ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (IIIα) *

Ναυτικό Ισοζύγιο (A)

Navy_Seals

*  Για τη σύνταξη του άρθρου χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από πολλές πηγές. Οι κυριότερες και πολυτιμότερες, όμως, υπήρξαν το ιστολόγιο e-Amyna και το ιστολόγιο Naval Analyses, και τα δύο εγνωσμένης αξιοπιστίας.

Θέλω να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στον κ. Γ.Σ. για τις πολύτιμες παρατηρήσεις του.

Λόγω της μεγάλης έκτασής του, το άρθρο για Ναυτικό Ισοζύγιο θα δημοσιευθεί σε δύο συνέχειες. Το παρόν Α΄Μέρος περιέχει την επισκόπηση των βασικών μέσων των δύο πλευρών όπως αυτά έχουν σήμερα, ενώ το Β’ Μέρος περιλαμβάνει την αποτίμηση της κατάστασης αυτής, την επισκόπηση των ανεμενόμενων μελλοντικών εξελίξεων στα βασικά μέσα των δύο πλευρών και μία αποτίμηση της κατάστασης που αναμένεται να διαμορφωθεί.

Η σύγκριση των στρατιωτικών δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που ξεκίνησε με το προηγούμενο άρθρο, θα συνεχιστεί εδώ με τη σύγκριση της ναυτικής ισχύος των δύο χωρών.

Στο πλαίσιο της σύγκρισης, θα παρατεθούν συγκριτικά οι βασικότερες κατηγορίες συστημάτων ναυτικής ισχύος των δύο μερών, θα γίνει μία εκτίμηση της υφιστάμενης κατάσταση, καθώς και μία αδρή αναφορά στις αναμενόμενες μελλοντικές εξελίξεις.

Κύριες Μονάδες Επιφανείας

Ο κορμός κάθε ναυτικής δύναμης είναι οι κύριες μονάδες επιφανείας, με τις οποίες, κατ’ εξοχήν, διεκδικείται ο θαλάσσιος έλεγχος. Στην περίπτωση της Ελλάδας και της Τουρκίας, οι κύριες ναυτικές μονάδες που τα δυο ναυτικά διαθέτουν για τον ρόλο αυτόν είναι οι φρεγάτες και, στην περίπτωση της Τουρκίας, και κορβέτες.

Το Τουρκικό Ναυτικό (ΤΝ), διαθέτει δεκαέξι (16) φρεγάτες και έναν αριθμό από κορβέτες, στην πράξη όμως μόνον οι δεκαέξι (16) φρεγάτες αποτελούν κύριες μονάδες επιφανείας.

Από τις φρεγάτες, οι οκτώ (8) είναι παλιές φρεγάτες κλάσης O.H. Perry, ριζικά ανακαινισμένες ως προς τα συστήματα μάχης, και υπόλοιπες οκτώ (8) είναι νεώτερες Meko 200TN, μοιρασμένες σε δύο διαδοχικές παραλλαγές (Track Ι και Track II).

Οι εκσυγχρονισμένες φρεγάτες O.H. Perry (κλάση «Gabya») είναι προσανατολισμένες κυρίως στον Α/Α πόλεμο, καθώς οι τέσσερεις εξ αυτών (TCG Giresun, TCG Göksu, TCG Gediz και TCG Gökova) φέρουν το ικανότατο τρισδιάστατο, μέσης ακτίνας ραντάρ αεροπορικής επιτήρησης SMART-S MK2 (3D), τύπου PESA, και εκτοξευτήρα Α/Α τύπου Mk41 Mod 2, μαζικής κατακόρυφης εκτόξευσης βλημάτων RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile) ενώ οι άλλες τέσσερεις φέρουν το παλαιότερο δισδιάστατο, μεγάλης ακτίνας ραντάρ αεροπορικής επιτήρησης SPS-49(V)4, και εκτοξευτήρα Mk 13 Mod 4 που βάλει πυραύλους Standard SM-1MR, μέσου βεληνεκούς. Για τα ανθυποβρυχιακά τους καθήκοντα είναι εξοπλισμένες με το παλαιό, πλέον, σόναρ SQS-53B αλλά υποστηρίζουν και ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο SH-60B. Η αντιπυραυλική προστασία των σκαφών είναι σχετικά ασθενής, αποτελούμενη από ένα μοναδικό σύστημα Phalanx.

 Οι οκτώ (8) φρεγάτες κλάσης Meko 200 (Track I και II) είναι σαφώς νεώτερες φρεγάτες γενικής χρήσης, με νεώτερο (αν και όχι τεχνολογίας αιχμής) σόναρ SQS-56/DE 1160, και δυνατότητα μεταφοράς ανθυποβρυχιακού ελικοπτέρου. Εξ αυτών, οι τέσσερεις έχουν σαφώς ενισχυμένη αντιαεροπορική ικανότητα, καθώς φέρουν το προαναφερθέν ραντάρ αεροπορικής επιτήρησης SMART-S MK2 (3D) και εκτοξευτήρα Α/Α τύπου Mk41 (Mod 2 και Mod26), μαζικής κατακόρυφης εκτόξευσης πυραύλων. Οι τέσσερεις πρώτες φρεγάτες (Track I) έχουν πρόσφατα εκσυγχρονισμένο συγκρότημα συσκευών Ηλεκτρονικού Πολέμου, εγχωρίως κατασκευασμένο από την Aselsan. Πέραν της ενισχυμένης δυνατότητας Ηλεκτρονικής Άμυνας και Ηλεκτρονικής Επίθεσης, το νέο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης που έχει εγκατεστημένο παρέχει σαφώς ενισχυμένη επίγνωση τακτικής καταστάσεως. Και οι οκτώ φρεγάτες φέρουν ισχυρότατη αντιπυραυλική προστασία από μια τριάδα από Sea Zenith.

Οι φρεγάτες αυτές συμπληρώνονται από δύο (2) -και στο άμεσο μέλλον τρεις (3)- κορβέτες κλάσης Milgem, ανθυποβρυχιακού, κυρίως, ρόλου. Τα σκάφη σχεδιάστηκαν με το εκτόπισμα 2.300 τόνους, και χαρακτηρίζονται «κορβέτες», χαρακτηρισμός κάπως υπερβολικός για αυτό το εκτόπισμα αλλά σε συμφωνία με τη μαχητική ισχύ του πλοίου. Το πλοίο είναι εξοπλισμένο με σύγχρονο ραντάρ έρευνας SMART-S MK2 (3D), όμως παραδόξως δεν έχει κανένα αντιαεροπορικό όπλο -πλην του πυροβόλου Super Rapido. Το σκάφος φέρει σόναρ TBT-01 Yakamoz, ανεπτυγμένο από την TUBITAK, αποτελεσματικότητας που εκτιμάται ότι απέχει από το να είναι «αιχμής», ενώ διαθέτει και υπόστεγο για την υποστήριξη ελικοπτέρου SH-60B. Το σκάφος διαθέτει ισχυρή αντιπυραυλική αυτοπροστασία, καθώς διαθέτει εγκατεστημένο σύστημα RAM. Επιπλέον, το σκάφος είναι εξοπλισμένο με πυραύλους Harpoon. Βασικό πρόβλημα του σκάφους είναι πολύ κακή συμπεριφορά του στον καιρό, πράγμα που μειώνει δραματικά την όποια μαχητική του ισχύ υπό καιρικές συνθήκες έστω και ελαφρώς αντίξοες. Κατά τον σχεδιασμό του σκάφους ελήφθησαν εμφανή μέτρα για τη μείωση της ραδιοδιατομής, εξαιρετικά περιορισμένης αποτελεσματικότητας στην πράξη.

Τα σκάφη αυτά αποτελούν την πρώτη απόπειρα των Τούρκων να σχεδιάσουν ένα κύριο πολεμικό σκάφος και αποτέλεσαν προφανώς έναν «πιλότο» για τη ναυπηγική τεχνολογία της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον συζητήσιμο και τα σκάφη έχουν αποδειχτεί προβληματικά, καθώς η ναυπηγική σχεδίαση θεωρείται στην πράξη αποτυχημένη. Το σκάφος εξυπηρετεί έναν μάλλον ανορθόδοξο ρόλο στο πλαίσιο του τουρκικό στόλου: η έλλειψη ΑΑ συστήματος σημαίνει ότι το σκάφος δεν έχει δυνατότητα αυτοάμυνας πέραν αυτής που του δίνει το RAM. Η ανθυποβρυχιακή του ικανότητα είναι -κατ’ αρχήν- ανάλογη των δυνατοτήτων του Yakamoz, που είναι απίθανο να έχει εξαιρετικές επιδόσεις, αλλά σε κάθε περίπτωση η συμπεριφορά του σκάφους στον καιρό σημαίνει ραγδαία υποβάθμιση των επιδόσεων σε καιρό έστω και ελαφρώς αντίξοο. Το σκάφος έχει δυνατότητα πολέμου επιφανείας, αφού φέρει Harpoon, όμως αυτή φαίνεται να είναι και η μόνη ουσιώδης ικανότητα της κλάσης. Σκοπός της ναυπήγησης της κλάσης είναι, δεδηλωμένα, η αντικατάσταση των σκαφών Burak (βλ. παρακάτω). Η αξία του σκάφους φαίνεται να έγκειται περισσότερο στη σχεδιαστική εμπειρία που προσέδωσε στο Τουρκικό Ναυτικό, παρά στην πολεμική του ισχύ.

Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία έξι (6) σκαφών κλάσεως Burak (γαλλικής προελεύσεως κλάση «D’Estienne d’Orves» ή τύπου Α-69) στο Τουρκικό Ναυτικό. Τα σκάφη αυτά δεν είναι ακριβώς κύριες μονάδες στόλου, αλλά δεν ανήκουν και στην κατηγορία των κανονιοφόρων. Προορίζονται για παράκτιες ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις, έχοντας το -παρωχημένο, πλέον- σόναρ DUBA-25, αλλά είναι εξοπλισμένες και με πυραύλους Exocet ΜΜ-38. Ασφαλώς δεν πρόκειται για ιδιαίτερα αξιόμαχα και σύγχρονα σκάφη, όμως σε συγκεκριμένες τακτικές καταστάσεις μπορούν να βοηθήσουν στη δημιουργία κορεσμού ανθυποβρυχιακών μέσων, ιδιαίτερα επικίνδυνη κατάσταση όσο τα ελληνικά υποβρύχια δεν φέρουν τορπίλες βαρέως τύπου.

Το σύνολο αυτό των κυρίων μονάδων επιφανείας έχει ιδιαίτερα μεγάλες δυνατότητες αντιαεροπορικού πολέμου εξ αιτίας της χρήσης του ραντάρ SMART-S MK2 3D και του κατακόρυφου εκτοξευτήρα πυραύλων Mk41 στη μισή δύναμη, καθώς και την ύπαρξη μέσου βεληνεκούς πυραύλων SM-1MR, επίσης στη μισή δύναμη των κυρίων μονάδων. Η αντιαεροπορική ικανότητα περιοχής (όχι ικανότητα τεχνολογικής αιχμής, αλλά ούτε παρωχημένη, και πάντως τέτοια που απαιτεί από τον αντίπαλο προσεκτικό επιχειρησιακό σχεδιασμό για την αντιμετώπισή της, και του θέτει προσκόμματα στις επιχειρήσεις), μαζί με την εξαιρετική σημειακή αντιαεροπορική ικανότητα του στόλου, του παρέχουν τη δυνατότητα να επιχειρεί χωρίς να στηρίζεται στην επίτευξη αεροπορικής κυριαρχίας από τη φίλια αεροπορία. Ειδικά στην περίπτωση που επιλέξει να ενεργήσει συγκεντρωτικά, η πυκνότητα του πλέγματος αντιαεροπορικής προστασίας που διαθέτει είναι τέτοια που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη τη διεξαγωγή επιχειρήσεων ΤΑΥΝΕ από τον αντίπαλο. Πέραν, δε, της δυνατότητας αυτοάμυνας που εξασφαλίζει αυτός ο συνδυασμός όπλων και αισθητήρων, καθώς εντάσσεται στο ενοποιημένο σύστημα αεράμυνας της Τουρκίας, δυσκολεύει κατά τρόπο υπολογίσιμο και επιθετικές συνδυασμένες αεροπορικές επιχειρήσεις της ΠΑ που θα επιδιώξουν να πλήξουν στόχους στο εσωτερικό της Τουρκίας, ενισχύει δηλαδή ουσιωδώς την αντιαεροπορική ικανότητα της Τουρκικής Αεροπορίας. Αξιοσημείωτη είναι η ισχυρή αντιπυραυλική προστασία που έχει το μεγαλύτερο μέρος των κυρίων μονάδων του στόλου: οι οκτώ Meko 200 διαθέτουν τρία (3) αντιπυραυλικά συστήματα Sea Zenith, ενώ οι κορβέτες Milgem διαθέτουν εκτοξευτήρα RAM. Αντίθετα, οι οκτώ φρεγάτες Gabya έχουν ασθενή αντιπυραυλική προστασία, αποτελούμενη από ένα (1) σύστημα Phalanx ανά σκάφος.

Από το σύνολο των σκαφών αυτών, οι οκτώ (8) O.H. Perry είναι πολύ μεγάλης ηλικίας, με σημαντικά προβλήματα στον μηχανολογικό και ηλεκτρομηχανολογικό τους εξοπλισμό και σημαντικότατα προβλήματα διαθεσιμότητας λόγω των μακρών ακινησιών. Μικρότερα, αν και σημαντικά, αντίστοιχα προβλήματα παρουσιάζουν οι Meko 200TN.

