi 27/30/35) και αναχαιτιστικά (F14, Mig 31) επιτυγχάνουν να σκοτώσουν από πιο μακριά τους αντιπάλους τους ακόμα κι αν χρησιμοποιούν τα ίδια όπλα. Ένα F15 πετώντας με 1,6 μαχ σε πολύ υψηλό ύψος θα στείλει με σημαντικά μεγαλύτερη απόσταση έναν AMRAAM D από ότι ένα F16 που συνήθως τον εκτοξεύει με 1,2 μαχ σε μικρότερα ύψη.
    Το F35 με τη διηχητική ταχύτητα και την πολύ χαμηλή επιτάχυνση υποβαθμίζει ως φορέας τις επιδόσεις των α/α πυραύλων που θα “φορέσει”. Άρα, για να επιτύχει κατάρριψη, ήτοι για να φέρει τον αντίπαλό του στο δραστικό βεληνεκές και ιδίως στη ΝΕΖ των πυραύλων του, όπως αυτή θα έχει διαμορφωθεί εν προκειμένω λόγω της χαμηλής ταχύτητας και του μεσαίου/μικρού ύψους στο οποίο προορίζεται (και δύναται) να επιχειρεί, θα πρέπει να πλησιάσει αρκετά το αντίπαλο μαχητικό. Αυτό όμως αντιστρατεύεται και υπονομεύει την θεωρητική και καθ’ ισχυρισμόν ικανότητά του να επιβληθεί παραμένοντας αθέατο από τον αντίπαλο σε αποστάσεις που τον βλεπει και μπορεί να τον εμπλέξει.
    Στις μεσαίες και κοντινές αποστάσεις που πρέπει να τον πλησιάσει, ώστε να μπορεί να τον εμπλέξει με τους α/α πυραύλους του, είναι λίαν πιθανόν να γίνει αντιληπτό από τα ραντάρ και τους λοιπούς αισθητήρες, ιδίως τα συστήματα υπέρυρθης απεικόνισης (IIRST) του αντιπάλου. Ο κίνδυνος πρόωρης αποκάλυψης του F35 εντείνεται αν χρησιμοποιήσει το AESA ραντάρ του, αφού τότε θα αποκαλύψει τη θέση του εξαιτίας της εκπομπής. Βέβαια, με το ραντάρ αυτό μπορεί να τυφλώσει τα συμβατικά ραντάρ των αντιπάλων, ενώ μπορεί να το κλείσει και να χρησιμοποιήσει την αρτηρία λήψης δεδομένων (δεν θυμάμαι το όνομα του συστήματος που είναι παθητικό και λαμβάνει μόνο πληροφορίες, χωρίς να στέλνει, για λόγους μη αποκάλυψης). Όμως τα αντίπαλα μαχητικά, που γνωρίζουν ότι θα αντιμετωπίσουν στελθ αεροσκάφος που μπορεί να τους δει από μακρύτερα, δεν έχουν κανένα λόγο να κλείσουν τα δικά τους ραντάρ. Ας λάβουμε ιδίως υπ’ όψιν μας ότι τα μαχητικά 4ης και 5ης γενιάς είτε σχεδιάζονται ακόμα, είτε πετούν ήδη, είτε βγάζουν νεότερες εκδόσεις, αυτά έχουν ήδη ή βρίσκονται υπό απόκτηση τέτοιων συστημάτων, δηλαδή ραντάρ AESA και IIRST, ενώ αεροπορίες με μαχητικά 3ης γενιάς έχουν αρχίσει να εκσυγχρονίζουν ή να εξετάζουν το εκσυγχρονισμό των μαχητικών τους αυτών με τέτοια συστήματα. Σύντομα και όσο πλησιάζει η έλευση του F35 τέτοιοι εκσυγχρονισμοί θα γίνουν ο κανόνας και ακόμη και μαχητικά 3ης γενιάς θα μπορούν έγκαιρα να δουν το F35.
