Πολεμική Αεροπορία: Επικίνδυνη Αυταρέσκεια

%ce%b4%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%af%cf%80%cf%80%ce%bf%cf%82

Από τη δεκαετία του 1970 η Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.) απέκτησε και διατηρεί μέχρι σήμερα ένα αξιοζήλευτο επίπεδο επιχειρησιακής ικανότητας. Το επίπεδο αυτό αποδεικνύεται συνεχώς και αναμφίβολα από τις κορυφαίες επιδόσεις των ελληνικών πληρωμάτων σε διεθνείς ασκήσεις και συνασκήσεις -διαγωνιστικές ή μη, από τις νατοϊκές αξιολογήσεις των μονάδων, από τα αποτελέσματα των αεροπορικών αντιπαραθέσεων με τους φίλους και γείτονες όταν αυτές προκύπτουν στο πλαίσιο της πολιτικής εντάσεως, αλλά και από την εσωτερική εικόνα της Π.Α., όπως αυτή προκύπτει μέσω πολλαπλών μηχανισμών ελέγχου και αξιολόγησης. Μάλιστα, η ποιότητα αυτή -έστω και απλοϊκά κατανοητή- αποτελεί ένα στοιχείο δίκαιης υπερηφάνειας και αυτοπεποίθησης του ελληνικού λαού, σε μία περίοδο που δεν υπάρχουν πολλά να του εμπνέουν υπερηφάνεια ή αυτοπεποίθηση.

Είναι επίσης κοινός τόπος ότι το αεροπορικό ισοζύγιο ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ίσως η κρισιμότερη παράμετρος της συνολικής ελληνοτουρκικής στρατιωτικής ισορροπίας και όσων πολιτικών ζητημάτων εξαρτώνται από αυτήν. Για τον λόγο αυτόν, και χωρίς να παραγνωρίζεται η σημασία των δύο άλλων Κλάδων, η κατάσταση και η ισχύς της Πολεμικής Αεροπορίας αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο του αμυντικού συστήματος της Χώρας.

Όμως, παρά τις εξαιρετικές επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, η Πολεμική Αεροπορία έχει οξύτατα προβλήματα σε άλλους τομείς, εξ ίσου σημαντικούς για την επίδοσή της στον αεροπορικό πόλεμο. Τα προβλήματα αυτά τείνουν να παραβλέπονται εντός της Π.Α., και δεν είναι ευρέως αντιληπτά από το ευρύ κοινό˙είναι όμως κρίσιμα για την έκβαση μιας πραγματικής πολεμικής αναμέτρησης. Ενδεικτικά, στη συνέχεια θα αναφερθούν δύο από τα κρισιμότερα.

Τα προβλήματα

Ηλεκτρονικός Πόλεμος

Η Πολεμική Αεροπορία έχει δραματική υστέρηση στον τομέα του Ηλεκτρονικού Πολέμου (Η.Π.). Η υστέρηση αυτή αφορά:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

F-35 Η στρατηγική της αντιμετώπισής του – Μέρος A3: Ο χρόνος έλευσης του αεροσκάφους στην Τουρκία

Turkish -35

Σε προηγούμενες αναρτήσεις σχετικά με το θέμα, είχε γραφτεί ότι η ανάρτηση σχετικά με τη ραδιοδιατομή του F-35 θα ακολουθείτο από μία ανάρτηση σχετικά με τα πτητικά του χαρακτηριστικά, κι εν συνεχεία μία ακόμη σχετικά με την έναρξη της χρήσης του αεροσκάφους από την Τουρκική Αεροπορία.

Η έρευνα που ακολούθησε δεν απέδωσε στοιχεία σχετικά με τις πτητικές επιδόσεις του αεροσκάφους επαρκή για να υποστηρίξουν μια παρουσίαση και αξιολόγησή του. Από τις κρίσιμες επιδόσεις του αεροσκάφους στην αεροπορική μάχη, η μόνη για την οποία υπάρχουν (ή κατορθώθηκε να ευρεθούν) συγκεκριμένα, ποσοτικά στοιχεία είναι η μία από τις δύο που έχουν προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα στην εξέλιξη του αεροσκάφους: η διηχητική του επιτάχυνση. Για τον λόγο αυτόν, προτιμήθηκε να μη γίνει ξεχωριστή ανάρτηση, ενώ τα σχετικά με το θέμα που μπορούν να συναχθούν, θα παρατεθούν σε επόμενα κείμενα της σειράς.