Στον αντίποδα, η ελληνική πλευρά διαθέτει ένα σύνολο από δέκα τρείς (13) κύριες μονάδες στόλου: τέσσερεις (4) κλάσης «Ύδρα» (Meko-200ΗΝ), έξι (6) «εκσυγχρονισμένες» κλάσης «Έλλη» και τρεις (3) μη εκσυγχρονισμένες κλάσης «Έλλη».

Οι τέσσερεις πιο αξιόμαχες μονάδες του στόλου είναι οι «μεσήλικες» κλάσης «Ύδρα». Στον αντιαεροπορικό ρόλο ο βασικός αισθητήρας του σκάφους είναι το –όχι ιδιαίτερα σύγχρονο, πλέον– τρισδιάστατο ραντάρ αεροπορικής και ναυτικής επιτήρησης μικρής ακτίνας MW-08, τύπου PESA, προηγούμενης γενιάς σε σχέση με το SMART-S MK2, το οποίο αποτελεί τον διάδοχό του στα προϊόντα της κατασκευάστριας Thales. Βασικό αντιαεροπορικό όπλο του σκάφους είναι ο εκτοξευτήρας Mk 48 Mod 2, μαζικής κατακόρυφης εκτόξευσης πυραύλων RIM-162 ESSM. Για τον ανθυποβρυχιακό ρόλο, ο βασικός αισθητήρας του σκάφους είναι το σόναρ SQS-56/DE1160, που είναι σχετικά σύγχρονος αισθητήρας. Η αντιπυραυλική προστασία της κλάσης βασίζεται σε δύο (2) συστήματα Phalanx, καθώς και στην αντιπυραυλική λειτουργία των RIM-162.

Ο κορμός του Ελληνικού Στόλου αποτελείται από τις εννέα πεπαλαιωμένες και επιχειρησιακά πλέον ξεπερασμένες φρεγάτες κλάσης «Έλλη». Ο βασικός αντιαεροπορικός αισθητήρας του πλοίου είναι το –όχι ιδιαίτερα σύγχρονο, πλέον– δισδιάστατο ραντάρ επιτήρησης «μεγάλης ακτίνας» ραντάρ LW-08, με παραβολική κεραία, τεχνολογίας της δεκαετίας του ’70, κατά πολύ υποδεέστερο του τρισδιάστατου SMART-S MK2. Το βασικό αντιαεροπορικό όπλο της κλάσης είναι ο -εξαιρετικά περιορισμένων δυνατοτήτων έναντι επιθέσεων κορεσμού- κλασικός οκταπλός εκτοξευτήρας των RIM-7M. Ο βασικός ανθυποβρυχιακός αισθητήρας της κλάσης είναι το παρωχημένο σόναρ SQS-505 ή, σε κάποια σκάφη, το επίσης παρωχημένο SQS-509. Τα πλοία διαθέτουν ασθενή αντιπυραυλική προστασία, παρεχόμενη από δύο ή ένα αντιπυραυλικά συστήματα Phalanx. Από το σύνολο των εννέα φρεγατών, οι έξι (6) εξ αυτών έχουν υποστεί μικρής έκτασης εκσυγχρονισμό, που αφορά όμως ελάχιστα σε αισθητήρες και όπλα -όπως πχ την προσθήκη ηλεκτροοπτικού MIRADOR. Ο εκσυγχρονισμός αφορούσε κυρίως στα ηλεκτρομηχανολογικά στοιχεία του σκάφους και στο σύστημα πληροφοριών μάχης (TACTICOS).

Όπως είναι προφανές από την ηλικία και την εντατική χρήση των σκαφών, τα ηλεκτρομηχανολογικά και μηχανολογικά τους συστήματα έχουν υποστεί εξαιρετικά μεγάλη κόπωση, με αποτέλεσμα μακρές ακινησίες και περιόδους μη διαθεσιμότητας, φαινόμενο ιδιαίτερα έντονο για τις μη εκσυγχρονισμένες.

Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, η συνολική κατάσταση σε ότι αφορά τις μονάδες επιφανείας διαμορφώνεται σήμερα ως εξής:

Η τουρκική πλευρά έχει ένα ουσιώδες αριθμητικό πλεονέκτημα (είκοσι μονάδες έναντι δεκατριών). Οι μονάδες της τουρκικής πλευράς είναι, συνολικά νεώτερες από τις ελληνικές, οι οποίες έχουν οξύτατο πρόβλημα παλαιότητας (το 70% των μονάδων είναι στο όριο απόσυρσης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το Τ.Ν. είναι 40%). Οι τουρκικές μονάδες έχουν σαφή προσανατολισμό στον αντιαεροπορικό ρόλο, με μεγάλο αριθμό από σύγχρονα ραντάρ επιτήρησης τριών διαστάσεων και γενικευμένη χρήση εκτοξευτήρων κατακόρυφης μαζικής εξαπόλυσης σύγχρονων βλημάτων μικρού βεληνεκούς (Evolved Sea Sparrow), ή παλαιότερων ραντάρ πολύ μεγάλου βεληνεκούς και πυραύλων μέσου βεληνεκούς (SM-1). Επιπλέον, το σύνολο των μονάδων διαθέτει ισχυρή αντιπυραυλική προστασία. Το σύνολο αντιαεροπορικών αισθητήρων και όπλων, μαζί με την ισχυρή αντιπυραυλική προστασία, σε συνδυασμό μάλιστα με το πλήθος των κυρίων μονάδων, προσδίδουν στον τουρκικό στόλο μια ιδιαίτερα ισχυρή αντιαεροπορική ικανότητα.  Επιχειρήσεις τακτικής αεροπορικής υποστήριξης των ναυτικών επιχειρήσεων εκ μέρους της ΠΑ θα είναι εξαιρετικά δύσκολες, ενώ σε περίπτωση επιχειρήσεως αποκλεισμού νήσου ή μικρονήσου εκ μέρους του ΤΝ, οι κύριες μονάδες του στόλου θα συνεισφέρουν ουσιωδώς στην προσπάθεια αποκατάστασης αεροπορικής κυριαρχίας, καθιστώντας την περιοχή εξαιρετικά επικίνδυνη για τα μαχητικά της ΠΑ.  Αντιστρόφως, η αντιαεροπορική ικανότητα των ελληνικών κυρίων μονάδων είναι εξαιρετικά περιορισμένη, αφού αυτά δεν διαθέτουν σύγχρονους αισθητήρες για τον ρόλο αυτόν, ενώ τα μόνα αξιοσημείωτα όπλα είναι οι Evolved Sparrow των τεσσάρων Meko 200 ΗΝ.

Από ανθυποβρυχιακής πλευράς, τα σκάφη και των δύο πλευρών είναι εξοπλισμένα με σχετικά παρωχημένης τεχνολογίας και περιορισμένων δυνατοτήτων μέσα. Τα χρησιμοποιούμενα σόναρ είναι τεχνολογίας της δεκαετίας του ’70-’80, κι αυτό ενώ η εκατέρωθεν υποβρυχιακή απειλή είναι ιδιαίτερα οξεία και κρίσιμης επιχειρησιακής σημασίας.

Υποβρύχια

Ο τομέας των υποβρυχίων παραμένει ο μοναδικός στον οποίον το Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει ένα σαφές ποιοτικό πλεονέκτημα καθώς και σημαντικό αριθμό σκαφών, που υπολείπεται οριακά μόνον του αντιστοίχου αριθμού του Τουρκικού Ναυτικού. Φυσικά, καθώς οι δύο κατηγορίες σκαφών συνήθως δεν βρίσκονται σε άμεση αντιπαράθεση μεταξύ τους, το αριθμητικό ισοζύγιο δεν έχει καθ’ εαυτό κρίσιμη σημασία· η ουσία, όμως, είναι πάντως ότι στον υποβρυχιακό τομέα το Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει μία ισχυρή και σύγχρονη παρουσία.

Ειδικότερα, το ΠΝ διαθέτει τέσσερα (4) κορυφαία συμβατικά υποβρύχια 214ΗΝ, ένα (1) εκσυγχρονισμένο (με το πρόγραμμα NEPTUNE II) 209/1200, τρία (3) απλά 209/1200 καθώς και τρία (3) απλά, παλαιότερα 209/1100, συνολικά δηλαδή ένδεκα (11) σκάφη. Την ίδια στιγμή, το Τουρκικό Ναυτικό διαθέτει τέσσερα (4) εκσυγχρονισμένα υποβρύχια 209/1400, τέσσερα (4) απλά 209/1400 καθώς και τέσσερα (4) υποβρύχια 209/1200, δηλαδή ένα σύνολο από δώδεκα (12) σκάφη.

Τα υποβρύχια 214HN είναι τα κορυφαία υποβρύχια της Ανατολικής Μεσογείου, κι ενδεχομένως τα κορυφαία παγκοσμίως συμβατικά υποβρύχια, με εξαίρεση τις νεώτερες παραλλαγές της ίδιας κλάσης, που φυσιολογικά ενσωματώνουν οριακές βελτιώσεις. Η υπεροχή τους έγκειται σε δύο βασικά στοιχεία –χωρίς να εξαντλείται σε αυτά: το πρώτο είναι το σύστημα αναερόβιας πρόωσης (AIP), που τους παρέχει τη δυνατότητα αθόρυβης πλεύσης (με τα ηλεκτρικά στοιχεία και χωρίς τη χρήση θορυβωδών ντιζελοκινητήρων) για πολλές ημέρες. Το δεύτερο είναι το -έτι περαιτέρω- μειωμένο ακουστικό ίχνος του συνολικού συστήματος, που εκτιμάται ότι είναι κατά μία τάξη μεγέθους μικρότερο έναντι της προηγούμενης κλάσης (209). Τα δύο αυτά στοιχεία παρέχουν σημαντικά αυξημένη δυνατότητα επιθετικής δράσης και ασφαλούς διαφυγής στο περιβάλλον του Αιγαίου, όπου η υδρογραφική του φύση ευνοεί, ούτως ή άλλως, την υποβρυχιακή δράση. Αυτό δεν ισχύει εξ ίσου για το περιβάλλον της Αν. Μεσογείου, όπου τα υποβρύχια είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένα στις ανθυποβρυχιακές αεροναυτικές μονάδες. Επιπλέον αυτών, το υποβρύχιο διαθέτει σύστημα αισθητήρων σόναρ τελευταίας γενιάς (SCU90). Το εκσυγχρονισμένο σκάφος 209/1200 (υποβρύχιο S-118 ΩΚΕΑΝΟΣ), που έχει επίσης αποκτήσει αναερόβια πρόωση, έχει προφανώς το ένα από τα δύο πλεονεκτήματα, διατηρώντας το, ούτως ή άλλως σχετικά περιορισμένο- ακουστικό ίχνος της έκδοσής του, ιδιαίτερα βελτιωμένο – με διάφορα μέτρα – έναντι των απλών σκαφών της κλάσης του. Τα μη εκσυγχρονισμένα 209/1200 και τα σαρανταπεντάχρονα, πλέον, 209/1100 προφανώς δεν διαθέτουν κανένα από τα πλεονεκτήματα αυτά. Επιπλέον, η ηλικία επιδρά τόσο στη διαθεσιμότητα των υποβρυχίων όσο και στο ακουστικό ίχνος τους, το οποίο με την πάροδο του χρόνου αυξάνεται. Βασικό πρόβλημα των ελληνικών υποβρυχίων, ακόμη και των πιο σύγχρονων, αποτελεί η χρήση τορπιλών SUT και SST-4, τεχνολογίας δεκαετίας ‘70, που περιορίζει σημαντικά τις επιθετικές τους δυνατότητες.

Τα τουρκικά υποβρύχια 209/1400 είναι η απώτατη εξέλιξη της κλάσης 209, με το χαμηλότερο ακουστικό ίχνος της κλάσης (με την εξαίρεση του S-118 ΩΚΕΑΝΟΣ), εξαιρετικά σύγχρονο σύστημα ακουστικών αισθητήρων SCU90 (ίδιο με αυτό των ελληνικών 214HN) και με δεδομένη τη μικρή τους -σχετικά- ηλικία, δεν έχουν ιδιαίτερα προβλήματα διαθεσιμότητας ή αύξησης του ακουστικού τους ίχνους λόγω φθοράς. Από τα 209/1400, τα τέσσερα (4) έχουν εκσυγχρονιστεί, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα (4)  παραμένουν στην αρχική μορφή

Σε κάθε περίπτωση όμως, παραμένουν προηγούμενης γενιάς υποβρύχια, και το ίδιο ισχύει τόσο για τα εκσυγχρονισμένα όσο και για τα μη εκσυγχρονισμένα σκάφη της κλάσης. Τα τέσσερα 209/1200 παραμένουν αξιόμαχα, με την ηλικία όμως να έχει την επιρροή της στη διαθεσιμότητα και το ακουστικό ίχνος. Στα εκσυγχρονισμένα υποβρύχια προστίθενται τα μεγάλης ηλικίας έξι μη εκσυγχρονισμένα 209. Τα υποβρύχια αυτά επανδρώνονται από πληρώματα που θεωρούνται επίλεκτα εντός των κόλπων του ΠΝ και κορυφαία στο είδος τους στο NATO, όπως βεβαιώνεται αξιόπιστα από τις επιδόσεις τους σε πολύπλοκες και ρεαλιστικές συμμαχικές ασκήσεις.

