Καταστροφή ή αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται από την ενεργό υπηρεσία;

γράφει ο Αρματιστής

Intro_photo

Το κείμενο της παρούσας ανάρτησης, αποτελεί μια νέα προσέγγιση ενός άλλου κειμένου μου που είχε δημοσιευτεί στο «Εν Κρυπτώ» στις 13 Οκτωβρίου 2010, με τίτλο «Είναι λογικό να καταστρέφονται τα Άρματα που αποσύρονται;». Ένα από τα ζητήματα που είχα εξετάσει στο αναφερόμενο κείμενο, ήταν η τροποποίηση των αποσυρόμενων από τις Επιλαρχίες παλαιών αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ.  Στα πέντε χρόνια που πέρασαν από τότε, δημοσιεύτηκαν αρκετά ακόμη κείμενα που αναφέρονταν στο ζήτημα της τροποποίησης αρμάτων σε ΤΟΜΠ.  Μέχρι και σήμερα, είναι φανερό ότι το ΓΕΣ δεν έχει λάβει κάποια απόφαση για την αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται, ώστε να καλύψει κάποιες από τις πολλές και σοβαρές ανάγκες του. Όλα σχεδόν τα άρματα που αποσύρθηκαν μετά το 1992 μέχρι και σήμερα, καταστράφηκαν.

Τα ζητήματα που διαπραγματεύθηκα τον Οκτώβριο του 2010 στο κείμενο «Είναι λογικό να καταστρέφονται τα Άρματα που αποσύρονται;», τα επανεξετάζω και πάλι σε ένα νέο άρθρο, χωρίς ουσιαστικές διαφοροποιήσεις από αυτό του 2010.  Ίσως σε μια περισσότερο αναλυτική και κατανοητή διατύπωση.

Αφορμή για να γράψω το κείμενο του Οκτωβρίου του 2010, αποτέλεσε  μια συζήτηση που είχα εκείνη την εποχή με φίλο μου αντιστράτηγο εν ενεργεία, σχετικά με τη καταστροφή των αρμάτων που αποσύρονταν από τις μονάδες αρμάτων και την τότε πεποίθησή μου, που ισχύει και σήμερα, ότι τα αποσυρόμενα άρματα δεν πρέπει να καταστρέφονται αδιακρίτως, αλλά ένας σημαντικός αριθμός τους να αξιοποιείται για άλλες χρήσεις. Είχα προτείνει τότε στον φίλο στρατηγό κάποιες ιδέες για την αξιοποίηση των  αποσυρόμενων αρμάτων. Έδειξε μεγάλη κατανόηση, αλλά πολύ σύντομα αποστρατεύθηκε.

Τα ζητήματα που θα εξεταστούν στο παρόν κείμενο, είναι τα εξής:

  1. Η ανάγκη προμήθειας μεταχειρισμένων αρμάτων από τα πλεονάσματα συμμάχων χωρών, για την ανανέωση του αρματικού δυναμικού.
  1. Το αν τα άρματα που αποσύρονται από τις Επιλαρχίες θα πρέπει να καταστρέφονται, ή ένας σημαντικός αριθμός εξ αυτών θα πρέπει να αξιοποιείται για διάφορες άλλες χρήσεις, αλλά και ως άρματα.
  1. Προτάσεις για την αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται, με κυρίαρχο ζήτημα την τροποποίηση αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ.
  1. Η αναβάθμιση της θωράκισης των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ.
  1. Το αν η προμήθεια ΤΟΜΑ από τον Ελληνικό Στρατό αποτελεί αδήριτη ανάγκη.
  1. Απαντήσεις στο δίλημμα «ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ;».

Οι προϋποθέσεις που θα ληφθούν υπόψη για την εξέταση των παραπάνω ζητημάτων,  είναι οι εξής:

  • Η Τουρκική απειλή που διαρκώς αναβαθμίζεται και επιβάλει νέες υποχρεώσεις στον αμυντικό σχεδιασμό της χώρας.
  • Το μεγάλο μέγεθος του Ελληνικού Στρατού που μπορεί να αποτελεί επιβεβλημένη εκ της απειλής ανάγκη, αλλά δεν συμβαδίζει με τις δυνατότητες της Ελληνικής οικονομίας.
  • Οι περιορισμένοι οικονομικοί πόροι της πολιτείας και ειδικότερα η ανυπαρξία πόρων κατά την παρούσα περίοδο, ακόμη και για την προμήθεια μεταχειρισμένων συστημάτων.
  • Οι απαιτήσεις για την ταχεία αναπλήρωση των απωλειών αρμάτων σε περίοδο επιχειρήσεων.
  • Η αδυναμία των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ να συνεργαστούν με τα άρματα στο σύγχρονο πεδίο μάχης λόγω του χαμηλού επιπέδου προστασίας που προσφέρουν στο Μ/Κ πεζικό.
  • Η επαύξηση της ισχύος του στρατού με κάθε δυνατό τρόπο.

Η προμήθεια  μεταχειρισμένων αρμάτων μέσα από την ιστορία του Ε.Σ

Ο επαναξοπλισμός του στρατού μετά τη Γερμανική κατοχή         

Αμέσως μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη Γερμανική κατοχή και τη συμφωνία της Βάρκιζας, ξεκίνησε η οργάνωση του νέου Ελληνικού Στρατού από το μηδέν. Ο οπλισμός του μέχρι τον Απρίλιο του 1941 στρατού είχε κατασχεθεί από τους Γερμανούς. Τον εξοπλισμό του νέου στρατού ανέλαβε η Μεγάλη Βρετανία και μετά το 1947 οι ΗΠΑ. Ο Εθνικός Στρατός της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της τραγικής περιόδου του εμφυλίου πολέμου, έγινε αποδέκτης σημαντικής στρατιωτικής βοήθειας από τις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει την «ένοπλη ανταρσία του κομμουνιστικού κόμματος» που αποσκοπούσε στην εγκατάσταση πολιτεύματος «λαϊκής δημοκρατίας» στην χώρα .

Μετά το τέλος του εμφυλίου και την είσοδο της Ελλάδας στην Ατλαντική συμμαχία,  o Ε.Σ. συνέχισε να εξοπλίζεται αποκλειστικά και μόνο με δωρεάν μεταβιβάσεις οπλισμού από τα αποθέματα των ΗΠΑ, ή με αγορές οπλισμού και πάλι από τα αποθέματα των ΗΠΑ μέσω πιστώσεων FMS.  Η δεκαετής οικονομική υστέρηση εξ αιτίας της πολεμικής περιόδου 1940-1949 και της Γερμανικής κατοχής, αποτελούσε εμπόδιο για τον εξοπλισμό του στρατού με σύγχρονο υλικό με πιστώσεις του Π/Υ. Ο εφοδιασμός του στρατού από τις ΗΠΑ παρεχόταν κάτω από αυστηρούς περιορισμούς και ελεγχόμενες ποσότητες (αναλογία 7:10 σε σχέση με τη βοήθεια προς τη Τουρκία). Η πρώτη προμήθεια σύγχρονου υλικού για τον στρατό με πιστώσεις του Π/Υ, έγινε το 1970, όταν αγοράστηκαν από τη Γαλλία 50+ άρματα ΑΜΧ 30, από τα πλέον σύγχρονα άρματα εκείνης της εποχής. Μετά την Ε-Τ κρίση του 1974 η προμήθεια σύγχρονου υλικού με πιστώσεις του Π/Υ γενικεύτηκε, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του κύριου υλικού –το και ακριβότερο- (άρματα, πυροβόλα, ΤΟΜΠ, πυρομαχικά κ.α.) προσποριζόταν από μεταχειρισμένο υλικό του στρατού των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Έτσι με κάθε νέα παραλαβή μεταχειρισμένου υλικού από τα πλεονάσματα των ΗΠΑ, μπορούσαν να αντικατασταθούν συστήματα προγενέστερης ηλικίας και τεχνολογίας.

 

2 - ΑΡΜΑ ΑΜΧ 30

ΑΜΧ-30 (Εισαγωγή 1966) Βάρος: 36 τόνοι, Πυροβόλο: 105 χιλ, Συζυγές: 0.50”, Αρχηγού: 7,62 χιλ Κινητήρας: 680 hp, Αυτονομία: 600 km, Ισχύς/Βάρος: 18,9 hp/τόνο

Ο εξοπλισμός των μονάδων που συγκροτήθηκαν στα νησιά του Αιγαίου

Λίγο καιρό μετά τη Τουρκική εισβολή στη Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, γνώρισα ένα ανώτερο αξιωματικό του Τεχνικού Σώματος, ο οποίος στις συζητήσεις μας, μου περιέγραψε τις εναγώνιες προσπάθειες που κατέβαλε η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία για την ανεύρεση στο εξωτερικό μεταχειρισμένων αρμάτων  για τον εξοπλισμό των νέων μονάδων που εσπευσμένα  είχαν συγκροτηθεί στα νησιά του Αιγαίου. Ο υπόψη αξιωματικός είχε διατελέσει μέλος μιας επιτροπής που έψαχνε για άρματα στην Ιταλία και μου περιέγραψε  το πώς κατόρθωσαν να προμηθευτούν ένα σημαντικό αριθμό αρμάτων Μ24, από μία «μάντρα». Τα υπόψη άρματα μαζί με ένα αριθμό αρμάτων Μ47, εξόπλισαν τις μονάδες ΤΘ που συγκροτήθηκαν στα νησιά του Αιγαίου.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τοποθετήθηκα σε Επιλαρχία νησιού του Αν. Αιγαίου η οποία διέθετε άρματα Μ47. Το νησί διέθετε και δεύτερη Επιλαρχία, η οποία είχε συγκροτηθεί το 1974 ως Μικτή Ίλη και είχε εξοπλιστεί αρχικά με ότι παλαιό υλικό μπόρεσε να βρεθεί στην Ηπειρωτική Ελλάδα τις κρίσιμες ημέρες του Ιουλίου του 1974.  Την εποχή που τοποθετήθηκα στο νησί, η υπόψη Επιλαρχία είχε παραδώσει τα «μουσειακά» «άρματα» στα τάγματα πεζικού του νησιού και διέθετε πλέον 4 ΙΜΑ με άρματα Μ47 και Μ24. Πιθανόν από την παρτίδα των Μ24 που ήρθαν από την Ιταλία. Τα άρματα Μ24 παρέμειναν στις Επιλαρχίες των νησιών μέχρι το 1987, τα δε Μ47 αποσύρθηκαν από τις μονάδες τη δεκαετία του 1990.

3 - M24 Chaffee - M8 Greyhound

Αριστερά: M-24 Chaffee, 18,4 τόνοι, Πυροβόλο 75 χιλ, Πολυβόλα 1 x 0,50”, 2 x 0,30” Δεξιά: Μ-8 Greyhound, 7,8 τόνοι, Πυροβόλο 37 χιλ, Πολυβόλα 0,50” και 0,30”

Επίσης τα τάγματα ΠΖ του νησιού διέθεταν, πέρα από τη κλασική σύνθεση των ταγμάτων ΠΖ της ηπειρωτικής Ελλάδας, και ένα Ειδικό Μ/Κ Λόχο (ΕΜΛ) που συγκροτούνταν από μία διμοιρία με τροχοφόρα άρματα Μ8, μία διμοιρία με ημιερπυστριοφόρα και μία διμοιρία με ΤΟΜΠ Μ59. Κάποιοι ΕΜΛ διέθεταν Μarmon Harrington αντί για Μ8. Από τον υπόψη «μουσειακό οπλισμό», προβληματικά ήταν τα ΤΟΜΠ Μ59 λόγω των δύο κινητήρων που διέθεταν.  Επίσης μία από τις Μοίρες ΠΒ του νησιού ήταν εξοπλισμένη με πυροβόλα 25 Λιβρών και 5,5». Όλα τα παραπάνω μέσα, μολονότι ήταν απαρχαιωμένα, κινούνταν, εξέρχονταν σε όλους τους συναγερμούς στις θέσεις τους, συμμετείχαν σε ασκήσεις, διέθεταν ικανό οπλισμό που λειτουργούσε, και μπορούσαν να εκτελέσουν σε κάποιον ικανοποιητικό βαθμό την αποστολή τους. Άλλωστε, κατά την περίοδο που αναφέρομαι, οι δυνάμεις της Τουρκικής 4ης στρατιάς δεν διέθεταν κάτι το πολύ σημαντικό που να εμπνέει ανησυχία.

Το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι το που και πως βρέθηκαν όλα αυτά τα σχεδόν μουσειακά μέσα που εξόπλισαν τις νέες μονάδες που συγκροτήθηκαν στα νησιά κάτω από το βάρος της Τουρκικής απειλής. Η απάντηση είναι απλή. Οι ηγεσίες του Στρατού της περιόδου 1950-1970, που διέθεταν μακρόχρονη πολεμική εμπειρία και γνώριζαν από πρώτο χέρι τις ανυπέρβλητες δυσχέρειες που αντιμετώπισαν οι ηγεσίες της περιόδου 1922-1950 για τον επαναξοπλισμό του στρατού με νέο υλικό μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τη μακρά περίοδο της «εξοπλιστικής αγρανάπαυσης» του 1926-1936 και την από του μηδενός οργάνωση νέου στρατού μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη Γερμανική κατοχή, είχαν αντιληφθεί ότι δεν πρέπει να καταστρέφεται κανένα απολύτως  κύριο υλικό πριν αυτό απαξιωθεί πλήρως. Έτσι, σε διάφορες περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Ελλάδας υπήρχαν επιστρατευόμενες μονάδες (ΕΜ) που εξοπλίζονταν με Μ24, Μ8, Μ3Α1, Μarmon Harrington, πυροβόλα 25 λιβρών και 5,5″ κ.α.. Σε κάποια στρατόπεδα είχα δει εκατοντάδες φορτηγά «Τζαίημς» (GMC) πάνω σε τάκους που προορίζονταν για μονάδες ΕΜ. Αυτή ήταν η δεξαμενή από την οποία προήλθε ο οπλισμός που χρησιμοποιήθηκε για να εξοπλιστούν οι νέες μονάδες των νησιών το 1974.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο στρατός έγινε αποδέκτης ενός μεγάλου πακέτου βενζινοκίνητων αρμάτων Μ48, δια των οποίων συγκροτήθηκε η ΧΧΙ ΤΘ Ταξιαρχία και κάποιες ακόμη Επιλαρχίες στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία. Το 1987 παραλήφθηκαν από τα αποθέματα των ΗΠΑ 300 περίπου άρματα Μ 48Α5 και έτσι έγινε δυνατή η απόσυρση των αρμάτων ΑΜΧ-30 της 30ης Επιλαρχίας Μέσων Αρμάτων (μετονομάστηκε σε 1η ΕΜΑ και αργότερα σε 7η ΕΜΑ), καθώς και αριθμού αρμάτων Μ47 από τις Επιλαρχίες της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Ο εφοδιασμός του στρατού με μεταχειρισμένο υλικό μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας

Την περίοδο 1991-1995, αμέσως μετά τη διάλυση του συμφώνου της Βαρσοβίας, έγινε η μεγαλύτερη στην ιστορία -δωρεάν- εισροή μεταχειρισμένων κύριων οπλικών συστημάτων στον Ε.Σ., από χώρες του ΝΑΤΟ και τις πρώην ανατολικές. Τεράστιοι αριθμοί αρμάτων, Α/Κ πυροβόλων, ΤΟΜΠ, ΤΟΜΑ και ΠΕΠ εισήλθαν μαζικά στο στρατιωτικό οπλοστάσιο με αποτέλεσμα να αποσυρθούν όλα τα  πολύ παλαιότερης τεχνολογίας μέσα. Ο στρατός μηχανοκινήθηκε στο σύνολό του. Στο όπλο των ΤΘ έγινε πραγματική κοσμογονία. Παρελήφθησαν από τα Αμερικανικά, τα Γερμανικά και τα Ολλανδικά αποθέματα 1.000 περίπου  άρματα Μ60Α1-Α3 και LΕΟ 1V, ενώ την ίδια περίοδο εκσυγχρονίστηκαν 400 άρματα Μ48Α5 σε  Μ48Α5 ΜΟLF που συνεχίζουν να υπηρετούν ακόμη στον Ε.Σ. Αυτό επέτρεψε να συγκροτηθούν νέες μονάδες, να συμπληρωθούν άλλες και να αποσυρθούν όλα τα  Μ24, Μ47, Μ48, Μ48Α3 και ΑΜΧ30. Στη συνέχεια ακολούθησαν νέες παραλαβές αρμάτων, μειώσεις μονάδων, νέες αποσύρσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Επιλαρχία στην οποία υπηρετούσα στη περιοχή του Έβρου, αντικατέστησε τα άρματα Μ 48Α5 που διέθετε, με άρματα Μ60Α3 που παραλήφθηκαν από το προτοποθετημένο υλικό του στρατού των ΗΠΑ στη Γερμανία. Τα Μ60Α3 με θερμικό περισκόπιο, αποστασιόμετρο laser και σύστημα σταθεροποίησης, βρίσκονταν σε αρίστη κατάσταση, είχαν υποστεί εργοστασιακή ανακατασκευή και προσέδωσαν πρωτόγνωρες δυνατότητες στο όπλο των Τεθωρακισμένων. Παρελήφθησαν από την Επιλαρχία υπό την εξής περίπου κατάσταση προστασίας:

  • Το κινητήριο σύστημα ήταν εφοδιασμένο με λάδι μακράς συντήρησης.
  • Το πυροβόλο ήταν πλήρως στεγανοποιημένο και προστατεύονταν με λίπος μακράς διάρκειας και καλύμματα.
  • Όλα τα εξωτερικά ανοίγματα καθώς και οι προσοφθάλμιοι των σκοπευτικών οργάνων ήταν καλυμμένα και στεγανοποιημένα.
  • Εντός του πύργου όλα τα όργανα ήταν καλυμμένα με στεγανοποιητικές μεμβράνες και πώματα και υπήρχαν αφυγραντικά υλικά για να κατακρατούν την υγρασία του περιβάλλοντος.
  • Όλα τα παρελκόμενα και εργαλεία του άρματος ήταν πλήρη και τοποθετημένα σε αεροστεγείς συσκευασίες.
4a - Άρμα Μ 60Α3

Μ 60Α3 (είσοδος σε υπηρεσία: 1960) Βάρος: 56,6 τόνοι, Πυροβόλο: 105 χιλ, Πολυβόλα: 1×0,50’’ & 1×7,62 χιλ, Φόρτος βλημάτων 105 χιλ: 63 Κινητήρας: V12 αερόψυκτος AVDS-1790-2C 750 hp, Αυτονομία: 450 χλμ, Ισχύς/Βάρος: 13,2 hp/τόνο

Τα άρματα Μ60Α3 επανήλθαν σε ενεργή κατάσταση αποκλειστικά από τη Μονάδα, χωρίς τη παρεμβολή προϊστάμενων κλιμακίων. Για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Επιλαρχία συνυπήρχαν και οι δύο τύποι, με διαθεσιμότητες της τάξης του 95%.  Τα μεν Μ48Α5 αποτελούσαν το επιχειρησιακό άρμα, τα δε Μ60Α3 κηρύσσονταν σταδιακά επιχειρησιακά και έπαιρναν τη θέση των Μ48Α5. Το προσωπικό εκπαιδευόταν και στους δύο τύπους αρμάτων. Σε κάποια στιγμή και τα 98 άρματα της Επιλαρχίας βρίσκονταν σε επιχειρησιακή κατάσταση. Τα μεν Μ60Α3 επειδή ήταν πλέον τα νέα άρματα της Επιλαρχίας, τα δε Μ48Α5 επειδή θα παραδίδονταν σε άλλες Επιλαρχίες. Όπως και έγινε. Όλη αυτή η άκρως απαιτητική διαδικασία διήρκεσε πλέον του έτους και στέφθηκε από επιτυχία. Ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα των αξιωματικών και οπλιτών της  7ης Επιλαρχίας Μέσων Αρμάτων (πρώην 1ης ΕΜΑ), στους οποίους ανήκει ο κάθε έπαινος.

Η καταστροφή των αρμάτων που αποσύρθηκαν

Όλα τα άρματα που αποσύρθηκαν τη δεκαετία του 1990 (Μ47, Μ48 και το μεγαλύτερο μέρος των αρμάτων ΑΜΧ 30), μεταφέρθηκαν σε χώρους καταστροφής, τεμαχίστηκαν από ιδιωτικές εταιρείες και το μέταλλο διατέθηκε στην υψικάμινο. Καμιά απολύτως ιδέα δεν εξετάστηκε για την αξιοποίηση τους για άλλες χρήσεις. Όχι βεβαίως ως άρματα, δεδομένου ότι η επιτρεπόμενη οροφή από τη συνθήκη (CFE) είχε καλυφθεί, αλλά για άλλες λειτουργίες.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, καταργήθηκαν οι Μεραρχίες  ΠΖ (οι VI, IX, X, XI, XV) και ως εκ τούτου και οι οργανικές τους Επιλαρχίες Μέσων Αρμάτων.  Στη συνέχεια και μάλλον εξ αιτίας της λειψανδρίας, διαλύθηκε η  XXII ΤΘ Ταξιαρχία, η οποία από τη συγκρότησή της διέθετε άρματα ΑΜΧ 30 και τα είχε αντικαταστήσει στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τα LEO 1V που παραλήφθηκαν από την Ολλανδία. Επίσης την ίδια περίοδο η XXIV  ΤΘ Ταξιαρχία αντικατέστησε τα άρματά της LEO 1GR,   που είχαν παραληφθεί καινούργια τη δεκαετία του 1980,  με αντίστοιχα LEO 1A5 που παραλήφθηκαν ως «αντίδωρο» της προμήθειας των 170 αρμάτων LEO-2HEL.  Στη συνέχεια, όλες οι μονάδες αρμάτων των Μ/Κ Ταξιαρχιών και των ΤΘΤ του Δ’ Σ.Σ, αντικατέστησαν τα άρματα τους  Μ60Α3 και Μ48Α5  MOLF με άρματα  LEO 1A5,  LEO 2A4  και  LEO 2HEL αντίστοιχα. Τα περισσότερα άρματα Μ48Α5  MOLF διατέθηκαν στα νησιά.

Όλα τα άρματα που αποσύρθηκαν αυτή τη περίοδο (LEO 1V, LEO 1GR Μ48Α5, Μ60Α1), αλλά και αργότερα, πήραν το δρόμο για την υψικάμινο. (Σημείωση: Διαβάζω ότι δεν έχει αποφασιστεί ακόμη η τύχη των αρμάτων Μ60Α3;).

Η οροφή των ενεργών αρμάτων μειώθηκε στα 1200 περίπου, δηλαδή κάτω από την προβλεπόμενη από τη συνθήκη CFE οροφή.

Προμήθειες νέου υλικού

Βασική πηγή για την ανανέωση του αρματικού δυναμικού του στρατού, αλλά και των κύριων συστημάτων των λοιπών Όπλων, ήταν κατά κύριο λόγο τα Αμερικανικά πλεονάσματα και τη τελευταία δεκαπενταετία τα Γερμανικά. Έχω την εντύπωση όμως, ότι ο Ε.Σ. ήταν από τους τελευταίους που έσπευδε να εκμεταλλευτεί αυτές τις πηγές. Οι προτεραιότητες των διαφόρων «υπεύθυνων» ήταν άλλες, δεδομένου ότι τα «λεφτά» βρίσκονται στις προμήθειες εργοστασιακού εξοπλισμού. Άλλωστε τη πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, που τα λεφτά ήταν «πετσετάκια», οι διάφοροι ανευθυνοϋπεύθυνοι διατυμπάνιζαν προς κάθε κατεύθυνση, «όχι άλλα μεταχειρισμένα όπλα». Έτσι τα καλύτερα «λάφυρα» του μεταχειρισμένου υλικού που διέθεταν οι ΗΠΑ και Γερμανία στους συμμάχους τους, τα άρπαζαν οι χώρες που νοιάζονταν και έσπευδαν ταχύτερα.

Ο Στρατός από το 1970 μέχρι και σήμερα έχει προμηθευτεί 435 περίπου εργοστασιακά άρματα (160 ΑΜΧ-30, 105 LEO-1GR, 170 LEO-2HEL). Εκ των υπόψη αρμάτων έχουν αποσυρθεί από την υπηρεσία και έχουν καταστραφεί όλα τα LEO-1GR και τα 2/3 των ΑΜΧ 30.

Μολονότι αποσύρθηκαν τα ΑΜΧ-30 και τα LEO-1GR, ύστερα από 20 και 25 χρόνια  χρήσης, διατηρούνται στην ενέργεια οι γερόλυκοι των 55 ετών. Τα άρματα Μ48Α5 MOLF, που κατασκευάστηκαν περίπου το 1960.

Από τη παρούσα  ενεργή δύναμη των 1200 περίπου αρμάτων του Ε.Σ., μόνο τα 170 LEO-2HEL αποτελούν εργοστασιακή προμήθεια. Όλα τα άλλα άρματα έχουν παραληφθεί δωρεάν ή με χαμηλό αντίτιμο από τα πλεονάσματα αρμάτων των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Το μεγαλύτερο μέρος των Ελληνικών αρμάτων είναι Γερμανικής κατασκευής και μόνο το 1/3 (400 Μ48Α5  MOLF) είναι Αμερικάνικης, με το σύστημα βολής τους να είναι και αυτό Γερμανικό.

Η μοναδική ευκαιρία, που παρουσιάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000,  να προμηθευτεί ο στρατός ένα μεγάλο αριθμό αρμάτων LEO-2Α4  από τα Γερμανικά αποθέματα, ως «αντίδωρο» για τη προμήθεια των 170 LEO-2HEL, πέρασε ανεπιστρεπτί, επειδή οι τότε υπεύθυνοι δεν ενδιαφέρονταν  για την αύξηση της ισχύος του στρατού μέσω της ανανέωσης του αρματικού του δυναμικού με μεταχειρισμένα άρματα ( πολύ νεότερα και ικανότερα από τα υπηρετούντα) αλλά το πόσο μεγαλύτερα θα είναι τα «χρηματικά αντίδωρα» για τη τσέπη τους. Τελικά ο Ελληνικός Στρατός προμηθεύτηκε 182 LEO-2Α4, με το μεγάλο ωφελημένο και σε αυτή τη περίπτωση να είναι ο Τουρκικός στρατός που παρέλαβε 350 LEO-2Α4.  Χωρίς βεβαίως η Τουρκία να έχει δώσει στη Γερμανία 2 δις ευρώ για τη προμήθεια 170 LEO-2HEL. Το πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας από τη προμήθεια των 170 LEO-2HEL, σχεδόν εξανεμίστηκε. 

Συμπεράσματα

Από τα μέχρι τώρα παρουσιασθέντα στοιχεία, είναι φανερό ότι η βασική πηγή προμήθειας αρμάτων για τον Ελληνικό Στρατό,  ήταν κατά κύριο λόγο τα πλεονάσματα αρμάτων των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Η προμήθεια εργοστασιακών αρμάτων με πιστώσεις του Π/Υ, κάλυψε ένα πολύ μικρό ποσοστό των αναγκών.

Ο Ελληνικός Στρατός λόγω της απειλής που αντιμετωπίζει η χώρα, χρειάζεται σημαντικό αριθμό αρμάτων. Ο αριθμός αυτός σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να καλυφθεί με χρήματα του Π/Υ. Οι απαιτούμενες πιστώσεις για τέτοιες προμήθειες είναι τεράστιες και χρήματα  δεν υπάρχουν. Ποτέ δεν υπήρχαν. Και δεν θα υπάρχουν για τα πολλά επόμενα χρόνια.  Ο Ε.Σ. εκ των πραγμάτων μπορεί να προσβλέπει ΜΟΝΟ στη προμήθεια μεταχειρισμένων αρμάτων και άλλων βαρέων όπλων, για να αντικαταστήσει τον οπλισμό του. Σημαντικό στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη, είναι ότι το  μεταχειρισμένο υλικό που προμηθευόμαστε από τις ΗΠΑ, επιδεικνύει στο χρόνο μεγάλες διαθεσιμότητες και πάντοτε υπάρχουν ανταλλακτικά. Τα άρματα Μ48Α5  είναι ακόμη επιχειρησιακά και εξοπλίζουν 10 περίπου Επιλαρχίες.

4b - sierra army depot

Siera Army Depot

Σήμερα η μόνη πηγή για τη προμήθεια μεταχειρισμένων αρμάτων, είναι τα πλεονάσματα του στρατού των ΗΠΑ και ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί τρόπος να παραληφθεί κάποιος σημαντικός αριθμός μεταχειρισμένων αρμάτων Μ1 για την «εν καιρώ» στοιχειώδη ανανέωση του αρματικού δυναμικού. Επί του υπόψη θέματος, υπάρχουν μεγάλες αντιστάσεις από πολλούς. Υποθέτω από το club των Leopard, αλλά και από αυτούς που πάντα πιέζουν για εργοστασιακές προμήθειες. Αλλά κανένας από τους αρνητές της προμήθειας αρμάτων Μ1 δεν παρουσιάζει κάποιο σχέδιο για την αντικατάσταση των αρμάτων Μ48Α5 MOLF, όταν κατά την παρούσα περίοδο το δημόσιο ταμείο είναι άδειο.

Καταστροφή, ή αξιοποίηση, των αρμάτων που αποσύρονται από την ενεργό υπηρεσία;

Με ενεργή την απειλή στα ανατολικά μας σύνορα και τη μη ύπαρξη πιστώσεων για την ανανέωση του αρματικού δυναμικού, η αδιάκριτη καταστροφή των αρμάτων που αποσύρονται από τις Επιλαρχίες, αποτελεί αφροσύνη και θα πρέπει να τεθεί τέλος στη συνέχεια αυτής της πρακτικής.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι:

  • Σε περίπτωση που ο αμυντικός σχεδιασμός θα επιβάλει τη συγκρότηση νέων μονάδων αρμάτων, η άμεση προμήθεια αρμάτων, είτε εργοστασιακών, είτε μεταχειρισμένων, θα είναι πρακτικά αδύνατη.
  • Σε περίπτωση επιχειρήσεων θα απαιτηθεί η ταχεία αναπλήρωση όσο το δυνατό περισσότερων εκ των απωλειών αρμάτων, ώστε να αποκατασταθεί το δυνατό συντομότερο ένα επίπεδο αρματικής ισχύος.

Τα άρματα που αποσύρονται από τις Επιλαρχίες λόγω αντικατάστασής τους από νεώτερα, μέχρι και τη στιγμή της απόσυρσης τους λειτουργούν, κινούνται, παίρνουν μέρος στις ασκήσεις, εκτελούν βολές και αποτελούν τα επιχειρησιακά άρματα με τα οποία οι Επιλαρχίες θα διεξάγουν τη μάχη. Μπορεί για διάφορους λόγους -κυρίως παλαιότητας- να παρουσιάζουν μικρά ή μεγάλα προβλήματα, αλλά μέχρι και την απόσυρσή τους από την ενεργό υπηρεσία είναι στο σύνολό τους επιχειρησιακά. Κατόπιν τούτου, είναι αδιανόητο την επαύριο της απόσυρσής τους να χαρακτηρίζονται άχρηστα και να καταστρέφονται. Η πλέον φυσιολογική διαχείριση των αποσυρόμενων αρμάτων, είναι να μεταφερθούν σε κάποιο χώρο και να παραμείνουν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι να αποφασιστεί, μετά από ώριμη ανάλυση, το μέλλον τους. Στην περίπτωση μάλιστα που τα προς απόσυρση άρματα συντηρηθούν υποδειγματικά από τις Επιλαρχίες που τα αποσύρουν και στη συνέχεια αποθηκευτούν σε κάποιο στρατόπεδο στο οποίο υπάρχουν διαθέσιμα υπόστεγα και παράλληλα καλυφθούν με καλύμματα για τη προστασία τους από τις καιρικές συνθήκες, θα βρίσκονται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε κάποια ανεκτή κατάσταση από άποψη συντήρησης, ώστε να επαναφερθούν αρκετά σύντομα στην ενέργεια στη περίπτωση που θα απαιτηθεί. Αυτό πράττουν οι σοβαροί στρατοί και αυτό επιβάλλεται να πράξει και ο Ε.Σ..

Επί των ανωτέρω αναφερομένων, ο γνωστός αντίλογος από τους «επαΐοντες», είναι ότι τα αποσυρόμενα άρματα έχουν ξεπεραστεί τεχνολογικά, είναι άχρηστα και θα πρέπει να καταστραφούν … «για να μη μας είναι βάρος … μάλλον…». Ουδέν αναληθέστερο. Παραθέτοντας τρία παραδείγματα στη συνέχεια, θα δείξω το άτοπο των δηλώσεων των «επαϊόντων».

1ο παράδειγμα: Τα άρματα Μ48A5 MOLF που αποτελούν το βασικό στήριγμα της άμυνας των νησιών του Αιγαίου, παραλήφθηκαν –ως βενζινοκίνητα Μ48 με πυροβόλο 90 χιλ- στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και αποτέλεσαν αρχικά τα άρματα των Επιλαρχιών της ΧΧ ΤΘ Μεραρχίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 παραλήφθηκαν και άλλα Μ48 από τα Αμερικανικά αποθέματα και ένα μέρος τους εξόπλισε τις ΕΜΑ της ΧΧΙ ΤΘ Ταξιαρχίας. Παρέμειναν στις υπόψη Επιλαρχίες μέχρι το 2000 περίπου, αφού προηγουμένως εκσυγχρονίστηκαν σε Μ48A5 και στη συνέχεια σε Μ 48A5 MOLF. Τα άρματα συνεχίζουν ακόμη να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και θα τις προσφέρουν για αρκετά ακόμη χρόνια.

2ο παράδειγμα: Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η Κυπριακή κυβέρνηση υπό τον αείμνηστο Πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη, ανέλαβε μια τιτάνια προσπάθεια για να ενισχύσει το αρματικό δυναμικό της Εθνικής Φρουράς, που μέχρι εκείνη τη στιγμή το αποτελούσαν 50 ΑΜΧ 30. Μεταξύ των άλλων προμηθειών (άρματα Τ-80 και ΤΟΜΑ BMP-3), η Εθνική Φρουρά στράφηκε προς τα παροπλισμένα από πολλών ετών ΑΜΧ 30 του Ελληνικού Στρατού. Μετά από μια εξαιρετική προσπάθεια, επιλέχθηκαν 50 άρματα από τα εγκαταλελειμμένα ΑΜΧ30, προκειμένου να συγκροτηθεί μια ακόμη ΕΜΑ ΑΜΧ 30. Τα άρματα αυτά επισκευάστηκαν στο 304 ΠΕΒ με πολύ μικρό κόστος και μεταφέρθηκαν στη Κύπρο. Παράλληλα «σαρώθηκε» ότι μπορούσε να αξιοποιηθεί ως ανταλλακτικό από τα υπόλοιπα ΑΜΧ 30 και από τις αποθήκες (ΑΒΥΠ και ΠΑΥΠ). Τα παροπλισμένα και εγκαταλειμμένα στο έλεος του «Θεού» ΑΜΧ 30, συμπλήρωσαν 20 περίπου χρόνια υπηρεσίας στην Ε.Φ. και νομίζω ότι αποσύρθηκαν πρόσφατα, μάλλον λόγω έλλειψης κονδυλίων.

3ο παράδειγμα: Πολλά από τα άρματα Μ48A5 Ισραηλινού στρατού, συνεχίζουν να προσφέρουν ακόμη τις υπηρεσίες τους. Ύστερα από την αποδέσμευση πληροφοριών από το Ισραηλινό επιτελείο, γνωρίζουμε ότι ένας αριθμός αρμάτων Μ48A5, έχουν τροποποιηθεί σε φορείς κατευθυνόμενων Α/Τ βλημάτων πολύ μεγάλου βεληνεκούς, με το όνομα Pereh. Ίσως κάποια Μ48Α5 να βρίσκονται και στα τάγματα αρμάτων των εφεδρικών ΤΘ Μεραρχιών.