Ο χρόνος έλευσης των τουρκικών F-35 αποτελεί μια κρίσιμη παράμετρο για τον σχεδιασμό της ελληνικής αντίδρασης, και ως εκ τούτου έχει σημασία να εκτιμηθεί το πότε αυτό θα συμβεί.

Τα ορόσημα της έλευσης των τουρκικών F-35

Πως ακριβώς προσδιορίζεται το χρονικό περιθώριο της ελληνικής αντίδρασης στα F-35; Μπορεί κανείς να διακρίνει δύο σχετικά ορόσημα.

Ο χρόνος που τα τουρκικά F-35 θα αρχίζουν να επηρεάζουν το ελληνοτουρκικό αμυντικό ισοζύγιο είναι η στιγμή που θα ανακηρυχθεί επιχειρησιακά έτοιμη η πρώτη μοίρα εξοπλισμένη με τον τύπο, και μάλιστα από αεροσκάφη που θα έχουν πλήρεις (ή σχεδόν πλήρεις) επιχειρησιακές δυνατότητες. Για να επηρεαστεί η ελληνο-τουρκική αεροπορική ισορροπία, θα πρέπει κατ’ ελάχιστον να υπάρχει μια ολόκληρη μονάδα (μοίρα) η οποία θα είναι επιχειρησιακή, θα μπορεί να διατηρεί κάποιον ρυθμό επιχειρήσεων και θα έχει μέγεθος τέτοιο που να επηρεάζει τον συνολικό επιχειρησιακό σχεδιασμό. Μία μοίρα με συνολικά είκοσι (20) αεροσκάφη, δηλαδή πέντε (5) τετράδες, εκ των οποίων ρεαλιστικά (αν και σε μάλλον ευνοϊκό σενάριο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την εγγενώς χαμηλή διαθεσιμότητα του αεροσκάφους) θα είναι διαθέσιμες για επιχειρήσεις τέσσερις (4) τετράδες, αποτελεί ήδη μια επιχειρησιακή απειλή, έστω και σε περιορισμένο ρόλο και με πολύ συγκεκριμένες αποστολές. Συνεπώς, η Π.Α. θα πρέπει να έχει καταστήσει κατά τη στιγμή εκείνη σε επιχειρησιακή ετοιμότητα τουλάχιστον ορισμένα βασικά μέτρα αντιμετώπισης της απειλής.

Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η συγκρότηση και η επιχειρησιακή ετοιμότητα μιας πλήρους πτέρυγας μάχης («Κύριας Βάσης Αεριωθουμένων» στην τουρκική ορολογία), δηλαδή ένας αριθμός σαράντα (40) αεροσκαφών, τότε το F-35 είναι μείζων παράγων στην ελληνο-τουρκική αεροπορική ισορροπία και αυτό αποτελεί το χρονικό σημείο κατά το οποίο η Π.Α. θα πρέπει να έχει σε επιχειρησιακή ετοιμότητα το σύνολο των βασικών μέτρων που θα λάβει προκειμένου να αντιμετωπιστεί η απειλή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί της ραδιοδιατομής του F-35 – Συμπληρωματικά στοιχεία

 