Όπως αναφέρθηκε, στον τομέα των υποβρυχίων το αριθμητικό ισοζύγιο καθ’ εαυτό δεν έχει κεντρική σημασία, γιατί τα υποβρύχια συνήθως δεν αντιπαρατίθενται μεταξύ τους και μάλιστα συγκεντρωτικά. Αυτό που έχει σημασία στον τομέα των υποβρυχίων είναι η ποσοτική επάρκεια για τις αποστολές τους καθώς και η ποιοτική τους επάρκεια έναντι των ανθυποβρυχιακών απειλών. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να τονιστεί ότι το 55% της δύναμης των ελληνικών υποβρυχίων είναι στο όριο της απόσυρσης, σε αντίθεση με το 29% της αντίστοιχης τουρκικής δύναμης, ενώ και μεταξύ των υποβρυχίων των δύο πλευρών που είναι στο όριο της απόσυρσης, τα ελληνικά είναι κατά μία δεκαετία γηραιότερα έναντι των αντιστοίχων τουρκικών.

Επισημαίνεται ότι το Αιγαίο αποτελεί ιδανικό χώρο δράσης υποβρυχίων και οι ακτίνες εντοπισμού ιδιαίτερα μικρές σε σχέση με άλλα περιβάλλοντα, ο δε υποβρυχιακός αγώνας είναι κατ’ εξοχήν αγώνας τακτικής δεξιότητας. Αυτό σημαίνει ότι αφ’ ενός τα σύγχρονα υποβρύχια είναι εξαιρετικά επικίνδυνα στο περιβάλλον αυτό, αφ’ ετέρου και ότι και τα σχετικά παλαιά υποβρύχια παραμένουν -σε κάποιον βαθμό- αξιόμαχα· αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που το ΠΝ διατηρεί εν ενεργεία τρία υποβρύχια περίπου σαράντα πέντε – πενήντα ετών.

Το ΠΝ έχει, θεωρητικά, επαρκή υποβρύχια για να καλύψει τους τομείς περιπολιών του και να συγκεντρώσει επαρκή ισχύ όπου καταστεί αντιληπτή τουρκική ναυτική συγκέντρωση -αν και με σοβαρά ερωτηματικά για το αξιόμαχο των έξι παλαιότερων, ηλικίας 40-46 ετών. Ο υποβρυχιακός αγώνας είναι κατ’ εξοχήν αγώνας τακτικής, και κανένα τεχνικό χαρακτηριστικό δεν εξασφαλίζει από μόνο του την επικράτηση· το πολύ χαμηλό ακουστικό ίχνος των 214 μαζί με την ικανότητά τους να κινούνται επί μακρόν με τα ηλεκτρικά τους στοιχεία –άρα να προσεγγίσουν με άνεση στην περιοχή του στόχου τους, να παραμείνουν σε αυτήν αθόρυβα εν αναμονή της ευκαιρίας επιθέσεως και να διαφύγουν χωρίς πίεση χρόνου για ανάδυση– τους δίνει ένα πολύ σημαντικό τακτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα προηγούμενης γενιάς υποβρύχια. Αυτό ισχύει εν μέρει για το εκσυγχρονισμένο ελληνικό υποβρύχιο ΩΚΕΑΝΟΣ (σε ότι αφορά τον χρόνο καταδύσεως και εν μέρει το ακουστικό ίχνος).

Από την άλλη πλευρά, η τουρκική απειλή είναι επίσης μεγάλη σε έκταση και ιδιαίτερα σημαντική σε ποιότητα. Οφείλει να τονιστεί ότι, όπως και τα ελληνικά, και τα τουρκικά πληρώματα υποβρυχίων θεωρούνται επίλεκτα στους κόλπους του ΤΝ, και οι επιδόσεις τους δεν είναι ευκαταφρόνητες. Τα υποβρύχια είναι της κλάσης 209 (με την πλειοψηφία τους -τα οκτώ /1400- να είναι η κορύφωση των δυνατοτήτων της κλάσης και εξοπλισμένα με το κορυφαίο σύστημα σόναρ CSU90, ίδιο με αυτό των ελληνικών 214HN) και πολύ νεώτερα από τα ελληνικά αντίστοιχα ενώ χρησιμοποιούν γερμανικές τορπίλες τελευταίας τεχνολογίας DM2A4, τις οποίες στερούνται τα αντίστοιχα ελληνικά. Επιπλέον πρόκειται να δράσουν σε περιβάλλον που ευνοεί ιδιαιτέρως τις υποβρυχιακές επιχειρήσεις, τουλάχιστον σε ότι αφορά το Αιγαίο, και έναντι αντιπάλου (ελληνικών μονάδων επιφανείας) που δεν έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ανθυποβρυχιακή ικανότητα.

Πυραυλάκατοι

H επόμενη κατηγορία σκαφών που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνομένων Βλημάτων. Το Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει ένα σύνολο από δέκα επτά (17) σκάφη, που ανήκουν σε τέσσερεις κλάσεις: Πέντε (5) σκάφη τύπου Super Vita, πέντε (5) σκάφη τύπου Combattante IIIB, τέσσερα (4) σκάφη Combattante IIIA και τρία (3) σκάφη τύπου S-148. Στον αντίποδα, το Τουρκικό Ναυτικό διαθέτει δέκα εννέα (19) σκάφη που κατανέμονται σε τέσσερεις κλάσεις: εννέα (9) σκάφη κλάσεως Kiliç, δύο (2) σκάφη κλάσεως Yildiz, τέσσερα (4) σκάφη κλάσεως Rüzgar και τέσσερα (4) σκάφη κλάσεως Doğan.

Σε γενικές γραμμές, λόγω της φύσης τους, τα σκάφη αυτά επιδιώκουν να εμπλακούν «αφανώς», δηλαδή με ελάχιστες ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές και σε απόκρυψη, «αγκιστρωμένα» σε σημεία που αποτρέπουν τον εντοπισμό τους. Συνεπώς, κρίσιμης σημασίας για την επίδοσή τους είναι οι δυνατότητές τους να σχηματίσουν τακτική εικόνα με τις ελάχιστες δυνατές εκπομπές και, κυρίως, με παθητικά μέσα (μέσα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης και ηλεκτροοπτικά μέσα) και με δικτυακή ανταλλαγή τακτικών πληροφορικών.

Στην κατηγορία αυτή, τα πλέον σύγχρονα σκάφη του ΠΝ είναι οι πέντε (5) ΤΣΚΒ κλάσεως Ρουσέν («τύπου Super Vita»). Τα σκάφη είναι εξοπλισμένα με βασικό επιθετικό όπλο τους πυραύλους Exocet MM-40 BlII και BlIII. Τα σκάφη διαθέτουν σύγχρονο και ικανό ηλεκτροοπτικό συγκρότημα Mirador, το σχετικά παρωχημένο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης DR300SLW καθώς και Link-11. Τα σκάφη διαθέτουν, πέραν των συνήθων όπλων αυτοάμυνας, και το αντιπυραυλικό σύστημα RAM Mk31, που αυξάνει κατακόρυφα τις δυνατότητες επιβίωσής τους. Τα σκάφη έχουν σχετικά μεγάλο για την κατηγορία τους μέγεθος, που καθιστά την αποτελεσματική αγκίστρωση δύσκολη. Από την άλλη, το μεγαλύτερο μέγεθος τους επιτρέπει ελαφρώς καλύτερη συμπεριφορά στον καιρό και τη δυνατότητα επιπλέον εξοπλισμού – εξ ου και η δυνατότητα του RAM. Επιπλέον, στα σκάφη αυτά έχουν ληφθεί εκτεταμένα μέτρα μείωσης του ηλεκτρομαγνητικού ίχνους.

Η επόμενη ηλικιακά κλάση πυραυλακάτων του ΠΝ –όχι κατ’ ανάγκην και η πιο σύγχρονη- είναι η κλάση Καβαλούδης («τύπου Combattante IIIB»), με πέντε (5) σκάφη. Τα σκάφη είναι εξοπλισμένα με βασικό επιθετικό όπλο τους πυραύλους Penguin, που όμως αντικαθίσταται από πυραύλους RGM-84C Harpoon. Τα σκάφη διαθέτουν το απηρχαιωμένο ηλεκτροοπτικό Panda (ελέγχου πυρός), το σχετικά παρωχημένο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης DR300SLW καθώς και Link-11.

H αμέσως παλαιότερη ηλικιακά κλάση πυραυλακάτων του ΠΝ, αν και πιο σύγχρονη από πλευράς εξοπλισμού, είναι η κλάση Λάσκος («τύπου Combattante IIIA»), με τέσσερα (4) σκάφη. Τα σκάφη είναι εξοπλισμένα με βασικό επιθετικό όπλο τους πυραύλους Exocet MM-38, που αντικαθίστανται από πυραύλους Exocet ΜΜ-40 και RGM-84C Harpoon. Τα σκάφη διαθέτουν το σύγχρονο ηλεκτροοπτικό Mirador, το σχετικά παρωχημένο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης DR300SLW καθώς και Link-11.

Τέλος, η παλαιότερη ηλικιακά κλάση πυραυλακάτων του ΠΝ είναι η κλάση Βότσης («τύπου S148»), με τρία (3) σκάφη. Τα σκάφη είναι εξοπλισμένα με βασικό επιθετικό όπλο τους πυραύλους Exocet MM-38, που αντικαθίστανται από πυραύλους RGM-84C Harpoon. Τα σκάφη δεν διαθέτουν ηλεκτροοπτικό σύστημα, το σχετικά παρωχημένο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης DR300SLW καθώς και Link-11.

Στον αντίποδα, το ΤΝ διαθέτει επίσης έναν σημαντικό αριθμό Ταχέων Περιπολικών ΚΒ, σε γενικές γραμμές αντίστοιχα των Combattante. Πρόκειται για ένα σύνολο από δεκαεννέα (19) πυραυλακάτους τεσσάρων κλάσεων (Kiliç, Yildiz, Doğan και Rüzgar) που αποτελούν σταδιακή μετεξέλιξη της ιδίας κλάσης.

Στην -πλέον σύγχρονη- κλάση Kiliç ανήκουν εννέα (9) σκάφη. Τα σκάφη έχουν είναι εξοπλισμένα με βασικό επιθετικό όπλο τους πυραύλους RGM-84C Harpoon. Τα τρία πρωτα σκάφη διαθέτουν σύγχρονο ηλεκτροοπτικό σύστημα LIOD Mk2 ενώ τα υπόλοιπα έξι σκάφη διαθέτουν το ηλεκτροοπτικό-μικροκυματικό σύστημα LIROD Mk2, ενώ το σύνολο των σκαφών διαθέτει   το μάλλον παρωχημένο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης Cutlass 1C της Racal, καθώς και Link-11. Επιπλέον, στην κλάση αυτή έχουν ληφθεί εμφανή μέτρα περιορισμού του ηλεκτρομαγνητικού ίχνους του σκάφους.

Η επόμενη, περιορισμένη αριθμητικά, κλάση Yildiz έχει δύο μόνον σκάφη. Όπως και όλα τα σκάφη του ΤΝ, είναι εξοπλισμένα με τον πύραυλο RGM-84C Harpoon ενώ διαθέτουν σύγχρονο ηλεκτροοπτικό σύστημα LIOD Mk2, σχετικά παρωχημένο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης Cutlass B1 καθώς και Link-11.

Παρόμοιο εξοπλισμό έχουν και τα τέσσερα (4) σκάφη της επόμενης ηλικιακά κλάση Rüzgar. Οι πύραυλοι είναι RGM-84C Harpoon, το ηλεκτροοπτικό LIOD Mk2, σύγχρονο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης ARES-2N της Aselsan καθώς και Link-11.

Τέλος, τα τέσσερα (4) παλαιότερα σκάφη της κατηγορίας ανήκουν στην κλάση Doğan, κι αυτά με πυραύλους RGM-84C Harpoon, το ηλεκτροοπτικό LIOD Mk2, σύγχρονο σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης ELDES-21 -προϊόν από κοινού ανάπτυξης της Thales και της τουρκικής εταιρείας Mikes- καθώς και Link-11.

Συνολικά, τόσο το ΠΝ όσο και το ΤΝ έχουν επαρκή αριθμό πυραυλακάτων για να καλύψουν ικανοποιητικά τις περιοχές του Ανατολικού, κυρίως, Αιγαίου που παρουσιάζουν έντονο αρχιπελαγικό χαρακτήρα και ευνοούν τη δράση των πυραυλακάτων. Ο μέσος όρος ηλικίας του τουρκικού στόλου είναι 23,4 έτη, ενώ ο αντίστοιχος του ελληνικού είναι 31,5, όμως επιπλέον ο στόλος των ελληνικών πυραυλακάτων έχει ορισμένα πολύ παλαιά πλοία: πέραν των S148 που προφανώς απαιτούν άμεση αντικατάσταση, οι πυραυλάκατοι κλάσεως «Λάσκος» είναι πλέον σαράντα ετών. Περιέργως το ΠΝ επέλεξε στο παρελθόν να εκσυγχρονίσει την παλαιότερη κλάση «Λάσκος» πολύ περισσότερο από τη νεώτερη (και άρα, με μεγαλύτερο υπόλοιπο ζωής) κλάση «Καβαλούδης».