    Μάλιστα στα συστήματα IIRST το F35 θα είναι ιδιαίτερα ευάλωτο, διότι φοράει τον ισχυρότερο κινητήρα που έχει τοποθετηθεί ποτέ σε μαχητικό, με ώση 43.000 λιβρών. Ιδιαίτερα, αν σε συνθήκες αερομαχίας ανάψει τη μετάκαυση για να αυξήσει την ταχύτητά του (και άρα την απόσταση από την οποία μπορεί να εξαπολύσει τον πύραυλο α/α) το θερμικό ίχνος θα είναι τέτοιο, που η αποκάλυψη θα είναι άμεση και η απόκρυψη που προσφέρει το στελθ πάει πολύ πιο πρόωρα περίπατο, ο αντίπαλος μάλιστα θα έχει όλο το χρόνο να εκμεταλλευτεί τα ανώτερα πτητικά του χαρακτηριστικά και να στοχοποιήσει πρώτος το F35, καθότι το τελευταίο έχει και χείριστη επιτάχυνση και θα αργήσει να φτάσει την αρχικά επιθυμητή για εξαπόλυση πυραύλου ταχύτητα.
    Δηλαδή σε εναέρια μάχη το F35, παρά το γεγονός οτι θα δει πρώτο τον αντίπαλο, θα μπεί με μειονέκτημα στη γεωμετρία της σύγκρουσης, διότι μέχρι να φτάσει στην κατάλληλη απόσταση για να αξιοποιήσει τα όπλα του ο αντίπαλος θα το αντιληφθεί και θα προλάβει να ελέγξει αυτός με τα ανώτερα πτητικά χαρακτηριστικά του τη γεωμετρία της, ακόμα κι αν το F35 έχει ήδη αρχίσει να λαμβάνει καλύτερη θέση. Το λιγότερο που θα καταφέρει ένα εχθρικό μαχητικό, ακόμα και 3ης γενιάς, είναι να σπάσει τον εγκλωβισμό βγαίνοντας εκτός παραμέτρων βολής και να ξεκινήσει εκ νέου την αερομαχία, οπότε γρήγορα θα αποκτήσει πλεονέκτημα. Εντωμεταξύ, καθόλη αυτή τη διαδικασία η μεταξύ των δύο αντίπαλων μαχητικών απόσταση θα μειώνεται και δεν αποκλείεται τελικά το F35 να εμπλακεί τελικά σε WVR αερομαχία… Σε κάθε περίπτωση (ιδίως αν η αερομαχία εξελιχθεί σε WVR, αλλά ακόμα κι αν δεν γίνει αυτό) το F35 θα βρεθεί να αντιμετωπίζει έναν ανώτερο αντίπαλο, έχοντας μάλιστα λιγότερα όπλα, αφού στις εσωτερικές αποθήκες μπορεί να μεταφέρει μόνο 2 πυραύλους α/α + 2 όπλα προσβολής εδάφους (αφού η χρήση του στελθ στα πρώτα στάδια θα αφορά κυρίως την καταστροφή του εχθρικού συστήματος αεράμυνας) ή μόνο 4 πυραύλους α/α.
    Κερασάκι στην τούρτα: Αν θελήσει να απεμπλακεί από μια τέτοια σύγκρουση, που δεν προδιαγράφεται θετικά, δεν θα τα καταφέρει λόγω: α) της χαμηλής ελικτικής ικανότητας, που απαιτεί μεγάλη ακτίνα στροφής και μεγάλο χρονικό διάστημα για την αναστροφή του α/φους προς τα πίσω (ας θυμηθούμε ότι η ικανότητα υπερηχητικών ελιγμών μετά από βολή BVR προς αποφυγή “εκδικητικών”/ανταποδοτικών εχθρικών βολών είναι από τα πιο δυνατά και πολυδιαφημισμένα ατου του Typhoon στην εναέρια μάχη), β) αν προλάβει να αναστρέψει, είναι πιο αργοκίνητο κι έχει χαμηλότερη επιτάχυνση από τον εναέριο διώκτη του, που θα το προλάβει, γ) το ακροφύσιο του κινητήρα του θα φαίνεται σαν το Φάρο της Αλεξάνδρειας στα εχθρικά μαχητικά που θα το καταδιώκουν από την ώρα 6 του και τα συστήματα IIRST τους θα έχουν εντελώς ανεμπόδιστη και άπλετη θέα.

