ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (IIIβ) *

Ναυτικό Ισοζύγιο (Β)

Navy_Seals

* Το παρόν αποτελεί συνέχεια του Μέρους (Α) που προηγήθηκε. Περιλαμβάνει την εκτίμηση της καταστάσεως που διαμορφώνουν τα δεδομένα που εκτέθηκαν εκεί, την επισκόπηση των ανεμενόμενων μελλοντικών εξελίξεων στα βασικά μέσα των δύο πλευρών και μία εκτίμηση της κατάστασης που αναμένεται να διαμορφωθεί.

Για τη σύνταξη και αυτού του κειμένου χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από πολλές πηγές. Οι κυριότερες και πολυτιμότερες, όμως, υπήρξαν το ιστολόγιο e-Amyna και το ιστολόγιο Naval Analyses, και τα δύο εγνωσμένης αξιοπιστίας.

Θα ήθελα και εδώ να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στον κ. Γ.Σ. για τις πολύτιμες παρατηρήσεις του.

Εκτίμηση της Παρούσας Κατάστασης

Πώς αποτιμάται συνολικά το ισοζύγιο που περιγράφτηκε αναλυτικά στο προηγούμενο κείμενο; Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα αυτό, θα πρέπει κατ’ αρχάς να έχει κατά νου τις πολιτικές και στρατηγικές επιδιώξεις των δύο χωρών στον θαλάσσιο χώρο.

Η Ελλάς και η Τουρκία αντιπαρατίθενται σε δύο -απολύτως διακριτά μεταξύ τους- θέατρα επιχειρήσεων: στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου και στο θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται για δύο θέατρα επιχειρήσεων με τελείως διαφορετική γεωγραφική και υδρογραφική διαμόρφωση, και με τελείως διαφορετικές επιδιώξεις των αντιτιθεμένων σε κάθε ένα από αυτά.

Το Αιγαίο Πέλαγος είναι αρχιπελαγικό περιβάλλον στο οποίο η Ελλάς έχει κυριαρχία επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των νήσων, νησίδων και μικρονησίδων. Η Τουρκία επιδιώκει να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ελλάδας επί του νησιωτικού αυτού συμπλέγματoς. Οι προσεγγίσεις του τρόπου αμφισβήτησης, από το 1973 που επανελήφθησαν με ιδιαίτερη ένταση, ποικίλουν, τόσο σε ότι αφορά τα πολιτικά και νομικά προσχήματα, όσο και τα επιχειρησιακά μέτρα που σχεδιάζονται ή/και λαμβάνονται προκειμένου να υποστηρίξουν την πολιτική αυτή. Η αμφισβήτηση -και η συνακόλουθη επιχειρησιακή απειλή- ξεκίνησε με την αμφισβήτηση του καθεστώτος των μεγάλων νήσων και με συνακόλουθη στρατιωτική απειλή εναντίον τους, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, και κυρίως εξ αιτίας της σταδιακής εφαρμογής του νέου Δικαίου της Θαλάσσης που παρέχει στην Ελλάδα πολύ ευρύτερα κυριαρχικά δικαιώματα, η έμφαση της τουρκικής απειλής μετατοπίστηκε στις νησίδες -και άρα σε επιχειρήσεις διαφορετικής φύσης.

Έτσι, η Ελλάς είναι η πλευρά που πρέπει να υπερασπιστεί και να επαναβεβαιώσει την κυριαρχία της στον θαλάσσιο χώρο του Αρχιπελάγους. Η Τουρκία είναι μία αναθεωρητική δύναμη η οποία έχει ως επιδίωξη να αμφισβητήσει και να ανατρέψει το υφιστάμενο status quo, χρησιμοποιώντας ως μέσα την έμπρακτη αμφισβήτηση των θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων, κυρίως στο Ανατολικό Αιγαίο, καθώς και την απειλή κατάληψης κύριας νήσου ή κατοικημένης νησίδας, πάλι στο Ανατολικό Αιγαίο και δίπλα στη Μικρασιατική παραλία.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, και ιδιαίτερα στην περιοχή ανατολικά της γραμμής Ρόδου-Κρήτης υφίσταται το θέμα της υπεράσπισης της Κύπρου. Όμως, αφ’ ενός εξ αιτίας της θέσπισης του νέου διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, αφ’ ετέρου εξ αιτίας της εύρεσης κοιτασμάτων φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων, η Τουρκία έχει θέσει ως επιπρόσθετο στρατηγικό στόχο την αμφισβήτηση των δικαιωμάτων τόσο της Ελληνικής όσο και της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες αυτές περιοχές.

Ανεξαρτήτως θεάτρου επιχειρήσεων, η Τουρκία εφαρμόζει έναντι της Ελλάδος την επιθετική στρατηγική του πειθαναγκασμού, δηλαδή την απειλή χρήσης βίας ή την περιορισμένη χρήση βίας για την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης (status quo). Βασικό στοιχείο του πειθαναγκασμού είναι η έννοια του σχετικού κόστους. Δηλαδή, ο αντίπαλος (Ελλάδα) θα πρέπει πάντοτε να βρίσκεται σε χειρότερη θέση εάν δεν συμμορφωθεί με την απειλή. Ειδικότερα, με τον πειθαναγκασμό, ο αντίπαλος ούτως ή άλλως θα υποστεί κόστος, οπότε θα πρέπει να του επιφυλάσσεται μεγαλύτερο κόστος αν δεν συμμορφωθεί με την πειθαναγκαστική απειλή απ’ ότι αν συμμορφωθεί. Για να είναι αξιόπιστη μια πειθαναγκαστική απειλή, θα πρέπει όχι μόνο να υπάρχουν τα μέσα και η θέληση πραγματοποίησής της, αλλά επιπρόσθετα ο αντίπαλος θα πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχουν τα εν λόγω μέσα και να πιστεύει στην εν λόγω θέληση.

Από στρατιωτικής απόψεως, η Τουρκία επιδιώκει στο Αιγαίο εν καιρώ ειρήνης μεν να διαθέτει πιο έντονη και πολυάριθμη παρουσία στην όποια εστία εντάσεως, ιδίως στο Ανατολικό Αιγαίο, εκπέμποντας το μήνυμα ότι σε περίπτωση κλιμακώσεως μπορεί να επικρατήσει τοπικά -με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τόσο από ψυχολογικής απόψεως όσο και από πρακτικής, στρατιωτικής πλευράς. Σε περίπτωση, δε, πολέμου, η Τουρκία θα επιδιώξει την απομόνωση τμήματος του Ανατολικού Αιγαίου ώστε οι μεν δικές της δυνάμεις να μπορούν να επιχειρούν απερίσπαστες για να καταβάλουν την άμυνα της νήσου ή νησίδας που έχει επιλέξει, καθώς και την απαγόρευση ελληνικών επιχειρήσεων και δη αποστολής ενισχύσεως από την ηπειρωτική χώρα προς τα νησιά, η δε Ελλάς να αδυνατεί να ενισχύσει την προσβαλλόμενη περιοχή, με τα πρακτικά και ψυχολογικά αποτελέσματα που αυτό θα έχει στους υπερασπιστές της.

Είναι προφανές ότι με τη μειωμένη ισχύ των κυρίων μονάδων επιφανείας του ΠΝ, η προοπτική επίτευξης θαλασσίου ελέγχου στον χώρο του Αιγαίου είναι ρεαλιστικά εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη. Οι ελληνικές κύριες ναυτικές μονάδες δεν έχουν σημαντική ανθυποβρυχιακή ικανότητα, ενώ αντιμετωπίζουν έναν ιδιαίτερα ικανό υποβρυχιακό αντίπαλο. Οι δυνατότητες τους εναντίον επιφανείας καθορίζονται σε αποφασιστικό βαθμό από τους πεπαλαιωμένους αισθητήρες στον τομέα αυτόν. Η διεξαγωγή των ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων φαίνεται να έχει εκχωρηθεί ουσιαστικά στα ελικόπτερα Seahawk, τα οποία είναι ιδιαίτερα σύγχρονα αλλά περιορισμένου αριθμού, ενώ σε κάθε περίπτωση τα ελικόπτερα έχουν περιορισμένο χρόνο παραμονής και διεξαγωγής έρευνας σε μία περιοχή. Έτσι, η ανθυποβρυχιακή ικανότητα του Στόλου είναι προβληματική: με περιορισμένο αριθμό μονάδων κυρίας επιφανείας, που συνεπώς παρέχουν περιορισμένο αριθμό απαραίτητων «συνεργατών» των ελικοπτέρων στο κυνήγι υποβρυχίων (οι ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις γίνονται κατ’ εξοχήν με συνεργασία σκάφους-ελικοπτέρου) και με δεδομένη την -ούτως ή άλλως περιορισμένη- περιοχή κάλυψης ενός ελικοπτέρου, η ανθυποβρυχιακή ικανότητα του Στόλου είναι περιορισμένη. Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο αν, επιπλέον, ληφθούν υπ’ όψιν αφ’ ενός η ποιότητα των αντιπάλων υποβρυχίων (το γεγονός ότι τα 214HN είναι πιο σύγχρονα από τα πιο σύγχρονα τουρκικά υποβρύχια δεν επηρεάζει την επίδοση που τα αντίπαλα υποβρύχια έχουν έναντι των ελληνικών ανθυποβρυχιακών μέσων), αφ’ ετέρου το υδρογραφικό περιβάλλον του Αιγαίου, που ευνοεί την υποβρυχιακή δράση. Επιπλέον αυτών, πρέπει να σημειωθεί ότι η δράση των ελικοπτέρων, στα οποία φαίνεται να έχει εναποτεθεί ο ανθυποβρυχιακός ρόλος, εξαρτάται και από τη συνολική κατάσταση της αεροπορικής μάχης στο περιβάλλον του Αιγαίου. Το αεροπορικό περιβάλλον του Αιγαίου θα είναι ίδιαίτερα επικίνδυνο για τις επιχειρήσεις ελικοπτέρων. Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, λόγω του πολιτικού πλαισίου της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, καθώς η τουρκική πλευρά έχει παγίως την πρωτοβουλία και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε οποιεσδήποτε επιχειρήσεις, τα τουρκικά υποβρύχια θα έχουν το πλεονέκτημα της εκ των προτέρων τοποθέτησής τους στους τομείς περιπολίας τους, στοιχείο που τους παρέχει επιπλέον τακτικό πλεονέκτημα.

Συνολικά, αποτιμώντας τις ανθυποβρυχιακές δυνατότητες του Στόλου, ας έχουμε κατά νου το εξής: στις διεθνείς διαγωνιστικές ασκήσεις, τα συμβατικά υποβρύχια τεχνολογίας ανάλογης με αυτήν που υπάρχει στο Αιγαίο επιτυγχάνουν μονίμως εντυπωσιακά αποτελέσματα εναντίον της προηγμένης ανθυποβρυχιακής άμυνας που παρατάσσουν οι αντίπαλες αεροναυτικές δυνάμεις. Στο Αιγαίο, η ανθυποβρυχιακή άμυνα που μπορεί να παρατάξει το ΠΝ είναι ασθενέστατη, η υποβρύχια απειλή σημαντικότατη, και το υδρογραφικό περιβάλλον ευνοεί τη δράση των υποβρυχίων.

Στον τομέα του πολέμου επιφανείας, οι κυριότεροι παράγοντες που τον κρίνουν είναι η συνολική επίγνωση της τακτικής καταστάσεως και το πλήθος και η ποιότητα των διαθεσίμων όπλων. Ο πρώτος παράγοντας εξαρτάται από το πλήθος και την ποιότητα των αισθητήρων και των τηλεπικοινωνιακών μέσων και από την επίδοση της κάθε πλευράς στον Ηλεκτρονικό Πόλεμο. Δυστυχώς, και εκεί η ελληνική πλευρά υστερεί σημαντικά. Πέραν του ποσοτικού μειονεκτήματος (που έχει, και στον τομέα αυτόν, σημασία), οι ελληνικές μονάδες έχουν παρωχημένης τεχνολογίας αισθητήρες (ο βασικός αισθητήρας έρευνας επιφανείας είναι το προηγούμενης γενεάς MW-08, έναντι του SMART-Mk2 που έχει η πλειοψηφία των τουρκικών κυρίων μονάδων, με ότι αυτό σημαίνει για την αντοχή των δύο αισθητήρων σε Ηλεκτρονική Επίθεση και τη δυνατότητα των μέσων Ηλεκτρονικής Υποστήριξης της κάθε πλευράς να τα εντοπίσει) ενώ συνολικά οι δυνατότητες ΗΠ είναι προηγούμενης γενεάς. Στον τομέα αυτόν πρέπει να προσυπολογίζεται πλέον και η παρουσία συνεχώς αυξανόμενου αριθμού μη επανδρωμένων αεροσκαφών των ΤΕΔ, και εν προκειμένω του ΤΝ: τα ανεπάνδρωτα ANKA-B παρέχουν άμεσα, συνεχώς και με σχετική ασφάλεια, πολύτιμη και πληρέστατη τακτική και ηλεκτρονική εικόνα στον τουρκικό στόλο. Συνεπώς, στον πόλεμο επιφανείας, με μικρότερο αριθμό σκαφών, ελλιπή και υποδεέστερη του αντιπάλου επίγνωση τακτικής καταστάσεως, και πιο ευάλωτη (λόγω υπεροχής του αντιπάλου σε μέσα ΗΠ), τα πράγματα είναι ιδιαίτερα δύσκολα για το ΠΝ – τουλάχιστον από πλευράς κυρίων μονάδων επιφανείας.

Η αντιαεροπορική ικανότητα των ελληνικών κυρίων μονάδων είναι σχετικά περιορισμένη – και πάλι εξ αιτίας των παλαιάς τεχνολογίας αισθητήρων (ραντάρ δισδιάστατα και ευάλωτα σε Ηλεκτρονική Επίθεση), παλαιάς τεχνολογίας συστημάτων επικοινωνιών (η έλλειψη Link-16 στις κύριες μονάδες του Στόλου δεν μπορεί παρά να προκαλεί απορία σε ένα περιβάλλον με τόσο πυκνή αεροπορική δραστηριότητα και απειλές) καθώς και όπλων τα οποία είναι σχετικά παλαιάς τεχνολογίας, μικρού βεληνεκούς και σε διατάξεις εκτόξευσης με μικρούς αριθμούς άμεσα διαθέσιμων για βολή. Κι αυτά, ενώ από πλευράς αεροπορικής απειλής το ΠΝ αντιμετωπίζει μία ιδιαίτερα ισχυρή αεροπορία, η οποία μάλιστα διαθέτει ένα κορυφαίο όπλο για TAYNE, τον πύραυλο AGM-84K SLAM-ER.

Στον τομέα του υποβρυχίου πολέμου, το Πολεμικό Ναυτικό έχει ιδιαίτερα σημαντική ισχύ – όπως άλλωστε και το Τουρκικό Ναυτικό. Το ΠΝ έχει τέσσερα ιδιαίτερα προηγμένα υποβρύχια – τα πιο προηγμένα ανάμεσα στις δύο ναυτικές δυνάμεις – καθώς και ένα εξαιρετικά προηγμένο, από εκσυγχρονισμό, υποβρύχιο (ΩΚΕΑΝΟΣ), έχει όμως μεγαλύτερη μέση ηλικία σκαφών και άρα πιο επείγουσα ανάγκη αντικατάστασης σκαφών έναντι του ΤΝ, το οποίο υστερεί ως προς την αιχμή, έχει όμως πολύ μικρότερη μέση ηλικία σκαφών και σύγχρονες τορπίλες DM2A4. Τονίζεται και πάλι ότι η άμεση σύγκριση των υποβρυχίων δυνάμεων των δύο στόλων έχει περιορισμένη χρησιμότητα· οι υποβρύχιοι στόλοι δεν θα αντιπαρατεθούν μεταξύ τους παρά μόνον ευκαιριακά, ενώ κυρίως θα επιδιώκουν να πλήξουν τις κύριες μονάδες του αντιπάλου˙ συνεπώς σημασία έχει η σύγκρισή τους με την ανθυποβρυχιακή ισχύ του αντιπάλου. Κατ’ αυτό, ο Στόλος έχει ικανή υποβρυχιακή δύναμη, την οποία όμως θα χρειαστεί να συμπληρώσει άμεσα προκειμένου να διατηρηθεί ο ελάχιστος απαιτούμενος αριθμός σκαφών για να μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή της κάλυψης του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ η προγραμματισμένη ροή αντικατάστασης των τουρκικών σκαφών είναι πολύ πιο ομαλή και παρέχει στους Τούρκους ένα πολύ πιο ισορροπημένο σύνολο, που είναι το πρωταρχικό ζητούμενο.

Συνολικά, στον τομέα του υποβρυχίου πολέμου, το ΠΝ διαθέτει το σημαντικότερο όπλο του, καθώς είναι ο τομέας που μπορεί με τη μεγαλύτερη άνεση και βεβαιότητα να επιτύχει τον αντικειμενικό του σκοπό: να διαταράξει αποφασιστικά και να εξουδετερώσει μείζονες ναυτικές επιχειρήσεις του αντιπάλου, είτε αυτές αφορούν επιχειρήσεις προβολής ισχύος, είτε αφορούν επιχειρήσεις θαλασσίου ελέγχου, και ειδικότερα επιχειρήσεις απαγόρευσης περιοχών του Αιγαίου. Τονίζεται ότι, μιλώντας πραγματιστικά, και με δεδομένο το ανθυποβρυχιακό δυναμικό του Στόλου, το ίδιο αποτέλεσμα είναι σε θέση να επιτύχει και η τουρκική υποβρύχια δύναμη εις βάρος του ΠΝ.

Η υποβρυχιακή ισχύς είναι το πλέον αποτελεσματικό – ίσως το μόνο πραγματικά αποτελεσματικό – όπλο του ΠΝ εναντίον των επιδιώξεων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Για τον λόγο αυτόν είναι πραγματικά ακατανόητη η στάση του ΠΝ έναντι της Διοίκησης Υποβρυχίων, τόσο σε ότι αφορά το πρόγραμμα ναυπηγήσεων, όσο και –πολύ περισσότερο– στην επιμονή του να μην έχει ως πρώτη προτεραιότητα την απόκτηση σύγχρονων τορπιλών βαρέως τύπου, και να μη θέτει σε άμεση προτεραιότητα τις δαπάνες αναλωσίμων του σκαφών αυτών.

