Τόποι

cropped-Martin-Pic1

του Martin van Creveld

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο ιστολόγιο του συγγραφέα:

http://www.martin-van-creveld.com/?p=589

Μεταφράζεται και αναδημοσιεύεται εδώ με την ευγενική άδεια του συγγραφέα.

Πριν από λίγο καιρό κάποιος με αποκάλεσε «γερο-γκρινιάρη». Τυγχάνει να είμαι ακριβώς στην ηλικία του Ντόναλτ Τράμπ (και του Ρόναλντ Ρέιγκαν όταν αυτός έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ). Έτσι, αποφάσισα να το εκλάβω ως φιλοφρόνηση.

Ο λόγος που ο κ. Χ μου έκανε αυτήν τη φιλοφρόνηση ήταν επειδή έχω γράψει, σε ένα βιβλίο που πρόκειται να εκδοθεί προσεχώς, ότι οι Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, μαζί με τις υπόλοιπες Δυτικές, έχουν γίνει μαλθακές. Το ίδιο έχει συμβεί και στις κοινωνίες στις οποίες αυτές έχουν τις ρίζες τους. Όπως είναι εύλογο, η ιδέα ότι ο πλούτος, το υψηλό βιοτικό επίπεδο και η πολυτέλεια μπορεί να οδηγούν έναν λαό στη μαλθακότητα δεν είναι δημοφιλείς στις χώρες αυτές. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που θέλω να διερευνήσω την ιδέα αυτή εδώ λίγο περισσότερο.

Από τον Λυκούργο, τον Σόλωνα, τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα, πολύ αρχαίοι πολιτικοί, φιλόσοφοι και ιστορικοί πίστευαν ότι η ιστορία είναι κυκλική. Άνοδος και πτώση, άνοδος και πτώση. Επαναλαμβανόμενες πάλι και πάλι. Σοφοί του Μεσαίωνα όπως ο Ονορέ Μπονέ και στον Ισλαμικό κόσμο ο Ίμπν Χαλδούν, συμφωνούσαν. Παρομοίως συμφωνούσαν στον εικοστό αιώνα λόγιοι όπως ο Όσβαλντ Σπέγκλερ και ο Άρνολντ Τόυνμπη. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν από τον έναν διανοούμενο στον άλλον. Όμως η ουσία του επιχειρήματος είναι πάντα, λίγο ή πολύ, η ίδια˙ αν υπάρχει ένας «τόπος» (σ.τ.μ.: στα ελληνικά, στο πρωτότυπο), μεταξύ των συγγραφέων, δηλαδή ένα θέμα ή μια αρχετυπική ιστορία που οι άνθρωποι συνεχώς επαναλαμβάνουν προς τους εαυτούς τους, είναι αυτός.

Κατά τον συγκεκριμένο αυτόν «τόπο«, αρχικά ο πόλεμος διεξαγόταν από άνδρες φτωχών νομαδικών κοινωνιών, όπως αυτές στις οποίες όλοι ανήκαμε κάποτε, στο μακρινό παρελθόν. Αρχικά πολεμούσαν διεκδικώντας πράγματα όπως το νερό, εκτάσεις για κυνήγι ή για καλλιέργεια, οικόσιτα ζώα και, ακόμη περισσότερο, γυναίκες. Σε κάποιο στάδιο, μια φυλή, της οποία συχνά ηγείτο ένας ιδιαίτερα ικανός ηγέτης, κατανικούσε όλες τις υπόλοιπες και τις ένωνε σε κάποιου είδους ομοσπονδία ή συνομοσπονδία, όπως έκαναν οι αρχαίοι Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Ούννοι, Μαγυάροι και Μογγόλοι.

Στη συνέχεια, οι νικητές στρέφονταν εναντίον των πλουσιότερων, βολεμένων γειτόνων τους. Πολεμούσαν, θριάμβευαν, κατακτούσαν και υπέτασσαν. Έχοντας κάνει τα προηγούμενα, απεκδύονταν τις νομαδικές τους παραδόσεις και υιοθετούσαν μια ζωή στις μεγάλες πόλεις, υπό τη δική τους κυριαρχία. Εκμεταλλευόμενοι την εργασία των άλλων, γίνονταν πλούσιοι και μαλθακοί. Επίσης, ενέδιδαν σε κάθε είδους απόλαυση, επέτρεπαν στους εαυτούς τους να τους εξουσιάζουν γυναίκες, και έβλεπαν μια οξεία πτώση στη γονιμότητα.

Έχοντας εγκαταλείψει τις στρατιωτικές αρετές, σε κάποιο σημείο άρχιζαν να τις περιφρονούν. Πληρώνοντας ξένους για να πολεμούν αντί γι’ αυτούς, κατέληγαν να απολέσουν τα γνωρίσματα που τους είχαν κάνει μεγάλους. Οι απόπειρες να υποκαταστήσουν τη μαχητική ισχύ με την τεχνολογία, όπως έγιναν στην Ρώμη του 4ου μ.Χ. αιώνα και επανειλημμένα στην Κίνα, δεν απέδιδαν. Ούτε και υπήρχε κανένας λόγος να αποδώσουν, δεδομένου ότι οι βάρβαροι μπορούσαν συχνά να καταλαμβάνουν ή να μιμούνται τις τεχνολογίες αυτές και να βρίσκουν εξωμότες για να τις χειρίζονται για λογαριασμό τους. Όπως, παραδείγματος χάριν, έκαναν ο Τζέγκις Χαν και ο Τιμούρ. Κάθε αυτοκρατορία, με τη σειρά της, καταλυόταν από τους φτωχότερους αλλά πιο ανδροπρεπείς και επιθετικούς γείτονές της. Συχνά, οι υπόδουλοι λαοί, επί καιρόν καταπιεζόμενοι, επαναστατούσαν και συμμαχούσαν με τους εισβολείς. Το τέλος ήταν πάντα το ίδιο: ατιμωτική κατάρρευση.

Ο κύκλος αυτός σχημάτιζε το υλικό από το οποίο κατασκευάζεται η ιστορία. Ο Πολύβιος, αυτός ο νηφάλιος, σαφής ιστορικός της ελληνιστικής περιόδου του 2ου π.Χ. αιώνα, έλεγε ότι στην εποχή του «οι άνδρες είχαν γίνει αλαζόνες, άπληστοι και οκνηροί [και] δεν επιθυμούσαν να παντρεύονται. Και όταν παντρεύονταν, δεν ήθελαν να ανατρέφουν παιδιά παρά μόνον ένα ή δύο το πολύ«. Και συνεχίζει: «Όταν ένα κράτος έχει διαφύγει πολλούς σοβαρούς κινδύνους και επιτύχει μια αναμφισβήτητη υπεροχή και κυριαρχία, είναι σαφές ότι, καθώς η ευημερία αυξάνεται, η ζωή γίνεται πιο πολυτελής και οι άντρες πιο απορροφημένοι από τις δημόσιες φιλοδοξίες τους και τα εγχειρήματά τους.«

Ο ιστορικός Λίβιος που έζησε περίπου την εποχή του Χριστού και είδε την ισχύ της αυτοκρατορίας στο απόγειό της, έλεγε ότι η Ρώμη «πάλευε με την ίδια της τη μεγαλοσύνη«. Και ο ποιητής Ιουβενάλιος, έναν αιώνα αργότερα: «υποφέρουμε τώρα από τις συμφορές της μακράς ειρήνης. Η πολυτέλεια, πιο θανάσιμη από οποιονδήποτε εχθρό, μας έχει πιάσει, κι εκδικείται τον κατακτημένο κόσμο«. Προηγουμένως, προσθέτει, η επιτυχία στη ζωή εξαρτιόταν από τη στρατιωτική αριστεία. Τώρα ο δρόμος για την επιτυχία περνούσε από το αιδοίο κάποιας πλούσιας.

Κάποιοι από αυτούς τους διανοητές ή τους ρέκτες πρότειναν, επίσης, λύσεις. Ο Λυκούργος απαγόρευσε στους Σπαρτιάτες του να χρησιμοποιούν χρυσό και άργυρο και τους ανάγκασε να ζουν ζωή τόσο λιτή που έγινε παροιμιώδης. Ο Πλάτων ήθελε η φανταστική του Πολιτεία να μην έχει εξωτερικό εμπόριο, όσο αυτό θα ήταν δυνατόν, για να την αποτρέψει από το να γίνει πολυτελής. Είναι ενδιαφέρον ότι και οι δύο αυτοί απελευθέρωναν τις γυναίκες. Ο πρώτος τους έδωσε ελευθερία πολύ μεγαλύτερη από ότι σε οποιαδήποτε άλλη Ελληνική πόλη-κράτος. Με αποτέλεσμα, λέει ο Αριστοτέλης, ότι αυτές έγιναν έκφυλες και τελείως άχρηστες. Ο δεύτερος τις απελευθέρωνε από την ανάγκη να φροντίζουν τα παιδιά τους, θέτοντας τις σε ίση μοίρα με τους άνδρες σε οτιδήποτε εκτός από τη φυσική δύναμη.

Ο Ισοκράτης, ο Αθηναίος πολιτικός του 4ου π.Χ. αιώνα, υποστήριζε ότι εάν η Αθήνα επιθυμούσε να αποφύγει τον κύκλο που είχε οδηγήσει στην καταστροφή της πρώτης της αυτοκρατορίας, η αυτοσυγκράτηση και η αγαθοσύνη ήταν τα κατάλληλα εργαλεία. Τρεις αιώνες αργότερα, ο Κικέρων, ο Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός, έλεγε τα ίδια. Ο Πολύβιος από την πλευρά του υποστήριξε ότι η Ρώμη διεξήγαγε πόλεμο εναντίον των Δαλματών το 150 π.Χ. επειδή «δεν επιθυμούσαν με τίποτα να εκθηλυνθούν οι Ιταλοί εξ αιτίας της μακράς ειρήνης… [και] να αναζωογονήσουν το πνεύμα και τον ζήλο των δικών τους στρατευμάτων«.