5 - PEREH - ΦΟΡΕΑΣ Α-Τ ΒΛΗΜΑΤΩΝ

Pereh (αποτελεί τροποποίηση άρματος Μ 48Α5 σε φορέα εκτόξευσης 12 κατευθυνόμενων Α/Τ πυραύλων)

Ένα μεγάλης ηλικίας και παλαιάς τεχνολογίας άρμα, μπορεί να συνεχίσει να είναι ενεργό και αποτελεσματικό. Στο κόσμο των αρματιστών ισχύει ότι «καλύτερο άρμα είναι αυτό που έχει το καλύτερο πλήρωμα» και αυτό σημαίνει ότι «τα γερασμένα κατά πολλούς άρματα, στα χέρια καλά εκπαιδευμένων αρματιστών μπορούν να κάνουν θαύματα». Βεβαίως, πάντα υπό τον όρο ότι το παλαιό άρμα μπορεί να υποστηριχθεί από πλευράς συντήρησης και ανταλλακτικών.

Ο θώρακας του άρματος και ειδικά το κέλυφος του σκάφους, δεν υφίσταται σημαντική φθορά στο πέρασμα του χρόνου, με αποτέλεσμα να αποτελεί μια βαριά πλατφόρμα με ισχυρή θωράκιση που είναι επιδεκτική για πάρα πολλές χρήσεις. Ο Ισραηλινός στρατός που αντιμετωπίζει διαρκώς πολεμικές προκλήσεις, έχει αξιοποιήσει στον υπέρτατο βαθμό τα άρματα που έχει αποσύρει, αλλά και τα εχθρικά άρματα που περιήλθαν στην κατοχή του ως πολεμικά λάφυρα.

Παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό το «γιατί» ο Ελληνικός Στρατός δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να αντιληφθεί αυτές τις πολύ απλές αλήθειες. Παραμένει επίσης άγνωστο αν όλοι αυτοί οι αξιωματικοί που έχουν σταλεί ως ΑΚΑΜ και στρατιωτικοί ακόλουθοι στο Ισραήλ, μετέφεραν στην ηγεσία του Ε.Σ., το τι πράττει ο Ισραηλινός στρατός για την αξιοποίηση του υλικού που αποσύρει.

Πιστεύω κατά τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό, ότι κανένα άρμα από αυτά που αποσύρονται δεν πρέπει να καταστρέφεται, πριν μας δώσει και τη «ψυχή του». Τα άρματα που αποσύρονται, θα πρέπει να αξιοποιούνται και ως άρματα, αλλά και για πολλές άλλες λειτουργίες των Επιλαρχιών, αλλά και των λοιπών Όπλων του Στρατού.

Προτάσεις για την αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται

1η πρόταση: Δημιουργία εφεδρικού αποθέματος αρμάτων

Ένας αριθμός από τα άρματα που αποσύρονται, που θα επιλεγούν με συγκεκριμένα κριτήρια ικανότητας (π.χ. των νεωτέρων τύπων και της πιο πρόσφατης ανακατασκευής, με μεγάλο υπόλοιπο ωρών λειτουργίας κινητήρα, με απουσία φθορών στο σωλήνα πυροβόλου και απουσία ρωγμών στο θώρακα κ.α.), να μη καταστραφούν, αλλά αφού υποστούν μία γενική επιθεώρηση και επιμελημένη συντήρηση, να αποθηκευτούν σε κάποιους χώρους και να τεθούν σε κατάσταση μακράς συντήρησης, αποτελώντας πολεμικό απόθεμα.

Η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί για την υλοποίηση της υπόψη πρότασης, θα πρέπει να έχει σαν βασικό κριτήριο το χαμηλό κόστος. Τα άρματα θα μπορούσαν να αποθηκευτούν σε κάποια ενεργά στρατόπεδα που διαθέτουν πλεονάζοντα υπόστεγα, ώστε να υπάρχει φρούρηση και έλεγχος από ενεργές μονάδες. Αλλά και στην περίπτωση που δεν υπάρχουν διαθέσιμα υπόστεγα, τα άρματα μπορούν αποθηκευτούν σε κάποιο χώρο που δεν κρατά το νερό της βροχής και να καλυφθούν με μεγάλα ανθεκτικά καλύμματα.

Για το είδος της κατάστασης μακράς συντήρησης στην οποία θα πρέπει να τεθούν τα αποθηκευμένα άρματα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν πρότυπο η κατάσταση μακράς συντήρησης των αρμάτων Μ60Α3 που παρέλαβε ο στρατός και ήδη αναφέρθηκε, αν και ο στρατός και ειδικά το Σώμα του Τεχνικού διαθέτουν τη σχετική γνώση και εμπειρία για αυτό το ζήτημα.

Δικαιολογητικές σκέψεις

Με ενεργή την Τουρκική απειλή, κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί απόλυτα και κατηγορηματικά ότι η χώρα δεν μπορεί να βρεθεί σε μία πολύ κρίσιμη κατάσταση, που θα έχει σαν αποτέλεσμα την απαίτηση για την άμεση συγκρότηση νέων μονάδων ΤΘ και ως εκ τούτου την ανάγκη για άμεση προμήθεια αρμάτων. Σαν παράδειγμα έχουμε την Ε-Τ κρίση του Ιουλίου του 1974, όταν απαιτήθηκε η άμεση ανεύρεση και προμήθεια αρμάτων και άλλων εξοπλισμών προκειμένου να συγκροτηθούν νέες μονάδες στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Όπως επίσης το 1977, όταν απαιτήθηκε να βρεθούν άρματα για τη συγκρότηση μιας νέας Επιλαρχίας και λόγω μη ύπαρξης διαθέσιμων αρμάτων, αφαιρέθηκαν από τις υφιστάμενες Επιλαρχίες τα άρματα των ΠΑΠ, ενώ λίγο νωρίτερα είχαν αφαιρεθεί τα άρματα των ΑΕΛΑ.

Σε στιγμές κρίσης κανένας δεν πωλεί ή πωλεί ακριβά. Σαν παράδειγμα θα αναφέρω ότι οι προσπάθειες της Ελλάδας για την προμήθεια κύριου οπλισμού κατά την περίοδο 1936-1940 (Α/Φ, Α/Τ πυροβόλων, αρμάτων, πυροβόλων κ.α. υλικών), δεν καρποφόρησαν στο σύνολό τους. Πολλά συμβόλαια δεν εκτελέστηκαν μολονότι καταβλήθηκαν οι προκαταβολές ή και εξοφλήθηκε όλο το ποσό, επειδή οι προμηθεύτριες χώρες τα χρειάζονταν για τις δικές τους ανάγκες λόγω του επερχόμενου πολέμου. [«Υπέρ αεροπορίας: Η Ιστορική αλήθεια για τον έρανο της 4ης Αυγούστου και οι επιδόσεις της Ε.Β.Α. στον πόλεμο του 1940», http://www.istorikathemata.com/2015/10/4-1940.html%5D.

Για να συγκροτηθεί μια Επιλαρχία ή ένας Σχηματισμός ΤΘ απαιτείται χρόνος. Το 1975 αποφασίστηκε η συγκρότηση της XXII ΤΘ Ταξιαρχίας με άρματα ΑΜΧ-30 και ΤΟΜΑ ΑΜΧ-10P. Απαιτήθηκαν τέσσερα χρόνια για να παραληφθεί το σύνολο των αρμάτων και των ΤΟΜΑ και να ολοκληρωθεί η συγκρότηση της Ταξιαρχίας. Όμως χρειάστηκαν πολλά ακόμη χρόνια για να δημιουργηθεί ιστορία-παράδοση-πνεύμα-εμπειρία-ιδέα-συνέχεια ώστε ο σκληρός αυτός σχηματισμός να μετουσιωθεί σε πολεμική μηχανή. Νομίζω ότι γίνεται αντιληπτό, ότι αν στο προσεχές μέλλον απαιτηθεί να συγκροτηθεί μια νέα ΤΘ Ταξιαρχία ή νέες μονάδων αρμάτων, ο χρόνος που θα απαιτηθεί για τη συγκρότησή τους θα είναι πολύ μεγάλος, ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης αποθέματος αρμάτων. Αν όμως δεν υπάρχουν άμεσα διαθέσιμα άρματα, τι γίνεται;  [Σημείωση: Πριν περίπου 10 χρόνια, κάποιοι «ειδικοί» αποφάσισαν τη διάλυση της ΧΧΙΙ ΤΘ Ταξιαρχίας, όπως και 37ης Μ/Κ Ταξιαρχίας στη Θράκη. Νομίζω ότι η διάλυση της Μ/Κ προηγήθηκε. Οι υπόψη Ταξιαρχίες δεν διαλύθηκαν επειδή εξέλιπε η απειλή και κατά συνέπεια και ο λόγος ύπαρξης τους, αλλά επειδή ο Παπαντωνίου (ψάχνω εναγωνίως να βρω έναν ικανό υπουργό που πέρασε από το ΥΕΘΑ τα τελευταία 30 χρόνια) ήθελε να μειώσει τη θητεία στους 12 μήνες. Δεν προτάθηκαν οι επιχειρησιακοί λόγοι, αλλά μικροκομματικοί. Μήπως το κυβερνών κόμμα αλιεύσει κάποια ψηφαλάκια. Διέλυσαν μία ΤΘ και μία Μ/Κ Ταξιαρχία, με ενεργή τη Τουρκική απειλή και τον Ερντογάν σήμερα να έχει απασφαλίσει.]

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία

….. Ήταν μια σχεδόν ήσυχη μέρα του πολέμου (πόλεμος Yom Kippur, Οκτώβριος 1973) και η Ανώτερη Διοίκηση προσπαθούσε να συγκεντρώσει αρκετούς αρματιστές για να σχηματίσει μία ακόμη Επιλαρχία. Όσοι από εμάς είχαμε έρθει από το εξωτερικό, είτε αξιωματικοί είτε υπαξιωματικοί, είμαστε αρχηγοί πληρωμάτων αρμάτων. Δύο ακόμα πτήσεις έφτασαν στις 9 Οκτωβρίου, μία από τη Ζυρίχη και μία άλλη από Ν. Αφρική. Λαμβάνοντάς μας σαν σύνολο, ήμασταν από 17 διαφορετικές χώρες και ήξερα μόνο δύο από τους συντρόφους μου. Δεν μας έδωσαν κανέναν αριθμό. Η μονάδα ονομάστηκε από τον Διοικητή της, έγινε Επιλαρχία Nati, από το όνομα του. Ελάχιστα τον γνώριζα και δεν είχα υπηρετήσει μαζί του. Πήγαμε στο Ashkelon για να πάρουμε τα άρματα εκείνη την ημέρα. Είχαμε 24 άρματα για την Επιλαρχία, ή 8 ανά Ίλη, όλα Centurion. Πάντα ήμουν άνθρωπος των Centurion. Οι περισσότεροι από τους στρατιώτες μας είχαν εκπαιδευτεί ή υπηρετήσει σε άλλα άρματα. Αλλά αυτά ήταν περίεργα Centurions ακόμα και σε εμένα. Ήταν εξοπλισμένα με διαφορετικό κινητήρα και διαφορετικό ασύρματο. Δεν μας έγινε καμία ενημέρωση για την κατάσταση. Μερικά απ’ τα παιδιά που συμπλήρωσαν τα πληρώματα των Centuriοns, ήταν αγόρια των 18 ή 19 ετών, είχαν μόλις τελειώσει την βασική εκπαίδευση στην Σχολή Τεθωρακισμένων και είχαν δεχθεί μόνο 2 ημερών εκπαίδευση πεδίου. .… Τα πυρομαχικά έφτασαν σε φορτηγά …. Μας δόθηκαν μόνο αντιαρματικά Α/Τ βλήματα, καθόλου καπνογόνα ούτε κατά προσωπικού. ….. Ακολουθούμενοι από την ανατολή του ηλίου κινηθήκαμε γρήγορα προς ένα μικρό λόφο, για να συγκλίνουμε τα οπτικά όργανα σε ένα στόχο. Αυτό είναι συνηθισμένη πρακτική. Στη συνέχεια, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να βάλλουμε ένα βλήμα στον ίδιο στόχο για μηδενισμό, αλλά αυτό ποτέ δεν το κατορθώσαμε – δεν ήταν πεδίο βολής. Τη νύκτα της 10ης Οκτωβρίου, συγκεντρωθήκαμε μαζί για καφέ, γλυκά και αλληλογνωριμία. Αυτή ήταν η μόνη μας εμπειρία στο να συνδεθούμε μεταξύ μας, σαν μάχιμος οργανισμός. Περίπου 250 από τους στρατιώτες που προέρχονταν από το εξωτερικό, τους συγκρότησα στιγμιαία σε Μηχανοκίνητους πεζικάριους και επάνδρωσαν τα ΤΟΜΠ στο Julic. Μέχρις εδώ είχαμε μείνει μαζί. Στις 11 Οκτωβρίου, λίγο πριν το πρώτο φως λάβαμε τις διαταγές κινήσεως. Οι Διοικητές Μονάδων έπρεπε να προσέλθουν με τη μέγιστη ταχύτητα στο Στρατηγείο της Βόρειας Διοίκησης με δύο ιδιωτικής χρήσεως οχήματα, ένα όχημα ¼ τόνων κι ένα επιτελικό όχημα. Τα πληρώματα θα ακολουθούσαν με λεωφορεία και τα άρματα με αρματοφορείς. Στο Στρατηγείο μας δόθηκαν χάρτες, έγινε ενημέρωση καταστάσεως και μας είπαν πως έπρεπε να επιτεθούμε προς την Δαμασκό το επόμενο πρωινό. ….. [«Αρματιστής» στο Γκολάν, https://limitofadvance.wordpress.com/2012/»].

6 - Centurion

Αριστερά: Centurion. Βάρος: 51 τόνοι, Πυροβόλο: 105 χιλ, Κινητήρας: 650 hp Δεξιά: Τροποποίησή του σε ΤΟΜΠ Nakpadon. hp Βάρος: 47-55 τόνοι, Κινητήρας: 900 hp, Ισχύς/Βάρος: 17,64 hp/τόνο, Πλήρωμα: 2+10, Πολυβόλα: 4 x 7,62 χιλ.

Η παραπάνω ιστορία από τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο στο Γκολάν τον Οκτώβριο του 1973, αναφέρεται στη συγκρότηση μιας Επιλαρχίας αρμάτων από εφέδρους του Ισραηλινού στρατού που βρίσκονταν σε διάφορες χώρες του κόσμου και επέστρεψαν στο Ισραήλ για να πολεμήσουν για τη πατρίδα τους. Είναι φανερό ότι η Επιλαρχία Nati, δεν ήταν εφεδρική μονάδα των IDF, αλλά συγκροτήθηκε εσπευσμένα υπό τη πίεση των πολεμικών γεγονότων, επειδή υπήρχαν σε κάποιο χώρο 24 διαθέσιμα άρματα και αρματιστές για να τα επανδρώσουν. Είναι φανερό ότι η Επιλαρχία Nati συγκροτήθηκε υπό άκρως προβληματικές συνθήκες. Εκείνο όμως που έχει σημασία και πρέπει να σημειώσουμε, είναι ότι οι Ισραηλινοί διέθεταν απόθεμα αρμάτων και το έριξαν στη μάχη όταν απαιτήθηκε.

2η πρόταση: Τροποποίηση αποσυρόμενων αρμάτων σε βαριά ΤΟΜΠ

Η τροποποίηση ενός μεγάλου αριθμού αποσυρόμενων αρμάτων, σε βαρέα ΤΟΜΠ (Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού), θα αποτελέσει τη πλέον σημαντική αναβάθμιση του Όπλου του Πεζικού, από την εποχή που συγκροτήθηκαν τα πρώτα Μ/Κ Τάγματα. Τα βαρέα ΤΟΜΠ που θα προέλθουν από την τροποποίηση αρμάτων, θα προσφέρουν ένα πολύ ανώτερο επίπεδο προστασίας στους άνδρες του Μ/Κ ΠΖ, από τη προσφερόμενη από τα ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ. Το ανώτερο επίπεδο προστασίας των υπόψη βαρέων ΤΟΜΠ, θα προέλθει αφ’ ενός από τον χαλύβδινο θώρακα του σκάφους του άρματος (βάρους άνω των 40 τόνων) και αφ’ ετέρου από κάποιο πακέτο πρόσθετης θωράκισης που ενδεχομένως θα τοποθετούνταν στα νέα ΤΟΜΠ και δυνητικά θα μπορούσε να περιλαμβάνει πρόσθετη εξωτερική θωράκιση στο εμπρόσθιο τόξο και στο διαμέρισμα της ομάδας μάχης, πλευρικές ποδιές, αντιθραυσματική επένδυση στο εσωτερικό και αντιναρκική στο δάπεδο.

Η προτεινόμενη τροποποίηση είναι υλοποιήσιμη. Την έκαναν άλλοι και ασφαλώς μπορούμε και εμείς. Εκτός αν είμαστε εγκεφαλικά ανάπηροι. Υπάρχει διαθέσιμη διεθνής τεχνολογία -κυρίως Ισραηλινή- και σίγουρα οι εργασίες τροποποίησης μπορούν να εκτελεστούν: α) Στα στρατιωτικά εργοστάσια στα οποία εκτελούνται οι ανακατασκευές και οι διάφοροι εκσυγχρονισμοί των βαρέων συστημάτων του στρατού (αρμάτων, ΤΟΜΠ, Α/Κ πυροβόλων). β) Στην ΕΛΒΟ η οποία κατασκεύασε τα ΤΟΜΠ ΛΕΩΝΙΔΑΣ και συμμετείχε στη συναρμολόγηση των αρμάτων LEO 2HEL. Επίσης μεγάλες δυνατότητες σε βαριές μηχανολογικές και μεταλλουργικές κατασκευές, διαθέτουν σημαντικές Ελληνικές εταιρείες και τα Ελληνικά ναυπηγεία. Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι το 1921 ο ναύσταθμος της Σαλαμίνας κατασκεύασε τα κλείστρα των πυροβόλων ΣΚΟΝΤΑ των 105 και 150 χιλ που περιήλθαν ως λάφυρα στον Ελληνικό Στρατό στη Μικρά Ασία. Αναφέροντας το υπόψη ιστορικό παράδειγμα, θέλω να πω ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα που μπορεί να φαντάζουν ακατόρθωτα.

7 - Achzarit Mk2

Achzarit Mk2 (από τροποποίηση αρμάτων Τ-54 και Τ-55) Βάρος: 44 τόνοι, Ισχύς κινητήρα: 850 hp, Ι/Β: 19 hp/τόνο, Πλήρωμα: 3+7, Πολυβόλα: 2 x 7,62, Έξοδος: πίσω, Ταχύτητα: 65 χλμ/ώρα

Οπωσδήποτε δεν είμαι ειδικός για το τεχνολογικό κομμάτι της τροποποίησης, πιστεύω όμως ότι μπορεί να γίνει. Τα σκάφος ενός άρματος διαθέτει μεγάλο εσωτερικό χώρο, που αφαιρουμένου του πύργου είναι επαρκής για να μεταφέρει μια ομάδα πεζικού. Ο κινητήρας νομίζω ότι μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί και σίγουρα θα χρειαστεί να μετακινηθεί σε άλλη θέση ώστε να δημιουργηθεί χώρος για την ομάδα μάχης και έξοδος για το προσωπικό στο πίσω μέρος του σκάφους. Αυτό θα απαιτήσει σοβαρές μεταλλουργικές και μηχανολογικές εργασίες για τη μεταφορά της κίνησης στους κινητήριους τροχούς και τη διάνοιξη εξόδου στο πίσω μέρος του σκάφους. Ο κινητήρας του άρματος μετά την αφαίρεση του πύργου, θα μπορεί να κινεί το βαρύ ΤΟΜΠ με μεγαλύτερη ταχύτητα, αλλά θα πρέπει είτε να αναβαθμιστεί, είτε να αντικατασταθεί με άλλο μεγαλύτερης ισχύος ώστε ο λόγος ισχύος ανά τόνο βάρους, να πλησιάσει αυτό των συγχρόνων αρμάτων. Άλλες παρεμβάσεις που είναι σκόπιμο να γίνουν, είναι η εγκατάσταση πλευρικών ποδιών και αντιναρκικής θωράκισης στο δάπεδο του σκάφους και ίσως η τοποθέτηση κάποιου επιπλέον πακέτου θωράκισης.

Τη παρούσα περίοδο, το πλέον πιθανό, δεν πρέπει να πρέπει να υπάρχουν διαθέσιμα  άρματα για τροποποίηση σε βαρέα ΤΟΜΠ. Τα άρματα που έχουν αποσυρθεί  έχουν καταστραφεί. Ενδεχομένως  να μη έχουν καταστραφεί ακόμη τα άρματα Μ 60Α3 που αποσύρθηκαν σχετικά πρόσφατα.  Μελλοντικά, αλλά σε άγνωστο χρόνο θα είναι διαθέσιμα και τα άρματα Μ 48Α5, όταν θα αρχίσουν να αποσύρονται από τις ΕΜΑ και ΕΑΝ.  Άρματα «Μ» σειράς, μπορούν να αναζητηθούν και από τα Αμερικανικά αποθέματα σε περίπτωση που δεν έχουν εξαντληθεί ακόμη. Άλλωστε ποιος προμηθεύεται άρματα Μ 48 και Μ 60 πλέον; Η ύπαρξη αρμάτων LEO 1 (όχι LEO 1Α5) στα Γερμανικά αποθέματα, μάλλον πρέπει να αποκλειστεί.

Τροποποίηση αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ κατά το τύπο του ΤΟΜΠ Νagmashot των IDF

Η τροποποίηση των αποσυρόμενων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ  απαιτεί τη διάθεση σημαντικών πιστώσεων, που το ύψος τους εξαρτάται από την έκταση του προγράμματος τροποποίησης που θα επιλεγεί. Τη παρούσα όμως περίοδο, που οι διατιθέμενες πιστώσεις για τις Ένοπλες Δυνάμεις είναι περιορισμένες και δεν επαρκούν, ακόμη και για τη κάλυψη των λειτουργικών αναγκών, η τροποποίηση  αποσυρόμενων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ, φαντάζει εκτός πραγματικότητας. Παρά ταύτα το κόστος της τροποποίησης των αποσυρόμενων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ μπορεί να περιοριστεί σε  πλαίσια που μπορεί να αντέξει ο Π/Υ του στρατού, εφόσον επιλεγεί ένα πρόγραμμα τροποποίησης αντίστοιχο με αυτό  που ακολούθησε –σε πρώτη φάση- ο Ισραηλινός στρατός για τη τροποποίηση των αρμάτων Centurions σε ΤΟΜΠ Νagmashot.

Κατά το αναφερόμενο πρόγραμμα τροποποίησης ο κινητήρας διατηρείται στην ίδια θέση, δεν ανοίγεται θύρα εξόδου στο πίσω μέρος του σκάφους, δεν γίνονται μηχανικές παρεμβάσεις  στο  σκάφος και οι εργασίες τροποποίησης περιορίζονται κυρίως στο διαμέρισμα μάχης προκειμένου να διαμορφωθεί σε «καμπίνα» μεταφοράς μιας ομάδας μάχης πεζικού, καθώς και στην οροφή του πύργου για τη διάνοιξη θυρίδων και τη τοποθέτηση οπλισμού.

Nagmashot

Nagmashot

Η υπόψη τροποποίηση μπορεί να εκτελεστεί στα εργοστάσια βάσεως του Τεχνικού Σώματος, είναι σίγουρα χαμηλού κόστους, αλλά παρουσιάζει το μειονέκτημα της αποβίβασης των ανδρών του πεζικού από τα πλευρά των ΤΟΜΠ, λόγω της απουσίας εξόδου στο πίσω μέρος του σκάφους.  Όμως αυτή η αδυναμία  -που θα παρουσιάζεται μόνο για τον πολύ ελάχιστο χρόνο που απαιτείται για την αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ-  μπορεί να εξουδετερωθεί σε κάποιο βαθμό με την αποβίβαση του πεζικού σε σημεία που θα παρέχουν σχετική κάλυψη στο ΤΟΜΠ.

Σε κάθε περίπτωση η υιοθέτηση της αναφερομένης μορφής τροποποίησης, θα πρέπει να εμπεριέχει μηχανικά στοιχεία που θα επιτρέπουν τη όσο το δυνατό ταχύτερη αποβίβαση του πεζικού, υπό συνθήκες σχετικής προστασίας.

Οι όποιες ενστάσεις μπορεί να εγερθούν έναντι αυτής της χαμηλού κόστους τροποποίησης, θα πρέπει να αντιπαρατεθούν με τα άπειρα μειονεκτήματα που περικλείει η μεταφορά του πεζικού στο πεδίο της μάχης με τα ΤΟΜΠ Μ 113Α1-Α2.

Αναφορικά με το ζήτημα της αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι:

  • Η αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ κατά τη κατάληψη ενός ΑΝΣΚ, δεν είναι πάντα υποχρεωτική.  Το αν και πότε πρέπει να αποβιβάζεται το πεζικό, το περιγράφουν τα εγχειρίδια εκστρατείας.
  • Για προφανείς λόγους, η αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ, ή τα ΤΟΜΑ, θα πρέπει να γίνεται σε κάποια σημεία που θα προσφέρουν -εάν είναι δυνατό- πλήρη κάλυψη σκάφους στα ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ, με αποτέλεσμα η αποβίβαση του πεζικού να γίνεται με συνθήκες ασφάλειας και σχετικής άνεσης.

Τα πλεονεκτήματα από τη προτεινόμενη αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται (αναφέρομαι στα όσα έχουν αποσυρθεί και δεν έχουν καταστραφεί και σε αυτά που θα αποσυρθούν μελλοντικά), είναι φανερά. Το Μ/Κ Πεζικό θα αποκτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του βαριά θωρακισμένα ΤΟΜΠ που θα προσφέρουν ανώτερο επίπεδο προστασίας στο Μ/Κ πεζικό από τα χρησιμοποιούμενα σήμερα ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ και συνεπώς θα αποκτήσει τη δυνατότητα να συνεργάζεται αποτελεσματικότερα με τα άρματα μάχης στο πλαίσιο των Συγκροτημάτων αρμάτων και Μ/Κ πεζικού. Αυτό αφορά και τα σύγχρονα άρματα, αλλά και αυτά της παλαιότερης κατασκευής και τεχνολογίας.

Νομίζω ότι σε αυτό το σημείο οφείλω να προσδιορίσω τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες είναι δυνατή η αποτελεσματική συνεργασία του Μ/Κ πεζικού με τις μονάδες αρμάτων, επειδή στο ζήτημα αυτό κυκλοφορεί πολύ μυθολογία.

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση, που πέρα από τον «ειδικό τύπο», τους «δημοσιογράφους του ειδικού τύπου» και τους «ειδικούς δημοσιογράφους», την αναπαράγουν και πάρα πολλοί αξιωματικοί. Γράφεται ότι πρέπει να προμηθευτούμε σύγχρονα ΤΟΜΑ προκειμένου να είναι δυνατή η συνεργασία του Μ/Κ Πεζικού με τα άρματα LEO 2A4 KAI LEO 2HEL. Αυτό είναι μια μεγάλη ανοησία. Το Μ/Κ πεζικό του Ισραηλινού στρατού που δεν διαθέτει ΤΟΜΑ, αλλά πάρα πολλά ΤΟΜΠ (Namer, Μ113, Achzarit και Nakpadon), μπορεί και συνεργάζεται με τα υπερσύγχρονα άρματα Merkava Mk ΙΙΙ και IV.

8 - Achzarit Mk2 & MERKAVA

Βαρύ ΤΟΜΠ Achzarit και άρμα Merkava

Ανεξάρτητα από το αν το Μ/Κ Πεζικό διαθέτει ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ και αν οι ΕΜΑ διαθέτουν σύγχρονα ή παλαιότερης τεχνολογίας άρματα, η συνεργασία μεταξύ των μονάδων αρμάτων και αυτών του Μ/Κ Πεζικού στηρίζεται στις εξής αρχές:

  • Ύπαρξη κατάλληλου δόγματος συνεργασίας αρμάτων και Μ/Κ πεζικού, διαρκής συνεκπαίδευση των δύο Όπλων, κοινές διαδικασίες και συναντίληψη.
  • Ύπαρξη αποτελεσματικών συστημάτων διοίκησης, ελέγχου και επικοινωνιών στα άρματα και το Μ/Κ πεζικό.
  • Τα ΤΟΜΠ, ή τα ΤΟΜΑ, του Μ/Κ πεζικού, θα πρέπει να διαθέτουν ικανότητες ανάλογες με αυτές των αρμάτων όσο αφορά τη προστασία θώρακα και τη κινητικότητα, ώστε τα δημιουργούμενα Συγκροτήματα αρμάτων και Μ/Κ πεζικού να μπορούν να επιχειρούν ως μία συνεκτική δύναμη. Για την ικανοποίηση αυτής της αρχής, απαιτείται τα ΤΟΜΠ και τα ΤΟΜΑ, που μεταφέρουν το Μ/Κ Πεζικό, να διαθέτουν ισχυρή θωράκιση και ισχυρό συγκρότημα ισχύος, ώστε να μπορούν να κινούνται και να ενεργούν σε απόσταση αμοιβαίας υποστήριξης από τα άρματα.

Με βάση τα παραπάνω, το Μ/Κ Πεζικό μπορεί να συνεργαστεί αποτελεσματικά με τα άρματα, εφόσον επιχειρεί υπό τη προστασία ισχυρού θώρακα αντίστοιχου με αυτό των αρμάτων και διαθέτει κινητικότητα αντίστοιχη με αυτή των αρμάτων.

Δικαιολογητικές σκέψεις

Το βασικό ΤΟΜΠ του Ελληνικού Στρατού είναι το Μ113 και ακολουθεί το ΛΕΩΝΙΔΑΣ. Το ΤΟΜΠ Μ113 χρησιμοποιείται σε τεράστιους αριθμούς από όλα σχεδόν τα Όπλα του στρατού και αποτελεί το κύριο μέσο μεταφοράς των στοιχείων μάχης των περισσοτέρων Μ/Κ ταγμάτων πεζικού. Αποτελεί σχεδίαση του 1960, μιας εποχής που το καλύτερο Α/Τ όπλο ήταν το πυροβόλο διαμετρήματος 90 χιλ των αρμάτων Μ47 – Μ48 και το Α/Τ ΠΑΟ 106 χιλ.

9 - Μ113 & Boxer

Αριστερά: M-113A1 (Εισαγωγή σε υπηρεσία: 1960) . Βάρος: 11,2 τόνοι, Κινητήρας: 215 hp, Ι/Β: 19,2 hp/τόνο, Πολυβόλο: 0,50”, Πλήρωμα: 2+11 Δεξιά: Boxer Βάρος: 33 τόνοι, Κινητήρας: 700 hp, Ι/Β: 21,2 hp/τόνο, Πολυβόλο: 0,50”, Πολυβομβιδοβόλο 40 χιλ, Πλήρωμα: 3+8

Τα Μ113 τα έβλεπα ως έφηβος στις στρατιωτικές παρελάσεις στην Αθήνα πριν το 1970, αλλά τα συνάντησα για πρώτη φορά πριν 40 χρόνια, όταν ως νεαρός Ανθυπίλαρχος έλαβα μέρος σε άσκηση με ένα Τάγμα Πεζικού στη περιοχή του Έβρου. Η XVI Μεραρχία ΠΖ στην οποία ανήκε η μονάδα μου δεν διέθετε Μ/Κ Τάγματα, αλλά 2 Λόχους Ερπυστριοφόρων (ΛΕΡΠ) με ΤΟΜΠ Μ113, που τα παραχωρούσε στα Τάγματα πεζικού για τη μηχανοκίνηση Λόχων ή Διμοιριών. Μολονότι πέρασαν πάρα πολλές δεκαετίες από εκείνη την εποχή, η XVI Μ/Κ Μεραρχία συνεχίζει να χρησιμοποιεί ακόμη τα ΤΟΜΠ Μ113 στα Μ/Κ Τάγματά της και το Μ/Κ πεζικό συνεχίζει να παρελαύνει στις στρατιωτικές παρελάσεις των δύο εθνικών επετείων, με ένα Μ/Κ λόχο με τα ίδια ΤΟΜΠ Μ113. Καμιά απολύτως εξέλιξη. ΕΛΕΟΣ!

Το Μ113 στις διάφορες εκδόσεις του είναι δημοφιλέστατο από όλους τους χρήστες του παγκοσμίως, αλλά εδώ και πολλές δεκαετίες έχει ξεπεραστεί ως μέσο μεταφοράς των ομάδων μάχης των Μ/Κ ταγμάτων πεζικού. Οι σημαντικότεροι στρατοί του κόσμου έχουν απομακρύνει το Μ113 από τα Μ/Κ τάγματά τους και εδώ και πολλές δεκαετίες χρησιμοποιούν ΤΟΜΑ, που πέρα από το πυροβόλο και τα εξελιγμένα μέσα παρατήρησης και σκόπευσης, διαθέτουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους σύγχρονη ισχυρή θωράκιση και ένα μεγάλης ισχύος συγκρότημα κίνησης.

Το βασικό μειονέκτημα των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ, δεν είναι η απουσία βαρέως οπλισμού, αλλά η ΑΝΑΙΜΙΚΗ τους θωράκιση, που δεν προσφέρει ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ στους επιβαίνοντες μαχητές. Το Μ113 είναι κατάλληλο για πάρα πολλές λειτουργίες όλων των όλων των Όπλων (διοίκησης, μεταφορά τραυματιών, κλωβοί ευαίσθητων επικοινωνιακών συστημάτων, μεταφοράς ομάδων συντηρήσεως, φορείς όλμων κ.α.), που εκτελούνται πίσω από τη γραμμή του πυρός, αλλά είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ -εδώ και πολλές δεκαετίες- ως μέσο μεταφοράς του Μ/Κ πεζικού στο σύγχρονο πεδίο μάχης, όπου κυριαρχούν τα επιθετικά Ε/Π, τα πυροβόλα των αρμάτων των 105 και κυρίως των 120 χιλ, καθώς και τα κατευθυνόμενα Α/Τ βλήματα μεγάλου βεληνεκούς. Σε περίπτωση πολέμου, τα ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ του Μ/Κ πεζικού, θα αποτελέσουν εύκολούς και ελκυστικούς στόχους και κινούμενα φέρετρα για τους μαχητές του πεζικού. Τα περί ευκινησίας και λοιπών δυνατοτήτων των Μ113Α1-2 αναφερόμενα, μόνο θυμηδία προκαλούν στους γνωρίζοντες. Ο λόγος ισχύος ανά τόνο βάρους των Μ113 Α2, ανέρχεται στο φανταστικό 19,2 hp/τόνο.

Μια ιστορία πριν 43 χρόνια

«…. Αργά εκείνο το απόγευμα οι άλλες Ίλες της Επιλαρχίας έπεσαν μέσα σε ενέδρα ένα χλμ μακριά από εμένα. Μία Ίλη 8 αρμάτων εξαλείφθηκε από αντιαρματικά πυροβόλα και πυρά των Συριακών αρμάτων, όχι από αντιαρματικούς πυραύλους. Ο Διοικητής της Επιλαρχίας χτυπήθηκε και διακομίσθηκε. Μετά ο υποδιοικητής τραυματίσθηκε από θραύσματα βλήματος και ο τρίτος στη διοίκηση πυροβολήθηκε στο πόδι. Η δεύτερη Ίλη έχασε δύο άρματα και εξίσου άσχημα ένα TOΜΠ κτυπήθηκε από βλήμα και 8 άνδρες σκοτώθηκαν. Με αυτό η εμπιστοσύνη στο όχημα χάθηκε από όλους τους άνδρες που επέβαιναν στα ΤΟΜΠ. Το έσκασαν από τα ΤΟΜΠ και ανέβηκαν στα άρματα.» [«Αρματιστής» στο Γκολάν», Οκτώβριος 1973].

10 - Κατεστραμμένο M113

Κατεστραμμένο Μ113 των IDF από επίθεση της Χαμάς, με 7 νεκρούς στρατιώτες

Η απαίτηση για την αύξηση του βαθμού προστασίας που προσφέρει η θωράκιση των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ στο Μ/Κ Πεζικό, αποτελεί αδήριτη ανάγκη

Ο Ελληνικός Στρατός, από τη δεκαετία του 1960 που παρέλαβε τα πρώτα Μ113 [συνεχίζει να τα παραλαμβάνει σε μεγάλους αριθμούς από τα πλεονάσματα των ΗΠΑ] ΟΥΔΕΜΙΑ προσπάθεια κατέβαλε μέχρι σήμερα για να βελτιώσει το επίπεδο της προσφερόμενης από αυτά προστασίας στο προσωπικό, με την εγκατάσταση έστω και μιας στοιχειώδους πρόσθετης θωράκισης. Να προσθέσει πχ μεταλλικές πλάκες εμπρός και στα πλευρά της υπάρχουσας θωράκισης των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ. Μια εργασία χαμηλού κόστους που θα μπορούσε να εκτελεστεί με μικρή δαπάνη στα στρατιωτικά εργοστάσια, όπως την έχουν εκτελέσει άλλοι στρατοί. Σκέψη για την εσωτερική θωράκιση των ΤΟΜΠ, ουδέποτε παρουσιάστηκε. Η παραπάνω θλιβερή πραγματικότητα αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός και δεν περιποιεί τιμή στις στρατιωτικές ηγεσίες. Ο Έλληνας στρατιώτης ήταν και συνεχίζει να είναι, αναλώσιμο είδος.