Τα ταχέα σκάφη αποτελούν έναν τομέα εξαιρετικής σημασίας για το Πολεμικό Ναυτικό, ιδίως καθώς κατ’ εξοχήν αναμένει εμπλοκή του στο Ανατολικό Αιγαίο –και δη στο ΝΑ Αιγαίο, αφού του παρέχουν, κατ’ αρχήν, δύο ουσιώδη επιχειρησιακά πλεονεκτήματα: τη δυνατότητα ταχείας ανάπτυξης στην περιοχή ενδιαφέροντος και τη δυνατότητα δράσης υπό συνθήκες υπεροχής του αντιπάλου, με την εκμετάλλευση του μικρού ίχνους και, κυρίως, της δυνατότητας απόκρυψης με εκμετάλλευση του μικρονησιακού περιβάλλοντος με «αγκιστρώσεις». Η ταχεία ανάπτυξη στο Ανατολικό Αιγαίο και η μεγάλη ισχύς πυρός χωρίς την «εμφανή» παρουσία των κυρίων μονάδων του Στόλου, υπό το καθεστώς ισορροπίας που διαμορφώνεται, είναι όντως κρίσιμα πλεονεκτήματα, κι αυτός είναι προφανώς ο λόγος που το ΠΝ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη Διοίκηση Ταχέων Σκαφών με την παραγγελία πέντε σύγχρονων σκαφών κατά τη δεκαετία του 2000. Θα πρέπει, όμως, να επισημανθεί ότι το βασικό πλεονέκτημα των Ταχέων Σκαφών, δηλαδή η «κεκαλυμμένη» δράση τους με εκμετάλλευση του πολύπλοκου περιβάλλοντος του Ανατολικού Αιγαίου, συρρικνώνεται διαρκώς: οι ικανότητες επιτήρησης των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Αιγαίο, και ιδίως στο Ανατολικό, ενισχύονται δραματικά και θα συνεχίσουν να ενισχύονται: ήδη το Αιγαίο τελεί υπό την επιτήρηση του συστήματος UZUN UFUK («Μακρινός Ορίζων») ενώ σταδιακά τίθενται εν ενεργεία τα δώδεκα (12) ανεπάνδρωτα αεροσκάφη ANKA του Τουρκικού Ναυτικού, παρέχοντας του εξαιρετικές δυνατότητες ISR. Αυτό σημαίνει ότι οι δυνατότητες απόκρυψης των πυραυλακάτων στο μικρονησιακό περιβάλλον του Ανατολικού Αιγαίου –βασικό στοιχείο των τακτικών τους– είναι πολύ μικρότερες απ’ ότι ήταν στο παρελθόν. Επιπλέον, η κεκαλυμμένη δράση των Ταχέων Σκαφών εξαρτάται ουσιωδώς από τη δυνατότητά τους να ενεργούν με ελάχιστες ΗΜ εκπομπές, διαμορφώνοντας εικόνα της τακτικής καταστάσεως με παθητικά ίδια μέσα και με λήψη δεδομένων μέσω ζεύξεων δεδομένων. Το σύνολο σχεδόν των σκαφών είναι εξοπλισμένο με σύγχρονα ηλεκτροοπτικά μέσα και διαθέτει Link-11 (την τακτική ζεύξη που κατ’ εξοχήν χρησιμοποιείται στον ναυτικό πόλεμο επιφανείας). Όμως το δεύτερο βασικό παθητικό σύστημα των σκαφών, το σύστημα Ηλεκτρονικής Υποστήριξης δεν είναι ιδιαίτερα σύγχρονο, ούτε καν στα σκάφη κλάσεως «Ρουσσέν»˙ αναρωτιέται κανείς για τις επιδόσεις του έναντι των σύγχρονων τουρκικών μικροκυματικών αισθητήρων. Καθώς η εχθρική επιτήρηση εντείνεται, καθώς τα φίλια σκάφη θα πρέπει να είναι όλο και πιο πειθαρχημένα στις εκπομπές τους και καθώς οι ακτίνες των πυραύλων επιφανείας-επιφανείας αυξάνονται δραματικά, οι ελληνικές πυραυλάκατοι θα δυσκολεύονται να επιβιώσουν χωρίς υποβοήθηση της στοχοποίησης των αντιπάλων από άλλα μέσα. Δυστυχώς, οι ΕΕΔ ούτε μη επανδρωμένα αεροσκάφη διαθέτουν, ούτε την κυριαρχία τους επί του αρχιπελαγικού περιβάλλοντος έχουν εκμεταλλευτεί. Η αξιοποίησηση των εκσυγχρονιζόμενων αεροσκαφών P-3 σε αυτόν τον ρόλο, υπό τις συνθήκες της αεροναυτικής σύγκρουσης στο Αιγαίο, είναι ρεαλιστικά αδύνατη. Μένουν τα ελικόπτερα SH-60 για τον ρόλο αυτόν, που όμως είναι λίγα, έχουν περιορισμένο χρόνο παραμονής στο πεδίο της μάχης, κι επιπλέον έχουν υψηλής προτεραιότητας ανθυποβρυχιακά καθήκοντα. Συνεπώς, η Διοίκηση Ταχέων Σκαφών αλλά και το ΓΕΝ θα πρέπει να απασχοληθεί σοβαρά όχι μόνον με τη διατήρηση της ονομαστικής δύναμης του στόλου ταχέων σκαφών, αλλά κυρίως με τη διαμόρφωση ενός συνολικού επιχειρησιακού πλαισίου που θα επιτρέψει στα ταχέα σκάφη να παραμείνουν αποφασιστικός παράγων στο προσεχές μέλλον, αλλιώς η σημασία τους θα εκλείψει ραγδαία.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και στο Αιγαίο, θα πρέπει να έχει κανείς υπ’ όψιν ότι ο καιρός αποτελεί σοβαρό περιοριστικό παράγοντα για την επιχειρησιακή δράση των ταχέων σκαφών. Αυτό αποτελεί στοιχείο ανεξάρτητο από τη ναυτική ικανότητα των πληρωμάτων και σχετίζεται με τις αντικειμενικές επιδόσεις των οπλικών συστημάτων και, κυρίως, των αισθητήρων των πλοίων (όπου οι απαιτήσεις σταθεροποίησης δεν μπορούν να αντισταθμιστούν από τη «ναυτοσύνη» των πληρωμάτων).

Συνολικά, στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου, μπορεί να ανιχνευθεί η ακόλουθη πορεία: από τη δεκαετία του 2000 και μετά, η δυνατότητα του ΠΝ να συντηρεί μία αξιόμαχη δύναμη από κύριες μονάδες επιφανείας σταδιακά ατονεί, παρά τα σχέδια που υπάρχουν και συνεχώς επανέρχονται – και που δεν αφορούν μόνον το Αιγαίο. Έτσι, στην πράξη το ΠΝ σταδιακά παραιτείται από την επιδίωξη θαλασσίου ελέγχου στον χώρο αυτόν (ελέγχου που, λόγω της αδυναμίας να εξασφαλιστούν οι θαλάσσιες γραμμές επικοινωνιών με τα νησιά στο Αν. Αιγαίο από την υποβρύχια απειλή, ήταν πάντοτε θεωρητική) και στρέφεται προς μια νέα κατεύθυνση, που μπορούσε να διασφαλίσει επιτυχώς με διαθέσιμα μέσα: μία ισχυρή δύναμη Ταχέων μπορεί, σε περίπτωση κρίσης, να αναπτυχθεί ταχύτατα στο Ανατολικό Αιγαίο, ενώ ένας ισχυρός στόλος υποβρυχίων, σε δεύτερο χρόνο, μπορεί να επιβάλει θαλάσσια απαγόρευση (sea denial) σε όλο το πλάτος του Αιγαίου και, σε συνεργασία με τα ταχέα σκάφη, να προσβάλει αποφασιστικά ακόμη και πολύ ισχυρές συγκεντρώσεις του τουρκικού στόλου που θα επιδίωκαν την επιβολή τοπικού θαλασσίου ελέγχου σε περιοχή πολιτικού ενδιαφέροντος. Στη ροή του προγραμματισμού του ΠΝ για διατήρηση αξιόμαχου στόλου, η απόκτηση Ταχέων Περιπολικών ΚΒ και υποβρυχίων είχε δρομολογηθεί πριν αρχίσει το de facto πάγωμα των ελληνικών εξοπλισμών, με αποτέλεσμα αυτά να αποτελέσουν στην επόμενη περίοδο και μέχρι σήμερα τα μόνα σύγχρονα μέσα του ΠΝ. Το αποτέλεσμα είναι η μετάπτωση του έργου του ΠΝ από τον θαλάσσιο έλεγχο στο Αιγαίο στην επιδίωξη θαλάσσιας απαγόρευσης. Αυτό αποτελεί, προφανώς, «οπισθοχώρηση», δεδομένου ότι το Αρχιπέλαγος είναι de facto ελληνικό, καθώς είναι κατάσπαρτο από ελληνικά νησιά. Πάντως, είναι κρίσιμο ότι και μετά από αυτή την «οπισθοχώρηση», η Ελλάς μπορεί να αποτρέψει τις τουρκικές επιδιώξεις στο Αιγαίο, απαγορεύοντάς στο ΤΝ να πραγματοποιεί πειστικά προβολή ισχύος ή άλλους, πιο «επιχειρησιακούς» σκοπούς.

Σε ότι αφορά το θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου, η κατάσταση είναι σημαντικά δυσκολότερη. Καθ’ όλη την περίοδο μετά το 1974, το Πολεμικό Ναυτικό εμφανώς είχε την προοπτική της κάλυψης της Κύπρου με υποβρύχια. Καθώς η παρουσία ελληνικών ισχυρών ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή θα στερούταν νοήματος, αυτό που το ΠΝ είχε ως στόχο ήταν να απαγορεύσει τη θαλάσσια επικοινωνία των Κατεχομένων Εδαφών της Κύπρου με τη Μικρασία. Ακόμη κι αυτός ο στόχος ήταν (και είναι) περιορισμένης σημασίας, μιας και οι χερσαίες τουρκικές δυνάμεις στα Κατεχόμενα είναι εξαιρετικά ισχυρές και δεν αναμένουν ενισχύσεις από την Μικρασία· παρ’ όλα αυτά η διακοπή της επικοινωνίας σε περίπτωση πολεμικών επιχειρήσεων έχει και συμβολική και, κάποια -περιορισμένη έστω- πρακτική, έστω σημασία.

Από τη δεκαετία του 2000 και μετά, οι πολιτικές, και συνεπώς οι επιχειρησιακές απαιτήσεις του θεάτρου επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου άλλαξαν. Εξ αιτίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων -και των συμφερόντων- που δημιουργήθηκαν στην Αν. Μεσόγειο με το νέο Δίκαιο της Θαλάσσης, τέθηκε επιτακτικά κι έμπρακτα το ζήτημα της προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Χώρας καθώς και της Κυπριακής Δημοκρατίας στις ανοικτές θαλάσσιες εκτάσεις της Αν. Μεσογείου – ταυτόχρονα με την έμπρακτη και δραστήρια αμφισβήτησή τους από την Τουρκία. Η νέα πολιτική συνθήκη επέφερε νέες επιχειρησιακές απαιτήσεις. Το ζητούμενο είναι πλέον η επαρκής και αποτελεσματική προβολή ισχύος στην ευρεία αυτή περιοχή. Αυτό, από ναυτικής απαιτεί την ύπαρξη ενός πυρήνα μεγάλων σκαφών επιφανείας, κατ’ ελάχιστον τεσσάρων, με δυνατότητες μάχης «ανοικτής θαλάσσης» (“blue water”). Αυτός υπήρξε ο λόγος που από τη δεκαετία του 2000 και μετά, ο σχεδιασμός του ΠΝ για αντικατάσταση των πεπαλαιωμένων Kortenaer στρέφεται συστηματικά σε σκάφη μεγαλύτερου εκτοπίσματος, με κεντρικό χαρακτηριστικό τη δυνατότητα αεράμυνας περιοχής, δηλαδή με ραντάρ μεγάλου βεληνεκούς και πολυστρωματικής αντιαεροπορικής άμυνας – φυσικά και με ανθυποβρυχιακές δυνατότητες αιχμής, μιας και το θαλάσσιο περιβάλλον της Αν. Μεσογείου ευνοεί τη δράση των υποβρυχίων.

Σήμερα, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε εμφανή αδυναμία να ανταπεξέλθουν στην επιχειρησιακή απαίτηση προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε ότι αφορά την Πολεμική Αεροπορία, στην ήδη αναλυθείσα γενική ποσοτική και ποιοτική αδυναμία, στην περιοχή αυτήν προστίθεται το γεωγραφικό μειονέκτημα: η περιοχή ενδιαφέροντος καλύπτεται από δύο Κύριες Αεροπορικές Βάσεις της ΤΑ, καθώς και από το τουρκικό ΣΑΕ στη νότια Μικρασία. Ο μικρός αριθμός απηρχαιωμένων και, ούτως ή άλλως, περιορισμένης Α/Α δυναμικότητας μονάδων του ΠΝ δεν είναι σε θέση να αναπτυχθεί στην Ανατολική Μεσόγειο ούτε από πλευράς επιχειρησιακών δυνατοτήτων, ούτε από πλευράς αριθμών, καθώς έτσι θα μείωνε απαράδεκτα την ετοιμότητα ενίσχυσης των νήσων του Αιγαίου που αποτελούν έδαφος της επικράτειας με πληθυσμό. Για την Τουρκία, με τους μεγαλύτερους αριθμούς, την πρωτοβουλία των κινήσεων και τον συμπαγή γεωγραφικό χώρο που δεν υφίσταται απειλή, το θέμα είναι πολύ πιο εύκολο.

Από τα υπόλοιπα υφιστάμενα μέσα του ΠΝ, οι πυραυλάκατοι δεν είναι σκάφη κατάλληλα για δράση στην ανοικτή θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου. Τα υποβρύχια του ΠΝ, εφ’ όσον εξοπλιστούν με τορπίλες βαρέως τύπου, αποτελούν θανάσιμη απειλή για οποιανδήποτε ναυτική παρουσία. Είναι γεγονός ότι οι ανοικτές εκτάσεις της Ανατολικής Μεσογείου δεν είναι εξ ίσου ευνοϊκές με τις κλειστές εκτάσεις του Αιγαίου για την υποβρυχιακή δράση˙ οι ανθυποβρυχιακοί αισθητήρες έχουν πολύ καλύτερη επίδοση εκεί, κι επιπλέον στην Ανατολική Μεσόγειο θα είναι ευχερής η χρήση των ιδιαίτερα επικίνδυνων CN-235ASW τα οποία στο Αιγαίο θα είναι δύσκολο να επιχειρήσουν λόγω της ΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, οι μεγάλες ανθυποβρυχιακές ασκήσεις του ΝΑΤΟ (με την επωνυμία Proud Manta), οι οποίες διεξάγονται σε ανοικτές εκτάσεις, δείχνουν ότι τα υποβρύχια παραμένουν ο πλέον επικίνδυνος αντίπαλος, ακόμη και σε αυτές τέτοιες περιοχές. Δυστυχώς, τα υποβρύχια έχουν το εγγενές μειονέκτημα ότι δεν μπορούν να «προβάλουν» ναυτική ισχύ˙ μία χώρα δεν μπορεί να επιδείξει τον έλεγχο μίας περιοχής με υποβρύχια, μιας και αυτά εκ φύσεως πρέπει να παραμένουν αφανή, οπότε η παρουσία τους (και η βούληση της χώρας τους) καθίσταται εμφανής μόνον με την πολεμική τους δράση. Παρ’ όλα αυτά, στην πράξη, τα υποβρύχια είναι το μόνο όπλο του ΠΝ που μπορεί να δράσει αποτελεσματικά τη στιγμή αυτή στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, κατά την παρούσα φάση, η Ελλάς έχει να επιλέξει μεταξύ μίας επιδέξιας πολιτικής διαχείρισης της παρουσίας ενός αποτελεσματικού αλλά ακατάλληλου για προβολή ισχύος όπλου στην περιοχή, της επιχειρησιακά αυτοκτονικής παρουσίας ευάλωτων πλοίων στην ίδια περιοχή, και της… πλήρους απουσίας από την περιοχή.

Συνολικά, και κάπως απλουστευτικά, μπορεί να διατυπωθεί το παρακάτω συμπέρασμα για την κατάσταση του ελληνο-τουρκικού ναυτικού ισοζυγίου: Η Τουρκία, με συνεχώς αυξανόμενη ισχύ κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο μεν Αιγαίο, η Ελλάς έχει απολέσει τη δυνατότητα αποκατάστασης θαλασσίου ελέγχου και προβολής ισχύος, αλλά διατηρεί ακόμη την αξιόπιστη δυνατότητα ματαίωσης, αποτρεπτικά ή εμπράκτως, οποιασδήποτε τουρκικής επιχειρησιακής απειλής. Στην Ανατολική Μεσόγειο, το ΠΝ δεν διαθέτει στην πράξη καμία δυνατότητα προβολής ναυτικής ισχύος και επιβολής θαλασσίου ελέγχου˙ διαθέτει όμως τη δυνατότητα να καταφέρει στον αντίπαλό της εξαιρετικά οδυνηρά πλήγματα στην περιοχή, μέσω των πέντε σύγχρονων υποβρυχίων της κι εφόσον αυτά εξοπλιστούν με κατάλληλες τορπίλες και αντίμετρα), πλεονέκτημα πάντως που έχει σοβαρούς πολιτικούς περιορισμούς.

Οι Μελλοντικές Προοπτικές

Ο κορμός του τουρκικού ναυτικού σχεδιασμού για το μέλλον, σε ότι αφορά τη δύναμη του στόλου, φαίνεται να βασίζεται σε έξι βασικούς άξονες κλιμακούμενης ωριμότητας:

  • Σταδιακή αντικατάσταση κυρίων μονάδων στόλου με το εξελισσόμενο σχέδιο Milgem (φρεγάτες πολλαπλών ρόλων TF-100)
  • Ένταξη νέων ελικοπτεροφόρων αποβατικών δεξαμενής
  • Ένταξη νέων αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας
  • Συνέχιση του εκσυγχρονισμού του στόλου των υποβρυχίων
  • Συνέχιση της αντικατάστασης Ταχέων Περιπολικών ΚΒ
  • Σταδιακή αντικατάσταση κυρίων μονάδων στόλου με την υπό ανάπτυξη κλάση μεγάλων αντιαεροπορικών φρεγατών TF-2000

Το πλέον άμεσο χρονικά στοιχείο εκσυγχρονισμού του ΤΝ είναι η ναυπήγηση των φρεγατών Milgem-G (TF-100), που βασίζονται στη μεγέθυνση των σκαφών Milgem που ήδη υπηρετούν, και στον εξοπλισμό των οποίων θα προστεθεί διάταξη κατακόρυφης εκτόξευσης πυραύλων τύπου Mk-41. Αυτό σημαίνει ότι, πλέον, το σκάφος αποτελεί μία φρεγάτα γενικής χρήσης. Με την άμεση εισαγωγή σε υπηρεσία των σκαφών αυτών, αντικαθίστανται οι τέσσερεις «λιγότερο εκσυγχρονισμένες» φρεγάτες Gabya. Όμως τα σκάφη αυτά φαίνεται ότι θα συνεχίσουν να έχουν το περιορισμένων δυνατοτήτων σόναρ TBT-01 Yakamoz ενώ το γεγονός ότι προέρχονται από την ιδιαίτερα προβληματική ως προς τη θαλάσσια συμπεριφορά κλάση Milgem εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη συνολική ικανότητα της κλάσης. Συνολικά, φαίνεται ότι οι τέσσερεις φρεγάτες Gabya αντικαθίστανται από τέσσερεις εγχώριας σχεδίασης φρεγάτες, εξοπλισμένες σε σημαντικό βαθμό με εγχώριας κατασκευής συστήματα μάλλον μετρίων επιδόσεων.