Το 101 π.Χ. ο Μέτελλος Νουμιδικός, κήνσωρ και ως εκ τούτου υπεύθυνος για τη δημόσια ηθική της Ρώμης, εκφώνησε έναν περίφημο λόγο. Η Δημοκρατία, είπε, είχε έλλειψη στρατιωτών. Αλλά η λύση δεν ήταν να ανοίξει τις λεγεώνες σε άκληρους άνδρες, όπως είχε προτείνει ο Μάριος. Αντ’ αυτού, απαίτησε από τους άνδρες των μεσαίων και ανωτέρων τάξεων να μοιραστούν το βάρος, να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά. Ο τίτλος του λόγου; «De ducendis uxoribus» («περί του νυμφεύεσθαι συζύγους«)

Φυσικά, οι επιπτώσεις μαλθακότητας του πλούτου και του πολιτισμού δεν είναι ο μόνος «τόπος» που κυκλοφορεί. Ένας πολύ διαδεδομένος «τόπος» είναι η ιστορία της αβοήθητης νεαρής γυναίκας που την ξυπνά ο πρίγκηπας (Χιονάτη, Ωραία Κοιμωμένη). Ένας άλλος είναι αυτός του ασώτου υιού που, μετά από χρόνια περιπλάνησης, επιστρέφει στον απελπισμένο πατέρα, μητέρα ή ερωμένη (Πέερ Γκυντ, Ρούμπυ Μάρρευ, «Goodbye Jimmy, goodbye»). Ένας ακόμη, αυτός του ευγενούς ηττημένου που, έχοντας πολεμήσει γενναία, πέφτει χωρίς να έχει φταίξει ο ίδιος αλλά διατηρεί την αξιοπρέπειά του μέχρι τέλους (Σπάρτακος, στρατηγός Ρ. Λη, Έρβιν Ρόμμελ). Καταλαβαίνετε την ιδέα.

Ομολογουμένως, όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι «τόποι». Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν ανταποκρίνονται στη ζωή. Αντιθέτως: ακριβώς επειδή τόσο συχνά επαληθεύονται είναι που διαμορφώνονται σε «τόπους» και έγιναν τόσο δημοφιλείς όσο έγιναν.

Τροφή για σκέψη, αναμφίβολα.

Διαβάστε επίσης:

Οι στρατοί μας γίνονται γατάκια, Μέρος 1ο

21 Responses to Τόποι

  1. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Να κάνω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου, σχετικά με το κείμενο;

    α)Η Α.Ρωμαική αυτοκρατορία, άντεψε 1000 χρόνια, με τουλάχιστον 80 χρόνια απόρθητη την πρωτεύοσα της. Νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι, πως οι γείτονες της ήταν τουλάχιστον πιο ανδροπρεπείς και επιθετικοί από την ίδια.

    β)Ο συγγραφέας επίσης βρίσκει καταφύγιο στα λόγια του Μέτελλου Νουμιδικού που ζήταγε περισσότερα παιδά από το να ανοίξει η λεγεώνα σε άκληρους άνδρες. Τελικά η Ρώμη και άνοιξε τις λεγεώνες τις σε όλους (όχι απλά άκληρους αλλά και ξένους) και έζησε για αρκετούς αιώνες μετά την εποχή του Μ. Νουμιδικού, φτάνοντας στον κολοφώνα της δόξας της μετά τις Mαριανές μεταρρυθμίσεις.

    γ)Θα δώσω και ένα τρίτο παράδειγμα-πόσους και πόσους λόγους δεν έβγαλε ο Κάτων ο Πρεσβύτερος κατά του ελληνικού πολιτισμού, πως κάνει τη Ρώμη μαλθακή; Τελικά και ο ελληνικός πολιτισμός έμεινε και η Ρώμη άντεξε για πολλούς αιώνες μετά τον Κάτωνα, πάλι φτάνοντας στο απόγειο της δόξας της μετά.

    Τι θέλω να πω;
    Σε καμία περίπτωση δεν υποτιμώ το δημογραφικό ζήτημα της χώρας (για μένα το σημαντικότερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή). Μήπως όμως τελικά οι … τόποι που θέλει να περάσει ο συγγραφέας, δεν είναι τόσο επαληθεύσιμοι και το ζήτημα είναι πιο πολύπλοκο;

    ΥΓ.Ο συγγραφέας φαίνεται πως έχει μελετήσει Ιμπν Χαλντούν. Κρίμα που όπως φαίνεται, δεν κατάλαβε και πολλά από την έννοια της asabiyya (γαλλιστί)/asabiyyah (αγγλικά).

  2. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Και στην ίδια λογική πριν το ξεχάσω:
    Η Σπάρτη έφτασε στο απόγειο της δόξας της στον Β Μεσσηνιακό πόλεμο, ήρθε σε παρακμή αρχής γενομένης της μάχης στα Λευκτρά και κατέρρευσε πλήρως επί Μ.Αλεξάνδρου. Σύνολο όλα μαζί, 300 έτη δε βγαίνουν. Αντιθέτως, η Αθήνα διατηρήθηκε ακόμα και μετά την ήττα της στον Πελοποννησιακό πόλεμο σε ένα σημαντικό επίπεδο ισχύος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, παρά το γεγονός πως ήταν απείρως μαλθακότερη.

    Στην ίδια λογική, το ελληνιστικό βασίλειο που άντεξε περισσότερο στο χρόνο, ήταν ένα από τα …μαλθακότερα, η πτολεμαική Αίγυπτος.

    Η ιστορία είναι γεμάτη από αντιπαραδείγματα του απλοικού συλλογισμού που θέλει να περάσει ο συγγραφέας.Η … «μαλθακότητα» όπως την εννοεί ο συγγραφέας***, δεν ήταν ο λόγος που οι αυτοκρατορίες πέφτουν.

    ***Εκμεταλλευόμενοι την εργασία των άλλων, γίνονταν πλούσιοι και μαλθακοί. Επίσης, ενέδιδαν σε κάθε είδους απόλαυση, επέτρεπαν στους εαυτούς τους να τους εξουσιάζουν γυναίκες, και έβλεπαν μια οξεία πτώση στη γονιμότητα.Έχοντας εγκαταλείψει τις στρατιωτικές αρετές, σε κάποιο σημείο άρχιζαν να τις περιφρονούν. Πληρώνοντας ξένους για να πολεμούν αντί γι’ αυτούς, κατέληγαν να απολέσουν τα γνωρίσματα που τους είχαν κάνει μεγάλους

  3. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @Πάτε Καλά
    Ὅντως,μία αὐτοκρατορία μπορεί να μακροημερεύσει μαλθακοποιούμενη,ὑπό την προϋπόθεση ὅτι κάποιοι «Γκιούρκας» θα κάνουν την δύσκολη δουλειά για λογαριασμό της.
    Ἑπίσης,εἶναι και θέμα συσχετισμῶν ἰσχύος:ἐάν στην φάση της ἐπεκτάσεως ἡ αὐτοκρατορία ἔχει ἐξουδετερώσει τους κυριώτερους ἀντιπάλους,π.χ Ἕλληνες και Καρχηδόνιους,μπορεί ἐπί αἰώνες να ἀνταπεξέρχεται σε περιφερειακές ἀπειλές.
    Το ἐρώτημα που ἀπασχολεί ἑμένα,ἑν προκειμένω,εἶναι τί γίνεται ὅταν κάποια Ἑλλαδίτσα ἔχει πάθει διχασμό προσωπικότητος,προσπαθεί να ζήσει με σταθμά αὐτοκρατορίας,και δρὰ με σταθμά ἀποικίας,και φαντασιώνεται ὅτι θα ἀφομοιώσει ἐπήλυδες,ὅταν πραγματοποιοῦν ἔξοδο οἱ γηγενείς.

  4. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Πάτε καλά, δε θα πω ότι έχεις τελείως άδικο αλλά γίνεσαι λίγο υπερβολικός. Και ο αρθρογράφος έχει δίκιο, αλλά όπως λες, υπεραπλουστεύει.

    Η πτώση της Ρωμαϊκής ισχύος, συνδεόμενη με μαλθακότητα, άρχισε να παρατηρείται στα τέλη του 3ου αιώνα και αυτός ήταν ο λόγος που οι λεγεώνες «άνοιξαν» στους γερμανούς, οι οποίοι μεταλαμπάδευαν την στρατιωτική τους πείρα (και το σπουδαιότερο σε ζητήματα οπλισμού και τακτικών) στους ομόφυλούς τους. Αποτέλεσμα, το γοτθικό πεζικό τον 5ο αιώνα να διαφέρει πλέον λίγο από το ρωμαϊκό, ενώ παράλληλα οι Γότθοι είχαν και το πλεονέκτημα του ιππικού.