Τα σκάφη της κατηγορίας αυτής έχουν δύο σημαντικά μειονεκτήματα. Η επιχειρησιακή τους ικανότητα μειώνεται ραγδαία σε κακές καιρικές συνθήκες, στοιχείο που παρεμπιπτόντως δεν έχει καμία σχέση με τη «ναυτοσύνη» των πληρωμάτων αλλά με τους αντικειμενικούς περιορισμούς των συστημάτων. Επιπλέον, τα σκάφη αυτά -από τη φύση τους διεξάγουν ένα είδος «ανταρτοπολέμου»: ενεδρεύουν αθέατα και προσβάλλουν τον αντίπαλο αιφνιδιαστικά (αν και φυσικά, σε μεγάλες αντιπαραθέσεις κυρίων μονάδων επιφανείας μπορούν να συμμετάσχουν κανονικά, αυξάνοντας την ισχύ πυρός του φίλιου στόλου αλλά διακινδυνεύοντας πολύ περισσότερο από τις κύριες μονάδες, καθώς τα μέσα αυτοάμυνάς τους είναι αισθητά πιο λίγα).

Ιπτάμενα Μέσα

Η ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση μεταξύ των δύο ναυτικών δυνάμεων έρχεται στον τομέα της ναυτικής αεροπορίας.

Στο τουρκικό ναυτικό οι κύριες μονάδες του στόλου υποστηρίζονται από μία σημαντικής ισχύος Ναυτική Αεροπορία. Ο κλάδος αυτός περιλαμβάνει είκοσι τρία (23) σύγχρονα ε/π S-70B28 Seahawk, οκτώ (8) AB-212ASW οριακής επιχειρησιακής αξίας, που βαίνουν προς παροπλισμό, καθώς και έξι (6) ανθυποβρυχιακά αεροσκάφη CN-235 ASW.

Το Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει έντεκα (11) S-70 B6/B10 Aegean Hawk, καθώς και επτά (7) AB-212ASW οριακής επιχειρησιακής αξίας, που βαίνουν προς παροπλισμό.

Τα ελληνικά και τα τουρκικά Α/Υ ελικοπτέρων Seahawk είναι, σε γενικές γραμμές, παρομοίων επιδόσεων στον εντοπισμό και προσβολή υποβρυχίων, με τη χρήση ενός μείγματος αισθητήρων (DS-100 και AN/AQS-18 και για τις δύο πλευρές, με την τουρκική να χρησιμοποιεί ελαφρώς νεώτερη και καλύτερη έκδοση του AN/AQS-18). Παρεμφερείς είναι και οι δυνατότητες επιχειρήσεων εναντίον σκαφών επιφανείας, με τη χρήση υπερύθρων ηλεκτροοπτικών, ραντάρ επιφανείας και πυραύλων αέρος-επιφανείας (Penguin και Hellfire).

Τα αεροσκάφη CN-235ASW του ΤΝ αποτελούν το αποτέλεσμα των προβληματικών προγραμμάτων Meltem Ι και ΙΙ. Παρά την εξαιρετικά προβληματική πορεία τους, το αποτέλεσμα είναι η παρουσία στο τουρκικό οπλοστάσιο έξι αεροσκαφών τα οποία είναι εξοπλισμένα με ιδιαίτερα σύγχρονο αισθητήρα μαγνητικών ανωμαλιών AN/ASQ-508(V), το σύστημα πληροφορικών μάχης και επεξεργασίας σήματος ηχοσημαντήρων AMASCOS –σύστημα που, λόγω ηλικίας δεν είναι πλέον αιχμής αλλά πάντως δεν είναι ξεπερασμένο και παρέχει πολυστατική ανάλυση, παθητικούς ηχοσημαντήρες AN/SSQ-53E DIFAR, ενεργητικούς ηχοσημαντήρες AN/SSQ-62D DICASS και, πλέον, τους εγχώριας κατασκευής παθητικούς ηχοσημαντήρες ASELBUOY της Aselsan. Τα σκάφη αυτά δημιουργούν μία ισχυρή ανθυποβρυχιακή απειλή, ιδιαίτερα σε ανοικτές θάλασσες.

Από μία άποψη, ο μεγαλύτερος αριθμός ανθυποβρυχιακών ελικοπτέρων του τουρκικού ναυτικού σχετίζεται απλώς με τον μεγαλύτερο αριθμό κυρίων μονάδων στόλου, των οποίων αποτελεί βασικό ανθυποβρυχιακό μέσον. Όμως ο μεγάλος αριθμός των τουρκικών Α/Υ ελικοπτέρων δεν δημιουργεί κάποιο αφηρημένο «αριθμητικό» πλεονέκτημα. Τα Α/Υ ελικόπτερα που λειτουργούν σε μεγάλες συγκεντρώσεις μπορούν να δημιουργήσουν ένα πυκνό πλέγμα ανθυποβρυχιακών αισθητήρων και όπλων, τα οποία, σε συνδυασμό με τα πλοία με ανθυποβρυχιακές δυνατότητες, μπορούν να καταστήσουν μια συγκεκριμένη –έστω και περιορισμένη– περιοχή ιδιαίτερα επικίνδυνη ή και απαγορευμένη για ένα υποβρύχιο. Όταν τα ελικόπτερα ενεργούν από κοινού με Α/Υ Αεροσκάφη Ναυτικής Συνεργασίας, όπως τα έξι τουρκικά CN-235 ASW, τότε το πλέγμα γίνεται ακόμη πιο πυκνό και αποτρεπτικό. Επιπλέον, πρέπει να έχει κανείς υπ’ όψιν ότι, σε αντίθεση με τα σκάφη επιφανείας, τα ελικόπτερα μπορούν να εκτελέσουν την αποστολή τους για συγκεκριμένο –και περιορισμένο- χρόνο. Ο μεγάλος αριθμός ελικοπτέρων επιτρέπει την πλέον συνεχή κάλυψη μιας περιοχής σε σχέση με τα λίγα ελικόπτερα, που μπορούν μόνον ευκαιριακά και διακεκομμένα να καλύπτουν ανθυποβρυχιακά μία περιοχή (ή, εναλλακτικά, να καλύπτουν πολύ πιο περιορισμένη περιοχή κατά τρόπο συνεχή και, άρα, αποτελεσματικό).

Ο μεγάλος αριθμός Ε/Π Seahawk -πολύ μεγαλύτερος από όσα είναι απαραίτητα για να λειτουργήσουν απλώς ως ελικόπτερα των μεγάλων μονάδων του στόλου- μαζί με έξι (6) ανθυποβρυχιακά αεροσκάφη τύπου CN-235 του ΤΝ δείχνουν την τάση του ΤΝ να μην θεωρούν τα ε/π ως «μακρύ χέρι» του αντίστοιχου πλοίου-φορέα, αλλά να αναθέτουν τη διεξαγωγή των ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων συγκεντρωτικά σε αεροπορικές δυνάμεις: ε/π και αεροσκάφη, τα οποία επικουρούνται από ανθυποβρυχιακά σκάφη. Η επιλογή αυτή έχει το -σημαντικό- πλεονέκτημα της μαζικής χρήσης των αεροπορικών ανθυποβρυχιακών μέσων, η οποία μπορεί να δημιουργήσει πολύ σημαντικά προβλήματα κορεσμού σε ένα υποβρύχιο καθώς και να δημιουργεί αποτελεσματικές ζώνες απαγόρευσης σε περιοχές επιχειρησιακού ενδιαφέροντος. Επισημαίνεται ότι μία βασική αποστολή του ΤΝ θα είναι ο ναυτικός αποκλεισμός μεγάλου νησιού, και ο κορεσμός της θαλάσσιας περιοχής με μεγάλο αριθμό ελικοπτέρων και αεροσκαφών μπορεί να καταστήσει τον αποκλεισμό ιδιαίτερα ανθεκτικό σε προσπάθειες του ΠΝ να τον διασπάσει, ακόμη και με υποβρυχιακές επιθέσεις.

Advertisements

48 Responses to ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (IIIα) *

  1. ΑΧΕΡΩΝ says:

    Μάλιστα…

    Θα ήθελα λίγα λόγια επιπλέον γαι την ακαταλληλότητα των MILGEM,έστω και επιγραμματικά.
    Στο θέμα της λιτής διαμορφώσεως των εν λόγω σκαφών,έχω την υποψία,ότι δέν ήταν μόνο ἡ αυτοσυγκράτηση λόγω απειρίας,αλλά και μία επάρκεια για εκπλήρωση συγκεκριμένης αποστολής.
    Δηλαδή,οἱ MILGEM,όπως και οἱ BURAK,μάλλον θεωρούνται από τους απέναντι επαρκείς για ανθυποβρυχιακή παρουσία και δράση σε τομείς χαμηλού αεροπορικού κινδύνου,και τέτοιος τομέας θεωρείται λογικά για το TDK ὁ τομέας της Ανατολικής Μεσογείου.
    Επειδή,λογικά και πάλι,ἡ θαλἀσσια άρνηση,δηλαδή τα υποβρύχια,θα είναι ἡ προσφορώτερη επιλογή της Ἑλλάδος προς υποστήριξη της Κύπρου,δηλάδή ἡ αναχαίτιση τυχουσών δια θαλάσσης ενισχύσεων για τον Αττίλα.
    Ναί μεν και στο Αιγαίο μπορούν να προσφέρουν,σε συνέργεια με τις φρεγάτες και την αντιαεροπορική κάλυψη που αυτές θα προσφέρουν,αλλά στην Α.Μεσόγειο,δέν θα χρειάζονται ούτε αυτήν την κάλυψη-εκτός απροόπτου.

    ΥΓ.
    Καλό κουράγιο.
    Γενικώς.

  2. Ουδεμία αναφορά ή έστω νύξη για Παπατζίδικα ΑΦΝΣ του ΠΝ??

  3. @ Προβοκάτωρ

    Είναι του Μέρους Β’.

  4. .+- says:

    Πολυ ενδιαφερον!
    θελει ολοκληρο «σεντονι» αλλα θα περιορισω τις ορεξεις μου! 🙂 😀
    Καποια σημεια που θα ηθελα να επιστησω την προσοχη σας:
    – MILGEM.
    Συμφωνώ και επαυξάνω με τα οσα ειπε ο Αχερων σχετικα με τις MILGEM και το σοναρ τους.
    Τα πλοια εχουν σχεδιαστει να λειτουργουν σε ενα διαφορετικο περιβαλον το οποιο δεν ειναι κορεσμενο απο εντονη εχθρικη αεροπορικη δραση. Η σχεδιαση δειχνει ισορροπημενη για «γενικα καθηκοντα», δηλαδη «λιγα απο ολα», με κυριο χαρακτηριστικο τα χαμηλα λειτουργικα κοστη σε σχεση με καθαροαιμες φρεγατες και αντιτορπιλικα.
    Για παραδειγμα ειναι ενδεδειγμενα για αποστολες οπως εκεινες εναντια στην πειρατεια στο κερας της αφρικης ή κατι αναλογο, Συγκρητικα κοστιζουν (250 εκ.$ ΗΠΑ) σαν μια ΤΠΚ (βλέπε τις ελληνικες Super Vita) ενω προσφερουν πολλα περισσοτερα (ανθυποβρυχιακες δυνατοτητες) και μεγαλυτερη επιχειρησιακη ευεληξια απο αυτες (οι ΤΠΚ ειναι πλοια μονού ρολου αποκλειστικα Ε-Ε) καθως σε απευθειας συγκρηση, με τους 2300 τονους εκτοπισμα και τα 100μ μηκος μπορουν και «στεκονται στον καιρο» πολυ καλυτερα απο πλοια 300-600 τονων εκτοπισμα και το μισο μηκος. Δεν ειναι το «ιδανικο πλοιο» που ολα τα λυνει και ολα τα σφ..
    – Επειδη το ελληνικο ΠΝ δειχνει να «σνομπαρει» πλοια αναλογα με αυτα, πχ ΑΛΣ-100, των 250 εκ. €, εφτασε την σημερον ημερα να επιχειρει με μουσειακα εκθεματα που τεχνολογικα ειναι των «..αντα» ετων και βαλε και νομιζει οτι μπορει να σταθει απεναντι σε νεοτερο τεχνολογικα και πολυαριθμοτερο αντιπαλο στολο και επισης να μην ξεχναμε οτι δεν πρεπει παραγνωρισουμε το ακανθωδες ζητημα των τουρκικων υποβρυχιων. Αληθεια στην Proud Manta πως τα «τσιμπανε»; και σε ποιες αποστασεις;
    – Τουρκικος στολος γενικα: MEKO/Perry θα παρατηρησω οτι υπαρχουν δυο υεχνολογικα επιπεδα εξοπλισμου. που διαιρουν την δυναμη fifty-fifty. Εκεινα με τις σημαντικα ανωτερες δυνατοτητες θα ειναι και εκεινα που θα αποσυρθουν τελευταια, Τα αλλα θα ειναι απο τα πρωτα που θα βρουν αντικαταστατη στις νεες τουρκικες σχεδιασεις. Η ποιο προφατη αφορα μια φρεγατα των 3.000 τοντων και 113μ μηκος, δηλαδη ενα πλοιο συγκρησιμο με τις ελληνικες ΜΕΚΟ200ΗΝ
    – ΠΝ: Εαν λαβουμε υποψη την πολιτικη και μη ματαιοδοξια για τα πανακριβα γαλλικα πλοια, οπως και να λεγονται αυτα, μην περιμενετε να δουμε ποτε «φως». Εαν ο αντιπλαος εμφανιζεται με 20 πλοια επιφανειας και 14 υποβρυχια ενας στολος με 13 ή 14 σκαφη δεν φτανει οπως και να το δουμε.
    Η μεγαλη ηλικια των πλοιων δεν αφηνει αμφιβολιες για τα χρονοδιαγραμματα αντικαταστασης τους με νεες ναυπηγησεις.
    Και να θελεις να εκσυγχρονισεις καποια απο τα παλιοτερα, το χρημα που πρεπει να πεσει δημιουργει το ιδιο αμφιβολιες για το αποτελεσμα.
    Απο την αλλη η στενοτητα δεν επιτρεπει πολλα «ονειρα».
    Μπορει οι ΑΛΣ σαν σχεδιαση να μην αποτελει μερος του «ονειρικου» στολου, αλλα υποχρεωτικη αυτη ή καποια αλλη αναλογη σχεδιαση με κυριο χαρακτηριστικο το χαμηλο κοστος αγορας. συγκρησιμο με ΤΠΚ, ειναι υποχρεωτικο να ληφθει υποψη και μαλιστα στα σοβαρα γιατι το ΠΝ μεσα στα επομενα 10 με 20 χρονια πρεπει να αποκτησει απο 12 εως 16 πλοια.
    Δηλαδη η αναφορα του 2009 για 4 ή 6 πλοια, που καλα κρατει μεχρι για σημερα, δεν φτανει για να καλυψει ουτε το 50% των αναγκων σε νεες ναυπηγησεις για τον στολο! και αυτο με καθε αερα αισοδοξιας για το τι θα αντιμετωπισει στο μελλον!
    Εαν επιλεχτει να εφαρμοστει αυτο που διαβαζουμε, ο στολος θα βρεθει το 2030 με 6 ή 8 πλοια το πολυ αξιομαχα και επιχειρησιακα και οχι με τα 16 που χρειαζεται.
    Θα καταντησουμε να ζηταμε την αδεια απο τους λιμεναρχες στην Σμυρνη για να κανουμε «βαρκαδα» στον Σαρωνικο;
    Το να διαβαζει ο οποιοσδηποτε για τις προθεσεις που σχετιζονται για την ταδε ή δεινα γαλλικη φρεγατα των 500, των 750 εκ € ή περισσοτερο, δεν κανει τιποτα αλλο παρα να δημιουργει σοβαρους προβληματισμους, εαν μεσα στο ΥΠΕΘΑ συζητανε στα σοβαρα ή προσπαθουν να κοροϊδεψουν του γαλλους
    Φιλικα
    .+-