Σχεδόν ταυτόχρονα είναι προγραμματισμένη η ένταξη σε υπηρεσία του πρώτου από τα δύο σχεδιαζόμενα ελικοπτεροφόρα αποβατικά δεξαμενής LHD Anadolu. Στην πράξη, λόγω της πολυπλοκότητας και του νέου και άγνωστου μέχρι τώρα για το ΤΝ ρόλου του σκάφους, αυτό αναμένεται να καταστεί επιχειρησιακά αξιοποιήσιμο μετά από 2 περίπου έτη, ενώ μέχρι την -ενδεχόμενη- ένταξη σε υπηρεσία αεροσκαφών βραχείας/κάθετης απο/προσγείωσης F-35B, το σκάφος θα παραμείνει ένα μεγάλο αποβατικό σκάφος, ικανό να υποστηρίξει μία ισχυρή αποβατική ενέργεια μακριά από τη Μικρασιατική ακτή καθώς και την προβολή ισχύος σε μεγάλη απόσταση από την επικράτεια της Τουρκίας. Δεδομένης της διαμόρφωσης του γεωγραφικού χώρου της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάς δεν διατρέχει ιδιαίτερο φόβο από μία τέτοια ενίσχυση του ΤΝ˙ αντιθέτως, σε περίπτωση που οι ΤΕΔ αποφασίσουν να ενεργήσουν μεγάλης κλίμακας ενέργεια εναντίον της Ελλάδος με τη χρήση των αποβατικών LHD, το ΤΝ θα κληθεί να σχηματίσει ισχυρή ομάδα μάχης που θα απορροφήσει το σύνολο σχεδόν των κυρίων μονάδων επιφανείας του, άρα θα αφήσει οποιαδήποτε άλλη μοίρα, σε άλλο γεωγραφικό σημείο και με άλλη αποστολή, εξαιρετικά αδύναμη, ενώ η ίδια η ομάδα μάχης θα παραμένει πιθανότατα ευάλωτη σε υποβρυχιακές επιθέσεις – και θα αποτελεί στόχο απόλυτης προτεραιότητας για αυτές. Στην περίπτωση de facto μετατροπής των δύο σκαφών σε μικρά αεροπλανοφόρα, και σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ο κίνδυνος που προκύπτει είναι σαφώς οξύτερος: μία δύναμη μίας μοίρας αεροσκαφών χαμηλού ίχνους που δεν θα επιχειρεί καν από τα ανατολικά της χώρας –όπου αναμένεται, ούτως ή άλλως, η ενίσχυση του ΣΑΕ- επιβαρύνει δραματικά την ΠΑ. Όμως, θα πρέπει να επισημανθεί και πάλι ότι με τον τρόπο αυτόν, η ασφαλής πλεύση των δύο κυρίων αυτών μονάδων θα απαιτήσει την προστασία του συνόλου σχεδόν των κυρίων μονάδων επιφανείας του στόλου, και πιθανότατα κι ενός σημαντικού αριθμού από τα πλέον σύγχρονα υποβρύχια του ΤΝ, αλλιώς οι κύριες μονάδες του στόλου είναι ευάλωτες. Το βασικότερο σημείο που προκαλεί απορία, είναι το είδος των στόχων που θα ήθελε να προσβάλει μια τέτοια αεροπορική δύναμη: η συντριπτική πλειοψηφία των στόχων της ΤΑ βρίσκεται εντός του βεληνεκούς της, ιδιαίτερα με δεδομένη την ύπαρξη αεροσκαφών εφοδιασμού. Η απλή επέκταση της εμβέλειας αεροσκαφών για κάποιο ειδικό είδος στόχου φαίνεται καθιστά την επένδυση σε δύο αεροπλανοφόρα και 24 (ειδικά) αεροσκάφη, κάπως παράδοξη. Εάν, πάλι, ο σκοπός είναι η δημιουργία μίας αεροπορικής δύναμης που θα ενεργεί πραγματικά ανεξάρτητα από την ΤΑ και σε μεγάλη απόσταση από αυτήν, τότε η δύναμη των 24 αεροσκαφών είναι πενιχρή, ειδικά για τα δεδομένα της Ανατολικής Μεσογείου. Σε κάθε περίπτωση, τα δύο νέα LHD σκάφη του ΤΝ αποτελούν μία καινούργια απειλή για το ΠΝ.

Στον τομέα της ναυτικής αεροπορίας, το Τουρκικό Ναυτικό θα αρχίσει να εντάσσει στο προσεχές μέλλον έξι (6) ακόμη νέα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας τύπου ATR-72. Τα αεροσκάφη αυτά που θα έχουν ρόλο ανθυποβρυχιακό και εναντίον σκαφών επιφανείας (τόσο επιτήρησης/εντοπισμού όσο και προσβολής) συμπληρώνουν την υφιστάμενη δύναμη με αεροσκάφη υψηλότερων επιδόσεων – σημαντική παράμετρος στις αποστολές ανοικτής θαλάσσης. Παρ’ όλα αυτά, το πρόγραμμα Meltem III (που αποδίδει τα ATR-72 ναυτικής συνεργασίας) έχει αποδειχθεί προβληματικό στην πράξη. Επιπλέον, το ΤΝ έχει εκφράσει την πρόθεση (αν και πρόθεση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και υλοποίηση) για απόκτηση πολύ μεγαλύτερων ικανοτήτων αεροσκαφών, με προδιαγραφές που στην πράξη παραπέμπουν στο αεροσκάφος P-8 Poseidon. Αυτό που με βεβαιότητα μπορεί να ειπωθεί είναι ότι στο προσεχές μέλλον το ΤΝ θα διαθέτει δώδεκα (12) αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, με πολύ σημαντικές δυνατότητες στον πόλεμο επιφανείας και, κυρίως, στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο. Στον αντίποδα, το ΠΝ θα παραλάβει στο προσεχές μέλλον έξι (6) αεροσκάφη P-3B εκσυγχρονισμένα Orion. Το προβληματικό αυτό -από οικονομικής και τεχνικής απόψεως- πρόγραμμα στην πραγματικότητα ενισχύει αποκλειστικά τη δυνατότητα του ΠΝ να ασκεί επιτήρηση εν καιρώ ειρήνης στις εκτάσεις της Αν. Μεσογείου όπου η Ελλάς προσπαθεί να κατοχυρώσει το καθεστώς ΑΟΖ που δικαιούται. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εκσυγχρονισμός των αεροσκαφών δεν περιλαμβάνει συστήματα ανθυποβρυχιακού πολέμου, δηλαδή το αεροσκάφος δεν θα συμβάλει καθόλου στην αντιμετώπιση της οξύτερης επιχειρησιακής απειλής του ΠΝ.

Ο τομέας στον οποίον το ΤΝ θα κάνει πραγματικό άλμα στο προσεχές μέλλον είναι τα υποβρύχια. Ανάμεσα στο 2023 και στο 2028 θα εισέλθουν σε υπηρεσία έξι (6) νέα υποβρύχια τύπου 214ΤΝ, κλάσης “Reis”. Τα υποβρύχια αυτά, εφάμιλλα των ελληνικών «Παπανικολής», θα αντικαταστήσουν τα τέσσερα παλαιά 209/1200 και είτε θα αντικαταστήσουν και δύο 209/1400 είτε θα αυξήσουν την οροφή των τουρκικών υποβρυχίων κατά δύο. Όπως είναι προφανές, ο ραγδαίος εκσυγχρονισμός των τουρκικών υποβρυχίων καθιστά το πρόβλημα των πεπαλαιωμένων κυρίων μονάδων επιφανείας του ΠΝ ακόμη οξύτερο.

Στο τομέα των Ταχέων Σκαφών, το ΤΝ σχεδιάζει την αντικατάσταση των δέκα παλαιότερων σκαφών των κλάσεων Kiliç, Rüzgar και Doğan από τη νέα αναπτυσσόμενη κλάση FACM 55, εγχώριας σχεδίασης και κατασκευής, με έντονα χαρακτηριστικά χαμηλού ίχνους. Ο σχεδιαζόμενος αριθμός των δέκα σκαφών εντός την ερχόμενης δεκαετίας πιθανότατα θα οδηγήσει στην πλήρη αντικατάσταση των παλαιών σκαφών εντός της επόμενης δεκαετίας. Επισημαίνεται πάντως ότι, βάσει της εμπειρίας από τα σκάφη Milgem, τα έντονα οπτικά χαρακτηριστικά σχεδίασης χαμηλής ραδιοδιατομής δεν αποδίδουν κατ’ ανάγκην και χαμηλή ραδιοδιατομή. Από ελληνικής πλευράς, το ΠΝ αναμένει την άμεση ένταξη στον στόλο δύο (2) επιπλέον σκαφών της κλάσεως Ρουσσέν, που θα ανεβάσει τα σκάφη σε επτά (7) συνολικά. Αυτή αποτελεί άλλωστε και τη μόνη βέβαιη ενίσχυση του στόλου για το μέλλον.

Τέλος, το ΤΝ σχεδιάζει την περαιτέρω αντικατάσταση αντιαεροπορικών κυρίων μονάδων Gabya με τη σχεδιαζόμενη νέα κλάση αντιτορπιλικού (μεταξύ 7.000 και 8.000 τόνων), εγχώριας κατασκευής TF-2000 που προβλέπεται να εξοπλιστεί με εγχώριας σχεδίασης και κατασκευής ραντάρ μεγάλου βεληνεκούς, διάταξης φάσης τύπου “Çafrad”. Η πρόθεση του ΤΝ είναι να εισέλθει το πρώτος σκάφος της κλάσης σε υπηρεσία το 2025 (έναντι του μέχρι πρόσφατα επιθυμητού, για επετειακούς λόγους, 2023). Το σκάφος αυτό είναι ναυπηγικά σημαντικά μεγαλύτερο και πιο πολύπλοκο από την προηγούμενη κλάση που η τουρκική ναυτική βιομηχανία έχει σχεδιάσει –με ούτως ή άλλως περιορισμένη επιτυχία. Επιπλέον, ο κεντρικός για τον επιχειρησιακό του ρόλο αισθητήρας, το ραντάρ Çafrad θα αποτελέσει ένα πολύ μεγάλο άλμα για την τουρκική βιομηχανία, σε σύγκριση με τα μέχρι τώρα σχεδιαστικά επιτεύγματά της. Συνεπώς, είναι ρεαλιστική η αναμονή δύο πιθανών εξελίξεων: είτε της σημαντικά μεγάλης καθυστέρησης της ολοκλήρωσης και εισόδου σε υπηρεσία των σκαφών της κλάσης αυτής, είτε η εισαγωγή σκαφών με σημαντικά υποβαθμισμένες επιδόσεις.

Από ελληνικής πλευράς, δεν υπάρχει καμία σχεδιασμένη ενέργεια εισαγωγής σε υπηρεσία νέων κύριων μονάδων επιφανείας. Υπάρχει η γενική επιθυμία για προμήθεια δύο έως τεσσάρων κυρίων μονάδων επιφανείας με ιδιαίτερη έμφαση στον αντιαεροπορικό ρόλο. Έτσι, κατά καιρούς εκδηλώνεται το ενδιαφέρον, ή, για την ακρίβεια, «κινητικότητα» γύρω από την παραχώρηση αντιτορπιλικών κλάσεως Arleigh Burke από το Αμερικανικό Ναυτικό, ή για απόκτηση –με κάποιου είδους «μείζονα» διευκόλυνση- δύο (2) φρεγατών FREMM από τη Γαλλία ή για αγορά «δύο έως τεσσάρων» (2-4) φρεγατών Belh@rra από τη Γαλλία. Και οι τρεις αυτές περιπτώσεις αποτελούν μακροχρόνιες επιδιώξεις του ΠΝ, που καθεμιά της έχει τα χαρακτηριστικά της:

  • το αμερικανικό αντιτορπιλικό αποτελεί μία ευκαιρία δωρεάν παραχώρησης υλικού εν καιρώ απόλυτης ένδειας του ελληνικού αμυντικού προϋπολογισμού, αλλά έχει υψηλό κόστος συντήρησης, πολύ μεγάλο πλήρωμα, ενώ το Aegis είναι δοκιμασμένο σύστημα επί 4 δεκαετίες αλλά παλαιάς/απερχόμενης τεχνολογίας PESA
  • η γαλλική φρεγάτα FREMM αποτελεί εκπλήρωση πολιτικού γραμματίου που κάποιοι οφείλουν (ή θεωρούν ότι οφείλουν) προς τη Γαλλία, αλλά το σύστημα Herakles είναι μεταβατικής τεχνολογίας και σχετικά μειωμένων δυνατοτήτων
  • η γαλλική φρεγάτα Belh@rara μάλλον βρίσκεται πιο κοντά στα επιθυμητά μεγέθη του ΠΝ, καθώς περιλαμβάνει σύγχρονες τεχνολογίες ραντάρ κ.λπ.

Το πρόβλημα είναι ότι τα αντιτορπιλικά Arleigh Burke είναι εξαιρετικά απίθανο να αποδεσμευτούν από το Αμερικανικό Ναυτικό για λόγους που έχουν σχέση με τον σχεδιασμό του ιδίου, ενώ ούτε οι φρεγάτες FREMM μπορούν να διατεθούν από το Γαλλικό Ναυτικό, όπως κατέδειξε η πρόσφατη ιλαροτραγωδία του Απριλίου του 2018, αφού τα τρία σκάφη της κλάσης αποτελούν κρίσιμα σκάφη για τους ίδιους τους Γάλλους. Σε ό,τι αφορά τις φρεγάτες Belh@rra, η πρώτη σχεδιάζεται να τεθεί σε υπηρεσία στο Γαλλικό Ναυτικό το 2023. Το εάν η προοπτική απόκτησης δύο (2) ή τεσσάρων (4) σκαφών του τύπου αποτελεί ρεαλιστική προοπτική ή απλή πολιτική γυμναστική, μπορεί να αποτελέσει πολιτική (στην πραγματικότητα) εκτίμηση του καθενός. Επισημαίνεται απλώς ότι η προοπτική αυτή -δεδομένης της απόλυτης αδυναμίας της χώρας να χρηματοδοτήσει την αγορά αυτή από τον προϋπολογισμό της και/ή με δανεισμό- έχει συναρτηθεί με την προοπτική αποδέσμευσης κερδών που οι Κεντρικές Τράπεζες των δανειστριών χωρών είχαν από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων, οπότε τα αναλογούντα στη Γαλλία κέρδη θα έφταναν για την πληρωμή δύο (2) φρεγατών Belh@rra, το κόστος των οποίων κυμαίνεται περί τα δύο δις €. Επισημαίνεται ότι η προοπτική αποδέσμευσης των κερδών αυτών δεν αποτελεί διακρατικό θέμα αλλά απόφαση «ευρωπαϊκής» πολιτικής, όπου αποφασιστικό ρόλο έχει η Γερμανία, συνεπώς η όλη εξέλιξη εξαρτάται εν πολλοίς από τη διάθεση της Γερμανίας, και μάλιστα όχι ειδικά στο θέμα των Belh@rra αλλά στη συνολική πολιτική της έναντι των ευρωπαϊκών οικονομικών υποθέσεων. Στις προοπτικές της υπόθεσης, ας συνυπολογιστεί και πρόθεση/ανάγκη της ελληνικής κυβέρνησης να επιλύσει στο πλαίσιο της αγοράς και το ζήτημα των ναυπηγείων του Σκαραμαγκά…

ΕΚτίμηση της Μελλοντικής Κατάστασης

Πώς μπορεί να εκτιμηθεί η κατάσταση του ισοζυγίου ναυτικής ισχύος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο προβλεπτό μέλλον, με βάση τα πολύ βασικά δεδομένα που εκτέθηκαν προηγουμένως; Αν θεωρήσουμε ως χρονικό ορίζοντα της εκτίμησης την επόμενη δεκαετία, τότε η κατάσταση διαμορφώνεται ως εξής:

Το ΠΝ αδυνατεί να διατηρήσει μια, έστω και υποτυπώδη δύναμη κυρίων μονάδων επιφανείας. Από τα σκάφη της Διοικήσεως Φρεγατών, τα εννέα παύουν να έχουν επιχειρησιακή αξία, τα τέσσερα απαξιώνονται ραγδαία, ενώ διαφαίνεται οικονομική αδυναμία εκσυγχρονισμού τους. Επιπλέον, διαφαίνεται απόλυτη αδυναμία αγοράς νέων κυρίων μονάδων επιφανείας. Η οικονομική κατάσταση της χώρας, ρεαλιστικά αποτιμώμενη, δεν επιτρέπει κατά την ερχόμενη δεκαετία κάτι περισσότερο από τον εκσυγχρονισμό των τεσσάρων «Ύδρα».

Η όποια προοπτική ενίσχυσης της Διοίκησης Φρεγατών φαίνεται να έχει εναποτεθεί σε παραχωρήσεις σκαφών από τις ΗΠΑ ή την Γαλλία, αλλά οι προοπτικές απόκτησης σκαφών μέσω αυτών των οδών είναι –ρεαλιστικά- πολύ περιορισμένες. Ακόμη κι αν πραγματοποιηθεί μία τέτοια παραχώρηση, είναι ρεαλιστικά εξαιρετικά απίθανο να αφορά περισσότερα από δύο (2) σκάφη. Συνεπώς, η μελλοντική δύναμη του Στόλου σε κύριες μονάδες θα διαμορφωθεί στο προσεχές μέλλον σε τέσσερεις μετρίων δυνατοτήτων φρεγάτες «Ύδρα» – στο λιγότερο ευνοϊκό σενάριο – ή σε τέσσερεις μετρίων δυνατοτήτων φρεγάτες «Ύδρα» και σε δύο μεγάλα σκάφη με αντιαεροπορικό προσανατολισμό, μεσαίων ή σημαντικών δυνατοτήτων – στο περισσότερο ευνοϊκό αλλά πολύ λιγότερο πιθανό σενάριο.

Σε αντίθεση με την κατάσταση αυτή, το ΤΝ έχει ένα δρομολογημένο και σε εξέλιξη πρόγραμμα ναυπηγήσεων για τη σταδιακή αντικατάσταση των, ούτως ή άλλως νεώτερων και πιο σύγχρονων, μονάδων του. Το ΤΝ αντικαθιστά τις κύριες μονάδες του με σκάφη εγχώριας σχεδίασης και ναυπήγησης. Τα σκάφη αυτά είναι υποδεέστερων ικανοτήτων έναντι των αντιστοίχων δυτικών (π.χ. από απόψεως θαλάσσιας συμπεριφοράς, που είναι ένα εμφανές χαρακτηριστικό) και, στον βαθμό που σταδιακά εξοπλίζονται με συστήματα τουρκικής κατασκευής (αισθητήρες και όπλα), έχουν και κατ’ αυτό υποδεέστερες επιδόσεις. Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το αναπτυσσόμενο αντιτορπιλικό/φρεγάτα αντιαεροπορικού ρόλου TF-2000, δεδομένης όχι μόνον της πολυπλοκότητας του ιδίου του σκάφους αλλά και του ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών Çafrad, είναι αμφίβολο το εάν το σκάφος θα έχει επιδόσεις συγκρίσιμες με τα αντίστοιχα δυτικά σκάφη της ίδιας κατηγορίας. Επισημαίνεται, πάντως, ότι οι τυπικές προδιαγραφές των συστημάτων της Aselsan είναι παρεμφερείς με τις αντίστοιχες δυτικών συστημάτων.

