Αυγά Μελάτα*

συνέντευξη του Μάρτιν φαν Κρέφελντ

συνέντευξη δημοσιεύεται μεταφρασμένη, κατόπιν εγκρίσεως του κ. φαν Κρέφελντ).

Pussycats     Wir Weicheier.png

Σε περίπτωση που απορείτε, «Αυγά Μελάτα» είναι ο τίτλος της γερμανικής έκδοσης του βιβλίου μου «Γατάκια«. Πρόσφατα έδωσα μια συνέντευξη σχετικά με το βιβλίο στο περιοδικό «Junge Freiheit» («Νεαρή Ελευθερία»), ένα αρκετά συντηρητικό, αρκετά δεξιό εβδομαδιαίο πολιτιστικό περιοδικό του Βερολίνου, του οποίου τον εκδότη και το επιτελείο έχω μάθει καλά με τα χρόνια. Τη συνέντευξη πήρε ο Moritz Schwarz, που είναι φίλος μου και ένας από τους καλύτερους στις συνεντεύξεις δημοσιογράφους που έχω γνωρίσει ποτέ. Η συνέντευξη ήταν γραπτή. Ο δημοσιογράφος έθεσε τα ερωτήματα στα Γερμανικά, κι εγώ απάντησα στα Αγγλικά. Μετά, οι απαντήσεις μου μεταφράστηκαν στα Γερμανικά από το επιτελείο του περιοδικού. Εδώ έκανα το αντίθετο. Έχοντας μεταφράσει τις ερωτήσεις του Moritz στα αγγλικά, άφησα τις δικές μου απαντήσεις ακριβώς όπως τις έδωσα.

JF: Κύριε Καθηγητά, γιατί ηττάται συνεχώς η Δύση;

MvC: Υπάρχουν αρκετές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό. Πρώτον, ο τρόπος που εμείς οι Δυτικοί μορφώνουμε τα παιδιά μας, προφυλάσσοντάς τα από οποιονδήποτε πιθανό κίνδυνο, εμποδίζοντάς τα να μεγαλώσουν και καθηλώνοντάς τα στη βρεφική ηλικία, δραστήρια και συνειδητά. Δεύτερον, ο τρόπος που κάνουμε το ίδιο πράγμα με τους στρατιώτες μας˙ σε όλη, σχεδόν, τη Δύση, ο «μιλιταρισμός» που σημαίνει μια υγιή υπερηφάνεια του στρατιώτη για το επάγγελμά του, έχει καταστεί ταμπού. Τρίτον, ο τρόπος που οι γυναίκες ενσωματώνονται στους στρατούς, μετατρέποντας συχνά την εκπαίδευση σε ανέκδοτο και δημιουργώντας μια κατάσταση όπου οι άνδρες φοβούνται μην κατηγορηθούν ψευδώς για «σεξουαλική παρενόχληση» περισσότερο απ’ ότι φοβούνται τον εχθρό. Τέταρτον, ο τρόπος με τον οποίον η «διαταραχή μετατραυματικού άγχους» (Post Traumatic Stress Disorder – PTSD) όχι μόνον γίνεται ανεκτή αλλά ενθαρρύνεται, ακόμη και επιβάλλεται. Πέμπτον, η διάδοση της ιδέας ότι ο πόλεμος είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να υπάρξει, και δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να αξίζει κανείς να πεθάνει.

JF: Ναι, αλλά δεν οι ένοπλες δυνάμεις της Δύσης οι ισχυρότερες του κόσμου; Λογικά, θα έπρεπε να έχουν φανεί ανίκητες.

MvC: Αυτό είναι αλήθεια. Όμως αυτό διαψεύδεται από τα γεγονότα, έτσι δεν είναι;

J.F: Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα περί του αντιθέτου, συμπεριλαμβανομένου του Πολέμου των Φώκλαντ του 1982, του Πολέμου με το Ιράκ το 1991 και των Αραβο-ισραηλινών Πολέμων. Πως εντάσσονται αυτές οι περιπτώσεις στη θεωρία σας;

MvC: Ο πόλεμος των Φώκλαντ ήταν ένας συμβατικός πόλεμος στον οποίον πολέμησαν δύο «δυτικές» δυνάμεις μεταξύ τους. Το Ισραήλ αποτελούσε όντως μια εξαίρεση, μέχρι που η επίδοση των στρατευμάτων στον Δεύτερο Πόλεμο του Λιβάνου του 2006 έδειξε ότι αυτό δεν ίσχυε πλέον. Σε ό,τι αφορά τον Πόλεμο του 1991, ναι, αλλά αυτός ήταν ένας συμβατικός πόλεμος του είδους που είναι πολύ απίθανο να επαναληφθεί.

JF: Μπορείτε να αναπτύξετε την περίπτωση του Ισραήλ; Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να διδαχθεί από αυτήν η Δύση;

MvC: Θα επαναλάβω ότι κάποτε ο Ισραηλινός στρατός ήταν πράγματι αντικείμενο θαυμασμού για όλον τον κόσμο. Αλλά αυτό συνέβαινε πολύ παλιά. Ξεκινώντας από την εισβολή στον Λίβανο του 1982, οι Ισραηλινοί δεν έχουν νικήσει σε καμία περίπτωση τους εχθρούς τους. Ούτε το 2006, ούτε σε καμία επίθεσή τους στη Γάζα. Τώρα, το μόνο που ξέρουν να κάνουν οι «πολεμιστές» τους είναι να γαζώνουν πενηντάχρονες Παλαιστίνιες, πολύτεκνες μητέρες που κινούνται εναντίον τους με μαχαίρια. Κρίνοντας από τον πόλεμο του 2006, πραγματικά δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύει κανείς ότι εάν ποτέ το Ισραήλ δεχόταν επίθεση από έναν πραγματικό εχθρό, οι στρατιώτες δεν θα γύριζαν να το βάλουν στα πόδια.

JF: Πώς σας ήρθε η βασική ιδέα των «Μελάτων Αυγών»;

MvC: Όπως μόλις είπαμε, οι Δυτικοί στρατοί είναι οι πλουσιότεροι, ισχυρότεροι, καλύτερα εξοπλισμένοι και καλύτερα εκπαιδευμένοι στην ιστορία. Οπότε, πώς γίνεται να χάνουν σχεδόν συνέχεια;

JF: Εξετάζοντας τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πιθανόν η Δύση να υποφέρει απλώς από μία ακολουθία κακής τύχης;

MvC: Επιτρέψτε μου να παραθέσω τον Μόλτκε τον Πρεσβύτερο: «Μακροπρόθεσμα, η τύχη συνήθως ευνοεί τον ικανότερο.»

JF: Εμείς οι Δυτικοί αρχίζουμε να μετατρεπόμαστε σε «μελάτα αυγά» σε σχετικά μικρή ηλικία. Είναι αυτό απλά το αποτέλεσμα μιας λανθασμένης ιδεολογίας, ή είναι το τίμημα που πληρώνουμε για να ζούμε σε έναν πολύ προηγμένο πολιτισμό;

MvC: Δεν είμαι βέβαιος ότι θα περιέγραφα τον πολιτισμό μας ως «πολύ προηγμένο». Αλλά ναι, φαίνεται να ακολουθούμε το παράδειγμα πολλών προηγουμένων πολιτισμών, όπως αναλύθηκαν από τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό Πολύβιο, τον μεσαιωνικό Άραβα Ίμπν Χαλντούν και φιλοσόφους του εικοστού αιώνα όπως ο Όσβαλντ Σπέγκλερ και ο Άρνολντ Τόυνμπη. Οι βασικοί παράγοντες είναι πάντα οι ίδιοι. Δηλαδή, υπερβολικός υλικός πλούτος που οδηγεί σε λιγότερο αυστηρά ήθη, τόσο υλικά όσο και φυσικά, διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών (οι πρώτοι, λέει ο Ρωμαίος ποιητής Λουκανός, θα κάνουν τα πάντα για να ταΐσουν τους πελάτες τους και να διατηρήσουν την υποταγή τους, οι δεύτεροι θα κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν)˙ η εντεινόμενη απροθυμία να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία και η προτίμηση στους μισθοφόρους, αρχικά ομοεθνείς και μετά, καθώς το ανθρώπινο δυναμικό στερεύει, σε ξένους˙ και κυβερνήσεις που επηρεάζονται έντονα από γυναίκες και συνεπώς προσανατολίζονται προς την ασφάλεια, την πολυτέλεια και την άνεση. Άλλοι παράγοντες είναι ο πολιτικός υπερ-συγκεντρωτισμός, συνοδευόμενος από υπερβολική γραφειοκρατία, η μετατόπιση της έμφασης από την «σκληρή» στη «μαλακή» ισχύ, και η «αυτοκρατορική υπερεξάπλωση». Ο τελευταίος όρος αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίον οι στρατιωτικές δεσμεύσεις τείνουν να υπερβούν τους διαθέσιμους πόρους. Το αποτέλεσμα είναι ελλείμματα στον προϋπολογισμό, πληθωρισμός και υποτίμηση του νομίσματος, και αυτά συνεχίζονται σε έναν φαύλο κύκλο που δεν οδηγεί παρά προς τα κάτω.

Προφανώς υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε κάθε μια χώρα. Όμως, σε γενικές γραμμές, αυτή ήταν η διαδικασία που οδήγησε στην πτώση της Αρχαίας Ρώμης, του Βυζαντίου, της Ισπανίας και Γαλλίας των πρώιμων Νέων Χρόνων, της Βρετανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Όπως ένας φίλος μου αρέσκεται να λέει, όλες αυτές οι χώρες θεωρούσαν εαυτές μοναδικές. Μέχρι που, μάλλον απότομα, έπαυαν να είναι. Τώρα ο Πρόεδρος Τράμπ φαίνεται να νοιώθει ότι και οι ΗΠΑ ακολουθούν την ίδια πορεία πτώσης.  Αλλιώς, προς τι οι αγωνιώδεις προσπάθειές του, σχεδόν απεγνωσμένες κατά καιρούς, να τις σώσει και να τις καταστήσει πάλι «μεγάλες»;

JF: Επισημαίνετε τον τρόπο που έχει μεταβληθεί το νόημα βασικών ιδεών όπως το «γενναιότητα», η «βία», και «θύμα». Γιατί έχουν σημασία τέτοιες γλωσσικές αλλαγές;

MvC: Η γλώσσα μας επιτρέπει να κοιτάξουμε κατ’ ευθείαν την ψυχή των ανθρώπων που τη χρησιμοποιούν. Αυτός είναι ο λόγος που στο βιβλίο χρησιμοποιώ το Google Ngram για να δείξω ότι στη Δύση, οι ιδέες όπως τα «δικαιώματα» έχουν από καιρό υπερισχύσει του «καθήκοντος». Ο πόλεμος, όμως, ήταν πάντα και θα παραμείνει για πάντα, πάνω απ΄όλα θέμα του να κάνει κανείς το καθήκον του.

JF: Λέτε ότι ενώ οι στρατιώτες ήταν κάποτε σεβαστοί, σήμερα είναι πιο πιθανόν να υποτιμηθούν και να ταπεινωθούν. Δεν είναι κάπως υπερβολικό αυτό;

MvC: Επιτρέψτε μου να αναφερθώ στο Ισραήλ. Όταν λέω στους σημερινούς φοιτητές ότι πριν από χρόνια, οι τοίχοι εδώ ήταν γεμάτοι με γκραφίτι που έγραφαν «Σεβασμός στον Στρατό», δεν με πιστεύουν. Σε ό,τι αφορά την κατάσταση στην Ευρώπη – είστε σε καλύτερη θέση από μένα να κρίνετε την κατάσταση. Πάντως, έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είδα Γερμανό στρατιώτη, ή ακόμη κι αξιωματικό, να φορά στολή εκτός υπηρεσίας.