  5. Theognostos says:

    Καλο αρθρο. Τα σύγχρονα υποβρύχια εχουν δυνατότητες α) εναντιον μονάδων επιφανείας β) εναντίον επίγειων στόχων γ) ανθυποβρυχιακο δ) ομάδας διείσδυσης κομάντο ε) συγκέντρωση πληροφοριών ζ) περιορισμένο ρολο εναντι ελικοπτέρων κτλ.
    Δεν γινεται μνεία η αξιολόγηση των νέων Ελληνικων υποβρυχίων στην δυνατότητα (γ) και (δ) και δυνατότητες όπως (β) σχεδον μηδέν και (ζ) δεν υφίστανται. Ενας αριθμός υποβρυχίων χρησιμοποιείται για την υπερασπιση του στόλου και επισης υποβρύχια δρουν ως αγέλες. Έπειτα οσο ποιο μακρυά απο τον κινδυνο τοσο καλύτερον. Τα οπλικα συστήματα τορπιλες συν πυραυλικα πρεπει να εχουν την δυνατοτητα fire and forget. Βασει αυτων των δεδομένων ο αριθμός αλλά και οι ικανότητες των υποβρυχιων δεν επαρκουν. Χρειάζονται νεα υποβρύχια ωστε το πολεμικο ναυτικό να εχει αυτες τις δυνατότητες. Μεγαλυτερου μεγεθους υποβρύχια θα επιτρεπουν μεγαλυτερο βαθος και εκτεταμένες επιχειρήσεις στην Μεσόγειο. Επισης ανιχνευση υποβρυχιων γινεται με ακουστική τεχνολογία αλλά και με αλλες οπως ανιχνευση θερμοτητος ( even in a thermocline) i.e AIP helps in lowering tr thermal signatures and submarine wake signatures at various speeds and depths etc.

  6. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    Βέβαια, τα ιπτάμενα μέσα δεν αναλαμβάνουν μόνο Α/Υ αποστολές, αλλά είναι υπεύθυνα και για τη στοχοποίηση του εχθρικού στόλου για λογαριασμό των πλοίων επιφανείας. Ο ορίζοντας των πλοίων επιφανείας (όταν τα ραντάρ εκπέμπουν) είναι το 1/5 με 1/4 της εμβέλειας των σύγχρονων αντιπλοϊκών πυραύλων. Για τα υπόλοιπα 4/5 με 3/4 τα πλοία εξαρτώνται από τα ιπτάμενα μέσα (εξαίρεση αποτελούν ορισμένες μέρες του καλοκαιριού). Επιπλέον τα ελικόπτερα ειδικά, σε περιβάλλον αρχιπελάγους, θα αναλάβουν και την αποτίναξη ενεδρευόντων εχθρικών ταχέων περιπολικών.

  7. Ένας τύπος says:

    Αγαπητέ Βελισάριε δυστυχώς το Π. Ν με δικη του υπαιτιότητα τα τελευταία σχεδον 20 χρονια είναι σκια του εαυτού του, με εξαίρεση τα 214 ολες οι επιλογές της ηγεσίας είναι εκτός τόπου και χρόνου.
    Απο τις κορβετοφρεγατες, στον ελλειπεστατο εκσ. των S, τον μη εκσ. των ΜΕΚΟ στην απώλεια πολλών μεταχειρισμένων πλοίων, στα Ρ3 και φυσικα σε αναλώσιμα και πυρομαχικά οπως τορπίλες ή η μη υπαρξη διπλών κανιστρων για τα Mk48 ακομα και αν χρειαζόταν καποιες μικροεπεμβασεις λογω βάρους κλπ, προσωπικα μου δειχνουν οτι καποιοι δεν κάνουν τη δουλεια τους σωστα.
    Οι εποχές που το Π. Ν ηταν πρωτοπόρος εχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, ακομα και το οτι συζητείται το ενδεχόμενο να φτιαχτούν πλοία στην Ελλάδα μετα απο τοσες υπερβάσεις κόστους και χρονοδιαγραμματος και με πλοία ακομα εγκλωβισμένα στα ναυπηγεία ειναι τουλάχιστον εγκληματικο, το ακομα χειρότερο ειναι οτι και η Π. Α ακολουθεί τα χνάρια του Π. Ν μετα απο την απαξίωση των Βl50 & Bl30 κατα τα πρότυπα των Μκ5-EGM, ειλικρινά πιστευει καποιος οτι η ΕΑΒ θα μπορει να παραδώσει 12 αεροσκάφη το χρονο τη στιγμη που δεν μπόρεσε να παραδώσει εμπρόθεσμα φορτηγά στην Κύπρο;
    Αντιμετωπίζουμε ενα τρομακτικό έλλειμα ισχύος και κακα τα ψεματα απ’οτι φαίνεται κανεις δεν ιδρώνει που τα καλυτερα καράβια σου εχουν μονο 16 πυραύλους έτοιμους για βολή με δυο stir εαν δεν κανω λαθος και τις S με οκτώ ολόκληρους πυραύλους.
    Δυστυχώς με αυτα τα μεσα δεν κανεις πόλεμο, και αυτο που πραγματικά με τρομάζει ειναι ολες αυτες οι συζητήσεις για γαλλικά πλοία που φυσικα δεν μας ταιριάζουν γιατι πως θα μπορούσαν να μας κανουν πλοία 7000 τόνων με 32! Πυραύλους δίχως ραντάρ όγκου, δίχως αντιβληματικα! Δίχως αεριοστροβιλους. Αντι να κοιτάμε πως θα εισέλθουμε στην αντιβαλιστικη ασπιδα των ΗΠΑ μηπως και ανέβουμε επιπεδο συζητάμε να δώσουμε εκατοντάδες εκ € για Fremm και Belhara λες και θα κανουμε προβολη ισχύος στο Τζιμπουτί .
    Αλλα με τετοια πολιτικη και στρατιωτικη ηγεσία παλι καλα να λεμε που δεν εχουμε ηδη ακρωτηριαστει αν και επιφυλάσσομαι για το εγγύς μελλον .

  8. ΚΛΕΑΝΘΗΣ says:

    @ Ένας τύπος
    Aπό που προκύπτει ότι οι -μη- αγορές κυρίων συστημάτων και πλοίων είναι «υπαιτιότητα» του ΠΝ; Το Ναυτικό αγοράζει;

  9. Bob Batons says:

    Το άρθρο αυτό το περίμενα εδώ και πολύ καιρό. Σας ευχαριστούμε. ΘΑ ήθελα όμως να κάνω ορισμένες ερωτήσεις ως μη ειδικός:

    «Η αντιαεροπορική ικανότητα περιοχής (όχι ικανότητα τεχνολογικής αιχμής, αλλά ούτε παρωχημένη, και πάντως τέτοια που απαιτεί από τον αντίπαλο προσεκτικό επιχειρησιακό σχεδιασμό για την αντιμετώπισή της, και του θέτει προσκόμματα στις επιχειρήσεις), μαζί με την εξαιρετική σημειακή αντιαεροπορική ικανότητα του στόλου»

    «διεξαγωγή επιχειρήσεων ΤΑΥΝΕ»

    Συγνώμη αν σας κουράζω, αλλά μπορείτε να εξηγείσετε τι εννοείτε στα παραπάνω αποσπάσματα;

  10. Ένας τύπος says:

    Αγαπητε Κλεάνθη σε αυτο συμφωνούμε αλλα οταν αποφασίστηκε ο ελλειπης εκσ. των S ηταν αποφαση του Π. Ν, ο μη εκσ. των ΜΕΚΟ και αυτη αποφαση του Π. Ν ηταν και οταν χάναμε καλα μεταχειρισμένα πλοία λογω κορβετοφρεγατων και αυτο το επιλέξαμε.
    Ακομα και για τα εγκλωβισμένα στο ναυπηγείο πλοία η ευθύνη βαραίνει το ΠΝ ολοι γνώριζαν τι εστι ναυπηγησεις εν Ελλάδι απο την εποχη των Ιάσων, αλλα ποιός και γιατι να συγκρουστεί με την πολιτικη ηγεσία, η ευθυνη δεν βαραίνει μονο τους πολιτικους η πατρίδα εχει μακρύ και δυσκολο δρομο μπροστά της ο οποιος γινεται δυσκολότερος στα θέματα που συζητάμε απο τα λαθη τις παραλείψεις και φυσικα την αδιαφορία της ηγεσίας, πολιτικής και στρατιωτικης αν και μεταξύ μας αγαπητέ Κλεάνθη το ποσο βαθειά ειναι η σήψη το καταλαβα με τα δυο μας αιχμαλωτα στελέχη , ουδείς πταίει και ουδείς φέρει ευθύνη, εκει εχουμε φτασει

  11. Νομίζω πως πρέπει να αναρτηθεί άμεσα το β΄ μέρος Βελισάριε.

  12. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    Η αλήθεια είναι ότι η μόνη πρωτοβουλία της στρατιωτικής ηγεσίας στις ανοικτές πηγές (εκεί δηλαδή που όλη η Ελλάδα έβλεπε) ήταν το να διακόψει τη μητέρα του ενός παλικαριού για να μη και φέρει σε δύσκολη θέση τον κύριο Κουβέλη.

  13. Σχετικά με τις Milgem (κάπως συνοπτικά):

    (α) το κόστος τους είναι το μισό από αυτό των Super Vita (ανά σκάφος).

    (β) σαφώς δεν είναι Α/Υ «ανοικτής θαλάσσης». Ούτε την απαραίτητη ευστάθεια έχουν (που παρέχεται, κατ’ αρχάς, από το εκτόπισμα και κατά δεύτερον από τη σχεδίαση), ούτε διατάξεις σόναρ ανοικτής θαλάσσης. Μάλλον «παράκτια» ανθυποβρυχιακά σκάφη θεωρούνται (ή ως τέτοια προορίστηκαν).

  14. ΤΑΥΝΕ: Τακτική Αεροπορική Υποστήριξη Ναυτικών Επιχειρήσεων

    «Η αντιαεροπορική ικανότητα περιοχής (όχι ικανότητα τεχνολογικής αιχμής, αλλά ούτε παρωχημένη, και πάντως τέτοια που απαιτεί από τον αντίπαλο προσεκτικό επιχειρησιακό σχεδιασμό για την αντιμετώπισή της, και του θέτει προσκόμματα στις επιχειρήσεις), μαζί με την εξαιρετική σημειακή αντιαεροπορική ικανότητα του στόλου»

    Αυτό σημαίνει ότι οι Gabya δημιουργούν γύρω τους μία -σημαντικού όγκου- περιοχή η οποία είναι επικίνδυνη. Εάν τα αντίπαλα αεροσκάφη θέλουν να πλήξουν στόχους εντός της περιοχής αυτής, θα πρέπει να σχεδιάσουν την αποστολή τους έτσι ώστε είτε να κρατηθούν έξω από την περιοχή αυτή (με όπλα μεγάλου βεληνεκούς), είτε να προσεγγίζουν «κάτω» από την περιοχή αυτή (εκεί που δεν τους «βλέπουν» τα ραντάρ επιτήρησης του σκάφους). Ακόμη κι αν δεν θέλουν να πλήξουν στόχους εντός της περιοχής, θα πρέπει, κατευθυνόμενα σε άλλους στόχους -οποιουδήποτε είδους, να προσέχουν να αποφεύγουν την περιοχή που καλύπτεται από τους Standard.