    Ο Αχέρων είπε κάτι, ότι είναι και θέμα συσχετισμών.Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι στρατιωτικές εξελίξεις. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του 4ου και του 5ου αιώνα είχε έναν αναγεννημένο αντίπαλο, την Περσική Σασανιδική κι αντιμετώπιζε τη μεγαλύτερη μετανάστευση εθνών της Ιστορίας. Σε αυτά όμως πρέπει να προσθέσουμε και το φορτίο των στρατιωτικών εξελίξεων. Μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα ο ρωμαϊκός στρατός είχε την πρωτοπορία, δεν μπορούμε αυτό να το ισχυριστούμε και μετά. Το περσικό υπέρβαρυ ιππικό, το γοτθικό βαρύ ιππικό, οι Ούννοι ιπποτοξότες, οι τεράστιες σφήνες του φραγκικού πεζικού, δεν μπορούσαν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά από τον ρωμαϊκό στρατό. Πιο προσαρμοστική η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και με ιστορική μνήμη των ελληνικών στρατιωτικών συστημάτων, υιοθέτησε δόγματα, σχηματισμούς και τακτικές συνδυασμένων όπλων, θυμίζοντας έντονα τον στρατό του Μ. Αλεξάνδρου, δημιούργησε δικά της στρατιωτικά πρότυπα (βαρύ και μέσο ιππικό διπλού ρόλου).

    Είναι και θέμα ηγεσίας. Είναι σκανδαλιστικό το πόσο ανώτεροι ήταν πχ οι πρώτοι Άραβες στρατηγοί σε σχέση με τους Πέρσες που αντιμετώπισαν. Μικροί αραβικοί στρατοί ισοπέδωσαν επανειλειμμένα διαδοχικούς περσικούς στρατούς, ο καθένας εκ των οποίων ήταν μεγαλύτερος και καλύτερα εξοπλισμένος από τον μικρότερο αραβικό με την ανικανότητα (ή την περιορισμένη ικανότητα) των Περσών στρατηγών να είναι καταφανής μπροστά στη μεγαλοφυΐα του Μωαβία και των άλλων Αράβων στρατηγών.

  5. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Βαρκάρη, η Ελλαδίτσα, πάσχει από το 1950 από υπαρξιακούς προβληματισμούς (αυτή είναι πάντα η ταπεινή αποψάρα του γράφοντος). Δλδ όταν το 1950 τελείωσε ο λόγος ύπαρξης του ελλαδικού κράτους, με την επιβεβαίωση της κυριαρχίας της στην Μακεδονία και την απελευθέρωση των Δωδεκάνησων, το κράτος έχασε το raison d’etre και συνεπώς περιφέρεται… ασκόπως στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η αστική του τάξη (η όποια) την έκανε για Λονδίνο και ΝΥ ενώ η ύπαρξη του κράτους συνέπεσε με την εφαρμογή των ιδεών/απόψεων ευρύτερων υπερκρατικών σχηματισμών στους οποίους είχε ενταχθεί (ΝΑΤΟ/ΕΕ/Ευροζώνη διαδοχικά).Άλλωστε το ελλαδικό κράτος με την κρίση δέχθηκε (ως θεσμός) πολλές χυδαίες επιθέσεις από τους ταγούς του, βλέπε τις επιθέσεις του Πάγκαλου περί κλεφτοκοτάδων επαναστατών του 1821 και πως ήταν ατυχία που η επανάσταση δεν έγινε στην… Σμύρνη και τον Πόντο, που είχαμε αστούς (προφανώς οι καραβοκύρηδες του Αιγαίου και του Γαλαξειδίου, που ήταν οι πλουσιότεροι έμποροι της Μεσογείου τότε, ήταν … φτωχομπινέδες).Για να μην αναφέρω τις φαεινές ιδέες περί »πολυπύρηνου ελληνισμού του μέλλοντος», προφανώς εμπνευσμένες από το παράδειγμα των Εβραίων, ξεχνώντας πως ούτε στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο κινούμαστε, ούτε είναι πανάκεια η λογική του έθνους δίχως κράτος (πχ Κούρδοι, Sahrawis) ούτε δοκιμάστηκε σε βάθος χρόνου η λογική του Ισραήλ.

    Αυτό που πληρώνουμε τώρα είναι τα σπασμένα, δλδ όταν αφήνεις το κράτος σου να είναι υπηρέτης υπερεθνικών ιδεολογιών, δεν είναι δυνατός να περιμένεις να πάει ως κρατική οντότητα μπροστά. Συνέπεια (και όχι αίτιο) της όλης σήψης είναι και ο ΣΑΝΕΛ (από το σανός). Για την ακρίβεια το γεγονός πως τέτοιοι κατσίβελοι ακολούθησαν έναν πρωθυπουργό, ο οποίος συνειδητά έβαλε το κρατικό συμφέρον κάτω από το ιδεολογικό (Ελλάδα κάτω από την Ευροζώνη), πιστός στο δόγμα της διάλυσης της κρατικής μας οντότητας και απορρόφησης από τον ευρωπαικό, κατ’εμέ δικαιώνει τη θεωρία που αναπτύσσω.-πως δηλαδή, οι ΣΑΝΕΛ είναι η προσπάθεια των από κάτω στοιχείων να βρούν αποκούμπι σε έναν πολιτικό σχηματισμό, ο οποίος θα ανατρέψει τα πεπραγμένα 66 ετών και θα αναδείξει ως κυρίαρχο το έθνος-κράτος.

    Βέβαια όταν αναθέτεις τέτοιες αποστολές σε τσαντιρόγυφτους αμοραλιστές τυχοδιώκτες, το αποτέλεσμα θα είναι το τωρινό (και εδώ ο γράφων ζητά συγγνώμη από τους τσαντιρόγυφτους, μπροστά στους ΣΑΝΕΛΙΣΤΑΣ μοιάζουν με πτωχούς πλην τίμιους βιοπαλαιστές). Ειδικά όταν η σημερινή εποχή είναι θολή, γιατί όπως θα θυμάσαι, ζούμε το τέλος της μεταβεστφαλιανής εποχής και το τι μέλλει γενέσθαι είναι θολό.

    Τεσπα, το σταματάω εδώ γιατί το θέμα είναι η μαλθακοποίηση των αυτοκρατοριών ως αίτιο πτώσης και αν ζούμε τέτοιες εποχές, αναφορικά με τις ΗΠΑ/ΕΕ/Ισραήλ (κατ εμέ όχι και στα δύο) και ο Βελισσάριος θα βρυχηθεί δικαίως αν το ιντερμέδιο καταντήσει μεγαλύτερο του κυρίως έργου.

  6. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Πρόμαχε, τις απόψεις μου για τη Ρώμη τις ξέρεις. Πιστεύω πως έπεσε όχι τόσο λόγω μαλθακότητας όσο κυρίαρχα επειδή έπαψε να πείθει τον κόσμο να πεθάνει για χάρη της. Το ανατολικό της τμήμα που έβαλε στο πλαίσιο αυτό τον Χριστιανισμό, άντεξε. Το Δυτικό που δεν τα κατάφερε, κατέρρευσε.

    Τι εννοώ; Δες λίγο τους Ρωμαίους στον Β΄ Καρχηδονιακό πόλεμο. Χάνουν τη μια μάχη μετά την άλλη, όμως συνεχίζουν να στέλνουν στρατιώτες να πεθάνουν για τη Ρώμη. Μετά τη μάχη των Καννών, ο στρατός πλέον επανδρώνεται όχι από τους φτωχούς αλλά από τα τέκνα των πλουσιότερων Ρωμαίων οικογενειών, έτοιμα να θυσιαστούν. Το ίδιο και οι Άραβες, στους πρώτους πολέμους με την Α. Ρωμαική αυτοκρατορία, οι Βυζαντινοί τους είχαν θερίσει. ‘Ομως οι ΄Αραβες μετά από κάθε ήττα, επέστρεφαν ξανά και ξανά, γιατί πίστευαν πώς άξιζε να πεθάνεις για το Ισλάμ. Παρόμοια φάση είχαμε από την ανάποδη, με τους βουλγαρικούς πολέμους του Βυζαντίου αλλά και με την συνεχόμενη επιμονή του Βυζαντίου να μην λυγίσει κάτω από τις ήττες από τους ‘Αραβες από τον 7ο έως τον 8ο αιώνα και να αντεπιτίθεται σθεναρά μετά, φτάνοντας τον 12ο αιώνα να έχει επεκταθεί πλέον μέχρι και στο Ιράκ.

    Υπό αυτή την έννοια, ναι θέλει «θυσίες» η αυτοκρατορία. Αλλά οι θυσίες, δεν είναι απαραίτητο να είναι υπό τη λογική της «σκληράδας», όπως θέλει να μας το περάσει ο van Creveld (Βελισσάριε, λείπει ενα l εκεί που γράφεις ένα του Martin van Creveld). Θυσίες σημαίνει πχ να θαλασσοπνίγονται οι Βρετανοί σε κάθε άκρη της υφηλίου για να επιστρέψουν με χρήματα και ισχύ στη Γηραία Αλβιώνα. Θυσίες είναι να πηγαίνουν Βυζαντινοί διπλωμάτες στη Μόσχα και ιεραπόστολοι στην Κίνα για να κλείσουν ειρήνη και να φέρουν το μετάξι, αποστολές τότε που δεν ήξερες αν θα γυρίσεις ζωνταντός.Θυσίες σημαίνει να φεύγεις ισπανός ιεραπόστολος και λογιστής να πας στο Περού και στις Φιλιππίνες, σε ένα ταξίδι πάνω σε ένα σαπιοκάραβο, παρατώντας τη γνωστή ζωή σου με την ελπίδα πως θα οργανώσεις καλύτερα τις κατακτήσεις του Στέμματος για τον Βασιλιά της Ισπανίας και τον ‘Αγιο Ιάκωβο. Θυσίες ακόμη και τώρα κάνει ο μέσος Αμερικάνος για τη χώρα του, δουλεύοντας με 14 μέρες πληρωμένες διακοπές και μπαίνοντας από μικρός σε ένα modus vivendi, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη δουλειά και τον ανταγωνισμό, μια νοοτροπία όπου o πρώτος είναι τα πάντα και ο δεύτερος τίποτα. Ο ναζιστής Leon de Grelle γκρίνιαζε στην αυτοβιογραφία του πως οι Ναζί χάσανε τον πόλεμο επειδή δεν καταφέραν να πέσουν στο επίπεδο των Σοβιετικών στο ανατολικό μέτωπο, δλδ να γίνουν «αρουραίοι» ζώντας στις λάσπες και στους υπονόμους, καθότι δεν ήταν γεννημένοι υπάνθρωποι (και εδώ προσθέτω τη ρήση του τιτάνα Ζοτς μετά τον ημιτελικό του 1994 «τι να μας πει ο Ιωαννίδης, και εγώ αν έχανα θα έψαχνα για δικαιολογίες»). Εγώ απλά λέω πως οι Σοβιετικοί ήταν πρόθυμοι να κάνουν μεγαλύτερες θυσίες για τη νίκη.