JF: Έχετε γράψει εκτενώς σχετικά με την «εκθήλυνση» των ενόπλων δυνάμεων. Τι εννοείτε;

MvC: Στις ΗΠΑ, κατά διαταγήν του πρώην Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγού Μάρτιν Ντέμπσυ (Martin Dempsey), δεν εγκρίνεται κανένα είδος εκπαίδευσης εάν δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν επιτυχώς σε αυτό και οι γυναίκες. Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Βρετανία, οι στρατιωτικοί διοικητές έχουν διαταχθεί να κρατούν μια ισορροπία ανάμεσα στην ετοιμότητα και τον «χρόνο θηλασμού». Νομίζω ότι αυτά τα γεγονότα είναι εύγλωττα.

JF: Δεν ισχύει όμως, όπως έχετε γράψει κι ο ίδιος, ότι οι μάχιμες μονάδες έχουν ελάχιστες γυναίκες;

MvC: Όχι. Η επιρροή των γυναικών καθίσταται αισθητή σε όλο το εύρος των ενόπλων δυνάμεων. Ειδικά υπό την έννοια ότι απολαμβάνουν πολλά, πολλά προνόμια τα οποία οι άνδρες δεν δικαιούνται, προκαλώντας έτσι δυσαρέσκεια. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι όποιος τολμήσει να ανοίξει το στόμα του σχετικά με αυτά τα πράγματα, θα βρεθεί πολύ γρήγορα άνεργος. Ιδωμένο από αυτή τη σκοπιά, όλοι οι στρατοί της Δύσης είναι βασισμένοι πάνω σε ένα ψέμα – κι ένα σπίτι βασισμένο σ’ ένα ψέμα δεν αντέχει.

JF: Η Δύση έχει προχωρήσει πολύ προς την απονομιμοποίηση του πολέμου. Δεν είναι αυτό κάτι καλό;

MvC: Θα έπρεπε ο Λίνκολν να είχε επιτρέψει τη συνέχιση της δουλείας; Θα έπρεπε η Γαλλία και η Βρετανία να είχαν επιτρέψει στον Χίτλερ να κάνει ό,τι ήθελε; Θα έπρεπε το 1967 να έχει επιτρέψει το Ισραήλ να σφαγιασθεί ο πληθυσμός του από τους Αραβικούς στρατούς; Δεν είναι μερικά πράγματα χειρότερα από τον πόλεμο;

JF: Ο κοινωνιολόγος Γκούναρ Χάινζον (Gunnar Heinsohn) αποδίδει την ευθύνη για την ανικανότητα της Δύσης στη δημογραφία. Κοινωνίες με περίσσεια νεαρών ανδρών είναι επιθετικές˙ αυτές που έχουν λίγους νεαρούς είναι ειρηνόφιλες. Αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτά που λέτε;  

MvC: Καθόλου. Ο Χάινζον κι εγώ έχουμε κοινές απόψεις. Όχι ότι είναι καθόλου πρωτότυπες. Κοιτάξτε, και πάλι, τον Πολύβιο. «Οι άντρες», έγραφε, αναφερόμενος στη δική του χώρα, την Ελλάδα, «έγιναν υπερόπτες, φιλάργυροι και ράθυμοι [και] δεν επιθυμούσαν να νυμφεύονται. Κι όταν νυμφεύονταν, δεν ήθελαν να μεγαλώνουν τα παιδιά που αποκτούσαν, εκτός από ένα ή δύο το πολύ»

JF: Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι στις ΗΠΑ ο κόσμος ακόμη πηγαίνει σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα με πατριωτικό πνεύμα. Εσείς, όμως, λέτε ότι δεν είναι έτσι. Πως εξηγείτε αυτή την αντίφαση;  

MvC: Όλα είναι σχετικά, έτσι δεν είναι; Άλλωστε, οι μορφωμένοι αμερικανοί των ανώτερων τάξεων δεν στέλνουν τους γιούς τους, και πολύ περισσότερο τις κόρες τους, στον στρατό, όπως ακριβώς δεν τους στέλνουν οι αντίστοιχοί τους Ευρωπαίοι.

JF: Γιατί θα πρέπει κάποιος να δίνει σημασία σε αυτό το είδος εκφυλισμού που περιγράφετε; Στο κάτω-κάτω, στις σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις, τα μάχιμα στρατεύματα αποτελούν μόνον ένα μικρό ποσοστό του συνόλου. Δεδομένου του μεγέθους του πληθυσμού, η στρατολόγηση λίγων χιλιάδων πολεμιστών δεν θα πρέπει να είναι δύσκολη.

MvC: Θεωρητικά, έχετε δίκιο. Στην πράξη, η κατάσταση είναι τόσο άσχημη που πολλές Δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, έχουν αναγκαστεί να στραφούν σε ξένους μισθοφόρους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια αμερικανική στρατιωτική γιορτή στην οποία παρευρέθηκα, εδώ στο Ισραήλ, πριν από λίγα χρόνια. Όλοι ανεξαιρέτως οι στρατιώτες που παρίσταντο ήταν νοτιοαμερικανικής καταγωγής και είχαν ισπανικά ονόματα.

JF: Δεδομένου του ρόλου της τεχνολογίας, γιατί δίνουμε τόση έμφαση στο ηθικό; Τα σύγχρονα όπλα δεν καθιστούν αδιάφορο το ηθικό;  

MvC: Ο μακρύς, μακρύς κατάλογος των ηττών που υπέστη η Δύση από το 1953 τουλάχιστον, δεν αποτελεί απόδειξη περί του αντιθέτου;

JF: Ίσως θα πρέπει να στραφούμε σε μισθοφόρους που διαθέτουν ακόμη το «τσαγανό» που χρειαζόμαστε.

MvC: Αυτό συμβαίνει ήδη. Ξεκινώντας από το 2003, ένα μεγάλο ποσοστό των αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή είναι μισθοφόροι στρατολογημένοι απ’ όλο τον κόσμο. Αλλά το αν αποτελούν λύση, είναι άλλο θέμα. Το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήξουν να ανεξαρτητοποιηθούν, όπως έκαναν οι Ιταλοί κοντοτιέροι του ύστερου Μεσαίωνα.

JF: Ας υποθέσουμε ότι επιτρέπουμε στους κινδύνους που περιγράφετε να παραμείνουν και να εξαπλωθούν. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;

MvC: Αρχικά, εμφύλιος πόλεμος, τα πρώτα σημάδια του οποίου είναι ήδη ορατά στην Ευρώπη˙ μετά η κατάρρευση της Δύσης.

 

( * λογοπαίγνιο με τις γερμανικές εκφράσεις «Weichei» (προφέρεται «βάιχ-άι» ο μαλθακός, υπερευαίσθητος, μαμόθρεφτος (συνήθως άντρας), το αντίθετο του σκληραγωγημένου) και της ομόηχης έκφρασης για το μελάτο αυγό, που αποτελείται από δύο λέξεις: «Weiches Ei».

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη «Λαρισαίο» για την επισήμανση.)

Advertisements

33 Responses to Αυγά Μελάτα*

  1. Λαρισαίος says:

    Καλησπέρα σας: Να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία να μεταφράσετε και αναδημοσιεύσετε τη συνέντευξη του Martin van Crefeld, με την οποία εν πολλοίς συμφωνώ, αν και θεωρώ ότι η κατάσταση που σκιαγραφεί είναι ακόμη αναστρέψιμη. Επιτρέψτε μου μόνο μια ένσταση για τον τίτλο: Στα Γερμανικά η έκφραση «Weichei» (προφέρεται «βάιχ-άι»)έχει μόνο μια έννοια: είναι ο μαλθακός, υπερευαίσθητος, μαμόθρεφτος (συνήθως άντρας), το αντίθετο του σκληραγωγημένου. Η έκφραση για το μελάτο αυγό είναι ομόηχη, αλλά αποτελείται από δύο λέξεις: «Weiches Ei». Θεωρώ ότι η σωστή μετάφραση θα ήταν «μαμόθρεφτα» ή το πολύ πετυχημένο πρωτότυπο του τίτλου «γατάκια», ή κάποια ελληνική λέξη της αργκό με ανάλογη σημασία.

  2. .+- says:

    … «Τριχες»
    .+-

  3. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    Πολύ σωστά ο MvC στρέφεται στην Ελληνική Γραμματεία για φώτηση. Όπως στο παρελθόν φωτίστηκαν από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, στη σημερινή εποχή, που τα πράγματα είναι δυσκολότερα λόγω των ρυθμών εξέλιξης και του στρες, έχει την ευκαιρία να επωφεληθεί από την Σύγχρονη Ελληνική Γραμματεία, ώστε να διευρυνθούν οι ορίζοντές του και να χαλαρώσει λίγο, γιατί τον βλέπω τσιτωμένο και απογοητευμένο.
    Για το λόγο αυτό του συνιστώ να δει την Ελληνική ταινία Ι4 (άει φόρ)—οι σχολιαστές μας που ομιλούν τας βαρβαρικάς διαλέκτους ας μεταφράσουν για το καλό του «μεγάλου» αυτού δάσκαλου.

  4. @.+-

    Βαθυστόχαστο σχόλιο, υπόχρεοι.

  5. .+- says:

    @ Βελισαριος says: 8 Ιουλίου 2017 στο 13:38

    Ξενιζει; λυπαμαι πολυ. Αλλα…αυτο πιστευω!
    Θετει καποια θεματα. σημαντικα μεν, αλλα η βαση του σκεπτικου ετσι οπως εμφανιζεται στο κειμενο σε μεγαλη εκταση, προσωπικα θεωρω οτι ειναι λαθεμενη.

    Σταματαω μονο σε ενα, δυο σημεια:

    – «Όπως μόλις είπαμε, οι Δυτικοί στρατοί είναι οι πλουσιότεροι, ισχυρότεροι, καλύτερα εξοπλισμένοι και καλύτερα εκπαιδευμένοι στην ιστορία. Οπότε, πώς γίνεται να χάνουν σχεδόν συνέχεια;..»
    Τωρα αυτος που «πεταξε» αυτην την φραση ειχε παθει ηλιαση; ή πασχει το «παιδι»;
    Ειλικρινα, τι αλλο νομιζετε οτι ερχετε στον νου καποιου;
    Και μονο το γεγονος οτι ο οποιοσδηποτε «τρελλος» (βλεπε Β. Κορεα) προσπαθει απεγνωσμενα να αποκτησει εκεινο το αντιβαρο (πυρηνικα) για να συνεχισει να επιζησει και χωρις αυτο σχεδον δεν γινεται, πιστευτε οτι θα προσπαθησει να προκαλεσει την δυση;
    Το εκαναν δυο, τρεις, τα τελευταια 20-25 χρονακια και κατεληξαν κατω απο την γη με την χωρα τους κατεστραμενη. Υπαρχει καποιος αλλος «εθελοντης» να δοκιμασει την τυχη του;

    – Ποιος θελει εναν πολεμο; Γνωριζει κανεις οτι υπαρχει καποιος που παει γυρευοντας στα καλα τα καθουμενα να προκαλεχει πολεμικη αναμετρηση; Ξεχναμε τις εστι πολεμος; Οχι για να καταλαβω, εαν υπαρχει επαφη με την πραγματικοτητα. Γιατι απο τα λεγομενα εκει μεσα μαλλον «πασχουν».