  15. ΑΧΕΡΩΝ says:

    Βελισάριε,το σημείο « (α) το κόστος τους είναι το μισό από αυτό των Super Vita (ανά σκάφος)»,αφορά το κόστος ολοκληρωμένου πλοίου,ἤ μονο το καθαρά ναυπηγικό σκέλος;

    Και στο (β),εννοείς ότι στερούνται σόναρ χαμηλών συχνοτήτων ἤ/και ρυμουλκουμένης διατάξεως;
    Διότι γενικώς οἱ κορβέτες στερούνται τέτοιων συστημάτων,όπως και οἱ «S» άλλωστε.
    Eξάλλου,οἱ MILGEM μπορούν να φέρουν ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο,που όσο νάναι,μπορεί να αποτελέσει προέκταση του ανθυποβρυχιακού συστήματος του σκάφους.

  16. ΚΛΕΑΝΘΗΣ says:

    Οι εξοπλισμοί στην Ελλάδα είναι υπόθεση της Κυβέρνησης και πολύ λίγο των Κλάδων ΕΔ. Η Κυβέρνηση διορίζει τους εισηγητές (Αρχηγούς κλπ), καθοδηγεί τις εισηγήσεις, νομοθετεί τις διαδικασίες, παίρνει τις αποφάσεις εξοπλισμών, καταρτίζει τις συμβάσεις, αναθέτει τα μερίδια κατασκευαστών και υλοποιεί (ή όχι..) τις πληρωμές. Αν κάποιος Αρχηγός θιγόμενος παραιτηθεί, ο απόλυτος κυβερνητικός έλεγχος στα εξοπλιστικά δεν θα αλλάξει στο παραμικρό. Αν κάποιος γνωρίζει βάσιμα κάτι διαφορετικό θα ήταν καλό να μας το αναφέρει.

  17. Bob Batons says:

    Επειδή κάπου αναφέρθηκε η Belhara, διάβασα αυτό σήμερα στην Πτήση:
    https://www.ptisidiastima.com/belhrra-in-aegean-will-arrive-on-time/

    Κάθε άλλο, παρά λάθος μου φαίνεται το να τις πάρουμε. Αλλά και πάλι, έχω ελάχιστες γνώσεις επί του θέματος οπότε…

  18. @ Αχέρων

    Ως προς το (α), πρόκειται για απλή μπαλαφάρα λόγω χρονικής πιέσεως. Το ορθόν είναι

    « (α) το κόστος τους [των Milgem] είναι το διπλάσιο από αυτό των Super Vita (ανά σκάφος)»

    Ως προς το (β), είναι θέμα ισχύος εξόδου και/ή συρόμενων συστοιχιών και/ή ζώνης συχνοτήτων. Κανένα στοιχείο των ανθυποβρυχιακών αισθητήρων της Milgem δεν δείχνει προς την ανοικτή θάλασσα.

  19. @ΚΛΕΑΝΘΗΣ

    Όταν εισηγείται το γενικό επιτελείο την τάδε προμήθεια, πως μπορεί η κυβέρνηση να την αλλάξει δίχως τη συμβολή του αρχηγού?
    Οι συμβάσεις καταρτίζονται από τα αρμόδια γραφεία των επιτελείων.
    Τίποτε δεν γίνεται δίχως την συμμετοχή των στρατιωτικών προϊσταμένων.
    Γνωρίζετε κάτι διαφορετικό?

  20. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ ΚΛΕΑΝΘΗΣ

    Πρόσφατα η δικαιοσύνη απεφάνθει για την υπόθεση εκείνης της ΜΚΟ, που είχε μεν αναλάβει έργο αποναρκοθέτησης, αλλά δεν γνώριζε κάν τι είναι η νάρκη (νόμιζαν ότι είναι είδος καβουριού).

    Ο πολιτικός προϊστάμενος κύριος Ρόντος, που ήτο εις των κατηγορουμένων, ισχυρίστηκε στο δικαστήριο ότι υπέγραψε τελευταίος, μετά τους αρμόδιους διπλωματικούς υπαλλήλους και υπέγραψε υποθέτωντας ότι αυτοί είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους αφού ήσαν εκ των κοσμημάτων της διπλωματίας και της δημόσιας διοίκησης εν γένει.

    Το Δικαστήριο ΔΕΧΘΗΚΕ τους ισχυρισμούς του, το απάλλαξε και επέβαλε βαριές ποινές (12 ετούς και 14 ετούς κάθειρξης αν θυμάμαι καλά) στους δύο πρέσβεις που είχαν υπογράψει πριν τον κύριο Άλεξ.

    Το θέμα είναι πώς το Κράτος έχει επενδύσει πάνω σε αυτούς τους διπλωματικούς υπαλλήλους, όπως αντιστοιχως και για τους στρατιωτικούς υπαλλήλους, για να τους εκπαιδεύσει και να τους εξελήξει. Αν λοιπόν τελικά δουλειά τους είναι να προσφέρουν απλά υπηρεσιακή κάλυψη σε αποφάσεις άλλων τις οποίες ουδόλως επιρρεάζουν, θα ήταν οικονομικότερο να τους αντικαταστήσουμε με μια σειρά υπαλλήλων κατηγορίας «ΔΕ Αισθητικής».

  21. @ ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ

    Αγαπητέ φίλε,

    (Κι επειδή μου πατάς τον κάλο με το σχόλιο αυτό, για λόγους που δεν μπορείς και δεν υποχρεούσαι να γνωρίζεις):

    Ο καθένας υπογράφει σε ένα έγγραφο επειδή υπάρχει λόγος, και φέρει την ευθύνη της υπογραφής του. Αν δεν έφερε κάποια ευθύνη, δεν θα υπήρχε και λόγος να υπογράψει σε ένα έγγραφο. (Το ποιος υπογράφει τι δεν είναι θέμα συνήθειας ή αισθητικής, καθορίζεται αυστηρά από την ανάθεση αρμοδιοτήτων σε κάθε οργανισμό, και αντανακλά ακριβώς και την ευθύνη που φέρει ο καθείς στον οργανισμό). Το ότι το δικαστήριο απεφάνθη όπως απεφάνθη, μας δίνει το δικαίωμα να καγχάσουμε με το δικαστήριο και την απόφασή του, κι όχι να αναλογιστούμε τις ευθύνες των υπηρεσιακών παραγόντων.

    Για την υπόθεση Ρόντου δεν έχω ιδέαν. Μπορώ να σου πω, όμως, κατηγορηματικά, ότι εκτός εάν απεδείχθη ότι οι δύο διπλωματικοί υπάλληλοι σκόπιμα παραπλάνησαν τον υπουργό σε επίπεδο που αυτός δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει λόγω της τεχνικής δυσκολίας του ζητήματος, τότε το δικαστήριο απλώς «ξέπλυνε» τον Ρόντο, για λόγους που δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς.

    Επί της αρχής της υπόθεσης που αναφέρεις: ο Ρόντος έφερε το βάρος της δικής του υπογραφής, και οι δύο πρέσβεις το βάρος της δικής τους. Κανείς δεν υπογράφει «επειδή είδε ότι υπέγραψε κι άλλος – και που να ξέρω εγώ, καλέ κύριε δικαστά;!». Αν επικαλεστεί κανείς ότι εξαναγκάστηκε (όχι ότι «πιέστηκε»), αυτό είναι κάτι που ασφαλώς χρήζει εξέτασης και μπορεί να αποτελέσει λόγο ελάφρυνσης ή απαλλαγής. Το «δεν κατάλαβα τι υπέγραφα» είναι δικαιολογία που απευθύνεται σε ηλιθίους. Αν «δεν καταλαβαίνει» κανείς τι υπογράφει, δεν διεκδικεί την ανάλογη θέση ευθύνης.

  22. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ Βελισάριος

    Θα ήθελα όμως να ακούσω την άποψή σου σχετικά με αυτά που γράφει ο ΚΛΕΑΝΘΗΣ στο από 5/7 σχόλιό του.

  23. @ ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ

    Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Η πολιτική ηγεσία διαλέγει έναν Αρχηγό, είτε της απόλυτης είτε της σχετικής αρεσκείας της. Ο Αρχηγός αυτός δεν αντανακλά κατ’ ανάγκην την επαγγελματική πεποίθηση και εισήγηση του Κλάδου του, αν και φυσικά ενδέχεται και να το κάνει.

    Ο Αρχηγός εισηγείται είτε αυτά που πιέζεται να εισηγηθεί (για να έχει ο πολιτικός του προϊστάμενος του τον πισινό του καλύτερα καλυμμένο) είτε αυτά που πιστεύει (και που αντανακλούν την επαγγελματική πεποίθηση και εισήγηση του Κλάδου του. Ο πολιτικός του προϊστάμενος (Υπουργός-Αναπληρωτής Υπουργός-Πρωθυπουργός) λαμβάνει υπ΄όψιν του την ΕΙΣΗΓΗΣΗ του, η οποία -νομιμότατα- δεν είναι δεσμευτική (αν και, φυσικά, είναι πάντα χρήσιμο να είναι βολική) και αποφασίζει ό,τι θέλει, αφ’ ενός επειδή έχει την εξουσία εκ του νόμου να το κάνει, αφ΄ ετέρου επειδή μπορεί πάντα να ισχυριστεί ότι προσυπολογίζει και άλλους, ευρύτερους, παράγοντες, τους οποίους ο κάθε Αρχηγός δεν είναι σε θέση να γνωρίζει.

    Ο Αρχηγός φέρει το (απόλυτο) βάρος της εισήγησής του, και ο Υπουργός-Πρωθυπουργός το (απόλυτο) βάρος της δικής του απόφασης. Ο καθένας υπογράφει για λογαριασμό του, και κανείς δεν απαλλάσσει τον άλλον από τη δική του ευθύνη.

    Εάν ο Αρχηγός, υφιστάμενος πίεση ή απλώς για να γίνει αρεστός, εισηγείται αυτά που του ζητώνται, φέρει την (απόλυτη) ευθύνη γι’ αυτό. Όσο θλιβερό κι αν είναι αυτό για τον (οποιονδήποτε) Αρχηγό, δεν απαλλάσσει τον πολιτικό του προϊστάμενο από τη δική του ευθύνη, τόσο την επίσημη (της απόφασης) όσο και την άτυπη (της πίεσης).

    Ελπίζω ότι είναι προφανές ότι, αν και ο καθένας φέρει τη δική του ευθύνη εξ αιτίας της εξουσίας που αυτός έχει, οι ευθύνες δεν είναι ακριβώς «ίσες». Πιο πρακτικά, κανείς Αρχηγός δεν θα μπορέσει ποτέ να επιβάλει τις επιλογές του στον πολιτικό του προϊστάμενο παρά τη θέληση του προϊσταμένου αυτού, και κάτι τέτοιο δεν θα ήταν και θεμιτό, αφού θα παραβίαζε θεμελιώδεις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Άρα, αν κανείς ψάχνει για πρακτικές ευθύνες, δεν είναι δύσκολο πού θα πρέπει να κοιτάξει.

    Πολύ περισσότερο που η επιλογή του κάθε Αρχηγού είναι στην απόλυτη δικαιοδοσία του πολιτικού του προϊσταμένου. (Συνεπώς, αν είναι «ανεπαρκής» ο Αρχηγός, ποιος φταίει που τον έβαλε εκεί;…)

    Φυσικά, και για να είμαστε και ειλικρινείς μεταξύ μας, και ο πολιτικός προϊστάμενος έχει κι αυτός… προϊστάμενο: τους ψηφοφόρους. Άρα, αν θέλουμε να είμαστε λίγο σοβαροί όταν αναζητούμε ευθύνες, ας κοιτάξουμε λίγο και τον καθρέφτη. Εκτός εάν οι ψηφοφόροι του Άκη έπεσαν από τα σύννεφα όταν ανακάλυψαν ότι ο Άκης είχε το δάχτυλο στο μέλι.

  24. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ Βελισάριος

    Σε ευχαριστώ που θυσίασες το χρόνο σου για να με βοηθήσεις να το αντιληφθώ.

  25. Κωνσταντίνος Σταματίου says:

    Από την δεκαετία του 90 υπήρξαν συνεχή δημοσιεύματα για τις αμαρτωλές συμβάσεις του ΥΠΕΘΑ, με στοιχεία που έπρεπε να εγείρουν το ενδιαφέρον της Εισαγγελίας . Θυμάμαι πολύ καλά τα δημοσιεύματα για τα υποβρύχια , με συγκριτικά στοιχεία από αγορές άλλων κρατών , τα ραντάρ πυροβολικού που δεν ανταποκρίνονταν στις προδιαγραφές του ΓΕΣ , αφού αποτύγχαναν στις δοκιμές , τα Τσέχικα πυροβόλα , που μετά τις δοκιμές κρίθηκαν άχρηστα ( και κατέληξαν στην Κύπρο) , αλλά και τα οχήματα HUMMVE , που αγοράστηκαν τμηματικά από την κατασκευάστρια εταιρία σε διπλάσια τιμή από αυτή που τα έπαιρνε ο Αμερκάνικος Στρατός . Πιστεύω ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα , που στοιχειωδώς λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί , η επέμβαση της Δικαιοσύνης θα απέτρεπε πολλά δεινά . Τα στελέχη των Ε.Δ. είναι οι τελευταίοι που έχουν την ευθύνη , εκτός βέβαια των περιπτώσεων αποδεδειγμένου χρηματισμού.