Η μόνη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό για την αναφερόμενη κατάσταση, είναι ότι η ανώτατη ηγεσία δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος και τη κρισιμότητα του προβλήματος. Μάλλον δεν το αντιλαμβάνεται ο χειριστής του υπόψη θέματος, δηλαδή η Διεύθυνση Πεζικού του ΓΕΣ, που μελετά και εισηγείται στην ηγεσία. Είναι φανερό ότι η στρατιωτική ηγεσία και η Διεύθυνση Πεζικού του ΓΕΣ μολονότι βλέπουν τις εξελίξεις που συμβαίνουν παγκοσμίως στα μέσα μεταφοράς του Μ/Κ πεζικού, δεν τις κατανοούν. Βλέπουν, αλλά δεν κατανοούν ότι όλες οι σημαντικές εξελίξεις συμβαίνουν στη θωράκιση, στη προστασία του προσωπικού και τη κινητικότητα και τελευταία στον οπλισμό και τα μέσα παρατήρησης και βολής. Σήμερα τα ΤΟΜΠ και τα ΤΟΜΑ εφοδιάζονται με θωρακίσεις σύνθετες, ενεργές, κεραμικές, πολυστρωματικές, αντιναρκικές, κέβλαρ, αντιθραυσματικές, πρόσθετα πακέτα ανάλογα του επιπέδου της απειλής κ.α.. Ότι και αν παράγεται παγκόσμια για τη μεταφορά του πεζικού στο πεδίο της μάχης, [είτε ΤΟΜΑ, είτε ΤΟΜΠ, είτε σε ερπύστρια, είτε σε τροχό] διαθέτει βαριά και αποτελεσματική θωράκιση. Οι απώλειες του προσωπικού δεν είναι ανεκτές όταν μπορείς να τις αποφύγεις.

 

11 - Πρόσθετες θωρακίσεις σε ΤΟΜΠ

ΤΟΜΠ με πρόσθετη θωράκιση

Ο μονόδρομος

Η αναβάθμιση της θωράκισης των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ των Μ/Κ Λόχων πεζικού, με την εγκατάσταση ενός πακέτου πρόσθετης θωράκισης και η τροποποίηση αρμάτων που αποσύρονται σε βαριά ΤΟΜΠ, με παράλληλη τοποθέτηση στα υπόψη μέσα ενός κινητήρα μεγαλύτερης ισχύος, αποτελεί κατά τη γνώμη μου τη μοναδική λύση που θα επιτρέψει στο Μ/Κ Πεζικό να συνεργάζεται αξιόπιστα και αποτελεσματικά με τα άρματα στο σύγχρονο πεδίο της μάχης.

Επειδή η Τουρκική απειλή που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας συνεχίζει να παραμένει ενεργή και να αναβαθμίζεται διαρκώς, ο Ελληνικός Στρατός οφείλει να μην εφησυχάζει, αλλά να εξαντλεί κάθε προσπάθεια και κάθε πρόσφορο τρόπο για να ανανεώνει και αναβαθμίζει τα οπλικά του συστήματα. Το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει για να διατηρεί ένα επίπεδο ισορροπίας απέναντι στην εξοπλιστική φρενίτιδα του αντιπάλου, μας το δείχνει ο Ισραηλινός στρατός που αξιοποιεί στο έπακρο και για πληθώρα χρήσεων τα άρματα που έχει αποσύρει, καθώς και αυτά που συνέλαβε ως λάφυρα στους πολλούς πολέμους που διεξήγαγε μέχρι σήμερα. Ο Ισραηλινός στρατός δεν διαθέτει ΤΟΜΑ και συνεχίζει να εξοπλίζει τα Μ/Κ Τάγματά του με βαρέα ΤΟΜΠ που προήλθαν από τροποποίηση αρμάτων Τ-54, Τ-55 και Centurion. Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να εξοπλίζει κάποια εκ των Μ/Κ Ταγμάτων του με το βαρύ ΤΟΜΠ NAMER, που κατασκευάζεται στο Ισραήλ. Το ΤΟΜΠ NAMER δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει και ο Ελληνικός Στρατός όσο αφορά τα μέσα μεταφοράς του Μ/Κ Πεζικού. Από τη στιγμή που μπορέσαμε και κατασκευάσαμε το ΛΕΩΝΙΔΑΣ, πιστεύω ότι μπορούμε να κατασκευάσουμε και ένα βαρύ ΤΟΜΠ, αντιστοίχων δυνατοτήτων με του NAMER. 

12 - ΤΟΜΠ NAMER

NAMER Βάρος: 60 τόνοι, Κινητήρας: 1200 hp, Ισχύς/τόνο Βάρους: 20 hp/τόνο, Οπλισμός: 2 πολυβόλα + 1 όλμος 60χιλ, Πλήρωμα: 3+9

3η πρόταση: Τροποποίηση αρμάτων σε βλητοφόρα ανεφοδιασμού πυρομαχικών των Επιλαρχιών Μέσων Αρμάτων

Ο ανεφοδιασμός των αρμάτων με πυρομαχικά κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, εκτελείται οποτεδήποτε προκύψει ανάγκη, ημέρα και νύκτα και ενδεχομένως και εγγύς της γραμμής μάχης. Εφόσον το επιτρέπει η τακτική κατάσταση, ο ανεφοδιασμός με πυρομαχικά θα πρέπει να εκτελείται κατά τη διάρκεια της νύκτας και όταν τα άρματα βρίσκονται στην εφεδρεία. Τα πυρομαχικά μεταφέρονται στις θέσεις των αρμάτων με φορτηγά γενικής χρήσης (ΓΧ) σε κιβώτια των 2 βλημάτων. Στις θέσεις ανεφοδιασμού τα βλήματα θα πρέπει να αποσυσκευαστούν από τα κιβώτια τους και να φορτωθούν στα άρματα. Είναι προφανές ότι όλη αυτή η διαδικασία ενέχει προβλήματα κινδύνους και καθυστερήσεις, επειδή τα φορτηγά ΓΧ στερούνται της απαιτούμενης ευελιξίας και ταχύτητας για κίνηση εκτός δρομολογίων και σε δύσκολα εδάφη και επίσης είναι ευάλωτα σε κάθε είδους προσβολές από όπλα ευθυτενούς και καμπύλης τροχιάς. Η αποσυσκευασία και η φόρτωση απαιτούν σημαντικό χρόνο και αυτός δεν είναι πάντα διαθέσιμος.

Κατόπιν των παραπάνω, θα ήταν πολύ σημαντικό κάποια άρματα που έχουν αποσυρθεί, ή θα αποσυρθούν στο μέλλον, να τροποποιηθούν σε βλητοφόρα και να χρησιμοποιούνται για τον ανεφοδιασμό των αρμάτων με πυρομαχικά στο πεδίο της μάχης. Είναι προφανές ότι τα άρματα που θα τροποποιηθούν σε βλητοφόρα, είναι περισσότερο ικανά από τα φορτηγά γενικής χρήσεως για τη μεταφορά πυρομαχικών, λόγω της ευελιξίας και της προστασίας που τους παρέχει η ερπύστρια και η θωράκιση αντίστοιχα. Επιπλέον τα βλήματα θα μεταφέρονται αποσυσκευασμένα στις ειδικές κυψέλες που υπάρχουν στο πύργο και το σκάφος των αρμάτων και θα μεταφορτώνονται απ’ ευθείας στα άρματα σε πολύ σύντομο χρόνο.

Η προτεινόμενη τροποποίηση μπορεί να υλοποιηθεί εύκολα, γρήγορα και με χαμηλό κόστος. Για τη τροποποίηση αποσυρόμενων αρμάτων σε βλητοφόρα, ο πύργος πρέπει να παραμείνει, ενώ το πυροβόλο και όλα τα συστήματα του πύργου θα αφαιρεθούν. Η χειροκίνητη περιστροφή του πύργου θα παραμείνει. Η έξοδος του πυροβόλου από το πύργο, πρέπει να φραχτεί με μεταλλική πλάκα ίδιου πάχους με αυτή του πύργου. Οι «κυψέλες» αποθήκευσης των βλημάτων θα παραμείνουν, εφόσον πρόκειται για βλητοφόρα που θα διατεθούν σε Επιλαρχίες αρμάτων με πυροβόλο 105 χιλ, και θα χρειαστεί να προστεθούν και άλλες στο χώρο που θα ελευθερωθεί μετά την αφαίρεση του πυροβόλου και των λοιπών συστημάτων. Εφόσον η τροποποίηση θα αφορά σε βλητοφόρα που θα διατεθούν σε Επιλαρχίες αρμάτων με πυροβόλο 120 χιλ, εννοείται ότι θα πρέπει να αντικατασταθούν όλες οι κυψέλες με αντίστοιχες βλημάτων 120 χιλ. Με μια πρόχειρη εκτίμηση, ένα άρμα Μ60Α1 που θα μετατραπεί σε βλητοφόρο, θα μπορεί να μεταφέρει τουλάχιστο 130 βλήματα 105 χιλ.

4η πρόταση: Τροποποίηση αρμάτων για τη μεταφορά των ΠΑΠ και των ΑΕΛΑ των Επιλαρχιών αφού αφαιρεθεί το πυροβόλο τους

Μέχρι το 1977 στις Επιλαρχίες προβλέπονταν 1 άρμα σε κάθε ΙΜΑ για τη μεταφορά των Προκεχωρημένων Αξιωματικών Παρατηρητών (ΠΑΠ) και 1 άρμα στην Ίλη Διοικήσεως για τη μεταφορά του Αξιωματικού Ελεγκτή Αέρος (ΑΕΛΑ). Τα υπόψη 4 άρματα αντικαταστάθηκαν δια ισάριθμων ΤΟΜΠ Μ113. Η αντικατάσταση ήταν επιβεβλημένη επειδή η ισχύς πυρός των 4 αυτών αρμάτων σε περίοδο επιχειρήσεων θα παρέμενε ανεκμετάλλευτη για προφανείς λόγους. Όμως οι ΠΑΠ και οι ΑΕΛΑ κατά την εκτέλεση της αποστολής τους ενεργούν από πολύ προωθημένες θέσεις και τα ΤΟΜΠ Μ113 στα οποία επιβαίνουν, δεν προσφέρουν κάποια ιδιαίτερη προστασία. Δια της προτεινόμενης τροποποίησης αφ’ ενός οι ΠΑΠ και ΑΕΛΑ θα διαθέτουν αυξημένο βαθμό προστασίας κατά την εκτέλεση της αποστολής τους από αυτόν που τους παρέχουν τα Μ113 και αφ’ ετέρου θα αποδεσμευτεί ένας πολύ μεγάλος αριθμός ΤΟΜΠ Μ113 από τις μονάδες αρμάτων, (περίπου 100), που θα διατεθούν για τη κάλυψη άλλων αναγκών. Είναι ευνόητο ότι τα πυροβόλα των αρμάτων που θα αναλάβουν τη μεταφορά των ΠΑΠ και ΑΕΛΑ, δεν χρειάζονται και θα πρέπει να αφαιρεθούν. Θα ήταν όμως σκόπιμο να διατηρηθεί η κίνηση του πύργου και όλα τα συστήματα  παρατήρησης, σκόπευσης και αποστασιομέτρησης, επειδή μπορούν να διευκολύνουν τους ΠΑΠ και ΑΕΛΑ στην εκτέλεση της αποστολή τους.

5η πρόταση: Τροποποίηση αρμάτων για την αρχική εκπαίδευση των οδηγών αρμάτων στην οδήγηση

Τα ειδικά άρματα που χρησιμοποιούνται για την αρχική εκπαίδευση των οδηγών αρμάτων στην οδήγηση, ονομάζονται στη γλώσσα των αρματιστών, «δασκάλες». Τα υπόψη ειδικά άρματα, στη θέση του πύργου διαθέτουν ένα γυάλινο κουβούκλιο για τον εκπαιδευτή που του προσφέρει τη δυνατότητα καλύτερου ελέγχου του εκπαιδευόμενου οδηγού, απ’ ότι τα κανονικά άρματα. Για πρώτη φορά τα υπόψη άρματα ήρθαν στα Ελληνικά τεθωρακισμένα, με την έλευση των Γαλλικών αρμάτων ΑΜΧ 30.

Η χρησιμοποίηση αρμάτων που αποσύρονται για αυτό το σκοπό, αποτελεί μια πολύ εύκολη τροποποίηση και θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα και στην εκπαίδευση των νέων οδηγών αρμάτων, αλλά και στη μη επιβάρυνση των επιχειρησιακών αρμάτων με ώρες λειτουργίας και προφανείς φθορές. Η αρχική εκπαίδευση των οδηγών αρμάτων στην οδήγηση, μπορεί να εκτελείται σε οποιοδήποτε τύπο άρματος και όχι μόνο σε αυτό για το οποίο τους έχει αποδοθεί η ειδικότητα. Για την αρχική εκπαίδευση στην οδήγηση αρμάτων, ισχύει ότι και για την αρχική εκπαίδευση των οδηγών των ΙΧ οχημάτων. Ο νέος οδηγός εκπαιδεύεται στο όχημα που διαθέτει η σχολή οδηγών, ανεξάρτητα του τύπου που θα οδηγήσει αργότερα.

Με βάση την εμπειρία μου, η αρχική εκπαίδευση των οδηγών αρμάτων στα της μηχανοδήγησης, διεξαγόταν στις Επιλαρχίες και όχι στο ΚΕΤΘ. Στο ΚΕΤΘ οι νέοι στρατιώτες μόλις ορκίζονταν, χρησιμοποιούνταν για τη φρούρηση όλων των στρατοπέδων και στρατιωτικών καταστημάτων του λεκανοπεδίου [οι τοποθετημένοι σε αυτά κληρωτοί, ως γνωστό, ήταν και είναι παιδιά ενός ανώτερου θεού και δεν επιτρέπεται να αναλαμβάνουν υπηρεσία φρουράς]. Αυτό ήταν γνωστό σε όλους. Στο ΚΕΤΘ δεν άφηναν τους νέους οδηγούς ούτε το άρμα να βάλουν μπροστά. Οι νέοι οδηγοί έκαναν ένα κύκλο στο στίβο μηχανοδήγησης και τους έστελναν στις Επιλαρχίες. Δεν πιστεύω ότι η κατάσταση μπορεί να έχει αλλάξει σήμερα. Έχω την άποψη ότι και τώρα η ουσιαστική αρχική εκπαίδευση στην οδήγηση γίνεται στις Επιλαρχίες, με αδικαιολόγητη λειτουργική επιβάρυνση των επιχειρησιακών αρμάτων. Η ύπαρξη «ειδικών αρμάτων οδήγησης» σε κάποιες κεντρικές Επιλαρχίες, θα εξυπηρετήσει και την αρχική εκπαίδευση των οδηγών αρμάτων, αλλά και τη συντήρηση της ικανότητας των οδηγών αρμάτων, αποφεύγοντας έτσι τη καταπόνηση των επιχειρησιακών αρμάτων με λειτουργικά κόστη και σοβαρές φθορές.

6η πρόταση: Τροποποίηση αρμάτων σε Άρματα Μηχανικού

Η τροποποίηση αυτή έχει υλοποιηθεί κατά ένα μέρος με τη μετατροπή αρμάτων σε άρματα διάσπασης ναρκοπεδίων. Όμως το Όπλο του Μηχανικού χρειάζεται άρματα μάχης μηχανικού, αλλά και βαρέα ΤΟΜΠ με ισχυρή θωράκιση, επειδή το Μηχανικό Μάχης, πολλές φορές επιχειρεί μπροστά από τις μονάδες ελιγμού

7η πρόταση: Τροποποίηση αρμάτων σε φορείς Κ/Β αντιαρματικών βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς (TOW, KORNET)

Για την υπόψη τροποποίηση, ήδη αναφερθήκαμε σχετικά με τη τροποποίηση αρμάτων Μ 48Α5 του Ισραηλινού στρατού σε φορείς-εκτοξευτές κατευθυνόμενων Α/Τ βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς.

 

Χρειάζεται ο Ελληνικός Στρατός ΤΟΜΑ;

Το ερώτημα είναι ψευδεπίγραφο. Χρειαζόμαστε ΤΟΜΑ και μάλιστα τα καλύτερα. Το Γερμανικό PUMA. Αλλά τη παρούσα περίοδο, η απόκτηση ΤΟΜΑ είναι αδύνατη στο προβλεπτό τουλάχιστο μέλλον. Το σημαντικότερο πρόβλημα του Μ/Κ πεζικού σήμερα δεν είναι η απόκτηση ΤΟΜΑ, αλλά η με κάθε τρόπο αναβάθμιση της θωράκισης των υπαρχόντων ΤΟΜΠ και η τροποποίηση αποσυρομένων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ. Η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι μοναδική, το προσωπικό είναι αναντικατάστατο και η προστασία της ζωής του είναι η σοβαρότερη υποχρέωση της πολιτείας και της στρατιωτικής ηγεσίας. Οι απώλειες μάχης σε καμιά περίπτωση δεν είναι ανεκτές όταν μπορεί να αποφευχθούν. Αλλά και στη περίπτωση που ο Ε.Σ. θα μπορούσε να προμηθευτεί ένα αριθμό ΤΟΜΑ, θα ήταν αδύνατο να προμηθευτεί την απαιτούμενη ποσότητα για το σύνολο των 40 και πλέον Μ/Κ Ταγμάτων Πεζικού που διαθέτει. Τα Μ113 θα συνέχιζαν να υπηρετούν στα περισσότερα Μ/Κ Τάγματα και το ζήτημα της αναιμικής τους θωράκισης θα συνέχιζε να υφίσταται.

Για να αντιληφθούμε τη βαρύνουσα επιρροή που ασκούν στα ζητήματα της συνεργασίας του Μ/Κ πεζικού με τα άρματα, η θωράκιση και το επίπεδο κινητικότητας των ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τους γενικούς κανόνες βάσει των οποίων χρησιμοποιείται το Μ/Κ Πεζικό στις επιχειρήσεις.

Τακτική χρησιμοποίηση του Μ/Κ πεζικού

Το Μ/Κ πεζικό κατά τις επιχειρήσεις, ενεργεί πάντοτε σε συνεργασία με μονάδες αρμάτων στο πλαίσιο Συγκροτημάτων και Τακτικών Συγκροτημάτων, όπου τα δύο όπλα επιχειρούν συζευγμένα και στενά αλληλοϋποστηριζόμενα, κάτω από την ομπρέλα ισχυρής υποστήριξης πυροβολικού, όλμων, επιθετικών Ε/Π και αεροπορίας.

15 - ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΙΜΑ

Συγκρότημα Ίλης Μέσων Αρμάτων και Διμοιρίας Μ/Κ πεζικού

Η χρησιμοποίηση των δύο όπλων διαχωρισμένων μεταξύ τους, δεν είναι νοητή. Τα άρματα επιβάλλεται να ενεργούν πάντοτε σε στενή συνέργεια με το Μ/Κ πεζικό. Το Μ/Κ πεζικό μπορεί να επιχειρεί και χωρίς τη συνεργασία των αρμάτων σε εδάφη ορεινά και αντιαρματικά, που στερούνται παντελώς δρομολογίων και αρματικών προσβάσεων. Στις περιπτώσεις αυτές είναι ευνόητο ότι το Μ/Κ πεζικό ενεργεί αποβιβασμένο από τα ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ και ίσως χωρίς την υποστήριξη αυτών.

Στις κάθε είδους επιθετικές επιχειρήσεις, τα άρματα προηγούνται πάντοτε του Μ/Κ πεζικού, το οποίο ακολουθεί σε απόσταση ασφαλείας προκειμένου να προστατεύεται επαρκώς, επειδή αποτελεί ευάλωτο στόχο εξ αιτίας της ασθενέστερης θωράκισης των μέσων μεταφοράς του (ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ). Δεν υπάρχει κανόνας για την απόσταση μεταξύ των αρμάτων και των ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ κατά την προώθησή τους προς τους ΑΝΣΚ, παρά μόνο αυτός της προστασίας των δευτέρων από τα Α/Τ πυρά του εχθρού και της δυνατότητας τους να επεμβαίνουν άμεσα προς υποστήριξη των αρμάτων εφόσον απαιτηθεί. Τα «περίπου 50 – 100 μέτρα πίσω από τα άρματα και στα κενά μεταξύ αυτών», που αναφέρουν διάφοροι «ειδήμονες», είναι ανόητα. Η μορφή του εδάφους, το εχθρικό πυρ και η θωράκιση των ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ, είναι τα στοιχεία που καθορίζουν την απόσταση και τη μέθοδο προχώρησης. Η τήρηση πολύ μεγάλων αποστάσεων οδηγεί σε απώλεια της αλληλοϋποστήριξης. Η τήρηση μικρών αποστάσεων, πχ σε αναπεπταμένα εδάφη, εκθέτει τα ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ σε σοβαρούς κινδύνους, ειδικά όταν διαθέτουν ασθενή θωράκιση.

Το Μ/Κ πεζικό αποβιβάζεται από τα ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ και θα ενεργεί ως το κλασικό ποδοκίνητο πεζικό, όταν:

  • Πρέπει να άρει Α/Τ αντιστάσεις που εμποδίζουν τη κίνηση του Συγκροτήματος.
  • Το Συγκρότημα αρμάτων – Μ/Κ Πεζικού εισέρχεται σε δασωμένη περιοχή, ή διέρχεται από στενωπό.
  • Το Συγκρότημα αρμάτων – Μ/Κ Πεζικού θα πρέπει να καταλάβει μια καλά οργανωμένη αμυντική τοποθεσία που διαθέτει ισχυρή Α/Τ άμυνα και σοβαρά κωλύματα προ του μετώπου της.
  • Το έδαφος στο οποίο επιχειρούν τα άρματα και τα ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ στερείται παντελώς δρομολογίων και αρματικών προσβάσεων.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, τα άρματα και τα ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ υποστηρίζουν τις ενέργειες του αποβιβασμένου πεζικού δια πυρών από θέσεις καλύψεως.

Η αποστολή του Μ/Κ πεζικού γίνεται περισσότερο κρίσιμη στις επιθετικές επιχειρήσεις, όταν κατά την εκτέλεση της τελικής εφόδου για την κατάληψη του ΑΝΣΚ, θα απαιτηθεί να αποβιβαστεί για να εκκαθαρίσει τη περιοχή από παραμένουσες αντιστάσεις και κυρίως από κυνηγούς αρμάτων. Βασικό ζητούμενο κατά την εκτέλεση της εφόδου, είναι η ταυτόχρονη άνοδος των αρμάτων και του Μ/Κ πεζικού επί του ΑΝΣΚ.

16 - Επίθεση ουλαμού αρμάτων και Μ-Κ πεζικού

Επίθεση Ουλαμού Μέσων Αρμάτων και Ομάδας Μ/Κ Πεζικού

Η κίνηση των αρμάτων και του Μ/Κ πεζικού προς τους ΑΝΣΚ, κατά την εξέλιξη μιας επιθετικής ενέργειας, θα είναι πρακτικά αδύνατη χωρίς πυκνά συγκεντρωτικά και αποτελεσματικά πυρά υποστήριξης και συνεχή χρήση καπνού, επειδή τα επιτιθέμενα τμήματα θα βάλλονται ανηλεώς από όλα τα όπλα του αντιπάλου, ευθυτενούς και καμπύλης τροχιάς. Για να είναι δυνατή η κίνηση των επιτιθέμενων προς τα εμπρός, θα πρέπει ο αντίπαλος να καθηλωθεί από πυκνά πυρά υποστήριξης πυροβολικού, όλμων, επιθετικών Ε/Π και μαχητικών Α/Φ. Σε ένα τέτοιο πεδίο μάχης, που η ορατότητα περιορίζεται στο ελάχιστο, οι δυνατότητες χρησιμοποίησης των πυροβόλων των αρμάτων και των ΤΟΜΑ θα είναι ελάχιστες, ενώ αντιθέτως θα επικρατεί η μαζική χρήση των πολυβόλων και θα επιδιώκεται η προσέγγιση των ΑΝΣΚ από όσο το δυνατόν πιο αθέατες κατευθύνσεις.

Ο εξοπλισμός του Μ/Κ Πεζικού με ΤΟΜΑ επαυξάνει την ισχύ του και αποτελεί ένα βαρύνουσας σημασίας μέγεθος για την εκτέλεση της αποστολής ενός συγκροτήματος. Όμως σε καμιά περίπτωση τα ΤΟΜΑ δεν είναι και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν άρματα και ούτε το Μ/Κ πεζικό που επιβαίνει σε ΤΟΜΑ μπορεί να επιχειρεί εκτός συγκροτημάτων. Η θωράκιση των ΤΟΜΑ δεν τα προφυλάσσει από τα πυροβόλα των εχθρικών αρμάτων και το πυροβόλο τους δεν μπορεί να καταστρέψει τα αντίπαλα άρματα. Το Μ/Κ Πεζικό ακόμη και αν επιβαίνει σε ΤΟΜΑ, θα συνεχίσει να επιχειρεί σε συνεργασία με τα άρματα και για τη προστασία του θα ακολουθεί τα άρματα σε απόσταση αμοιβαίας υποστήριξης. Η εγκατάσταση της δυνατότητας εκτόξευσης κατευθυνόμενων Α/Τ βλημάτων στα ΤΟΜΑ, αποτελεί σημαντικό στοιχείο, αλλά και πάλι δεν τα μετατρέπει σε άρματα ώστε να θεωρείται αποδεκτή η χρησιμοποίηση τους διαχωρισμένων από τα άρματα και εκτός Συγκροτημάτων.

Με βάση τα όσα αναφέρθηκαν, γίνεται αντιληπτό ότι:

  • Το Μ/Κ πεζικό είτε χρησιμοποιεί ΤΟΜΠ είτε ΤΟΜΑ, θα συνεχίσει να μάχεται και να ενεργεί εντός Συγκροτημάτων, κατά τον τρόπο που ήδη αναφέρθηκε. 
  • Ο κύριος ρόλος των ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ θα συνεχίσει να είναι η υπό προστασία θώρακα μετακίνηση του πεζικού στο σύγχρονο πεδίο μάχης, προκειμένου να εκτελέσει την αποστολή του όπως το γνωστό ηρωικό ποδοκίνητο πεζικό που έχουμε γνωρίσει από τη πολεμική μας ιστορία.
  • Η ισχύς πυρός των ΤΟΜΑ είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για την εκτέλεση της αποστολής του συγκροτήματος αρμάτων – Μ/Κ πεζικού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει αυτή των αρμάτων.
  • Το επίπεδο προστασίας και κινητικότητας που παρέχουν τα μέσα μεταφοράς του Μ/Κ πεζικού (ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ), θα συνεχίσουν να έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για την εκτέλεση της αποστολής του, από την ισχύ πυρός που του παρέχει το πυροβόλο των ΤΟΜΑ. Εκείνο που ενδιαφέρει περισσότερο στις επιχειρήσεις όσο αφορά το Μ/Κ Πεζικό, είναι αυτό να φθάσει με ασφάλεια και με τις ελάχιστες απώλειες στη περιοχή στην οποία θα εκτελέσει την αποστολή του, από τη δυνατότητα να προσβάλει κάποιους στόχους με τα πυροβόλα των ΤΟΜΑ.

ΤΟΜΑ ή ΤΟΜΠ;

Τα ΤΟΜΑ είναι σήμερα από τα «δημοφιλέστερα» οπλικά συστήματα σε παγκόσμια κλίμακα. Όλοι τα θέλουν. Λίγο η μόδα, λίγο η διαφήμιση, τα έχουν κάνει περιζήτητα. Τα νεότερα διαθέτουν και “κομψότητα ”. Είναι πάρα πολλοί αυτοί που τα κατασκευάζουν και αυτοί που τα αγοράζουν. Ίσως επειδή είναι κατάλληλα για τις συγκρούσεις χαμηλής έντασης, στις οποίες ο «εχθρός» δεν διαθέτει μαχητικά, Ε/Π, άρματα, πυροβόλα και κατευθυνόμενα Α/Τ. Είναι χρήσιμα και στις ειρηνευτικές αποστολές. Δεν επιβάλεις την ειρήνη με άρματα και Α/Κ πυροβόλα!

Τα σύγχρονα ΤΟΜΑ αγγίζουν πλέον το κόστος των αρμάτων. Διαθέτουν βαριά θωράκιση και ισχυρούς κινητήρες, το βάρος τους υπολείπεται ελάχιστα των αρμάτων και είναι εφοδιασμένα με συστήματα βολής αντίστοιχων δυνατοτήτων με αυτά των αρμάτων. Υπολείπονται όμως κατά πολύ στο διαμέτρημα του πυροβόλου. Το κόστος του νέου ΤΟΜΑ του Γερμανικού στρατού, του PUMA, θα φθάσει στα 7,5 εκατομμύρια ευρώ το κομμάτι, κάτι λιγότερο από το άρμα LEO 2HEL.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να σημειώσουμε, ότι οι μεγάλες αλλαγές στην εξέλιξη των ΤΟΜΑ από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν μέχρι και τη σημερινή εποχή, δεν έχουν να κάνουν με το πυροβόλο τους που συνεχίζει να κινείται στο διαμέτρημα των 20-40 χιλ, αλλά με τη θωράκισή τους και το σύστημα κινήσεως. Τα σημερινά ΤΟΜΑ συγκρινόμενα με αυτά της 10ετίας του 1970, υπερέχουν απόλυτα στη θωράκιση και την ισχύ του κινητήρα. Όλες οι σύγχρονες σχεδιάσεις των ΤΟΜΑ, δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην θωράκιση και στη προστασία των επιβαινόντων, παρά στην ισχύ πυρός. Τα PUMA, ASCOD 2, Bradley, Warrior, T-15 Armata, είναι όλα βάρους άνω των 30 τόνων, είναι σχεδιασμένα για να λαμβάνουν πρόσθετη θωράκιση διαφόρων τύπων, διαθέτουν αντιναρκική προστασία και εσωτερική αντιθραυσματική επένδυση, η δε ισχύς των κινητήρων τους αποδίδει ένα λόγο ισχύος προς βάρος, άνω του 25.

18 - ΒΑΡΙΑ ΤΟΜΑ

Αριστερά: Puma Βάρος: 31-43 τόνοι, Πυροβόλο: 30 χιλ, Κινητήρας: 1100 hp Δεξιά: T-15 Armata, Βάρος: 40 τόνοι, Πυροβόλο: 30 χιλ, Κινητήρας: 1200 hp

Τα κρισιμότερα κριτήρια που πρέπει να ικανοποιεί ένα σύγχρονο ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των στρατών των ΗΠΑ και του Ισραήλ, είναι τα εξής:

  • Προστασία του προσωπικού
  • Ικανότητα επιβίωσης του οχήματος στη μάχη
  • Τρωτότητα
  • Κινητικότητα στο πεδίο της μάχης
  • Ικανότητα μεταφοράς προσωπικού

Είναι ενδιαφέρον ότι διάφοροι αναλυτές-σύμβουλοι του στρατού των ΗΠΑ, εκτιμούν ότι το μελετώμενο νέο ΤΟΜΑ GCV του Αμερικάνικου στρατού, προκειμένου να ικανοποιεί απόλυτα τα παραπάνω κριτήρια, θα πρέπει να διαθέτει βάρος 84 τόνων!!! Εξωφρενικό.

19 - ifv gcv

GCV – Η πρόταση της BAE and Northrop Grumman για το νέο ΤΟΜΑ του Αμερικανικού στρατού. Βάρος: 63 τόνοι, Πυροβόλο: 20 χιλ

Τα ΤΟΜΑ έχουν πολλά μειονεκτήματα

  • Η ύπαρξη πύργου στα ΤΟΜΑ (πυροβόλο, συζυγές πολυβόλο, βλήματα πυροβόλου, κατευθυνόμενα Α/Τ βλήματα και συστήματα για τη κίνηση του πύργου και του πυροβόλου), λειτουργεί σε βάρος της θωράκισης και της αριθμητικής δύναμης της μεταφερόμενης ομάδας μάχης πεζικού. Η αύξηση του βάρους για την ισχυροποίηση της θωράκισης, απαιτεί τη τοποθέτηση ισχυρότερου συγκροτήματος ισχύος και επομένως μεγαλύτερες διαστάσεις, άρα μεγαλύτερα κόστη κτήσης και λειτουργίας. Τελικά τα ΤΟΜΑ μετατρέπονται όσο αφορά τα μεγέθη σε σχεδόν άρματα, χωρίς όμως να διαθέτουν την ισχύ πυρός των αρμάτων.
  • Τα ΤΟΜΑ διαθέτουν ισχύ πυρός ανώτερη των ΤΟΜΠ, αλλά οι μεταφερόμενες από αυτά ομάδες πεζικού θα υπολείπονται σε αριθμητική δύναμη και δύναμη πυρός από τις μεταφερόμενες από τα ΤΟΜΠ.
  • Τα σύγχρονα ΤΟΜΑ είναι «σχεδόν» άρματα, με αποτέλεσμα το κόστος τους στη διάρκεια της ωφέλιμης ζωής τους (κτήσης και λειτουργίας), να είναι δυσανάλογα μεγάλο συγκρινόμενο με αυτό των ΤΟΜΠ και εκτός των δυνατοτήτων του Π/Υ μιας μικρής οικονομίας. Οι περισσότερες χώρες από αυτές που διαθέτουν ΤΟΜΑ, έχουν προμηθευτεί ένα πολύ μικρό αριθμό. Αντιθέτως οι ανάγκες του Ε.Σ. σε ΤΟΜΑ, αφορούν τον εξοπλισμό 40 και πλέον Μ/Κ Ταγμάτων πεζικού. Αυτό κανένας Π/Υ δεν μπορεί να το αντέξει

Η ισχύς πυρός του πυροβόλου των ΤΟΜΑ

Ένα ενδιαφέρον επιχείρημα που προβάλουν οι θιασώτες των ΤΟΜΑ για να πείσουν ότι η προμήθεια τους αποτελεί αδήριτη ανάγκη, είναι ότι το πυροβόλο τους αποτελεί τον ενδιάμεσο κρίκο που γεφυρώνει το «χαοτικό κενό» μεταξύ των πυροβόλων και των πολυβόλων των αρμάτων. Και φαινομενικά δεν έχουν άδικο. Τα άρματα με βάση τη διάταξη του οπλισμού τους, που έχει σχεδόν παγκόσμια τυποποίηση, στερούνται ενός ισχυρού όπλου ανάμεσα στο πυροβόλο τους των 105 χιλ ή 120 χιλ και στα πολυβόλα 7,62 χιλ και 0,50’’, με αποτέλεσμα για στόχους ελάσσονος σημασίας που βρίσκονται εκτός του βεληνεκούς των πολυβόλων και για τη καταστροφή των οποίων το διαμέτρημα των πολυβόλων δεν επαρκεί, αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τα πανάκριβα βλήματά τους, από το ούτως ή άλλως περιορισμένο απόθεμά τους. Είναι προφανές, ότι τα ΤΟΜΑ με το πυροβόλο που διαθέτουν (20 – 40 χιλ), μπορούν και καλύπτουν το «αναφερόμενο κενό» στον οπλισμό των αρμάτων.

Αυτό όμως είναι εν μέρει αληθές. Τα άρματα μπορούν να καλύψουν σε ένα μεγάλο ποσοστό το κενό μεταξύ του πυροβόλου των 105 ή 120 χιλ και των πολυβόλων 7,62 χιλ, με το βαρύ πολυβόλο 0,50’’, ακόμη και τα άρματα που δεν διαθέτουν πλέον αυτό το όπλο. Ως γνωστό το πολυβόλο 0,50’’ είναι ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο εναντίον πάρα πολλών στόχων, για τους οποίους η χρησιμοποίηση του πυροβόλου θα ήταν μια δαπανηρή υπόθεση. Όμως όσα άρματα του Ε.Σ. διαθέτουν ακόμη πολυβόλο 0,50’’ (τα Μ48Α5 MOLF), αυτό είναι εγκατεστημένο εκτός του πύργου και η σκόπευση του γίνεται «με το μάτι», με αποτέλεσμα η προσβολή του στόχου να είναι προβληματική.