    Και θα μου πεις εδώ «ναι αλλά δεν πρέπει να σκληραγωγηθείς πριν κάνεις αυτές τις θυσίες»; Και θα σου απαντήσω πως η ζωή δείχνει τα ανάποδα, δες δλδ την ήττα τν SS από τους σοβιετικούς ή τους αμερικανούς. Δλδ δεν έχει σημασία τι έχεις κάνει πριν μπούμε σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, όπου πλέον ή θα περάσεις τις συμπληγάδες και θα γίνεις αυτοκρατορία/θα παραμείνεις στην κορυφή ή θα πέσεις. Ένα άλλο κλασσικό παράδειγμα είναι η Ελλάδα προ Πελοποννησιακού, όπου οι γεροντότεροι βετεράνοι των Περσικών γκρινιάζουν και στα 2 στρατόπαιδα πως οι νέοι γίναν μαλθακοί και τους νοιάζουν τα τυχερά παιχνίδια, ο οίνος και οι γκόμενες μόνο (τη συνέχεια την ξέρουμε, είχε πολύ αίμα). ‘Αλλο παράδειγμα η Belle Epoque, όπου μετά την dolce vita, πήγαν οι νέοι και κατατάχθηκαν όλοι μαζικά, πρόθυμοι να μπουν στο σφαγείο του ΑΠΠ και να πεθάνουν για τη χώρα τους. Από το αντιμιλιταριστικό πνεύμα της Γαλλίας μετά το σκάνδαλο Ντρέιφους και τα καμπαρέ, στις μαζικές κατατάξεις του ΑΠΠ!

    Στο μπάσκετ τα αποκαλούμε intagibles, στη λογική πως μπορεί στην κανονική διάρκεια να μην απέδιδες τόσο πολύ αλλά όταν αρχίζουν τα knock out παιχνίδια, η ομάδα «σκληραίνει» απότομα, αφού δεν είναι πρόθυμη να αφήσει τίποτα να πάει χαμένο (καμία φάση). Στην ίδια λογική, οι απλοικές γκρίνιες του συγγραφέα (πάντα κατά την αποψάρα μου), δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δλδ πχ ο Ισραηλινός/Αμερικάνος δεν γίνεται «μαλθακός» επειδή οι γυναίκες του μπαίνουν στο στρατό ή επειδή υπάρχουν αυστηρές νόρμες στον εργασιακό χώρο περί ρατσισμού και προσβολής των μειονοτήτων, γίνεται «μαλθακός» όταν θέλει περισσότερα επιδόματα, λιγότερους φόρους, περισσότερα λεφτά δίχως η παραγωγικότητα του να ανεβαίνει. Γίνεται μαλθακός όταν θέλει όλο και περισσότερο να θυσιάζει όλο και λιγότερα για τη χώρα του, όχι απλά ο μέσος πολίτης αλλά και η ιδια η ελίτ.

    Αυτή η έννοια της ασσαμπίγια, δλδ πως οι αυτοκρατορίες καταρρέουν όταν η ελίτ κυρίως δέχεται να θυσιάσει όλο και λιγότερα για να μείνει σε ισχύ ο φορέας που ηγείται, είναι και η σκέψη του Ιμπν Χαλντούν. Το αναλύει υπέροχα στο War and Peace and war o ISI highly cited prof P.Turchin. ‘Αλλο όμως οι θυσίες της ελίτ και του πληθυσμού για τη χώρα του και άλλο οι γκρίνιες του συγγραφέα, που απλά βλέπει τις κοσμοθεωρίες του να καταρρέουν και γκρινιάζει επειδή ο κόσμος αποφάσισε να μετακινηθεί προς άλλη κατεύθυνση από αυτήν που θεωρεί αυτός ορθή (και βασικά δε θεωρώ καν την γκρινια του πρωτότυπη,ο Μ.Γιαννόπουλος βάζει περισσότερη φαντασία).

    Τελειώνω το σεντόνι εδώ όμως, γιατί ήδη καταχράστηκα το χώρο.

  7. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Αγαπητέ, δεν αλλάζει πολύ αυτό που λες στο τελευταίο σου σχόλιο από αυτό που λέει ο συγγραφέας. Η μειωμένη θέληση της ελίτ να θυσιάσει περισσότερα για το κράτος, η απροθυμία των αστών να κάνουν οικογένειες και να τεκνοποιήσουν, οι πλάγιες μέθοδοι ανέλιξης (τότε το αιδοίον της πλουσίας, τώρα η ένταξη σε κομματικό στρατό) είναι όλες πλευρές του ίδιου προβλήματος.
    Η μπελ επόκ δεν είναι πάντως το καλύτερο παράδειγμα, υπό την έννοια ότι οι κοινωνίες τότε ήταν σαφώς περισσότερο μιλιταριστικές. Οι στρατιωτικοί αποτελούσαν ένα είδος αριστοκρατίας, οι αποικισμοί και οι ανταγωνισμοί των δυνάμεων ήταν στο αποκορύφωμά τους, δεν είναι καθόλου τυχαίος ο ενθουσιασμός των καταταγέντων το 1914. Επίσης, οι πληθυσμοί παρά την αστικοποίηση, παρέμεναν αγροτικοί στην πλειοψηφία.

    Η ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τη Δυτική. Πιο ομοιογενής λόγω του ελληνοκεντρισμού (ο Χριστιανισμός είχε κυριαρχήσει και στη δυτική και οι Γότθοι είχαν εκχριστιανισθεί), ποιο πρόθυμη σε στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις, πιο τυχερή σε στρατιωτικές παραδόσεις που στηρίζονταν σε συνδυασμένα όπλα, πιο πλούσια τα εδάφη της για να στηρίξουν οικονομικά την στρατιωτική ισχύ, πιο ισχυρές εκπολιτιστικές και αφομοιωτικές δυνάμεις (καμία κατάκτηση δεν θα κρατήσει αρκετά, αν δεν συνοδευτεί από πολιτισμική κατάκτηση).
    Επίσης, μια και πιάσαμε τα ελληνιστικά κράτη πριν, τα μακροβιότερα ήταν το ελληνοβακτριακό και ελληνοϊνδικά κράτη, μάλιστα είχαν περισσότερες στρατιωτικές επιτυχίες.

    Κοίτα, οι Ισραηλινοί δεν έχουν γίνει ακόμα μαλθακοί, αλλά το 2006 κινδύνεψαν να γίνουν και μετά ήρθε το φιάσκο στον Λίβανο κι εκεί λειτούργησαν τα αντανακλαστικά και ήρθαν στα ίσια τους. Δεν είμαι σίγουρος ότι ισχύει η μαλθακότητα το ίδιο στους Αμερικανούς, όμως ισχύει με βεβαιότητα στους Ευρωπαίους. Και σε εμάς. Και περισσότερο από τους στρατούς, ισχύει για τις πολιτικές ηγεσίες και για τις κοινωνίες.

  8. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Κοίτα Πρόμαχε, ο συγγραφέας όπως διαβάζω εγώ αυτά που γράφει, είναι ξεκάθαρος-γκρινιάζει για τα λεφτά που κάνουν τους άνδρες να παραμελούν τις στρατιωτικές τέχνες, τις απολαύσεις και τις…. γυναίκες που έχουν καβαλήσει τα αρσενικά (pathetic). ‘Ομως αν το δούμε διαχρονικά το να θαλασσοπνίγεσαι στον Ειρηνικό ωκεανό για περισσότερα λεφτά από το να καταταγείς στον βρετανικό στρατό, λεφτά από τα οποία θα επωφεληθεί ο κρατικός σου φορέας, δεν είναι ακριβώς δείγμα μαλθακότητας.

    Η μπελ επόκ για μένα είναι ένα ωραίο παράδειγμα-οι πόλεμοι είχαν σταματήσει στην Ευρώπη για 40 έτη και ο στρατωτικός φορέας (παρότι αντιδημοφιλής) παρέμενε ένας εύκολος τρόπος γρήγορης κοινωνικής ανέλιξης για φτωχούς νέους. ‘Αλλωστε μην ξεχνάς πως ο ανταγωνισμός τότε των δυνάμεων δεν ήταν στρατιωτικός (ακόμη), ανταγωνίζονταν κυρίαρχα στα πεδία της βιομηχανίας και του εμπορίου.