γράφει ο Γ. Κασσωτάκης

  1. Μεταβολή της απόστασης αποκάλυψης στόχου σε συνάρτηση με το RCS

Table_2

Πίνακας 2

Σκοπός του Πίνακα 2 του άρθρου που προηγήθηκε είναι να καταδείξει ότι η μείωση της απόστασης αποκάλυψης ενός στόχου δεν μειώνεται γραμμικά με την μείωση του RCS του (δηλ. μείωση του RCS στο ήμισυ δεν σημαίνει μείωση στο ήμισυ της απόστασης αποκάλυψης). Αντίθετα, η μείωση της απόστασης αποκάλυψης είναι ανάλογη με την τέταρτη ρίζα του RCS, όπως προκύπτει από την εξίσωση του ραντάρ. Οπότε, μείωση του RCS στο μισό (3 db) σημαίνει μείωση της απόστασης αποκάλυψης στο 84% (σε σχέση με την αρχική), μείωση του RCS στο 1/10 (10 db) σημαίνει μείωση της απόστασης στο 56% και τέλος μείωση του RCS στο 1/10000 (40 db) του αρχικού σημαίνει μείωση της απόστασης στο 10% (1/10) της αρχικής αφού τέταρτη ρίζα του 10.000 = 10 και εξ ου και στο παράδειγμα του πίνακα 2 τα 200 ΝΜ για RCS 1 τ.μ. υποδεκαπλασιάζονται στα 20 ΝΜ για μείωση του RCS στο 1/10000 τ.μ.

Για όσους ενδιαφέρονται πως προκύπτει η εξίσωση του ραντάρ:

formel13

μπορούν να δουν στον παρακάτω σύνδεσμο

http://www.radartutorial.eu/01.basics/The%20radar%20Range%20Equation.en.html 

Τον συγκεκριμένο ιστότοπο http://www.radartutorial.eu τον συστήνω σε όσους ενδιαφέρονται να ενημερωθούν για τη θεωρία λειτουργίας και την τεχνολογία των συστημάτων ραντάρ.

  1. Ακτίνες αποκάλυψης ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης

Οι τιμές του Πίνακα 2 (δηλ. αποκάλυψη στόχου RCS 1 τ.μ. στα 200 ΝΜ) είναι μεν ενδεικτικές αλλά πάντως δεν είναι εντελώς τυχαίες. Ως τάξη μεγέθους είναι αρκετά κοντά στις προδιαγραφές του ΝΑΤΟ για τα υπάρχοντα ραντάρ έρευνας έγκαιρης προειδοποίησης (Early Warning) που λειτουργούν στις μπάντες L και S (είναι οι ίδιες). Ειδικότερα είναι τιμές που αφορούν την αποκάλυψη στόχου σε καθαρή περιοχή (Detection in the Clear), που σημαίνει σε μεγάλο ύψος, σε περιοχή χωρίς CLUTTER και χωρίς παρουσία ατμοσφαιρικών ανωμαλιών (ducting, super-refraction κλπ). Θα λέγαμε δηλ. απόδοση υπό ιδανικές συνθήκες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

F-35 Η στρατηγική της αντιμετώπισής του – Μέρος A2: Ραδιοδιατομή

lockheed-martins-aff-facility-services-seven-planes-a-month-and-is-expected-to-increase-to-17-jets-by-2020

(Σημείωση: η ανάλυση που ακολουθεί βασίζεται ουσιωδώς αφ’ ενός στο άρθρο Low Observable Principles, Stealth Aircraft and Anti-Stealth Technologies[1] των Επγού (Μ) Ζηκίδη Κωνσταντίνου, Ανθγού (Ι) Αλέξιου Σκόνδρα και Ανθγού (Ι) Χαρίσιου Τόκα, αφ΄ετέρου σε άρθρα του Carlo Copp που δημοσιεύονται στον ιστότοπο http://www.ausairpower.net.)

Το βασικό χαρακτηριστικό του αεροσκάφους F-35 είναι πως είναι αεροσκάφος «stealth», δηλαδή είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό στον αντίπαλο. Η έννοια αυτή αναφέρεται συνολικά σε όλα τα χαρακτηριστικά που επιτρέπουν τον εντοπισμό ενός αεροσκάφους, και πρακτικά συνοψίζονται σε τρία βασικά στοιχεία: στη ραδιοδιατομή του αεροσκάφους, το ίχνος του στο υπέρυθρο φάσμα, και τις ηλεκτρομαγνητικές του εκπομπές, είτε από τους αισθητήρες, είτε από τα τηλεπικοινωνιακά του συστήματα. Στην παρούσα ενότητα θα μας απασχολήσει η ραδιοδιατομή (Radar Cross Section – RCS) του αεροσκάφους, μιας και αυτή αποτελεί το κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό μικρού ίχνους του αεροσκάφους. Ήδη, από το κείμενο που προηγήθηκε, καθίσταται σαφές ότι το αεροσκάφος έχει αξιοσημείωτες επιδόσεις και στον τομέα του περιορισμού των ηλεκτρομαγνητικών εκπομπών του.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