Στο υπόψη ζήτημα έχουν δοθεί δύο πολύ ενδιαφέρουσες λύσεις, που βρίσκονται όμως εκτός της παγκόσμιας τυποποίησης και μάλλον κανένας δεν δίνει σημασία:

1η λύση: Το Γαλλικό άρμα ΑΜΧ 30 διέθετε (και διαθέτει) τη δυνατότητα επιλογής ως ομοαξονικού όπλου, είτε το πυροβόλο 20 χιλ, είτε το πολυβόλο 0,50’’. Ο Ε.Σ. για τα άρματα που είχε προμηθευτεί, είχε επιλέξει ως συζυγές πολυβόλο το διαμέτρημα 0,50’’, οι δε Γάλλοι το πυροβόλο 20 χιλ.  Η βολή του συζυγούς πολυβόλου 0,50’’ από το άρμα ΑΜΧ 30, χαρακτηριζόταν από μεγάλη ακρίβεια και μικρή διασπορά των βολίδων.

2η λύση: Ο Ισραηλινός στρατός εγκαθιστά σε σταθερή προσθαφαιρούμενη βάση επί του ασπιδίου των πυροβόλων των αρμάτων Merkava III και IV, ένα πολυβόλο 0,50’’, ομοαξονικό προς το πυροβόλο. Το υπόψη σύστημα είχε τοποθετηθεί και σε περιορισμένο αριθμό αρμάτων του Ε.Σ. (συνήθως 3 κατά Επιλαρχία Μ48Α5) για την εκτέλεση εκπαιδευτικών βολών υποδιαμετρήματος. Οι βάσεις στήριξης επί του ασπιδίου του πυροβόλου έφεραν το ονομασία «συσκευές Κένταυρος».

20 - Merkava IV με πολυβό 0,50’’

Merkava IV με ομοαξονικό πολυβόλο 0,50’’ εγκατεστημένο επί του ασπιδίου του πυροβόλου

Το πλεονέκτημα και των δύο λύσεων, είναι ότι το πολυβόλο 0,50’’ εγκαθίσταται σε μια σταθερή βάση και σκοπεύεται μέσω των συστημάτων βολή του πυροβόλου, με αποτέλεσμα η βολή του να χαρακτηρίζεται από μεγάλη ακρίβεια και πολύ μικρή διασπορά.

Θεωρώ ότι η υιοθέτηση από τον Ε.Σ. της αναφερόμενης λύσης, δηλαδή της εγκατάστασης ως συζυγούς πολυβόλου στα άρματα LEO 1A5, LEO 2A4 και LEO 2HEL, του πολυβόλου 0,50, θα είχε εξαιρετικά αποτελέσματα στη μάχη και θα κάλυπτε σε ένα μέτρο το «κενό» που αναφέρουν οι θιασώτες των ΤΟΜΑ. Ακόμη και στη περίπτωση που τεχνικά η αντικατάσταση του υπάρχοντος συζυγούς πολυβόλου 7,62 χιλ από το πολυβόλο 0,50 είναι αδύνατη, υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα της εγκατάστασης του πολυβόλου 0,50 στο ασπίδιο του πυροβόλου. Η κατασκευή της αναγκαίας βάσης είναι μια πολύ εύκολη υπόθεση.

Παραμένει άγνωστη η αποτελεσματικότητα των ΤΟΜΑ σε συγκρούσεις υψηλής έντασης

Τα ΤΟΜΑ δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμη σε κανονικό πόλεμο μεταξύ ισοδύναμων αντιπάλων. Βεβαίως χρησιμοποιήθηκαν στους πολέμους του Κόλπου, αλλά σε αυτούς οι Αμερικανοί έκαναν παιχνίδι χωρίς αντίπαλο και ως εκ τούτου τα όποια συμπεράσματα για την απόδοση των ΤΟΜΑ είναι χαμηλής αξιοπιστίας. Δυστυχώς οι Έλληνες «ειδικοί» θαμπώθηκαν από τις δυνατότητες τους και δηλώνουν ότι η προμήθεια τους από τον Ελληνικό Στρατό αποτελεί αδήριτη ανάγκη, επειδή –λένε- «σε μια Ε-Τ σύγκρουση θα γείρουν το αποτέλεσμα του πολέμου υπέρ της Ελλάδας». Κάπως έτσι! Αλλά ένας πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να κερδηθεί με ΤΟΜΑ. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν ανάγκη από οπλικά συστήματα κρίσιμης σημασίας για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν νικηφόρα ένα πόλεμο και όχι από ΤΟΜΑ.

Το έγραψα και παραπάνω. Ασφαλώς χρειαζόμαστε ΤΟΜΑ, αλλά δεν υπάρχουν λεφτά για να τα αγοράσουμε. Και αν υπήρχαν προηγούνται πολύ σοβαρότερες ανάγκες. Και πόσα μπορούμε να προμηθευτούμε, όταν για τον εξοπλισμό 40 περίπου Μ/Κ Ταγμάτων πεζικού, απαιτούνται 1600 ΤΟΜΑ.

Βεβαίως οι Τούρκοι διαθέτουν ΤΟΜΑ. Τα «Μ113 (+ κάτι)». Τίποτε το ιδιαίτερο. Το ανέφερα και παραπάνω. Η ισχύς ενός Συγκροτήματος αρμάτων και Μ/Κ πεζικού στηρίζεται στην ισχύ των αρμάτων του. Ακόμη και στη περίπτωση που το Μ/Κ πεζικό διαθέτει το καλύτερο ΤΟΜΑ, αν καταστραφούν τα άρματα του Συγκροτήματος, δεν υπάρχει Συγκρότημα.

Οι Ισραηλινοί δεν διαθέτουν TOMA και από ότι φαίνεται δεν βιάζονται να αποκτήσουν. Αντιθέτως διαθέτουν εκατοντάδες βαρέα ΤΟΜΠ που προήλθαν από τη τροποποίηση παλαιών αρμάτων και χιλιάδες Μ113 με πρόσθετη θωράκιση. Τη παρούσα περίοδο επενδύουν στη παραγωγή του ΤΟΜΠ NAMER. Το NAMER διαθέτει βαριά θωράκιση ανάλογη των αρμάτων Merkava Mk.IV με τα οποία μοιράζεται το ίδιο σκάφος. Θεωρώ ότι οι Ισραηλινοί ύστερα από τόσους πολέμους κάτι περισσότερο θα ξέρουν, άλλωστε δεν θεωρούν τον μαχητή «αναλώσιμο είδος» όπως ο Ε.Σ.. Ας μη το ψάξουμε περισσότερο αυτό το ζήτημα γιατί πονάει.

21 - ΤΟΜΑ ΑΜΧ 10

TOMA AMX-10P (Εισαγωγή σε υπηρεσία 1966). Βάρος: 14,2 τόνοι, Κινητήρας: 280 hp, 17,9 hp/τόνο, Αυτονομία: 600 χλμ Πυροβόλο: 20 χιλ, Συζυγές πολυβόλο: 7,62 χιλ, Πλήρωμα: 3+8

Διαθέταμε και εμείς ΤΟΜΑ. Τα ΑΜΧ 10. Ήταν από τα νεότερα ΤΟΜΑ του δυτικού κόσμου και εξαιρετικό. Βεβαίως έπασχε και αυτό από αυτό που πάσχουν όλα τα Γαλλικά. Τα ανταλλακτικά του ήταν ακριβά, όπως όλα τα Γαλλικά. Ο Ε.Σ. εφοδιάστηκε με περίπου 100 (+) ΑΜΧ 10, από τα οποία τα 50 περίπου εξόπλισαν το 638 Μ/Κ Τάγμα της ΧΧΙΙ ΤΘ Ταξιαρχίας και τα υπόλοιπα διατέθηκαν σε 3 Επιλαρχίες με άρματα ΑΜΧ 30 και σε μία Ίλη Αναγνωρίσεως. Ύστερα από μια δεκαετία είχαν παραδώσει το πνεύμα τους και στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποσύρθηκαν και καταστράφηκαν. Αποσύρθηκαν επειδή κανένας δεν τα ήθελε. Ούτε το Πεζικό που σήμερα κόπτεται για την απόκτησή τους. Το γνωρίζω από πρώτο χέρι.

Υπό τη σημερινή δύσκολή οικονομική κατάσταση που διέρχεται η πατρίδα μας, η περίπτωση προμήθειας εργοστασιακών ΤΟΜΑ, παραπέμπεται στο απώτατο-απώτατο μέλλον. Η μόνη περίπτωση προμήθειας ΤΟΜΑ είναι αυτή της δωρεάν, ή έναντι συμβολικού τιμήματος, παραχώρησης ΤΟΜΑ Bradley από τα πλεονάσματα των ΗΠΑ και ΤΟΜΑ Marder (από αυτά που είναι ακόμη ενεργά και πρόκειται να αποσυρθούν με την είσοδο των PUMA) από τη Γερμανία. Για να γίνει αυτό δυνατό, θα πρέπει να υπάρξει έντονο ενδιαφέρον και πολύ τρέξιμο από την ανώτατη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. «Οι εκάστοτε ΥΕΘΑ ασχολούνται με τη στρατιωτική διπλωματία και τα γεωπολιτικά!!!» Η ευκαιρία παραχώρησης των ΤΟΜΑ Marder 1Α3 από τα Γερμανικά αποθέματα χάθηκε, επειδή κάποιοι έκριναν ότι τα Marder 1Α3 δεν πληρούσαν τις σύγχρονες απαιτήσεις. Αυτά ήταν ανοησίες και προβάλλονταν εκ του πονηρού. Δεν είναι δυνατό τα Marder 1Α3 να μη ικανοποιούσαν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις του Ε.Σ. και να τις ικανοποιούν τα Μ113 με την αναιμική θωράκιση και τη μη ύπαρξη πυροβόλου. Όμως η προμήθεια των Marder 1Α3 θα έθετε εκτός τα ΤΟΜΑ BMP 3, το συμβόλαιο των οποίων ανερχόταν στα 2 δις (ποολλά τα λεφτά!!!). Σήμερα το Ελληνικό Μ/Κ πεζικό δεν διαθέτει ούτε BMP 3, και ευτυχώς, αλλά ούτε και Marder 1Α3, δυστυχώς.

22 - Bradley & Marder

Αριστερά: ΤΟΜΑ M2 Bradley. Βάρος: 27,6 τόνοι, Κινητήρας: 600 hp, Ι/Β: 19,74 hp/τόνο. Πυροβόλο: 25 χιλ, Συζυγές: 7,62 χιλ, 2×TOW, Πλήρωμα: 3+6 Δεξιά: ΤΟΜΑ Marder 1A3. Βάρος: 28,5 τον, Κινητήρας: 600 hp, Ι/Β: 21,1 hp/τόνο, Πυροβόλο: 20 χιλ, Συζυγές: 7,62 χιλ, Α/Τ MILAN, Πλήρωμα: 3+7

 

Συμπέρασματα

Καλύτερο όπλο θα είναι πάντα το αξιόπιστο όπλο που το χειρίζονται άριστα εκπαιδευμένοι μαχητές και ένα ΤΟΜΠ που διαθέτει ισχυρή θωράκιση και είναι εφοδιασμένο με ισχυρό κινητήρα, νυκτερινά όργανα παρατήρησης σκόπευσης των όπλων του, βαρύ πολυβόλο 0,50’’ σε πυργίσκο και ενδεχομένως και κατευθυνόμενα Α/Τ όπλα στο πυργίσκο του πολυβόλου, θα είναι πάντα περισσότερο αξιόπιστο από ένα ΤΟΜΑ που υπόκειται σε άπειρες δουλείες. Και ο Ε.Σ. χρειάζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αξιόπιστα όπλα με χαμηλό λειτουργικό κόστος που να τα χειρίζονται όμως πολύ καλά εκπαιδευμένοι μαχητές.

Επίλογος

Ενώ το παρόν κείμενο βρισκόταν στη φάση της τελικής επεξεργασίας για να αναρτηθεί, αλίευσα από το πάντα καλά πληροφορημένο ιστολόγιο  https://limitofadvance.wordpress.com/ τη πληροφορία   για την έναρξη από τον Ισραηλινό στρατό ενός προγράμματος τροποποίησης των αρμάτων  Merkava Mk. 2, σε οχήματα μεταφοράς εφοδίων και υλικών μάχης, διακομιδής τραυματιών, και οχήματα ελέγχου και διοίκησης και ότι το Όπλο των τεθωρακισμένων εξετάζει την ανάθεση και άλλων ρόλων στα αποσυρόμενα άρματα Merkava Mk. 2.

Αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά, ότι ο Ισραηλινός στρατός και ειδικά το Όπλο των Τεθωρακισμένων, δεν καταστρέφει τα άρματά που αποσύρει από την ενέργεια, όπως δυστυχώς πράττει ο Ελληνικός Στρατός, αλλά τα αξιοποιεί διαχρονικά για τη κάλυψη άλλων αναγκών. 

Οι διάφοροι τύποι των αρμάτων Merkava (Mk. 1-4), κατασκευάζονται στο Ισραήλ και ο σχεδιασμός τους στηρίχθηκε και στηρίζεται σε σχέδια των Ισραηλινών αρματιστών (με βάση τα συμπεράσματά τους από τους πολέμους τους οποίους διεξήγαγαν από το 1967 μέχρι και σήμερα) για το πώς πρέπει να είναι κατασκευασμένο ένα άρμα ώστε να διαθέτει υψηλό βαθμό επιβιωσιμότητας στο πεδίο της μάχης, να παρέχει υψηλό επίπεδο προστασίας στους αρματιστές και να μπορεί να φέρει σε πέρας την αποστολή του. 

Την περίοδο 1982-1989 παρήχθησαν σύμφωνα με ανοικτές πηγές, 580 άρματα μάχης Merkava Mk. 2.

Merkava_final

Έχοντας υπόψη μας ότι οι Ισραηλινοί το μόνο που κρατούν από τα παλαιά άρματα που τροποποιούν, είναι το κέλυφος του σκάφους του άρματος και όλα τα άλλα τα αλλάζουν, τα προς τροποποίηση Merkava Mk. 2, θα μπορούσαν να προέρχονται και από το απόθεμα παλαιών αρμάτων που βρίσκεται πλέον σε χώρους εναπόθεσης -όχι αποθήκευσης- όπως αυτός της φωτογραφίας.

59 Responses to Καταστροφή ή αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται από την ενεργό υπηρεσία;

  1. Ο/Η evmeniskardianos λέει:

    Μετά την πολύ γρήγορη ανασκόπηση, scaning, της … Μελέτης (διότι είναι προφανές λοτι πρόκειται περί μιας Μελέτης) του υπογράφοντος ως ΑΡΜΑΤΙΣΤΗ αποστράτου ανωτάτου Αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού, δεν ξέρω τι να πω…..!

    Τέτοια εξαιρετική επιστημονική εργασία (διότι αφορά την Στρατιωτική Επιστήμη, Επιστήμη ήταν παλαιότερα και σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι Επιστήμη!) μου προξενεί θαυμασμό για τον κόπο στον οποίο υπεβλήθη αυτός που την εκπόνησε ….

    Θερμά Συγχαρητήρια!!!

    Δυστυχώς δεν είμαι … «Γιάννος Παπαντωνίου» για την εκτιμήσω όπως όφειλε ο κάθε υπουργίσκος ΥΕΘΑ και να πράξω ανάλογα.

    Ευχαριστώ Θερμά για την Μελέτη και εύχομαι από τώρα Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχές το Νέο Έτος με κάθε Υγεία και Ευτυχία.

    Φιλικά

    Ευμένης Καρδιανός

  2. Ο/Η Μάριος Μιχαηλίδης λέει:

    Ευχαριστούμε για την ως άνω μελέτη. Σχολιάζω ως εξής:
    1. Περί αξιοποίησης των παλιών: όταν χρειάζονται όπλα, βγαίνουν ακόμη και «οι γκράδες από το σεντούκι». Ένα πυροβόλο, το οποίο υπηρετείται μέσα σε ένα θωρακισμένο «κουτί», είναι πάντα ένα πυροβόλο ακόμη, του οποίου οι υπηρέτες δεν καλύπτονται μόνο από σακιά. Αν, επιπροσθέτως, μπορεί και να κουνηθεί από το ένα σημείο ως το άλλο, ακόμη καλύτερα! Δε θα μεγαλουργήσει, βέβαια, στην αρματομαχία. Στα νησιά, όμως, μάλλον δε θα επαναληφθεί η μάχη του Κουρσκ!
    2. Περί ΤΟΜΑ: είναι σαφές ότι οι ανάγκες περιπλέκονται με τη διαφήμιση της προσφοράς και με όποια «αντίδωρα» προκύπτουν… Έχω κατανοήσει ότι το ΤΟΜΑ διαφέρει από το ΤΟΜΠ στο ότι δεν είναι «ταξί» πεζικάριων αλλά όχημα μεταφοράς που μάχεται ακόμη και όταν τους αποβιβάζει. Εδώ προκύπτει το ερώτημα της σκοπιμότητας του βαρέος οπλισμού του, μια και συνοδεύει τα άρματα μάχης, τα οποία τον διαθέτουν. Κατά την άποψή μου, στο πεδίο της μάχης μπορεί να προκύψει μια χαοτική κατάσταση, μέσα στην οποία να μην μπορεί να εξασφαλίζεται η αναγκαία αλληλοκάλυψη των διαφορετικών στοιχείων. Τότε, θα χρειαστεί και το «ταξί» να πολεμήσει, μην περιμένοντας τα άρματα μάχης να «καθαρίσουν», είτε λόγω απωλειών τους είτε εμπλοκής τους με εχθρικά άρματα μάχης. Για αυτή την περίπτωση φαίνεται ικανοποιητικό το πυροβόλο 105 mm. του ρωσικού BMP 3, το οποίο μάχεται στη Συρία.
    3. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε σύγχρονα παραδείγματα από μάχες συγκροτημάτων μάχης, που αποτελούνται απο άρματα μάχης και Μ/Κ ΠΖ, εναντίον περίπου ισάξιων αντιπάλων. Στη Συρία δεν το έχουμε, αν και υπάρχει μεγάλη εμπειρία από την εμπλοκή τους σε αγώνα εντός αστικού περιβάλλοντος. Στη Μ. Ανατολή, οι εδαφικές και καιρικές συνθήκες διέφεραν πολύ από εκείνες της περιοχής μας. Επιβάλλεται ξανά και ξανά η πρόβλεψη των ιδιαιτεροτήτων του αγώνα σε Έβρο, νησιά αλλά και όπου αλλού μπορεί να προκύψει σύγκρουση, βάσει δικού μας ή εχθρικού εκτεταμένου ελιγμού.
    4. Το «PUMA» παρουσιάζεται λεπτομερειακά, σε 11 σελίδες, στο ειδικό περιοδικό «Europäische Sicherheit und Technik» («Ευρωπαική Ασφάλεια και Τεχνική»), με άρθρα σχετικά με τα χαρακτηριστικά του, την επιχειρησιακή του ικανότητα, την εκπθδευση του προσωπικού σε αυτό.
    Εύχομαι καλή, δημιουργική συνέχεια!
    Μάριος Μιχαηλίδης

  3. Ο/Η .+- λέει:

    Πολυ καλη η τοποθετηση σου σχετικα με το αντικειμενο και την συμμεριζομαι σε μεγαλο βαθμο, οπως και αλλα σχετικα αρθρα που εχεις γραψει στο παρελθον. θα μου επιτρεψεις να προσθεσω καποια προσωπικα σχολια, συμπληρωματικα στα οσα εγραψες:
    νομιζω οτι βασκη προυποθεση για το μελλον μιας μεγαλης μεριδας ΜΒΤ/ΤΟΜΠ του ΕΣ αποτελει το επιπεδο της απειλης του δυνητικου αντιπαλου στον τομεα των αρματων και των αντιαρματικων δυνατοτητων του στα αντιστοιχα μεσα του Πζ. Ετσι λοιπον τοσο τα επιπεδα θωρακισης οσο και η ισχυς πυρος, εαν ειναι απαραιτητη η αναβθημηση των ΤΟΜΑ/ΤΟΜΠ/ΜΒΤ, επηρεαζονται απο τα παραπανω. Στο διαδυκτιο, τοσο σε φορουμ, οσο και σε αρθρα, εχουν εμφανηστει παμπολλες περιπτωσεις που η αναβθμηση του «παλιου» απεδωσε φτηνοτερα απο την αγορα του «καινουργιου». ειναι δυνατον να γινει κατι αντιστοιχο με τα ελληνικα;
    Εξαρταται: Μεχρι σε ποιο σημειο, για παραδειγμα, τα Μ48 που τεχνολογικα αντιπροσωπευουν την εποχη του ’50 με καποια στοιχεια της δεκαετιας του 60 (κινητηρας πετρελαιου, πυροβολο των 105χλς), και καποια λιγα απο αυτα ποιο «τυχερα» να εχουν τα θερμικα της δεκαετιας του ΄80, μπορουν με τα σημερινα δεδομενα να εξακολουθουν να υπηρετουν εστω και σαν εφεδρικο αποθεμα «ετσι οπως ειναι»; Σημερα οι ποιο «ατυχοι» με αυτους τους «δεινοσαυρους» θα βρεθουν να αντιμετωπισουν Leo2 και Sabra που συγκρητικα ειναι μια κλασης ανωτερα τουλαχιστον απο τα Μ48 σε ολα! Τα Αντιαρματικα του πιθανου αντιπαλου, επισης δεν δινουν πολλες ελπιδες οτι η θωρακιση των Μ48 απεναντι στα ΗΕΑΤ πυρομαχικα ειναι ικανοποιητικη και μπορει ακομη και σημερα να προστατευσει οπως παλιοτερα. Στο μελλον θα ερθει και το Altay, που καλλιστα μπορει να συγγρηθει απο πολλες πλευρες με το leo2A6Hell του ΕΣ, οπως και νεας γενιας αντιαρματικα, τουρκικης σχεδιασης και παραγωγης αυτην την φορα και οχι εισαγωμενα. Εχουν καποια ελπιδα να αντιπαραταχθουν με αυτα; Μπορει καποια αναβαθμηση να τους δωσει «νεα ζωη»;
    Υπαρχει λοιπον στην βαση του προβληματος ενα συγκεκρημενο τεχνικο και αμεσα συνδεδεμενο με αυτο και οικονομικο ζητημα που δημιουργει αμφιβολιες για την αποδοση σε σχεση με το οποιοδηποτε κοστος, ακομη και οικονομικα ασημαντο και να ειναι, σε σχεση με την αμεση και μελλοντικη απειλη. Πιστευω, οτι πλεον, τουλαχιστον στον Εβρο, και σε οτι αφορα τις ΜΧ και ΤΘ δυναμεις, ειναι σχεδον μονοδρομος η αντικατασταση των «παλαιων» με κατι ποιο «καινουργιο», εστω και μεταχειρισμενο. Σε οτι αφορα τα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ, δεν μπορει να μη υποστηριχτει οτι τα διαφορα Μ2 Bradley ή και νεοτερα, δεν εχουν αρκετη ισχυ πυρος για την επιτυχη αντιμετωπιση τοσο των αντιπαλων ΤΟΜΑ οσο και να αμυνθουν με επιτυχια απεναντι σε ΜΒΤ, χαρις στα ATGW που πολλα απο αυτα διαθετουν, τουλαχιστον μεχρι και την γενια των Leo2A4. τι απο τα διαθεσημα του ΕΣ μπορει να θεωρηθει «χρησιμο» και να κρατηθει και τι να «πεταξεις»; Το καλυτερο απο αποψης θωρακισης ΤΟΜΠ οτυ ΕΣ, ειναι το «Λεωνιδας», και μαζι με τα λιγα ΒΜΡ1 εξαιτιας της καλης σχεδιασης του σκαφους, μαλλον αποτελουν τις μονες λυσεις για πιθανη βελτιωση. Οπως οι περισσοτεροι, θεωρω οτι τα Μ113, χωρις ριζικη, αναβθημηση, σε σχεση με την αμυνα, απεναντι τουλαχιστον στα στις κεφαλες ΗΕΑΤ, ειναι πρακτικα αδυνατο να εχουν καποια πολεμικη χρηση, περα απο το να μεταφερουν σαν καροτσι για τα ψωνια, τους σακους και τα τροφιμα, του προσωπικου που τα χρησιμοποιει στην 1η γραμμη. «Πισω», η χρηση τους μπορει να εξακολουθησει, σαν διοικητικα, νοσοκομιακα, ή οχηματα για τα συνεργεια επισκευων των Λχ των Τγ/ΕΜΑ. Ειναι κατι το αυτονοητο και λογικο.
    Δεν πιστευω στην μετατροπη των αμρατων σε ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ. Υπαρχει ενα σημαντικο ζητημα εσωτερικης εργονομιας, το ιδιο προβλημα της θωρακισης, που ανεφερα ποιο πανω, και προσθεσε το κοστος για κατι που μαλλον εχει αμφιβολα αποτελεσματα. Μην ξεχναεμ, οτι το ισραηλ, τα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ, δηλαδη τα τροποποιημενα Μερκαβα/Μ113/κλπ για αυτον τον ρολο, τα θελει για πολεμο μεσα σε πολεις, και η θωρακιση τους και η ισχυς πυρος εχει ανβαθμηστει και τροποιηθει για αυτον τον λογο: Να αντιμετωπιζει κυριως ελαφρυ πεζικο με αντιαρματικα ΗΕΑΤ και οχι αντιπαλα ΤΟΜΑ/ΜΒΤ. Στον Εβρο, νομιζω οτι, στην ιδια διαμορφωση, θα εχουν καποια προβληματα, χωρις καποιες οικονομικα δαπανηρες προσθηκες!

    Φιλικα

    .και-

  4. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Καταρχήν, να συγχαρώ τον Αρματιστή για την εξαιρετική του μελέτη. Είναι από τις καλύτερες μελέτες σε ζητήματα στρατιωτικών υποθέσεων που έχουν παρουσιασθεί ποτέ.

    Να συγχαρώ επίσης τον Βελισσάριο, που δίνει βήμα. Ο ιστότοπος αυτός και το eAmyna αποτελούν μια πραγματική όαση.

    Προς .+-
    Ο Ισραηλινός στρατός όταν άρχισε να τροποποιεί παλιά άρματα σε βαρέα ΤΟΜΠ δεν είχε ως κύριο δυνητικό πεδίο μάχης τις αστικές συγκρούσεις αλλά τους τότε ισχυρούς στρατούς της Αιγύπτου και της Συρίας με τις 100δες άρματα. Οι ΤΘ Μεραρχίες του συριακού στρατού αποτελούσαν τον πιο επίφοβο αντίπαλο μέχρι πριν 10 χρόνια, προτού αυτός μετατραπεί σε χάρτινη τίγρη και σκιά του παλιού εαυτού του. Άλλωστε αυτο που λένε οι Ισραηλινοί είναι protection is mobility. Αυτός που αντέχει σε πυρά, μπορεί να πάει παντού. Αυτός που δεν αντέχει κρύβεται πίσω από υποδομές ή μεσα σε ορύγματα ή μένει πίσω από τη γραμμή πυρός, άρα δεν κινείται.

    Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν το σκάφος του Λεο 1 για το Maerder από τη δεκαετία του 70. Οι Ρώσοι κάνουν το ίδιο με το T-15 Armata και οι Αμερικάνοι σχεδιάζουν την ενσωμάτωση ΤΟΜΑ με διαστάσεις και βάρος βαρέως άρματος. Αφού λοιπόν η πρόσκτηση βαρέος ΤΟΜΠ βασισμένου σε σκάφος άρματος είναι μονόδρομος, η τροποποίηση αποσυρόμενων αρμάτων είναι η πιο οικονομική, τεχνικά εφικτή και χρονικά σύντομα λύση. Πιο οικονομική, ευκολότερη τεχνικά και συντομότερη από την κατασκευή ή αγορά βαρέων ΤΟΜΑ/ΤΟΜΠ, ιδίως σε καιρούς οικονομικής ασφυξίας που οι Ε.Δ. αντιμετωπίζουν ακόμα και το φάσμα της βουλγαροποίησης.

    Το Μ48 είναι χρήσιμο ακόμα στα νησιά και στο βορρά, όπου εν καιρώ πολέμου η πολύ πιθανή συμπαράταξη των βόρειων γειτόνων με την τουρκία αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για μια οριστική διευθέτηση των προβλημάτων μας με αυτούς, με βάσιμη, ηθική και νόμιμη δικαιολογία (αφού θα ξεκινήσουμε ως αμυνόμενοι). Απέναντι σε αυτούς δεν πρέπει να περιοριστούμε σε άμυνα αλλά σε ενεργητική επίθεση με σκοπό την γρήγορη συνθηκολόγησή τους. Είναι λογικο να διαθέσουμε σε αυτούς εφεδρικούς σχηματισμούς/μονάδες και υλικό γ΄ κατηγορίας. Είναι παράλογο να μην είμαστε σε θέση να εκμεταλλευτούμε την πιθανότητα μιας ιστορικής ευκαιρίας. Άλλωστε τα τουρκικά Leo2 και Sabra θα βρεθούν απέναντι στον ΕΣ στον Έβρο και όχι σε άλλα μέτωπα.

    Επίσης, ακόμα και απέναντι στην τουρκία, σε ένα σενάριο σύγκρουσης που τραβάει πάνω από 15 ημέρες η πιθανότητα ενεργοί σχηματισμοί και υλικό α΄ και β΄ κατηγορίας να αναλωθούν και χάσουν σημαντικό μέρος της ισχύος τους είναι σημαντική. Σε μια τέτοια περίπτωση παλιό υλικό, είτε διατεθεί στις ενεργές μονάδες ως έχουν είτε μέσω της διάθεσης εφεδρικών μονάδων, μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ καταστροφής και θριάμβου.

    Όσον αφορά τώρα τη χρήση όχι εφεδρικών αρμάτων αλλά τροποποιημένων στον Έβρο, σήμερα το ΜΚ Πεζικό κινδυνεύει από τα πάντα! Από διατρητικά βλήματα στα 50ρια πολυβόλα, από βαρέα τυφέκια των 12,7 και 14,5, από θραύσματα βλημάτων όλμων και ΠΒ σε σχετικά κοντινές αποστάσεις, από ρουκέτες (κατευθυνόμενες ή μη), διατρητικές βομβίδες, και όλη την γκάμα φορητών ΑΤ όπλων, ακόμα και φορητών. Τα άρματα και τα βαρέα/κατευθυνόμενα ΑΤ όπλα αποτελούν μόνο μία κατηγορία απειλών.
    Και μόνο το γεγονός ότι με την τροποποίηση παλαιών αρμάτων και χωρίς πρόσθετη θωράκιση το ΜΚ θα μπορεί να ανταπεξέλθει στην πλειοψηφία των λοιπών απειλών (με πρόσθετη θωράκιση και γρίλιες όλες από τις λοιπές) δημιουργείται ένα άλμα στις επιχειρησιακές και μαχητικές ικανότητές του σημαίνει ότι αυτές οι τροποποιήσεις έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και μια 15ετία.

  5. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ λέει:

    Γιατί αποσύραμε τα Μ-60 ενώ οι Τούρκοι τα έχουν ακόμη σε υπηρεσία .

  6. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Ἀρματιστή φίλτατε,χαίρε.
    Εἶναι ἤδη σωστά πέντε χρόνια ἀπό έκείνη την ἀνάρτηση στο «εν κρυπτώ»,και ὅτι ἔχει ἀπό τότε ἀλλάξει,ἔχει ἀλλάξει προς το χειρότερο.
    Και το χειρότερο δέν εἶναι οἱ οἰκονομικοί δείκτες,οἱ διαθεσιμότητες,ἤ οἱ προοπτικές,ἀλλά ἡ πικρή διαπίστωση ὅτι ἡ ἑθνική ἄμυνα δέν ἀποτελεί προτεραιότητα για την Ἑλλάδα του σήμερα.
    Ἑμείς ἐδῶ βέβαια,θα ἀψηφήσουμε τις ἀντιξοότητες,ἕστω και ἀπό την ἄνεση της πολυθρόνας,(και κάποιοι ὅμως και ἀπό την ταλαιπωρία του ἐθελοντισμοῦ,και της προσφορᾶς της ἐφεδρείας.)
    Ἔθιξες και σήμερα πολλά και ἑνδιαφέροντα,θα καταθέσω την ἄποψη μου για κάποια ἀπό ὅλα αὐτά που με ἔχουν ἀπασχολήσει ἑντονώτερα.

    1)Διατήρηση ἀρματικοῦ δυναμικοῦ.
    Τα Ἄμπραμς,που τότε (ἀλλά και ἐπί χρόνια στην συνέχεια) μας ἀπασχόλησαν,ἀπλῶς …δέν μας ἀπασχολοῦν πλέον.
    Θα εὐλογήσω τα γένεια μου,και θα ἐπισημάνω ὅτι ἤμουν πάντοτε ἐπιφυλακτικός για τα Ἄμπραμς,μέχρι του σημείου να πάψω να σχολιάζω ἐπί του θέματος.
    Ἀλλά και τα μεταχειρισμένα Λέο-2 στέρεψαν και αὐτά.
    Σήμερα πλέον,ὁ μόνος ἐφικτός τρόπος διατηρήσεως του ἀρματικοῦ δυναμικοῦ,φαίνεται να εἶναι το σκούπισμα ὅσων διαθέσιμων και εὔχρηστων Μ-60Α3 ἀπό ΗΠΑ,δωρεάν,ἤ περίπου δωρεάν.
    Εἶναι βέβαια μία δέσμευση σε τεχνολογία ἄν ὅχι του παρελθόντος,πάντως ὅχι αἰχμῆς,ἀλλά και ὅτι πιό βατό και ἀδάπανο.
    Ἑνδεχομένως,τώρα που ἀγαπηθήκαμε με το Ἰσραήλ,ἴσως να κοιτούσαμε και ἐκεί για τίποτε Μαγκάχ-7,ἄν οἱ Ἰσραηλινοί δέν ἔχουν μεγάλες ἀπαιτήσεις (εἴτε σε χρήμα,εἴτε σε …εἴδος).
    Κάνω μάλιστα και την τολμηρή σκέψη να ψαχτοῦμε για Μαγκάχ-7 που θα ἀντικαθιστοῦσαν τα Μ-48Α5 MOLF στην Κύπρο,σε πρώτη φάση.
    Ἔχουν διαφορές με τα Μ-60Α1/Α3 που ἔχουμε τώρα,ἀλλά δέν παύουν να εἶναι ὅτι πιό κοντινό.
    Για Μερκάβα,δέν εἶμαι και τόσο ἐνθουσιώδης,ἐπειδή μεταξύ ἄλλων εἶναι πιό «ἰσραηλινό» και ἰδιόμορφο,και ἑν τέλει λιγώτερο ἀφομοιώσιμο.
    Βέβαια,ἄν βρεθεί κάποια φόρμουλα,θα εἶναι καλύτερα ἀπ᾿το ὁλότελα.