    Η Α.Ρωμαική αυτοκρατορία, σίγουρα είχε πλεονεκτήματα σε σχέση με τη Δυτική, για αυτό και μετακόμισε ο Κωνσταντίνος την πρωτεύοσα.Ενίσταμαι πως ένα από τα πλενοκτήματα ήταν ο πλούτος-το δυτικό τμήμα με Γαλλία, Ιταλία και Βρετανία ήταν απείρως πλουσιότερο με ευφορότερα εδάφη. Δεν είναι τυχαίο που στους πολέμους της Τετραρχίας ο διοικητής της ΓαλλοΒρετανίας επικράτησε των άλλων 3, χώρια τον πλούτο που είχε μαζέψει η Ρώμη. Άρα η ουσιαστικότερη διαφορά για μένα ήταν ο χριστιανικός πυρήνας, που μπορούσε να χρησιμεύσει όχι απλά ως εργαλείο ενσωμάτωσης και αφομοίωσης ετερογενών πληθυσμών αλλά και ως πυρήνας συσπείρωσης και ομοιογένειας, γιατί όλοι ήταν πρόθυμοι να κάνουν θυσίες προς όφελος της πραγματικής θρησκείας.

    Αυτό ακριβώς λείπει και από την Ενωμένη Ευρώπη, δλδ οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ πείθουν ακόμη τους πολιτες της να πεθάνουν για αυτήν. Δεν μπορείς όμως να ερωτευθείς την Ενωμένη Ευρώπη και σίγουρα δε θα κάτσεις να πεθάνεις για πάρτη της και όσα υπόσχεται. Δεν είσαι δλδ μαλθακός, είσαι όμως ξενερωμένος με την γκόμενα (γιατί έχουν γίνει και πολλά) και δε θα κάτσεις να ακούς την κρεβατομουρμούρα της. Άλλο αυτό όμως, πως έχεις ήδη αρχίσει και κοιτάς άλλου (στο ισλάμ, στην άκρα δεξιά, στην μη συμβατική πολιτική σκηνή βλέπε Λεπεν/Φαρατζ/ΣΑΝΕΛ/Γκρίλο/Ποδέμος/AfD κοκ) και άλλο η μαλθακότητα, το να μην κάθεσαι μαζί της επειδή «δεν είσαι σχεσάκιας και δε θες δεσμεύσεις». Δεσμεύσεις θες αλλα με καλύτερη γκόμενα, όχι μια που είναι σκύλα και θέλει να γίνεται συνέχεια το δικό της γιατί «έτσι πρέπει, έτσι κάνει ο σωστός κόσμος» (περιμένω το σημείο που θα βγει ο Βελισάριος να μας κυνηγήσει).

  9. Ο/Η Βελισαριος λέει:

    Μπα, ελεύθερα.

    Αν κι εγώ είμαι με τον Μάρτιν.

    🙂

  10. Ο/Η PROMAXOS λέει:

    Αγαπητέ, ο Χριστιανισμός είχε υιοθετηθεί από όλη την Αυτοκρατορία. Από τη Δυτική μάλιστα περισσότερο, στην Ανατολική υπήρχε ακόμη ισχυρό παγανιστικό στοιχείο. Άρα πως ήταν ο Χριστιανισμός πλεονέκτημα της Ανατολικής σε σχέση με τη Δυτική; Επομένως, άλλος ήταν ο ενοποιητικός παράγοντας κι αυτός ήταν ο ελληνικός πολιτισμός. Στα θετικά ήταν και η στρατιωτική παράδοση που ήταν κατάλληλη για την αντιμετώπιση των νέων στρατιωτικών απειλών.

    Επίσης, στα περί πλούτου, πως ήταν η Δυτική πλουσιότερη; Στην Ανατολικη βρίσκονταν οι μεγαλύτερες και λαμπρότερες (πρώην ελληνιστικές) πόλεις που συναγωνίζονταν σε μέγεθος και πλούτο την ίδια τη Ρώμη, τα μεγαλύτερα λιμάνια, το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου, αφού βρισκόταν επάνω στο δρόμο του μεταξιού και στο σημείο επαφής τριών ηπείρων (=εξωτερικό εμπόριο). Ελεφαντόδοντο και σκλάβοι από τη Νουβία και την υποσαχάρια Αφρική, μετάξι και μπαχαρικά, λιβάνι και κόμμι από την Αραβία και όλος ο πλούτος από την περιφέρεια του Εύξεινου Πόντου έρχονταν πρώτα στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Ομοίως, για τις εξαγωγές πολύτιμων αντικειμένων η Ανατολική Αυτοκρατορία ήταν το έδαφος που ερχόταν σε επαφή εξαγωγέας (πχ ο έμπορος της Αντιόχειας ή ο πλοιοκτήτης της Αλεξάνδρειας).

    Στην Ανατολική κατασκευάζονταν τα περισσότερα έργα τέχνης και σκεύη, η αγγειοπλαστική, τα ενδύματα, τα πολυτελή αντικείμενα. Εκεί βρίσκονταν οι σημαντικότερες πρώτες ύλες κι αγροτικά προϊόντα όπως το λάδι, το κρασί, η πορφύρα, τα μέταλλα, πλην του κασσίτερου της Βρετανίας. Η Βρετανία είχε και σιτηρά, όμως ο κύρος σιτοβολώνας της Αυτοκρατορίας ήταν η Αίγυπτος, μόνη της είχε πολύ μεγαλύτερη παραγωγή από όση όλη η Βρετανία και η υπόλοιπη δυτική Ευρώπη μαζί. Μόνο σε ξυλεία υπερείχε η Δυτική Αυτοκρατορία. Η δυτική Ευρώπη είχε πολύ εκτεταμένη δασοκάλυψη ακόμα και οι καλλιεργητικές μέθοδοι ήταν λιγότερο προηγμένες σε σχέση με το ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας και τα αδρευτικά έργα. Οι ρωμαϊκές βίλλες και λατιφούντια στη δύση δεν ήταν τόσα, ώστε να χρησιμοποιείται το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους σε εντατικές καλλιέργειες.
    Δες ακόμα και τις αναφορές. Οι συγγραφείς, ρήτορες και φιλόσοφοι συνδέουν την ηθική παρακμή και την διαφθορά από την επαφή με την «τρυφηλή Ανατολη» κατόπιν των κατακτήσεων, οι πατρίκιοι πάσχιζαν να διορισθούν στην Ανατολή έπαρχοι και ανθύπατοι για να πλουτίσουν περισσότερο, τι σύγκριση είχαν με αυτά τα χωριά των Κελτών και των Ιβήρων (για να μην μιλήσω για Βέλγους και Γερμανούς); Στο δυτικό μέρος της αυτοκρατορίας οι Ρωμαίοι έκαναν επενδύσεις σε υποδομές για να αναπτυχθεί οικονομικά και πολιτισμικά, στην Ανατολή ελάμβαναν τον πλούτο έτοιμο και οι όποιες υποδομές αυτοχρηματοδοτούνταν εύκολα από τους ντόπιους πόρους. Στην ουσία η ανατολή χρηματοδοτησε την ανάπτυξη της δύσης.

  11. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ΠΚ
    «Δλδ όταν το 1950 τελείωσε ο λόγος ύπαρξης του ελλαδικού κράτους, με την επιβεβαίωση της κυριαρχίας της στην Μακεδονία και την απελευθέρωση των Δωδεκάνησων, το κράτος έχασε το raison d’etre και συνεπώς περιφέρεται… ασκόπως στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.»
    Μιά στιγμή,ἐδῶ διακρίνω ἐπιλεκτική ἀνάγνωση του «τέλους της Ἱστορίας».
    Ἄν θεωρήσουμε ὅτι το 1950 «κλείσαμε»,ἕστω χωρίς την Βόρειο Ἤπειρο,το 1955,ἄντε το 1960,και πάντως το 1974 ἀκατέβατα,ὀφείλαμε να ξανανοίξουμε,ἄν το θέτεις ἔτσι.
    Και παρ᾿ὅτι ἡ ὅποια ἀστική τάξη την ἔκανε για ἔξω,δέν ἦταν τόσο τραγικό,ἀφοῦ στην Ἑλλάδα ἡ ἑν λόγω τάξη δέν ἔκανε κάτι οὐσιωδῶς περισσότερο ἀπό το να οἰκειοποιείται το κράτος,και μάλιστα δαπάναις του κράτους.
    Βρίσκονται ἄλλωστε πάντοτε διάδοχες κάστες.(ὁ ὅρος «τάξη» εἶναι ἴσως καταχρηστικός)
    Το δικό μας πρόβλημα,ἔτσι ὅπως το βλέπω,και χωρίς να θέλω να γίνω συνήγορος του van Creveld,δέν εἶναι ὅτι πάσχουμε ἀπό ἀστική τάξη,και το 1912-22 δέν εἴχαμε την ὑγιέστερη,ἀλλά ὅτι πλέον ἔχουμε γίνει ἕνα ράθυμο κοπάδι,χωρίς την ἀγωνιστικότητα που ὑπήρχε μέχρι και πρίν κάποιες δεκαετίες.
    Ἀνεχόμαστε,ἀλλά και ψηφίζουμε/ἐπιβραβεύουμε ἀπίστευτης γελοιότητος -ἀλλά και μοχθηρίας- ἠγεσίες,ἀπίστευτα ἐξευτελιστικές πολιτικές,ἀνεχόμαστε να μας ὑφαρπάζουν την Πατρίδα,ἀλλά ὑπνωτιζόμαστε ἀπό το «λεφτά ὑπάρχουν»,και εἴμαστε κάθετοι στην ὑπεράσπιση του ἐφάπαξ.
    Ἐπιπροσθέτως,την μαλθακότητα μας την ταράζει προσφάτως ὅχι κάποια ἐπαναφορά σε πρότερη σκληροτραχηλότητα,ἀλλά πόρωση κοινωνική και ἀντεθνική,με ἔξαρση ἀρνησιπατρίας,με ἀλληλέγγυους τραμπουκισμούς,με πολιτικό χουλιγκανισμό,και την καταραμένη,ἀπαράμιλλη ἐπίδοση μας στο αὐτομαστίγωμα,την ἀσυναρτησιολογία,τον ἐξυπνακισμό,την κουτοπονηροσοφιστεία.