Αν παραβλέψει κανείς το προφανές στρατηγικό όφελος που προκύπτει για την Τουρκία από απόψεως ανάπτυξης τεχνογνωσίας (στις πρώτες προσπάθειες η τεχνογνωσία κάθε βιομηχανικής/τεχνολογικής δύναμης, ιστορικά, υπολείπεται της αιχμής στον αντίστοιχο τομέα), η Τουρκία θα διατηρήσει μία υψηλή οροφή από νεότευκτες ή σχετικά σύγχρονες κύριες μονάδες, μετρίων δυνατοτήτων, ενώ η Ελλάδα θα έχει αντίστοιχα στη διάθεσή της έναν στόλο από τέσσερεις «Ύδρα» ή τέσσερεις «Ύδρα» και δύο “Arleigh Burke”/FREMM/Belh@rra.

Το ΤΝ θα έχει σταδιακά στη διάθεσή του μία ιδιαίτερα σύγχρονη υποβρύχια δύναμη από έξι (6) σύγχρονα και οκτώ (8) αξιόμαχα υποβρύχια (δηλαδή ένα σύνολο δέκα τεσσάρων (14) σκαφών), ενώ στο ίδιο διάστημα η υποβρύχια δύναμη του ΠΝ θα περιορίζεται στα πέντε (5) σύγχρονα υποβρύχια. Το ΤΝ θα διατηρεί σταθερά μία δύναμη δεκαεννέα (19) σύγχρονων πυραυλακάτων, τη στιγμή που η αντίστοιχη ελληνική δύναμη θα συρρικνωθεί στα επτά (7) σύγχρονα σκάφη, ενώ με κάποια προσπάθεια θα επιδιωχθεί πιθανότατα να διατηρηθεί μία τετράδα από μία από τις δύο παραλλαγές της Combattante, με πιθανότερη την IIIA («Λάσκος»), ανεβάζοντας τη δύναμη των ΤΣΚΒ σε ένδεκα (11). Τέλος, ενώ η Τουρκία θα διαθέτει μία αρκετά ικανή δύναμη δώδεκα (12) σχετικά νέων και αρκετά σύγχρονων αεροσκαφών αεροναυτικής συνεργασίας, με ανθυποβρυχιακό προσανατολισμό, το ΠΝ θα διαθέτει έξι (6) αεροσκάφη αεροναυτικής συνεργασίας χωρίς ανθυποβρυχιακές ικανότητες. Επιπλέον αυτών, το ΤΝ θα διαθέτει ένα, και αργότερα δύο, ελικοπτεροφόρα αποβατικά δεξαμενής.

Για να συνοψίσουμε, κάπως, την κατάσταση ποιοτικά, αυτό που διαφαίνεται ότι θα συμβεί την επόμενη δεκαετία είναι ότι το ΤΝ θα διατηρεί την παρούσα αριθμητική του ισχύ κατά κατηγορία σκαφών έχοντας σε υπηρεσία σύγχρονα ή πάντως σχετικά νέα και αξιόμαχα σκάφη, ενώ το ΠΝ θα αδυνατεί να διατηρήσει τις παρούσες οροφές ανά κατηγορία, καθώς η μεγάλη πλειοψηφία των σκαφών του είναι ήδη πολύ παλιάς ηλικίας και δεν διαφαίνεται οικονομική δυνατότητα νέων ναυπηγήσεων. Το χαρακτηριστικό με τα σκάφη του ΤΝ είναι ότι εξ αιτίας της επιλογής εγχωρίων ναυπηγήσεων, τα νέα σκάφη είναι μεν σύγχρονα, δεν (θα) αντιπροσωπεύουν όμως επιδόσεις αιχμής στην κατηγορία τους. Από την άλλη, το ΠΝ φαίνεται ότι θα μείνει με έναν αξιοσημείωτο αλλά πολύ περιορισμένο πυρήνα από υποβρύχια και πυραυλακάτους, αλλά πέραν αυτού η δύναμή του θα μειωθεί δραστικά.

Τι σημαίνουν αυτά από επιχειρησιακής απόψεως;

Στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου, η –ήδη θεωρητική μόνον– ικανότητα του ΠΝ να διεκδικήσει θαλάσσιο έλεγχο, θα εκλείψει ακόμη και θεωρητικά. Στο ευνοϊκό για υποβρύχια δράση περιβάλλον του Αιγαίου, η τουρκική υποβρύχια απειλή θα ενισχυθεί δραματικά, ενώ η αντίστοιχη ελληνική ανθυποβρυχιακή ικανότητα θα αδυνατίσει δραματικά, αφ’ ενός λόγω της μείωσης των σκαφών με ανθυποβρυχιακή ικανότητα, αφ’ ετέρου λόγω της γήρανσης των εν ενεργεία. Η ανθυποβρυχιακή ικανότητα είναι συνδυασμός τεχνολογίας και αριθμών, ενώ το «γήπεδο» ευνοεί τα υποβρύχια, και το μόνον επιπλέον ανθυποβρυχιακό μέσον, τα Ε/Π, παρ’ ότι θεωρητικώς ανεξάρτητα από τα σκάφη του στόλου, μέχρι ενός σημείου μπορούν να δράσουν αυτόνομα χωρίς αφ’ ενός σκάφη να τα υποστηρίζουν με επί τόπου ανεφοδιασμούς και ανάπαυση, αφ’ ετέρου με τον συνδυασμό των δικών τους Α/Υ μέσων. Χωρίς προσθήκη νέων κυρίων μονάδων, οι τέσσερεις «Ύδρα», που στην πράξη θα είναι ανά πάσα στιγμή τρεις διαθέσιμες, θα σχηματίζουν μια πολύ μικρή μοίρα με περιορισμένες δυνατότητες αυτοάμυνας σε αεροπορικές επιθέσεις. Στον αγώνα επιφανείας, οι δυνατότητες εξαρτώνται –και εκεί– από το πλήθος των όπλων και των αισθητήρων. Ασφαλώς η ποιότητα των όπλων και των αισθητήρων παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά ως προς αυτά, το ΠΝ δεν φαίνεται να μπορεί να διεκδικήσει κάποιο πλεονέκτημα. Η δημιουργούμενη ανισορροπία είναι τόσο έντονη, που είναι εκτός πραγματικότητος να αναμένει κανείς να ανατραπεί με τακτική δεξιότητα. Οι δυνάμεις απαγόρευσης του ΤΝ -υποβρύχια και πυραυλάκατοι- θα έχουν τέτοιο μείγμα ποσότητας και ποιότητας που θα είναι πλέον πολύ εύκολο να απαγορεύεται η πρόσβαση των κυρίων μονάδων του ΠΝ στο Αιγαίο.

Οι δυνάμεις απαγόρευσης του ΠΝ, δηλαδή τα υποβρύχια και οι πυραυλάκατοι, θα είναι κατ’ ουσίαν τα μόνα όπλα που το ΠΝ θα έχει για να επιχειρεί να αντιμετωπίσει ναυτικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο. Η εξέλιξη των αριθμών τους, όμως, είναι τέτοια που θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα για να καλύψουν τους απαιτούμενους τομείς. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι το ΠΝ δεν θα μπορεί να αντιδρά έγκαιρα σε τουρκικές επιχειρησιακές ενέργειες, αφού τα μέσα του θα είναι, υποχρεωτικά, πολύ πιο αραιά διεσπαρμένα.

Στο θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου, η δυνατότητα του ΠΝ να προβάλλει αξιόπιστα ναυτική ισχύ στην περιοχή, προασπίζοντας πρακτικά τα κρίσιμα ελληνικά δικαιώματα εκεί, θα είναι από εξαιρετικά περιορισμένη έως ανύπαρκτη.

Η προβολή αξιόπιστης ναυτικής ισχύος σε μία τέτοια περιοχή ανοικτής θαλάσσης, με εχθρική αεροπορική κυριαρχία, σημαίνει ότι θα πρέπει να μπορεί να αναπτυχθεί εκεί ναυτική μοίρα που να μπορεί να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά στην εχθρική αεροπορική απειλή, δηλαδή πρακτικά να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μαζικές αεροπορικές επιθέσεις του εχθρού, προφανώς σε συνδυασμό με υποβρυχιακές επιθέσεις. Η επιτυχής αντιαεροπορική άμυνα σε ένα τέτοιο περιβάλλον σημαίνει πρώτα και πάνω απ’ όλα δυνατότητα μαζικής αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής ικανότητας σε διαδοχικές ζώνες, και επίγνωση τακτικής καταστάσεως σε μεγάλη ακτίνα γύρω από τη μοίρα. Μία τέτοια δυνατότητα απαιτεί κατ’ ελάχιστον τέσσερα (4) (διαθέσιμα) σκάφη υψηλών αντιαεροπορικών ικανοτήτων. Αυτή είναι μία δυνατότητα που το ΠΝ δεν διαθέτει, και είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα μπορούσε να αποκτήσει εγκαίρως -δηλαδή όσο διαμορφώνεται και σταδιακά παγιώνεται το status quo στην περιοχή- ακόμη και στην περίπτωση που θα μπορούσαν να επιλυθούν τα σχετικά οικονομικά προβλήματα.

Από τις δυνάμεις απαγόρευσης του ΠΝ, οι πυραυλάκατοι δεν έχουν σημεία αγκιστρώσεως στην ανοικτή θάλασσα ενώ η επιχειρησιακή αποτελεσματικότητά τους μειώνεται ραγδαία ακόμη και σε μετρίως αντίξοες καιρικές συνθήκες. Συνεπώς, οι δυνάμεις αυτές -που ούτως ή άλλως βαίνουν συνεχώς πιο αδύναμες- έχουν εγγενώς περιορισμένες δυνατότητες στην περιοχή αυτή.

Τα υποβρύχια χάνουν την αποτελεσματικότητα που έχουν στις υδρογραφικές συνθήκες του Αιγαίου, παραμένουν όμως εξαιρετικά επικίνδυνα, όπως δείχνουν σταθερά οι ασκήσεις Proud Manta. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η -συνεχώς μειούμενη και αυτή- υποβρύχια δύναμη του ΠΝ θα έχει σύγχρονα σκάφη, ενώ οι σοβαρότερες ανθυποβρυχιακές δυνατότητες του ΤΝ θα προέρχονται από τα ίδια τα δικά του υποβρύχια, όχι άμεσα διαθέσιμα, καθιστά την ελληνική υποβρύχια δύναμη τη μόνη που μπορεί να επιχειρεί αξιόπιστα στην Αν. Μεσόγειο. Συνεπώς, οι -πολύ περιορισμένες- υποβρύχιες δυνάμεις θα παραμείνουν ο μοναδικός τρόπος επιρροής του ΠΝ σε αυτό το θέατρο επιχειρήσεων.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί, τα υποβρύχια έχουν έναν κρίσιμο περιορισμό στον ρόλο αυτόν: η παρουσία τους δεν μπορεί να είναι εμφανής, σε ένα θέατρο επιχειρήσεων όπου η προβολή ισχύος απαιτεί κατ’ αρχάς εμφανή παρουσία, δηλαδή κύριες μονάδες επιφανείας. Αυτό αποτελεί έναν σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα, όχι μόνον για λόγους αρχής αλλά για πρακτικούς, επιχειρησιακούς λόγους. Το πρόβλημα είναι ότι το ΠΝ και η Χώρα δεν φαίνεται να έχει καλύτερες επιλογές. Εάν δεν μπορεί να εξασφαλιστεί σοβαρή παρουσία με κύριες μονάδες επιφανείας, τότε οι εναλλακτικές είναι: είτε να μην υπάρχει καθόλου παρουσία, είτε να υπάρχει παρουσία που βασίζεται στα υποβρύχια, και η οποία χρειάζεται πιο λεπτό πολιτικό χειρισμό.

Πέραν των δύο αυτών βασικών ζητημάτων που αναφέρθηκαν παραπάνω , θα πρέπει να επισημανθεί το εξής: Εφ’ όσον η ΠΑ δεν κατορθώσει να αποτρέπει την εχθρική αεροπορική υπεροχή, και εφ’ όσον οι δυνάμεις θαλασσίου ελέγχου του ΠΝ συρρικνώνονται δραματικά, καθώς το ΤΝ διατηρεί ισχυρές δυνάμεις επιφανείας και προσθέτει στη δύναμή του μία ιδιαίτερα ισχυρή δυνατότητα υποστήριξης αποβατικών επιχειρήσεων, είναι δυνατόν η Τουρκία να αρχίσει σταδιακά να απειλεί στρατηγικά, εμπράκτως, όχι μόνον τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όπως μέχρι σήμερα, αλλά και την Κρήτη. Πράγματι, εφ’ όσον η ΤΑ καταστείλει επαρκώς την Πολεμική Αεροπορία, τότε το ΤΝ μπορεί να σχηματίσει και να προστατεύσει ικανοποιητικά μεγάλη μοίρα με σημαντικές αμφίβιες δυνάμεις. Η Κρήτη, της οποίας η στρατηγική σημασία δεν χρειάζεται να εξηγηθεί, έχει ελάχιστες χερσαίες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ακόμη και περιορισμένης ισχύος ενέργεια. Θα ήταν περιττό να εξηγηθεί η επιβάρυνση της στρατηγικής κατάστασης της χώρας εφ’ όσον αρχίσει να αναδύεται τέτοια απειλή. Προφανώς η απειλή αυτή δεν είναι άμεση, όμως είναι μεσοπρόθεσμη, και οι ενδείξεις προς την κατεύθυνση αυτή δεν είναι καθόλου αμελητέες.

Πώς αποτιμάται, συνεπώς, η συνολική εικόνα του ναυτικού ισοζυγίου ισχύος για την επόμενη δεκαετία;

Η απάντηση είναι απλή: η οικονομική καχεξία της χώρας οδηγεί σε ταχεία απομείωση της ναυτικής μας ισχύος, έναντι ενός αντιπάλου που, ενώ είναι ήδη σε καλύτερη κατάσταση, έχει δρομολογήσει και υλοποιεί μια μεγάλη αύξηση της δικής του ναυτικής ισχύος. Όπως είναι τα πράγματα, οι ελπίδες της χώρας για τη διατήρηση κάποιας ισορροπίας επαφίενται αφ’ ενός στην (εξαιρετικά) καλή θέληση διαφόρων «συμμάχων» να ενισχύσουν τη δική μας ισχύ, αφ’ ετέρου σε κάποια απότομη κάμψη της τουρκικής οικονομικής ισχύος. Είναι προφανές ότι κανείς «σύμμαχος» δεν βοηθά χωρίς να απαιτεί κάτι, κι είναι δυστυχώς απίθανο η τουρκική οικονομία να δεχτεί πλήγμα τέτοιας ισχύος που θα κάμψει αποφασιστικά το ναυτικό της πρόγραμμα, έστω κι αν οι διαφαινόμενες οικονομικές εξελίξεις δεν είναι τόσο ευοίωνες και για τη «φίλη και σύμμαχο». Η Τουρκία ανήκει ήδη στη «Λέσχη των G20» δηλαδή των 20 πιο ανεπτυγμένων οικονομιών παγκοσμίως, ενώ έγκυροι οικονομικοί παρατηρητές την ανεβάζουν μέχρι το 2030 στην 12η πιο ισχυρή θέση (ακριβώς πίσω από την 11η Γαλλία και 10η το Ηνωμένο Βασίλειο). Ιστορικά, οι ισχυρότερες οικονομίες πάνε παράλληλα με αντίστοιχα ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.

44 Responses to ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (IIIβ) *

  1. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    Συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση. Επίτρεψέ μου μια επιφύλαξη επί τεχνικού θέματος: το ελικόπτερο δεν ξεφεύγει από τα ραντάρ ντοπλέρ. Το ραντάρ εντοπίζει τα πτερύγια του στροφείου και παρέχει στον χειριστή μια χαρακτηριστική εικόνα που του επιτρέπει να καταλάβει ότι ο στόχος που βλέπει είναι Ε/Π. Τα ραντάρ ντοπλέρ εντοπίζουν ακόμα και τα πτερύγια της τουρμπίνας ενός επέρχόμενου αεριωθούμενου, γεγονός που επιτρέπει και την αναγνώριση του τύπου του αεροσκάφους-στόχου (διαφορετικά α/φ προκαλούν διαφορετικό modulation). Tέλος σήμερα η πλειοψηφία των εχθρικών α/φ θα έχει αναρτημένο TGP, που επιτρέπει τον εντοπισμό ενός Α/Υ Ε/Π και την προσβολή του με όπλα A/G ειδικά αν συλληφθεί πάνω στο dunking.

  2. Νίκος says:

    Εχει γραφτεί οτι το ενα απο τα δυο LHD τυπου Anandolu, θα χρησιμοποιηθει ως αεροπλανοφόρο και το άλλο αποβατικό. Περιγραψατε στο άρθρο σας τις αποστολες που μπορει να αναλαβει ενα τετοιο σκαφος και τους πιθανους κινδύνους για την Ελλάδα. Ο συνδυασμος αεροπλανοφορου-αποβατικου προσθετει επιπλεον κινδυνους; μεγαλυτερους; απαιτει μεγαλυτερο στολισκο συνοδείας;

  3. Καλημέρα και μπράβο για το λεπτομερές και εμπεριστατωμένο άρθρο που αναλύει με γλαφυρό τρόπο την πραγματικότητα στον συγκεκριμένο τομέα. Αλλά μας έκανες την καρδιά περιβόλι..
    Τα Παπατζίδικα νομίζω ότι θα είναι 5 και ήδη, ως γνωστόν, το 1ο είναι εκτός χρονοδιαγράμματος και με σοβαρότατα θέματα..
    Ασφαλώς και ο προσανατολισμός του ΤΝ είναι στην ανατολική μεσόγειο και δη πέριξ της Κύπρου κάτι που ίσως και να μας δίνει ένα μικρό φινιστρίνι για την αναπροσαρμογή των σχεδίων εκσυγχρονισμού-ανανέωσης (sic) των δυνάμεων του ΠΝ & της ΠΑ
    Σαφέστατα και πρέπει να μπει στην εξίσωση και η άμεση προμήθεια του Κυπριακού ΠΝ με σύγχρονα σκάφη μεγέθους κορβέτας όμοιου εξοπλισμού με τα μελλοντικά ελληνικά..

  4. GX says:

    Θα συμπλήρωνα πως τα ΑΝΚΑ έχουν περιορισμένη αξία σε περίοδο κρίσης.

  5. @ Εκατοντεσσάρης

    Δεκτή η παρατήρηση. Θα γίνει η σχετική διόρθωση στο κείμενο. Που δυστυχώς δεν κάνει καλύτερη την κατάσταση που αποτυπώνεται…

  6. @ Προβοκάτωρ

    «Αλλά μας έκανες την καρδιά περιβόλι.»