    2)Τροποποίηση ἀρμάτων σε Β-ΤΟΜΠ.
    Εἶμαι κατ᾿ἀρχήν θετικός,ἀλλά πρέπει να κάνω κάποιες ἐπισημάνσεις:
    α)Δέν θα εἶναι φθηνή ὑπόθεση.
    Οἱ Ἰσραηλινοί δέν τροποποίησαν ἄρματα σε Β-ΤΟΜΠ για να κάνουν οἰκονομία,ἀλλά για να καλύψουν μία πολύ συγκεκριμένη ἐπιχειρησιακή ἀπαίτηση,αὐτήν της ἐπιβιωσιμότητος.
    Εἶναι ἀμφίβολο ἄν ὁ ἀμερικανικός ἤ ὁ σοβιετικός στρατός προώθησαν ἀντίστοιχη ἀπαίτηση προς τις πολιτικές τους ἠγεσίες,ἀλλά ὁ ἰσραηλινός στρατός εἶναι διαφορετική περίπτωση.
    Ὅταν ἡ ἀνωτέρω ἐπιχειρησιακή ἀπαίτηση ἀποκρυσταλλώθηκε,δέν ὑπήρχε πουθενά στον κόσμο ὄχημα που να την ἰκανοποιοῦσε,ἔτσι οἱ Ἰσραηλινοί την κάλυψαν ἐκ των ἐνόντων με διαθέσιμα ἄρματα που προσφερόταν για δύο λόγους,την ἐσωτερική διαμόρφωση χώρων,και την διαχειριστική εὐκολία.
    β)Οἱ Ἰσραηλινοί δέν τροποποίησαν Μ-48/Μ-60,ἀλλά πρώτα Σεντούριον,και μετά Τ-54/55.
    Το ἴδιο και οἱ Ἰορδανοί,που παρουσίασαν το Temsah ἐπί πήγματος Σεντούριον,ἀλλά δέν παρουσίασαν τροποποιήσεις των Μ-48/Μ-60.
    Στην περίπτωση της Ἑλλάδας,μᾶλλον τα Λέο-1 θα εἶναι (θα ἦταν) προτιμώτερα για μετατροπή,ἐπειδη τα πλευρά του σκάφους εἶναι κάθετα,ἀντίθετα με τα Πάττον,που τα πλευρά εἶναι σφηνοειδή,ἰδεώδη για ἄρματα,ἀλλά περιοριστικά για ΤΟΜΠ.
    Ὅμως,δέν ὑπάρχει ἡ τεχνογνωσία για τέτοια μετατροπή Λέο-1,και θα πρέπει να δημιουργηθεί ἐκ του μηδενός,και ἡ θωράκιση των πλευρῶν του Λέο-1 δέν εἶναι ἑντυπωσιακή,ἅρα πρόσθετη θωράκιση ὁπωσδήποτε,ἤ συμβιβασμός με το ἐπίπεδο προστασίας που δέν θα εἶναι πολύ καλύτερη του Μάρντερ.
    Ἐπιπροσθέτως,ἄν θέλουμε να δώσουμε εὔκολη ἀπό/ἐπιβίβαση,θα πρέπει ὁπωσδήποτε να ἀναδιαμορφωθεί το πίσω μέρος,και να ἀντικατασταθεί ὁ ὁγκώδης κινητήρας των 37 λίτρων ἀπό κάποιον συμπαγέστερο,με χαμηλώτερες ἀπαιτήσει χώρου,που θα ἐπιτρέψει μία διαμόρφωση παρόμοια με του Αχτζαρίτ.
    Διαφορετικά,ἡ μεταφερόμενη ὁμάδα θα πρέπει να ἀνεβοκατεβαίνει με την βοήθεια κλιμάκων.
    Ἑννοείται ὅτι ὅλα αὐτά ἀνεβάζουν το κόστος,ἰδίως ἡ ἀντικατάσταση του κινητήρα,και ὡς ἐκ τούτου,δέν νομίζω ὅτι ἔχει οὐσιαστικές ἐλπίδες ὑλοποιήσεως.
    Ἡ προσωπική μου προτίμηση θα ἦταν το Ναμμέρ,ἐναλλακτικά τροποποιημένο Μερκάβα,με ἀφαίρεση του πύργου,και περιορισμένης ἐκτάσεως ἀναδιαμόρφωση του σκάφους ἀπό την θέση του ὀδηγοῦ και πίσω (λέμε τώρα).

    3)ΤΟΜΠ-ΤΟΜΑ
    Τα πρώτα εἶναι το προτιμώμενο για μένα εἴδος ὀχήματος πεζικοῦ,ἀλλά ὅχι πλέον σε Μ-113.
    Κάτι σάν το Ἀρμαντίλλο της BAe Systems,δηλαδή ἕνα ἀπλοποιημένο CV-90,χωρίς τον ἐξεζητημένο πύργο και ὁπλισμό.
    Και αὐτό ὅμως θα εἶναι πανάκριβο για τα δεδομένα μας.
    Ἴσως ἀπομένει ἡ ἀξιοποίηση του Λεωνίδας,με πρόσθετη θωράκιση,το σύστημα κυλίσεως του ὁμόσταυλου κυνηγοῦ ἀρμάτων SK-105 Kürassier,και ἀναβάθμιση του ὑπάρχοντος κινητήρα 4Κ7Fa,κοινοῦ στα προηγούμενα και στα Λεωνίδας,που λέγεται ὅτι ἡ ὁνομαστική του ἰσχύς των 320 ἵππων ὑπολείπεται την πραγματικῆς,και ὅτι με μικρές ἐπεμβάσεις μπορεί να ὑπερβεί τους 400 πραγματικούς ἵππους.
    Ἡ ἀγορά των ἀποσυρόμενων SK-105 του αὐστριακοῦ στρατοῦ θα ἔδινε και αὐτόματα κιβώτια,πέραν του συστήματος κυλίσεως.
    Ἡ ἀλήθεια βέβαια,εἶναι ὅτι και αὐτή ἀκόμη,εἶναι μία αἰσιόδοξη πρόταση.

    4)Τεθωρακισμένα Οχήματα Μάχης Μηχανικοῦ (ΤΟΜΜΧ)
    Ἀκούει κανείς;

    5)Ἄρματα σε Βλητοφόρα.
    Ἐπιφυλάσσομαι.
    Κατ᾿ἀρχήν,ὁ μεγάλος ὅγκος πυρομαχικῶν θα μεταφέρεται πρός τα πρόσω με φορτηγά,δέν νοείται χρήση βλητοφόρων ἀπό ἀφετηρίες ἐγγύτερα των κυρίων σταθμῶν ἐφοδιασμοῦ (ΣΤΕΦ).
    Θα πρέπει να γίνεται μεταφόρτωση πρίν τα σημεία ἐφοδιασμοῦ,ἀλλά αὐτό προσθέτει σε πολυπλοκότητα και ἐπιμηκύνει τους χρόνους,ἑνῶ βαραίνει και το ἴχνος ΔΜ.
    Ὀχήματα ὑψηλῆς εὐκινησίας ὅπως τα ΗΕΜΤΤ θα ἦταν μία καλή ἐπιλογή,ἕνας καλός συμβιβασμός.
    Ἀπό την ἄλλη,μᾶλλον ἔχουμε την εὐκολώτερη ἐπιλογή,και δέν εἶναι ἄλλη ἀπό το Μ-113.
    Διαθέτει και ἀναβαθμό (ράμπα,που λένε στο χωριό μου),και θυρίδες,και χώρο,και τακτική εὐκινησία ἐφάμιλλη των ἀρμάτων (ὡς προς την ἐπιλογή δρομολογίου,και ὅχι ὡς προς τις ἐπιδόσεις των Λέο-2),και εἶναι σαφῶς πιό λιτοδίαιτο.

    6)Για τον ἀρματιστή του Γκολάν,μελαγχολία …
    Στην Ἑλλάδα ἡ φυγοστρατεία ἐπιβραβεύεται …

  7. Ο/Η .+- λέει:

    @Ο/Η PROMAXOS λέει: 12/06/2015 στο 19:32

    Εχεις δικηο. Αλλα θα ηθελα λιγο να τονισω καποια σημεια.

    «..Ο Ισραηλινός στρατός όταν άρχισε να τροποποιεί παλιά άρματα σε βαρέα ΤΟΜΠ δεν είχε ως κύριο δυνητικό πεδίο μάχης τις αστικές συγκρούσεις αλλά τους τότε ισχυρούς στρατούς της Αιγύπτου και της Συρίας με τις 100δες άρματα…»

    Βασικα, εαν παρατηρησεις, ο κυριος οπλισμος των Ισραηλινων ΤΟΜΠ παρεμεινε παντα, μεχρι προσφατα, βασισμενος σε πολυβολα, 7,62-12,7χλς (και οχι μονο ενα μαλιστα, αλλα συνηθως 3 τουλαχιστον και στα δυο διαμετρηματα) και τιποτα περισσοτερο. σιγουρα τα επιπεδα θωρακισης ειναι σαφως και ανωτερα απο εκεινα των γνωστων δυτικων ΤΟΜΑ, αλλα βασικα, η αυξημενη θωρακιση, ηταν και ειναι κυριως για την επιτυχη αντιμετωπιση βληματων ή/και πυρομαχικων με κεφαλή ΗΕΑΤ (High Explosive Anti Tank) και οχι βληματων Κινητικης ενεργειας. Τα πρωτα αποτελουν το κυριο μεσο αντιαρματικης αμυνας των μοναδων Πζ. Ενω τα βρισκεις και σαν πυρομαχικα συμπληρωνοντας το αποθεμα των ΜΒΤ, στο οποιο συνηπαρχουν με τα βληματα κινητικης ενεργειας (πχ DM63). βεβαια τα επιπεδα θωρακισης ενος Merkava mk1 του ’80, πρωην ΜΒΤ, που τροποποιηθηκε σε ΤΟΜΠ, μετα απο 20 χρονια υπηρεσιας σαν ΜΒΤ, ειναι σαφως και ανωτερα, αλλα οχι τοσο οσο νομιζεις σε σχεση με τις απειλες του σημερα. Μαλλον τους επηρεασε το αποτελεσμα των προσφατων συγκρουσεων. Αιτια, που προσφατα αρχισε η παραγωγη καινουργιων ΤΟΜΠ σε βελτιωμενο σκαφος, πραγμα που δεν ειχε ξανασυμβει ποτε μεχρι προσφατα. Ο ρολος των Ισραηλινων ΤΟΜΠ, σιγουρα, ειναι να λειτουργουν σαν «ταξι» του πεδιου μαχης συνοδευοντας τα ΜΒΤ με το μεταφερωμενο Πζ, αποφευγοντας να επαναλαβουν το λαθος του ’73, αλλα απο την ελλειψη καταλληλου πυροβολου για αυτα,εδω και 50 χρονια περιπου, δεν ειναι η αντιμετωπιση των αντιπαλων ΤΟΜΑ, οπως για παραδειγμα των ΒΜΡ-1, που ειχαν και εχουν οι αραβες εδω και πολλες δεκαετιες. ο ΕΣ, ψανει οχι απλα για ενα «ταξι» με τα χαρακτηριστικα του Β-ΤΟΜΠ, αλλα για ενα ΤΟΜΑ που σχεδιαστικα βασιζεται στα αντιστοιχα του ΝΑΤΟ, με ολες τις εξελιξεις που εντωμεταξυ εχουν επιτευχτει. Ειναι αρκετα διαφορετικη η λογικη πισω απο τα δυτικα ΤΟΜΑ σε σχεση με τα ισραηλινα ΤΟΜΠ.

    «..Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν το σκάφος του Λεο 1 για το Maerder από τη δεκαετία του 70. Οι Ρώσοι κάνουν το ίδιο με το T-15 Armata και οι Αμερικάνοι σχεδιάζουν την ενσωμάτωση ΤΟΜΑ με διαστάσεις και βάρος βαρέως άρματος..».

    Υπαρχει το σημαντικο θεμα της εσωτερικης εργονομιας και διαρυθμησης του χωρου. Οι ισραηλινοι οταν σχεδιασαν τα Μερκαβα, οπως ηδη σχολιασα, μετα τα πρωτα 10 με 20 χρονια υπηρεσιας, μετατρεπουν τα ΜΒΤ σε ΤΟΜΠ, απλα αφαιροντας τον πυργο, και προσθετωντας καθισματα, και συγκεντρωνουν τα κονδυλια, σχεδον αποκλειστικα για την παραγωγη νεων ΜΒΤ με βελτιωμενα χαρακτηριστικα ωστε να εχουν παντα το προβαδισμα απεναντι στους αντιπαλους. Δεν ειναι το ιδιο με τις προηγουμενες αναφορες.
    το Marder ηταν καινουργιας κατασκευης και απλα ενσωματοναν κοινα υποσυστηματα με το leo1. αμερικανοι και ρωσοι πανε να κατασκευασουν παραλληλα ΜΒΤ/ΤΟΜΑ πανω στο ιδιο σκαφος. Υπαρχει μια σημαντικη διαφορα. το ΜΒΤ εχει να αντιμετωπισει σαν κυρια απειλη ΜΒΤ, και τα επιπεδα προστασιας του θωρακα, ειναι διαφορετικα, απο εκεινα ενος ΤΟΜΑ, γιατι απλα αυτο το τελευταιο δεν εχει να αντιμετωπισει σαν κυρια απειλη τα ΜΒΤ (ετσι δεν ειναι;!), αλλα το πολυ αλλα ΤΟΜΑ, ή Πζ με αντιαρματικα ΗΕΑΤ. Ειναι γεγονος οτι αντιγραφουν την λογικη πισω απο την ισραηλινη σχεδιαση του Μερκαβα.

    Τωρα εν σχεση με τα παλια ΜΒΤ. Ας το δουμε απλα, τα δημοσια στοιχεια για το Μ48 δινουν 220χλς LoS θωρακα! απλο σκληρο ατσαλι, της εποχης του ’50, οχι συνθετη θωρακιση. εντωμεταξυ η τεχνολογια των ατσαλιων και της θωρακισης εχει εξεληχθει παρα πολυ. Τα Leo2, απο τα λιγα γνωστα στοιχεια εχουν περιπου 540χλς LoS θωρακα τυπου RHA και μαλιστα αναφερεται η παρουσια πλακων τιτανιου ή/και βολφραμιου στην βικι. Δεν συζηταμε για τα Μ1. Στον 1ο πολεμο του κολπου τα αμερικανικα ειχαν ενισχυμενη με πλακες DU. Και στις δυο περιπτωσεις ειναι σαφως ανωτερη απο των Μ48. Οποιοδηποτε ΗΕΑΤ σημερα, απο την εποχη των πρωτων MILAN τρυπαει τουλαχιστον 700χλς θωρακα! Ποσο θωρακα πρεπει να προσθεσεις για να επιστρεψεις στο Μ48 να συνεχισει να ειναι χρησιμο, χωρις να μετατραπει σε νεκροφορα για το πληρωμα; Ποσο αυξανει το βαρος; ποσο επηρεαζει τις επιδοσεις σε ανωμαλο εδαφος; θα χρειαστει νεο αυξημενης ισχυος κινητηρα; καινουργια αμορτισερ; νεους τροχους και ερπυστριες; ποσο θα παει το «μαλι» τελικα; Το ιδιο ισχυει εαν το τροποποιησεις σαν ΤΟΜΠ, εχοντας επιπλεον και το μειονεκτημα οτι ο εσωτερικος χωρος δεν σχεδιαστηκε για αυτον τον ρολο, και πρεπει να τουδοσεις και οπλισμο. Με ή χωρις θερμικα; αλλα χρηματα εκει. Τελικα, ισως ειναι οικονομικοτερο ενα ΤΟΜΑ νεας κατασκευης χωρις τα μειονεκτηματα που ανεφερα. Υπαρχουν και αλλα, οχι οτι τα ανεφερα ολα….

    Εαν καποιος θεωρησει οτι ειναι χρησιμα. κανει ενα απλο πραγμα. Στα αζητητα, ελπιζω οτι υπαρχουν ακομη κουφαρια Μ48. Παιρνεις καποια, και τα χρησιμοποιεις σαν στοχους για οτι εχεις απο τα ΑΑ των 20χλς μεχρι και τα πυροβολα των 120χλς των Leo2A6Hell σε αποστασεις απο 1χλς μεχρι και 2χλμ. Εκει φαινεται ξεκαθαρα τι και τι οχι!😉

    Τωρα σαν εφεδρεικο αποθεμα. Εαν δεν εχεις κατι καλυτερο, σιγουρα τα κρατας. Απο το να μην εχεις καθολου, καλυτερα να εχεις εστω και εαν ειναι «παλια». υπαρχει ομως το θεμα της οροφης της συνθηκης CFE. Δεν μπορεις να την ξεπερασεις. Οι «απεναντι» δεν εχουν αυτους τους περιορισμους, εξαιτιας της ζωνης εξαιρεσης στην ΝΑ Τουρκια. Εκει μπορουν να μαζεψουν οτι θελουν!!!

    .και-

  8. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    Από τα πιο χαρούμενα έξοδα, 2-3 εκ.€ για ένα μετασκευασμένο άρμα σε ΒΤΟΜΠ και ένα αναβαθμισμένο/εκσυγχρονισμένο Μ-113 και μετά μπορούμε να συζητάμε για οτιδήποτε εκ του ασφαλούς ίσως πλέον..

  9. Ο/Η ΚΛΕΑΝΘΗΣ λέει:

    Oι δικές μου αμφιβολίες για το Μ113 εστιάζονται κυρίως κατά πόσον μπορούν να προστατεύουν το πεζικό από τα πυρά του σύγχρονου πυροβολικού. Το πυροβολικό , (μαζί με τα πολυβόλα) ήταν/είναι η βασική χερσαία απειλή για το επιτιθέμενο πεζικό, απειλή όμως που παλαιότερα συνίστατο κυρίως σε βλήματα πυροβόλων/όλμων ελαφρά των 76-85 χιλ έως μέσα 105-122 χιλιοστών. Τα βαρέα βλήματα των 152-155 χιλ. ήταν πιο σπάνια για τον αμυνόμενο, λόγω μικρότερων αριθμών σωλήνων και ταχυβολίας. Αλλά εδώ και πολλά χρόνια το νέο πυροβολικό έχει τυποποιηθεί σε πολύ ισχυρότερα βλήματα των 155 ΗΕ και βομβιδοφόρα, που επίσης θα βληθούν με πολύ μεγαλύτερη πυκνότητα και ακρίβεια. Θα μπορέσει το απλό Μ113 να επιτελέσει κατ΄ αρχάς τον στοιχειώδη ρόλο της απλής μεταφοράς πεζικάριων π.χ. στην γραμμή εξορμήσεως με σχετική ασφάλεια;

  10. Ο/Η .+- λέει:

    Σχετικα με τις αμφιβολιες του Κλεανθη, νομιζω οτι η διατηρηση σημαντικης ταχυτητας κατα την μετακινηση και η μεταβολη της, ειναι ενα στοιχειο που μειωνει τις πιθανοτητες του πυροβολικου να προκαλεσει ζημιες και συναμμα απωλειες. Αμφιβαλω εαν ακομη και τα συγχρονα ΜΒΤ ειναι σε θεση να προστατευσουν απο απευθειας βολη πυροβολικου των 122-155χλς.

    Σχετικα με το Μ113 η παρακατω φωτογραφια εχει ενδιαφερον, οχι τοσο για τον κυριο οπλισμο, αλλα για τα επιπλεον «παχακια» εξαιτιας της προσθετης θωρακισης. Προκειται για αυστραλιανα οχηματα.

  11. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ .+-

    Εννοείς ότι π.χ. μια διμοιρία Μ/Κ πεζικού θα αποφύγει τη βολή πυροβολαρχίας τρέχοντας με μεγάλη ταχύτητα και κάνοντας «ζιγκ-ζάγκ»;!

  12. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ο/Η Βελισαριος λέει: 12/09/2015 στο 02:32

    λιγο πολυ, ναι! Εξαρταται ομως πολυ απο το εδαφος και την γεωγραφια. κατα την διαρκεια του Β’ΠΠ ηταν η συνηθης πρακτικη των αγγλικων μοναδων ΤΘ στην ερημο της β. αφρικης να διανυουν την αποσταση μεχρι να φτασουν σε θεση βολης με τα 2 λιβρων, με την μεγιστη δυνατη ταχυτητα. Ο σκοπος τους τοτε ηταν να αποφυγουν τα «88χλς» των γερμανων, οσο μπορουσαν. Τωρα το «ζιγκ/ζαγκ» ειναι πολυ σχετικο. Περισσοτερο εχει να κανει με την αποπειρα να αποφευχθουν τα πυρα πυροβολικου, και με την ελπιδα οτι βρισκονται, την δεδομενη χρονικη στιγμη, ειτε μπροστα απο τον φραγμο, ειτε πριν απο αυτον σε αποσταση ασφαλειας. Υστερα με την «αραιωση» και την αναπτυξη σε μεγαλυτερο χωρο ειναι και ποιο δυσκολο.

    .και-

    ΥΓ . Οι αξιοτιμοι οικοδεσποτες, μας εχουν συνηθησει σε εξαιρετικα αρθρα με την περιοδο της μικρασιατικης. Να πω την αληθεια, εχουν αρχισει να μου λειπουν.

  13. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Τότε ὅμως δέν ὑπήρχαν SMART-S,BONUS,&Co

  14. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @ .+-

    Πρόκειται προφανώς περί παρεξηγήσεων.

    Τα μεν 88άρια των γερμανών δεν ήταν «πυροβολικό» αλλά αντιαρματικά – αντίστοιχα των σημερινών milan, TOW, Hellfire κλπ, και όχι του πυροβολικού μάχης.

    Από το δε έμμεσο πυρ του πυροβολικού μάχης δε μπορεί να ξεφύγει καμία χερσαία μονάδα με την κίνηση. Πρόκειται για όπλο περιοχής.

    Τέλος, το ότι κανένα τεθωρακισμένο δε μπορεί να αντέξει άμεσο πλήγμα βλήματος πυροβολικού είναι ακριβές, αλλά δε λέει κάτι. Το ερώτημα είναι πόσα μπορούν να προστατεύσουν το εποχούμενο προσωπικό από βλήμα που θα εκραγεί σε απόσταση πχ 10μ. (που είναι το πολύ πιο πιθανόν). Εδώ οι διαφορές μεταξύ οχημάτων είναι μεγάλες (τεράστιες, δηλαδή).

    ΥΓ: Τα της Μικρασιατικής είναι σε πλήρη εξέλιξη – οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αναμένουν εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα.

  15. Ο/Η .+- λέει:

    @Βελισαριος λέει: 12/10/2015 στο 03:01 + Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει: 12/09/2015 στο 22:08
    Συμφωνω απολυτα με τις τοποθετησεις σας, αλλά, η ταχυτητα αποτελεσε παντα ενα στοιχειο που οι ταχυκινητες δυναμεις Μχ/Τθ/Ιππ. (και οχι μονο αυτες) χρησιμοποιησαν διαχρονικα απεναντι σε διαφορετικες απειλες σαν τακτικη αμυνας. το παραδειγμα των ΑΑ «88χλς» σε αντιαρματικη χρηση απο τους Γερμανους, κατα τον Β’ΠΠ, ειναι μονο ενα ενδεικτικο παραδειγμα, σε μια συγκεκρημενη γεωγραφικη περιοχη, που το εδαφος (ερημος, β. αφρικη) ευνοησε την υψηλη ταχυτητα, για να αποτρεψει σε μοναδες Μχ/ΤΘ την εκθεση σε εχθρικα πυρα, για μακρο χρονικο διαστημα (επιμηκυμενη), χωρις την παραμικρη δυνατοτητα αντιδρασης. Οχι οτι ειναι δυνατον να συμβαινει παντου και παντα. Θα θυμησω οτι και ο Μιλτιαδης στην μαχη του Μαραθωνα, εβαλε τους αθηναιους οπλιτες να τρεξουν την αποσταση που τους χωριζε απο τους περσες, αποφευγοντας ετσι την παρατεταμενη εκθεση τους στα εχθρικα βελη (αλλο παραδειγμα).
    Η προστασια των οχηματων απο θρασματα βολων πυροβολικου, αποτελει, εαν δεν κανω λαθος, ενα απο τα ουκ ανευ, στις σχεδιασεις σε ολα τα ΤΘ οχηματα χωρις εξαιρεση.
    Απο οσα γνωριζω, το club των «SMART-S,BONUS,&Co» αποτελειται απο πολυ λιγα μελη και αν δεν απατωμαι, δεν εχουν και απεριοριστα αποθεματα. Οι υπολοιποι συμβηβαζονται με τα «συμβατικα». 😉
    .και-

  16. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Το παράδειγμα με τα ἔξυπνα πυρομαχικά ἦταν μία σκόπιμη ἀπλούστευση,για να καταδείξω την διαφορά στα τεχνολογικά δεδομένα,και ἡ διαφορά αὐτή δέν περιορίζεται στα SMART-S,BONUS,&Co,ἀλλά περιλαμβάνει πλειάδα ἀλλων ὅπλων και μέσων ἀνγνωρίσεως και ἐπιτηρήσεως του πεδίου μάχης.
    Ξεκινώντας ἀπό τα ὅχι και τόσο ἐξωτικά πυρομαχικά διασπορᾶς,που εἶναι ἀκόμη διαθέσιμα παρά τις Ὀττάβες και ὁχτάβες των ἀνά την ὑφήλιο σοπράνο και πριμαντόννων,μέχρι τα δυναμικῶς ἑμφανιζόμενα «ἐξυπνοποιημένα» πυρομαχικά,ἀπό συλλογές μετατροπὴς για ὀβίδες των 155 μέχρι και ρουκέτες των 2,75΄΄με κεφαλή ἀναζητήσεως (APKEWS,CIRIT&Co),και ἀπό τα UAV´s μέχρι τους δορυφόρους τηλεπισκοπήσεως,το σημερινό πεδίο δέν προσφέρεται για τεχνικές τρέχα-σταμάτα-ξανατρέχα.
    Ἡ ἐπιβιωσιμότητα θα ἐξαρτηθεί ἀπό την προστασία,παθητική ἤ/και ἑνεργητική,και ὡς ἑνεργητική ἑννοῶ την ἐξουδετέρωση των ἐχθρικῶν μέσων πυρός.

  17. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει: 12/10/2015 στο 17:39
    Συμφωνώ! αλλά η απαντηση μου ερχονταν να καλυψει το σχολιο του ΚΛΕΑΝΘΗ και του ΒΕΛΙΣΑΡΙΟΥ και εαν δεν εχω κατανοησει λαθος, αναφερονταν στα πυρομαχικα πυροβολικου και τους τροπους αντιμετωπισης τους.
    Ειναι σιγουρο, οτι εαν με το βλεμα κοιταξεις λιγο παρα περα εισερχονται παρα πολλοι παραγοντες και μεταβλητες.
    Τωρα, αναμεσα σε ολες τις πτυχες, εναςειναι λογικο οτι ειναι σε θεση να διακρινει τις τεραστιες δυνατοτητες μια υπερδυναμεως, που τα εχει ολα, οπως ανεφερες και εσυ στο σχολιο σου, και μιας «νορμαλ» -συγχωρεστε με για το επιθετο- χωρας που δεν εχει ολα τα διαθεσημα μεσα, και ουτε την οικονομικη ευρωστια για να τα αποκτησει.
    Μεχρι προσφατα σε αυτο το club μπορουσες να συγκαταλεξεις εκτος απο την ελλαδα και την τουρκια. Τωρα μετην τεχνογνωσια που εχει αποκτησει αυτη η χωρα, τα συγκρητικα φτηνα εργατικα κοστη παραγωγης σε σχεση με τον διεθνη ανταγωνισμο, πιστευω οτι ειναι σε θεση, να καλυψει παρα πολλα απο τα «κενα».
    Σημερα για παραδειγμα, δεν υπαρχει η παραμικρη δημοσια πληροφορηση για «εξυπνα» πυρομαχικα, σαν τα λιγα SMART-S (https://en.wikipedia.org/wiki/SMArt_155) που εχει το ελληνικο πυροβολικο σε χρηση με τα Pzh2000GR και σε χρηση σε αλλα 4 με 5 κρατη. Επισης και οι χρηστες του BONUS (https://en.wikipedia.org/wiki/Bofors_155_Bonus) περιοριζονται σε μολις 3 κρατη.
    Σιγουρα ομως, στο μελλον, πιστευω, οτι καποτε η Τουρκια κατι αντιστοιχο θα το αποκτησει. Σημερα βασιζεται σχεδον αποκλειστικα σε «παραδοσιακα» πυρομαχικα ΗΕ σαν τα Μ107 των 155χλς, ενω δεν ειναι γνωστο σε ποια εκσταση εφτασε η συμπαραγωγη που ξεκινησε περιπου το 2000 (;) των πυρομαχικων cluster των 155χλς M483, αν δεν κανω λαθος, με ολλανδικη τεχνογνωσια (https://en.wikipedia.org/wiki/Dual-Purpose_Improved_Conventional_Munition). Στην ιστοσελιδα της MKEK διεκρινα τα Μ396 (http://www.mkek.gov.tr/en/Products.aspx?FactoryID=0&ProductID=277&MainCategory=106&SubCategory=120&SubSubCategory=)
    Τα αντιστοιχα Ελληνικα, της νυν ΕΑΣ, ειναι και αυτα «μη εξυπνα», και περα απο μια αρχικη ποσοτητα για ολμους και οβιδοβολα την δεκαετια του ’90, υστερα, την προηγουμενη δεκαετια, στην εξελιγμενη εκδοση BB-ER, δεν αποκτηθηκαν ποτε απο τον ΕΣ.
    Στην ουσια και οι δυο χωρες δεν μπορουν να θεωρηθουν ιδιαιτερα «πλουσιες» σε αυτα. Τα BONUS, με βαση την δημοσια ενημερωση, χρεωνονται και 40.000,00$ το κομματι! δεν ειναι λιγα.
    Τωρα, τεχνολογικα, τα υπολοιπα μεσα, ερευνας και εντοπισμου, σε συγκρηση με τα διαθεσημα πριν απο «..ηντα» χρονια σιγουρα εχουν βελτιωθει.
    Αλλα, οπως αναφερα, στην ουσια, υπαρχει σημαντικη στασιμοτητα, μεχρι σημερα, στα πυρομαχικα πυροβολικου. Δεν απεχουν και πολυ απο τις δυνατοτητες του Βιετναμ, με εξαιρεση την βελτιωση της εμβελειας.
    .και-

  18. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @.+-
    Καλός ὁ ἀποπληθωρισμός που κάνεις,ἀλλά
    α)το ποιές δυνατότητες και σε ποιά ἔκταση,πόσα πυρομαχικά ποιῶν κατηγοριῶν,π.χ διασκορπισμοῦ βομβιδίων διαθέτουν οἱ ἀπέναντι,δέν εἶναι γνωστό με ἀκρίβεια σε ὅσους βασιζόμαστε σε ἀνοιχτές πηγές.
    β)θα πρέπει να δίνουμε πάντοτε δυναμική στην θεώρηση των πραγμάτων της ἄμυνας,δηλαδή να λαμβάνουμε ὑπόψιν το αὔριο.
    Ἄλλο μία ἐπιτελική μελέτη για ἐδῶ και τώρα,και ἄλλο μία συνολικώτερη θεώρηση και ἀξιολόγηση της ἀπαιτήσεως/προκλήσεως/ἀπειλῆς.

  19. Ο/Η Iliasstampoulidis@yahoo.gr λέει:

    Εγω παντως δε θα πετουσα τα παλια αρματα.
    Θα τα εβαζα μεσα στα ΜΚ ΤΠ για υποστηριξη του πεζικου που δεν εχει ΤΟΜΑ ειτε νεα ΤΟΜΠ.
    Θα τα εβαζα σε επιλαρχιες αναγνωρισης ακομα και σε μοιρες ΠΒ για προστασια τους
    Το αρμα ειναι ενα πληρες οπλο και ακομα και παλιο μετραει…

  20. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει: 12/11/2015 στο 22:18
    Σωστα τα λες, αλλα θα ηθελα να συμπληρωσω οτι:
    α) Σε τελικη αναλυση, ομως, παρα ολα αυτα, απο τις ιστοσελιδες των εθνικων κατασκευαστων, την γνωστη δημοσια πληροφορηση για συμβασεις αγορων και απο οσα ειναι δημοσια γνωστα για τις ΕΔ, υπαρχει μια ικανοποιητικη -αν και οχι πληρη και ακριβης- «εικονα» για τις σημερινες δυνατοτητες.
    β) Επισης με βαση τα σημερινα δεδομενα για τις οικονομιες των δυο κρατων, η διαφορετικη δυναμικη και εξελιξη, βαση της οποιας κινουνται οι οικονομιες τους, καθοριζει την εξοπλιστικη πολιτικη, τα ορια της και τους περιορισμους της, και η τεχνογνωσια και τεχνολογια που αυτα ειναι σε θεση να εχουν ή/και αποκτησουν, σε συναρτηση με το πρωτο, επιτρεπει να εχεις μια ιδεα, τουλαχιστον, για το τι μελλει γενεσθαι και τι να περιμενεις για το μελλον.
    .και-

  21. Ο/Η Infantry Man λέει:

    Αρματιστή καλά τα λες όμως αυτά απαιτούν ανθρώπους που έχουν θέληση και όραμα. Σε όχι έχει να κάνει με τα ΤΘ, έχουμε δει ότι υπάρχει θέληση και κάποιο όραμα. Σε ότι έχει να κάνει με το ΠΖ, πρωταρχική του προτεραιότητα, είναι μόνο η μηχανοκίνηση των οπλιτών του. Τίποτα άλλο. Στον Έβρο, όλοι γνωρίζουν ότι τα αντιαρματικά και το πυροβολικό θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στις επιχειρήσεις. Όμως το ΠΖ αγνοεί επιδεικτικά την κατάσταση. Αγοράσαμε τα Λεωνίδας τα οποία έχουν λίγο καλύτερη θωράκιση από τα Μ113 και αντί να τα στείλουμε στον Έβρο, τα στείλαμε στα νησιά. Παραλάβαμε 500 ΒΜΡ-1 από την Γερμανία και αντί να πάνε και αυτά στον Έβρο που κυριολεκτικά είναι το φυσικό τους περιβάλλον, τα στείλαμε στα νησιά να το παίξουν ελαφρά άρματα, απαξιώνοντας τα σταδιακά για να αγοράσουμε καινούρια ΤΟΜΑ.
    Μίλησες για μετατροπή παλαιών αρμάτων σε ΤΟΜΠ. Για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να αποφασιστεί τι χρήματα διαθέτουμε, γιατί το αποτέλεσμα, κρίνεται από αυτό.
    Αν πούμε ότι διαθέτουμε πολύ λίγα χρήματα, κάνουμε το πιο απλό, αφαιρώντας τον πύργο από τα άρματα, τοποθετώντας μια απλή υπερκατασκευή στην θέση του. Παράλληλα διαμορφώνουμε το εσωτερικό του οχήματος για την μεταφορά έως και 10 οπλιτών με τον εξοπλισμό τους.
    Το αποτέλεσμα θα είναι ανάλογο των Centurion που χρησιμοποίησαν οι Ισραηλίτες το 1982. Το μειονέκτημα αυτής της λύσης είναι ότι το πεζικό πρέπει να κάνει τον ακροβάτη για να μπει και να βγει από το όχημα, κάτι σαν αυτό που γίνεται με τα ΒΜΡ-3 στην Κύπρο αλλά χειρότερα. Αυτό δεν είναι καλό, ειδικά σε ένα περιβάλλον όπως αυτό του Έβρου.
    Σε ότι έχει να κάνει με την θωράκιση, με μοναδική προστασία πλάκες χάλυβα, μόνο από θραύσματα πυροβολικού και βαριά πολυβόλα θα παράσχει προστασία το όχημα. Από αντιαρματικά αλλά και από πυρά ΤΟΜΑ και αρμάτων, είναι εντελώς απροστάτευτο.
    Στα μειονεκτήματα αυτής της λύσης περιλαμβάνουμε και το κόστος λειτουργίας, σε σχέση με αυτό που προσφέρει. Ένα Λεωνίδας με αναβαθμισμένη θωράκιση (απλή διάκενη θωράκιση όπως στα AIFV, M113 Toga) και κινητήρα προσφέρει τα ίδια πράγματα, με σημαντικά μικρότερο κόστος λειτουργίας.