  12. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Φίλτατε,

    ι)ενίσταμαι σφόδρα για τον χριστιανισμό για το δυτικό τμήμα.Παραθέτω δύο χάρτες που δείχνουν πως ο πυρήνας της νέας θρησκείας ήταν ανατολικά.
    http://mathias.bavay.free.fr/bible/fr/advanced/maps.html

    http://www.animatedmaps.div.ed.ac.uk/divinity_map/ad112.html

    ‘Αλλωστε, ο ελληνορωμαικός πολιτισμός είχε ήδη επικρατήσει στην αυτοκρατορία, ακόμη και σε περιοχές όπως η ιβηρική χερσόνησος, οι γαλατικές επαρχίες ή η Δαλματία.

    ιι)Το περίμενα πως θα έφερνες το εμπόριο ως παράδειγμα. ‘Ομως η αυτοκρατορία ήταν αγροτική και το δυτικό τμήμα ήταν πιο εύφορο από το ανατολικό-στην Γαλλία, την Αγγλία, την Ιταλία οι βροχές είναι περισσότερες και τα εδάφη λιγότερο ορεινά σε σχέση πχ με αυτά της χερσονήσου του Αίμου. Περισσότερες βροχές σημαίνει και περισσότερα βοσκοτόπια, σημαίνει και περισσότερες σοδειές.

    Ας δούμε και την βικι:

    Ιταλια (6200)+Γαλλια (2200)+Ιβηρική χερσόνησος (1800) έχουμε κάπου στα 10.200 μύρια (χοντρικά)

    Μικρά Ασία (4300)+Αιγυπτος (2500)+Ελλαδα (1100) έχουμε κάπου στα 7.900 μύρια.

    Δλδ υπάρχουν ακόμα κάπου στα 2 μύρια.Clopy paste από το άρθρο:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Roman_economy

    Italia is considered to have been the richest region, due to tax transfers from the provinces and the concentration of elite income in the heartland; its NDI per capita is estimated at having been between 40%[80] and 66%[81] higher than in the rest of the empire. The European NDI per capita was higher than in the Asian and African provinces if Italy is included, but without it lower.[89] The Hellenistic provinces (Greece, Asia Minor, Syria, Egypt) were about 20% wealthier than their mostly Latin-speaking western counterparts, but again Italia, which was not administered as a province, enjoyed a higher per capita income than any one of them.

    ιιι)Η… τρυφηλότητα είναι αυτό που λέμε φίλε «ποιότητα ζωής». Οι ΑνατολικοΡωμαίοι ξέραμε να ζούμε, ρε φίλε.Μπαχαρικά, θέατρα, ωδεία, αρώματα, λουτρά (τα οποία τα μεμέτια μας τα παρουσιάζουν για δική τους εφεύρεση ως χαμάμ), ήλιος. Ωραία τα μήλα της Νορμανδίας και τα βόδια της Σιόν (της πόλης του ελβετικού οροπεδίου) αλλά αν δεν τα κάνεις μηλόπιτα με μπόλικη κανέλλα και δεν ρίξεις μπαχαρικά στη μπριζόλα, δεν έχει νόημα.

    Κάπως έτσι ήταν και η Ευρώπη προ ΒΠΠ: Τα λεφτά υπήρχαν στις αποικίες αλλά η γηραιά ήπειρος είναι καλύτερη για να ζήσεις.Το ίδιο και τώρα-καλύτερα τα λεφτά σε ΗΠΑ, Α.Ανατολή και τα ρέστα αλλά ρε φίλε, η ζωή σε αυτά τα μέρη σε σχέση με το ευρωπαικό επίπεδο δεν παλεύεται εύκολα.5500 καθαρά ο μισθός φίλου στην Ινδιάνα (με κόστος ζωής υπολογίστε σαν την Πάτρα) όταν για την ίδια δουλειά στο Μόναχο θα έπαιρνε 3200 καθαρά αλλά καμία σχέση η εξωτική και τροπική Ινδιανάπολις με το Μόναχο από ποιότητα ζωής. Εξού και η … τρυφηλότητα. Βέβαια, δεν είμαι σίγουρος πως όντως ήταν η ζωή καλύτερα στα ανατολικά, είχες πολλούς εχθρούς τριγύρω, Γότθους, Πέρσες και τα ρέστα ενώ στην πχ Βρετανία πήγαν πρακτικά ανενόχλητοι μέχρι το 500 μΧ και τελικά την πάθανε από τους Σάξονες κάπου στα τέλη του 6ου αιώνα, με την κατάκτηση να ολοκληρώνεται τον 7ο αιώνα.

  13. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Κοίτα βαρκάρη,

    α) δεν επιλέγω εγώ που θα κλείσω την ιστορία, δλδ η αστική κάστα (; ) επιλέγει που θα σταματήσει πλέον να ασχολείται με το κράτος της. Και αυτό αρχίζει συνειδητά το 1950, όπου πλέον όλο και λιγότερο επιμένει στο να τηρούνται κάποιοι κανόνες εντός του κρατιδίου, δλδ από τότε αρχίζει η Ελλάδα να μεταπίπτει σε αυτούς ως χώρα ..διακοπών. ‘Ομως σε εξοχικό διακοπών που παιρνάς 2-3 μήνες, δεν επενδύεις, απλά κάνεις συντήρηση, δεν κάθεσαι να χάνεις χρόνο και ενέργεια να επιμείνεις να γίνουν τα πράγματα με έναν άλφα τρόπο. Μια ματιά στο πόσες εταιρίες είχαν τις μετοχές στη ΝΥ και το Λονδίνο προ κρίσης και την έδρα στην Ελλάδα, είναι ενδεικτική.

    β)Ενίσταμαι για την αστική τάξη και το τι έκανε στην Ελλάδα-μπορεί να μην ήταν η καλύτερη του πλανήτη αλλά το πράγμα ρόλαρε. Θες δωρεές για να φτιαχτεί το ΕΜΠ, να εξοπλιστεί ο στόλος, να γίνει το ίδρυμα Ευγενίδη κοκ. Μετά το 1950 όλα αυτά φθίνουν σταδιακά αλλά συνεχόμενα για να φτάσουμε σε αυτήν την κατάσταση.Στην τελική, εγω κομμουνιστής να πιστεύω στις θεωρίες περί μαζών δεν είμαι.

    γ)Οι παθογένεις της χώρας πολλές-είμαστε μια κρόνια κοινωνια (γίνεται αγώνας να μην περικοπούν συντάξεις ~ 3*κατώτατος), περιστρεφόμενη γύρω από ένα διεφθαρμένο δημόσιο, μίζερη και με μεγάλη δόση αυτομαστιγώματος.Αυτά για αρχή. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για μένα είναι το πως δεν ξέρουμε ΠΟΥ βαδίζουμε και ΠΟΥ θέλουμε να πάμε. Μη νομίζεις πως οι ταγοί μας έχουν καλύτερη ιδέα για το τι γίνεται- όρθια βόδια που παπαγαλίζουν τι τους έχουν πει έξω. Το Δανία του Νότου είναι ενδεικτικό -θα γράψω κάποια στιγμή γιατί το Δανία του Νότου όπως το είχαν πει στο χαζό ήταν πανέξυπνο και έβγαζε νόημα στο να χρησιμοποιηθεί η Δανία ως πρότυπο και πως το χαζό, επειδή δεν καταλαβαινε τι του λέγανε, το μετέφερε ισοπεδωτικά ως Δανία του Νότου, ως….. άλλος ηγεμόνας από τη Δ. Λιβύη.

    Και όμως παρόλες τις παθογένεις, για το κράτος υπάρχει ελπίδα γιατί τα προβλήματα της χώρας είναι γελοία-το είπε και ο Κ. Μητσοτάκης πως η Ελλάδα έχει μικρές φορτούνες και σε αυτό συμφωνώ. Απλά πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό και κυρίως μας αρέσει να αυτομαστιγωνόμαστε. Αυτή η μιζέρια πάντως είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ελλαδικού κορμού, είχε γράψει η Δ. Παπαδοπούλου ως Αιγυπτιώτισσα πως έβρισκε την Ελλάδα πολύ μίζερη τα πρώτα έτη και θα συμφωνήσω μαζί της, μας αρέσει να αυτομαστιγωνόμαστε ανελέητα δίχως λόγο.

    Εν συντομία, παρότι η Ελλάδα έχει αρκετές παθογένειες, επειδή καμία δεν είναι … θανάσιμη, εγώ είμαι αισιόδοξος-δλδ δεν πιστεύω πως είμαστε τόσο χάλια ως κρατική οντότητα όσο περνάει η εικόνα προς τα έξω. Απλά βρισκόμαστε σε μια κλασσική καμπή του ελλαδικού κράτους, από τις πολλές που είχε στη σύγχρονη ιστορία του. Αυτές οι απότομες αυξομειώσεις με το 1830 να ακολουθει την υποθεση Πατσιφικο, 1890 να ακολουθεί τους 2 βαλκανικούς, την μικρασιατική να ακολουθεί το 1940 και την διχοτόμηση της Κύπρου να ακολουθεί την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, έπρεπε να τις είχαμε προβλέψει.