    – ισοτητα ανδρων και γυναικων; που την βαλατε; το ισραηλ χρησιμοποιησε τις γυναικες με επιτυχια. Σε ενα πλαισιο εξοικονομησης ανθρωπινου δυναμικου και καλυψης αυξημενων απαιτησεων επανδρωσης για ενα υπερμεγενθυθημενο στρατευμα υποχρεωθηκε να το κανει. Οι δυτικοι τους αντεγραψαν. Που «χανει» το συστημα; Ειναι πολυ προσφατη η πληροφορια οτι μια Γυναικα διοικει ανδρες μεσα στις ειδικες δυναμεις των ΗΠΑ.
    – «Οι ισραηλινοι χανουν;»
    Επειδη η χεσμπολαχ με ανταρτοπολεμο πολεων τους εμποδισε με αρκετη δοση επιτυχιας να «μπουν»;
    Πως να μην βαλω τα γελια!
    Ολο αυτο ειναι;
    Εαν οι ισραηλινοι «χασουν» ενα πολεμο χανουν την ανεξαρτησια τους. Αυτη την λετπομερεια κανενας δεν δειχνει να την εχει αντιληφτει. Η ιστορια του Ισραηλ και η ιδια η υπαρξη του βασηστηκε και ακομη και σημερα βασιζεται σε αυτο το σκεπτικο: «Δεν μπορουμε να επιτρεψουμε στους εαυτους μας να χασουμε εναν πολεμο γιατι χανουμε την ανεξαρτησια μας μαζι με αυτον.»
    «Η δυση συνεχεια χανει πολεμους απο το 1953;»
    Στο ευρητερο πλαισιο της αντιπαραθεσης της εποχης του ψυχρου πολεμου (1946-1989), μαχες κερδιζονται οπως επισης και χανονται.
    Ας πει καποιος σε αυτον τον ανθρωπο οτι η συνθηκη CFE της Βιεννης ηταν το κυκνειο ασμα της Σοβιετικης Ενωσης και εβαλε την επιγραφη «τελος» στον ψυχρο πολεμο. Τον ψυχρο πολεμο ποιος τον κερδισε; ..Οι Σοβιετικοι; ή οι Δυτικοι;

    Ας αποδειχτει με ικανοποιητικα τεκμηρια οτι το συστημα «χανει» και το ξανασυζηταμε.
    Μεχρι τοτε: «τρ..ες»

    Φιλικα
    .+-

  6. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    Βαθυστόχαστο και ακριβές.

    Κατ’ αρχάς, ο δάσκαλος δεν αντιλαμβάνεται ότι Ισραήλ και Δύση είναι διαφορετικά πράγματα. Γιατί έτσι έχει μάθει να σκέφτεται, έχει δε επιβάλει τον ίδιο τρόπο σκέψης σε πολλούς δυτικούς. Ενδεχόμενη καταστροφή του Ισραήλ ουδόλως θα επιρρεάσει τη Δύση. ΧΗΦΣΑ.

    Ο δάσκαλος γκρινιάζει επειδή η χώρα που ζει δεν μπορεί πια να πετύχει τους θριάμβους που πετύχαινε στο παρελθόν. Αυτό δε σημαίνει ότι ηττάται η Δύση. Είπαμε, άλλο Ισραήλ, άλλο Δύση.

    Στη συνέντευξή του δεν υπάρχει κανένα στρατιωτικό επιχείρημα. Απλά βγάζει τα απωθημένα του πάνω στη νέα γενιά και στο δυτικό πολιτισμό, ο οποίος έχει επιρεάσει βαθιά τους νέους/νέες στο Ισραήλ. Τους έχει επιρεάσει σε τέτοιο βαθμό, που δεν θεωρούν πια ότι σκοπός τους σ’ αυτή τη ζωή είναι να αφανίζουν τους λοιπούς λαούς της Γης Χαναάν, με τον τρόπο που λέει η Βίβλος (Πεντάτευχος ή Τορά) για τους Αμαλακίτες (ότι θα εξαφανιστούν και αυτοί και η ΜΝΗΜΗ τους).

    Βλέπει ο δάσκαλος το Ιράν να ανδρίζει, να ισχυροποιείται και να επεκτείνεται στα σύνορά του. Διαβλέπει καταστροφή, και θέλει να βάλει τους δυτικούς στο παιγνίδι, με το παραπλανητικό επιχείρημα περί καταστροφής της Δύσης.

    Η Δύση, μετά το 1945, διεξήγαγε έναν μόνο πόλεμο, τον επονομαζόμενο Ψυχρό. Ένας πόλεμος έχει πολλές μάχες. Η κρίση της Κούβας, το Βιετνάμ, η Κορέα, το Ομάν, το Βόρνεο ή το Άντεν ήταν επιμέρους μάχες αυτού του πολέμου.

    Η Δύση είναι ο αδιαμφησβήτητος νικητής αυτού του πολέμου, η τελική φάση του οποίου (που κατέληξε στην άνευ όρων παράδοση της Ρωσίας και τον εν συνεχεία διαμελισμό της) δεν έχει τεκμηριωθεί εισέτι. Πράγμα που σημαίνει ότι, εκτός από έναν μικρό κύκλο ανθρώπων, οι υπόλοιποι δεν κατανοούν ούτε το μέγεθος της νίκης ούτε και τη δυνατότητα επανάληψής της.

    Θα προσέθετα λοιπόν το «κατσαρές». Και μια και μιλάμε για «τρίχες», ας έχουμε υπόψη ότι όταν αυτές καλύπτουν το δέρμα, μειώνεται η θερμική υπογραφή του. Επομένως το ξύρισμα στο στρατό μπορεί να είναι αναχρονιστικό.

  7. @Λαρισαίος

    Ευχαριστούμε για τα καλά λόγια και, κυρίως, για τη μεταφραστική παρατήρηση. Δεδομένου ότι στον δικό του ιστότοπο, ο ίδιος ο Κρέφελντ δίνει στο κείμενο τον τίτλο «Soft boiled eggs», προφανώς προκρίνει το λογοπαίγνιο που αναφέρεις (Weiches Ei) έναντι του ακριβούς (Weichei). Όμως η παρατήρηση θα μπει ως υποσημείωση στο κείμενο, προκειμένου ο αναγνώστης να αντιλαμβάνεται το λογοπαίγνιο.

  8. κλείτος ο μέλας says:

    Αξιότιμε Θραξ στρατηγέ,τα όσα αναφέρει ο κ. κρεφελντ ειναι αξιοπροσεχτα. Προσωπικά είχα διαβάσει και το προηγούμενο αρθρο του που είχατε δημοσιεύσει.Κοίταξα το βιογραφικό του και κατανοώ οτι ειναι ευρωπαιοτραφής και φιλοδυτικός με οτι αυτό συνεπάγεται, καθηγητής σε μεγαλό αγγλικό ίδρυμα, συν το γεγονός της ενδεχόμενης αραβικής προκατάληψης του.¨Ομως και απο προσωπική εμπειρία, έχω σχηματίσει την άποψη οτι οι Ισραηλίτες, μπορει να μοιράζονται ορισμενα πολιτιστικά στοιχεία με εμάς, αλλά δεν εκτιμούν ιδιαίτερα τον ευρωπαικο πολιτισμό,μπορει ιστορικά με το δικαιο τους και επιπλέον πολλοι εξ αυτων δεν θεωρουν οτι εχουν ,να το πω κομψα, κοινά συμφέροντα με τους ευρωπαίους.Δεν θεωρούν οτι είναι και ούτε και το θέλουν! να είναι ευρωπαίοι και κατ επέκταση δυτικοί. Κρατάω επιφύλαξη αν διαχωρίζει τη δυση σε Ευρώπη και ΗΠΑ, αλλά και πάλι τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Μου γενάτε λοιπόν η απορία αν δεν το κάνει αυτός ο κύριος για προφανείς ακαδημαικούς σκοπούς,αρα και οχι ουσιαστικούς,γιατί κόπτεται για τη δύση?

  9. ΑΧΕΡΩΝ says:

    Ἄς μου επιτραπεί λίγη μοχθηρία.
    Δέν είναι κάπως θράσος,να αποκαλεί κάποιος κάποιους «γατάκια» ἤ weicheier,έστω κα δικαίως,όταν ὁ ίδιοςέχει απαλλαγεί των στρατιωτικών του υποχρεώσεων,λόγω …λαγοχειλίας;
    Και μάλιστα σε μία χώρα και εποχή,που μετρούσε το κάθε τουφέκι;

  10. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @ΑΧΕΡΩΝ

    Είστε δεύτερος στη μοχθηρία.

    Το είδε το Ι4 (άει φορ) ο δάσκαλος;;;

  11. Δεν απέφυγε να υπηρετήσει, αλλά δεν έγινε δεκτός για υπηρεσία λόγω του λαγόχειλου.

    Αλλά εφεξής θα αντλούμε την αντίληψή μας για την κατάσταση των στρατών της Δύσης (της Ελλάδας που είναι τελείως Δύση συμπεριλαμβανομένης) από τον Περάκη κι όχι από τον Κρέφελντ.

    Όντως, τρίχες κατσαρές.

  12. Εν τω μεταξύ, δε μπορώ να μη σχολιάσω το πιο απίθανο που ειπώθηκε: το βασικότερο αποτέλεσμα του Ψυχρού Πολέμου ήταν η χειραφέτηση του «Τρίτου Κόσμου» από την άμεση κυριαρχία της Δύσης, κυριαρχία η οποία επιβαλλόταν με άνεση μέχρι τότε αλλά (παρά τα πυρηνικά) στάθηκε αδύνατον να επιβληθεί μετά. Που προφανώς κάτι λέει για τη σχέση της στρατιωτικής ισχύος της Δύσης σε σχέση με τον «Τρίτο Κόσμο».

    Για να μην πούμε τίποτα για τη δημογραφία.

    Αλλά έτσι συμβαίνει: Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι. Άι φορ και ξερό ψωμί.

  13. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @ Βελισαριος
    Όχι, εμείς ΗΔΗ αντλούμε την αντίληψή μας περί των Στρατών που μας ενδιαφέρουν από εσάς.
    Γι’ αυτό είμαστε εδώ μαζί σας.
    Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός. Αν όχι παρακαλώ για την ποινή μου.

  14. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @ Βελισάριος

    Το Ι4 αναφέρθηκε γιατί έχει σχέση με αυτούς που δεν υπηρετούν, όπως ο MvC.

    Πέρα απ’ αυτό, περιέχει απάντηση σε αυτούς που είναι ιδιαίτερα επικριτικοί στη νέα γενιά. Στην ταινία, οι πρωταγωνιστές δηλώνουν μεν αντιμιλιταριστές ή λουφατζήδες ή βύσματα, αλλά δωθείσης της ευκαιρίας, επιτυγχάνουν νίκη έναντι της συνασκούμενης φίλιας επίλεκτης μονάδας και στη συνέχεια ξεβρακώνουν την εχθρική επίλεκτη ομάδα.

    Οι νέες γενιές πάντα αλλάζουν και οι παλιοί πάντα δυσκολεύονται να τις καταλάβουν. Η νέα γενιά δεν είναι «γυναικωτή». Η νέα γενιά έχει τα δικά της δυνατά σημεία. Που μπορεί να είναι πχ τα διαδικυακά πολεμικά παιγνίδια. Ήδη πολλοί νέοι ξέρουν περισσότερα πράγματα για τα όπλα από ότι πολλοί στρατιωτικοί συντάκτες. Οι σχολές πολεμικών τεχνών είναι γεμάτες. Δεν έχουμε χώρο να δουλέψουμε. Δεν έχει μειωθεί η μαχητικότητα των νέων της Δύσης, αντίθετα το ενδιαφέρον τους έχει επεκταθεί στην έρευνα του τρόπου του μάχεσθαι όλων των φυλών και όλων των εποχών.