F-35 Η στρατηγική της αντιμετώπισής του – Μέρος A1′: Ηλεκτρονικά & Αισθητήρες

F-35 Lightning II instructor pilots conduct aerial refueling

Της πρότασης για τη στρατηγική αντιμετώπισης του αεροσκάφους F-35 θα προηγηθεί μια συνοπτική παρουσίαση βασικών χαρακτηριστικών του αεροσκάφους που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την εκτίμηση της απειλής. Έτσι, οι προτάσεις που θα ακολουθήσουν να βασίζονται σε μια συγκροτημένη και, κατά το δυνατόν θεμελιωμένη, εκτίμηση του αντιπάλου. Οι διαθέσιμες πληροφορίες παρατίθενται με την επισήμανση της επιφύλαξης ως προς την ακρίβειά τους, ενώ όπου δεν υφίστανται πληροφορίες γίνονται ρητώς εκτιμήσεις σχετικά με χαρακτηριστικά και επιδόσεις.

Η παρουσίαση του αεροσκάφους θα γίνει σε τρία μέρη:

  • Ηλεκτρονικά και αισθητήρες
  • Ραδιοδιατομή
  • Πτητικά Χαρακτηριστικά

Τα τρία αυτά, ελαφρώς τεχνικά, κείμενα θα ακολουθήσει μια σύνοψη χαρακτηριστικών και εκτίμησή τους από επιχειρησιακής απόψεως.

Η στρατηγική της αντιμετώπισης καθ’ εαυτή θα ακολουθήσει, σε συνέχειες και αυτή.

Το υποσύστημα ηλεκτρονικών και αισθητήρων  του F-35 αποτελείται από τα εξής βασικά μέρη:

  • το ραντάρ AN/APG-81 της Northrop Grumman,
  • το Σύστημα Αυτοπροστασίας AN/ASQ-239 της BAE Systems,
  • το ηλεκτρο-οπτικό σύστημα επιτήρησης AN/AAQ-37 (Distributed Aperture System – DAS), της Northrop Grumman, με σφαιρική κάλυψη από περιφερειακά κατανεμημένους ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες,
  • το ηλεκτρο-οπτικό σύστημα σκόπευσης AN/AAQ-40 (Electro Optical Technical System – EOTS) της Lockheed Martin και, τέλος,
  • το σύστημα τηλεπικοινωνιών και ναυτιλίας AN/ASQ-242, της Northrop Grumman.

Αναλυτικότερα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το F-35 συνεχίζει να μας δίνει πολύτιμο χρόνο…

Όπως έχουμε πει σε σειρά αναρτήσεων, το F-35, που αποτελεί ίσως τον σημαντικότερο αναδυόμενο κίνδυνο για την ελληνική άμυνα στο προσεχές μέλλον, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην εξέλιξή του. Αν και είναι σαφές ότι πλέον το πρόγραμμα δεν έχει πρόβλημα επιβίωσης, η χρονική του εξέλιξη παραμενει προβληματική.

Σε συνέχεια των αναρτήσεων για τη χρονική του εξέλιξη, παρατίθεται υπόμνημα του Διευθυντή του Γραφείου Επιχειρησιακών Δοκιμών και Αξιολόγησης του Πενταγώνου με αποδέκτες τον αμερικανό Υφυπουργό Αμύνης επί των Προμηθειών και τον Υπαρχηγό του Μεικτού Επιτελείου των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Το υπόμνημα έχει ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου 2015 και ήρθε στο φως από το περιοδικό Aviation Week & Space Technology.