    Απλά πρέπει να δώσουμε στο ελλαδικό κρατίδιο ΧΡΟΝΟ να μαζέψει αργά αργά τα συντρίμια του και κυρίως να συνειδητοποιήσουμε πως τη δουλειά πρέπει να την κάνουμε μόνοι μας, αρχίζοντας από τα απλά πράγματα. Στις εποχές που ζούμε, ακόμα και το να μαζέψεις 10 φίλους σου να καθαρίσετε έναν δρόμο που ο δήμος και οι χοντροκώλες καθαρίστριες του είναι ανίκανες/αδιάφορες να το κάνουν, είναι πράξη… επαναστατική.

  14. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ΠΚ
    Κοίτα,εἶναι πολύ λίγος ὁ χώρος ἑνός σχολίου,ἕστω και σεντονιοῦ για να ἀπλώσουμε ὅλον τον τραχανά.
    Και ἐπειδή ἀπομονώνοντας κάποια σημεία μπορεί να ἀλλοιωθεί το στίγμα μίας ἀπόψεως,μπορεί κάλλιστα να μήν μας χωρίζει μεγάλη ἀπόσταση.
    Μπορεί βέβαια και να διαφωνοῦμε συμφωνόντας.
    Ἐγώ τώρα,θα παίξω λίγο κατενάτσιο,και θα σου πῶ ὅτι δέν ρόλαρε το πράγμα στην Ἑλλάδα και μήν ἀποδίδουμε στην (ποιά ἀκριβῶς;) ἄρχουσα τάξη ἐπιτυχίες που δέν της ἀνήκουν.
    Ἡ κοτζαμπασαρία της Ἑλλάδας τα ἔκανε ἀπό κούπες ὅποτε της δόθηκε ἡ εὐκαιρία,χρέωσε στην Χώρα καταστροφές,ὅποτε δέν την ἔσωσαν οἱ συγκυρίες,βλέπε 1912-13,και ἔρριξε και κράτος και Ἕθνος στα βράχια ἐκεί ὅπου ἀνέλαβε μόνη το βάρος των ἐπιλογῶν της.
    Ἀκόμη,οἰ δωρεές που βοήθησαν να μοιάσει ἡ Ἑλλάδα με κράτος,δέν προήλθαν κατά κανόνα ἀπό την ἀστική τάξη,ἀλλά ἀπό εὐεργέτες πλουτίσαντες ἐκτός Ἑλλάδος,και μή διαπλεκόμενους.(Γεώργιος Ἀβέρωφ,Ζάππας,διόρθωσε με ἄν μου διαφεύγει κάτι)
    Ἀκόμα,ἐπισημάνω ὅτι περιπίπτεις σέ μία ἀντίφαση στο τελευταίο σχόλιο.
    Σε ἕνα σημείο γράφεις:«Στην τελική, εγω κομμουνιστής να πιστεύω στις θεωρίες περί μαζών δεν είμαι.»
    Και σε ἄλλο σημείο:«κυρίως να συνειδητοποιήσουμε πως τη δουλειά πρέπει να την κάνουμε μόνοι μας, αρχίζοντας από τα απλά πράγματα. Στις εποχές που ζούμε, ακόμα και το να μαζέψεις 10 φίλους σου να καθαρίσετε έναν δρόμο που ο δήμος και οι χοντροκώλες καθαρίστριες του είναι ανίκανες/αδιάφορες να το κάνουν, είναι πράξη… επαναστατική.»
    Δηλαδή πάλι ἀπό τα κάτω θα προκύψει ἡ ἄνοδος.

  15. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:
  16. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Βαρκάρη,

    δε χρειάζονται λινκ της κοσμιοδιογλωσσίας-τον Πεπόνη τον διαβάζω φανατικά εδώ και 1.5 έτος (έχω και αποδείξεις με λινκ που έστελνα σε κοινούς γνωστούς). Την περίοδο του δημοψηφίσματος ίσως ήταν η πιο ψύχραιμη φωνή στη χώρα.

    Συνοπτικά στα άλλα:

    α)Τη συζήτηση περί αστικής τάξης, την έχω ξανακάνει εδώ μέσα και με τον Βελισσάριο. Απλά διαφωνώ πως είναι ανύπαρκτη, άλλο το αθλιος άλλο το ανύπαρκτος. Πχ ο Βύντρα ήταν ένα άθλιο δεξί μπακ αλλά ήταν υπαρκτό όμως, εμφανιζόταν στο γήπεδο. Δεν ήταν το σέντερ μπακ που ίσως κάποιος ήθελε για την ομάδα του αλλά δεν έπαιζες και με 10 παίκτες (μερικές φορές ήταν χειρότερο βέβαια από το να παίζεις με 10 παίκτες). Άλλωστε δεν είναι δυνατόν να διπλασιάζεις σε έναν αιώνα τα εδάφη σου απλά και μόνο επειδή εκμεταλλεύθηκες συγκυρίες, θα το κάναν και άλλοι τότε. Κάτι έκανες σωστά εκ του αποτελέσματος. Ειδικά σε αυτό, η κοσμοιογλωσσία συχνά πυκνά κάνει αφιερώματα, τονίζοντας τη διαφορά 1916 και 2016-νομίζεις πως μιλάμε για άλλη χώρα. Και εγώ η εξήγηση που δίνω είναι πως το 1916 υπήρχε κίνητρο να ρολάρει το πράγμα (η απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων), το 2016 κανένα (εντός ολίγου γινόμαστε επαρχία της ΕΕ).

    β)Το περίμενα πως θα το συζητήσουμε αυτό γιατί όταν το έγραφα σκέφτηκα «εδώ δεν είμαι ξεκάθαρος» αλλά βαρέθηκα να το επεκτείνω.Αυτό που λέω είναι πως θα πρέπει ορισμένοι από εμάς να αναλάβουμε πρωτοβουλίες να υποκαταστήσουμε μερικώς το κράτος μέχρι να μπορέσει να σταθεί κάπως καλύτερα η κατάσταση. Δεν περιμένω από τον λαό να βγει στους δρόμους και να καθαρίσει το δήμο ή τους δημοτικούς υπαλλήλους να κάνουν αυτό που οφείλουν να κάνουν σε πρώτο χρόνο. ‘Οταν λοιπόν παίρνεις τηλέφωνο να διαμαρτηρηθείς για την κατάσταση για ν-οστη φορά και σου τη λένε κιόλας «άλλη δουλειά δεν έχετε να κάνετε; «, έχεις δύο επιλογές. Η μία είναι να περιμένεις να κάνει τη δουλειά κάποιος άλλος για σένα (δημοτικοί υπάλληλοι/ λαός). Η άλλη είναι να μαζέψεις 2-3 άτομα και να βγεις εσύ στο δρόμο με γάντια και μαύρες σακούλες να συμμαζέψεις λίγο την κατάσταση. Επειδή το Α δεν είναι και τόσο πιθανό, αν θες να γίνει η δουλειά παίρνεις την κουρτίνα Β. Ούτε ο λαός θα κάνει την δουλειά, ούτε ο δήμος. Ολίγοι και εκλεκτοί. Και αυτή από την εμπειρία μου είναι η μεγάλη διαφορά Ελλάδας με εξωτερικό. Στην Ελλάδα γκρινιάζουμε πολύ για το σκοτάδι αλλά κανείς δεν θέλει να ανάβει κεριά. Μπορούμε να αναλύσουμε με κάθε δυνατό τρόπο το τι φως πρέπει να έχουμε και που και γιατί έχουμε σκοτάδι αλλά όταν έρχεται η ώρα να ανάψουμε έστω και ένα κεράκι, απέχουμε. Σίγουρα, η φωταγώγηση είναι δουλειά της αστικής τάξης αλλά εφόσον δεν ενδιαφέρεται, θα τη βγάλουμε και με κεριά. Χειρότερα από τους πυρσούς αλλά σίγουρα καλύτερα από το τωρινό σκοτάδι…

  17. Ο/Η scarab λέει:

    @ ΑΧΕΡΩΝ & Πάτε Καλά;

    Μη «κονταροχτυπιέστε», μου αποσπάτε την προσοχή από τη μελέτη της ραδιοτομής του F 35. Κάντε ένα break για λίγο, γιατί έπεσαν μαζεμένα…

    Πολλά τα ενδιαφέροντα τώρα τελευταία στο ιστολόγιο.

  18. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ΠΚ

    «αποδείξεις με λινκ» δέν χρειάζονται,δέν εἶσαι ὑπόδικος,οὔτε ὑπό ἀνάκριση.