    Τα περί «γυναικωτής και υποτασσόμενης στην ιδέα της ήττας Δύσης» αποδεικνύονται εσφαλμένα, και ενόψη του γεγονότος ότι η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, ή η δημιουργία πολιτοφυλακών επανήλθαν όταν χρειάστηκε ΑΜΕΣΑ και χωρίς προβλήματα, στο βαθμό που κρίθηκε αναγκαίο, ακόμα και σε πασιφιστικές χώρες.

    Τα θέματα της άμυνας είναι σοβαρά. Η άμυνα δεν είναι ο χώρος στον οποίο ο καθείς θα βγάλει τα απωθημένα του. Και βέβαια ισχυρός στρατός δεν είναι αυτός που παρατάσει ανδροπρεπή αγόρια που κράζουν την πολεμική ιαχή του Γκοντζίλα «ούγκα-ούγκα-ούγκα».

    Ας διαβάσουμε και λίγο Πράβδα.

    http://www.pravdareport.com/society/stories/15-02-2007/87441-army_prostitute-0/

  15. ΑΡΤΕΜΙΟΣ says:

    Το θέμα της δημογραφίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Εγώ απλά θα παρατηρήσω ότι μπορεί να υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στις δημογραφικές εξελίξεις και στην τεχνολογία παραγωγής. Οι παλιές αγροτικές οικογένειες ήταν πολυμελείς, ενώ οι σύγχρονες όχι. Έχει όμως μεσολαβήσει αλλαγή της τεχνολογίας, ώστε τα λιγότερα μέλη να κάνουν την ίδια δουλειά. Θα ήταν ενδιαφέρουσα μια συζήτηση για το αν το ίδιο ισχύει στα Πολεμικά.

  16. ΑΧΕΡΩΝ says:

    @Βελισάριος
    «δεν έγινε δεκτός για υπηρεσία λόγω του λαγόχειλου.»
    Δέν μπορώ -ειλικρινά- να καταλάβω σε τί εμπόδιζε το λαγόχειλο.

  17. Λαρισαίος says:

    @Πεζικάριος. το Ι4 ειναι ταινία, και σαν τέτοια παίζει με τις προσδοκίες του θεατή. Και στα παλιά γουέστερν ο πρωτάρης καου-μπόυ μετά από αρχικές δυσκολίες σπάζει στο ξύλο το νταή του ράντσου, νικάει στο τράβηγμα του εξάσφαιρου τον επαγγελματία πιστολέρο και παντρεύται και την κόρη του ράντσερ. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από αυτό που θα συνέβαινε στην πραγματικότητα. Και στην πραγματικότητα οι Γιωτάδες δε νικάνε τους ΟΥΚάδες, το αντίθετο συμβαίνει.

    Νομίζω ότι η αδυναμία της σκέψης του MvC είναι ότι περιμένει από δυτικούς τακτικούς στρατούς να νικήσουν σε ασύμμετρους πολέμους, αυτό που παλιά λεγόταν ανταρτοπόλεμος. (Όλοι όσοι αντιτίθενται στη Δύση εκεί καταφεύγουν γιατί η υπεροχή του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ σε συμβατικό οπλισμό είναι καταθλιπτική, καμια χώρα ή συνασπισμός χωρών δε μπορεί να τους αντιπαρατεθεί, ούτε κατ ιδέα.) Αυτο δεν έχει γίνει ποτέ στην Ιστορία, εκτός από περιπτώσεις που εξολοθρεύτηκε τελείως ο ντόπιος πληθυσμός, π.χ. στη Γενοκτονία των Ποντίων, ή εκδιώχθηκε, όπως στη Βόρεια Κύπρο. (τι σύμπτωση, και στις δύο περιπτώσεις ο αυτουργός είναι ο ίδιος). Δεν το κατάφερε ούτε ο Ναπολέοντας στην Ισπανία, και αυτουνού δεν του έλειπαν ούτε οι εθελοντές, ούτε το μαχητικό πνεύμα. Για να νικήσουν λοιπόν οι Αμερικάνοι στο Αφγανιστάν ή οι Ισραηλινοί στο Λίβανο όπως θα το ονειρευόταν ο MvC πρέπει να διαπράξουν απο μια γενοκτονία, και αυτό δεν πρόκειται να γίνει.

  18. @Πεζικάριος

    «Πέρα απ’ αυτό, περιέχει απάντηση σε αυτούς που είναι ιδιαίτερα επικριτικοί στη νέα γενιά. Στην ταινία, οι πρωταγωνιστές δηλώνουν μεν αντιμιλιταριστές ή λουφατζήδες ή βύσματα, αλλά δωθείσης της ευκαιρίας, επιτυγχάνουν νίκη έναντι της συνασκούμενης φίλιας επίλεκτης μονάδας και στη συνέχεια ξεβρακώνουν την εχθρική επίλεκτη ομάδα.»

    Πολύ, πολύ ειλικρινά, ελπίζω να μην επηρέασε την αντίληψή σου για τα πράγματα η ταινία του Περάκη.

    Εάν εκλαμβάνεις το σχόλιο για την εξέλιξη των δυτικών κοινωνιών και (κυρίως) της ελληνικής κοινωνίας ως προσωπική αιχμή, λυπάμαι, αλλά δεν είναι αυτή πρόθεση. Προφανώς δεν αφορά τους πάντες σε προσωπικό επίπεδο, κι όποιον δεν τον αφορά, απλούστατα δεν τον αφορά. Όμως δεν ενδιαφέρει το προσωπικό αλλά το κοινωνικό επίπεδο. Κι εκεί η κατάσταση είναι προβληματική – για να διατυπωθεί κάπως ήπια. Θα μπορούσα να σου πω συγκεκριμένα τι συμβαίνει σε πολλά φυλάκια (δεν αναφέρομαι σε «περίεργα» πράγματα, αναφέρομαι σε πολύ θλιβερά πράγματα) αλλά δεν θέλω να γίνω συγκεκριμένος. Διαβάζουν κι άλλοι – όχι ότι δεν τα ξέρουν και περιμένουν να τα μάθουν από εδώ.

    Φυσικά, από αρχαιοτάτων χρόνων υπάρχει πάντοτε η τάση των παλαιοτέρων να αντιμετωπίζουν συγκαταβατικά τους νεωτέρους. Όπως επίσης, ιστορικά, κάποτε συμβαίνει να υπάρχει ραγδαία έκπτωση της κοινωνικής κατάστασης, κι αυτό να οδηγεί σε ιστορικές εξελίξεις. Το τι συμβαίνει τώρα, προφανώς θα το μάθουμε με ασφάλεια σε πενήντα ή εκατό χρόνια, όμως μπορεί ο καθένας να κάνει τις εκτιμήσεις του, ανάλογα με την κρίση του και τις παραστάσεις του. Εσύ κρίνεις από την κίνηση στις σχολές πολεμικών τεχνών. Εγώ κρίνω από την εικόνα (και την πορεία) που υπάρχει συνολικά στους στρατευσίμους και τους μαθητές μέσης εκπαίδευσης τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αν έχεις την ευκαιρία, μίλησε με μερικούς αξιωματικούς ή καθηγητές που έχουν πείρα πολλών ετών, για να σου πουν αυτοί πώς βλέπουν την εξέλιξη. Το κάνω κατά κόρον (ασχέτως με αυτά που εγώ προσωπικά παρατηρώ), και οι απαντήσεις είναι ομόφωνες, συγκεκριμένες, αναλυτικές – και απογοητευτικές. Κι επιπλέον, είναι σύμφωνες με όσα συμβαίνουν τριγύρω μας, ειδικά αν κανείς παρατηρεί κάποιος λίγο προσεκτικά. Ενδεικτικά και μόνον, ρώτα έναν οποιονδήποτε -κάπως μεγάλο- αξιωματικό, πώς ήταν η φυσική κατάσταση σε μία μονάδα πεζικού το 1980 και το 2010.

    Ο χώρος της άμυνας προφανώς δεν είναι χώρος για να βγάζει κανείς τα απωθημένα του. Όμως, οι στρατιωτικές δυνάμεις στηρίζονται διαχρονικά σε πληθυσμούς που έχουν ένα ελάχιστον πολεμικό πνεύμα: αίσθηση προσωπικής ανεξαρτησίας και αυτοπεποίθησης, αίσθηση φιλοπατρίας και καθήκοντος απέναντι στο σύνολο, και καλή φυσική κατάσταση. Όλα η υπόλοιπη στρατιωτική τέχνη, η τέχνη της οργάνωσης και άσκησης μεγάλης κλίμακας βίας, εξαρτάται ουσιωδώς από την ύπαρξη αυτών. Εάν αυτά δεν υφίστανται σε επαρκή έκταση, τότε τα άλλα καταρρέουν, και μάλιστα συχνά «απρόοπτα».

    @ Αχέρων

    Αφού πρέπει να κάνουμε διερεύνηση του ιατρικού ιστορικού του: λόγω λαγοχείλου αποδόθηκε σε σώμα αντί για όπλο, ζήτησε μετάταξή του σε όπλο, του ζητήθηκε να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι για οποιαδήποτε παραμόρφωση στο πρόσωπό του λόγω λαγοχείλου θα έφερε ο ίδιος ακέραια την ευθύνη και όχι ο ισραηλινός στρατός, αλλιώς θα απαλλασσόταν, αρνήθηκε κα απαλλάχτηκε. Ειλικρινά δεν ξέρω πολλά για το λαγόχειλο, και δεν είμαι περίεργος και να μάθω, κι ειλικρινά όταν ζητείται η υπογραφή κάποιας τέτοιας δήλωσης και κυρίως όταν θες να υπηρετήσεις σε μάχιμη μονάδα και σου βγάζουν την πίστη για να γίνει δεκτός λόγω λαγόχειλου, μπορεί και να ξενερώσεις.
    Αυτά, φυσικά, εφ’ όσον κάποιος κρίνει απαραίτητο να ανατρέξει στην προσωπική ιστορία του συντάκτη του κειμένου, και δεν βλέπει τα προφανή ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία.

    @Αρτέμιος

    Το θέμα της δημογραφίας είναι ασφαλώς όχι απλώς «εξαιρετικά ενδιαφέρον» αλλά τελείως κρίσιμο και κεντρικό, κι έχει πραγματικά πάρα πολλές πτυχές, από άμεσα τεχνικές μέχρι μακροϊστορικές.

    Επειδή συντάσσεται ένα σχετικό κείμενο, δεν θα ήθελα να αναφερθώ εκτενώς στην καθαρά τεχνική, δηλαδή στρατιωτική, πτυχή του ζητήματος. Θα ήθελα να σχολιάσω μόνον με συντομία το εξής, που μου φαίνεται κωμικό: Συζητείται στην Ελλάδα το κατά πόσον οι «σύγχρονοι» στρατοί με την εξελιγμένη τεχνολογία μπορούν να αποδώσουν τόση στρατιωτική ισχύ ώστε να αντισταθμίσουν τους μεγαλύτερους αριθμούς (ή, επειδή κάνουμε πιο κουτοπόνηρα τις συζητήσεις μας, να επιτρέψουν «εκ του ασφαλούς» μικρότερη επάνδρωση, άρα μικρότερες υποχρεώσεις της κοινωνίας να ασχοληθεί με το θέμα). Αυτό, σε μία κοινωνία που ούτε κατά διάνοια δεν έχει τις οικονομικές ή τεχνολογικές δυνατότητες να έχει τέτοιου είδους «σύγχρονο» στρατό, κι έχει ένα κλασικό μείγμα απηρχαιωμένου στρατού με μικρές νησίδας (σχετικά) προηγμένης τεχνολογίας. Τόσο για τα πανηγύρια είναι η συζήτηση που γίνεται στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα, σχεδόν, χρόνια.