Από τα αναφερόμενα προκύπτει σαφώς ότι η πρόοδος της εξέλιξης του λογισμικού είναι σαφώς πιο αργή απ’ ότι δείχνουν οι επίσημες αναφορές, ότι η πρόοδος του προγράμματος επιταχύνεται «εικονικά» ενώ στην πράξη κουκουλώνονται εκκρεμότητες και προβλήματα που δε μπορούν να παρακαμφθούν και θα απαιτήσουν υποχρεωτικά πρόσθετο χρόνο (πολύ περισσότερο του προϋπολογισμένου) και πόρους.

Αυτό στην πράξη σημαίνει για την Π.Α. ότι έχει περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της για να οργανώσει την αντίδρασή της στην επικείμενη τουρκική αγορά. Και ο χρόνος αυτός της είναι υπέρπολύτιμος, όχι μόνον εξ αιτίας της οικονομικής δυσκολίας, αλλά επειδή στον τεχνολογικό ανταγωνισμό, μία από τις πλέον κρίσιμες παραμέτρους είναι ο χρόνος.

Η Π.Α. οφείλει να εκμεταλλευτεί όλον τον χρόνο που έχει στη διάθεση της, και να μην προβεί σε πρόωρες ενέργειες που θα της στερήσουν το κρίσιμο πλεονέκτημα που της παρέχει η καθυστέρηση του προγράμματος F-35.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις τρέχουν ραγδαία, και το F-35 έχει ήδη απωλέσει σημαντικό μέρος της υπεροχής που του εξασφάλιζε η τεράστια επένδυση που έγινε γι’ αυτό.

Η πρόωρη εκδήλωση εξοπλιστικής αντίδρασης θα είναι κεφαλαιώδες λάθος εξοπλιστικής και τεχνολογικής πολιτικής. Και ο αγώνας στον αέρα κρίνεται και κερδίζεται ή χάνεται στην επιδέξια διαχείριση της τεχνολογίας εξ ίσου όσο και στην επιχειρησιακή και τακτική δεξιότητα των αεροπορικών δυνάμεων. 

Περισσότερα για τη στρατηγική της αντιμετώπισης του F-35 θα αναρτηθούν προσεχώς, σε εκτενές θέμα σχετικά με το ζήτημα αυτό.

Καταστροφή ή αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται από την ενεργό υπηρεσία;

γράφει ο Αρματιστής

Intro_photo

Το κείμενο της παρούσας ανάρτησης, αποτελεί μια νέα προσέγγιση ενός άλλου κειμένου μου που είχε δημοσιευτεί στο «Εν Κρυπτώ» στις 13 Οκτωβρίου 2010, με τίτλο «Είναι λογικό να καταστρέφονται τα Άρματα που αποσύρονται;». Ένα από τα ζητήματα που είχα εξετάσει στο αναφερόμενο κείμενο, ήταν η τροποποίηση των αποσυρόμενων από τις Επιλαρχίες παλαιών αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ.  Στα πέντε χρόνια που πέρασαν από τότε, δημοσιεύτηκαν αρκετά ακόμη κείμενα που αναφέρονταν στο ζήτημα της τροποποίησης αρμάτων σε ΤΟΜΠ.  Μέχρι και σήμερα, είναι φανερό ότι το ΓΕΣ δεν έχει λάβει κάποια απόφαση για την αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται, ώστε να καλύψει κάποιες από τις πολλές και σοβαρές ανάγκες του. Όλα σχεδόν τα άρματα που αποσύρθηκαν μετά το 1992 μέχρι και σήμερα, καταστράφηκαν.

Τα ζητήματα που διαπραγματεύθηκα τον Οκτώβριο του 2010 στο κείμενο «Είναι λογικό να καταστρέφονται τα Άρματα που αποσύρονται;», τα επανεξετάζω και πάλι σε ένα νέο άρθρο, χωρίς ουσιαστικές διαφοροποιήσεις από αυτό του 2010.  Ίσως σε μια περισσότερο αναλυτική και κατανοητή διατύπωση.