    Το ξέρω. Κι εμένα περιβόλι γινόταν η καρδιά μου όσο μάζευα τα στοιχεία και συνέθετα την εικόνα.
    Μπορεί πάντα, φυσικά, κάποιος να πει:

    «Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει//
    καλύτερα να μη μας πει κανένα.»

    Τραγούδι: «Άγγελος Εξάγγελος», Δ. Σαββόπουλος, δίσκος Βρώμικο Ψωμί, 1972

  7. @ GX

    Θα μπορούσες να εξηγήσεις γιατί το λες αυτό;

  8. @ Νίκος

    Αυτό που ζητάς είναι ένα ολόκληρο άρθρο. Σε γενικές γραμμές, όμως, κατ’ αρχάς είναι αρκετά νωρίς για να ξέρουμε τι θα κάνουν τα Anadolu, εάν οι Τούρκοι θα έχουν πρόσβαση στο F-35B (γι’ αυτό μιλάμε ουσιαστικά).

    Πάντως, καλό δεν θα μας κάνουν τα δύο Anadolu, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι το βασικότερο πρόβλημά μας. Μπορεί να γίνουν αργότερα – τώρα μας καίνε άλλα.

  9. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ Βελισάριος

    Για λόγους πληρότητας του επιχειρήματος να πούμε ότι το ραντάρ ντόπλερ μπορεί να καταγράψει επιστροφές από τα πτερύγια του στροφείου ενός Ε/Π σε αιώρηση, ΔΕΝ μπορεί όμως να τις εγκλωβίσει λόγω της μεταβλητότητάς τους. Πρέπει να χειριστεί την επαφή σαν στόχο εδάφους.

    Η κατάσταση είναι FUBAR, είναι όμως πολύ καλό να αποτυπώνεται (ώστε κανείς να μην κάνει πώς δεν ήξερε).

  10. GX says:

    @Βελισσάριος
    Τα ANKA είναι αργά, χωρίς δυνατότητα αυτοάμυνας και αντιμέτρων. Όπως και τα P3Β είναι ακατάλληλα για περίοδο κρίσης. Ίσως βέβαια να είναι πιο χρήσιμα από τα P3Β, γιατί τα στέλνεις χωρίς να σε πολυνοιάζει αν θα γυρίσουν. Δεν θυμάμαι που, είχα διαβάσει μια έκθεση των αμερικανών για τα δικά τους drone, που έγραφαν πως είναι ακατάλληλα για σύγχρονες επιχειρήσεις με ικανό αντίπαλο (και όχι ξυπόλητους αντάρτες).

    Συγχαρητήρια για τα άρθρα τα οποία δημοσιεύετε. Δυστυχώς επτωχεύσαμεν.

  11. ΜΑΝΟΣ says:

    Η επισήμανση του αρθρογράφου-πέραν του υπολοίπου αξιοπρόσεκτου άρθρου-για την απειλή κατά της Κρήτης είναι ορθότατη. Με τα δύο Αναντολού, η Τουρκία μπορεί να διεξάγει όχι μόνο αεροπορικές επιδρομές κατά των ελληνικών αεροπορικών βάσεων από τα δυτικά αλλά και να προσβάλλει άμεσα και την Κρήτη. Καταλαμβάνοντας την Κρήτη, ο αντίπαλος κυριεύει την » βάση» ολοκλήρου του Αιγαίου, ανοίγοντας πλέον την απειλή προς ολόκληρο το εσωτερικό του Αρχιπελάγους, κατατεμαχίζοντας οποιεσδήποτε αμυντικές δυνάμεις διαθέτει ακόμη η χώρα. Αποκόβει, ακόμη, οριστικά κάθε επαφή με την Κύπρο, η οποία θα πέσει ως ώριμο φρούτο. Επιπλέον,η Τουρκία αποκτά άμεση πρόσβαση και κυριότητα του υποθαλασσίου πλούτου της λεγομένης λεκάνης του Ηροδότου, που κείται νοτίως και νοτιοανατολικώς της Κρήτης. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι προ πολλού ήδη, η Τουρκία έχει εγείρει αξιώσεις και αμφισβητεί την νομιμότητα της ελληνικής κυριαρχίας της Γαύδου, Γαυδοπούλας, Χρυσής, Κουφονησίου και λοιπών νησίδων βορείως και νοτίως της Κρήτης. Δεν θέλω να μακρηγορήσω επ΄αυτού και να κουράσω τους αναγνώστες αλλά πιστεύω ότι μία νέα απειλή προβάλλει, πίσω από την πρώτη γραμμή των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και συμπερασματικά το Επιτελείο οφείλει να αρχίσει τον επανεξοπλισμό της Κρήτης. Η επανασύσταση της 5ης Μεραρχίας προφανώς είναι μονόδρομος από κοινού με την ισχυροποίηση των Μονάδων Εθνοφυλακής, δεδομένου ότι στην πιθανή νέα Μάχη της Κρήτης στο μέλλον, ο ντόπιος πληθυσμός, όσος τουλάχιστον εξακολουθεί να παραμένει ευαισθητοποιημένος, θα χρειασθεί να συνδράμει στον αγώνα.

  12. Ανώνυμος says:

    @ΜΑΝΟΣ
    Στο ανεκδοτο με τον ανωγειανο και τον κυπριο ο ανωγειανος λεει:
    Και εμεις κουμπαρε ανε ειχαμε την Κυπρο θανε την ειχαμε ολοκληρη!

  13. Konstantinos Zikidis says:

    Η υπόθεση των δύο πλοίων Anadolou αποτελούν έναν σοβαρό κίνδυνο, ιδίως σε περίπτωση προμήθειας αριθμού F-35B (αν και υπάρχουν κάποιες σκέψεις σχετικά με το κατά πόσο είναι δυνατόν να επιχειρήσει το F-35B στο Anadolou, λόγω των θερμών καυσαερίων του αεροκινητήρα). Εάν όμως υλοποιηθεί κάτι τέτοιο, μιλάμε για έναν πρωτόγνωρο κίνδυνο εκ δυσμών, τον οποίον δεν έχουμε λάβει εισέτι υπόψη…
    Πέραν τούτου, να υπενθυμίσω ότι οι Τούρκοι είχαν παλαιότερα συνδράμει τους Αλβανούς στην ανάπτυξη λιμένος. Οι δε Αλβανοί είχαν σπεύσει να αναθεωρήσουν το νομικό τους πλαίσιο, ώστε να είναι δυνατός ο ελλιμενισμός ξένων πολεμικών πλοίων (τουρκικών εν προκειμένω) και η παραμονή ανάλογου αριθμού ξένων στρατιωτών στο έδαφός τους…

    Όσον αφορά τον κίνδυνο εκ δυσμών, να σημειώσω ότι τα μόνα μεγάλα ραντάρ που διαθέτουμε στην δυτική πλευρά της χώρας είναι το ραντάρ RAT31-DL της Λευκάδας και το S-743 στο Μουστάκο, στην Κρήτη. Όπως έχει αναλυθεί σε πολλά άλλα άρθρα του Βελισάριου, τα εν λόγω ραντάρ, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο ΣΑΕ, είναι επαρκή για αποκάλυψη συμβατικών Α/Φ αλλά μάλλον ανεπαρκή για δυσδιάκριτες απειλές, όπως το F-35 (και να μην πω την λέξη SOM). Ειδικά η Πελοπόννησος είναι σχετικά απροστάτευτη από δυτικά, πράγμα το οποίο κάπου άκουσα ότι εκμεταλλεύτηκαν οι Ισραηλινοί στον τελευταίο Ηνίοχο και εκτέλεσαν ανάλογη εικονική επίθεση στο ΚΕΑΤ, στην Ανδραβίδα. Ακόμα χειρότερα, υπάρχει κίνδυνος για τη Μεγαλόπολη, αλλά ακόμα και για τα διυλιστήρια και την πρωτεύουσα…
    Ακόμα κι αν μεταφέρουμε κάποιο ή κάποια ραντάρ δυτικά (υποθέτω εις βάρος της κάλυψης σε άλλο σημείο), δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα Patriot καλύπτουν έναν τομέα 120°. Και προφανώς κοιτάνε ανατολικά, βεβαίως-βεβαίως…

    Από την άλλη, με την προμήθεια – ανάπτυξη κατάλληλων συστημάτων ραντάρ και την ανάλογη κίνηση με σκοπό την απόκτηση αντιπλοϊκών πυραυλικών συστημάτων, υπερηχητικών κατά προτίμηση (if you know what I mean…), καθώς και την απόκτηση επιπρόσθετων αντιαεροπορικών/αντιβαλλιστικών συστημάτων, τότε με περιορισμένα (συγκριτικά) κονδύλια ακυρώνουμε σε μεγάλο βαθμό μία τεράστια επένδυση εξ ανατολών. Και αν προχωρήσουμε σε απόκτηση (ελπίζω με εγχώρια ναυπήγηση) εξελιγμένων πλοίων, όπως αυτά που αναφέρονται στο άκρως ενδιαφέρον άρθρο, τότε τους κυνηγάμε κιόλας.

    Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, γιατί οι σύμμαχοι εξ ανατολών να μπούνε σε τέτοια έξοδα για μας; Εδώ ένας πανέξυπνος προσπάθησε να κάψει κλαδιά στο Νταού Πεντέλης την Δευτέρα 23-07-18 (με αέρα πάνω από 10Β) και κάηκαν 100 άνθρωποι, εκατοντάδες αυτοκίνητα και χιλιάδες σπίτια, σε λιγότερο απο μία ώρα. Γιατί να ξοδεύονται λοιπόν οι Τούρκοι; Μπορούν να περιμένουν κανά δυο ακόμα καλοκαίρια και τα πράγματα θα είναι απείρως ευκολότερα…

  14. Γατα says:

    Συγχαρητήρια για το άρθρο.
    Όντως η κατάσταση ειναι ασχημη για το ΠΝ και προκειται να γινει χειροτερη τοσο στον χωρο του Αιγαιου οσο και για την Α.Μεσογειο. Το απαισιοδοξο του θεματος ειναι πως ολη αυτη η κατασταση δεν οφειλεται αποκλειστικα στην δεινη οικονομική κατάσταση της χωρας ,αλλα και σε λαθος προγραμματισμο/χειρισμους δικους μας. Τρανταχτά παραδείγματα οι επιδερμικες αναβαθμισεις των Kortenaer class , οι μη αναβαθμισεις των MEKO, η αδιαφορια για τις Karel Doorman class , Jacob van Heemskerck-class , Oliver Hazard Perry , οχι απόκτηση σύγχρονων βαρεων τορπιλών και αλλα πολλα παραδείγματα.
    Τα σύγχρονα πλοία μεγέθους φρεγάτας και πάνω με ισχυρά ραντάρ και ικανότητες ΑΑW είναι εκτος ελληνικης οικονομικης πραγματικοτητας και το κοστος τους αποτελεί ταφόπλακα για τα υπολοιπα προγραμματα του ΠΝ και Ενοπλων Δυνάμεων γενικότερα. Επισης το περιβαλλον του Αιγαίου δεν ειναι ενα «φιλικο» περιβάλλον για μεγαλα πλοία , ειδικα οταν η μια απο τις δυο πλευρες εχει στην κατοχη της τοσα Νησια/νησιδες/βραχονησιδες. Η Ελλαδα μπορει σχετικα ευκολα να δημιουργησει στον χωρο του Αιγαιου πυκνα πλεγματα αντι-προσβασης ακομα και χωρις μοναδες επιφανειας , τουλάχιστον τοπικα οπου η παρουσια νησιων ειναι πυκνη. Και δεν μιλαμε για 8ιντσα m110 απο την Σαμο , αλλα για spike nlos/kornet em/ALAS σε ευκινητα οχηματα 4χ4 τα οποια θα εχουν και αντιαποβατικο ρολο βεβαια. Άλλες λύσεις με μεγαλύτερη εμβέλεια/κεφαλη περιλαμβανουν επακτιες συστοιχιες exocet/harpoon για κάλυψη και χώρου ανατολικά της Κρήτης/Ρόδου/Καρπαθου , ισως με τροποποίηση υπαρχόντων βλημάτων. Ακομα και τα kiowa θα μπορουσαν να μπουν στην εξισωση για αναγνωριση/χρηση Hellfire στον χωρο των Δωδεκανησων.
    Το ιδιο ισχυει και για το ΑΑW κομματι , οπου με απλη (δια)συνδεση/δικτυωση μεσων μπορει να υπαρξει ικανοποιητικο αποτελεσμα και προστασια/sitational awareness μοναδων του ΠΝ που επιχειρουν κοντα σε νησια και στερουνται σημαντικων ΑΑ ικανοτητων(πχ κλαση Ρουσεν). Ακομα και manpads/shorads μπορουν να κανουν την διαφορα. Για παραδειγμα αποσυρονται/αντικαθιστανται πυροβολαρχιες HAWK συνεχεια απο διαφορους χρηστες (Ιορδανια,Ισραηλ? , Ν.Κορεα κ.α.) , ενω καπου 1000 -σχετικα συγχρονα- βληματα ΜΙΜ-23Κ και 11 AN/TPS-59(L-BAND-διασυνδεση με hawk/patriot-αερομεταφερομενο-αντιβαλλιστικες ικανοτητες) υπαρχουν ακομα διαθεσιμα σε αμερικανικα αποθεματα(Πτηση+Διαστημα τευχος 336)

    Πληθος αποστολων μπορει να εκτελεστει απο usv/uav απο βασεις σε νησια , σε κλασμα του σημερινου κοστους οπου γινεται χρηση μεγαλων μοναδων. Ισως μπορει να γινει και χρηματοδοτηση απο ΕΕ σχετικα με την λαθρομεταναστευση. Η ενσωματωση συστηματων usv/uav σε μεγαλες μοναδες του ΠΝ επισης θα προσφερει πολλα με σχετικα χαμηλο κοστος.

    Επειδη ομως χωρις μοναδες ΠΝ δουλεια δεν γινεται , μετα την ολοκληρωση παραλαβών «Παπανικολης» , «Ρουσσεν» , βαρεων τορπιλων(επιτελους!) και της υποχρεωτικης αναβαθμισης των ΜΕΚΟ , πρεπει να εχουμε τα ματια μας ανοιχτα για αποσυρομενα πλοια κατηγοριας φρεγατας για αντικατασταση των παλαιοτερων Kortenaer , ακομα και με πτωση οροφων (πχ 1 νεο για 2 kortenaer)
    Πλοια του εναδιαφεροντος μας που θα αποσυρθουν σχετικα συντομα θεωρω τα :
    1. Τις 2 τελευταιες Bremen-Class
    2. Τις 2 τελευταιες Αdelaide Class της Αυστραλιας
    3. Τα 2 Durand de la penne
    5. Brandenburg-class , Halifax,ANZAC,Type 23, 4 M-class (2 βελγιο-2 Ολλανδια) μαλλον θα αργησουν οποτε υπο προυποθεσεις.
    6. Αργα η γρηγορα θα αποσυρθουν τα παλαιοτερα Arleigh Burke/Ticonderoga παρολες τις εξαγγελιες για το αντιθετο , πιθανοτατα και λογω κοστους/ομοιοτυπιας (εισαγωγη spy-6 στα AB flight III – μεγαλο κοστος αναβαθμισης του aegis σε baseline 9 ) , οποτε θα πρεπει να εχει αποφασιστει εαν μας ενδιαφερουν η οχι καθως θα πεσουν ολοι σα τα κορακια.
    Σε μοναδες μικροτερου εκτοπισματος ενδιαφερουσες περιπτωσεις ειναι οι 6 κορβετες victory class της Σινγκαπουρης και τα 3 OPV River Class batch 1 των Αγγλων . Επισης τα 2 Hunt class των Αγγλων που αποσυρθηκαν τον Δεκ./2017 , κλαση που ηδη υπηρετει στο ΠΝ

  15. Φίλε Κωνσταντίνε και λοιποί, ας ασχοληθούμε με τις υπαρκτές απειλές πρώτα δίχως βέβαια να παραβλέπουμε τις δυνητικές όπως και αυτή που παραθέτω, η οποία προάχθηκε βέβαια από δυνητική σε υπαρκτή..
    http://www.kathimerini.gr/977637/article/epikairothta/politikh/sth-synta3h-oi-moyfthdes

  16. SZEF says:

    To ΠΝ καλα θα κανει να επικεντρωσει τις δυναμεις του στο μετωπο του Αιγαιου και ας αφησει την Αν. Μεσογειο στους »μεγαλους» παικτες. Καλως ή κακως ΔΕΝ μπορει μονο του να υπερασπιστει την Κ, οποτε η συμμετοχη 2-3 Φ/Γ σε μια task force μαζι με Αιγυπτο-Ισραηλ-Ιταλια-Γαλλια θα ηταν το ιδανικο. Απο την αλλη και οι οι ιδιοι οι ΕΚ εχουν επιτελους καταλαβει την γεωπολιτικη και γεωστρατιγικη τους αξια και εχουν παψει να στηριζονται αποκλειστικα στις ΕΕΔ.

  17. Λαρισαίος says:

    @Konstantinos Zikidis. Κύριε Ζηκίδη, θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρατήρηση στο (ως συνήθως περιεκτικότατο) σχόλιό σας. Τα υπερηχητικά βλήματα που προσφέρονται αυτή τη στιγμή μάλλον δεν είναι διαθέσιμα για πολιτικούς λόγους. Αυτό βέβαια μπορεί να αλλάξει στο μέλλον, αλλά ανεξάρτητα απο αυτό, υπάρχει μια εξαιρετική εναλακτική λύση που δε θα κουραστώ να την γράφω σε όλα τα αμυντικά φόρα, ευκαιρίας δοθείσης: Οι NAVAL ATTACMS. Με εμβέλεια 300 χλμ, βαλιστική τροχιά και κεφαλή μάχης περί τα 500 κιλά, είναι το ιδανικό όπλο για απαγόρευση περιοχής. Μια πυροβολαρχία στην Κρήτη και μια στα Επτάνησα μπορούν να κάνουν αποτελεσματική άρνηση περιοχής σε όλη την Κεντρική Μεσόγειο. Πιστεύω δε ότι και το κόστος θα είναι χαμηλότερο απο των ρωσικών πυραύλων.

  18. Γατα says:

    @Λαρισαίος . Το θεμα με τους naval ATACMS ειναι σχετικα προσφατο και εαν προχωρησει θα εχει μεγαλο ενδιαφερον για μια σειρα απο λογους.Θα αναφερω καποιους περιορισμους με τον δικο μου τροπο σκεψης

    1.Δεν εχω διαβασει οτι ειναι 100% σιγουρο πως θα το προχωρησουν οι Αμερικανοι εξαλλου εχουν και τον sm-6 απο τα πλοια τους για να αντιμετωπισουν τα Κινεζικα πλοια

    2.Για την συγκεκριμενη εκδοση(naval atacms) χρειαζεται τα m270 να ειναι αναβαθμισμενα σε επιπεδο a1 ?