  22. Ο/Η Mpasios λέει:

    Einai foto apo ton polemo ths jugoslavias .. Teliko tipota den einai Gia petama ..https://m.youtube.com/watch?v=dBhOmn9zHVQ

  23. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Ευχαριστώ θερμά όλους τους σχολιαστές για τις τοποθετήσεις τους. Ακόμη και για τις προβοκατόρικες…
    @ .και-
    Η πρόταση για τη δημιουργία εφεδρικού αποθέματος αρμάτων από τα άρματα που αποσύρονται, αφορά τη κάλυψη έκτακτων αναγκών που πιθανό θα προκύψουν μελλοντικά και που προσδιορίζονται σαφώς στο κείμενο και όχι για να χρησιμοποιηθούν για να αντιμετωπίσουν τα άρματα altay & sabra. Γιατί ξέχασες ταLEO 2A4;.
    Αναφέρεις: (Σε οτι αφορα τα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ, δεν μπορει να μη υποστηριχτει οτι τα διαφορα Μ2 Bradley ή και νεοτερα, δεν εχουν αρκετη ισχυ πυρος για την επιτυχη αντιμετωπιση τοσο των αντιπαλων ΤΟΜΑ). Διαβάζοντας αυτή τη πρόταση αντιλαμβάνομαι ότι κάνεις ένα λάθος όσο αφορά τα ΤΟΜΑ. Θεωρείς ότι τα ΤΟΜΑ «χρειάζονται» για να αντιμετωπίσουν, ή να προσβάλλουν τα αντίπαλα ΤΟΜΑ. Αυτό αποτελεί θεμελιώδες λάθος. Η ανάγκη ύπαρξης ΤΟΜΑ προέκυψε από την εκτίμηση (κάποιων μελετητών) ότι τα ΤΟΜΠ που μετέφεραν το πεζικό στο πεδίο της μάχης, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως «ΤΑΧΙ», αλλά θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να μάχονται και να προσβάλουν διάφορους στόχους για τους οποίους η χρησιμοποίηση του πυροβόλου των αρμάτων θα αποτελούσε αδικαιολόγητη σπατάλη. Το αποτέλεσμα, είναι να οδηγηθούμε στην οικονομική αιμορραγία που ονομάζεται «σύγχρονο ΤΟΜΑ» και που μόνο οι χώρες με ισχυρές οικονομίες και σοβαρή βιομηχανική υποδομή μπορούν να αντέξουν.
    Η πρόταση τέθηκε: Τα άρματα που διαθέτουν ομοαξονικό πολυβόλο 0,50 (ΑΜΧ 30 και MERKAVA) μπορούν να προσβάλουν τους περισσότερους στόχους για τους οποίους η χρήση του πυροβόλου θα αποτελούσε αδικαιολόγητη σπατάλη.
    Ούτε εγώ πιστεύω ότι η μετατροπή αποσυρόμενων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ, αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση. Αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχουν χρήματα για να προμηθευτούμε τις «ενδεδειγμένες λύσεις», η τροποποίηση αρμάτων σε ΤΟΜΠ, είναι μια πρακτική λύση για να αντικαταστήσει τα Μ113 στις μονάδες του Μ/Κ πεζικού.
    @ Κώστα Σταματίου
    Νομίζω ότι το σύνολο των υπαρχόντων αρμάτων Μ48Α5 ΜΟΛΦ, LEO 1A5, LEO 2A4 LEO 2HEL καλύπτει την υπάρχουσα δομή δυνάμεων του Όπλου των ΤΘ.
    Κατόπιν τούτου το πρόβλημα δεν είναι γιατί αποσύραμε τα Μ60 Α1 και Α3, αλλά τι τα κάναμε αφού αποσύρθηκαν. Ειλικρινά δεν γνωρίζω.
    @ Αχέρων
    Συμφωνώ ότι η τροποποίηση Αμερικανικών και Γερμανικών αρμάτων σε ΤΟΜΠ αποτελεί τεχνολογική πρόκληση. Πιστεύω όμως ότι είναι δυνατή. Ο κινητήρας μπορεί να μεταφερθεί στη θέση που καλύπτει ο πύργος και η μετάδοση της κίνησης στους κινητηρίους μπορεί να μεταφέρεται με άξονες. Βεβαίως, η όποια λύση θα έχει κόστος.
    Οι ισραηλινοί τροποποίησαν τα Centurions σε ΤΟΜΠ, χωρίς να ανοίξουν έξοδο στο πίσω μέρος του σκάφους. Εφόσον η όποια λύση τροποποίησης των Μ48, είναι ακριβή και δεδομένου ότι τη παρούσα περίοδο δεν υπάρχουν χρήματα, γιατί να μη μπορεί να γίνει κάτι αντίστοιχο και στα Μ48 (ή Μ60), όπως αναφέρει και ο φίλος Infantry Man. Οι περισσότεροι θα πουν ότι αυτό δεν είναι ορθόδοξο. Το πεζικό θα πρέπει να εξέρχεται από το πίσω μέρος του ΤΟΜΠ. Αυτό αποτελεί παγκόσμιο δόγμα. Αλλά στην Ελληνική πραγματικότητα, δόγμα αποτελεί και ότι το πεζικό πρέπει να κινείται στο πεδίο της μάχης με υποψήφιες νεκροφόρες.
    Τελικά ποιο είναι προτιμότερο; Το πεζικό να μεταφέρεται στο πεδίο της μάχης με Μ113, ή να μεταφέρεται υπό τη προστασία του θώρακα ενός άρματος Μ48 και να εκτίθεται σε κίνδυνο μόνο όταν αποβιβάζεται από το βαρύ ΤΟΜΠ «Μ48 HEL» (πηδώντας από τα πλευρά);
    Εδώ θα πρέπει να κάνω μια διευκρίνιση. Το πεζικό αποβιβάζεται από το πίσω μέρος των ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ, επειδή αυτό είναι λειτουργικό. Δεν αποβιβάζεται από πίσω για λόγους προστασίας. Από τη στιγμή που το πεζικό θα αποβιβαστεί από το ΤΟΜΠ ή το ΤΟΜΑ, ανεξάρτητα του τρόπου που θα αποβιβαστεί, θα είναι εκτεθειμένο στα πυρά του εχθρού.
    Σχετικά με τη τροποποίηση αρμάτων σε βλητοφόρα.
    Τη θεωρώ μια πολύ αξιόλογη πρόταση. Για ποιο λόγο να διαθέτει βλητοφόρα το πυροβολικό (το Ελληνικό ΠΒ δεν διαθέτει) που επιχειρεί πολύ πίσω από τη γραμμή εμπλοκής και να μη διαθέτουν τα άρματα που ανεφοδιάζονται σε πυρομαχικά όταν απαιτηθεί και όπου και αν βρίσκονται;
    Δεν θέλησα να μπω σε λεπτομέρειες για τον τρόπο ανεφοδιασμού των ΕΜΑ και ΕΑΝ με πυρομαχικά. Σίγουρα όμως τα πυρομαχικά θα παραλαμβάνονται από τις αποθήκες πυρομαχικών (ΠΑΠ, υποαποθήκες, κινητές αποθήκες κλπ) με φορτηγά γενικής χρήσεως. Στη περιοχή Β’ Κλιμακίων των ΕΜΑ και ΕΑΝ τα πυρομαχικά θα αποσυσκευάζονται και θα μεταφορτώνονται στα κενά βλητοφόρα (τροποποιημένα άρματα). Θεωρώ ότι τα βλήματα των αρμάτων θα πρέπει να μεταφέρονται στους χώρους ανεφοδιασμού των αρμάτων σε πυρομαχικά, αποσυσκευασμένα. Οι λόγοι προφανείς.
    @ Προβοκάτωρ
    Υποθέτω ότι για να έχεις τόσο καλή πληροφόρηση για το κόστος της τροποποίησης των αρμάτων σε βαριά ΤΟΜΠ και την αναβάθμιση των Μ113, θα πρέπει διαθέτεις στενή σχέση με την εταιρεία NIMDA.
    Εκτός βεβαίως και αν θέλεις για μια ακόμη φορά να επιβεβαιώσεις το όνομα που χρησιμοποιείς.
    Δυστυχώς φίλε, μέχρι σήμερα, ακόμη δεν διάβασα κάτι δικό σου, εκτός από προβοκατόρικη κριτική.
    @ Infantry Man
    Μέχρι και σήμερα, αποτελεί γενική διαπίστωση, ο ΕΣ στερείται μακροπρόθεσμου οράματος.
    Συμφωνώ μαζί σου. Τα ΤΟΜΠ ΛΕΩΝΙΔΑΣ και τα ΤΟΜΑ ΒΜΡ-1 έπρεπε να πάνε στον Έβρο.
    Σχετικά με την τροποποίηση των αποσυρόμενων αρμάτων M48 (αλλά και όποιων άλλων) σε ΤΟΜΠ κατά το πρότυπο των Ισραηλινών centurions, αναφέρθηκα στο σχόλιο μου προς τον Αχέροντα. Συμφωνώ και σε αυτό. Μπορείς να φανταστείς πόσες φορές έχω κάνει τον ακροβάτη ανεβαίνοντας στα άρματα, ή πηδώντας από άρμα σε άρμα. Δεν είναι δα και δύσκολο για νέους άνδρες.
    Ασφαλώς ο γυμνός χάλυβας, δεν είναι ότι καλύτερο στη θωράκιση. Σίγουρα όμως απείρως καλύτερο από το αλουμίνιο των Μ113.

  24. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @Αρματιστής
    Σε χαιρετῶ φίλε μου,και σε εὐχαριστῶ για την ἀπάντηση.
    Σε ὅτι ἀφορᾶ τα βλητοφόρα,δέν εἶμαι ἐκ προοιμίου ἀντίθετος,οὔτε θεωρῶ μονόδρομο την πρόταση μου,ἀπλῶς ὑπέδειξα ὡς προτιμώτερη λύση το Μ113,καταλλήλως διαμορφωμένο.
    Δέν ἔχει ὑπάρξει μέχρι σήμερα βλητοφόρο βασισμένο σε ἄρμα,ἀλλά ἔχει ὑπάρξει βλητοφόρο ἀπό τροποποίηση Μ113,το Μ548.
    Ἕνα ἄλλο εἶναι το Μ992 σε πήγμα Μ109.
    Το Μ113 παρουσιάζει το πλεονέκτημα του τετραγωνισμένου χώρου και του ἀναβαθμοῦ,που ἐξασφαλίζει ἐργονομία και καλή ἐκμετάλλευση χώρου,ἑνῶ μπορεί να κινηθεί ὅπου και τα ἄρματα.
    Δέν θα χρειάζεται την ἴδια με αὐτά εὐκινησία,ἀφοῦ θα πρέπει οὔτως ἤ ἄλλως να το περιμένουν για τον ἀνεφοδιασμό,αὐτό που προέχει εἶναι ἀπλῶς ἡ ἱκανότητα να «βγάζει» το δρομολόγιο.
    Και τα Μ48/Μ60 ὡς βλητοφόρα,δέν μποροῦν να ἀκολουθήσουν τα Leo-2.
    To M113 εἶναι πιό φθηνό στην ἀξιοποίηση ἀπό το Μ48/Μ60,και ἡ ὑστέρηση σε προστασία ἀντισταθμίζεται ἀπό τους μικρότερους χρόνους μεταφορτώσεως,ἑνῶ δέν νομίζω ὅτι θα ὑστεροῦν αἰσθητά σε φόρτο.
    Περί βαρέων ΤΟΜΠ,ἐπειδή τα κονδύλια εἶναι ἐλάχιστα (και δίνονται στα πουρνάρια και ὅχι στον γάμο),πολύ φοβοῦμαι ὅτι θα πρέπει να ἀρκεστοῦμε σε μετασκευές περιορισμένης ἐκτάσεως και χωρίς σύνθετες θωρακίσεις,κατά προτίμηση των Λέοπαρντ-1,με ἐπίτευξη προστασίας ὅχι πολύ καλύτερης ἀπό του Μάρντερ.
    Σε ὅτι ἀφορᾶ τις ἐφεδρείες ἀρμάτων,το 1982 κατά τις συροϊσραηλινές συγκρούσεις ἐπι λιβανικοῦ ἐδάφους,ἡ συριακή 10η τεθωρακισμένη μεραρχία,με Τ62,ἀπώλεσε σε λιγώτερο ἀπό δύο εἰκοσιτετράωρα πάνω ἀπό τα δύο τρίτα των ἀρμάτων της,και ἀπεσύρθη στο συριακό ἔδαφος ὅπου παρέλαβε Τ55 ἀπό τα παροπλισμένα.
    Αὐτό δείχνει την ἀξία του παλαιότερου,ἀλλά ἀκόμη εὔχρηστου ὁπλισμοῦ.
    Τί ἀπέγιναν τα Μ60,τώρα.
    Ἐπειδή συζήτηση ἐπί του θέματος διεξάγεται και στην «Προέλαση»,ἔχω ἕναν ἑνδιαφέροντα σύνδεσμο που παρέθεσε ὁ φίλος Gunner,και δέιχνει παροπλισμένα Μ60 στο Βελεστίνο,ἐγώ μέτρησα πάνω ἀπό 200.
    https://www.google.gr/maps/place/%CE%92%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF+375+00/@39.3841984,22.777304,1674m/data=!3m1!1e3!4m2!3m1!1s0x14a76699fb40ff95:0xc137b3919d0fa428!6m1!1e1

  25. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Αρματιστή
    Αγαπητέ, εξακολουθείς να είσαι αρνητικά προκατειλημμένος εναντίον μου (δικαίωμα σου) λόγω της αρχικής διαφωνίας μας περί της κατάστασης που επικρατεί στον ΣΞ και ειδικότερα στην μεταξύ «στιχομυθία» μας περί των στελεχών του αν και ουδέν έχει μεταβληθεί από εμού επί του θέματος. Εξαιτίας αυτού, θεωρώ ότι μεταφράζεις λανθασμένα όμως αυτό που έγραψα.
    Ουδεμία σχέση με οποιαδήποτε εταιρεία.Κατά προσέγγιση οι εκτιμήσεις αναφορικά με το κόστος.

    Δεν έχω νιώσει την ανάγκη για να γράψω κάποιο άρθρο και ούτε κρίνω πως είναι σκόπιμο να το πράξω.Η κριτική είναι κριτική,αρέσει δεν αρέσει εφόσον αφορά τα γραφόμενα ενός κειμένου και όχι τον συντάκτη του.

    Σε ότι αφορά το θέμα, το αρχικό σχόλιο μου ισχύει διότι το θέμα δεν είναι θεωρητικό αλλά εξόχως πρακτικό. Η άλλη πρόταση που είχα γράψει αλλού παλαιότερα, ήταν η μετατροπή κάποιων αριθμών σε αυτοματοποιημένα άρματα (ελληνιστί..unmanned battle tank) σε καίρια σημεία στον Έβρο (υπάρχουν αρκετές εταιρείες αυτοματισμών στην Ελλάδα που πλέον ελάχιστα έχουν να ζηλέψουν..). Το κόστος δεν θα είναι ιδιαίτερα μεγάλο πιστεύω (σερβομηχανισμοί, αισθητήρες,καλωδιώσεις και κυρίως κώδικάς..) ειδικά και σε σχέση με τα προσδοκώμενα οφέλη.

    Σε ότι αφορά τα ΤΟΜΠ, η λύσεις είναι προφανείς. Αναβαθμίζουμε/εκσυγχρονίζουμε ένα Μ-113 όπως το θέλουμε και βλέπουμε το κόστος και τα αποτελέσματα και πράττουμε αναλόγως.Ακόμη καλύτερα,νέο Λεωνίδας έπειτα από τις απαραίτητες αναβαθμίσεις και σε συνεργασία με κάποια άλλη χώρα (Κύπρος,Σερβία κ.α.).

  26. Ο/Η .+- λέει:

    @ Ο/Η Αρματιστής λέει: 12/18/2015 στο 20:52
    Αξιοτιμε, οι τοποθετησεις σου παντα αποτελουν «τροφη για σκεψη». Θα ηθελα να συμπληρωσω και να ρκφραστω συμπληρωματικα τοσο στο σχολιο σου οσο και με τα προηγουμενα που εκανα.
    «..τα ΤΟΜΠ που μετέφεραν το πεζικό στο πεδίο της μάχης, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως «ΤΑΧΙ», αλλά θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να μάχονται και να προσβάλουν διάφορους στόχους για τους οποίους η χρησιμοποίηση του πυροβόλου των αρμάτων θα αποτελούσε αδικαιολόγητη σπατάλη…»
    ειναι σωστο. Η αναγκη για την παρουσια πυργου (μονομελουε ή διμελους) με καποιο πυροβολο μεγαλυτερου διαμετρηματος απο τα γνωστα βαρεια πολυβολα των 12,7χλς στην δυση και των αντισοτιχων 14,5χλς στην ανατολη, ηταν ακριβως για την παροχη ισχυρων πυρων υποστηριξης του μεταφερομενου πεζικου, δεμσυοντας σε μικροτερο βαθμο τα ΜΒτ, και εξοικονομοντας σημαντικα ποσα απο τα πυρομαχικα τους. Η συκγρηση κοσοτυς ενος πυρομαχικου των 20 εως 40χλς αναλογωε του ΤΟΜα που τα χρησιμοποιει σε σχεση με τα αντιστοιχα των ΜΒΤ ειναι εξαιτερετικα ενδεικτικη των οικονομικων μεγεθων που ερχονται αντιμετωποι οι εθνικοι στρατοι των κρατων. Υστερα, σε αυτην την δυνατοτητα, προστεθηκε, οπως ηταν λογικο αλλωστε ακι η δυνατοτητα καταστροφης αντιπαλου ΤΟΜΑ στο πεδιο της μαχης, που δεν κατι το ασυνηθηστο. Υστερα, καποιοι αντιληφθηκαν οτι δνεθαηταν ασχημα τα ΤΟΜΑ να εχουν προχειρα και καποιο ATGW μεσης ή μεγαλης εμβελειας σε περιπτωση που κανουν ασχημες συναντησεις με αντιπαλα ΜΒΤ.
    Τωρα η ανβαθμηση των Μ113, με προσθετη θωρακιση εχει συγκεκρημενα τεχνικα προβληματα που κυριως εχουν να κανουν με την αυξηση του βαρους του οχηματος. Μια σημαντικη αυξηση του βαρους υποχρεωνει στην ουσια την ενσωματωση ενισχυσημενης αναρτησης και συστηματος πεδησης, σε αντικατασταση της υπαρχουσας και νεου κινητηρα γιατι σχεδον σε ολες τις περιπτωσης ο υπαρχων αποδεικνυεται εξαιρετικα «ανεμικος» για το βαρυτερο οχημα. βασικη προυποθεση για να πετυχει ενα τεοτιο προγραμμα, ειναι η σχεση κοστους αποδοσης σε σχεση με τηναγορα ενος «νεου» ΤΟΜΠ με τα βελτιωμενα χαρακτηριστικα. Ενδεικτικα, ενα το κοστος εκσυγχρονισμου ξεπερνα το 70% το κοστος αγορας ενος νεου ΤΟΜΠ συνηθως απορριπτεται. Ουτε να συζηταμε για ενσωματωση πυργου με πυροβολο των 25-30χλς με ολα τα «καλουδια». αυξανει δραματικα το κοστος.
    Τα «Λεωνιδας» ειναι ποιο ευκολη υποθεση σε σε σχεση με τα Μ113 και για μια αλλη αιτια. Εχουν λιγοτερα χρονια στις πλατες τους και ο χαλυβας του σκαφους, ειναι λιγοτερο ταλαιπωρημενος απο την ηλικια.
    .και-

  27. Ο/Η .+- λέει:

    Με την ευκαιρια, ευχομαι στους οικοδεσποτες, στους συν-σχολιαστες και οσους παρακολουθουν χωρις να συμμετεχουν στα σχολια,
    Καλα Χριστουγεννα.
    .και-

  28. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    @ Προβοκάτωρ
    Η κριτική είναι πάντα ευπρόσδεκτη.
    Ποια όμως; Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει η κριτική για να είναι ευπρόσδεκτη; Επειδή υπάρχουν πολλών ειδών κριτικές. Αλλά ας το αφήσουμε αυτό.
    Τι εννοείς λέγοντας αυτοματοποιημένα άρματα. Υπάρχει κάτι τέτοιο; Μπορείς να το περιγράψεις; Ποια θα είναι η αποστολή αυτών των αρμάτων στην άμυνα; Ποιο το κόστος τροποποίησης;
    Επίσης βάσει ποιων στοιχείων εκτίμησες ότι τα κόστη της τροποποίησης αρμάτων σε βαριά ΤΟΜΠ και της αναβάθμισης των Μ113 κινούνται στα 2-3 εκατομμύρια ευρώ;

  29. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Αρματιστή
    Με ευπρέπεια πάντοτε η κριτική.Αν φαίνεται «τσουχτερή» κάποιες φορές είναι λόγω πρότερου βίου εκ των έσω..με αρκετά «πονήματα» και καλώς ή κακώς παραμένω αντιδραστικό στοιχείο..

    Σε ότι αφορά τα αυτοματοποιημένα άρματα, μπορούν να τοποθετηθούν πρωτίστως σε σημεία που θεωρούνται κατάλληλα να εποπτεύουν περιοχές και να απαγορεύουν θεωρητικά την εχθρική κίνηση εντός του βεληνεκούς του πυροβόλου τους. Αυτά θα είναι ακίνητα (αν και μπορούν να έχουν δυνατότητα κίνησης με τηλεχειρισμό) με τον πύργο,πυροβόλο,σύστημα αυτόματης τροφοδοσίας να χειρίζεται από σχετική απόσταση είτε ενσύρματα/οπτική ίνα (κατά προτίμηση λόγω ασφάλειας) είτε ασύρματα.

    Αυτά είναι που θα τραβήξουν το πρώτο κύμα (που θεωρητικά θα αποτελείται από πυκνότατο πυρ..) της εχθρικής επίθεσης είτε από το ΠΒ ή τα ΤΘ ή τα Α/Τ, θα αποκαλύψουν τις θέσεις των βαλόντων ειδικά δε εάν είναι νύχτα, θα προστατέψουν τα υπερπολύτιμα πληρώματα μας και θα παρέχουν πολύτιμο χρόνο για την προσαρμογή των σχεδίων των δκτων.
    Σε άλλη περίπτωση, θα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν σκοποβολή και να καταναλώνουν το απόθεμα των 105mm,που ίσως είναι αρκούντως ικανοποιητικό.

    Δυστυχώς δεν μπορώ να προσδιορίσω το κόστος αλλά σε ότι αφορά το πακέτο της αυτοματοποίησης του πύργου-πυροβόλου-σύστημα αυτόματης τροφοδοσίας, από πληροφορίες που έχω αλλά και έχω δει ο ίδιος(κάποια βιομηχανικά ρομποτικά συστήματα ελληνικής κατασκευής), περίπου στις 50.000-60.000€ ίσως και λιγότερο.Βέβαια,τί επιπλέον χρειάζεται για το σύστημα σκόπευσης δεν γνωρίζω γιατί δεν γνωρίζω από ΤΘ όπως προανέφερα.

    Δεν γνωρίζω για κάποιο αντίστοιχο σύστημα στο εξωτερικό και ούτε το έχω ψάξει αλλά είναι κάτι πολύ εύκολο να γίνει από ελληνικές εταιρείες.Δυστυχώς, η πλειοψηφία των ελληνικών εταιρειών αυτοματισμού, δεν ασχολούνται με projects που αφορούν Υπ.Αμ. για διάφορους λόγους.

    Επίσης και σε ότι αφορά το κόστος αναβάθμισης των ΤΟΜΠ είναι από πρόχειρες εκτιμήσεις μου,βασιζόμενες σε τιμές σύγχρονων ΤΟΜΠ και με αυθαίρετες αναγωγές (αστοχίες, κατασκευές πους δεν έχουν γίνει ξανά, αγορά μηχανημάτων και υλικών κτλ) που κάνω για την προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα.Σε ότι αφορά τις υπόλοιπες προτάσεις σου, με βρίσκεις σύμφωνο.

    Ο αρματικός αγώνας, στον Έβρο όσο και να είναι ζήτημα ισχύος και οργάνωσης για να έχουμε αποτέλεσμα υπέρ μας, απαιτείται τρόπος σκέψη και δράσης Οδυσσέα..

  30. Ο/Η ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ λέει:

    Τα Μ-48 και τα Μ-60 δεν γίνετε να τα τροποποιήσεις σε τομα εδώ δεν τα κατάφεραν οι Ισραηλινοί μπορείς όμως να τα αφήσεις σε εφεδρεία.
    Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορούσαμε να βάλουμε στα ΒΡΜ1 τα πυροβόλα των 30 χιλιοστών του Άρτεμις αντί για το πυροβόλο των 73 χιλιοστών και βάλαμε τα δύο των 23;

    Τα LEO-1 γίνονται εύκολα να τα τροποποιήσεις για να μεταφέρουν στρατιώτες με πολύ απλό και φτηνό τρόπο στα εργοστάσια βάσης χωρίς την απαίτηση χρημάτων.
    Η λογική της μετατροπής είναι απλή και λογική.
    Για να γίνουν οι μετατροπές πρέπει να βγάλεις τελείως τον πύργο από το σκάφος.
    Μετά να ξεγυμνώσεις τελείως εσωτερικά τον πύργο από το πυροβόλο αλλά και την αποθήκη πυρομαχικών κόβοντας το κάτω μέρος στον δακτύλιο.
    Το ίδιο θα γίνει και στο σκάφος που και εκεί θα κόψεις τον δακτύλιο με τον μηχανισμό περιστροφής και σε διαστάσεις όσο ο πύργος.
    Μετά θα ενώσεις τον κενό πύργο με το σκάφος αφού προσθέσεις ένα κομμάτι επιπλέον περίπου στα 60 εκατοστά και θα διαμορφώσεις το εσωτερικό.
    Για να βγαίνουν οι στρατιώτες η λύση είναι είτε πίσω από το πίσω μέρος του ακίνητου ποιά πύργου είναι από το πλάι που είπε ο αρματιστής.

  31. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    @ Προβοκάτωρ

    Θα το επαναλάβω. Η κριτική, όσο αυστηρή και αν είναι, είναι ευπρόσδεκτη. Αρκεί να ακολουθεί τους κανόνες της ευπρέπειας και να στηρίζεται σε γνώση και επιχειρήματα. Όμως στη πρόταση σου «από τα πιο χαρούμενα έξοδα, 2-3 εκ.€ για ένα μετασκευασμένο άρμα σε ΒΤΟΜΠ και ένα αναβαθμισμένο/εκσυγχρονισμένο Μ-113 και μετά μπορούμε να συζητάμε για οτιδήποτε εκ του ασφαλούς ίσως πλέον..», δεν βλέπω ευπρέπεια και επιχειρήματα, αλλά ειρωνεία και επιθετική πρόθεση.

    Περί αυτοματοποιημένων αρμάτων:
    Από ότι καταλαβαίνω αναφέρεσαι σε άρματα που θα παίζουν το ρόλο «σταθερών πυροβολείων». Ή κάτι τέτοιο. Άρματα-πυροβολεία που δεν θα διαθέτουν πληρώματα, ώστε να μη υπάρχουν απώλειες. Τα «άρματα-σταθερά πυροβολεία» που προτείνεις θα πρέπει να διαθέτουν αυτόματο σύστημα γέμισης και συστήματα για να χειρίζονται εξ αποστάσεως σε ότι αφορά την αναγνώριση στόχων, τη σκόπευση των πυροβόλων καθ΄ύψος και κατά διεύθυνση, τον έλεγχο του υπολογιστή βολής, και την εκτέλεση της βολής. Θα χρειαστεί ασφαλώς κάποιο κέντρο ελέγχου, με υπολογιστές, οθόνες και χειριστές – όσα και όσοι και τα «σταθερά πυροβολεία- που θα «βλέπουν» ότι θα «βλέπουν» και τα σκοπευτικά των αρμάτων-σταθερών πυροβολείων.
    Παραδέχεσαι ότι δεν γνωρίζεις αν υπάρχει τέτοιο σύστημα στο εξωτερικό, αλλά και ότι «δεν μπορείς να προσδιορίσεις το κόστος και ότι αφορά το πακέτο της αυτοματοποίησης του πύργου-πυροβόλου-σύστημα αυτόματης τροφοδοσίας, από πληροφορίες που έχεις αλλά και έχεις δει ο ίδιος(κάποια βιομηχανικά ρομποτικά συστήματα ελληνικής κατασκευής), (θεωρείς-πιστεύεις ότι θα ανέρχεται) περίπου στις 50.000-60.000€ ίσως και λιγότερο».

    Ευτυχώς που παραδέχεσαι ότι δεν γνωρίζεις από τεθωρακισμένα.

    Αγαπητέ. Πράγματι δεν γνωρίζεις τίποτε από τεθωρακισμένα και μάλλον δεν έχεις μπει ποτέ σε άρμα. Αν είχες μπει σε άρμα «Μ» σειράς, θα είχες δει ότι τα μεταφερόμενα βλήματα αποθηκεύονται σε κυψέλες αριστερά και δεξιά του οδηγού, κάποια σε κυψέλες στην «ουρά» του πύργου και τα άμεσης χρήσης αριστερά του πυροβόλου. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει χώρος για την εγκατάσταση ενός «γεμιστήρα» 63 βλημάτων, όσα μεταφέρει το Μ60. Υπόψη ότι τα άρματα που διαθέτουν σύστημα αυτόματης γέμισης, έχουν κτιστεί με βάση αυτό το χαρακτηριστικό. Και επειδή έχω μπει στο πύργο του Τ-80, το σύστημα αυτόματης γέμισης που διαθέτει, είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός. Ο πύργος του άρματος έχει κατασκευαστεί για να μπορεί να δεχθεί το σύστημα αυτόματης γέμισης. Τα μεταφερόμενα από το Τ-80 βλήματα, βρίσκονται πάνω σε ένα περιστροφικό γεμιστήρα. Ο αρχηγός και ο πυροβολητής του Τ-80 κάθονται πάνω στο γεμιστήρα -αν θυμάμαι καλά, αφού έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε. Κατόπιν τούτου:
    Που θα τοποθετηθεί το αυτόματο σύστημα γέμισης;
    Υπάρχει τέτοιο και που; Από ότι γνωρίζω δεν υπάρχει.
    Ποιος θα το σχεδιάσει και πόσο θα στοιχίσει η σχεδίαση;
    Υπάρχει διαθέσιμη τεχνολογία στην Ελλάδα;
    Πόσο θα στοιχίσουν οι δοκιμές αποδοχής του συστήματος;
    Ποιο το κόστος το κόστος ενός αυτόματου συστήματος γέμισης του πυροβόλου;

    Να έρθουμε τώρα στο πως θα γίνεται -από τα «άρματα-σταθερά πυροβολεία»- ο έλεγχος του τομέα βολής, η αναγνώριση των στόχων και η σκόπευση; Σύνθετο ζήτημα. Στα κανονικά άρματα, ο αρχηγός παρατηρεί το χώρο από τα πανοραμικά περισκόπια που υπάρχουν στον πυργίσκο του, αναγνωρίζει στόχους προς τους οποίους και κατευθύνει το πυροβόλο μέχρι να εμφανιστούν στα όργανα του πυροβολητή. Τα άρματα διαθέτουν οπτικά συστήματα παρατήρησης και σκόπευσης. Πως λοιπόν, στα «άρματα-σταθερά πυροβολεία» η εικόνα από τα όργανα παρατήρησης και σκόπευσης του πυροβολητή και αρχηγού, θα μετατρέπεται σε ψηφιακό σήμα για να αποστέλλεται στις οθόνες των κέντρων ελέγχου;

    Και όλα τα παραπάνω, «εκτιμάς» ότι θα στοιχίσουν 50-60 χιλιάδες ευρώ!!! Ή και λιγότερο!!!

    Τις απαντήσεις τις αφήνω σε όσους γνωρίζουν….

    Αναβάθμιση Μ113.
    Στο σύνδεσμο http://www.military-today.com/apc/m113a3.htm, διαβάζω ότι το εργοστασιακό κόστος του Μ113Α3 ανέρχεται στα 300.000 δολάρια και η τροποποίηση των Μ113Α2 σε Α3 στα 160.000 δολάρια το κομμάτι. Πιθανό οι τιμές να είναι πριν χρόνια και να αφορούν μόνο τον Αμερικάνικό στρατό. Το τι περισσότερο διαθέτει το Μ113Α3 από το Α2, μπορείς να το δεις στο παραπάνω σύνδεσμο. Ίσως έτσι να μπορείς να εκτιμήσεις και το κόστος της αναβάθμισης με τη συμπερίληψη και πρόσθετης θωράκισης.

    Τροποποίηση αρμάτων σειράς «Μ» σε βαριά ΤΟΜΠ.
    Περισσότερα στην απάντησή μου στον Αχέροντα. Αν δεν υπάρχουν χρήματα, να κάνουμε ότι έκαναν σε πρώτη φάση οι Ισραηλινοί για τη μετατροπή των centurions σε βαριά ΤΟΜΠ.

  32. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Αρματιστή
    Αγαπητέ.Το αρχικό σχόλιο δεν διαθέτει ουδεμία δόση ειρωνείας και γιατί όντως θα είναι τα πιο χαρούμενα έξοδα αφού θα δημιουργηθεί κάτι εξόχως ωφέλιμο.
    Αγαπητέ, η μετάδοση εικόνας μέσω ψηφιακούς σήματος είναι το μόνο εύκολο.Όπως και τα δεδομένα από άλλους αισθητήρες (ταχύτητα ανέμου,πιέσεις κτλ) και εκτός αυτού δεν θα πρόκειται για μετάδοση σε πολύ μεγάλες αποστάσεις διότι θα απαιτούνται άλλου είδους πομποδέκτες.
    Σε ότι αφορά το σύστημα αυτόματης γέμισης που προφανώς είναι και το δυσκολότερο ίσως και αυτό από ότι μου λες λόγω μη εργονομικής διάταξης του χώρου στη σειρά Μ, αυτό και θα είναι πιθανόν η πρόκληση για την συγκεκριμένη σειρά.

    Τώρα σε ότι αφορά για τα κόστη (ισχύει αυτό που προανέφερα), όντως αυτά που έχω δει ο ίδιος και προανέφερα (βιομηχανικά ρομποτικά συστήματα ελληνικής κατασκευής) μην τα απαξιώνεις διότι πρόκειται για αξιόλογες κατασκευές τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα που δεν υστερούν σε πολλά από αντίστοιχα του εξωτερικού.Και μιλάω για ρομπότ που κάνουν συγκολλήσεις εξειδικευμένες, διατρήσεις – κοπές σκληρών μετάλλων, σχεδιάσεις με πολλών ειδών αισθητήρες και..χιλιάδες γραμμές κώδικα και μία μεγάλη γκάμα ολοκληρωμένων συστημάτων διαχείρισης και μετάδοσης δεδομένων σε πραγματικό χρόνο ασύρματα και ενσύρματα.
    Το αν ο διατιθέμενος χώρος σε κάποιο τύπο άρματος δεν προσφέρεται για τέτοιου είδους μετατροπές είναι ζήτημα μεγάλο αλλά δεν αναιρεί ότι μπορεί να γίνει.

  33. Ο/Η ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Προβοκάτωρ ζητάς να κάνουμε κάτι που δεν το έχει κάνει κανένας! Tο σύστημα αυτόματης γέμισης δεν είναι κάτι το εύκολο.

    Θα μπορούσα να σου πω πως μπορεί να το φτιαχτεί, αλλά απαιτεί 3 συστήματα σε ένα με 3 θέσεις βλημάτων λόγο της ιδιομορφίας του χώρου των αρμάτων στο Μ-60 και του διαθέσιμου κενού χώρου.

    Λυπάμαι αλλά το κόστος θα είναι πολύ υψηλό και το λέω αυτό γιατί έχω ασχοληθεί με όλα αυτά για πολλά χρόνια και το έχω ψάξει επισταμένως για να βρω τρόπους να χαμηλώσει το κόστος.

    Θα μπορούσα να προτείνω λύσεις αλλά δεν χρειάζεται για εξωπραγματικά πράγματα που δεν γίνονται ούτε από μεγάλα κράτη με μεγάλες τεχνολογικές δυνατότητες.

  34. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Προβοκάτωρ, χωρίς έχω πρόθεση να σε προσβάλλω, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι κάποια εμμονή, αναλογη με αυτήν που έχει κάποιος kostas με το F35, που σε οδηγεί ή απλά ισχυρογνωμοσύνη και αλαζονεία σε υπέρμετρο βαθμό. Προτείνεις τον σχεδιασμό ενός οπλικου συστήματος που δεν υπάρχει σε κανένα στρατιωτικό σύστημα παγκοσμίως. Ένα χερσαίο UAV, ένα Unhumand Combat Land (Battle Tank) Vehicle, το οποίο θα μάχεται αυτοματα σαν Robot, με μικρή παρέμβαση χειριστών εξ αποστάσεων. Κι επιμένεις για το ενδεδειγμένο της λύσης παρόλο που έχεις μηδενική γνώση επάνω στα άρματα.