Αφορμή για να γράψω το κείμενο του Οκτωβρίου του 2010, αποτέλεσε  μια συζήτηση που είχα εκείνη την εποχή με φίλο μου αντιστράτηγο εν ενεργεία, σχετικά με τη καταστροφή των αρμάτων που αποσύρονταν από τις μονάδες αρμάτων και την τότε πεποίθησή μου, που ισχύει και σήμερα, ότι τα αποσυρόμενα άρματα δεν πρέπει να καταστρέφονται αδιακρίτως, αλλά ένας σημαντικός αριθμός τους να αξιοποιείται για άλλες χρήσεις. Είχα προτείνει τότε στον φίλο στρατηγό κάποιες ιδέες για την αξιοποίηση των  αποσυρόμενων αρμάτων. Έδειξε μεγάλη κατανόηση, αλλά πολύ σύντομα αποστρατεύθηκε.

Τα ζητήματα που θα εξεταστούν στο παρόν κείμενο, είναι τα εξής:

  1. Η ανάγκη προμήθειας μεταχειρισμένων αρμάτων από τα πλεονάσματα συμμάχων χωρών, για την ανανέωση του αρματικού δυναμικού.
  1. Το αν τα άρματα που αποσύρονται από τις Επιλαρχίες θα πρέπει να καταστρέφονται, ή ένας σημαντικός αριθμός εξ αυτών θα πρέπει να αξιοποιείται για διάφορες άλλες χρήσεις, αλλά και ως άρματα.
  1. Προτάσεις για την αξιοποίηση των αρμάτων που αποσύρονται, με κυρίαρχο ζήτημα την τροποποίηση αρμάτων σε βαρέα ΤΟΜΠ.
  1. Η αναβάθμιση της θωράκισης των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ.
  1. Το αν η προμήθεια ΤΟΜΑ από τον Ελληνικό Στρατό αποτελεί αδήριτη ανάγκη.
  1. Απαντήσεις στο δίλημμα «ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ;».

Οι προϋποθέσεις που θα ληφθούν υπόψη για την εξέταση των παραπάνω ζητημάτων,  είναι οι εξής:

  • Η Τουρκική απειλή που διαρκώς αναβαθμίζεται και επιβάλει νέες υποχρεώσεις στον αμυντικό σχεδιασμό της χώρας.
  • Το μεγάλο μέγεθος του Ελληνικού Στρατού που μπορεί να αποτελεί επιβεβλημένη εκ της απειλής ανάγκη, αλλά δεν συμβαδίζει με τις δυνατότητες της Ελληνικής οικονομίας.
  • Οι περιορισμένοι οικονομικοί πόροι της πολιτείας και ειδικότερα η ανυπαρξία πόρων κατά την παρούσα περίοδο, ακόμη και για την προμήθεια μεταχειρισμένων συστημάτων.
  • Οι απαιτήσεις για την ταχεία αναπλήρωση των απωλειών αρμάτων σε περίοδο επιχειρήσεων.
  • Η αδυναμία των ΤΟΜΠ Μ113 και ΛΕΩΝΙΔΑΣ να συνεργαστούν με τα άρματα στο σύγχρονο πεδίο μάχης λόγω του χαμηλού επιπέδου προστασίας που προσφέρουν στο Μ/Κ πεζικό.
  • Η επαύξηση της ισχύος του στρατού με κάθε δυνατό τρόπο.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

F-35 – Παρακολούθηση Προόδου

Όπως έχουμε πει, η απόκτηση του F-35 από την Τουρκική Αεροπορία αποτελεί μία μείζονα εξέλιξη στο ελληνο-τουρκικό εξοπλιστικόή ισοζύγιο, και ως εκ τούτου χρήζει στενής παρακολούθησης. Αυτό, με τη σειρά του, σημαίνει κάτ΄αρχάς στενή παρακολούθηση του προγράμματος ανάπτυξη του α/φους από την ανάδοχη εταιρεία και το αμερικανικό υπουργείο αμύνης.

Όπως έχει εξηγηθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις, ο χρόνος αποτελεί μία βασική παράμετρο της αξιολόγησης της απειλής του F-35, και αυτό επειδή το αεροσκάφος διεξάγει έναν αγώνα δρόμου έναντι των αναπτυσσομένων αισθητήρων που σταδιακά αμβλύνουν ή εξουδετερώνουν το βασικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα του αεροσκάφους, αυτό του χαμηλού ίχνους. Υπό την έννοια αυτή, το F-35 αντιμετωπίζει οξύτατο πρόβλημα, όπως έχει αναλυτικά εκτεθεί.