    3.Tα m270 φερουν μονο 2 atacms το καθενα και συνολο εχουμε 36? m270 – αγνωστο ποσα οντως λειτουργικα και απροβληματιστα
    Η κεφαλη του ειναι τεραστια (500λιβρεςπεριπου-οχι κιλα) ωστοσο και παλι πιθανοτατα θα χρειαστουν παραπανω απο 1 πυραυλοι :
    α. για κορεσμο της αμυνας τους (ram-phalanx-sea zenith) δεδομενου οτι θα επιχειρουν ως μερος ομαδας πλοιων – αν και με ταχυτητα μαχ 3 δυσκολο να καταρριφθει
    β. λογω πιθανης αστοχιας/βλαβης του πυραυλου

    4.Δεν γνωριζω εαν χρειαζεται να αγοραστουν νεοι πυραυλοι η οι υπαρχοντες δυναται να μετατραπουν με την εγκατασταση μοναδιαιας κεφαλης και υπερυθρου αισθητηρα για τερματικη καθοδηγηση . Στην δευτερη περιπτωση αρνητικο το μειωμενο βεληνεκες στην πρωτη η τσιμπημενη τιμη (καπου 1εκ Ε το κομματι? )

    5.Δεδομενα τοποθεσιας/στοχευσης στα 250-300χλμ. απο που θα παιρνουν τα m270 ? Απο P3 ? ERIEYE? Ποσο ευκολη ειναι η μεταφορα δεδομενων με ακριβεια και αφαλεια για εμας στα m270?

  19. Λαρισαίος says:

    @Γάτα. Οι προβληματισμοί σου είναι ενδιαφεροντες, θα προσπαθήσω να απαντήσω με τις λιγοστές γνώσεις μου.
    1. Όντως το πρόγραμμα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα και δεν είναι σίγουρο αν θα συμβεί ποτέ αυτό. Όμως είναι πρόγραμμα του Στρατού και όχι του Ναυτικού και αναπτύσσεται ως μια φτηνή εναλλακτική για επάκτια άμυνα κατά πλοίων. Απο τα σενάρια που παίχτηκαν στην πρόσφατη RIMPAC φαίνεται δεν προορίζεται για άμυνα των…ηπειρωτικών ΗΠΑ απο αντίπαλα ναυτικά (αλοίμονο), αλλά για την απαγόρευση εξόδου του κινεζικού ναυτικού στα ανοιχτά του Ειρηνικού. Ο SM-6 είναι πολύ ακριβότερος, κάνει εως και 6 εκ. δολλάρια το τεμάχιο (!) και φυσικά δε μπορεί να εκτοξευθεί απο επίγεια πλατφόρμα.
    2.Ομολογώ ότι δε γνωρίζω, αλλά η αναβάθμιση σε Μ270-Α1 είναι ούτως ή άλλως επιβεβλημένη.
    3.Πριν από χρόνια, νομίζω το 2014, εγκρίθηκε η παραχώρηση 40 μεταχειρισμένων MLRS απο τις ΗΠΑ και έχει κολλήσει για άγνωστους (;) λόγους. Οι αμερικάνικες έρημοι είναι γεμάτες…
    4.Νομίζω ότι οι υπάρχοντες ATACMS δύνανται να αναβαθμιστούν, αλλά και να μη γίνεται, όλο και κάποιους νέους αντιπλοϊκούς πυραύλους θα χρειαστούμε. Είτε λέγονται Exocet MM-40 Block III, είτε NSM, είτε ATACMS. Οι δυό πρωτοι είναι νομίζω ακόμα ακριβότεροι, δυο συστοιχίες
    5. Τα δεδομένα στοχοποίησης είναι ένα πρόβλημα, αλλά ένας τόσο μεγάλος στόχος δε μπορεί να κρυφτεί. Μέσα εντοπισμου υπάρχουν, δόξα τω θεώ, είτε λέγονται Erieye, Ρ-3, UAV, δορυφόροι, υποβρύχια, you name it. Θεωρώ ότι μια χώρα που πουλάει συνδέσμους μετάδοσης δεδομένων στη Ν.Κορέα είναι σε θέση να λύσει το πρόβλημα της διασύνδεσης μιας πυροβολαρχίας πυροβολικού ουσιαστικά. Άλλωστε το MRLS ήδη χρησιμοποιείται σε αντιπλοϊκό ρόλο. Προσφατα ολοκληρωθηκαν δοκιμές βολής οβίδας κατευθυνόμενης με λέιζερ ενάντια σε πλωτό στόχο.

  20. Konstantinos Zikidis says:

    @ Προβοκάτωρ 01-08-18
    Αγαπητέ Προβοκάτορα,
    είναι αλήθεια ότι ορισμένες φορές μάλλον αναφερόμαστε σε μελλοντικές ή πολύ μελλοντικές απειλές, ενδεχομένως παραγνωρίζοντας την τρέχουσα κατάσταση, τις υφιστάμενες δυσχέρειες και τις άμεσες απειλές. Μία εκ των οποίων είναι ο εσωτερικός κίνδυνος. Και ορμώμενος από το σχόλιό σας, πηγαίνω ένα βήμα παραπέρα, και σκέφτομαι τους λαθρομετανάστες… Ωπς, μου ξέφυγε, τί είπα; https://www.armyvoice.gr/2018/07/kouvelis-sto-ipourgio-ethnikis-aminas-den-leme-lathrometanastis/
    Όμως, εξ όσων γνωρίζω, δεν συνορεύουμε με χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να υποδεχτούμε πρόσφυγες (σύμφωνα με τους ορισμούς του ΟΗΕ). Επομένως, όσοι (αρκετοί) εισέρχονται εντός των συνόρων μας ονομάζονται “μετανάστες”. Και, καθότι οι περισσότεροι δεν έχουν λάβει άδεια, ονομάζονται “λαθρομετανάστες”. Ή “λάθρο”. Simply.
    Πάμε τώρα να δούμε ένα παράδειγμα για το πως αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε σοβαρή απειλή.
    Κοντά στην 114ΠΜ (ένα εντελώς τυχαίο παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε Μονάδα της ΠΑ), η οποία ονομάζεται “Τανάγρα” για ιστορικούς λόγους, υπάρχει το Σχηματάρι και οι ανάλογες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Τις οποίες καλλιεργούν διάφορες φυλές (Άλβαν μπράδερς, Ίντυμαν, Πάκιμαν, Ρόμανς, Bulgari και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις), στο πλαίσιο περιορισμού του κόστους, επί των οποίων είναι μάλλον αδύνατος ο έλεγχος, σχετικά με το ποιόν και την προέλευσή τους. Κάλλιστα λοιπόν, θα μπορούσαμε να έχουμε και ένα λόχο εκπαιδευμένων συμμάχων εξ ανατολών, με “ειδική εκπαίδευση”. Οι οποίοι θα εργάζονται στον αγροτικό τομέα, δρώντας παράλληλα ως υπνώττοντες πυρήνες, αναμένοντας την κατάλληλη κλήση.
    Πέραν τούτου, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι, σύμφωνα με επίσημες πηγές, στην παγκόσμια αγορά προσφέρονται στη μαύρη αγορά άνω των 150.000 συστημάτων MANPADS (Man-portable air-defense system), ακόμα και τελευταίας γενεάς, με εξελιγμένους αισθητήρες. Συστήματα τύπου Stinger, στα ελληνικά.
    Επόμενο σκηνικό: λάθρο εργάτης, δήθεν “καλό παιδί” (από αυτά που όλοι, μετά το κακό, “πέφτουν από τα σύννεφα”) εργάζεται λίγο έξω από το αεροδρόμιο. Σε μία τεταμένη κατάσταση, απογειώνεται ένα ζεύγος Mirage 2000 ή -5 (εδώ δεν έχει σημασία), πλήρως εξοπλισμένο, έμφορτο καυσίμου. Την ώρα λοιπόν που το Α/Φ απογειώνεται με full AB, ο λάθρο φίλος μας βγάζει κάτι μακρόστενο από μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών, το οποίο έχει συναρμολογήσει λίγο πριν, σκοπεύει (είπαμε, έχει “ειδική εκπαίδευση”), εκτοξεύει και ρίχνει ένα αεροπλάνο, το οποίο απλά δεν είχε πάρει πρέφα το τί παίζεται… Νομίζω ότι το πλήγμα στο ηθικό μας δεν θα είναι αμελητέο…
    Το πρόβλημα βέβαια δεν περιορίζεται στην 114ΠΜ ή σε οποιαδήποτε ΠΜ αλλά επεκτείνεται σε Μονάδες Ραντάρ ή ακόμα και σε Διοικήσεις, με εξαίρεση το Αρχηγείο και τα συναφή, που είναι υπόγεια και με ανάλογη προστασία.
    Συμπέρασμα: έχετε απόλυτο δίκαιο, μάλλον πριν τις δυνητικές απειλές, καλό είναι να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε τις υπάρχουσες…

    @ Λαρισαίος 02-08-18
    Νομίζω ότι άλλοι συν-σχολιαστές (Γατόνια θα έλεγα…) τοποθετήθηκαν πολύ πιο εμπεριστατωμένα από ό,τι θα μπορούσα εγώ.
    Απλά να σημειώσω ότι, με αφορμή το σχόλιό σας, συνειδητοποίησα την έλλειψη διακλαδικότητας που με χαρακτηρίζει (για να μην αναφερθώ γενικότερα): θεωρώ ότι εκ προοιμίου (ελληνικά: by default) κίνδυνος για την ΠΑ είναι μόνο τα αεροπλάνα, όπως κίνδυνος για το ΠΝ είναι οι ναυτικές δυνάμεις και για τον ΣΞ το εχθρικό ΠΒ και τα άρματα… Λες και το εξελιγμένο ΠΒ δεν μπορεί να απειλήσει τα εχθρικά πλοία ή τα πλοία με το (πρ)ωραίο πυροβόλο τους τα αεροδρόμια της ΠΑ ή η εχθρική ΠΑ να απειλήσει άπαντες.
    Εν ολίγοις, η διακλαδική σκέψη είναι σημαντική. Όσον αφορά τους Naval ATACMS κι εγώ συμφωνώ ότι αποτελούν ένα σοβαρό όπλο, βεβαίως ότε και αν αναπτυχθούν και διατεθούν. Εκτιμώντας ότι οι ΗΠΑ είναι σύμμαχός μας, θεωρώ ότι θα πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στο έπακρον τις δυνατότητες και τα οπλικά συστήματα που είναι δυνατόν να μας διατεθούν, ιδίως αυτά που διατίθενται σε χαμηλότερες τιμές λόγω του ότι είναι μεταχειρισμένα. Και βέβαια, σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα ραντάρ τύπου AN/TPS-59 που προαναφέρθηκαν…

  21. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @Konstantinos Zikidis
    Αυτό με το πρωραίο πυροβόλο πρέπει να μελετηθεί Κωνσταντίνε, μαζί με τα πυρομαχικά που μπορεί να χρησιμοποιήσει, την ακρίβεια και την εμβέλειά τους.
    Όσον αφορά τον υβριδικό πόλεμο, ναι μεν κουβεντιάζουμε γι’ αυτόν, χωρίς όμως να τον καταλαβαίνουμε. Αλλιώς δεν εξηγείται το φαινόμενο στελεχών που διατηρούν σελίδες στο φβ, όπου έχουν αναρτήσει όχι μόνο τη δική τους φωτό αλλά και αυτές της συζύγου και των παιδιών, το νησί και το χωριό όπου κατοικούν και βέβαια την ιδιότητά τους. Ίσως μάθαμε ότι οι τούρκοι είχαν πλήρεις φακέλους για τους Έλληνες αξιωματικούς στην Κύπρο και αποφασίσαμε να τους βοηθήσουμε να κάνουν το ίδιο και εδώ.

  22. Προβοκάτωρ says:

    Αγαπητέ διαφωνώ με τον ορισμό που χρησιμοποιείς, καθόσον πρόκειται περί λάθροεισβολέων και όχι λάθρομεταναστών, διότι στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται για άτομα που εργάζονται παρανόμως σε μία ξένη χώρα. Ενώ στην πρώτη, για άτομα που εισήλθαν παρανόμως σε μία ξένη χώρα, με άγνωστα τα κίνητρα τους, έστω και αν κατά δήλωση τους, σκοπεύουν να πάνε σε άλλη χώρα.
    Είναι πολύ δύσκολη η εισαγωγή manpads ακόμη και στην χώρα μας αλλά και πάλι η Κοσοβοποίηση της Θράκης μας είναι έτι περαιτέρω πρόβλημα από την απώλεια 1-2 αεροσκαφών με τα πληρώματα τους, στην περίπτωση του σεναρίου που αναφέρεις.Καθώς στην μεν πρώτη περίπτωση θα μπορέσουμε να περιορίσουμε την απειλή στο ελάχιστο ή και να την εξοντώσουμε ενώ στη δεύτερη, τα πράγματα δεν είναι και ούτε θα εξελιχθούν τόσο απλά. Ήδη γίνονται πανηγύρια επάνω και το χειρότερο είναι ότι αυτοί οι Έλληνες πολίτες μουσουλμανικού θρησκεύματος και ανεξαρτήτως καταγωγής που αντιστέκονταν έως σήμερα, πλέον, βλέπουν πως χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους κυριολεκτικά και μεταφορικά.
    Εάν δρομολογηθούν τίποτες συλλαλητήρια, δημόσιες συγκεντρώσεις κτλ τότε είναι που θα έχουν διαβεί τον Ρουβίκωνα και όχι με οποιαδήποτε είδους επιχείρηση είτε δολιοφθοράς, στρατιωτικού, γκανγκστερικού (γίνονται και από αυτές..) ή ψυχολογικού τύπου.

    Και όλα αυτά με κόστος όχι φρεγάτας AAW αλλά παντόφλας για Σαλαμίνα-Πέραμα..

  23. Αγαπητέ Βελισσαρίε

    Εξαιρετικό άρθρο
    Παρόλαυτα επέτρεψε μου και για χάριν της συζήτησης να κάνω τον «δικηγόρο του διαβόλου»

    Οι AGM-84K SLAM-ER δεν είναι κατάλληλο όπλο για ΤΑΥΝΕ, προέρχονται από τους Harpoon αλλά η μονάδα διεύθυνσης, το ραντάρ αναγλυφου όπως και ο αισθητήρας ρανταρ έχουν αντικατασταθεί από IIR τερματικό ερευνητή και υβριδικό GPS/INS για καθοδήγηση προς το στόχο. Το βλήμα πετά σε χαμηλό ύψος (300 πόδια) αλλά δεν είναι Sea Skimming. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να εμπλακει σε μεγάλο βεληνεκές από τις μονάδες επιφάνειας (Ιδίως από τους ESSM που φθάνει τα 45-50χλμ)

    Το ραντάρ Heracles σε καμία περίπτωση δεν είναι περιορισμένων δυνατοτήτων για μια φρεγάτα πολλαπλου ρόλου. Είναι ανώτερο σε όλους τους τομείς από το κύριο ραντάρ αερος του Τουρκικόυ στόλου που είναι το Smart S Mk2

    Το Ελληνικο πρόγραμμα τορπιλών προχωράει και ίσως θα μας βγει σε καλό καθώς τόσο οι Black Shark όσο και οι DM2A4 αλλά και οι F21 έχουν ανανεωμένες εκδόσεις με μεγαλύτερο βεληνεκές και καλύτερους αισθητήρες

    Τα Τούρκικα υποβρύχια U-214 αν και φονικά με το σύστημα AIP θα έχουν εμφανώς κατώτερες επιδόσεις λόγω εγχώριων συστημάτων σόναρ/συστήματος μάχης και αντιμετρων

    Για το Αιγαίο απλά το ΠΝ πρέπει να αγοράσει είτε μτχ μονάδες που υπάρχουν από άλλες χώρες προς πώληση (ακόμη και Type 23 ή Anzac) είτε να προχωρήσει σε ένα ρεαλιστικό σενάριο ναυπήγησης νέων πλοίων στα πρότυπα πχ της Gowind που προμηθευτηκαν τα ΗΑΕ (δοκιμασμένες λύσεις Tacticos, ESSM, Smart -S). Όπως βρέθηκαν τα 1.45 δις για την ΠΑ( έτσι μπορεί να γίνει και για το ΠΝ)

    Τα ΑΒ/Τικο ποτέ δεν ήταν δωρεάν και αν το ΠΝ έχει καταλάβει κάτι τέτοιο είναι θλιβερο

    Για την Ανατολική Μεσόγειο προτιμότερο είναι η απόκτηση με 200-300 εκ , όσο περισσότερων NSM ή AGM-84 Harpoon συμβατών με τα F-16(να ένας νέος ρόλος για τα Block 30) παρά να προβεί το ΠΝ σε αγορές δις Ευρώ για πλοία αεράμυνας περιοχής. Η Σούδα και ελπίζω το Καστέλι ξανά στο μέλλον είναι τα αβύθιστα αεροπλανοφόρα μας

  24. Konstantinos Zikidis says:

    @ ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ
    Η αλήθεια είναι ότι το πρωραίο πυροβόλο αναφέρθηκε μάλλον μεταφορικά, καθώς τα περισσότερα σημερινά ναυτικά πυροβόλα (π.χ. OTO Melara 76 mm) διαθέτουν σχετικά περιορισμένη εμβέλεια (τουλάχιστον όσον αφορά τα συμβατικά πυρομαχικά) και δύσκολα θα απειλούσαν σοβαρά μία Μονάδα, ακόμα και παραλιακή. Όμως, δεν ισχύει το ίδιο για πυραύλους ε-ε, οι οποίοι έχουν και δυνατότητες εναντίον εδάφους, προσφέροντας εξαιρετικά υπολογίσιμες εμβέλειες και πολεμικές κεφαλές, όπως ο MM40 Exocet Block 3 ή διάφορες εξελιγμένες εκδόσεις του Harpoon, τις οποίες διαθέτουν και οι σύμμαχοι, εξ όσων γνωρίζουμε.
    Όσον αφορά το fb, είναι γνωστό ότι οι μυστικές υπηρεσίες κάνουν πάρτυ, απορώντας πώς τόσοι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να παράσχουν τόσες προσωπικές λεπτομέρειες, με τέτοια ακρίβεια, από μόνοι τους. Το λειτούργημα του μάχιμου στρατιωτικού, Αξκού ή Υπξκού, (θα έπρεπε να) εμπεριέχει και τις έννοιες του ασκητισμού, της απομόνωσης και της απόκρυψης. Πράγμα το οποίο δεν συνάδει με τον σημερινό τρόπο ζωής, ιδίως για κάποιον < 30 ετών. Ο οποίος τρόπος ζωής φαίνεται να έχει απομακρυνθεί εδώ και πολλές δεκαετίες από την πιθανότητα οποιασδήποτε μορφής ένοπλης σύρραξης (λες και παντού γύρω μας επικρατεί η ειρήνη).
    Επί τούτου να σημειώσω ότι ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς είχε μία κόρη, η οποία σύμφωνα με την επικρατούσα αντίληψη αυτοκτόνησε όταν ήταν 24 ετών (λίγο πριν την κορύφωση του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία), μάλιστα με το πιστόλι του πατέρα της, καθώς δεν άντεχε την όλη κατάσταση κλπ κλπ. Υπάρχει όμως και μια άλλη version, εν είδει όφεως (κυκλοφορεί ως “φίδι” δηλαδή), σύμφωνα με την οποία μάλλον του “την αυτοκτόνησαν” την κόρη, ίσως μάλιστα όχι τόσο απλά και ανώδυνα όσο με μία σφαίρα στο κεφάλι… Με την σημερινή γνώση, ίσως δεν θα έπρεπε να απορρίψουμε a priori την εκδοχή αυτή.
    Θέλει λοιπόν λίγο προσοχή το fb, ώστε να προφυλάσσεται η οικογένειά μας. Ας τους αφήσουμε τους κακούς να ψάξουν και λίγο… όχι όλα στο πιάτο…

    @ Προβοκάτωρ
    Δεν μπορώ να διαφωνήσω. Αντιθέτως, διαπιστώνω μία εμμονή μου με το τακτικό επίπεδο, με αποτέλεσμα ίσως να μην αντιλαμβάνομαι στον βαθμό που θα έπρεπε σοβαρότερες εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα σε άλλα επίπεδα (το 1ο πρόσωπο χρησιμοποιείται με σκοπό την αποφυγή γενίκευσης). Από την άλλη, ίσως δικαιολογούμαι λόγω βαθμού και θέσης.
    Πολύ φοβάμαι όμως ότι το ίδιο κάνουν και πολλοί που θα έπρεπε να μελετούν, να αναλύουν και να σχεδιάζουν σε υψηλότερα επίπεδα (επιχειρησιακό – στρατηγικό – υψηλής πολιτικής). Π.χ., δεν μπορώ να μην σκεφτώ έναν ειδικό σύμβουλο Στρατηγικού Σχεδιασμού Γενικής Γραμματείας… για να μην σκεφτώ φωναχτά κι άλλους…

  25. @Konstantinos Zikidis
    Αγαπητέ, ζητούμενο είναι ο συνδυασμός του τακτικού επίπεδου με όλα τα υπόλοιπα. Ασφαλώς και πάσχουμε σε όλα τα επίπεδα και δυστυχώς δεν το αναγνωρίζουμε όπως και πολλά άλλα.