    Αυτό που προτείνεις είναι το ίδιο υλοποιήσιμο με την ναυπήγηση του Startrek. Ή την κατασκευή των Jaegers για την αντιμετώπιση των Kaiju στο Pacific Rim. Τόσο απλά. Μιλάς για κατά φαντασίαν όπλα που δεν απαιτήθηκαν από κανένα στρατό της υφηλίου και για προηγμένες ρομποτικές τεχνολογίες στηριζόμενος σε ρομποτικά συστήματα για γραμμές βιομηχανικής παραγωγή. Μόνο που οι κονσέρβες και οι σοκολάτες έρχονται σε ταινιοδρόμους (και όχι από διαδρομές σε ποικίλα εδαφικά ανάγλυφα) και δεν σε πυροβολούν!

    Δεν λαμβάνεις καν υπ’ οψιν σου το ενδεχόμενο ηλεκτρονικού πολέμου, το κόστος και την τεχνολογική πρόκληση της αυτόματης στοχοποίησης/μάχης και την μετάγοση δεδομένων, το προσπερνάς, όταν στη επισημαίνουν, ως την «πρόκληση του προγράμματος». Αν είχαμε τα χρήματα που θες να επενδύσουμε εκεί αγαπητέ θα ήταν πολύ αποδοτικότερα να τα διαθέσουμε για την ψηφιοποίηση των ΤΘ και ΜΚ Ταξιαρχιών μας ή για την πλήρη διαδικτύωση του συστήματος αεράμυνας της χωρας.

    Ο διάλογος που ανοίγεις είναι διάλογος κωφών. Έχεις δημιουργήσεις στο μυαλό σου μια φαντασιακή δομή του Ε.Σ., με φαντασιακά συστήματα, όπως επιθυμείς να ήταν η πραγματικότητα και αυτήν την φαντασιακή σου εικόνα/επιθυμία/σχεδιασμό θες να τον προβάλλεις ως μια υλοποιήσιμη λύση. Στην ουσία θες να επιβεβαιώσεις το εφικτό των φαντασιακών σου επιθυμιών για την αρχιτεκτονική της άμυνας. Μπορεί να σου φαίνονται σκληρά αυτά που γράφω αλλά δεν θέλω ούτε να σε εκνευρίσω ούτε να σε προσβάλω. Όμως δεν κάνεις διάλογο αλλά αναπαράγεις εμμονικά αυθαίρετες επιθυμίες σου, με παντελώς αυθαίρετους οικονομικούς και τεχνικούς υπολογισμούς, απέναντι σε ανθρώπους που είναι καλοί γνώστες των αντικειμένων και σου αναπτύσσουν στέρεα επιχειρήματα.

  35. Ο/Η .+- λέει:

    @Ο/Η Αρματιστής λέει: 12/19/2015 στο 21:21

    «..Αναβάθμιση Μ113.
    Στο σύνδεσμο http://www.military-today.com/apc/m113a3.htm, διαβάζω ότι το εργοστασιακό κόστος του Μ113Α3 ανέρχεται στα 300.000 δολάρια και η τροποποίηση των Μ113Α2 σε Α3 στα 160.000 δολάρια το κομμάτι. Πιθανό οι τιμές να είναι πριν χρόνια και να αφορούν μόνο τον Αμερικάνικό στρατό. Το τι περισσότερο διαθέτει το Μ113Α3 από το Α2, μπορείς να το δεις στο παραπάνω σύνδεσμο. Ίσως έτσι να μπορείς να εκτιμήσεις και το κόστος της αναβάθμισης με τη συμπερίληψη και πρόσθετης θωράκισης. ..»

    Συμφωνω μαζι σου. μαλλον αφορα την χρονικη περιοδο που οι αμερικανοι αναβαθμιζανε τα «Α2» σε «Α3».

    Υστερα με τα σημερινα δεδομενα, τα κοστη θα ειναι διαφορετικα. επιπλεον, τα επιπεδα θωρακισης, ειναι λογικο οτι μαλλον θα πρεπει να υπολογιστουν με βαση τις σημερινες και μελλουσες απειλες, αρα, υποθετω οτι μαλλον θα ειναι ανωτερα.

    .και-

  36. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
    Η κατακλείδα του τελευταίου σχολίου μου, ας ξαναδιαβαστεί.
    Αρμόδιοι για το τεχνικό του εγχειρήματος είναι οι μηχανικοί της όποιας εταιρείας αναλάβουν το εγχείρημα.
    Για το τελικό κόστος δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο σε θεωρητική βάση.
    Η μόνη υπόθεση εργασίας είναι αν αντί για αυτού του είδους, την μετατροπή άρμα ως σταθερό πυροβολείο χειριζόμενο εξ αποστάσεως, αντικατασταθεί από σκάφος άρματος με κάποιο τηλεχειριζόμενο πύργο μονού ή διπλού πυροβόλου (25 ή 30mm) και με α/τ εκτοξευτή που υπάρχει ήδη στο Ε.Σ εν συγκρίσει με την προμήθεια άρματος μάχης προς αντικατάσταση των υπαρχόντων με πυροβόλο των 120mm.
    Η πρόταση που έκανα ήταν όπως περιγράφω αρχικά έχει σκοπό να συμβάλλει στην επίλυση ή καλύτερα εξομάλυνση ανισοτήτων σε επιχειρησιακό επίπεδο τουλάχιστον.Αν πάψουν να υφίστανται οι ανισότητες δεν υφίσταται και η πρόταση.

    Υ.γ: Υπάρχει βέβαια και η λύση που αποδέχονται πάρα πολλοί και δεν είναι άλλη από την ανάλαφρη κριτική στις τουρκικές εταιρείες πολεμικών προϊόντων..

  37. Ο/Η A.X. λέει:

    Aγαπητέ Αρματιστή,
    έχω δυο ερωτήσεις που νομίζω πως δεν τέθηκαν ανωτέρω:
    1. γιατί αναφέρεσαι (πολλάκις) σε απαίτηση προμήθειας 1.600 ΤΟΜΑ, που θα είναι πάντοτε οικονομικά ανέφικτη; Εάν υπήρχαν κάποια κονδύλια (…), θα αγοραζόταν ο απαραίτητος αριθμός ΤΟΜΑ για να συγκροτηθούν τέσσερα (4) Μ/Κ (ή Τ/Θ) Τ.Π., ένα για έκαστη Τ/Θ Τ/Ξ.
    -Οι Μ/Κ Τ/Ξ εξοπλισμένες με Λεωνίδας 3 (ή plus).
    -Προσωπικά, στις Τ/Θ Τ/Ξ (αρχικά…) θα διέθετα μισά ΤΟΜΑ – μισά ΤΟΜΠ για το Μ/Κ (ή Τ/Θ) Τ.Π. Και ΤΟΜΠ, και ΤΟΜΑ, μαζί στους Λόχους/ Ίλες του Μ/Κ Π/Ζ.
    2. Δεν είδα πουθενα στο άρθρο σου αυτό που σε εμένα φαίνεται σαν επανάσταση, μια ‘επανάσταση’ των Remote Weapon Stations. Με πρωταγωνιστή, και εδώ-φυσικά, το Ισραήλ. Μήπως είναι εφικτή η μετατροπή αριθμού εκσυγχρονισμένων (θωράκιση-κινητικότητα) Λεωνίδας 3 σε φορείς RWS με Π/Β 0,50′ & GMG; Ή ακόμα καλύτερα, με Samson, με Π/Β 30mm και πιθανά Spike; Εάν ναι, τότε τι το θέλω το νέο ΤΟΜΑ; Εαν όχι, γιατί όχι;
    Περιμένω με ανυπομονησία ένα σχόλιό σου επί των δύο αυτών ζητημάτων!
    Με εκτίμηση,
    Α.Χ.
    (Κατώτερος Αξ/κος του Π.Ν.)
    Υ.Γ.:Θα επιθυμούσα σε κάποιο επόμενο άρθρο τις προτάσεις σου για την αναβάθμιση- αποφυγή πιθανής απαξίωση των Leo 1A5 και Leo 2A4. Φοβάμαι πως ίσως, και εδώ, η αμυντική μας αγρανάπαυση τείνει να επεκταθεί σε εθνική αυτοχειρία.

  38. Ο/Η ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ λέει:

    Προβοκάτωρ λυπάμαι που δεν κατάλαβες το σχόλιο που σε έβαλα.

    Θα δώσω δυο λινκ από την Προέλαση για να διαβάσεις.

    Η ιδιαιτερότητα της σχεδίασης του άρματος μάχης Merkava και η πρόταση του συγγραφέα για τα ελληνικά δεδομένα

    https://limitofadvance.wordpress.com/2015/12/15/%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%81%CE%BC-2/

    Η ιδιαιτερότητα της σχεδίασης του άρματος μάχης Merkava – Μέρη 1º & 2º

    https://limitofadvance.wordpress.com/2015/12/12/%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%81%CE%BC/

    Για το δεύτερο σχόλιο σου να κάνουμε τα άρματα φορείς ΑΤ πυραύλων και να αφαιρέσουμε τους πύργους με μικρούς πύργους με εξωτερικά δεν αναφέρεις πως θα γίνει αυτό.
    Θα παρακαλέσω να λέμε την γνώμη μας αν πραγματικά ξέρουμε και έχουμε της γνώσεις.

    ΑΚ τα 1600 τομα που λέει ο Αρματιστής είναι ο αριθμός βάση των προβλεπόμενων μονάδων και των εφεδρειών.

  39. Ο/Η Gunner λέει:

    @Αρματιστή

    Εσύ έκανες τον ακροβάτη όχι φορτωμένος με πυρομαχικά και οπλισμό πεζικάριου σε πολεμικές συνθήκες. Το έκανες σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, με την χαλαρότητα που υπάρχει σε αυτές τις συνθήκες. Κάποιοι από μας που έχει τύχει να ανεβοκατεβαίνουμε φορτωμένοι με ένα σωρό πράγματα από διάφορα σημεία, ξέρουμε ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να τραυματιστείς από λίγο έως πολύ σοβαρά, ειδικά όταν πρέπει να κινηθείς με ταχύτητα. Όταν είσαι φορτωμένος με 20-30 κιλά εξοπλισμό, έχεις ένα τουφέκι ή πολυβόλο στο χέρι και ένα αντιαρματικό ή ένα Μ79 στην πλάτη, τότε έλα να μου πεις αν είναι εύκολο και ασφαλές να ανέβεις και να κατέβεις από τα καπάκια του κινητήρα του Μ48/60 ή Leo-1 και παράλληλα να βρέχει σφαίρες και θραύσματα. Tο Ισραήλ δεν έφτιαξε το Achzarit με ράμπα στο πίσω μέρος τυχαία. Έπαθε κι έμαθε.

    Ο τρόπος αποβίβασης από το πίσω μέρος των ΤΟΜΠ/Α έχει καθιερωθεί γιατί προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα και σχεδόν κανένα μειονέκτημα. Στα πλεονεκτήματα έχουμε την ταχύτητα αποβίβασης και επιβίβασης, μειωμένα ατυχήματα κατά την αποβίβαση κι επιβίβαση, την δυνατότητα το πεζικό να μεταφέρει εκτός του οχήματος με ευκολία ογκώδη όπλα και υλικά, ευκολία μεταφοράς στο εσωτερικό τραυματιών, την δυνατότητα μεταφοράς φορτίου αντί για οπλίτες όπως πυρομαχικά, ανταλλακτικά κτλ.

    Λες επίσης ότι μια λύση είναι η μετακίνηση του κινητήρα στην θέση του πύργου και μετάδοση κίνηση στο κιβώτιο μέσω αξόνων. Αυτή η λύση μπορεί να σου δίνει ένα ενδιαφέρον όχημα, όχι όμως ένα όχημα κατάλληλο για μεταφορά πεζικού. Δεν είναι δυνατόν να παγιδέψεις 8 άτομα ανάμεσα σε κινητήρα, άξονες μετάδοσης κίνησης και κιβώτιο μετάδοσης κίνησης και να μην τους κουφάνεις κυριολεκτικά!!! Δεν αναφέρομαι στις δονήσεις. Αυτοί με το που θα βγουν από το όχημα θα είναι το λιγότερο κουδούνια, ενδεχομένως ανίκανοι για το οτιδήποτε.

    Τέλος αυτό που θέλω να δω, είναι το πεζικό μας επιτέλους να γίνει πεζικό. Σε αυτήν την φάση που δεν υπάρχουν χρήματα για ΤΟΜΑ κτλ, το πεζικό πρέπει να εστιάσει στην κάλυψη των τεραστίων κενών που έχει στον ατομικό οπλισμό (αντιαρματικά κάθε είδους, όλμους 60/120mm, εκσυγχρονισμός G-3 με σκοπευτικά) και εξοπλισμό, στις επικοινωνίες, στα ΟΝΥ.ΠΑ.Σ., ΜΕΑ μικρού μεγέθους για τον εξοπλισμό των λόχων και το βασικότερο στην εκπαίδευση.

  40. Ο/Η Gunner λέει:

    Μια φωτογραφία από ένα Centurion HAPC με οπλίτες πάνω για να αντιληφθούμε όλοι για τι πράγμα μιλάμε.

    Nagmashot Heavy APC

    Στο νεότερο Nakpadon, για να προστατευόσουν το πεζικό από πυρά από τα πλευρά κατά την διάρκεια της κίνησης τους πάνω στα καπάκια του κινητήρα, έχουν τοποθετήσει μεταλλικούς τοίχους δεξιά και αριστερά του σκάφους!!!!

    .

    .

  41. Ο/Η Αρματιστής λέει:

    Χρόνια πολλά, χρόνια καλά σε όλους τους φίλους σχολιαστές και αναγνώστες. Θερμές ευχές για υγεία και πρόοδο σε σας και στις οικογένειές σας.

    Φίλε Gunner

    Πολύ ενδιαφέροντα τα σχόλια σου. Και έχεις δίκιο. Όμως: Όταν θα πρέπει να κατέβεις από τα πλευρά του άρματος μεταφέροντας κάποιο φόρτο που τον έχεις στα χέρια, κάνεις κάτι το πολύ απλό. Σκύβεις, αφήνεις πάνω στα «φτερά» – «αλεξιβόρβορα» του άρματος το φόρτο (πχ τον οπλισμό), στηρίζεις τα χέρια σου στα «αλεξιβόρβορα» και με ένα χαλαρό άλμα πηδάς στο έδαφος. Με άλλα λόγια βοηθάς τη κάθοδό σου από το άρμα με τα χέρια σου.

    Σε όποια θέση και αν είναι ο κινητήρας παράγει ισχυρό θόρυβο. Είτε εμπρός (όπως στο Μ113 και τα Μερκάβα), είτε στο κέντρο, είτε πίσω, θα παράγει θόρυβο. Θόρυβο που δυσκολεύει την επικοινωνία. Ο θόρυβος μπορεί να μειωθεί σε κάποιο βαθμό, με τη τοποθέτηση ηχομονωτικών διαχωριστικών. Τα άρματα που πρόλαβα εγώ, δεν διέθεταν τέτοια διαχωριστικά.

    Τέλος πάντων ο Infantry Man μας έδωσε μια πολύ καλή ιδέα την οποία βεβαίως την είχαν εφαρμόσει πρώτοι οι Ισραηλινοί και την υιοθετώ. Για αυτό το λόγο θα γίνει -ύστερα από επεξεργασία- και μια προσθήκη στο κείμενο, για να την περιλάβει την περιλάβει, της οποίας τη γενική μορφή παρουσιάζω παρακάτω. Έχει όμως μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε ότι:

    1) Το συγκρότημα αρμάτων – πεζικού μπορεί να καταλάβει ένα ΑΝΣΚ και να συνεχίσει την προώθησή του, χωρίς το πεζικό να αποβιβαστεί από τα ΤΟΜΠ. Η εκκαθάριση του ΑΝΣΚ μπορεί να αφεθεί στις δυνάμεις που ακολουθούν.

    2) Για να αποβιβαστεί το πεζικό από τα ΤΟΜΠ, θα πρέπει αυτά να σταματήσουν για όσο χρόνο θα διαρκέσει η αποβίβαση. Εκείνη τη στιγμή, τα ΤΟΜΠ (ή ΤΟΜΑ), ακόμη και αυτά που διαθέτουν την ισχυρότερη θωράκιση, βρίσκονται σε αντίστοιχη κατάσταση με τις αγριόπαπιες που έχουν παγιδευτεί στο πάγο και οι «κυνηγοί» τις κλαδεύουν … και ύστερα επαίρονται για τη σκοπευτική τους δεινότητα. ΕΠΟΜΕΝΩΣ: Η αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ πρέπει να γίνεται σε σημεία που προσφέρουν κάποιο σημαντικό βαθμό κάλυψης.

    Ακολουθεί η προσθήκη:

    «Τροποποίηση αρμάτων «Μ» σειράς σε βαρέα ΤΟΜΠ «τύπου Νagmashot»

    Η τροποποίηση των αποσυρόμενων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ απαιτεί τη διάθεση σημαντικών πιστώσεων, που το ύψος τους εξαρτάται από την έκταση του προγράμματος τροποποίησης που θα επιλεγεί. Όμως τη παρούσα περίοδο που οι διατιθέμενες πιστώσεις για τις Ένοπλες Δυνάμεις είναι περιορισμένες και δεν επαρκούν, ακόμη και για τη κάλυψη των λειτουργικών αναγκών, η τροποποίηση αποσυρόμενων αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ, φαντάζει εκτός πραγματικότητας. Παρά ταύτα το κόστος της τροποποίησης των αποσυρόμενων αρμάτων «Μ» σειράς σε βαρέα ΤΟΜΠ μπορεί να περιοριστεί σε πλαίσια που μπορεί να αντέξει ο Π/Υ του στρατού, εφόσον επιλεγεί ένα πρόγραμμα τροποποίησης αντίστοιχο με αυτό που ακολούθησε –σε πρώτη φάση- ο Ισραηλινός στρατός για τη τροποποίηση των αρμάτων Centurions σε ΤΟΜΠ Νagmashot. Η υπόψη τροποποίηση είναι σίγουρα χαμηλού κόστους αφού διατηρεί τον ίδιο κινητήρα και δεν τον μεταφέρει σε άλλη θέση, αλλά παρουσιάζει το μειονέκτημα της αποβίβασης των ανδρών του πεζικού από τα πλευρά του ΤΟΜΠ, λόγω της απουσίας εξόδου στο πίσω μέρος του σκάφους. Αλλά το αναφερόμενο μειονέκτημα θα παρουσιάζεται για τον πολύ ελάχιστο χρόνο που απαιτείται για την αποβίβαση της μεταφερόμενης ομάδας μάχης από το ΤΟΜΠ και πρέπει να αντιπαρατεθεί με τα άπειρα μειονεκτήματα που περικλείει η μεταφορά του πεζικού στο πεδίο της μάχης με ΤΟΜΠ Μ 113Α1-Α2.

    Ακόμη επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη ότι:

    • Η αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ κατά τη κατάληψη ενός ΑΝΣΚ δεν είναι πάντα αναγκαία.

    • Για προφανείς λόγους, η αποβίβαση του πεζικού από τα ΤΟΜΠ, ή τα ΤΟΜΑ, θα πρέπει να γίνεται σε κάποια σημεία που θα προσφέρουν -εάν είναι δυνατό- πλήρη κάλυψη σκάφους, με αποτέλεσμα η αποβίβαση του πεζικού να γίνεται με συνθήκες ασφάλειας και σχετικής άνεσης.

    Σε κάθε περίπτωση η υιοθέτηση της αναφερομένης μορφής τροποποίησης, θα πρέπει να εμπεριέχει μηχανικά στοιχεία που θα επιτρέπουν τη όσο το δυνατό τα ταχύτερη αποβίβαση του πεζικού, υπό συνθήκες σχετικής ασφάλειας. «

  42. Ο/Η Gunner λέει:

    Αρματιστή

    Στα ΤΟΜΠ/Α με έξοδο από πίσω και ακόμη καλυτέρα με ράμπα, δεν απαιτείται να σταματήσουν να κινούνται τα οχήματα. Η αποβίβαση γίνεται με μικρή ταχύτητα με την κάλυψη του οπλισμού των ΤΟΜΠ/Α αλλά και των αρμάτων που υποστηρίζουν το πεζικό. Το πεζικό μπορεί επίσης να επιβιβαστεί όταν το ΤΟΜΠ/Α κινείται, φυσικά με μικρή ταχύτητα.

    Ψάξε στο διαδίκτυο για μάχες στην Συρία και στην Ουκρανία. Η πρακτική αυτή εκτελείται κατά κόρον από ΒΜΡ-1/2 και BTR-80.

    Αυτό είναι ανέφικτο με λύσεις τύπου Nagmashot/Nagmadon.

    Μου αναφέρεις επίσης τρόπο για να κατεβεί κάποιος από το άρμα. Πολύ σωστά τα λες αυτά όμως απαιτούν χρόνο, προετοιμασία και προσοχή. Θα μου πεις τι εννοώ με τον όρο προετοιμασία. Ο οπλίτης δεν πρέπει να έχει αναρτημένα πάνω του το όπλο και το οποίο φόρτο αλλά να τα κρατά στα χέρια του, να τα αποθέσει στα φτερά, να κατεβεί και μετά να τα μαζέψει, στο μεταξύ περιμένουν άλλοι για να κατέβουν, δημιουργώντας συνωστισμό πάνω στο όχημα, σε εξαιρετικά ευάλωτο για το πεζικό σημείο.

    Μιλάς για τον θόρυβο που παράγεται μέσα σε τεθωρακισμένα που δεν έχουν κάποιου είδους προστασία. Καλά τα λες. Και στο Μ113 ο θόρυβος δεν είναι μικρός. Φαντάσου όμως να βρίσκεσαι αναμεσά σε άξονες μετάδοσης κίνησης, κιβώτια και κινητήρα. Ο παραγόμενος θόρυβος είναι πολλαπλάσιος. Για να μην μιλήσουμε για τις συνέχεις δονήσεις.

    Τέλος θα πρέπει να σου αναφέρω ότι οι ισραηλίτες έχουν ήδη δοκιμάσει και αποκρύψει την λύση μετατροπής Μ48/60. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ μεγάλο σε ύψος όχημα. Επίσης ανακάλυψαν ότι τα σκάφη των Μ48/60 έχουν μικρότερη αντοχή στις εκρήξεις ναρκών από τα Centurion.

  43. Ο/Η Γιάννης Κ λέει:

    Να μοιραστώ τα πιο κάτω μαζί σας

    http://preservedtanks.com/Handler.ashx?PhotoID=265&Size=L&Dir=~/Albums&File=Scan_Leo_RMCS_Cutaway_Harris_c.jpg¨

    Να συγχαρώ και εγώ τον Αρματιστή για την εξαιρετική του μελέτη αλλά και τους οικοδεσπότες.

    Χρόνια πολλά σε όλους.

  44. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Gunner
    Αυτή τη στιγμή, το Μ113 είναι ευάλωτο σε θραύσματα βλημάτων όλμων και ΠΒ που θα πέσουν σε σχετικά κοντινές αποστάσεις της τάξης των 15 μέτρων (πιθανότατα και περισσότερο) σε όλων των ειδών τα ΑΤ και τις ρουκέτες ανεξαιρέτως, καθώς και σε πολυβόλα των 12,7mm, πολυβομβιδοβόλα με ΑΤ βομβίδες αλλά και ατομικούς εκτοξευτές βομβίδων, συμπεριλαμβανομένων και των μικρών εκτοξευτών που προσαρμόζονται στο κάτω μέρος ατομικών τυφεκίων εφόδου.

    Θα το ξαναπώ. Το Μ113 είναι ευάλωτο σε βαριά πολυβόλα, πολυβομβιδοβόλα και προσαρμοζόμενους σε φορητό οπλισμό εκτοξευτές βομβίδων. Το Μ113 είναι ευάλωτο σε σχεδόν κάθε είδους ομαδικό, καθώς και σε συγκεκριμένου είδους φορητό οπλισμό. Και όταν λέμε ευάλωτο εννοούμε ότι θα εξοντωθεί όλη μεταφερόμενη ομάδα με πιθανότερη αιτία θανάτου την φωτιά ή την έκρηξη. Το Μ113 είναι αλουμινένιο ομαδικό φέρετρο με ερπύστριες.

    Οτιδήποτε άλλο είναι θεαματική βελτίωση. Ακόμα και ο θώρακας των Μ48. Αν υπάρχει κίνδυνος για το ΠΖ τη στιγμή που αποβιβάζεται, η αποβίβαση μπορεί να γίνει τη στιγμη που το βαρύ ΤΟΜΠ-τροποποιημένο πρώην άρμα θα καλύπτεται από τη σιλουέτα ενός άρματος ή ενόσω θα βρίσκεται λίγες δεκάδες μέτρα πίσω, σαφή βελτίωση από τα 100δες μέτρα που πρέπει να βρίσκεται το Μ113 (και πάλι με πολύ χαμηλότερες πιθανότητες επιβίωσης). Εν μέρει το πρόβλημα μπορεί να λυθεί και με μεταλλικές πλάκες (έστω σε δεύτερο χρόνο) κατά το ισραηλινό υπόδειγμα στις εικόνες που έθεσες.

    Ανάμεσα σε νεκρούς και σε μισόκουφους με πιθανότητες απωλειών πεζικάριους προτιμότεροι είναι οι δεύτεροι αγαπητέ. Σοβαρά τώρα, αν ήσουν πεζικάριος σε ΜΚ τάγμα με αποστολή κατάληψη εχθρικής θέσης σε συνεργασία με Ίλη ΤΘ, απέναντι σε τουρκικό πεζικό εξοπλισμένο με ΑΤ, όλμους, πολυβομβιδοβόλα και 50ρια πολυβόλα, σε τι θα προτιμούσες να βρίσκεσαι μέσα, σε Μ113 ή σε τροποποιημένο Μ48;

  45. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Ακριβώς.

    Δε μπορεί να διατυπωθεί καλύτερα.

    ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ είναι θεαματική βελτίωση έναντι του Μ-113. ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Ασφαλώς, μερικές λύσεις είναι καλύτερες από άλλες. Αλλά τέτοια ώρα – τέτοια λόγια.

    ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ είναι ΠΟΛΥ καλύτερο από το Μ-113. Τα παπάκια είναι ευάλωτα ακόμη και ελαφρά όπλα πεζικού.

    Και, παρεμπιπτόντως… Χρόνια Πολλά σε όλους τους φίλους και αναγνώστες του ιστολογίου, με τις θερμότερες ευχές για Υγεία, Ευτυχία και κάθε Επιτυχία!!!

  46. Ο/Η Gunner λέει:

    PROMAXOS

    Αναφέρεσαι στην αντοχή των οχημάτων από εκρήξεις πυρών πυροβολικού. Πλάκα κάνεις; Ποιο ελληνικό άρμα ή ΤΟΜΠ μπορεί να προστατεύσει από πυρομαχικά πυροβολικού και δεν αναφέρομαι στα κλασικά ΗΕ αλλά στα βομβίδια πυροβολικού που στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση θα διασπαρούν παντού; Ακόμη και το Leo-2A6HEL δεν είναι ικανό να προστατεύσει από πυρομαχικά πυροβολικού. Οι μοναδικές προβλέψεις είναι σε περίπτωση έκρηξης από πάνω να μην μπλοκάρουν οι θυρίδες οροφής από το οστικό κύμα το οποίο στα υπόλοιπα μοντέλα προκαλεί στρέβλωση των καπακιών των θυρίδων οροφής. ενδεχομένως να υπάρχει κάποια προστασία στα καπάκια των θυρίδων αλλά μέχρι εκεί.

    Τα μοναδικά οχήματα που προσφέρουν προστασία από πυρά πυροβολικού στην οροφή είναι τα Merkava MK4, Namer, Puma IFV. Τα υπόλοιπα απλώς έχουν κάποιες προβλέψεις, όχι σοβαρές αλλαγές.

    Υπάρχει η αντίληψη ότι με το που θα γίνει διάτρηση θα πάρει φωτιά και θα εκραγεί το Μ113 ή οποιοδήποτε άλλο όχημα. Αυτό είναι εντελώς λάθος. Από την στιγμή που τα Μ113 είναι πετρελαιοκίνητα, αυτό δεν θα γίνει ακόμη και αν χτυπηθούν με αντιαρματικό πάνω στην δεξαμενή στο πίσω μέρος του οχήματος. Το Merkava έχει δεξαμενή καυσίμων πίσω από την μετωπική πλάκα του σκάφους όπως και το ΒΜΡ-3!!!! και το Μ1Abrams δυο δεξαμενές καυσίμων δεξιά και αριστερά του οδηγού!!!

    Θα ήθελα να σε ρωτήσω, αν το Μ48 ΤΟΜΠ χτυπηθεί από ΑΤ όπλο ή βομβίδια ΠΒ και αρπάξουν φωτιά τα μεταφερόμενα πυρομαχικά που μεταφέρει, πόσο γρήγορα θα μπορέσεις να βγεις από το όχημα; Μάλλον θα καείς εκεί μέσα. Τα ΤΟΜΠ με την ράμπα ή πόρτες στο πίσω μέρος, δίνουν την δυνατότητα άμεσης εκκένωσης του οχήματος σε περίπτωση προσβολής, σε αντίθεση με ένα όχημα που έχει πακτωμένους 10-12 νοματαίους μέσα του με μοναδικές οδούς διαφυγής κάποιες θυρίδες πάνω στην οροφή. Το Μ113 και όλα τα αμερικανικά και όχι μόνο ΤΟΜΠ/Α πάνω στην ράμπα έχουν και πόρτα διαφυγής, σε περίπτωση που η ράμπα για κάποιο λόγο κολλήσει. Αν το Μ48 την αρπάξει στον κινητήρα από πού θα βγεις όταν οι φλόγες ξεπηδούν πιθανόν και μέσα στο διαμέρισμα μεταφοράς οπλιτών;

    Αυτά είναι ερωτήματα που έθεταν πολλοί όταν ήταν ο ΕΣ να αποκτήσει το ΒΜΡ-3 που έχει ακριβώς τα ίδια προβλήματα με το Μ48 ΤΟΜΠ. Τώρα όπως τι γίνεται; Γιατί δεν απορρίπτεται αυτή η επιλογή μετατροπής παραβλέποντας όλα τα μειονεκτήματα;

    Θα συνεχίσω να λέω ότι το Νο 1 πρόβλημα του πεζικού αυτήν την στιγμή είναι εκπαίδευση και το Νο2 ο ελλείπεις εξοπλισμός σε αντιαρματικά όπλα κάθε είδους, όπλα ελεύθερων σκοπευτών, ασυρμάτους, εξαρτήσεις, κράνη, άρβυλα, Ο.ΝΥ.ΠΑ.Σ. εκσυγχρονισμένα ελαφρά όπλα G-3/HK11A1/MG-3 και λοιπό οπλισμό, μικρά ΜΕΑ και μετά τα ΤΟΜΠ/Α. Τι να το κάνω εγώ το καλό ΤΟΜΠ/Α όταν οι οπλίτες είναι ξεβράκωτοι στην κυριολεξία και βόδια; Νομίζετε ότι θα σωθούν αν έχουμε τα καλύτερα ΤΟΜΠ/Α του κόσμου;

    Βλέπετε τι παθαίνουν οι Σαουδάραβες που έχουν τα καλύτερα σε όλους τους τομείς, από ξεβράκωτους και ξυπόλυτους που τους τσακίζουν με αρχαία αντιαρματικά και το πεζικό των Σαουδαραβών είναι από ανεπαρκές έως άφαντο; Αυτοί τα έχουν ΟΛΑ γιατί δεν νικούν; δεν έχουν όμως ένα πράγμα που λείπει και σε μας, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

  47. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Gunner
    Ναι μεν αλλά..τί να το κάνεις το κατάλληλα εκπαιδευμένο πεζικό μέσα σε ένα υπάρχον Μ-113 του Ε.Σ..?
    Υ.γ:Το μοναδικό πρόβλημα του ΠΖ και του συνόλου των Ε.Ε.Δ. είναι η νοοτροπία.

  48. Ο/Η Gunner λέει:

    Προβοκάτωρ το κατάλληλα εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο πεζικό θα προκαλέσει όλεθρο στον ανεκπαίδευτο αλλά καλά εξοπλισμένο αντίπαλο. Τα Μ113 και τα οποιοδήποτε ΤΟΜΠ/Α δεν θα πολεμήσουν, οι πεζικάριοι θα πολεμήσουν. Μα καλά τόσοι πόλεμοι γίνονται γύρω μας, δεν βλέπετε ότι σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις το πεζικό κυριαρχεί και είναι αυτό που κρίνει την έκβαση των μαχών; Στην Ουκρανία οι αντιμαχόμενοι πολέμησαν με ΒΜΡ και BTR που έχουν την ίδια θωράκιση με τα Μ113, το ίδιο και στην Συρία, με άρματα 2ης + και 3ης γενιάς που έχουν υποστεί πανωλεθρία από τα πάσης φύσης αντιαρματικά που χρησιμοποιεί το πεζικό. Ποιος κρίνει τις μάχες στο έδαφος; μήπως το κατάλληλα εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο πεζικό και όχι τα άρματα και τα ΤΟΜΠ/Α; Στην εξίσωση ξέχασα να βάλω τα ΜΕΑ πάσης φύσης και το ΠΒ. Εκτός από τον εξοπλισμό του ΠΖ, ο ΕΣ πρέπει να δώσει βαρύτητα στο ΠΒ στα ΜΕΑ και πάνω από όλα στην «ψηφιοποίηση» των μονάδων του.

    Ας αφήσουμε λοιπών τα περιττά και ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Εκπαίδευση, Εκπαίδευση, Εκπαίδευση και εξοπλισμός του ΠΖ με ότι είπα πιο πριν του ΠΒ και πάνω από όλα «ψηφιοποίηση». Τα ΤΟΜΠ/Α είναι το λιγότερο που πρέπει να μας ενδιαφέρει αυτήν την στιγμή.

    Και κάτι τελευταίο, ότι όχημα και να έχεις, αν το ΠΒ σε στοχοποιήσει και καταφέρει να σε χτυπήσει, ότι όχημα και να έχεις, το Namer βρε παιδί μου, είσαι χαμένος. Δείτε τι έγινε στην Ουκρανία.

  49. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Gunner, η ξεροκεφαλιά δεν είναι αρετή αλλά αδυναμία κι έλλειψη γενναιότητας. Γράφεις για να πεις ότι έχεις δίκιο ότι κι αν σου πουν ως αντεπιχείρημα, μόνο και μόνο για αυτό. «Ου με πείσεις καν με πείσεις».

    Από τόσα προβληματικά ζητήματα που θέτει ο θώρακας των Μ113 εσύ έμεινες στην απειλή του ΠΒ κι εκεί με ανακρίβειες. Θα το πιάσω από το τέλος, εκεί μου εμμένεις στο τελευταίο σχόλιο. Απευθείας πλήγμα σε κινούμενο όχημα με οβίδα ΠΒ, ακόμα και με βομβίδια οβιδών-περιληπτών βομβιδίων δεν είναι πολύ πιθανή. Υπαρκτή η πιθανότητα, αλλά σχετικά μικρή. 1-0.

    Οι περιλήπτες βομβίδων, για να υπάρχουν κάποιες μέτριες/μικρές πιθανότητες, είναι σχετικά λίγες στα οπλοστάσια του ΠΒ, δικού μας και τουρκικού. 2-0.

    Η ίδια η ισχύς των βομβιδίων σχετικά μικρή, δεν είναι τόσο σίγουρο ότι μπορεί να καταστρέψει άρμα, έστω γενιάς με πυροβόλο των 105 mm (δηλαδή αυτά που προτείνονται προς τροποποίηση σε βαρύ ΤΟΜΠ). 3-0.

    Αν αναφέρεσαι σε βλήματα ΠΒ όπως τα Bonus με 2 έξυπνα υποπυρομαχικά που φέρουν εκρηκτικά διαμορφούμενο διατρήτη, αυτά είναι εξαιρετικά θανατηφόρα αλλά οι τούρκοι δεν διαθέτουν τέτοια. 4-0.

    Τα Leo 2 HEL που αναφερεις προστατεύονται από θωράκιση οροφής, οι ίδιες δε οι θύρες ζυγίζουν κάποιους τόνους και ανοίγουν με ειδικό υδραυλικό (αν θυμάμαι καλά) μηχανισμό. Είναι ειδικά σχεδιασμένη η θωράκιση για την αντιμετώπιση ΑΤ προσβολής οροφής, όπως τα Javellin και Predator, και βλημάτων ΠΒ, όπως τα Bonus. 4-0.