    Και φυσικά, η δημογραφία έχει πολύ πιο ιστορικές επιπτώσεις. Από ένα πολύ πρόσφατο σχόλιο ενός εξαίρετου σχολιαστή στο fb:

    «μεταξύ 1950-2015 ο πληθυσμός των αραβικών, μόνο, κρατών αυξήθηκε από τα 70 στα 389 εκατομμύρια. Το 2050 θα φτάσει τα 650 εκατομμύρια. Κατά μία πρόσφατη έρευνα το 35% ήθελε να μεταναστεύσει κατά κύριο λόγο στην Ευρώπη, πάνω από 130 εκατομμύρια άνθρωποι δηλαδή. Και δεν υπολογίζω εδώ το ένα-και δισεκατομμύριο μη Αράβων μουσουλμάνων – Τούρκων, Ιρανών, Πακιστανών, Αφρικανών κ.ο.κ.

    Απέναντι σε μια ΕΕ που ώς το τέλος του αιώνα, (συνυπολογιζομένης της Βρετανίας!) αναμένεται να χάσει 100 εκατομμύρια πληθυσμού, πέφτοντας από τα σημερινά 500 στα 400, τα πράγματα είναι σαφή. Ποτέ στην παγκόσμια ιστορία δεν είχαμε τέτοιες δημογραφικές μεταβολές χωρίς σεισμικά πολιτικά επακόλουθα.»

    Και είναι πολύ εύκολο να βρει κανείς πολύ πιο αποθαρρυντικά δεδομένα για την εξέλιξη της δημογραφίας από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε ότι αφορά τη χώρα μας, ας μην το συζητάμε καν.

    @Λαρισαίος
    Έχεις κατ’ αρχήν δίκιο στο περί Δύσεως και ασυμμέτρων πολέμων. Όμως, ας σημειωθούν τα εξής δύο δεδομένα:

    α) Η «Δύση» (όπως κι αν αυτή ορίζεται – κι είναι πολύ ευέλικτη, κι ασχέτως του αν εμείς ανήκουμε σε αυτήν ή όχι), μέχρι πριν τον Β’ ΠΠ μπορούσε να επιβληθεί στρατιωτικά παντού στον κόσμο, και μάλιστα με σχετική άνεση. Μέσα σε πενήντα χρόνια, αυτό άλλαξε άρδην. Η Δύση αποτυγχάνει να επιβληθεί στρατιωτικά στον υπόλοιπο κόσμο. Ιστορικά, ο Πόλεμος του Κόλπου λήγει με αμερικανική ήττα (και περσική νίκη), όπως και του Ναπολέοντα στην Ισπανία. Όμως αυτό που κάποτε ήταν η εξαίρεση, τώρα είναι ο κανόνας. Κι αυτό δεν είναι «τεχνικό» στρατιωτικό θέμα, αν και προφανώς έχει και μια τέτοια πτυχή.

    β) Ιστορικά, το πρόβλημα της επιβολής επί «βαρβαρικών» πληθυσμών υπήρχε ανέκαθεν. Όμως συνήθως ήταν πρόβλημα απόλυτης επιβολής επ’ αυτών. Σε κάποιες κομβικές ιστορικές περιόδους, το πρόβλημα έπαυε να αφορά την «απόλυτη» επιβολή επ’ αυτών, και αφορούσε την εσωτερική ικανότητα των συγκροτημένων κοινωνιών να παράγουν στρατιωτική ισχύ – ακόμη κι όταν είχαν τεχνολογική ικανότητα. Πολύ περισσότερο, όταν αυτό συνδυαζόταν με την δημογραφικές ανατροπές στην ισορροπία «πολιτισμένων-βαρβάρων». Σε αυτές τις ιστορικές στιγμές είναι που συμβαίνουν οι ανακατατάξεις.

  19. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @Βελισαριος

    Ο>

    ΥΓ. Δεν με ενοχλούν καθόλου προσωπικές αιχμές, ιδίως αφού συνιθίζω να τις χρησιμοποιώ και εγώ. Με ενοχλεί αφάνταστα η απαισιοδοξία και ο κασσανδρισμός.

    Σας ενημερώνω ότι υπηρέτησα ως ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ για 25 χρόνια (και συνεχίζω) και παρακολούθησα επιτυχώς όλα τα σχολεία που προβλέπονταν για τα καθήκοντά μου. Ασφαλώς και δεν θα επιρρεάσει την άποψή μου ένας λουφαδόρος ή ένας αστράτευτος, είτε αυτός είναι καλλιτέχνης, είτε «ακαδημαϊκός» είτε…υπουργός.

    Έχω όμως το δικαίωμα να γελάω μαζί τους. Διότι εγώ πήρα το δόγμα του ALB (Air-Land Battle) από το επιχειρησιακό επίπεδο και το κατέβασα στο τακτικό, με ότι αυτό συνεπάγεται. Μου φαίνονται λοιπόν μικροί και αστείοι.

  20. ΑΧΕΡΩΝ says:

    @Βελισάριος
    «Αυτά, φυσικά, εφ’ όσον κάποιος κρίνει απαραίτητο να ανατρέξει στην προσωπική ιστορία του συντάκτη του κειμένου, και δεν βλέπει τα προφανή ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία.»
    Δέν αγνοώ τα προφανή,κι σε ότι έχει σχέση με την ισραηλινή πραγματικότητα,έχω διαβάσει περί το 2000 στην τότε «Στρατηγική» για περίεργα πράγματα σε ισραηλινά φυλάκια στον Νότιο Λίβανο,μετά δέ το 2006,είδα σε γερμανικό κανάλι,μάλλον το «Arte» ρεπορτάζ ισραηλινής παραγωγής,όπου σε χαλαρή σύσκεψη Ισραηλινών αξιωματικών,ένας ανέφερε ότι «μου ανασηκώθηκαν οἱ τρίχες,όταν έμαθα ότι πληρώματα μας εγκατέλειψαν άρματα στον Λίβανο».
    Για τα δικά μας,δέν νομίζω ότι περιμέναμε να τα μάθουμε από τον Μάρτιν.
    Με εκπλήσσει όμως ότι ὁ Ι.Σ παρουσίασε τέτοια δυσκαμψία στην λαγοχειλία του αλλά έσπευσε και να του δείξει την πόρτα.

  21. Λαρισαίος says:

    @Βελισσάριος

    » Ιστορικά, ο Πόλεμος του Κόλπου λήγει με αμερικανική ήττα (και περσική νίκη)» . Παρατηρώ μια τάση να θεωρούμε ότι επιμέρους συρράξεις είναι μέρος ενός μεγαλύτερου ιστορικού γεγονότος και να μην τις εξετάζουμε καν αφεαυτές, αλλά μόνο το σύνολο. Πρώτη φορά το ειδα αυτό σε άρθρα του Καραμπελιά, που μιλούσε για την εκατονταετή ελληνική επανάσταση 1821-1922, μετά το είδα στον techiechan που μιλάει για τον Β’Τριακονταετή Πόλεμο και εννοεί τους Α’ και Β΄ Παγκοσμίους και τώρα το διαβάζω και από σένα. Προσωπικά αυτό το ερμηνευτικό σχήμα με ξενίζει και το θεωρώ αποπροσανατολιστικό.
    Τώρα, κατ εμέ δεν υπήρξε ένας Πόλεμος του Κόλπου αλλά δύο, και στον Πρώτο οι ΗΠΑ νίκησαν πανηγυρικά.Σε τακτικό επίπεδο νίκησαν και στο Δεύτερο, αλλά είχαν την ανόητη ιδέα να κάνουν κατοχή σε ένα κράτος της Μέσης Ανατολής. Για κάποιο λόγο θεώρησαν ότι η Μ.Ανατολη του 2003 είναι η Κεντρική Ευρώπη του 1945 και ότι θα μπορούσαν να επαναλάβουν την επιτυχία των Τρούμαν και Μάρσαλ, να κάνουν ένα νικημένο εχθρό σύμμαχό τους. Το γεγονός αυτό δε μας διδάσκει απολύτως τίποτα για τη στρατιωτική ισχύ και το πολεμικό σθένος των Δυτικών στρατών, αλλά πολλά για την ποιότητα της μόρφωσης που παρέχεται πλέον από τα δυτικά συστήματα εκπαίδευσης, για τη δυνατότητα που έχουν πλέον και οι πιο ανίκανοι πολιτικοί να αναρριχηθούν στα υψηλότερα αξιώματα, και για την ποιότητα των διπλωματικών και στρατιωτικών γραφειοκρατιών.
    Όσο για τα «περίεργα πράγματα» που συμβαίνουν σε φυλάκια: Τα ίδια λέγανε για τη γενιά του ’40 πριν πέσουν οι πρώτες σφαίρες. Οικογενειακός μου φίλος που έλεγε χαριτολογώντας ότι υπηρέτησε 4 φορές στον Ελληνικό Στρατό (πρώτα την κανονική του θητεία, 40 μέρες αφού απολύθηκε επιστρατεύθηκε για το Αλβανικό, τραυματίστηκε και τον στείλαν στα Οχυρά και μετά την συνθηκολόγηση μπήκε στην αντίσταση) μας αφηγούνταν σκηνές όπου ολόκληρες διμοιρίες Ελλήνων στρατιωτών μόλις έβλεπαν Γερμανό φαντάρο πέταγαν τα όπλα και έτρεχαν να σωθούνε. Αυτό δεν εμπόδισε το Ρούπελ να αντιστέκεται για εβδομάδες και τον Ίτσιο να εξουδετερώνει ολόκληρο τάγμα.
    Να κλείσω την παρέμβασή μου με κάτι φαινομενικά άσχετο: Όποιος καλιεργεί ελιές γνωρίζει ότι πρέπει πολλές φορές το χρόνο να κόβεις τα «αγριελίδια». Τι είναι αυτά; Οι διάφορες ποικιλίες ελιάς, (Καλαμάτας, Αμφίσσης, Μεγάρων κλπ.) είναι ουσιαστικά μπολιασμένες αγριελιές. Κάθε τόσο απο τη ρίζα πετάγονται κλωνάρια που έχουν όλα τα χαρακτηριστικά του άγριου δέντρου. Αν δεν τα κόψεις σιγά σιγά θα εκτοπίσουν τα ήμερα και το δέντρο θα ξαναγίνει αυτο που ήταν πάντα, μια αγριελιά. Αυτό ισχύει και για τους «Δυτικούς» πιστεύω, όχι μόνο τους Έλληνες: Ανα πάσα στιγμή μπορεί να θυμηθούν ποιοί είναι στην πραγματικότητα.

  22. ΑΡΤΕΜΙΟΣ says:

    Σε κάθε περίπτωση ο Κρέφελντ είναι γενικά αποδεκτός κι έτσι η σκέψη του επιρεάζει πολλούς. Και μόνο για το λόγο αυτό, το άρθρο είναι ενδιαφέρον και έκανε καλά ο Βελισάριος που έθεσε το θέμα. Μερικές φορές είναι σημαντικό να ξέρουμε τι σκέφτονται οι άλλοι, ακόμη κι αν είναι «αστράτευτοι» ή «καλιτέχνες», εφόσον αυτοί είναι σε θέση να επιρεάσουν πολλούς άλλους.