  26. ΚΛΕΑΝΘΗΣ says:

    @ ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ , Προβοκάτωρ,
    Tις συμβάσεις προμηθειών υλικού τις καταρτίζει το Υπουργείο Αμύνης με τα τμήματά του και όχι τα Γενικά Επιτελεία. Τα τελευταία εισηγούνται μεν τεχνικές και επιχειρησιακές απαιτήσεις αλλά δεν λαμβάνουν τις τελικές αποφάσεις για τις οποίες προσμετρώνται και άλλοι παράγοντες. Πολιτικοί φορείς όπως παλαιότερα η ΓΔΕ, η ΓΓΟΣΑΕ και μετά η ΓΔΑΕΕ με αντικείμενο ακριβώς την ΄΄προμήθεια αμυντικού υλικού΄΄ υπό την εποπτεία των πολιτικών προισταμένων τους, παίρνουν τις αποφάσεις. Σε όποιον Αρχηγό Επιτελείου δεν αρέσει η διαδικασία, κανένα ζήτημα, οι νόμοι ή έστω η ερμηνεία τους κατά την Κυβέρνηση, είναι αυτοί. Οι Αρχηγοί άλλωστε αλλάζουν εύκολα.
    Όσο για τις τις εισηγήσεις των Επιτελείων και το πώς ούτε αυτές δεν είναι ανεξάρτητες των πολιτικών σκοπιμοτήτων – για να το πω κομψά- το νέο τεύχος της ΠΤΗΣΗΣ αναφέρεται στο παράδειγμα των Μιραζ, (-5) και μάλισταμε με τους αριθμούς πρωτοκόλλου των σχετικών εγγράφων. Η πολιτικής αναγκαιότητας συμφωνία για προμήθεια των BMP-3 είναι επίσης γνωστή.

  27. @ΚΛΕΑΝΘΗΣ

    ΑΣφαλώς και το παρελθόν της υπόθεσης των εξοπλισμών, βρίθει παραδειγμάτων αλλά κάποτε πρέπει να αλλάξει η κατάσταση. Γιατί, το πόπολο θα ζητάει κυπαρίσσια και όχι αδίκως.Αλλά τι θα έχει απομείνει από τον τόπο τούτο.

    Τρανό παράδειγμά του Γάλλου α/γεεθα προ καιρού..

  28. @ Προβοκάτωρ

    Δηλαδή, πώς να αλλάξει η κατάσταση, ή μάλλον, τι σχέση έχουν οι ΕΔ με αυτή την κατάσταση;

    Το σύστημα είναι απλό: Οι ΕΔ διατυπώνουν τις ανάγκες τους σε εξοπλισμό, και τα ψώνια τα κάνει -με τη λίστα τους- άλλος.

    Οι ΕΔ από πού κι ως πού μπορούν να το αλλάξουν αυτό;

    Αν ο κάθε πολιτικός προϊστάμενος δεν είναι «όπως πρέπει», τι θα κάνει ο υπηρεσιακός υφιστάμενός του; Θα παραιτηθεί; Θυμάσαι τις παραιτήσεις ελλήνων Αρχηγών, και τι αποτέλεσμα είχαν;

  29. @Βελισαριος

    Έχει ξαναγίνει αυτή η κουβέντα, παλαιότερα.

    Ο αρχηγός του τάδε κλάδου, εάν δει ότι υπονομεύεται και τελικά αλλάξει ο πολιτικός προϊστάμενος την απόφαση με επιχειρησιακά και λοιπά κριτήρια της αρμόδιας δνση του τάδε όπλου για την προμήθεια ή υποστήριξη του Χ οπλομηχανήματος, απειλεί με παραίτηση.
    Εάν δεν εισακουσθεί, παραιτείται, και ανακοινώνει με σαφήνεια τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την ενέργεια.

    Αν θυμάμαι καλά, η όποια παραίτηση, δεν υπήρξε κατάλληλα προετοιμασμένη.

    Τί θα βγει και θα πει ο κάθε μέθυσος, αμετροεπής και ακομβίωτος στρατάρχης; Ότι γνωρίζει καλύτερα την DM2A4 Seahake mod 4 & την Black Shark από τα στελέχη της Διεύθυνσης Υφάλων Όπλων Ναυστάθμου Σαλαμίνας (ΔΥΟ/ΝΣ) του ΠΝ?

  30. 1. Ο Αρχηγός του κάθε κλάδου εκφράζει την ανάγκη του κλάδου για το τάδε σύστημα, δίνει και προδιαγραφές (προδιαγραφές – ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ) και περιμένει σύστημα. Δεν έχει σχέση με την επιλογή του συστήματος.

    2. Ο μόνος τρόπος να «παρέμβει» στην επιλογή, είναι μέσω των προδιαγραφών. Εκεί είναι πολύ εύκολο (πάρα πολύ εύκολο) να κατηγορηθεί (δεν έχει σημασία το «αδίκως» αλλά το «εύκολο») ότι φωτογραφίζει οπλικό σύστημα (ή ότι επιδιώκει να αποκλείσει σύστημα). Όπως είναι προφανές, η σύνταξη προδιαγραφών δεν γίνεται αφηρημένα, αλλά έχοντας υπ’ όψιν και τα διαθέσιμα συστήματα (και τεχνολογίες).

    3. Και να μην τεθεί θέμα προδιαγραφών, ο οποιοσδήποτε πολιτικός προϊστάμενος μπορεί εύκολα να «σκοτώσει» πολιτικά την οποιανδήποτε παραίτηση: από το να την κρύψει ο φιλικός του τύπος ή να τη λοιδωρήσει, μέχρι να την καταστήσει αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης («ο παραιτηθείς Αρχηγός είναι με τους αντιπάλους μου, και η παραίτηση είναι επιχείρηση πολιτικής φθοράς μου»).

    4. Το παράδειγμα του Γάλλου Α/ΓΕΕΘΑ δεν είναι πολύ ευτυχές, και την παραίτηση Ζαζιά (απολύτως τεκμηριωμένη) ποιος τη θυμάται, και τι αντίκτυπο είχε;

    5. Ο εκάστοτε Αρχηγός είναι συνήθως επιλεγμένος έναντι των συνυποψηφίων του με κριτήρια «συνεργασιμότητας», οπότε ούτως ή άλλως είναι απίθανο να εγείρει ζητήματα. Αυτό δεν τιμά κανέναν Αρχηγό που δεν το κάνει, αλλά μας θυμίζει και πάλι το προφανές: άλλος έχει και το μαχαίρι, και το πεπόνι. Είναι και λίγο αστείο να δίνεις σε κάποιον (θεμιτά) το δικαίωμα απόλυτης επιλογής του υφισταμένου του, και μετά να κρίνεις τον υφιστάμενο για (οποιουδήποτε είδους) ανεπάρκεια. Ενδεχομένως οι ΕΔ να είναι, για διαφόρους λόγους, λιγότερο ευεπίφορες από το υπόλοιπο Κράτος σε πολιτική παρέμβαση, αλλά αυτό έχει πολύ σαφή όρια (τουλάχιστον σε δημοκρατικά πολιτεύματα – φαντάζομαι ότι δεν το συζητάμε και αυτό).

    6. Στο εφαρμοσμένο παράδειγμα του Εντελώς, αυτός (α) δεν γνωρίζει (και δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει) την αρμόδια Διεύθυνση του ΓΕΝ που έχει εκπονήσει τις προδιαγραφές. Αυτές, στον βαθμό που τον ενδιαφέρει και τον αφορά, είναι εισήγηση του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου. Εάν ο Εντελώς (ή ο «προϊστάμενός» του) θέλουν (για θεμιτούς ή αθέμιτους λόγους) άλλη τορπίλη, θα πουν απλούστατα ότι επιλέγουν άλλη τορπίλη με κριτήρια που λαμβάνουν υπ΄όψιν, επιπλέον των επιχειρησιακών, και άλλα κριτήρια όπως οικονομικά και πολιτικά, τα οποία ο Α/ΓΕΝ δεν είναι σε θέση να γνωρίζει. Και θα μπορούσαν, κατ’ αρχήν, να έχουμ και δίκιο. Κι αν ο Α/ΓΕΝ συνεχίσει να ενοχλεί, θα αρχίσει η δολοφονία χαρακτήρος του, θέμα στο οποίο ο οποιοσδήποτε Α/ΓΕΝ είναι στόχος ευκαιρίας έναντι της πολιτικής εξουσίας.

  31. \@Βελισαριος

    Δεν διαφωνώ με όσα γράφεις. Αρνούμαι να αποδεχθώ το αποτέλεσμα.
    Διότι, όπως έχουν τα όπλα για να γυρίσουν το θέμα προς τα εκεί που θέλουν, αντιστοίχως, και οι εκδιωχθέντες, έχουν παρόμοιες δυνατότητες την σημερινή εποχή.

    Ειρήσθω εν παρόδω, στην ίδια θεματολογία, εντάσσεται και το ζήτημα της ανάδειξης των ηγεσιών σε όλα τα επίπεδα των Ε.Δ. Δηλαδή, δεν διάβασα τουλάχιστον κάπου ότι προτάθηκε νέο σύστημα επιλογής έστω των ανωτάτων αξιωματικών, από τον α/γεεθα ή έστω κατόπιν συνεννοήσεως των 3 αρχηγών.

  32. Υπόψιν ότι οι τέσσερις ΜΕΚΟ 200 Track II θα λάβουν νέα CIWS Pgalanx Block 1B στα πλαίσια της προμήθειας/εκσυγχρονισμού 17 συστημάτων. Θα αντικατασταθούν έτσι τα παρωχημένα ομολογουμένως Sea Zenith. Στο σήμερα υπάρχει σχετική ισορροπία η οποία όμως αλλάζει ραγδαία (+2 Milgem, +4 Instabul Class φρεγατες, LHD Anadolu, F-35B(?), 6 υποβρύχια T-214 AIP, 6 ATR-72 ASW )την ερχόμενη δεκαετία χωρίς κάποιον ουσιαστικο προγραμματισμό από τη μεριά μας
    Περιμενω το Β μέρος ώστε να τοποθετηθω

  33. Bob Batons says:

    «3. Και να μην τεθεί θέμα προδιαγραφών, ο οποιοσδήποτε πολιτικός προϊστάμενος μπορεί εύκολα να «σκοτώσει» πολιτικά την οποιανδήποτε παραίτηση: από το να την κρύψει ο φιλικός του τύπος ή να τη λοιδωρήσει, μέχρι να την καταστήσει αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης («ο παραιτηθείς Αρχηγός είναι με τους αντιπάλους μου, και η παραίτηση είναι επιχείρηση πολιτικής φθοράς μου»).
    4. Το παράδειγμα του Γάλλου Α/ΓΕΕΘΑ δεν είναι πολύ ευτυχές, και την παραίτηση Ζαζιά (απολύτως τεκμηριωμένη) ποιος τη θυμάται, και τι αντίκτυπο είχε;»
    Έτσι ακριβώς, όπως τα λέει ο Βελισάριος. Θυμίζω μόνο το τι είχε γίνει με τον Ζαζιά όταν παραιτήθηκε. Έπεσαν όλα τα κομματικά παπαγαλάκια της ΝΔ καθώς και τα ελεγχόμενα απ’ αυτή ΜΜΕ να τον φάνε. Το επιχείρημα τους απλό: είναι Πασόκος, που όποιος γνωρίζει, ξέρει ότι δεν ισχύει. Καθώς και ένα σωρό άλλες συκοφαντίες. Κι όλα αυτά γιατί ο άνθρωπος δεν ήθελε να κάνει τον κομπάρσο στις κρίσεις. Δόθηκε έτσι το μήνυμα το τι θα πάθει όποιος παραιτηθεί. Το κομματικό συμφέρον πάνω απ’ όλα.

  34. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    Νομίζω ισχύει ακόμη ο ν. 3433/2006 (Α’ 20) «Προμήθειες Αμυντικού Υλικού Ενόπλων Δυνάμεων» ο οποίος ορίζει τις αρμοδιότητες του καθενός.

    Από κει και πέρα κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς υπογραφές υπηρεσιακών παραγόντων.

    Οι υπηρεσιακοί παράγοντες προστατεύονται απο τη μονιμότητα. Η προστασία αυτή δεν προβλέπεται για να τους εξασφαλίσει τον επιούσιο, αλλά για να έχουν τη δυνατότητα άφοβα να τα βάλουν με την πολιτική ηγεσία, όταν η επαγγελματική τους κατάρτιση τούς λέει ότι η τελευταία το πάει στραβά.

    Εγώ δεν είμαι δικαστής για να αποδίδω ευθύνες. Εγώ υπηρέτησα επί μακρόν ως χειριστής οπλικών συστημάτων (όταν λέω επί μακρόν δεν εννοώ επί Μακρόν, αλλά επί μακρόν) και ενδιαφέρομαι μόνο να γίνεται η δουλειά σωστά. Βέβαια τώρα εργάζομαι στην εταιρία που έφτιαχνε αυτά τα οπλικά συστήματα, άρα είμαι κατ’ εξοχήν ύποπτος….αλλά τέσπα που λένε και οι νέοι μας.