  14. Ο/Η Φώτης λέει:

    Καλησπέρα.
    Διαβάζω με ενδιαφέρον το άρθρο κ θα ήθελα να κάνω μία διευκρινιστική ερώτηση,μπορεί να ακουστώ λίγο άσχετος,αλλά θα την κάνω.🙂
    Ποιά η διαφορά ανάμεσα σε μαχητικά εναέριας υπεροχής κ μαχητικά αναχαιτίσεως;

  15. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @Φώτης
    Χωρίς να είμαι ο αρμοδιώτερος,μάλλον είμαι ο ταχύτερος στον σχολιασμό.
    Γενικώς,ως αναχαιτιστικό νοείται αεροσκάφος με κάποιες επαρκείς επιδόσεις ανόδου και ύψους,το οποίο απογειώνεται καθοδηγούμενο από το έδαφος (Ground Controlled Interception),προκειμένου να αντιμετωπίσει συγκεκριμένο ίχνος (αεροσκάφος ή σχηματισμό),και έχει τα κατάλληλα όπλα για την αποστολή αυτή.
    Η αναχαίτιση αυστηρώς περιγραφόμενη ως αποστολή,δέν περιλαμβάνει εμπλοκή σε κλειστή αερομαχία,αλλά κατάριψη,ή αναγνώριση του ίχνους.
    Αποστολής εκτελεσθείσης,το αναχαιτιστικό κατά κανόνα επιστρέφει στην βάση του.
    Έτσι,κατάλληλο για αναχαίτιση μπορεί να είναι και ένα αεροσκάφος με ικανοποιητικό βαθμό ανόδου και ύψους,εφόσον φέρει τα κατάλληλα όπλα,δλδ πυραύλους Η/Μ κατευθύνσεως για κατά μέτωπο προσβολή του στόχου,είτε Η/Ο καθοδηγήσεως,άν έχουν επαρκές βεληνεκές,ή συνδυασμός αυτών,χωρίς να είναι απαραίτητη η ευελιξία του αεροσκάφους,πύτε η μεγάλη αυτονομία.
    Κλασσικό παράδειγμα τέτοιου αναχαιτιστικού,υπήρξε το F-104.
    Εάν ένας τύπος διαθέτει και ικανοποιητικό βαθμό ανόδου και ύψους,και επιλέον επαρκή ευελιξία,τόσο το καλύτερο(Mirage-2000,F-16C/D,MiG-29)
    Πρακτικώς βέβαια,αναχαίτιση μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε τύπος που στέλνεται να αντιμετωπίσει απειλές που θεωρούνται ή εκλαμβάνονται ως ευκόλως αντιμετωπίσιμες,π.χ ένα Αεροσκάφος Ναυτικής Συνεργασίας,ή,άν δέν υπάρχει κάτι καταλληλότερο διαθέσιμο.
    Ελληνικά Α-7 είχαν πραγματοποιήσει αναχαιτίσεις στην δεκαετία του 1980.
    Οι απαιτήσεις αεροπορικής υπεροχής,όμως,απαιτούν αεροσκάφη με κορυφαίες επιδόσεις ανόδου,ύψους,εμβέλειας οπλισμού και αισθητήρων,καθώς και αυτονομίας,ενώ η ανάγκη ευελιξίας προκύπτει από τις απαιτήσεις ταχείας απεμπλοκής μετά την εξαπόλυση του οπλισμού BVR,και επεκτείνεται από την καλή διάθεση των προδιαγραφών,όπως στην περίπτωση του F-15,Mirage-4000(εδώ ήταν και η σχεδίαση που προδιέθετε για προδιαγραφές ευελιξίας),F-22,SU-27/30/33/35.
    Πιστεύω ότι δέν κάνω λάθος στα βασικά.