    Ο Κρέφελντ δεν είναι ο μόνος που μιλάει για τη Δύση που δύει. Αυτά τα σήματα έρχονται από πολλές κατευθύνσεις (χωρίς αυτό να αποκλείει το ενδεχόμενο του να εκπέμπονται από τον ίδιο πομπό, ο οποίος να κατοικεί στην Πλατεία Λιουμπλιάνκα). Παράλληλα υπάρχουν και άλλα φαινόμενα, όπως η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των πολιτών και η δυσπιστία τους προς τους πολιτικούς αλλά και στο Κράτος.

    Το Κράτος υπάρχει μόνο επειδή το αντιλαμβανόμαστε ως δυνατό (που μπορεί να μας προστατεύσει ή μπορεί να μας βάλει φυλακή, ή να βάλει τα ΜΑΤ να μας δείρουν), στρατιωτικά, αστυνομικά και οικονομικά. Όταν Κράτη ΠΤΩΧΕΥΟΥΝ ή δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν Μη Κρατικές Οντότητες, όπως η Χεσμπολά ή η Αλ Κάιντα, υπάρχει πρόβλημα. Διότι αρχίζουν να φαίνονται ανίσχυρα.

    Δεν ξέρουμε τι εξελίξεις μπορεί να επιφέρουν τα φαινόμενα αυτά.

    Θυμηθείτε ότι η αλήθεια και ο κομιστής της περνούν από τρεις δοκιμασίες:

    1. την ειρωνεία (κοροϊδεύουμε ότι μας φαίνεται ξένο μ’ αυτά που ήδη ξέρουμε)
    2. την αντίσταση (όπου προσπαθούμε να απορρίψουμε τη νέα αλήθεια, επιστρατεύοντας τις παλιές και ήδη γνώριμες)
    3. το στάδιο του «προφανούς» (όταν η νέα αλήθεια γίνεται αποδεκτή μας φαίνεται προφανής).

    Ο κομιστής της αλήθειας περνάει δύσκολα. Δέχεται την ειρωνεία, μετά την αντίσταση (πολλοί κομιστές έχουν φάει και μερικές ψιλές) και στο τέλος του λέμε «καλά, αυτό είναι προφανές, μήπως περνιέσαι και για έξυπνος;»

  23. Η ουσία του κειμένου δεν είναι η γεωπολιτική ανάλυση, φαίνεται πάντως πως ως «ήττες της Δύσης» ο συγγραφέας εννοεί παρόμοιες με αυτές που ο Λίντελλ Χάρτ συνόψισε ώς «ασιατική (επιτυχή) επανάσταση εναντίον της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας».

    Αυτό όμως που έχει πραγματική σημασία από την ανάρτηση, είναι η άποψη του συγγραφέα για το επικίνδυνο του ότι στη Δύση «ο υπερβολικός υλικός πλούτος οδηγεί σε λιγότερο αυστηρά ήθη, τόσο υλικά όσο και φυσικά, [..] υπάρχει εντεινόμενη απροθυμία στη στρατιωτική θητεία και με προτίμηση στους μισθοφόρους, αρχικά ομοεθνείς και μετά σε ξένους, … κυβερνήσεις που προσανατολίζονται προς την ασφάλεια, την πολυτέλεια και την άνεση, η μετατόπιση της έμφασης από την «σκληρή» στη «μαλακή» ισχύ..κλπ»

    Στα καθ΄ ημάς, τα σχετικά ερωτήματα είναι πιο συγκεκριμένα: υπάρχει όντως μια αξιοσημείωτη «εκλέπτυνση» των ηθών και αντιλήψεων της κοινωνίας όσον αφορά στον τομέα της Άμυνας; Είναι απλώς σημεία των καιρών ή μειώνουν την συνολική μαχητική ισχύ; Η θητεία για παράδειγμα, θεσμός κομβικής σημασίας για την Ελληνική Άμυνα, υλοποιείται με έμφαση στον σκοπό ύπαρξης της ή με το μυαλό στο να «μην ταλαιπωρηθούν τα παιδιά;» (η ευθύνη εδώ δεν ανήκει βέβαια στους εφέδρους που αποτελούν πρόθυμο αλλά αναξιοποίητο δυναμικό). Και αν η θητεία έχει ξεφτίσει τις τελευταίες δεκαετίες, φταίνε απλώς μερικοί πολιτικοί ή είναι «κοινωνική εξέλιξη»;

    Συγκρίνοντας εφέδρους με τους… πατεράδες τους: Συγκρίνοντας νοερά μια κάποια μονάδα προ 30 ετών στον ΕΣ, με μια σημερινή, η πρώτη ήταν πιο πολυάριθμη και με πολύ περισσότερους «δύσκολους άνδρες» που δεν διοικούνταν εύκολα. Αλλά μια ικανή διοίκηση (από το Κέντρο έως την Μονάδα) μπορούσε να φτιάξει εξαιρετικούς δεκανείς και λοχίες για τα αντίστοιχα καθήκοντα, για την καθοριστική σημασία αυτού του πράγματος δεν νομίζω χρειάζεται να επεκταθώ.
    Τώρα το έφεδρο δυναμικό, αν και πάντα πρόθυμο, είναι πολύ μικρότερο, κουράζεται πολύ ευκολότερα, μόλις που παίρνει μυρωδιά από μαχητική μονάδα και πρακτικά αποκλείεται από την στελέχωση της, μια απαράδεκτη συνέπεια σημερινών αντίληψεων (άλλωστε πρέπει και να τηλεφωνήσουμε στη μαμά του (κυριολεκτώ) να την ενημερώσουμε για το όποιο πρόβλημα του ενήλικα υιού). Για αυτή την «εκλέπτυνση» δεν φταίνε οι έφεδροι ούτε ο … Α/ΓΕΣ, αλλά μια σύγχρονη κοινωνική αντίληψη που π.χ. ξεφτίζει την θητεία για να μην κουράσει την νεολαία. Και αν απαιτηθεί, η πολιτική ηγεσία θα στείλει την ανεκπαίδευτη νεολαία (με τις ταμπλέτες) στο πεδίο με τον ιδρώτα και το αίμα, αλλά την ευθύνη θα την αποδώσει στους στρατηγούς (που η ίδια διόρισε…)

    Εμπειρία πολεμική ως απόδειξη δεν έχουμε. Αλλά ως παράδειγμα στην ειρήνη, οι μονάδες που πήγαν στα νησιά μετά το 1974 έμειναν επί μακρόν στα αντίσκηνα και στη συνέχεια εκτός των πολλών άλλων υποχρεώσεων έφτιαξαν οι ίδιες και τα στρατόπεδα που θα διαβιούσαν μόνιμα και τα έφτιαξαν με ελάχιστα μέσα ακόμα και με τα μέτρα της εποχής. Αυτό λέει πολλά για την ανάληψη ευθυνών, τις αντοχές του προσωπικού και τους δεσμούς στην Μονάδα, όλοι σημαντικοί παράγοντες πολεμικής απόδοσης.
    Άλλο: Η εισαγωγή ελληνίδων σε μαχητικές μονάδες του ΕΣ, έγινε κατόπιν μελετών για την πιθανή απόδοσή τους σε μάχη στα πλαίσια μικτής (άνδρες-γυναίκες) ομάδος ή απλώς με απόφαση δικαστηρίου;

    Συνοψίζω: Ο ανθρώπινος παράγων παραμένει καθοριστικός, ακόμα και αν υποθέσουμε καταχρηστικά ότι ο πόλεμος γίνεται πλέον κυρίως μέσω οπλικών συστημάτων. Το διαθέσιμο ανθρώπινο υλικό που η κοινωνία διαθέτει στον ΕΣ για κτίσει το στράτευμα και οι αντιλήψεις για την αξιοποίηση του είναι προφανώς καίριας σημασίας και δεν είναι επαγγελματικό θέμα του ΕΣ. Είναι πολιτικό ζήτημα ως συνέπεια κυρίαρχων αντιλήψεων της κοινωνίας. Για αυτούς τους λόγους η ανάρτηση, ως προς την ουσία της, είναι σαφώς σημαντική επίκαιρη για σκέψεις.

  24. @ Λαρισαίος

    Κατ’ αρχάς, έχεις απόλυτο δίκιο ότι υπήρξαν δύο Πόλεμοι του Κόλπου, όπως επίσης και ότι στον Α’ Πόλεμοι οι Δυτικοί (δηλαδή οι ΗΠΑ) επικράτησαν συντριπτικά, ενώ στον Β’ Πόλεμο η απόφαση για κατοχή του χώρου τους οδήγησε στην ήττα.

    Στον Α’ Πόλεμο του Κόλπου, μία τριτοκοσμική δύναμη αποφάσισε να αντιπαρατεθεί στις ΗΠΑ (ας πούμε στη Δύση) με τους όρους των τελευταίων. Προφανώς, συνετρίβη πανηγυρικά. Αυτό δείχνει πόσο πιο ισχυρές είναι οι ΗΠΑ στο είδος αυτό του πολέμου. Αλλά αυτό ήταν, σε κάποιον βαθμό, προκλητική εύνοια της (ιστορικής) τύχης. Αν κανείς θυμηθεί πόσο μουδιασμένος ήταν ο αμερικανικός στρατός μπροστά στο ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει έναν πολύ πιο μικρό, ελάχιστα πιο προηγμένο τεχνολογικά, αλλά πιο συγκροτημένο στρατό, αυτόν της Σερβίας, σε λιγότερο ιδανικές συνθήκες, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Πόλεμος του Κόλπου δεν ήταν ολόκληρη η ιστορία.

    Κυρίως όμως, βασικό στοιχείο του πολέμου είναι η ποικιλομορφία του – γνωστό, ήδη από τον Κλαούζεβιτς, και έξοχα ανεπτυγμένο από τον Κονδύλη: όταν ένας αντίπαλος αντιλαμβάνεται την αδυναμία του σε έναν τρόπο πολέμου, αλλάζει γρήγορα τρόπο αντιπαράθεσης (αυτό που οι αμερικανοί, έκπληκτοι (!) διατύπωσαν ως εξής κατά την Κατοχή του Ιράκ: «αντιμετωπίζουμε έναν σκεπτόμενο (!!!) αντίπαλο»). Όταν, λοιπόν, ο αντίπαλος αλλάζει τρόπο δράσης, αυτό που έχει σημασία είναι αφ’ ενός η στρατιωτική αντίληψη της ηγεσίας, αφ’ ετέρου η πολεμική «αρετή» (ας μου συγχωρεθεί η περίεργη διατύπωση, αλλά αυτή είναι η ακριβής) των στρατευμάτων. Στον Β’ Πόλεμο του Κόλπου, οι αμερικανοί δεν ηττήθηκαν απλώς: όπως και στο Βιετνάμ, έχει κλονιστεί το συνολικό στρατιωτικό τους οικοδόμημα. Γιατί κλονίστηκε; Απλώς επειδή ανοήτως ενεπλάκησαν σε ανταρτοπόλεμο; Ασφαλώς αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας. Όμως η «αντοχή» του στρατού τους σε έναν τέτοιο πόλεμο, που απλώς κατέδειξε τα όρια της αντοχής του στρατεύματος, υπήρξε αποθαρρυντική: ο στρατός κάμφθηκε πολύ πιο εύκολα και έντονα (και αντίστοιχα οι επιπτώσεις στο στρατιωτικό οικοδόμημα) απ’ ό,τι ομόλογοι δυτικοί στρατοί στο παρελθόν. Οι παράγοντες ήταν οι προφανείς: η κουλτούρα της θυματοποίησης, η υψηλή συμμετοχή γυναικών (με την ακόμη πιο εύκολη κάμψη καθώς και το αδιανόητα, και μάλλον αναπόφευκτα υψηλό επίπεδο σεξουαλικής βίας που αυτό επέφερε στο εσωτερικό του στρατού) και την αποδοκιμασία στο εσωτερικό της πατρώας κοινωνίας. Κι αυτά, στον (με μεγάλη διαφορά) πιο σκληροτράχηλο στρατό της Δύσης, τον αμερικανικό. Για τους ευρωπαϊκούς στρατούς (με εξαίρεση, ως έναν βαθμό, τον βρετανικό), ας μη γίνει κουβέντα.