  35. ΚΛΕΑΝΘΗΣ says:

    @ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ,
    Ο «πολιτικός προϊστάμενος» δεν είχε πρόβλημα με την ελληνική νομοθεσία να αφήσει τα ελληνικά Υ/Β χωρίς σύγχρονες τορπίλες, τα άρματα LEO 2 χωρίς φόρτους πυρομαχικών, τα F-16 και άλλα Α/Φ χωρίς σύστημα αυτοπροστασίας επί μακρόν, να εκσυγχρονίσει ελλειπώς τις «S» υποσχόμενος στο ΠΝ φρεγάτες AAW στο ΕΜΠΑΕ που ποτέ δεν αγοράστηκαν και γενικά να σταματήσει τον υλικό εκσυγχρονισμό των ΕΕΔ. Η αμυντική ικανότητα μιας χώρας είναι κατ΄ εξοχήν πολιτικό ζήτημα και αν οι πολιτικοί άνδρες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ετοιμάσουν ένα κράτος για πόλεμο, οι «υπηρεσιακοί παράγοντες» δεν μπορούν επ΄ ουδενί να το κάνουν μόνοι τους. Ειδικά στην Ελλάδα ο θεσμός της Κυβέρνησης είναι πανίσχυρος και καμμιά σύγκριση ισχύος και ευθυνών δεν μπορεί να γίνει με τους κρατικούς αξιωματούχους που επιλέγονται και παύονται από αυτή.
    Υ.Γ Οι αξιωματικοί από συνταγματάρχες και πάνω δεν προστατευονται από μονιμότητα, κρίνονται για παραμονή στο στράτευμα κάθε χρόνο. Επιπλέον ιστορικά η μονιμότητα των υπαλλήλων και δη των στρατιωτικών δεν θεσπίστηκε βέβαια για να μπορεί ο υπάλληλος να «τα βάλει άφοβα με την πολιτική ηγεσία». Σου θυμίζω ενδεικτικά πως η τελευταία έχει ειδικούς νόμους «περί ευθύνης»……

  36. .+- says:

    @ΚΛΕΑΝΘΗΣ says: 9 Ιουλίου 2018 στο 21:35
    «..τα άρματα LEO 2 χωρίς φόρτους πυρομαχικών..»
    Αξιοτιμε Κλεανθη, θα ηθελα να επιστησω την προσοχη σου, στο κατα τ’αλλα ευστοχο σχολιο σου, οτι τα χρηματα των πυρομαχικων των αρματων Leo2 θελησαν και τα «εσκασαν» στο «Ηνιοχος» των 4 ΕΜΑ των Leo2A6Hell, αποδιδοντας 2 ΤΘΤ «ψηφιακες». Τα εισαγωγικα ειναι γιατι αυτες δεν εχουν «Ηνιοχος» σε ολες τις μοναδες και υπομοναδες με αποτελεσμα οι μισοί (ΤΘ, Α/Κ Πυρ/κό) που τα εχουν ειναι σαν να πηγαινουν σαν σε videogame και οι αλλοι μισοι (ΜΚ-Πεζικο, Μηχανικο,logistics) με το «παλιό» καλο τροπο με τις φωνητικες εντολες δια ασυρματου. Τωρα εαν αυτο το «τερατουργημα» θεωρειται «ψηφιακη ΤΘΤ» σηκωνει πολυ συζητηση, οπως επισης ποιος ηταν αυτος που εκανε μια τετοια επιλογη. Σημερα, 15 χρονια μετα την συμβαση, το «ηνιοχος» που βασιζεται σε τεχνολογια του 2000, «παλιωσε» και οι μισοί εξακολουθουν να περιμενουν σαν το «μανα εξ ουρανού» το δικο τους «ηνιοχος». Ζησε Μαη μου που λενε και στο χωριο μου.

    .+-

  37. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ ΚΛΕΑΝΘΗΣ

    Αν ήταν έτσι όπως τα λες, πώς εξηγείται η από μακρόν έντονη παρουσία υπηρεσιακών παραγόνων και πρώην υπηρεσιακών παραγόντων στις δικαστικές αποφάσεις; Για παράδειγμα στην υπόθεση των αρμάτων χωρίς πυρομαχικά καταδικάστηκε ο συνταγματάρχης Π.Κ. που είχε λάβει 3 εκατ. ευρώ από τη Ραϊμεντάλ.

    Η ιδωτική εταιρία δεν σε πληρώνει 3 εκατ αν δεν της προσφέρεις ανάλογες υπηρεσίες.

    Η μονιμότητα και τα λοιπά παρεχόμενα δικαιώματα από το Σύνταγμα και τους νόμους δεον ασκούνται κατά τρόπον πατριωτικόΝ. Όχι συνδικαλιστικό ή συντεχνιακό ούτε βέβαια με τρόπο που υπονομεύει το Σύνταγμα ή το πολίτευμα.

  38. @Bob Batons

    Και γιατί ο κ.Ζαζιάς δεν απέστειλε επιστολές και άρθρα στο διαδίκτυο να ενημερώσει το φιλοθεάμον κοινό και το σοφό νεοελληνικό πόπολο περί των τεκταινόμενων?
    Τί ακριβώς μπορούσε να κάνει εναντίον του, ο πολιτικός προϊστάμενος και οι συν αυτώ κοματοκύνες?

  39. Bob Batons says:

    @Προβοκάτωρ

    Και επειδή δεν το έκανε τι πάει να πει; Μπορεί οι λυσσώδεις επιθέσεις των Νεοδημοκρατών να τον αποθάρρυναν ψυχολογικά ή να μην ήθελε να δώσει συνέχεια ή τέλος πάντων άλλο λόγοι που δεν γνωρίζουμε. Το θέμα αυτό είναι ή το ότι έγινε μια συστηματική προσπάθεια σπίλωσης ενός ανθρώπου που απλά θέλησε να κάνει τη δουλειά του;

  40. @Bob Batons

    Καταδεικνύω το γεγονός ότι υπήρχαν και υπάρχουν τρόποι την σήμερον ημέρα για να αντιπαρέλθει κάποιος την «πίεση» των κομματόσκυλων.

    Βλέπε την πρόσφατη επιστολή Κωσταράκου. Ουδείς βγήκε να την αντικρούσει. Εν κατακλείδι, καθαρός ουρανός..

    Αν περιέγραφε με γλαφυρό τρόπο, την όλη υπόθεση ο κ.Ζαζιάς, τι θα μπορούσαν να πουν τα κομματόσκυλα (και αυτά που είναι ε.α. και εν προκειμένω στη Ν.Δ. φερ’ ειπείν ..και σύντομα θα τους δούμε Υφ.Αμ. γιατί και ο προαλειφόμενος..)?

    Δεν θα προσέτρεχαν προς επίρρωση των λεγομένων του, και παλαιότεροι συνάδελφοι του?Εκτός εάν και ο ίδιος είχε πηδήξει θέσεις στην σειρά αρχαιότητας..

  41. Bob Batons says:

    @Προβοκάτωρ

    O Ζαζιάς βρέθηκε στη θέση που βρέθηκε, αφότου ο Μπεγλίτης καρατόμησε όλους τους προηγούμενους -15 αν θυμάμαι καλά τον αριθμό. Βασικά ήταν ο τελευταίος ανώτατος αξιωματικός που μπορούσε να γίνει ΓΕΣ. Δε βρέθηκε εκεί λόγω κάποιας εύνοιας. Το σενάριο λοιπόν του ότι δε μίλησε γιατί κι αυτός είχε λερωμένη τη φωλιά του, δεν ισχύει.

  42. Αρματιστής says:

    Ο Κωσταράκος τα έβαλε με τον Α/ΓΕΕΘΑ και τον Α/ΓΕΝ και όχι με τον ΥΕΘΑ.
    Άσε που ότι είπε αφορούσε τον ίδιο και τη θέση του.
    Όταν ήταν Α/ΓΕΕΘΑ έκανε γαργάρα τις περικοπές (πετσόκομμα) των μισθών και συντάξεων των στρατιωτικών, αυτές που στη συνέχεια το ΣτΕ τις έκρινε αντισυνταγματικές .
    Και μια και μιλάμε για συντάξεις, αντιστράτηγος με 39 πραγματικά χρόνια υπηρεσίας, 1360 ευρώ. Λιγότερα και από τους κηπουρούς των ΟΤΑ με σκάρτα 30 χρόνια εργασίας.

  43. @Bob Batons
    Υποθέτω πως ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος, δεν τους καρατόμησε τυχαία όλους και τυχαία σταμάτησε στον κ.Ζαζιά.
    Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι υπάρχουν τρόποι πλέον και όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, τί έχουν τα έρμα και ψοφάνε..

  44. Bob Batons says:

    @Προβοκάτωρ

    Ήταν ο τελευταίος στην «επετηρίδα» των ανώτατων αξιωματικών που μπορούσαν να γίνουν Α/ΓΕΣ. Δεν υπήρχε άλλος μετά απ’ αυτόν. Αυτό σου εξήγησα προηγουμένως αλλά είτε δεν κατάλαβες, είτε δεν το διάβασες. Επομένως μην επαναλαμβάνεις νεοδημοκρατικές αθλιότητες. Επίσης, όπως σου υπέδειξε ο Αρματιστής, η περίπτωση Κωσταράκου δεν είναι η ίδια. Θα σου συνιστούσα να διαβάζεις πιο προσεκτικά τις απαντήσεις των άλλων για να γλυτώνουμε χρόνο και να μην επαναλαμβανόμαστε.

  45. @Bob Batons

    Δεν είναι εφικτό, να είμαστε όλοι ευφυείς, όσο εσύ. Τώρα, πως αντιλαμβάνεσαι ότι αναπαράγω «νεοδημοκρατικές αθλιότητες»…μόνο εσύ το γνωρίζεις.
    Τέλος πάντων, ξεφύγαμε αρκετά επί του θέματος,

  46. Bob Batons says:

    @Προβοκάτωρ

    Δεν είναι εφικτό, να είμαστε όλοι ευφυείς, όσο εσύ. E καλά όχι και όλοι, μόνο κάποιοι σαν εσένα δεν μπορούν.

  47. @ ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ, 9 Ιουλίου 2018, 20:20

    Κατ’ αρχάς, ζητώ συγγνώμη για την καθυστερημένη απόκριση. Επειδή το ιστολόγιο διατηρείται στον ελεύθερο χρόνο μιας κανονικής επαγγελματικής ζωής (παντελώς άσχετης καθ’ οιονδήποτε τρόπο με τον χώρο της άμυνας) και ιδιωτικής ζωής, ελπίζω ότι είναι κατανοητό.

    Ως προς τις προμήθειες, ισχύει κατά βάσιν ο 3978/11, και σε κάποια επί μέρους σημεία οι παλαιότεροι 3883/2010 και 3433/2006.

    Σε όλους τους νόμους ισχύει αυτό που έχει παγιωθεί εδώ και μία περίπου εικοσαετία: οι Κλάδοι των ΕΔ προσδιορίζουν τις ανάγκες τους, συντάσσουν τις προδιαγραφές και παραλαμβάνουν τα όπλα. Τις διαδικασίες επιλογής συστημάτων, τις διαπραγματεύσεις, τις συμβάσεις και την παρακολούθησή τους (πλην, προφανώς της παραλαβής των συστημάτων) τις κάνουν τα κατ’ ουσίαν πολιτικά όργανα του Υπουργείου, στις διαδοχικές τους μορφές: Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών, Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων. ΕΠΥΕΘΑ κλπ. Σε αυτές τις υπηρεσίες ασφαλώς υπηρετεί και περιορισμένος αριθμός αξιωματικών – πέραν της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού και των πολιτικών προϊσταμένων. Επιπλέον, είναι οι θέσεις που –όχι ασφαλώς αποκλειστικά, κατ’ εξοχήν όμως- υπηρετούν «αρεστοί» σε πολιτικούς προϊσταμένους αξιωματικοί. Με απλά λόγια:

    «Κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς υπογραφές υπηρεσιακών παραγόντων.»

    Σωστό, μόνο που λείπουν δύο κρίσιμες λεπτομέρειες:

    (α) οι υπηρεσιακοί παράγοντες των οποίων κατ’ εξοχήν απαιτούνται οι υπογραφές είναι πολίτες και οι «πολιτικές» υπηρεσίες του Υπουργείου Αμύνης.

    (β) Οι κρίσιμοι υπηρεσιακοί παράγοντες, στον βαθμό που είναι στρατιωτικοί, αφ’ ενός δεν προστατεύονται από καμία μονιμότητα -ως πρώην στρατιωτικός που είσαι, αν κατάλαβα από το υπονοούμενο που γράφεις, το γνωρίζεις καλά- αφ’ ετέρου επιλέγονται και τοποθετούνται κατά την απόλυτη βούληση των πολιτικών προϊσταμένων. Άρα, το να λέμε ότι, πχ «μεταξύ των 5.000 στρατιωτικών ενεπλάκησαν και 20 σε εξοπλιστικά σκάνδαλα –δηλαδή αυτοί που επελέγησαν και τοποθετήθηκαν κατ’ εξαίρεσιν (με ποια κριτήρια, άραγε;…) στις κρίσιμες θέσεις, άρα (και) οι στρατιωτικοί ευθύνονται για τα σκάνδαλα» είναι υποκριτικό. Προφανώς και σε μία τόσο ευρεία δεξαμενή, ένας πολιτικός προϊστάμενος που έχει «ανησυχίες» μπορεί να εντοπίσει και να βρει «ευεπίφορους» συνεργάτες. Αν, κατά τη γνώμη σου, ευθύνεται ο χώρος από τον οποίον αλιεύονται οι ελάχιστοι «ευεπίφοροι» και όχι ο χώρος που ασκεί εξουσία και επιλέγει, κατ’ απόλυτη ευχέρεια, δέκα-είκοσι στρατιωτικούς για να τον «βοηθήσουν» σε διάφορες δουλειές, πάσο.

  48. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΙΣ says:

    @ Βελισάριος

    Το νόημα της σημερινής ημέρας (15/6) είναι ότι, στο χώρο αυτό, δεν υπάρχει χώρος για άτομα που αλιεύονται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s