  16. Ο/Η Φώτης λέει:

    Αγαπητέ Αχέροντα σε ευχαριστώ πολύ.
    Πιστεύω ότι με κάλυψες πλήρως ,απρόσμενα κ ευχάριστα μπορώ να πω καθώς έχω παρατηρήσει ότι η “ειδικότητα”σου (αγάπη σου αν θες),αν έχω καταλάβει σωστά,από όσα σχόλια σου έχω δει στους ιστοχώρους,είναι κυρίως στα ΤΘ.Έκανα λάθος!
    Εκτιμώ τον κόπο που έκανες να μου απαντήσεις κ την πληρέστατη ανάλυση σου.🙂

  17. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Aγαπητέ Φώτη,χαίρομαι που σε κάλυψα,άν και υπάρχουν ακόμη κάποια πραγματάκια που σκοπίμως απέφυγα,όπως η διαφορά αεροπορικής υπεροχής και αεροπορικής κυριαρχίας(Air Superiority & Air Dominance),για να επιτρέψω σε κάποιον καλύτερα καταρτισμένο να επεκτείνει την συζήτηση.
    Λάθος πάντως δέν έκανες,τα ΤΘ είναι προσιτώτερο αντικείμενο για μένα,απλώς η αγάπη μου για το αεροπορικό όπλο και την πτήση γενικώς είναι εξίσου έντονη,σύν ότι ανήκω σε εκείνους που γαλουχήθηκαν με την «Πτήση».

  18. Ο/Η xmmm λέει:

    χωρις να ειμαι σε καμια περιπτωση ειδικος, PROMAXOS περιγραφεις σεναριο εναεριας εμπλοκης αναμεσα σε f16 πχ και f35.Ομως τα f35 δεν θα χρησιμοποιθουν για αεροπορικη κυριαρχια αλλα για πρωτο πληγμα, προφανως προς στρατηγικες εγκαταστάσεις.
    Επομενως το σεναριο που περιγραφεις δεν ειναι το κρισιμο.
    Ενα ερωτημα ειναι οτι το καθε φ35 η στελθ μαχητικο πρεπει να εξαπολυσει μια κατευθυνομενη βομβα ή πυραυλο. Αυτη γενικα δεν ειναι στελθ και εχει μικρη εμβελεια, εχει νοημα να εξετασει κανεις οπλα προστασιας, πχ αντιεροπορικα, πυραυλους ή πυροβολα, και ποιες ειναι οι δυνατοτηες αντιπυραυλικες ή ακομα και εναντιον βομβων, τετοιου ειδους οπλων;

  19. Ο/Η Φώτης λέει:

    Κ εγω με την Πτηση κ Αμυντικά Θέματα.Όμως υπάρχουν κενά κ είμαι στο διάβασμα για κάλυψη αυτών.
    Πάντως κ από τη συνέχεια που αναφέρεις,δείχνει ότι θα μπορούσε να είναι κ μία ξεχωριστή ανάρτηση για το σαιτ,αν υπηρχε ο χρόνος κ η δυνατότητα.Θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα μία ανάρτηση στις αεροπορικές τακτικές..
    Πάντως με έβαλες στην «πρίζα» να το ψάξω.
    Ευχαριστώ.
    .

  20. Ο/Η Caspian λέει:

    Yποθέτω πως στην BVR εναέρια μάχη το F-35 χρειάζεται τουλάχιστον τον Meteor για να έχει αυξημένες πιθανότητες επιβίωσης, καθώς ο ΑΜRAAM σε καμία περίπτωση δεν του δίνει απόσταση ασφαλείας δεδομένων και των κινηματικών του επιδόσεων.
    Επιπλέον, το F-35 μπορεί να είναι χαμηλής παρατηρησιμότητας στα ραντάρ, δε μπορεί να συμβαίνει το ίδιο και για τους υπέρυθρους αισθητήρες, όπως έχει αναφερθεί σε παραπάνω σχόλιο. Το βεληνεκές αυτών είναι διαρκώς αυξανόμενο, οι δε γαλλικής προέλευσης αισθητήρες έχουν ήδη πολύ καλές επιδόσεις (νομίζω της τάξης κάποιων δεκάδων χιλιομέτρων).
    Δεδομένου πως τα μειονεκτήματα του F-35 δεν είναι θεραπεύσιμα λόγω κατασκευής, πιστεύω πως αυτό δεν είναι η πλέον κατάλληλη πλατφόρμα για την υπεράσπιση/διεκδίκηση υπεροχής σε μία εναέρια περιοχή. Βολεύει μόνο τις χώρες που έχουν στα συρτάρια τους σχέδια για επίτευξη πρώτου πλήγματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s