    Κι ένα δεύτερο στοιχείο σχετικά με τον ΕΣ, και το εάν «πάντοτε» υπήρχε η εντύπωση ότι «παλιά ήταν καλύτερα». Όπως ανέφερα και σε άλλο σχόλιο, όντως, από τον Όμηρο τουλάχιστον, οι παλιές γενιές ήταν συγκαταβατικές έναντι των νεωτέρων. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποτε δεν είχαν και δίκιο, κι ότι κάποτε δεν υπάρχει, αντικειμενικά, κοινωνική έκπτωση. Οι «Νέοι της Σιδώνος» αυτό δεν περιγράφουν;

    Ναι, πριν τον ελληνο-ϊταλικό και ελληνο-γερμανικό πόλεμο μπορεί να υπήρχαν σχόλια «άμες ποτ’ ήμες άλκιμοι νεανίες». Όμως αυτό ήταν ανάμεσα σε δύο γενιές που παρέμεναν αγροτικές και σκληραγωγημένες, χωρίς ουσιαστική αλλαγή του κοινωνικού πλαισίου στο οποίο είχαν μεγαλώσει. Νομίζω ότι δεν συμβαίνει το ίδιο με την ελληνική κοινωνία ανάμεσα στο 1970 και το 2017. Εξ ου και οι περισσότεροι αξιωματικοί συμφωνούν ότι μέχρι, χοντρικά, και τη δεκαετία του ’80, οι στρατιώτες που αντιμετώπιζαν ήταν άντρες, ενώ από κάποια στιγμή και μετά, και με ραγδαία εντεινόμενο ρυθμό, είναι «παιδάκια». Στην πράξη, το 1941, τα σχόλια για στρατιώτες που πέταγαν τα όπλα τους στη θέμα Γερμανών, προέρχονταν από έναν ηττημένο στρατό, ενώ σήμερα τα απολύτως απαράδεκτα και μαζικά «φαινόμενα» στα φυλάκια λαμβάνουν χώρα εν καιρώ ειρήνης.

  25. ΑΡΤΕΜΙΟΣ says:

    @Βελισαριος

    Ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά ασφαλώς αντιλαμβάνεστε ότι, οι διαπιστώσεις αυτές, δεν μπορούν να αποτελέσουν ελαφρυντικό για τις στρατιωτικές και πολιτικές ηγεσίες ενόψη της επόμενης ήττας της Ελλάδας. Άλλο οι ακαδημαϊκές ή οι φιλικές συζητήσεις και άλλο η ηγεσία. Ο ηγέτης δεν κάνει μελαγχολικές διαπιστώσες προβλημάτων, ο ηγέτης τα λύνει. ΑΝ δεν μπορεί, αφήνει τη θέση του σε κάποιον που μπορεί.

  26. Πάτε καλά; says:

    Ενδιαφέρουσα ανάρτηση, με κάποια θέματα συμφωνώ με κάποια διαφωνώ. Για αρχή, ας παραδεχθούμε όλοι πως η βελτιστοποίηση των «δυτικών» ΕΔ προς ένα είδος πολέμου, δε σημαίνει πως έγιναν μαλθακές. Στη συνέχεια, πρέπει να θυμόμαστε τη λογική της Α.Ρωμαικής Αυτοκρατορίας που πολλές φορές ξεχνάνε οι δυτικοί: τι μας συμφέρει περισσότερο, να κερδίσουμε τις μάχες και να χάσουμε τον πόλεμο ή να το ανάστροφο; Το Βυζάντιο, εκμεταλλευόμενο τους τεράστιους οικονομικούς του πόρους, προσπαθούσε να εξοντώσει τον αντίπαλο οδηγώντας τον σε συνεχιζόμενες μαχητικές διενέξεις των οποίων το αποτέλεσμα ήταν αδιάφορο αλλά εξαντλούσαν όμως τον λιγότερο προετοιμασμένο.Τέλος, έφθανε η πρόταση συνθηκολόγησης (με το αζημίωτο) που οδηγούσε τον επιτιθέμενο να αναγκαστεί να δεχθεί τα φράγκα που παρήγαγαν οι λιγότερο «αρρενωποί» κάτοικοι της Α.Ρωμαικής Αυτοκρατορίας που προτιμούσαν το εμπόριο και τις αγροτικές δουλειές από τον πόλεμο.
    Κάπως έτσι και η αυτοαποκαλούμενη Δύση πλέον: Εφόσον τη συμφέρει οι νέοι της να παράγουν παρά να τους έχει να διεξάγουν πολεμικές επιχειρήσεις. Δεδομένης της χρονικής διάρκειας της Α.Ρωμαικής αυτοκρατορίας, θα έλεγα πως η τακτική είναι αξιόλογη.

    Τώρα, ως προς τις νέες γενιές: Διαφωνώ με το Βελισσάριο και θυμίζω πως κάθε γενιά βλέπει στη νεότερη μια μαλθακότητα: Από τον Ζαλοκώστα και τις περιγραφές του για τους νέους στα «Ρούπελ» και «Πίνδος» μέχρι τους νεώτερους πριν τη γενιά του πελοποννησιακού, για τους οποίους γκρινιάζανε οι παλαιότεροι των περσικών (και αποδείχθηκε μακράν η πιο βια γενιά του αρχαίου Ελλαδικού κόσμου).Αυτό συμβαίνει γιατί όσο περνάει ο καιρός τείνουν να ξεχνούν τα αρνητικά και να θυμούνται τα θετικά οι άνθρωποι, ειδικά όταν συγκρίνουν με το παρόν. Προσωπικά, αδυνατώ να αντιληφθώ πως διάολο οι γενιές της ΠΑΣΟΚΑΡΑΣ του 1980 με τα φράγκα να πέφτουν από τον ουρανό, τους μαζικούς διορισμούς στο δημόσιο κοκ είναι σκληρότεροι (ψυχικά και πνευματικά κυρίαρχα) από τη γεννιά της κρίσης, η οποία δουλεύει 12ωρα για πενταροδεκάρες. Θα έλεγα μάλλον το αντίθετο: Οι νέες γενιές βρίσκονται ήδη σε έναν κόσμο απείρως σκληρότερο από τους γονείς τους και περιμένω ακόμα πιο σκληρές γενιές σε όσους γεννήθηκαν τα χρόνια του…εκσυχρονισμού.

    Αν οι άνθρωποι είναι προιόν των καιρών τους όπως διδάσκουν οι Αγγλοσάξωνες (men of their times), τότε οι νέες γενιές της Β.Μεσογείου θα είναι απείρως πιο σκληραγωγημένες από αυτές των πατεράδων τους

    Συμφωνω παντως με το δημογραφικο-ειναι ενα τεραστιο θεμα.

    ΥΓ. Βελισσάριε μας έλειψες.

  27. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @Λαρισαίος
    «Και στην πραγματικότητα οι Γιωτάδες δε νικάνε τους ΟΥΚάδες, το αντίθετο συμβαίνει.»
    Πού το είδαμε αυτό; Γιωτάδες έχουν πάει σε πόλεμο, στο Κουρδιστάν. Οι ΟΥΚάδες όμως δεν έχουν πάει σε πόλεμο, ούτε καν το ’74. Υιοθετείτε την αντίληψη, που επικράτησε τα χρόνια μετά τον ΑΤΤΙΛΑ, ότι «δεν ηττηθήκαμε, άρα νικήσαμε, επειδή δεν πολεμήσαμε».
    Οι αμερικανοί αντίστοιχοι, από τους οποίους οι ΟΥΚάδες αντέγραψαν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα (και μέχρι τις μελωδίες που αυτό περιείχε), έχουν πάει σε πόλεμο, έχουν ηττηθεί από ξυπόλυτους, ανεκπαίδευτους-αστράτευτους-αυτοδίδακτους (Yakla, Barawa) και έχουν στριμωχθεί άγρια, μέχρι του σημείου του να φωνάζουν «βοήθεια, βοήθεια», από μονάδες δεύτερης κατηγορίας όπως οι Κουβανοί στη Γρενάδα.
    Αφήστε τους λοιπόν να συναντήσουν εχθρό που πυροβολεί και μετά θα δούμε ποιός νικάει.

  28. ChristosX says:

    Αν κάποιος γνωρίζει ας μου εξηγήσει ποια είναι αυτή η «Δύση». Είναι γεωπολιτικός προσδιορισμός ή πολιτισμικός; Με τι άλμα λογικής συνδέει τον ισραηλινό στρατό με τον αμερικανικό, και ποια η σχέση αυτών με την υπόλοιπη «Δύση» και την Ελλάδα;

  29. Λαρισαίος says:

    @Πεζικάριος. Είπα ότι «στην πραγματική ζωή οι Γιωτάδες δε νικάνε τους ΟΥΚάδες». Είναι ένα σχήμα λόγου. Κυριολεκτικά θα έλεγα: «Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τα χαμηλής ποιότητας και εκπαίδευσης στρατεύματα χάνουν απο τις επίλεκτες μονάδες». Αλλά υπέθεσα ότι οι συνομιλητές μου μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ. Το να συμπεραίνετε από αυτό όμως ότι υιοθετώ την αντίληψη ότι στη Κύπρο «δεν ηττηθήκαμε, άρα νικήσαμε, επειδή δεν πολεμήσαμε» είναι λογικό άλμα άνευ προηγουμένου.

    Οι Έλληνες ΟΥΚάδες δεν πήγαν στην Κύπρο γιατί δεν τους έστειλε κανένας. Πήγαν όμως αλεξιπτωτιστές (αυτοί δεν είναι επίλεκτοι;). Και νομίζω ότι ούτε η ΕΛΔΥΚ ήταν γιωτάδες. Το ότι υπάρχουν περιπτώσεις που άντρες επίλεκτων μονάδων έχουν λιποψυχήσει το γνωρίζω. Λογικό είναι, δεν είναι σινεμά αλλά πραγματική ζωή, και η εκπαίδευση, ακόμα και η καλύτερη, μόνο ως ένα βαθμό μπορεί να σε προετοιμάσει για την αληθινή μάχη. Εγώ πάντως αν είχα την επιλογή θα προτιμούσα να πάω στη μάχη έχοντας την εκπαίδευση των ΟΥΚ και όχι των Ι4 του ελληνικού στρατού. Αλήθεια, εσείς απο που γνωρίζετε ότι αυτοί που πολεμάνε στο Κουρδιστάν είναι «γιωτάδες»; Πέρασαν από ιατρική εξέταση;

  30. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @Λαρισαίος

    Νομίζω ότι το συγκεκριμένο blog επιδιώκει κάποιο επίπεδο επαγγελματισμού και όχι ποδοσφαιρικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, που θα μπορούσε να βρει κανείς και στο καφενείο του. Επιπλέον, ο λόγος που επιμένω δεν είναι για να απαντήσω σε σένα, επιμένω γιατί είναι σοβαρό θέμα που οδηγεί πολλούς σε σοβαρή παραξήγηση.