  26. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @Konstantinos Zikidis

    Εγώ θα έλεγα κυριολεκτικά ότι ο επόμενος αιώνας ανήκει στο πυροβολικό.

    Από την Ιταλία έρχεται το κατευθυνόμενο πυρομαχικό VULCANO, το οποίο διατίθεται τόσο για πυροβόλα των 76χλστ, αλλά κυρίως για τα 5ιν/54 (που έχουν οι ελληνκές και τούρκικες ΜΕΚΟ) και τα 5ιν/64. Αυτό έχει εμβέλεια ανάλογα με το πυροβόλο από το οποίο βάλλεται, που υπερβαίνει τα 40νμ για τα πυροβόλα των 5 ιντσών και φτάνει τα 50νμ για τα 5ιν/64, ακρίβεια μερικών μέτρων και, όπως όλα τα κατευθυνόμενα πυρομαχικά, δεν έχει απυρόβλητο (μπορεί να κάνει κατακόρυφη εφόρμηση και να σας χτυπήσει ακόμα κι αν κρύβεστε πίσω από βουνό ή βραχονησίδα). Ανάλογα με τον τύπο του βλήματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον στόχων ξηράς ή και πλοίων.

    Από τις ΗΠΑ έχουμε το EXCALIBUR το οποίο διατίθεται τώρα και για πυροβόλα των 5 ιντσών με εμβέλεια της τάξεως των 25νμ, ακρίβεια 2 μέτρων και δυνατότητα κάθετης εφόρμησης, αλλά, από όσο ξέρω, περιορίζεται σε στόχους ξηράς.

    Στο μέλλον θα έχουμε και τα ηλεκτρομαγνητικά κανόνια σε πλοία (οι τούρκοι φτιάχνουν το δικό τους) που, με βάση τουλάχιστον τη θεωρία, υπόσχονται απίστευτες εμβέλειες και αρχικές ταχύτητες απειλώντας και τα καταφύγια των αεροσκαφών. Επί του παρόντος πρέπει να αξιολογηθεί αν τα παραπάνω αποτελούν ή αν μπορεί να αποτελέσουν μελλοντικά, απειλή για ραντάρ ή αντιαεροπορικά συστήματα.

    Οι πύραυλοι έχουν δοκιμαστεί σε πολλούς πολέμους, ιδίως στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, όπου είχαμε άγριες συμπλοκές πυραυλακάτων όπου πρωταγωνίστησε το βλήμα HARPOON. Καθόλου εντυπωσιακά αποτελέσματα. Η πιο γνωστή στιγμή, που αποτυπώθηκε και σε φιλμ που μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο, ήταν όταν το USS WAINWRIGHT απέφυγε HARPOON που εκτόξευσε εναντίον του ιρανική πυραυλάκατος. Ο πύραυλος περνάει ακριβώς δίπλα από το καταδρομικό σαν ηλίθιος.

    Η πιθανότητα επιτυχίας πυραύλων εναντίον ενός πολεμικού πλοίου με βασικό εξοπλισμό είναι μικρή όπως μικρή είναι και η πιθανότητα καταστροφής με την πρώτη προσβολή. Το δε απόθεμα πυραύλων στα περισσότερα πλοία εύκολα εξαντλείται. Το πυροβόλο είναι λοιπόν απαραίτητο προκειμένου να βυθίσουμε πλοία που απέφυγαν τα βλήματα ή για να αποτελειώσουμε αυτά που χτυπήθηκαν.

  27. Γατα says:

    @defencegreece

    1.Σχετικα με τον AGM-84K SLAM-ER : Δεν γνωριζω εαν το χαμηλο προφιλ πτησης του (και οχι sea skimming) του στερει τον τιτλο του απολυτου οπλου TAYNE , παντως σε οτι αφορα την τεραστια εμβελεια και ακριβεια , two-way datalink , βελτιωμενη κεφαλη , σιγουρα αποτελει απειλη

    2.Συμφωνω μαζι σου σχετικα με τις δυνατοτητες του herakles ,παρολα αυτα να λαβουμε υποψιν πως ο Βελισσαριος αναφερεται σε πλοια με ενισχυμενες ΑΑW δυνατοτητες , για παραγγελια νεων πλοιων που θα πληρωθουν δις και τα οποια πλοια θα παραδοθουν μετα απο καποιια χρονια. Δηλαδη το herakles η οποιο ρανταρ θα το εχουμε μετα απο πχ. 5 χρονια . Τα τουρκικα Smart S Mk2 επιχειρουν καποια χρονια στο Αιγαιο ηδη και σε μεγαλους αριθμους , το ιδιο και οι essm σε τετραπλα κανιστρα απο mk-41. Φαντασου να παραγγειλουμε gowind με Smart S Mk2 το 2019 για παραδοση το 2022 για παραδειγμα.

    3.Επισης συμφωνουμε πως καποιο βημα εχει γινει για τις τορπιλες , χωρις ωστοσο να εχει γινει επιλογη-παραγγελια ακομα. Το παπανικολης παραδοθηκε το 2010 . Ενδιαμεσα δεν εγινε μια αναβαθμιση μικρου αριθμου SUT σε Mod 3/4 ομως τουλαχιστον εφοσον δεν υπηρχε χρημα για νεες τορπιλες ,χαθηκε χρονικα το πλεονεκτημα των u214 , οσο επιχειρουν στο Αιγαιο υποβρυχια Gür τυπου 209/1400 mod με DM2A4 Seehecht .

    4.Θα με ενδιεφερε ενα σχολιο σου σχετικα με τα διαθεσιμα μτχ πλοια προς αποσυρση με ενδιαφερον για εμας, απο το post μου παραπανω καθως με το μισο? κοστος απο νεα πλοια aaw , προσφερουν σημαντικα αναβαθμισμενες ικανοτητες AAW – τουλαχιστον για τα δικα μας δεδομενα.

    @ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ

    Εξαιρετικα ενδιαφερουσα η αναβαθμιση των oto melara 76 για χρηση κατευθυνομενων vulcano (και DART να προσθεσω) αλλα και να περιληφθει σαν μελλοντικη αναβαθμιση των mk.45 127mm των ΜΕΚΟ . Το ιδιο ισχυει και για τα vulcano 155mm για χρηση απο pzh2000.

    Εαν οντως κανουν αυτα που διαφημιζουν μιλαμε για φοβερες αλλαγες και αναβαθμιση του Πυροβολικου , ωστοσο :

    1. ουτε αυτα ειναι δοκιμασμενα στην πραξη (με τερματικη καθοδηγηση IIR εναντιον πλοιων) τοσο για την ακριβεια / εμβελεια τους οσο και το κατα ποσο καταστροφικα αποτελεσματα εχουν εναντιον μεγαλων μοναδων επιφανειας (ενδεικτικα βαρος vulcano 76mm 5κιλα – βαρος harpoon 690 κιλα)

    2.Οι exocet στον πολεμο των falklands δεν ειχαν και τοσο ασχημα αποτελεσματα παρα το ελαχιστο αποθεμα των Αργεντινων και με φορτιο μονο εναν exocet ανα super etendard , τα δε διαθεσιμα super etendard ηταν μολις 4-5 ! Για την ακριβεια λιγους ακομα exocet να ειχαν αποκτησει απο την μαυρη αγορα που εψαχναν τοτε , πιθανοτατα θα ειχαν αλλαξει το αποτελεσμα του πολεμου! Oι Αγγλοι το εβλεπαν αυτο και κατεστρωσαν ολοκληρη επιχειρηση-αυτοκτονια(Operation Mikado) για μολις 3 ! εναπομειναντες exocet .

    3.Απο τους 2 exocet που εκτοξευτηκαν εναντιον του uss stark , και οι 2 βρηκαν στοχο , μονο ο ενας εξερραγη , 37 νεκροι , η φρεγατα εκτος μαχης αν και δεν βυθιστηκε.

    4.Η εξελιξη ειναι συνεχης και στους αντιπλοοικους πυραυλους και δεν πρεπει να τους συγκρινουμε με εκδοσεις του 1980-1990 (πχ NSM – RBS MK.3 – GABRIEL IV – OTOMAT MK2 – BRAHMOS) Επισης υπαρχει η ταση πλεον για αποθεμα 16 πυραυλων ετοιμων προς βολη σε σχεση με τα παραδοσιακα 8 μεχρι τωρα. (πχ saar 6 class)

  28. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ ΓΑΤΑ

    1) Δεν μπορείς να συγκρίνεις βάρος ενός πυραύλου με βάρος μιας οβίδας πυροβόλου, για τον απλούστατο λόγο του ότι το πυροβόλο δε θα σου ρίξει μια οβίδα, θα σου ρίχνει μέχρι να υποκύψεις (βουλιάξεις). Έχεις δίκιο, δεν είναι δοκιμασμένα όπως δεν είναι δοκιμασμένα τα BRAHMOS, τα NSM ή και τα PENGUIN. Όμως φέρονται ήδη επί πολεμικών πλοίων οπλισμένων με πυροβόλα 5 ιντσών 64 διαμετρημάτων όπως τα ιταλικά BERGAMINI και τα γερμανικά F-222. Αυτό σημαίνει ότι, ναι μεν το ΠΝ δεν μπορεί να τα προμηθευτεί λόγω των δημοσιονομικών περιορισμών, μπορεί όμως μελλοντικά να τα βρει μπροστά του (και εν όψει της διακλαδικότητας το ίδιο και ο ΕΣ και η ΠΑ).

    2) Οι Αργεντινοί δεν είχαν μικρό απόθεμα EXOCET. Eκτός αν αναφέρεσαι στα ΑΜ39. Το θέμα λοιπόν που θέτεις είναι αν τα ΑΜ 39 τα πήγαν καλά στα Φώκλαντ. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα εξαρτάται από τον ποιόν ρωτάς. Ρωτάς ένα στατιστικολόγο, έναν μπλόκερ-σχολιαστή ή αν θέτεις το ερώτημα σε σχολείο επιτελών. Στην τελευταία περίπτωση η απάντηση που θα πάρεις είναι ότι θα ήταν επιτυχημένα αν πέτυχαν την αποστολή τους, διότι ο πόλεμος δεν είναι απλή σκοποβολή. Όταν χρησιμοποιείς ένα όπλο πρέπει να έχεις το κατάλληλο αποτέλεσμα. Αν λοιπόν, ακριβώς λόγω του μικρού αριθμού τους, είχαν σαν αποστολή την προσβολή κύριας μονάδας του αγγλικού στόλου, όπως τα αεροπλανοφόρα, απέτυχαν παταγωδώς. Αν αποστολή τους ήταν η προσβολή των πλοίων τα οποία τελικά χτύπησαν τότε well done. Γι αυτό βλέπεις στις μπροσούρες των κατασκευαστριών υποσχέσεις ότι το όπλο θα χτυπήσει το στόχο που του θέτεις όχι άλλο παρακείμενο. Το λένε επειδή είναι σημαντικό κομμάτι της επιχειρησιακής χρησιμοποίησης του όπλου.

    Οι βρετανοί είχαν σχεδιάσει όχι μια αλλά πολλές επιχειρήσεις αυτοκτονίας, εναντίον πολλών πραγμάτων. Αυτές περιλάμβαναν καταδρομές στο έδαφος της Αργεντινής (με πολλούς στόχους, περιλαμβανομένων και των Etendard) αλλά και TALO στο αεροδρόμιο του Πορτ Στάνλεϋ (προσγείωση C-130 με κομμάντος του SAS, στα πρότυπα της δικής μας επιχείρησης ΝΙΚΗ—-απλά αυτοί θα πήγαιναν σε αεροδρόμιο που κατείχε ο εχθρός). Τελικά πρυτάνευσε η λογική.

    3) Το παράδειγμα του USS STARK αλλά κα το παράδειγμα του HMS GLAMORGAN που επίσης επλήγει από ΜΜ38 EXOCET υφιστάμενο απλά ζημιές, αποδεικνύει αυτό που έγραψα παραπάνω, ότι δλδ έχουμε μικρή πιθανότητα καταστροφής του στόχου. Το GLAMORGAN μάλιστα παρέμεινε επιχειρησιακό μετά από επισκευές εν πλω. Το SHEFFIELD και το ATLANTIC CONVEYOR χάθηκαν λόγω αδυναμίας να ελέγξουν τη φωτιά.

    Να πούμε λίγα παραπάνω για να μπορέσεις να αντιληφθείς τους περιορισμούς των διαφόρων όπλων. Οι Αργεντινοί εκτόξευσαν δυο ΜΜ38 με χρονική διαφορά εναντίον του GLAMORGAN, το οποίο δεν κοιμόνταν, αλλά ευρίσκετο σε κατάσταση πολεμικής έγερσης. Το πρώτο παραπλανήθηκε από τα αερόφυλλα. Το δεύτερο έφτασε πριν προλάβει να γίνει επαναγέμιση των εκτοξευτών αεροφύλλων, που γίνονταν με το χέρι. Το πλοίο είδε τον πύραυλο και έκανε ελιγμό, ώστε να τον φέρει 10 μοίρες από την πρύμνη. Με αυτή τη γωνία προσβολής ο πυροσωλήνας του EXOCET δεν λειτουργεί (λέγεται ότι απαιτεί γωνία μεγαλύτερη των 20 μοιρών). Επομένως το ότι δεν έσκασε δεν οφείλεται σε αστοχία του πυραύλου αλλά στον ελιγμό του πλοίου.

    4) Συνεχής εξέλιξη δεν υπάρχει μόνο στους πυραύλους αλλά και στην αντιπυραυλική άμυνα. Στα Φώκλαντ τα EXOCET αντιμετωπίστηκαν με μεθόδους soft kill. Σε άσκηση του ΠΝ όπου εκτοξεύτηκε ένα EXOCET εναντίον κάποιων πλοίων, εύκολα καταρρίφθηκε από τα RAM, ενώ ένα RIM-7 πέρασε αρκετά κοντά και θεωρήθηκε ότι στην πράξη αυτό ήταν kill. Με την εξαίρεση του NSM, δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα εκτοξεύσεις κάποιο από τα άλλα βλήματα που ανέφερες και θα πάει κάπου κοντά σε ένα πολεμικό πλοίο εξοπλισμένο με ραντάρ ελέγχου πυρός διάταξης φάσης και πυραύλους όπως τα ESSM ή τις τελευταίες εκδόσεις των STANDARD. Εκτός αν τη στιγμή της επίθεσης το πλήρωμα έχει πάρτυ.

    Χαίρομαι πάντως που είσαι αισιόδοξος για το ότι η χώρα θα μπορέσει να κάνει περαιτέρω εξοπλισμούς.

  29. @Γατα
    Οντως με λιγα χρήματα μπορουμε να καλυψουμε κενα, αλλα υπάρχουν επιπλοκές σε ορισμενες επιλογες

    Μερικα σχόλια δικά μου :
    1. Τις 2 τελευταιες Bremen-Class- Πολυ καλα πλοια αλλα οι Γερμανοι ειναι τσιγκουνηδες. Θα αποψιλωθούν απο τα δυο συστημα CIWS RAM για τα επομενα πλοια και ίσως τα TRS-3D radar τα οποια προορίζονται για ανταλλακτικα για τις Κ130 κορβέτες τους.

    2. Τις 2 τελευταιες Αdelaide Class της Αυστραλιας. Παλαιο ραντάρ AN/APS-149, εξαιρετικο πλοιο κατα τα άλλα, ενα Artisan ή Smart -s Mk2 δεν κοστίζει πανω απο 15-20 εκ Ευρω)
    3. Τα 2 Durand de la penn (δομικα προβλήματα, το γαλλικο πολεμικο ναυτικο εχει σοβαρές αιτιάσεις για άμεση αποσυρση, επίσης SM-1 παυει να υποστηρίζεται απο του χρoνου)

    Τα πλοια που θα ήθελα ειναι τα δυο της κλάσης Adelaide καθώς ι) μπηκαν σε υπηρεσια το 92/93. Το μονο που θελουν είναι ενα νεο ρανταρ . Εχουν τοσο 8απλο εκτοξευτη Μκ41 όσο και Μκ13 με δυνατότητα εκτοξευσης ακομη και 40 SM-2 (!)