    Αφού τα τροποποιημένα άρματα είναι πιο επικίνδυνα από τα Μ113 γιατί οι Ισραηλινοί με έντονες ΑΤ απειλές (επιχειρήσεις σε αστικό ιστό) διατηρούν χιλιάδες από αυτά αντί να τα αποσύρουν και να τα αντικαταστήσουν από τα Μ113 που είχαν (και αποσύρουν); 5-0

    Ο μεγάλος κίνδυνος από τα βλήματα όλμων και ΠΒ όπως σου έχουν επανειλλειμένα επισημάνει οι συνομιλητές σου δεν είναι το απευθείας πλήγμα αλλά τα θραύσματα. Που στα Μ113 είναι θανατηφόρα ακόμα και από σχετικά μεσαίες αποστάσεις. 6-0

    Μιλάς για συμπεριφορά των Μ113 μόλις βληθούν. Τις εικόνες με τα ανοιγμένα στα δύο ή μισολειωμένα από φωτιά παπάκια τις έχεις δει; Δεν την ξέρεις τη συμπεριφορά του αλουμινίου σε περίπτωση φωτιάς ή υψηλής θερμοκρασίας;;; 7-0

    Τα Μ48 και Μ60 μπορούν υπό προϋποθέσεις (γωνία σε σχέση με το θώρακα και απόσταση βολής) να αντέξουν πυρά πυροβόλων αρμάτων, κάποια ελαφρά ΑΤ, ελαφρά πυροβόλα (των 20 και 25 mm). Κυρίως όμως μπορούν να αντέξουν βολές από πολυβόλα, πολυβομβιδοβόλα, βαριά τυφέκια ακροβολιστή, εκτοξευτές βομβίδων κι ελαφρούς-προσαρμοζόμενους σε τυφέκια εφόδου εκτοξευτές βομβίδων. Δηλαδή ατομικά και ομαδικά όπλα που υπάρχουν σε υπεραφθονία στο απλό ΠΖ και τα οποία μπορούν να μετατρέψουν το Μ113 σε γραβιέρα από τις τρύπες. Αυτός είναι ο νούμερο ένα κίνδυνος για το ΜΚ Πεζικό, αφού στα περισσότερα ΑΤ όπλα είναι ευπαθή στα περισσότερα σενάρια ακόμα και βαριά ΤΟΜΑ όπως τα M2, ASCOD, Marder & CV. 7-0

    Το ζήτημα είναι να προστατεύεται ικανοποιητικά το ΠΖ από τις χιλιάδες ομαδικών και τις δεκάδες χιλιάδες ατομικών όπλων του αντίπαλου ΠΖ, στα οποία είναι ευπρόσβλητο το Μ113, (ζήτημα που φαίνεται να μη σε απασχολεί καθόλου) όχι να καταστεί απρόσβλητο στο εχθρικό ΠΒ ή άρματα. Τι δεν καταλαβαίνεις; Νομίζω καταλαβαίνεις πολύ καλά. Αλλά πρέπει να επιβεβαιώσεις το απόλυτο δίκιο του εαυτού σου.

    Ο Αρματιστής προέρχεται από το Όπλο που είναι συνώνυμο της ερπύστριας, που είναι προορισμένο να πολεμήσει και καταστρέψει ότι έχει ρόδες ή ερπύστριες ή ότι μπορεί να τα καταστρέψει. Το ΠΖ δεν ξέρει ούτε να αξιοποιήσει τα Μ113, εκπαιδεύεται στα ΤΘ προς τούτο. Είναι εξωφρενικό. Γράφουν κάποιοι άνθρωποι, με τεράστια εμπειρία ή/και μελέτη-έρευνα, μια εκπληκτική ανάλυση και υπάρχουν 3-4 που ενώ ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους δε θα μπορέσουν να κάνουν κάτι ανάλογο, θα κοιτάξουν με μιζέρια το δένδρο αντί για το δάσος και θα προσπαθήσουν να την απαξιώσουν με εμμονές, έωλα επιχειρήματα και επιλεκτικά αποκομμένες αναφορές, μόνο και μόνο για να φανεί η δική τους παρουσία. Η νοοτροπία «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» δηλαδή.

  50. Ο/Η evmeniskardianos λέει:

    Θα μου πείτε, τι θέλω και ανακατεύομαι σε θέματα τα οποία απασχολούν ειδήμονες όπως εσείς όλοι!

    Διαβάζω όσα αναρτώνται σχετικά με τα παλαιά άρματα μάχης και την χρησιμότητά τους και μένω ενεός από την πρόοδο που έχει γίνει σε αυτά από την εποχή του Β΄ Π.Π., καθώς και από τις ελλειπείς γνώσεις μου επί του θέματος.

    Όμως, την εποχή που εγώ στρατεύθηκα, μας έλεγαν οι πάντες ότι πόλεμος δεν θα γίνει ποτέ διότι υπάρχουν τα τρομερά ατομικά όπλα. Ειδικά δε για πιθανό πόλεμο με την Τουρκία, μου το απέκλειαν διότι , – λέει – , δεν θα αφήσουν οι «Σύμμαχοι(sic!)» να συμβεί κάτι τέτοιο.

    Έτσι, μέναμε εγώ και οι Συνάδελφοί μου ικανοποιημένοι από όσα μαθαίναμε στην πενιχρή εκπαίδευσή μας.

    Όμως μετά, ήρθε το 1974 και η Γενική Επιστράτευση, εκδόθηκε το βιβλίο των κκ. Καθηγητών Πανεπιστημίου Παναγιώτη Ήφαιστου και Αθανασίου Πλατιά «Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική» και του Καθηγητή και Ακαδημαϊκού κ. Κ. Σβολόπουλου το δίτομο έργο «Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική», όπου αναφερόταν με σαφήνεια πως οι …… «Σύμμαχοι(sic!)» δεν ενδιαφερόντουσαν για την Ελληνική Άμυνα, τον δε Ελληνικό Στρατό τον ήθελαν μόνο για την διατήρηση της τάξης στο εσωτερικό της χώρας.

    Δηλαδή μπούρδες!!

    Όχι όμως την Τουρκία την οποία ..τάϊζαν με του κόσμου τα καλούδια με τα οποία πίστευαν θα μπορούσαν οι τούρκοι να αντεπεξέλθουν έναντι του Συμφώνου της Βαρσοβίας και του Ρωσικού οδοστρωτήρα.

    Δεν θα έπρεπε μετά το 1974, όλοι οι στρατευόμενοι «να λυσσάξουμε στην εκπαίδευση» σε όλα τα όπλα, του Στρατού Ξηράς συμπεριλαμβανομένου και «να το απαιτήσουμε οι ίδιοι», προκειμένου να επιβιώσουμε σε μια πιθανή αναμέτρηση με τους δόλιους και άτιμους γείτονες;

    Διάβολε, σε ποια χώρα ζούμε………..;

    Με πολλές Ευχές σε όλους για το Νέο Έτος

    Ευμένης Καρδιανός

    Υ.Γ. Στην Τουρλίδα, προάστιο του Μεσολογγίου, υπήρχαν τρία άρματα μάχης και μερικά κανόνια που σκούριαζαν. Δεν θα μπορούσαν να διορθωθούν τα άρματα και να χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση του στρατού ξηράς; Μόνο «Εντός Εκτός Ντο» και «Βάπτισμα του Πυρός»;

  51. Ο/Η Προβοκάτωρ λέει:

    @Gunner

    Αν τα ΤΟΜΠ μας πέσουν σε βολές εχθρικού ΠΒ τότε είμαστε σε άλλο σενάριο.
    Μέριμνα των δκτων (τουλάχιστον) είναι η έγκαιρη και ασφαλή μεταφορά του προσωπικού στον (οποιοδήποτε χώρο) και τάξη προσωπικού και μέσων για μάχη με τις καλύτερες δυνατές προοπτικές (εδώ εντάσσεται η ασφάλεια που παρέχουν τα μέσα).Δεν χρειάζεται περισσότερη φιλοσοφία.
    Σημείωσε απλώς, ότι πριν από κάποια χρόνια, βολή από τυφέκιο Ε/Σ του Ε.Σ. από εξωπραγματική απόσταση για την ελληνική πραγματικότητα (αλλά χαλαρή για σοβαρές Ε.Δ.), διαπέρασε (ελληνιστί: through and through ) το σκάφος του Μ-113 του Ε.Σ. αφήνοντας για σουβενίρ μία οπή, που σου ανακατεύει το στομάχι..

  52. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Gunner, και πως θα πάει το ΠΖ στο πεδίο μάχης; Πως θα ακολουθήσει τα άρματα, με τα πόδια; Εγκλωβισμός του κύριου όγκου του σε σταθερές θέσεις σημαίνει ότι γυρνάμε στον Α Παγκόσμιο. Το ΠΖ πρέπει να είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ΜΚ και να συνεργάζεται με τα ΤΘ. Οπότε χρειάζεται ένα όχημα που να μπορεί αφενός να μετακινήσει το ΠΖ χωρίς να υστερεί κινηματικά από τα άρματα, αφετέρου να αντέχει στο εχθρικό πυρ που θα αντιμετωπίσει η ΤΘ/ΜΚ δύναμη. Το Μ113 δεν μπορεί να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο αλλά ακολουθεί με δυσκολία και αποβιβάζει πεζικό υπό εδαφική κάλυψη (μη αρκούμενο σε κάλυψη από τα άρματα, τη βλάστηση ή το προπέτασμα καπνού ή σε μερική εδαφική), ήτοι πολλές δεκάδες έως εκατοντάδες μέτρα μακριά από τα άρματα. Λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσα παράπονα από τα ΤΘ για ελλιπή συνεργασία.

    Στατικές θέσεις και μόνο ΠΒ είναι είτε Α Παγκόσμιος είτε πολιορκία αστικού συγκροτήματος. Πράγμα που ακριβώς συμβαίνει στην Ουκρανία που επικαλείσαι. Δεν διεξάγονται αρματομαχίες και πόλεμος ελιγμών στη στέππα, σε ανοικτές εκτάσεις, εξάλλου οι αντιμαχόμενοι δεν έχουν τα μέσα για κάτι τέτοιο (από τα άρματα και ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ του Ουκρανικού Στρατού ελάχιστα είναι σε επιχειρησιακή κατάσταση), αλλά οι Ουρκανοί επιτίθενται σε «ρωσικές» πόλεις και οι αυτονομιστές είτε τις υπερασπίζονται είτε προσπαθούν να καταλάβουν όσες κατέχουν οι Ουκρανοί. Με λίγα ΤΘ και ΜΚ μέσα και σε πολιορκητικές/αντιπολιορκητικές επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις κατάληψης οχυρωμένων θέσεων φυσικά και το ΠΒ έχει κυρίαρχο ρόλο. Αλλά όπως και ο Ρωσικός, ο Αμερικανικός και ο Ισραηλινός Στρατος, ο ΕΣ έχει επιτακτική ανάγκη από ικανότητα διεξαγωγής ΤΘ/ΜΚ επιχειρήσεων και πολέμου ελιγμών υψηλής έντασης.

    Αυτό που έχεις στο μυαλό σου χρεωκόπησε στον Α Παγκόσμιο. Φυσικά και πρέπει να αναβαθμίσουμε ριζικά τον παράγοντα εκπαίδευση και να ψηφιοποιήσουμε το ΠΒ, αλλά χωρίς ικανές ΤΘ δυνάμεις και χωρίς το ΠΖ να μπορεί να συνεργαστεί με ασφάλεια μαζί τους ούτε αντεπιθέσεις είμαστε σε θέση να κάνουμε ούτε την επιθετική αναστροφή που θα μας δώσει τη νίκη. «Οχυρό Έβρος» με στατικές θέσεις, αλουμινένια ερπυστριοφόρα σπιρτόκουτα και ΠΒ δεν υπάρχει κι αν υπάρξει είναι συνταγή καταστροφής.

  53. Ο/Η Gunner λέει:

    PROMAXOS/Προβοκάτωρ

    Όταν ξεκινάω κάτι, το ξεκινάω από την αρχή και όχι από το τέλος. Το πεζικό στον ΕΣ απλά δεν είναι πεζικό. Είναι ένα τσούρμο παιδάκια και στελέχη που κάνουν αέρα. Αυτό δεν παίζει ότι ΤΟΜΠ/Α και να έχεις. Το Puma, το Namer να έχεις, με αέρα πάτερα είσαι χαμένος. Αυτό νομίζω είναι κατανοητό. Σήμερα που μαθαίνουμε τι σημαίνει οικονομία, ξεκινάμε εκεί που πονάμε περισσότερο και που αντέχει η τσέπη μας. Αυτό είναι η εκπαίδευση και ο εξοπλισμός του τυφεκιοφόρου. ΤΟΜΠ έχουμε. Μπορεί να ανήκουν σε μια άλλη εποχή όμως χρήματα δεν υπάρχουν για νέα ΤΟΜΠ ή για πανάκριβες τροποποιήσεις μεταχειρισμένων αρμάτων που προσφέρουν από αμφίβολα έως επικίνδυνα αποτελέσματα.

    Το Μ113 υπηρέτησε δίπλα στα Leo-1/2 τουλάχιστον 50 χρόνια. Στον ΕΣ δυστυχώς λόγο κρίσης θα υπηρετήσει άλλα τόσα.

    Υπάρχουν πιο πιεστικές ανάγκες στον ΕΣ όπως η ΑΣ το ΠΒ, πυρομαχικά, εκπαίδευση, διατήρηση διαθεσιμοτήτων κ.α. από τα ΤΟΜΠ/Α. Σε κάποια χρόνια τα Μ113Α1/2 θα αντικατασταθούν με μικρο κόστος από τα Μ113Α3 ας ελπίσουμε και από Μ2Α2 Bradley

  54. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    @Gunner, @ Πρόμαχος,

    Επιτρέψτε μου κι εμένα μία παρέμβαση, σε σχέση με την τελευταία ανταλλαγή απόψεων.

    Είναι σαφές ότι το πεζικό υστερεί δραματικά σε εκπαίδευση, και πάρα πολύ σε εξοπλισμό, όπως λέει ο Gunner. Προφανώς, η πλέον κρίσιμη υστέρηση είναι αυτή σε εκπαίδευση, που υπερκαλύπτει όλες τις υπόλοιπες. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τη φάση που το πεζικό θα πολεμήσει ως πεζικό.

    Να επαναφέρουμε τα βασικά:

    1. Το πεζικό υφίσταται για να πολεμήσει (τελικώς) ως πεζικό, δηλαδή πεζή, σε διακεκομμένο έδαφος και με συγκεκριμένες αποστολές. Κατ’ αυτό, η υστέρηση σε εμπειρία και σε εξοπλισμό πεζικού είναι δραματικές. Το πεζικό δεν υφίσταται για τα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ – τα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ υφίστανται για να επιτρέψουν στο ΠΖ να πολεμήσει ΤΕΛΙΚΑ ως πεζικό.

    2. Ασφαλώς υπάρχουν και φάσεις ή περιπτώσεις όπου το πεζικό πρόκειται (ή μάλλον, θα όφειλε) να πολεμήσεις εξ αρχής ως απλό πεζικό σε ισχυρά οργανωμένη τοποθεσία. Να επαναφέρω το άρθρο του Αρματιστή «Μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θράκης σε περίπτωση Ε-Τ πολέμου» και ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ την ενότητα: «Συνθήκες που θα πρέπει να ικανοποιούνται προκειμένου το απλό πεζικό να δύναται να διεξάγει αποφασιστική αμυντική μάχη επί της τοποθεσίας του ποταμού Έβρου».

    3. Τα ανωτέρω αποτελούν μία κρίσιμη αλλά ειδική περίσταση της ενδεχόμενης μάχης του Έβρου.

    4. Αν και πρέπει να παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις και τα διδάγματα, δεν πρέπει να συγχέουμε τη μορφή των μαχών της Ουκρανίας και της Συρίας με τη μορφή μιας ενδεχόμενης μάχης στον Έβρο, κατ΄αρχάς επειδή η φύση των αντιπάλων δυνάμεων είναι ριζικά διαφορετική. Στον Έβρο, σε σχετικά περιορισμένο πεδίο μάχης, που σε σημαντικό μέρος του είναι αναπεπταμένο, θα αντιπαρατεθούν μερικές από τις ισχυρότερες και πιο καλά οργανωμένες συμβατικές δυνάμεις του κόσμου, σε πολύ μεγάλο βαθμό τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες. (Αν κανείς απορήσει με το «πιο καλά οργανωμένες» σε αντιπαραβολή με το δραματικό έλλειμα υστέρησης που επισημάνθηκε προηγουμένως, θα πρέπει να θυμάται ότι σε κάθε περίπτωση μιλάμε για δυνάμεις οργανωμένες σε πρότυπα στρατού δυτικού κόσμου. Ούτε ο τακτικός συριακός στρατός στρατός, ούτε οι ποικιλώνυμοι «αντάρτες», ούτε ο ουκρανικός στρατός, ούτε οι «ρώσοι αυτονομιστές» είχαν τίποτα κοινό με τον ελληνικό ή τον τουρκικό στρατό. Αλλά πάλι, ο ΕΣ δε θα συγκρουστεί με τον συριακό στρατό αλλά με τον τουρκικό, αυτός θέτει το μέτρο των απαιτήσεων, και έναντι αυτού το επίπεδο εκπαίδευσης είναι ανεπαρκές.

    5. Το μείζον μέρος των επιχειρήσεων στον Έβρο θα απαιτήσει επιχειρήσεις συνδυασμένων όπλων. Τον «βασιλιά» της μάχης θα τον υπαγορεύει σε κάθε φάση το έδαφος, αλλά η μάχη είναι συνδυασμένων όπλων. Σε κάποιες περιστάσεις το πεζικό θα πρέπει να αναπτυχθεί και να πολεμήσει πεζή (κι εκεί όντως έχει τις κρίσιμες ελλείψεις που επισημαίνει ο Gunner), αλλά σε (πολλές) άλλες φάσεις, θα πρέπει να παρακολουθεί την κίνηση της μάχης με (σχετική) ασφάλεια. Αυτή την ασφάλεια ΔΕΝ την εξασφαλίζει το M113. Με το M113, το ΜΚ ΠΖ κινδυνεύει να χάσει τελείως την ευκινησία του (γιατί μόλις το πεζικό συνειδητοποιήσει το πόσο δραματικά ευάλωτο είναι το όχημα, είτε δε θα το χρησιμοποιεί, είτε θα είναι εξαιρετικά διστακτικό στο να κινείται με αυτό.

    6. Με δεδομένα τα παραπάνω, τι εξοπλιστική πολιτική θα έπρεπε να ακολουθηθεί; Κι αυτό, ιδιαίτερα με δεδομένο ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, τα χρηματοδοτικά περιθώρια είναι στενά και ότι πρέπει να γίνονται κρίσιμες ΕΠΙΛΟΓΕΣ στο τι παίρνουν οι ΕΔ;

    Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν, ούτως ή άλλως, εξαιρετικά πιεστικές εξοπλιστικές (και χρηματοδοτικές) προτεραιότητες πριν από τις ανάγκες των χερσαίων δυνάμεων του Δ’ ΣΣ. Όχι γιατί αυτές δεν είναι σημαντικές, αλλά γιατί υπάρχουν ΑΚΟΜΗ πιο σημαντικές.

    Όμως, τουλάχιστον κάποιες από τις προτάσεις του Αρματιστή έχουν δύο σημαντικά στοιχεία υπέρ τους: α) είναι πολύ περιορισμένου κόστους, εάν υλοποιηθούν από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ή έστω από εγχώριες εταιρείες και β) και στις δύο περιπτώσεις, το γεγονός ότι μπορούν να είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ελληνικής προστιθέμενης αξίας τις καθιστά οικονομικά κάπως πιο ανεκτές.

  55. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Συμφωνώ μεχρι κεραίας με την παρέμβαση του Βελισσάριου. Θα προσθέσω κάτι ακόμα ομως. Αυτή τη στιγμή το ΠΖ στον Έβρο μετρά 12 ΜΚ τάγματα και 3-5 απλά τάγματα (προκάλυψης). Αν υπολογίσουμε όλες τους σχηματισμούς που προορίζονται για το Έβρο (4 ΤΘ Ταξ και 7 ΜΚ) τότε έχουμε 18 ΜΚ τάγματα και 3-5 απλά (εκτός κι αν υπάρχουν και άλλα έφεδρα και πλήρως επιστρατευόμενα, πράγμα που αγνοώ). Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι 2 τουλάχιστον ΤΘ Ταξ προορίζονται για επιθετική αναστροφή (ανεπαρκής αριθμός για την αποστολή κατά τη γνωμη μου), οπότε χονδρικά, σε πρώτη-δεύτερη γραμμή και εφεδρείες μιλάμε για 3-5 απλά τάγματα και 16 ΜΚ.

    Αγαπητοί φίλοι, με 3-5 απλά τάγματα 1η γραμμή, 12 δεύτερη (5 ΜΚ και 2 ΤΘ Ταξ) και 4 εφεδρείες, δεν κάνεις πόλεμο στηριγμένος σε ισχυρά σημεία σε μια περιοχή όσο ο Έβρος. Ένα τάγμα σε στατική θέση δεν μπορεί να καλύψει 10-15 περίπου χλμ. Επομένως, κάνεις πόλεμο κινήσεων, έστω υπό την έννοια ότι μετακινείς άρματα και ΠΖ έγκαιρα σε θέσεις απ’ όπου αναμένεται ότι θα επιχειρήσει να διέλθει ο εχθρός. Το άρθρο του Αρματιστή «Μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θράκης σε περίπτωση Ε-Τ πολέμου» επισημαίνει ακριβώς αυτό, ότι επειδή παρ’ όλ’ αυτά το ΠΖ θα αναγκαστεί να δώσει σε κάποιες περιπτώσεις μάχες σε ισχυρά οργανωμένη τοποθεσία, οι εναπομένουσες μονάδες ΠΖ είναι λίγες για την υπεράσπιση του υπόλοιπου μετώπου και γι’ αυτό προτείνει τη δημιουργία περισσότερων (πλήρως έφεδρων έστω) ταγμάτων ΠΖ, όπως κάνει και ο διαδικτιακός φίλος Κυναίγειρος στο e-Amyna.

    Σε κάθε περίπτωση, ο μικρός σχετικά αριθμός ταγμάτων (ΜΚ και απλών) πιθανότατα θα οδηγήσει σε μάχες μικρού έστω εύρους ελιγμών (αν οι τουρκοι περάσουν το ποτάμι και την τάφρο), όπου στο αναπεπταμένο πεδίο το ελληνικό ΜΚ ΠΖ θα οδεύσει προς σφαγή αν βρίσκεται μέσα σε Μ113. Επίσης, ο καταιγισμός ΠΒ και όλμων, απ’ όπου ο κύριος κίνδυνος είναι τα θραύσματα των βλημάτων και όχι το απευθείας πλήγμα ή τα βομβίδια, θα είναι πολύ πιο καταστροφικός αν το ΠΖ βρίσκεται στα παπάκια.

    Η αντικατάσταση των τελευταίων από οτιδήποτε καλύτερο δεν είναι θέμα μόνο νίκης κι εκτέλεσης της αποστολής του ΠΖ, αλλά ακόμα κι επιβίωσής του. Ο Αρματιστής προσφέρει θαυμάσιες λύσεις σε κλάσμα του κόστους αναβάθμισης των Μ113, πόσο μάλλον προμήθειας νέων ΤΟΜΑ. Αντί να γκρινιάζουμε ψάχνοντας με πάθος να βρούμε λάθη σε αυτήν την εξαιρετική ανάλυση, ας αναλογιστούμε κατά πόσο το ελληνικό ΜΚ ΠΖ, ακόμα και αν επιτέλους εκπαιδευθεί καλά (θεωρώ επίσης αυτήν την απαίτηση κρισιμότατη), είναι σε θέση να επιτελέσει την αποστολή του χρησιμοποιώντας τα Μ113.

  56. Ο/Η Gunner λέει:

    Περιορισμένου κόστους δεν είναι η αντικατάσταση των Μ113 με Μ48/60. Μην λέμε ότι θέλουμε. Τα ΜΚ τάγματα εκτοξεύουν τον προϋπολογισμό τους από τα μικρά οχήματα, σε άρματα μάχης. Άλλο 250hp και άλλο 750hp. Άλλο κόστος υποστήριξης του Μ113 και άλλο κόστος υποστήριξης του σκάφους του Μ48/60.

    Οι τροποποιήσεις των Μ48/60 μπορούν να γίνουν στα ΠΕΒ. Δεν είναι δύσκολο να τοποθετηθεί ένα πάτωμα και καθίσματα από Μ113 στο εσωτερικό των οχημάτων, όπως επίσης μια υπερκατασκευή με την θυρίδα πυροβολητή του Μ113 ή με πυργίσκο από Μ60 και θυρίδες εξόδου των οπλιτών παράλληλα με κάποια σκαλοπάτια για να είναι πιο εύκολη η άνοδος και η κάθοδος.

  57. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Όσον αφορά το κόστος τροποποίησης και μόνο από το γεγονός ότι μπορεί να γίνει στα ΠΕΒ σημαίνει ότι είναι σχετικά περιορισμένο. Όχι μηδενικό αλλά κλάσμα της απόκτησης νέων ΤΟΜΑ ή αναβάθμισης των Μ113.
    Το λειτουργικό κόστος θα είναι σαφώς μεγαλύτερο, αλλά όχι όσο νομίζουμε. Καταρχήν τριπλάσιας υποδύναμης κινητηρας δε σημαίνει 3πλάσιο κόστος ενώ για εκπαίδευση μπορούμε να χρησιμοποούμε συγκεκριμένο αριθμό και όχι άλλα, που απλά απαιτείται να διατηρούνται λειτουργικά. Επίσης, ο ΕΣ έχει μεγάλο απόθεμα ανταλλακτικών από τη στιγμή που ακόμα υπηρετουν τέτοια άρματα ή μπορεί να κανιβαλίσει άρματα που δεν μπορούν να αποκατασταθούν πλέον λόγω πολύ εκτεταμένων φθορών, μπορεί δε να αναζητήσει επιπλέον οχήματα και ανταλλακτικά σε “μάντρες” άλλων στρατών σε όλον τον κόσμο.
    Εξάλλου, το λειτορυγικό κόστος ενός ΤΟΜΑ με πληθώρα συστημάτων που συναντώνται σε άρμα μάχης είναι παραπλήσιο ή συγκρίσιμο (παρότι μικρότερο) με αυτά, άρα πολύ χαμηλότερο ενός βρέως ΤΟΜΠ, βασισμένου σε σκάφος άρματος. Ας μην ξεχνάμε τέλος ότι μιλάμε για τροποιήσεις με περιορισμένο μεν, υπολογίσιμο δε κόστος. Ένα κόστος 50.000-250.000 ευρώ η μονάδα είναι ένα κόστος που σου επιτρέπει σε μια 5ετία να τροποποιήσεις 1.000-2.000 άρματα, αλλά πάλι παραπέμπει σε πρόγραμμα 50-500 εκ ευρώ.
    Για τις δυνατότητες που θα δώσει στο ΜΚ ΠΖ αξίζει το κόστος απόλυτα, θα το απογειώσει και θα μεταθέσει την ανάγκη προμήθειας σύγχρονου ΤΟΜΑ σε βάθος 15-20ετίας επιτρέποντας την υλοποιηση στρατηγικότερων σημαντικά προγραματων. Καλύπτει την επιτακτικότατη ανάγκη για παροχή ενός αρκετά (όχι απόλυτα) ικανοποιητικού επιπέδου προστασίας στο ΜΚ ΠΖ, επιτρέποντάς του να πραγματοποιήσει την αποστολή του (και να πιάσει τόπο η εκπαίδευση, αν ποτέ αποφασίσει ο ΕΣ να ασχοληθεί σοβαρά με αυτήν), και παράλληλα δεν στερεί τη δυνατότητα να υλοποιηθούν άλλα προγράμματα.

  58. Ο/Η Gunner λέει:

    Στον Αμερικάνικο στρατό το Μ113 έχει λειτουργικό κόστος 58$ ανά μίλι και το Bradley 162$. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Το Μ48/60 που είναι παλιότερο από το Bradley έχει μεγαλύτερο λειτουργικό κόστος ανά μίλι.
    Πάντως μερικοί είσαστε πολύ large. 2000 άρματα τροποποιημένα σε ΤΟΜΠ!!!! είμαστε σε κατάσταση χρεοκοπίας ή σε κατάσταση ισχυρής ανάπτυξης με τεράστια πραγματικά πλεονάσματα; Μήπως μετατραπήκαμε σε Ισραήλ με ετήσια επιδότηση από ΗΠΑ;
    Αν γίνει τροποποίηση αρμάτων, αυτή θα αφορά το πολύ 200 οχήματα.
    Θα κάνω και ένα γενικότερο σχόλιο. Σταματάτε μερικοί να πετάτε στα σύννεφα. Δεν υπάρχουν χρήματα ούτε αυτά που έχουμε να λειτουργούν. Με τα βίας κρατάμε ότι έχουμε σε μια κάποια κατάσταση.
    Σήμερα παλεύουμε για μην αρχίσουν να πουλούν ότι βρίσκουν στους όρχους. Τα ΒΜΡ-1 ακούγεται ότι έχουν πουληθεί στην μέση ανατολή, το ίδιο ψιθυρίζεται και για τα Μ60 που αποσύρονται.

  59. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Gunner, πραγματικά διαβάζεις τι σου γράφουν ή απομονώνεις μία φράση ή πρόταση;

    «Στον Αμερικάνικο στρατό το Μ113 έχει λειτουργικό κόστος 58$ ανά μίλι και το Bradley 162$. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Το Μ48/60 που είναι παλιότερο από το Bradley έχει μεγαλύτερο λειτουργικό κόστος ανά μίλι.»

    Δεν εντοπίζεις κανένα σφάλμα σε αυτήν την συλλογιστική; Το Μ113 είναι 3 δεκαετίες παλιότερο από το Bradley κι όμως έχει τρεις φορές μικρότερο λειτουργικό κόστος. Εσύ ο ίδιος το γράφεις!!! Ο λόγος είναι αυτός ακριβώς που έγραψα προηγουμένως και γράφει και ο αρθρογράφος: Το λειτουργικό κόστος ενός ΤΟΜΑ είναι συγκρίσιμο ενός άρματος εξαιτίας της παρόμοιας δομής και υποσυστημάτων του (πύργος, πυροβόλο, ΣΕΠ, μέσα σκόπευσης κλπ). Για τον ίδιο ακριβώς λόγο άλλωστε το κόστος κτήσης ενός ΤΟΜΑ είναι υπερδιπλάσιο ενός ΤΟΜΠ, το οποίο βασίζεται στο ίδιο ακριβώς σκάφος.

    Το λειτουργικό κόστος εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, πχ από την υποδομή που έχει ήδη ο χρήστης (αν χρησιμοποιεί ήδη το σύστημα αυτό ή άλλα που έχουν πολλά κοινά υποσυστήματα κλπ). Ο ΕΣ έχει στην κατοχή του (εν ενεργεία είτε σε μάντρες) εκατοντάδες Μ48 και Μ60, τα οποία μάλιστα έχουν πολλά κοινά υποσυστήματα. Ομοίως έχει τεράστια αποθέματα ανταλλακτικών, ενώ μπορεί να αναζητήσει επιπλέον λειτουργικά ή μη λειτουργικά (για κανιβαλλισμό) οχήματα, ανταλλακτικά και υποσυστήματα στα αποσυρθεντα και στις «μάντρες» των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Το ίδιο ισχύει και για τα Λεο 1.

    Η μετατροπή παλαιότερων αρμάτων σε βαρύ ΤΟΜΠ θα αποδώσει ένα όχημα με κλάσμα του λειτουργικού κόστους όταν ήταν άρμα ή ενός ΤΟΜΑ. Αφαίρεση πύργου σημαίνει λιγότερα μηχανικά μέρη και μικρότερο βάρος να καταπονεί τη δομή, άρα λιγότερο συχνές και πιο οικονομικές συντηρήσεις, καθώς και μικρότερη μέση κατανάλωση καυσίμου (αφού ο κινητήρας συνήθως θα ζορίζεται λιγότερο). Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ο ΕΣ να ξοδεύει χρήματα για τη συντήρηση υποσυστημάτων όπως ΣΕΠ, πυροβόλο ή θερμικά σκοπευτικά, ούτε να ξοδεύει ακριβά πυρομαχικά, όπως απαιτείται για ένα ΤΟΜΑ.

    Αυτό είναι και η μισή ουσία του άρθρου άλλωστε, Ένας στρατός που έχει ανάγκη από χιλιάδες ερπυστριοφόρα οχήματα για να μεταφέρει στη μάχη το ΜΚ ΠΖ του, δεν έχει την πολυτέλεια σε καιρούς σφοδρής οικονομικής κρίσης να αγοράσει και ιδίως υποστηρίξει έναν σημαντικό αριθμό ΤΟΜΑ είτε πρόκειται για εκατοντάδες είτε για μια-δυο χιλιάδες. (Η άλλη μισή είναι η απόλυτη και θανάσιμη ανεπάρκεια του Μ113 στο πεδίο μάχης). Εκτός κι αν του παραχωρηθούν δωρεάν ή σχεδόν δωρεάν μαζί με πολύ μεγάλα στοκ ανταλλακτικών και πυρομαχικών και υπηρετεί ήδη το σκάφος στον ΕΣ (αν πχ αποκτούσαμε σε πολύ χαμηλές τιμές ή δωρεάν Marder μαζί με ανταλλακτικά και παρτίδες πυρομαχικών).

    Παραπάνω μίλησα για ένα κόστος 50.000-250.000 ευρώ η μονάδα βασιζόμενος στο κόστος ανακατασκευής αρμάτων που κυκλοφορεί κατά καιρούς. Ότι αυτό παραπέμπει σε πρόγραμμα 50-500 εκ ευρώ για 1.000-2.000 άρματα και ότι θα μπορούσε αυτό να κατανεμηθεί σε βάθος 5ετίας (ίσον 5-50 εκ ευρώ ανά έτος, πχ το διάστημα 2017-2021). Αλήθεια, το διάβασες καθόλου αυτό; Τέτοιες παρεμβάσεις δεν είναι τόσο θέμα χρημάτων όσο ενδιαφέροντος και θέλησης. Στα σύννεφα πετάς όταν πιστεύεις ότι θα πολεμήσεις αποτελεσματικά και χωρίς τεράστιες απώλειες τον Τ.Σ. στον Έβρο και όταν περιμένεις να αγοράσεις ΤΟΜΑ για να αναβαθμίσεις το ΜΚ ΠΖ και το επίπεδο προστασίας του (που μεταφράζεται σε επιχειρησιακή ικανότητα).

    Το γεγονός ότι σήμερα τα χρήματα επαρκούν οριακά για ένα μέτριο επίπεδο διαθεσιμότητας δεν μπορεί να συνεχιστεί. Θα γίνουμε Βουλγαρία. Αν αυτή είναι η επιλογή της κυβέρνησης, η κρίση είναι δικαιολογία. Προχθές ιδρύθηκε άλλη μία ΔΕΚΟ, αυτή που είχε προγραμματίσει ο Λαφαζάνης για τον αγωγό φυσικού αερίου Ρωσίας-τουρκίας-Ελλάδας. Που τελικά δεν θα πραγματοποιηθεί λόγω ψυχροπολεμικών συνθηκών Ρωσίας-τουρκίας και λέγεται η δικαιολογία ότι η νέα ΔΕΚΟ θα συμβάλλει στη έρευνα και αξιοποίηση υδρογονανθράκων, ενόσω όμως υπάρχει ήδη ΔΕΚΟ για αυτόν τον σκοπό.

    Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη βουλγαροποίηση του αμυντικού μας συστήματος, ΚΑΜΜΙΑ. Εδώ μέσα επιχειρηματολογούμε με βάση την παραδοχή αυτή, ότι η κρίση δεν επιτρέπει μεν αγορές νέου υλικού, αλλά δεν θα πρέπει να βουλγαροποιηθούμε, ότι στα πλαίσια αυτά είναι δυνατή η απόκτηση μόνο κάποιου μεταχειρισμένου υλικού, καθώς και αναβαθμίσεις υπάρχοντος ή τροποποιήσεις παλαιωμένου αντί της απόσυρσής του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s