    Αν θέλουμε λοιπόν επαγγελματική απάντηση, την έχει δώσει ο Στρατηγός εα Σταμάτης, στην ημερίδα για τη δράση των Καταδρομέων στην Κύπρο τον περασμένο Νοέμβριο. Οι Ειδικές Δυνάμεις έχουν συγκεκριμένες δυνατότητες και συγκεκριμένους ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ. Αν οι ΟΥΚάδες μπορούν να νικήσουν το μηχανοκίνητο πεζικό σου (που ασφαλώς έχει συγκριτικά πολύ χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης), τότε έχεις πρόβλημα τόσο σοβαρό που να δικαιολογούσε την παράδοση άνευ όρων.

    Αντιθέτως, οι ειδικές δυνάμεις και μάλιστα οι σύγχρονες είναι εξαιρετικά ευάλωτες, σε τέτοιο σημείο που να τους ξυλοφορτώνουν και να τους πετάνε στη θάλασσα κάποιοι.. ακτιβιστές, τύχη την οποία είχαν οι ισραηλινοί «υπερ-επίλεκτοι» στο Μάβι Μαρμαρά. Μόνο κάποιος που έχει υπνωτιστεί από την πλύση εγκεφάλου περί του «επίλεκτου» αδυνατεί να τις αντιμετωπίσει.

    «Κυριολεκτικά θα έλεγα: «Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τα χαμηλής ποιότητας και εκπαίδευσης στρατεύματα χάνουν απο τις επίλεκτες μονάδες»»

    Αυτό το λες χωρίς να έχεις μελετήσει τις επιχειρήσεις των επίλεκτων μονάδων από το Β’ ΠΠ και μετά. Ή από τα Καλάβρυτα και τις Κουρούτες μέχρι αυτές που ανέφερα παραπάνω. Η πρότασή σου έχει περισσότερη σχέση με τον Ιωάννη Ράμπο και το Χόλυγουντ, παρά με την πραγματικότητα των πραγματικών πολεμικών επιχειρήσεων. Επίσης δεν έχεις επεξεργαστεί τα διδάγματα του ΑΤΤΙΛΑ, από όπου φαίνεται πόση μικρή μπορεί να είναι η συνεισφορά «ειδικών δυνάμεων». Διδάγματα που μόνο πρόσφατα φαίνεται να ενσωματώνονται κάπως στον ΕΣ, αφού μόνο πρόσφατα άρχισαν κάποιες προσπάθειες, σε ορισμένες Ανώτατες Διοικήσεις, να βελτιωθεί το πεζικό.

    Τις λεπτομέρειες για τους ήρωες του Κουρδιστάν μπορεί κανείς να τις βρει στα έντυπα του αναρχικού χώρου.

    Τώρα τι σχέση έχουν οι γιωτάδες με την ιατρική εξέταση, δεν ξέρω. Ο δημοσιογράφος Τριανταφυλλόπουλος είναι γιωτάς με Ψ χαρτί, αλλά ταυτόχρονα του έχει χορηγηθεί άδεια οπλοκατοχής και μάλλον και οπλοφορίας, από το ίδιο Κράτος στο οποίο παρέδωσε το Ψ χαρτί. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχει Ψ προβλήματα ο άνθρωπος, ούτε είναι η ύπαρξη προβλήματος προϋπόθεση για το Ι.

    Κατά τα λοιπά, επαναλαμβάνω ότι η αλήθεια προκύπτει μετά την επαφή με εχθρό που πυροβολάει. Τα υπόλοιπα είναι στο χώρο του φανταστικού ή του εικονικού.

  31. Λαρισαίος says:

    @Πεζικάριος. Το επίπεδο του ιστολογίου είναι ζηλευτό, τόσο στα άρθρα του όσο και στα σχόλιά του, ας προσπαθήσουμε να το κρατήσουμε έτσι.
    Επιμένω ότι οι επίλεκτες δυνάμεις έχουν ένα σοβαρό πλεονέκτημα από την εκπαίδευσή τους απέναντι σε απλό πεζικό. Προφανώς και πρέπει να χρησιμοποιούνται εκεί που πρέπει και όχι για να αντιμετωπίσουν τεθωρακισμένα. Προφανώς και το απλό πεζικό υπερτερεί σε συγκεκριμένες αποστολές, για παράδειγμα για να υπερασπιστεί μια ακτή σε περίπτωση απόβασης. Προφανώς και δε μπορείς να ξέρεις τι ψυχή κρύβει μέσα του ο κάθε στρατιώτης, επίλεκτος ή μη, μέχρι να πέσει η πρώτη σφαίρα. Αλλά από εκεί μέχρι να απαξιώνουμε τις Ειδικές Δυνάμεις υπάρχει μεγάλη απόσταση.
    Στο Μαβή Μαρμαρά κάποιοι ακτιβιστές πέταξαν έναν Ισραηλινό στρατιώτη από το δεύτερο στο πρώτο κατάστρωμα. Μετά οι «μαλθακοί» ΟΥΚάδες σκότωσαν 9 και τραυμάτισαν 60. Για το ποιόν των ακτιβιστών δε γνωρίζουμε κάτι, δεν είναι υποχρεωτικό να είναι όλοι άκαπνοι διανοούμενοι που περνάνε τη ζωή τους πίσω από μια οθόνη υπολογιστή. Ένα από τα θυματα, ας πούμε, ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας Ταε-Κβο-Ντο της Τουρκίας…
    «Αυτό το λες χωρίς να έχεις μελετήσει τις επιχειρήσεις των επίλεκτων μονάδων από το Β’ ΠΠ και μετά. Ή από τα Καλάβρυτα και τις Κουρούτες μέχρι αυτές που ανέφερα παραπάνω.»
    Αυτό πως το γνωρίζεις; Πληροφοριακά, κατέχω ακαδημαϊκό τίτλο σε ιστορικό γνωστικό αντικείμενο (Μαgister Artium der Klassischen Archäologie) με δεύτερη κατεύθυνση την Αρχαία Ιστορία. Διάβασα πρώτη φορά την Ιστορία του Β’Παγκοσμίου Πολέμου του Ρεϋμόν Καρτιέ σε ηλικία 14 ετών και έκτοτε δε σταμάτησα να ασχολούμαι με την Ιστορία, πολεμική και μη. Γνωρίζω αρκετά καλά τις επιτυχίες (Eben Emael, Aλεξάνδρεια) και τις αποτυχίες (Κρήτη, Αρνχάιμ) των Ειδικών Δυνάμεων. Ξέρω ότι δεν είναι για πάσα νόσο και πάσα μαλακία όπως νομίζουν κάποιοι φωστήρες, και μέσα στις ένοπλες δυνάμεις.
    Γι ανα βελτιωθεί το Ελληνικό Πεζικό δε χρειάζεται να μάθουμε κάτι καινούριο, αρκεί να θυμηθούμε αυτά που ξεχάσαμε. Κάποτε ο ελληνικός στρατός διέθετε τους καλύτερους πεζικάριους του ΝΑΤΟ, ή έτσι έχω ακούσει. Μετά, κάπου στη δεκαετία του ’70 πέρασε η άποψη ότι αν γίνει πόλεμος με την Τουρκία θα «καθαρίσουν» η ΠΑ και οι καταδρομείς και το πεζικό παραμελήθηκε σε βαθμό εγκληματικό. Σε αυτό φταίνε κατά πολύ μεγάλο ποσοστό κάποια στελέχη του όπλου που απλά βαριούνται να εκπαιδεύσουν τους φαντάρους τους για πόλεμο και προτιμούν να τους λιώνουν στη σκοπιά και το γόπινγκ. Μην κάνεις τον κόπο να με διαψεύσεις, έχω ίδια πείρα ως πεζικάριος ΤΦ.

  32. ΠΕΖΙΚΑΡΙΟΣ says:

    @Λαρισαίος
    Δεν έχω λόγο να διαψεύσω την τελευταία παράγραφο, διότι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα του ΕΣ που κι εγώ ήθελα να επισημάνω, αλλά στερούμαι της ευθύτητάς σου.
    Αφού λοιπόν έχεις μελετήσει τις ειδικές επιχειρήσεις, γνωρίζεις, από την εμπειρία των Βρετανών στα αεροδρόμια της γερμανοκρατούμενης Κρήτης, ότι αρκούσε ένα διπλό συρματόπλεγμα και μια περίπολος με σκύλο για να εξουδετερώσει κάθε προσπάθεια των κομμάντο να μπούν στην περίμετρο. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι οι ειδικές δυνάμεις είναι ευάλωτες και μπορούν να εξουδετερωθούν πλήρως από κάποιον που είναι αποφασισμένος. Σήμερα μπορείς να απογορεύσεις την παραβίαση, όχι απλά της περιμέτρου ενός στρατοπέδου, αλλά της περιμέτρου ενός νησιού, από ειδικές δυνάμεις που επιχειρούν διείσδυση με μικρά σκάφη ή ελικόπτερα. Και αυτό μπορεί να το κάνει άνετα ένα άτομο με κινητικά προβλήματα, αν έχει λάπτοπ και σύνδεση σε ένα κατάλληλο δίκτυο. Επιμένω λοιπόν ότι είναι πάρα πολύ πιθανό, κάποιοι γκατζετάδες-γιωτάδες να ξεβρακώσουν τίποτα βατράχια από τουρκία, αν τους δινόταν η αρμοδιότητα, όπως θεωρώ απίθανο να το πετύχουν αυτό αυτοί που ήδη έχουν την αρμοδιότητα, αλλά ασχολούνται με το πώς ντύνονται, τι μπερέ φοράνε, γιατί έχεις εσύ σχολείο Υ/Κ και δεν έχω κι εγώ, ή με το γόπινγκ, όπως πολύ σωστά έγραψες.
    ΔΕΝ ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΜΕ, ΞΕΦΟΥΣΚΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ.
    Διευκρινίζω για το Μάβι Μάρμαρα ότι δεν πρόκειται για ένα μόνο ισραηλινό κομμάντο που πέταξαν στη θάλασσα, αλλά για περισσότερους, που αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν στο μπαλαούρο, όπου δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη τι τους συνέβει. Εκεί τους βρήκε το δεύτερο κύμα των συναδέλφων τους να κλαίνε.

    Τώρα όταν λες για «ΟΥΚ» που χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα εναντίον αμάχων και αόπλων, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ, αλλά ενισχύεις αυτά που λέω εγώ. Μία κλούβα από άγγλους μπόμπηδες θα μπορούσε να έχει θέσει το πλοίο υπό έλεγχο χωρίς να πέσει τουφεκιά (κι ας ήξεραν τάεκβοντο οι επιβάτες κι ας είχαν λοστούς, πέτρες ή μολότωφ).
    Σέβομαι τους αρχαιολόγους, ιδίως επειδή έχω συνατήσει και μια αρχαιολόγο που ήταν υπεύθυνη των οικονομικών υπηρεσιών ενός μεγάλου υπουργείου. Σίγουρα μαθαίνετε πολλά πράγματα στις σπουδές σας. Εγώ είμαι απλός απόφοιτος στρατιωτικής σχολής, χωρίς μεταπτυχιακούς τίτλους, αλλά με θητεία και σε ειδικές δυνάμεις. Τις οποίες κάποιοι τις χρησιμοποιούν σαν πεζικό. Αφού υποβάθμισαν το πεζικό τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s