Εξ αιτίας της υπερβολικής καθυστέρησης στην ανάπτυξη του αεροσκάφους, η κατασκευάστρια εταιρεία, σε συνεργασία με το Διακλαδικό Γραφείο Προγράμματος του Πενταγώνου επιδιώκουν να δώσουν την εντύπωση μεγαλύτερης προόδου απ΄αυτήν που έχει επιτευχθεί, μεταρχόμενοι διάφορα μέσα. Αυτά επισημάνθηκαν ήδη σε προηγούμενη ανάρτηση.

Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο μέσον υπήρξε ο σχεδιασμός της επίτευξης Αρχικής Επιχειρησιακής Ικανότητας (Initial Operational Capability) στο τέλος του Α’ εξάμηνο του 2015 για την έκδοση F-35B. Όπως εκτέθηκε σε προηγούμενη ανάλυση, ο σχεδιασμός αυτός επικρίθηκε έντονα από το Γραφείο Επιχειρησιακών Δοκιμών και Αξιολόγησης που είναι το αρμόδιο όργανο του Πενταγώνου, γιατί θεωρήθηκε κατ΄ουσίαν «εικονικός», αφού για να επιτευχθεί σχεδιάστηκε η εξαίρεση μεγάλου αριθμού ελέγχων από τις δοκιμές που θα πιστοποιούσαν την «Αρχική Επιχειρησιακή Ικανότητα».

Πρόσφατα, στις 17 Σεπτεμβρίου, διέρρευσε το Υπόμνημα που συνέταξε το Γραφείο Επιχειρησιακών Δοκιμών και Αξιολόγησης, μετά από την «Επιχειρησιακή Δοκιμή 1» (OT-1) και που υπέβαλε στην πολιτική ηγεσία του Πενταγώνου.

Παρατίθενται δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα, από την αρχή και το τέλος του Υπομνήματος, όπου φαίνεται η θέση του Γραφείου σχετικά με την κήρυξη της Αρχικής Επιχειρησιακής Ικανότητας:

F-35B_IOC_Testing

 

F-35B_IOC_Testing_b

 

Δεν υπογραμμίζονται τα σημεία που δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την ελληνική πλευρά, αφού αφορούν  θέματα ενσωμάτωσης του F-35 στο περιβάλλον λειτουργίας αεροπλανοφόρων.

Όλη η έκθεση είναι διαθέσιμη εδώ.

Πτητικές επιδόσεις του F-35 στην περιοχή φακέλου πτήσεως WVR εμπλοκών

Όπως αναφέρθηκε στην προηγούμενη ανάρτηση, στα τέλη Ιουνίου του 2015, διέρρευσε στον τύπο το περιεχόμενο της πεντασέλιδης αναφοράς δοκιμαστή πιλότου του F-35 μετά τις πρώτες δοκιμές εναέριας μάχης εναντίον αεροσκάφους F-16 Block 40 της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Σε συνέχεια της διαρροής αυτής, αναρτήθηκε δημοσιευμένο σχόλιο του AW&ST για τη σημασία του συμπεράσματος των δοκιμών.

Επειδή η συζήτηση σχετικά με τη δοκιμή αυτή έχει, διεθνώς, λάβει σημαντική έκταση, κρίνεται σκόπιμο να αναρτηθεί τόσο η ίδια η έκθεση που αποτέλεσε την αιτία των συζητήσεων, όσο και η επίσημη απάντηση στον τύπο του Διακλαδικού Γραφείου του Προγράμματος του F-35 (Joint Program Office) με το οποίο επιχειρείτο μια «απάντηση» στην αναφορά του δοκιμαστή-χειριστή. Με τον τρόπο αυτό, θα είναι πιο εύκολο στον κάθε ενδιαφερόμενο να σχηματίσει ιδίαν άποψη για την κριτική που διατυπώθηκε στην αναφορά, καθώς και για την αξία και τη βαρύτητα της απάντησης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θράκης σε περίπτωση Ε-Τ πολέμου

γράφει ο Αρματιστής

Ώρα Μάχης

Το παρόν κείμενο συντάχθηκε με αφορμή το άρθρο του φίλου του ιστολογίου Τ.Τ., «Από την Άμυνα στην Επίθεση – Η Τέχνη της Μετάβασης» (Μέρος 1ο και Μέρος 2ο) και έχει σαν σκοπό να εξετάσει τη δυνατότητα μετάβασης του Ελληνικού Στρατού από την άμυνα στην επίθεση στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θράκης, σε περίπτωση Ε-Τ πολέμου.