    Φυσικα και οι Bremen αν συμφωνησουν οι Γερμανοι να τις δώσουν ως έχουν ειναι πολυ καλή λύση (ανωτερες απο τις δικές μας ΜΕΚΟ)

    Μονο η Adelaide Μπορουν να μας παρεχουν την AAW προστασια μεγαλης εμβελειας που επιζητουμε . Ιδου η Ρόδος λοιπον ειδικα τωρα που οι Αυσταλοι ξεκινανε την ναυπηγηση της Type 26 Ηunter class

    Παντως θα επρεπε να θυσιάσουμε την ομοιοτυπία μόνο και μόνο για να βρούμε σοβαρά πλοία για αντικατάσταση των S

    Οσο φυσικα αφήνουμε να κυλήσει ο χρόνος τόσο δεν γινεται τπτ και η απειλή μεγαλώνει. Παντως το χειροτερο σεναριο για το ΠΝ είναι να χάσει άλλη μια 5ετια χωρίς προγραμματισμό για αντικατάσταση των S. Μετα τα πράγματα θα είναι παρα μα παρα πολυ δυσκολα για να αναστρέψουμε ισορροπίες

  30. tpap says:

    @defencegreece
    Τα durand de la penne είναι ιταλικά αντιτορπιλικά κατευθ. βλημάτων, με ισχυρότατο οπλισμό. 1Χ127/54 χιλ Otobreda, 3X76/62 otomelara super rapid, 1 mk13 (40 sm1), 1×8 Albattros (48 aspide 2000), 4 otomat, 4 milas κ.α. Επίσης, διαθέτουν μετά τον εκσυχρονισμό τους radar RAN-40L, ένα ιδιαίτερα σύγχρονο ρανταρ 3d, επιπλέον και οι λοιποί αισθητήρες έχουν αναβαθμισθεί για τη χρήση Sm2 αν και δεν αγοραστηκαν τα βλήματα (πλοια Horizon, aster). Αν βάλουμε στη θέση των sm1 – sm2, στη θέση των aspide – essm (υπάρχει αυτόματος γεμιστής) και στα otomat/milas – harpoon και τα super rapid γίνουν strales, νομιζω θα έχουμε ένα ισχυρότατα οπλισμενο πλοιο για το ΠΝ. Η γαλλική κλάση cassard έχει εμφανίσει δομικά προβλήματα και οι γάλλοι θέλουν να τα αποσύρουν (φαίνεται γιαυτο θέλουν να μας τα δώσουν ως ενδιάμεση λύση των Βelh@rra). Βέβαια αν πάμε σε γαλλικά πλοία με Aster, δε θα ήταν φρόνιμο να επενδύσουμε και σε sm2 τουλάχιστον από οικονομικής άποψης.

  31. Αν και ξεφεύγω από το θέμα του ποστ εν τούτοις είναι επίκαιρο το θέμα στο παρακάτω link μιας και είχαμε πάλι την συζήτηση αναφορικά με το πως μπορούν οι ανώτατοι αξιωματικοί των Ε.Δ. & Σ.Α. να προστατέψουν το δημόσιο συμφέρον.

    http://www.tanea.gr/2018/08/06/politics/government/o-sminarxos-ta-antistathmistika-i-sfagi-me-venizelo-kai-oi-ofsetades/

    υ.γ. πολλά ακούω και διαβάζω για έτερο συνταξιοδοτημένο παλικάρι της Π.Α., που βρίσκεται στους κόλπους της Ν.Δ., και με έργο καταστροφικό για την Π.Α… ο οποίος δίνει συμβουλές και κατευθύνσεις στον προαλειφόμενο υπ.αμ., ο οποίος και αυτός με τη σειρά του, έχει δώσει ήδη δείγματα ανικανότητας κατά το παρελθόν σε άλλο κρίσιμο υπουργείο..

  32. @tpap
    Έχεις δίκιο παρασύρθηκαν για τις Cassard

    Τα Durand De la Penne είναι διαθέσιμα μετά το 2024.

    Είναι εξαιρετικά πολεμικά σκάφη

    Αυτό για τον αυτόματο γεμιστή για Aspide δεν το ήξερα. Μπράβο τους που το συμπεριέλαβαν

  33. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ tpap
    Εκτός από το ραντάρ έρευνας ενός πλοίου, πρέπει να δούμε και τα ραντάρ ελέγχου πυρός, διότι από αυτά εξαρτάται το αν θα καταστραφεί ο στόχος ή όχι. Τα ραντάρ ελέγχου πυρός του ιταλικού αυτού πλοίου, όπως αναφέρονται στις ανοικτές πηγές, είναι παλαιάς τεχνολογίας και δεν μπορούν να το προστατεύσουν ούτε από τη βασική απειλή, δηλαδή ένα ζεύγος χαμηλά ιπταμένων αεριωθουμένων που επιτίθενται με μη κατευθυνόμενες βόμβες ελεύθερης πτώσης. Τα ΝΑ30S χρησιμοποιούν το RTN-30X το οποίο λειτουργεί στην περιοχή Ι και είναι γενιές κατώτερα από τα STIR φέρουν οι ολλανδικές και οι γερμανικές φρεγάτες. Είναι λοιπόν σημαντικό να δούμε αν αυτά έχουν αλλάξει ή εκσυγχρονιστεί.
    @ ΓΕΝΙΚΩΣ
    Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι το ΠΝ, στις πολύ καλές εποχές, απέρριψε προτάσεις οι οποίες θα καθιστούσαν τις φρεγάτες STANDAARD υπερόπλα. Με την εγκατάσταση κατακόρυφου εκτοξευτή Mk41 στη θέση Α. Προτάσεις έγιναν και για εγκατάσταση APAR. Με αυτά τα δύο συστήματα το ΠΝ θα αποκτούσε το σύστημα άμυνας περιοχής που χρειάζονταν. Αντ’ αυτού επέλεξε ουσιαστικά να πετάξει ΕΝΝΕΑ Φ/Γ. Γιατί, για να αγοράσει ολοκαίνουργιες; Σαν κολονακιώτης που αλλάζει τζιπ κάθε εξάμηνο;
    Αν ειλικρινώς θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, και μόνο και μόνο για τιμωρία αυτής της σπατάλης, ο προϋπολογισμός τους θα έπρεπε να περιοριστεί σε κωπήλατα σκάφη. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΕΝΑ ΣΕ ΚΑΙΡΙΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ. Τα μεταξωτά βρακάκια δεν είναι για χώρες που τελούν υπό επιτροπία.

  34. Δεν υπάρχουν μεταχειρισμένα πλοία διαθέσιμα προς αγορά ή παραχώρηση για το Π.Ν. και επιτέλους, ας κατανοήσουν άπαντες, πως αυτή η πρακτική και σχεδιασμός του Π.Ν., ήταν και είναι καταστροφική για την πορεία του και κατ΄επέκταση για την πατρίδα μας.

  35. @ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ
    Θα κανουμε μεταμόσχευση απο τις μη εκσυγχρονισμένες S που θα αποσύρουμε γαρρρ …γκουχ γκουχ

    Σιγουρα όποιο μεταχειρισμενο πλοίο όταν έρθει (με εξαιρεση ισως τις 2 Bremmen) Θα θέλει καποιες εξτρα προσθήκες (νέρο ραντάρ έρευνας/ κατάυγασης FCR ή κάποιο CIWS αναλογα την περίπτωση

    Για να αγοράσει όμως το ΠΝ μτχ πλοία πρέπει να εκφράσει πρώτα επιθυμια
    Λογου χάριν η Χιλή σκεφτεται να αποσύρει πρόωρα τις φρεγάτες Μ που διαθέτει (μια 4ετια νωριτερα)
    Αν μπορουσαμε να παιρναμε μαζι με αυτες και τις 2 της Πορτογαλιας…θα ήταν πολυ καλο σενάριο. Εκανε λάθη το ΠΝ ναι…και η αληθεια είναι ότι τα έκανε και προσφατα

    Θελουμε τοσο καλά πλοία όσο και σε ποσότητα 4-6 σκαφών (και φυσικα παλι μετα το 2025 που θα φευγουν μια μια οι εκσυγχρονισμένες S θα θέλουμε ισως μια νεα γενια σκαφών)

  36. Γατα says:

    Εγω θα συμφωνησω με τον ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ «μόνο και μόνο για τιμωρία της σπατάλης, ο προϋπολογισμός τους θα έπρεπε να περιοριστεί σε κωπήλατα σκάφη » . Ο λογος: https://www.ptisidiastima.com/poland-australian-perry-frigates/

    @Προβοκάτωρ : Φυσικα και τα μτχ. πλοια δεν ευθυνονται για την καταντια του ΠΝ σημερα.
    Μεταχειρισμενα πλοια παντα υπηρχαν και θα υπαρχουν για αγορα δες και το ποστ μου παραπανω για πλοια που σχετικα συντομα θα αποσυρθουν. Το θεμα ειναι το ποσο τα κοστολογει ο καθε πωλητης .ΟΛΟΙ θελουν να χρηματοδοτησουν μερος του ναυπηγικου τους προγραμματος πουλωντας τα παλιοτερα πλοια του στολου τους , λογω του οτι τα νεα πλοια μεγεθους φρεγατας-αντιτορπιλικου ειναι πανακριβα.

    Για δωρεαν παραχωρηση η εναντι συμβολικης τιμης ειναι αλλο θεμα και μετραει και το πολιτικο κομματι πολυ.
    Προσοχη μιλαμε για πλοια μεγεθους φρεγατας και κοστος πανω απο 600-700εκ. το ενα δεν ειναι τοσο απλα τα πραγματα. Αντιθετα με καποια αγορα μτχ φρεγατων και αναβαθμιση των ΜΕΚΟ ερχομαστε σε ενα Α επιπεδο ποιοτητας αλλα και ποσοτητας . Η μειωση των οροφων σε πλοια μεγεθους φρεγατας ειναι αναποφευκτη ετσι κι αλλιως για το ΠΝ τουλαχιστον ας κρατηθει καποια ποιοτητα μεσω αναβαθμισης των ΜΕΚΟ και αναζητηση μτχ. φρεγατων με καποιες προσθηκες/αναβαθμισεις με κλασμα του κοστους νεων πλοιων. Για εγχωριες ναυπηγησεις και προγραμματα αγορας νεων πλοιων κλπ ας ξεκινησουμε με πιο μικρα-φιλοδοξα και πολυπλοκα πλοια και οχι φρεγατες, εαν ποτε συμβει αυτο .

    @defencegreece Νομιζα πως η Χιλη θελει να αποσυρει τις L class και οχι τις M class. Οι Μ πρεπει να ειναι και 5-7 χρονια νεοτερες απο τις L για τις οποιες ειχα διαβασει πως αντιμετωπιζουν προβληματα οι Χιλιανοι με τους αεριοστροβιλους.

  37. ΕΚΑΤΟΝΤΕΣΣΑΡΗΣ says:

    @ ΓΑΤΑ

    Σε καλό θα τους βγει το κλείσιμο του προϋπολογισμού. Εδώ είναι Αιγαίο όχι Νότιος Ατλαντικός, Ειρηνικός ή Βαλτική. Ένα πλοίο θα δεχθεί μαζικές και επίμονες επιθέσεις (υπέρ-κορεσμού).
    Μέχρι να δούμε τι τεχνολογία στελθ (Φ35, σου57, NSM) θα αποκτήσει τελικά ο αντίπαλος και ποια τεχνολογία είναι κατάλληλη για την αντιμετώπισή της, καλό είναι να μη δεσμευτεί το πορτοφόλι μας.
    Εξάλλου ένα πλοίο δεν έχει μόνο κόστος απόκτησης, έχει και κόστος λειτουργίας, που εν πολλοίς υπερβαίνει τα 20 εκατ. ευρώ το χρόνο. Που δε φυτρώνουν στον κήπο.

  38. @Γατα

    Έγραψα για την πρακτική της εμμονής του Π.Ν. για την απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων (μία τρανή απόδειξη συνιστά και η ναυπήγηση μόνον 4 ΜΕΚΟ..) και όντως αυτή η εμμονή μαζί με διάφορα άλλα θεόστραβα, ευθύνονται για την κατάντια του Π.Ν.
    Κυρίως δε,η αναξιοκρατία.
    Ασφαλώς και υπάρχουν αλλά όχι ότι είναι κατάλληλα για εμάς είτε είναι προς διάθεση. Μόνο ευσεβείς για να μην πω διακαείς πόθοι είναι τα όσα γράφονται για το ενδεχόμενο ένταξης στον στόλο του Π.Ν. κάποια από αυτά τα μεταχειρισμένα που γράφεται ότι θα είναι διαθέσιμα..

    Προσθήκες στις S? Πλάκα κάνεις μάλλον. Εδώ η αναβάθμιση τω ΜΕΚΟ τείνει να καταντήσει ανέκδοτο.
    Η συμμετοχή σε κάποιο πρόγραμμα ναυπήγησης νέων Φ/Γ αποτελεί μονόδρομο εάν θέλουμε να έχουμε σοβαρό Π.Ν. και όχι ακόμη μία δημόσια υπηρεσία άνευ αποτελέσματος..

  39. @Γατα
    Όντως πρώτα φεύγουν οι L
    Αλλά οι Χιλιανοί θέλουν τα πλοία που θα αντικαταστήσουν να μπορούν να αντικαταστήσουν και τις
    M σε μια κοινή κλάση. Δεν ξέρω αν έχουν τα χρήματα για κάτι τέτοιο ή αν μας ανταγωνιστούν στην αγορά αξιόλογων μτχ πλοίων 😉

    Βέβαια θα ε είναι και η εικόνα του ΠΝ του μέλλοντος με πλήρη ανομοιογένεια
    Οι Χιλιανοί διαθέτουν 8 φρεγάτες, 3 Type 23, 1 Type 22, 2 Type L και 2 Type M…

    Φρονω ότι οι μελλοντικές αποσύρεις των Type 23 στο Βρετανικό Ναυτικό θα κατευθυνθούν προς τα εκεί (ότι κάναμε εμείς με τις φρεγάτες S) χωρίς να αποκλείεται βέβαια και ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού αν οι Χιλιανοί δεν βρουν χρήματα για νέα σκάφη

  40. Φιλαληθης says:

    Συγχαρητηρια για το εξαιρετικο αρθρο. Σε συνδυασμο με το αντιστοιχο που αναλυει το αεροπορικο ισοζυγιο βοηθα τον μεσο πολιτη να διαμορφωσει μια πραγματικη εικονα της καταστασης, πραγματικα σοκαριστικη αν τη συγκρινει με τον κυριαρχο αστικο μυθο στον οποιο αρκετοι ακομα πιστευουν, αναμεσα τους σε ενα βαθμο και εγω παλιοτερα, πριν αρχισω να διαβαζω τη σελιδα σας εδω και μερικα χρονια. Ο μυθος αυτος λεει οτι στην ξηρα λογω τουρκικης υπεροχης σε αριθμους ανδρων τα πραγματα ειναι δυσκολα αλλα στον αερα και την θαλασσα που μετραει περισσοτερο η τεχνολογια, υπαρχει ισορροπια. Και λογω της μεγαλυτερης ικανοτητας των πληρωματων μας θα κανουμε την εκπληξη. Τα ελληνικα ΜΜΕ εχουν συμβαλλει πολυ στη διαδοση και διατηρηση αυτης της αισθησης στον κοσμο. Αναρωτιεμαι που σταματαει η ενισχυση του ηθικου ενος πληθυσμου και που αρχιζει η ειλικρινης ενημερωση του μηπως και σοβαρευτει.

    Συμφωνω με τον αρθρογραφο στο σημειο που βαζει το ενδεχομενο καταρρευσης της τουρκικης οικονομιας ως ισως την βασικη παραμετρο που θα ανατρεψει την κατασταση,αν καταλαβα καλα τουλαχιστον. Η διαρθρωση της οικονομιας τους και του ολου σχεδιασμου τους ειναι τετοια που οσο και να ζοριστουν θα προτιμησουν να αφησουν χιλιαδες πολιτες να πεινασουν παρα να σταματησουν τα εξοπλιστικα προγραμματα. Αν ομως χρεοκοπησουν τοτε μπαινουν καποιες ενδιαφεροντες παραμετροι που εμεις στην Ελλαδα τους εχουμε ζησει στο πετσι μας τα τελευταια χρονια.

    Το πρωτο τριμηνο του 2019 ληγουν τουρκικα ομολογα 100-120 δις. Για ολοκληρο το 2019 θα χρειαστουν 220 δις. Το ποσο ειναι τεραστιο και αυτα τα λεφτα δε θα τα βρουν απο καμια χωρα, μπορει να τα διαθεσει μονος ενας οργανισμος στον πλανητη : το ΔΝΤ. Με κυριο μετοχο του ΔΝΤ τις ΗΠΑ και σε περιπτωση προσφυγης, ελεγχο των δαπανων της χωρας κωδικο προς κωδικο οι Τουρκοι θα αναγκαστουν να ξεχασουν αεροπλανοφορα,S-400,F-35 κτλ. Θα εχουμε δυο πλεον γειτονικες χωρες που δεν θα ειναι κυριαρχες και μαλλον η Τουρκια θα αφεθει να εξοπλιστει μονο οσο και οπως συμφερει τους Αμερικανους. Στο χερι μας ειναι να αξιοποιησουμε αυτο το χρονικο παραθυρο καποιων χρονων-δεκαετιων.

    Οι περισσοτερες ξενες οικονομικες σελιδες λενε πως η Τουρκια αν δεν ανεβασει αμεσα και ραγδαια τα επιτοκια εχει ζωη για 3-6 μηνες και μετα πηγαινει στο ΔΝΤ. Το ασχημο σεναριο για μας θα ειναι να το κανει γιατι αν και θα προκυψουν εκατομμυρια ανεργοι και πολιτικη αναταραχη, τις εξοπλιστικες δαπανες θα εξακολουθησουν να τις ελεγχουν οι ιδιοι και οχι το ΔΝΤ.

    Συνεχιστε την πολυ καλη δουλεια παιδια, ανυπομονω για καποια επομενη αναρτηση που θα εχει σχεση με θεματα του παρελθοντος. Ακομα να ξεπερασω τις ξερολιθιες στο Μπουγιουκ/Κιουτσουκ Καλετζη….

  41. @ Προβοκάτωρ

    Αγαπητέ φίλε, εν καιρώ. Τα κείμενα θέλουν σκέψη, συζήτηση, έρευνα, πολλαπλές αναθεωρήσεις – δηλαδή χρόνο κι ενέργεια. Ενώ είναι δωρεάν, αφού βιοποριζόμαστε από άλλες δουλειές, παντελώς άσχετες με την άμυνα.

    Συνεπώς, λίγη υπομονή!

  42. @Αγαπητέ Φλάβιε,

    είχα την εντύπωση ότι δεν εργαζόσουν. Εν πάση περιπτώσει, όσο και αν το κοινό διψά και πεινά, κατανοητοί και σεβαστοί απολύτως οι λόγοι.

  43. Λ4ΛΑΜΟΓΙΟ says:

    Αυτή τη στιγμή της μικροέντασης στη Μεσόγειο, ο πονοκέφαλος του τουρκικού ναυτικού είναι ο συνδυασμός των πυραύλων EXOCET και RAM επί της ίδιας πλατφόρμας. Για να νικήσουν την πλατφόρμα αυτή χρειάζονται όπλα που δεν έχουν, ενώ την ίδια στιγμή, η πλατφόρμα αυτή μπορεί να εξοντώσει οποιαδήποτε μονάδα τους, (περιλαμβανομένων και τυχόν ομοειδώς οπλισμένων αν η έκδοση BLOCK III χρησιμοποιείται) με ριπίδιο τριών βλημάτων.

    Και ο πονοκέφαλος του ΠΝ είναι πώς θα βρει στόχους για τους πυραύλους του μέσα στο χάος επαφών που μπορεί κανείς να δει εδώ: https://www.mediterraneanshiptracker.com/

    Διότι ξέχασαν το σημαντικότερο, το scouting δηλαδή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s