    α)Ἡ ἀστική/ἄρχουσα/δεσπόζουσα/καθεστηκυΐα τάξη δέν εἶναι δεξί μπάκ σε μία ὁμάδα ποδοσφαίρου,ὅπου ἡ μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί να κάνει εἶναι να την βγάλει ἀπό την διεκδίκηση του τίτλου ἤ να την ρίξει κατηγορία-προς αἰώνια πάντως καταισχύνη των ὀπαδῶν της.
    Ἡ ἄρχουσα τάξη ὀφείλει να ὀφελεί την χώρα και ὅχι να την ρίχνει στα βράχια,ἐπειδή «τόσο ἔφτανε,τόσο ἔκανε.»
    Κανένας λαός,ποτέ,ἀπό ὅσο εἶμαι σε θέση να (νομίζω ὅτι) γνωρίζω,δέν ἔπιασε ἀπό το σβέρκο κάποιους λεβέντες για να τους κάνει με το στανιό ἄρχουσα τάξη.
    Ἡ ἀνάδειξη σε μέλη της ἑν λόγω τάξεως,ἦταν ἀποτέλεσμα διαγκωνισμῶν μεταξύ των «προθύμων» και πωλήσεως μεσσιανισμοῦ προς το «ποίμνιον»,ἐάν και ἐφόσον ἦταν ἀπαραίτητο.
    Ὁπότε,δέν ὑπάρχουν ἐλαφρυντικά για μία ἄθλια ἄρχουσα τάξη,και δέν ὑπάρχει περίπτωση να μήν βρεθεί μία ὁποιαδήποτε τοιαύτη.
    Ὁπότε,στην δική μας περίπτωση,το ὅτι δέν ἦταν ἀνύπαρκτη,δέν εἶναι παρηγοριά,ἀλλά αὐτοεμπαιγμός.
    Δέν χρειαζόταν ἕνας μεσσίας σάν τον Ε.Βενιζέλο,οὔτε ἕνας μανδαρίνος σάν τον Γούναρη για να ὀδηγήσουν την Μεγάλη Ἰδέα και το Ἕθνος στον γκρεμό,και ἐγώ μια χαρά θα τα κατάφερνα.(ἤ πάλι,ὅπως λένε και στο χωριό μου,«μέχρι να το σκεφτεί ὁ γνωστικός,ὁ τρελός πήγε και γύρισε»,σαφής ἡ αἰχμή για τους ρυθμούς Τζάκ Ντάνιελς με τους ὁποίους κινηθήκαμε στην Μικρά Ἀσία.)
    Το να ἐρεθίσεις ἕναν λαό να προκόψει,να μεγαλουργήσει,εἶναι ἑμπνευσμένη ἠγεσία.
    Το να ἐρεθίσεις ἕναν λαό να αὐτοκαταστραφεί,εἶναι ἀπλῶς δημαγωγία.
    Ἐφιστῶ ἐπίσης την προσοχή στην ἐξῆς λεπτομέρεια:μετεπαναστατικά,και καθ᾿ὅλον τον 19ο αἰώνα,οἱ κατά καιρούς ἐξάρσεις πολεμικῆς δράσεως ἑναντίον της Ὁθωμανικῆς αὐτοκρατορίας,ἦταν ἀποτέλεσμα ἐξωθεσμικῶν πρωτοβουλιῶν.
    Το 1854,ὁ ἐπιλοχίας Λεωτσάκος,με τους τροφίμους των φυλακῶν Χαλκίδος ξεκίνησε κατ᾿ἰδίαν πρωτοβουλία τον πόλεμο,μπήκε στα Τρίκαλα και θα συνέχιζε για Ἰωάννινα,και ὅσο πήγαινε,ἀλλά ξεκρέμαστος ἀπό το ἐπίσημο κράτος.
    Το 1886 στα μεθοριακά ἐπεισόδια με την ταπεινωτική κατάληξη,πάλι «κάποιοι» πήραν την πρωτοβουλία να δράσουν ἀνευ διαταγῆς του Κέντρου.
    Το 1897,ἡ ἐξωθεσμική «Ἑθνική Ἑταιρεία» εἴχε ὑποκαταστήσει την κυβέρνηση.
    Και το 1903,ἦταν το Μακεδονικό Κομιτάτο που ξεκίνησε τον Μακεδονικό Ἀγώνα,και,ἄν και στην προκειμένη περίπτωση ἡ φύση του ἀγώνος ὅντως εὐνοοῦσε την διπροσωπία,το ἑλλαδικό κράτος ἔδειξε στην πορεία ὅτι ἔψαχνε εὔσχημο τρόπο για να την κάνει με ἐλαφρά πηδηματάκια.
    Το κίνημα των Νεοτούρκων λύτρωσε ἕστω και προσωρινά την ἑλλαδική ἄρχουσα τάξη.
    Και ἡ μεγάλη διαφορά του 1916 με το 2016 δέν εἶναι (κατά την ἄποψη μου) στα ἑθνικοπολιτικά δεδομένα,και τότε μπάχαλο ἦταν το ἐλλαδικό κρατίδιο,διχασμένο και ἡμικατεχόμενο.
    Πιστεύω ὅτι ἡ διαφορά βρισκόταν στο ὅτι ὁ Ἑλληνισμός εἴχε τότε ἀκόμη παλμό,ἀλλά και ἐφεδρείες.
    Ὁ Ἕλληνας του τότε πολεμοῦσε χωρίς να ρωτάει τόσα πολλά ὄσο ρωτάει σήμερα προκειμένου να πειστεί ὅτι πρέπει να ὑπηρετήσει θητεία.
    Και ὑπήρχε ἀκόμη Ἑλληνισμός πέραν,ἕως πολύ πέραν των συνόρων,που ἀσκοῦσε πολύ μεγαλύτερη συναισθηματική πίεση στους τότε μητροπολιτικούς Ἕλληνες,ἀπό ὅτι στους σημερινούς ἡ κατοχή της μισῆς Κύπρου και ἡ ἀπαλλοτρίωση της Εἰδομένης.
    Ἀλλά ἡ πεποίθηση μου εἶναι ὅτι και τότε ἀκόμη που για πρώτη φορά σημειώσαμε ὡς ἑλλαδικό κρατίδιο ἐπιτυχίες,δηλαδή το 1912-13,δέν το πετύχαμε ἐπειδή ὑπήρχε κάποιο πρόπλασμα ἠγετικῆς τάξεως,ἡ ὁποία δέν εἴχε στηρίξει οὔτε τον Μακεδονικό Ἀγώνα σύσσωμη και ἐφ᾿ὅλης της γραμμῆς,ἀλλά ἐπειδή βρέθηκε παράθυρο εὐκαιρίας χάρη στην βρεττανική παρέμβαση,και ἴσως για να φτάσει το ἑλλαδικό κρατίδιο σε ἕναν κατά προσέγγιση λογικό ὅγκο ὥστε να ἀπορροφήσει τον συρρικνωτέο Ἑλληνισμό που δέν θα ἀργοῦσε να ἐπιστρέψει «οἴκαδε».

    β)Μάντεψα στο περίπου τον συλλογισμό σου,και δέν θα σου κάνω την χάρη να διαφωνήσω ἐπί της ἀρχῆς,ἀλλά θα ἀρκεστῶ να καταδείξω την συμφωνία μας στο ἀπλό γεγονός ὅτι ἀπό τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις δέν ἐκπορεύεται καμμία σωτηρία.
    Και πώς θα μποροῦσε,ἀφοῦ εἶναι αὐτές που μας ἔφεραν ἐδῶ,αὐτές με τους χειρισμούς και τις μεθοδεύσεις τους,και ἑμείς με την ἐπιβράβευση τους.
    Ἀρνοῦμαι πάντως να την βγάλω με κεριά ὅταν πληρώνω πολύφωτα,και εἰδικά τέτοια ἐποχή,που τα φράγκα ἔχουν γίνει συλλεκτικό εἴδος.
    Το ὀλίγοι ἀλλά ἐκλεκτοί εἶναι πράγματι βαθύς λόγος.
    Το ἐρώτημα εἶναι με ποίο κίνητρο θα φιλοτιμηθοῦν να ξεκινήσουν…
    Ὅταν ὅπου και να ἀγναντέψεις ἡ Ἑλλάδα σε πληγώνει,μᾶλλον μόνο σε κρίση ἀμόκ θα κάνεις το πρώτο βήμα.
    Στον Ἀβραάμ Λίνκολν ἀποδίδεται ἡ ρήση της «πρώτης ρανίδος».
    Φέρεται εἰπών ὁ ἀνωτέρω:«Εχω γνωρίσει ἀρκετούς ἀνθρώπους προθύμους να παλαίσουν μέχρι τελευταίας ρανίδος του αἵματος των.Γνωρίζω ἐλαχίστους,οἱ ὁποίοι εἶναι πρόθυμοι να χύσουν την πρώτη ρανίδα.»
    Το 1903-1908,ἄνω των 3.000 Ἑλλήνων -ἐκτός των ἑντοπίων Μακεδόνων- προσέτρεξαν να χύσουν αὐτήν την πρώτη ρανίδα,και θα ἦταν πολύ περισσότεροι ἄν ὑπήρχε βούληση ἐκ μέρους του «Κράτους».
    Ἀξιοσημείωτο εἶναι,ὅτι οἱ περισσότεροι μή Μακεδόνες Μακεδονομάχοι,κατήγοντο ἀπό την εἰσέτι ἀλύτρωτη Κρήτη.
    Σήμερα,ὡς λαός,«χρωστάμε» μία ἐξέγερση ἀπό το 2010,το ἀργώτερο.(what took you so long? ἄν σου θυμίζει κάτι.)

    @scarab
    Δέν κονταροχτυπιόμαστε.
    Ἀπλῶς,διασταυρώνουμε τα …ἐπιχειρήματα μας.

  19. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    @ΠΚ
    Προς ἐπίρρωσιν,ρήση Παπαρηγόπουλου
    ««από του θανάτου του Κυβερνήτου, το Ελληνικόν έθνος ή εική και ως έτυχεν ή ουδόλως εκυβερνήθη».
    Ἀπό ἐδῶ
    https://mesaellada.wordpress.com/2016/03/29/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1/
    (κι᾿ ἐγώ σ᾿ἀγαπάω.)

  20. Ο/Η Πάτε Καλά; λέει:

    Είχα γράψει μια μεγάλη απάντηση αλλά δεν έχει νόημα, ας επικεντρωθούμε στο F35 και τη μίζερη αποτυχία του😀.

  21. Ο/Η ΑΧΕΡΩΝ λέει:

    Kαι ἐγώ πώς θα γεμίσω το ἀπόγευμα μου,ἔ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s