Εκφράζοντας αποκλειστικά και μόνο προσωπική άποψη, πιστεύω ότι ο αμυντικός αγώνας που θα διεξαχθεί από τις Ελληνικές δυνάμεις στη περιοχή του Έβρου μπορεί, κάτω από προϋποθέσεις (ευνοϊκές συνθήκες), να επιτρέψει στην Ελληνική διοίκηση να αναλάβει τη διεξαγωγή επιχειρήσεων επιθετικής επιστροφής, μεταφέροντας τον πόλεμο στο έδαφος του αντιπάλου.

Με δεδομένη τη Τουρκική αριθμητική υπεροχή σε προσωπικό, οπλικά συστήματα και μέσα διεξαγωγής του πολέμου, το εύλογο ερώτημα που τίθενται είναι, «ποιες είναι εκείνες οι ευνοϊκές συνθήκες που θα επιτρέψουν στον Ελληνικό στρατό στο θέατρο επιχειρήσεων της Θράκης, να μεταβεί από την άμυνα στη διεξαγωγή επιθετικών επιχειρήσεων και πως μπορούν αυτές οι συνθήκες να δημιουργηθούν;».

Ιστορικό υπόβαθρο

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το ζήτημα των «ευνοϊκών συνθηκών», θα ήταν σκόπιμο να φέρουμε σαν παράδειγμα τον Ε-Ι Πόλεμο του 1940 και να περιγράψουμε τις τότε συνθήκες που επέτρεψαν στην ανώτατη Ελληνική ηγεσία να αποφασίσει την ανάληψη από τις 14 Νοεμβρίου 1940 επιθετικών επιχειρήσεων για την εκδίωξη των Ιταλών από την Ελλάδα και τη μεταφορά του αγώνα πέρα των Ελληνικών συνόρων. Όπως είναι γνωστό, η τότε ηγεσία είχε σχεδιάσει να «παραχωρήσει» έδαφος στην Ήπειρο, προκειμένου να δώσει τον αμυντικό αγώνα στην οικονομική και «φύσει» ισχυρή τοποθεσία «Ελαία-Καλαμάς», επί της οποίας η διεξαγωγή της άμυνας από την VIII Μεραρχία (τη μόνη μεγάλη Μονάδα που βρισκόταν στην Ήπειρο) ήταν δυνατή υπό καλύτερους όρους. Βεβαίως, η ηγεσία, είχε αφήσει στο Μέραρχο της VIII Μεραρχίας την πρωτοβουλία, να επιλέξει το αν θα δώσει την αμυντική μάχη στην τοποθεσία «Ελαία-Καλαμάς», ή στην ακόμη οικονομικότερη και ισχυρότερη τοποθεσία του ποταμού Αράχθου, υπενθυμίζοντάς του όμως διαρκώς, ότι η Κύρια Αποστολή του ήταν η ισχυρή κάλυψη του Τμήματος Θεάτρου Επιχειρήσεων της Δυτικής Μακεδονίας και των οδεύσεων που οδηγούν από την Ήπειρο στη Θεσσαλία και την Αιτωλοακαρνανία. Και τούτο, επειδή μόνο έτσι ήταν δυνατή η κάλυψη του βασικού κορμού της χώρας και η ολοκλήρωση της επιστράτευσης και της στρατηγικής συγκέντρωσης του Ελληνικού Στρατού σε συνθήκες ασφάλειας, πράγμα που αποτελούσε και το καταλύτη για τη μετάβαση σε επιθετικές επιχειρήσεις. Επομένως, οι ευνοϊκές συνθήκες για την ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων, ήταν κατ’ αρχάς: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου