Η υπόθεση HEMPAS και τα όρια του ελληνικού αμυντικού συστήματος

Γράφουν ο Βελισάριος και ο HBS

Το παρόν κείμενο συντάχθηκε με βάση πληροφορίες που αντλήθηκαν από ανοικτές πηγές καθώς και από πληροφορίες που παρέσχε στον HBS ο εκπρόσωπος της “Ομάδας Θεσσαλονίκης” κ. Αθανάσιος Κωνσταντινίδης, στο πλαίσιο δύο συνεντεύξεων.

Το σύνολο των πληροφοριών και των στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη σύνταξη του άρθρου αυτού είναι αδιαβάθμητα.

Εισαγωγή

Franklin - Bistatic RadarΜία από τις βασικότερες αδυναμίες του μηχανισμού ασφαλείας της χώρας και βασικός λόγος της πολιτικής της καχεξίας αποτελεί η αποτυχία της να αναπτύξει στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία για να υποστηρίξει την αμυντική ισχύ που η θέση της και η πολιτική της απαιτεί. Η αποτυχία αυτή αποτελεί ειδικότερη περίπτωση της γενικής αδυναμίας της χώρας να ασκήσει βιομηχανική πολιτική, για λόγους που έχουν σχέση αφ΄ενός με την οργανωτική ανεπάρκεια αφ΄ετέρου με την έλλειψη πολιτικής βούλησης για κάτι τέτοιο.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση της αδυναμίας αυτής αποτέλεσε η υπόθεση του συστήματος HEMPAS/CCIAS που απασχόλησε τον χώρο της άμυνας τα τελευταία έτη. Η υπόθεση αφορά την υποβολή μιας πρότασης προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εκ μέρους μιας ολιγομελούς ομάδας πανεπιστημιακών, προερχόμενων από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αντικείμενο της πρότασης είναι η εγχώρια ανάπτυξη και παραγωγή ενός συστήματος παθητικών αισθητήρων που θα ενταχθεί στο Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου της ΠΑ και θα ενισχύσει σημαντικά τόσο την επιβιωσιμότητά του όσο και την δυνατότητά του να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά υφιστάμενες και επικείμενες απειλές που αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Η πρόταση αυτή δεν είναι θεωρητική αλλά, τουλάχιστον σύμφωνα με την ομάδα των πανεπιστημιακών – αποκαλούμενων “Ομάδα Θεσσαλονίκης”, είναι ώριμη και η φάση της ανάπτυξης του συστήματος έχει ήδη προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό.

Μετά από περισσότερο από επτά έτη παλινωδιών και μπουφονικής διαδικαστικής ασυναρτησίας, στις αρχές του φθινοπώρου του 2013 το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης ενημέρωσε επισήμως τους πανεπιστημιακούς που είχαν υποβάλει την πρόταση ότι δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτήν.

Εν τω μεταξύ, εμφανίστηκε στον τύπο, ημερήσιο και ειδικό, έντυπο και ηλεκτρονικό, ένας μικρός αλλά όχι ευκαταφρόνητος αριθμός αναφορών στην υπόθεση αυτή. Οι βασικότερες αναφορές στον γραπτό τύπο υπήρξαν δύο αναφανδόν θετικές για το σύστημα τοποθετήσεις, καθώς και μία αρνητική. Οι θετικές ήταν μία αναφορά του αμυντικού συντάκτη Πάρη Καρβουνόπουλου στην εφημερίδα “Real News” με τίτλο “Το υπερόπλο μένει στα χαρτιά”, της 14ης Αυγούστου 2011, και μία του αμυντικού συντάκτη Μάνου Ηλιάδη στην εφημερίδα “Δημοκρατία” με τίτλο “Μία απόφαση στα όρια της Εθνικής προδοσίας”, της 22ας Σεπτεμβρίου 2013. Αρνητική αναφορά υπήρξε η εμμέσως αρνητική τοποθέτηση του αμυντικού συντάκτη Βαγγέλη Παγώτση (περιοδικό “Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία”, τ.27, Απρίλιος 2012, άρθρο με θέμα “Αντιμετωπίζοντας τα τουρκικά F-35A, Μέρος Β’: Παθητικά Συστήματα και Συνολική Αποτίμηση”), Οι παρουσιάσεις στο διαδίκτυο φαίνεται να έχουν ως βασική πηγή τα έντυπα άρθρα καθώς και την απάντηση του τότε Αναπληρωτή Υπουργό Αμύνης Ραγκούση σε επερώτηση που έγινε σχετικά με το θέμα από τον βουλευτή των ΑΝΕΛ Σπύρο Γαληνό (επερώτηση υπ. Αριθμ. 6763 της 15ης Μαρτίου του 2012). Η τελευταία αυτή απάντηση αποτελεί και την πλέον επίσημη και αναλυτική δημόσια (και συνεπώς αδιαβάθμητη) αναφορά στο θέμα. Την αναφορά αυτή επικαλέστηκε άλλωστε και το περιοδικό “Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία” στον διαδικτυακό του τόπο, στις 10 Απριλίου 2012 προκειμένου να επιβεβαιώσει την προηγούμενη του θέση (Επιβεβαίωση ανάλυσης της «ΕΑ&Τ» για τα συστήματα PBR από το ΥΠΕΘΑ).

Θα ήταν αφελές να σχηματίσει κανείς γνώμη σχετικά με την αξία και την σκοπιμότητα ανάπτυξης του συγκεκριμένου συστήματος από τα δημοσίως διαθέσιμα στοιχεία. Η διατύπωση γνώμης σχετικά με ένα τέτοιο ζήτημα απαιτεί αφ΄ενός αναλυτικά τεχνικά στοιχεία του συστήματος, αφ΄ετέρου τεχνικές γνώσεις και εμπειρία εξαιρετικά εκτενή, την ποιότητα και τη φύση της οποίας μάλλον δεν αντιλαμβάνονται όσοι σπεύδουν να υπερθεματίσουν ή να αναθεματίσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σχετικά με την άμυνα του Αιγαίου

ΟΙΝΟΥΣΣΕΣΤα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το 2000, έχει καταφανεί η πρόθεση και, ως ένα βαθμό, η δυνατότητα της Τουρκίας να προχωρήσει στο Αιγαίο σε ενέργειες διαφορετικές από την κατάληψη κυρίας νήσου, που θεωρούταν η βασική απειλή κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Το περιστατικό των Ιμίων κατέδειξε την πολιτική σημασία των μικρότερων νησίδων και βραχονησίδων στο πλαίσιο της επιδίωξης της Άγκυρας για αλλαγή του status quo του Αιγαίου Πελάγους. Από τότε και μετά, κατά την  πάγια τουρκική πολιτική, η στρατιωτική δραστηριότητα της Άγκυρας  έχει συντονιστεί με τις πολιτικές επιδιώξεις της. Συγκεκριμένα, έχει αρχίσει να τίθεται συστηματικά το θέμα του “καθεστώτος” μικρών αλλά κατοικημένων  νησιών, που κατά την Άγκυρα είναι ασαφές και πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης (και, φυσικά, μοιράσματος) μεταξύ των δύο πλευρών. Το θέμα τίθεται συνεχώς σε πολιτικό επίπεδο και υποστηρίζεται στην καθημερινή στρατιωτική πρακτική της Άγκυρας με συνεχείς υπερπτήσεις των μικρονησίων από τουρκικά αεροσκάφη, κάτι που αποτελεί χαρακτηριστική ενέργεια πολιτικής προετοιμασίας στρατιωτικής ενέργειας.

Η πολιτική της Άγκυρας, όπως αυτή διαφαίνεται από τις δηλώσεις επισήμων φορέων, τη συνεχή στρατιωτική δραστηριότητα στο Αιγαίο και την πολιτική της πρακτική κατά το παρελθόν και τη νοοτροπία της, σε συνδυασμό με τις στρατιωτικές της δυνατότητες, έχουν καταστήσει ρεαλιστική απειλή το σενάριο κατάληψης μίας ή και περισσοτέρων κατοικημένων νησίδων του Ανατολικού Αιγαίου, έτσι ώστε να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα. Ήδη από το σχέδιο Suga (στρατιωτική ενέργεια στο Αιγαίο, στο πλαίσιο του σχεδίου Balyoz), το 2004, προκύπτει ότι το ενδεχόμενο αυτό απασχολεί τους τούρκους σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Η γενική ιδέα του σχεδίου είναι η κατάληψη μίας ή περισσοτέρων νησίδων μέσα σε μία νύχτα, με υφαρπαγής της φρουράς, χωρίς σημαντική στρατιωτική σύγκρουση, δηλ. με πολύ περιορισμένη ή και καθόλου εμπλοκή της τοπικής φρουράς και πριν την κινητοποίηση του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού, συγκέντρωση των κατοίκων, και παρουσίαση προς την ελληνική πλευρά και τη διεθνή κοινότητα τετελεσμένου γεγονότος. Η ελληνική πλευρά, υπό το βάρος του τετελεσμένου, θα κληθεί είτε να διαπραγματευτεί είτε να κηρύξει έναν γενικευμένο πόλεμο – με δική της “πρωτοβουλία” και “υπαιτιότητα”, γεγονός που η τούρκοι θεωρούν ότι  ελληνική πλευρά δεν έχει το θάρρος να κάνει ή θα αποτραπεί από τρίτους να κάνει. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των Μονάδων αρμάτων και των Μ/Κ και ΤΘ Ταξιαρχιών– Μέρος Β’

Γράφει ο Αρματιστής

Η πεζικοκεντρική αντίληψη του Ελληνικού Στρατού

Διάβαση Σαγγάριου

Αναφέρομαι συχνά σε κάτι που αποκαλώ με τον «αδόκιμο» όρο «πεζικοκεντρική αντίληψη» και ως εκ τούτου οφείλω να ορίσω το τι ακριβώς εννοώ. Πιστεύω ότι η όλη φιλοσοφία του Ελληνικού Στρατού για τη διεξαγωγή της σύγχρονης μάχης συνεχίζει να έχει ως κεντρικό πυρήνα της το Πεζικό και γύρω από το Πεζικό κτίζεται η οργάνωση του στρατού, η οργάνωση των σχηματισμών και των μονάδων, κατανέμονται τα μόνιμα στελέχη, καθορίζεται το δόγμα, οργανώνεται η εκπαίδευσή και αναπτύσσεται η στρατιωτική σκέψη για τη διεξαγωγή της χερσαίας μάχης. Μπορεί – τις δύο τελευταίες δεκαετίες – το Πεζικό και το Πυροβολικό να εγκατέλειψαν τα πόδια και τον τροχό και να επιχειρούν πλέον επί ερπυστριών, αλλά ο στρατός συνεχίζει να παραμένει προσκολλημένος στη μάχη του κλασικού Πεζικού.

Η αναφερόμενη αντίληψη οφείλεται κυρίως σε λόγους ιστορικούς και λόγους ανάπτυξης – εκσυγχρονισμού του στρατού, και πιο συγκεκριμένα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μικρό αίνιγμα – και τροφή για σκέψη: Η λύση

Στην προηγούμενη ανάρτηση δημοσιεύτηκε ένα απόσπασμα κειμένου για την οργάνωση της άμυνας. Το κείμενο αναρτήθηκε με μικρές αλλοιώσεις, ώστε να αποκρύπτεται η προέλευσή του.

dixΑναρτάται σήμερα το κανονικό κείμενο. Πρόκειται για απόσπασμα από άρθρο του Ι. Μεταξά, στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης δια του τύπου που είχε με τον Ε. Βενιζέλο σχετικά με τα αίτια του Εθνικού Διχασμού, και δημοσιεύθηκαν μεταξύ 13/10/34 και  23/1/35 στο Ελεύθερο Βήμα και την Καθημερινή.

Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από από άρθρο του Ι. Μεταξά της 1/11/34 με τίτλο “Πως ακριβώς έχει το ζήτημα των Δαρδανελλίων”, που ανήκει στην ενότητα “Αι Εγγυήσεις προς την Ελλάδα και η Εκστρατεία των Δαρδανελλίων”.

Ασχέτως της πολιτικής εκτίμησης που έχει κανείς για το πρόσωπο του Μεταξά, είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς τη στρατιωτική του ικανότητα, και, πολύ περισσότερο, να αμφισβητήσει την αναφορά του σε γενικές αρχές της Τέχνης του Πολέμου.

Η σχέση του κειμένου με τη σημερινή πραγματικότητα διεφάνη εν πολλοίς από τα σχόλια που ακολούθησαν την ανάρτηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μικρό αίνιγμα – και τροφή για σκέψη

Σε ποιον ανήκει το παρακάτω απόσπασμα κειμένου, και τι σχέση μπορεί να έχει με τον Πόλεμο Ελιγμών, τη Δομή των ΤΘ δυνάμεων του ΕΣ και το σχέδιο Balyoz;

Εδώ είναι ανάγκη να κάνουμε ένα μικρό μάθημα τακτικής για τους μη στρατιωτικούς αναγνώστες μας.

Ένας στρατός που πρέπει να αμυνθεί σε εκτεταμένη γραμμή ή σε μέτωπο με διαφορετικούς τομείς που απέχουν μεταξύ τους, δε διαθέτει ποτέ όλες τις δυνάμεις του πάνω σε ολόκληρη της γραμμή ή σε όλους τους τομείς του μετώπου που μπορεί να απειληθούν. Εάν έκανε κάτι τέτοιο, θα κινδύνευε να είναι παντού ασθενής και να αχρηστεύσει μεγάλο μέρος των δυνάμεών του που δε βρίσκεται στο σημείο που προσβάλλει ο εχθρός. Ένας στρατός που διοικείται καλά δεν κάνει τέτοιες ανοησίες, αλλά τοποθετεί τμήματα επιτηρήσεως στα σημεία που μπορεί να προσβληθούν, και κρατά τις δυνάμεις του συγκεντρωμένες σε διάφορα σημεία πίσω, και μάλιστα σε αρκετή απόσταση εσωτερικώς, όταν το απειλούμενο μέτωπο είναι τόσο μεγάλο και τόσο διακεκομμένο εσωτερικά.

Ιδιαίτερα θα το κάνει αυτό ένας καλά διοικούμενος στρατός όταν η αναμονή της επίθεσης θα είναι μακρά, όταν θα περιμένει εβδομάδες και μήνες και χρόνους, όχι μόνον για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά και για να αναπαύσει και να συντηρεί καλά τους άντρες και τα μέσα του. Όταν φανεί η πρώτη σοβαρή ένδειξη απειλής του εχθρού, τότε αναλόγως των περιστάσεων συγκεντρώνει ο αμυνόμενος τις δυνάμεις του προς το απειλούμενο σημείο.  

(Σημείωση: Ευχαριστίες στον Αρματιστή για την αποστολή του κειμένου – πριν από αρκετό καιρό. Τυχαία, έγινε επίκαιρο.)

Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των Μονάδων αρμάτων – Μέρος Α’

Γράφει ο Αρματιστής

Στις 12/12/2013 αναρτήθηκε στον ιστότοπο defencepoint.gr ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Αναδιοργάνωση των ισραηλινών επιλαρχιών & Ελληνικός Στρατός» που αφορούσε τη νέα δομή των Ταγμάτων αρμάτων (Επιλαρχιών) του Ισραηλινού Στρατού, τα οποία πέρα των μέχρι σήμερα 3 Λόχων αρμάτων (Ιλών), θα περιλαμβάνουν πλέον και ένα Μ/Κ Λόχο Πεζικού.

Το αναφερόμενο άρθρο αποτέλεσε την αφορμή για το παρόν κείμενο, με το οποίο θα επιχειρήσω να συνεισφέρω  κάποιες σκέψεις μου αναφορικά με τη δομή των σχηματισμών και των μονάδων των Ελληνικών Τεθωρακισμένων. Αρχικά όμως θα ήθελα να παραθέσω ορισμένα στοιχεία για τον Ισραηλινό στρατό και κάποια γενικά σχόλια επί του άρθρου.

Merkava

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Chinook: Η βέλτιστη επιλογή, έστω κι από τύχη.

AS_379_301Σύμφωνα με τις πληροφορίες του τύπου, οδεύει προς  υλοποίηση η πώληση στις Ελληνικές ΕΔ 10 βαρέων ελικοπτέρων Chinook CH-47D των αμερικανικών ΕΔ, με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους, .

Η – μάλλον αναπάντεχη – αυτή εξέλιξη είναι από τις πλέον σημαντικές που έχουν γίνει κατά τα τελευταία έτη για την άμυνα του Αιγαίου Πελάγους και διαμορφώνει μια πραγματικότητα στην ΑΣ που είναι πολύ πιο ορθολογική και επιχειρησιακά αποτελεσματική απ΄ ότι προέβλεπαν οι δικοί μας αρχικοί σχεδιασμοί. Και είναι κρίμα που η κατάσταση αυτή διαμορφώθηκε από ανάγκη και όχι από τον ελληνικό σχεδιασμό.

Υπενθυμίζεται ότι η ελληνική πλευρά αρχικά επεδίωκε την προμήθεια μέσων ελικοπτέρων UH-60, τουλάχιστον 30 για την ακρίβεια, προς αντικατάσταση του γηρασμένου στόλου των περίπου 90 UH-1 διαφόρων προελεύσεων.

Η χρήση των ελικοπτέρων

Για να θέσουμε το ζήτημα απλά, οι στρατοί χρησιμοποιούν τα ελικόπτερα σε τρεις διαφορετικούς ρόλους:

  • Ο πρώτος, και μάλλον λιγότερο ενδιαφέρων, ρόλος αφορά την απλή αερομεταφορά δυνάμεων κι εφοδίων.
  • Ο δεύτερος ρόλος είναι αυτός που αφορά την παροχή ευκινησίας σε κάποια δύναμη τους, μαζί με το υλικό της, ώστε να μπορούν να την αναπτύξουν με ταχύτητα στη περιοχή της επιλογής τους, γενικώς εντός της φίλιας διάταξης, προκειμένου αυτή να εμπλακεί άμεσα στη μάχη. Αυτές είναι οι λεγόμενες αεροκίνητες επιχειρήσεις.
  • Ο τρίτος ρόλος αφορά την αεροπορική μεταφορά και ρίψη ή προσγείωση αεραποβατικών δυνάμεων και των μέσων υποστήριξης τους εντός των εχθρικών τοποθεσιών και στην περιοχή των μετόπισθεν, δηλαδή την ανάπτυξη μάχιμης δύναμής τους σε περιοχή εκτός της φίλιας διάταξης (όσο ρευστή κι αν είναι αυτή), μη εξασφαλισμένη και μη ελεγχόμενη, και σε σημείο που παρέχει κάποιο κρίσιμο τακτικό ή επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Αυτές είναι οι λεγόμενες αεραποβατικές επιχειρήσεις. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΣ και ξερολιθιές, 1922-2013: “‘Ολα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν” , Μέρος Β’

Πριν από λίγο καιρό είχαμε δημοσιεύσει ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την οργάνωση αμυντικών τοποθεσιών εκ μέρους του ΕΣ. Εκεί διαπιστώναμε ότι το πρόβλημα που είχε σταθεί μία από τις βασικές αδυναμίες του ΕΣ στη Μικρασία δε φαινόταν να έχει βελτιωθεί ιδιαίτερα 90 χρόνια αργότερα – κι όχι επειδή “ξεπεράστηκε από την τεχνολογία”.

Στο σχόλιο μας, το σημείο 5 ανέφερε:  “Κι επειδή αυτά αφορούν το “δευτερεύον” πεζικό, το καλά εκπαιδευμένο τεθωρακισμένο τα πάει καλύτερα στον ίδιο ακριβώς τομέα; Περί αυτού, σε επόμενο σημείωμα, αλλά όσοι έχουν δει τα… χώματα μπροστά από θέσεις αρμάτων ταγμένων αμυντικά, ξέρουν ήδη.”

Για διαφόρους λόγους, είχαμε αποφασίσει να μη δώσουμε συνέχεια στο θέμα.  Πλην όμως, ήρθε η διεξαγωγή της ΤΑΜΣ “Νικηφόρος 2013″ στη Σαμοθράκη.

Το… ΓΕΣ δημοσίευσε στον ιστότοπό του (και ο τύπος αναπαρήγαγε με διθυραμβικά σχόλια) τις εξής φωτογραφίες:

Θέση μάχης άρματος στη Σαμοθράκη, by day.

Θέση μάχης άρματος στη Σαμοθράκη, by day.

...και by bight.

…και by night.

Αναλύοντας την συμπλοκή της “Τεταγμένης 73″ στον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, οι αμερικανοί σχολίαζαν στις αναλύσεις τους ότι ένας από τους παράγοντες που επέτρεψαν την αναπάντεχα συντριπτική επικράτηση τους έναντι τεθωρακισμένων τμημάτων της “επίλεκτης” μεραρχίας Ταβακάλνα καθώς και της 12 Τεθωρακισμένης Μεραρχίας ήταν ο τρόπος που οι ιρακινοί είχαν “τάξει” τα άρματά τους: είχαν απλώσει σωρούς από χώματα γύρω τους, γεγονός που δεν τους παρείχε καμία απολύτως προστασία αλλά τα έκανε πολύ πιο ευδιάκριτα (και εύκολα στη σκόπευση). Τα σχόλια αποκτούν μια λίγο πιο πικρή γεύση όταν συνεχίζουν αναφέροντας ότι αυτό ήταν λάθος στρατού μη εκπαιδευμένου σε νατοϊκά πρότυπα, γιατί όλοι οι νατοϊκοί στρατοί ξέρουν πως κατασκευάζονται οι θέσεις μάχης αρμάτων.

Και πράγματι, οι νατοϊκοί στρατοί ξέρουν πως κατασκευάζονται οι θέσεις μάχης αρμάτων. Κάπως έτσι:

..."τα χώματα προσελκύουν την προσοχή"

“Μην βάζετε χώμα μπροστά, στα πλευρά, ή πίσω από τη θέση βολής. Τα χώματα προσελκύουν την προσοχή”…

Και αντί επιλόγου:

Ο Α/ΓΕΣ επιθεωρεί υπερήφανος προετοιμασμένη θέση μάχης...

Ο Α/ΓΕΣ (με τσάκιση στην παραλλαγή) επιθεωρεί υπερήφανος προετοιμασμένη θέση μάχης…

… σε νησί που προετοιμάζεται πενήντα χρόνια για να αποκρούσει τουρκική εισβολή.

Έγιναν ασκήσεις κι ανέβηκε το ηθικό μας. Άντε, και του χρόνου.

“Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο” ΙΙ

????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

«Καινούργια άρματα Abrams για τον ΕΣ»

Στους παρατηρητές των ελληνικών αμυντικών πραγμάτων έχει πρόσφατα τεθεί το θέμα της υπό ευνοϊκούς όρους παραχώρησης αμυντικού υλικού εκ μέρους των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ, σε μια προσπάθεια να σταθεροποιήσουν το εκρηκτικό γεωστρατηγικό σκηνικό της Ανατολικής Μεσογείου, επιδιώκουν να ενισχύσουν στρατιωτικά την Ελλάδα ως έναν από τους ελάχιστους αξιόπιστους και σταθερούς πόλους της περιοχής.

Η προσπάθεια αυτή, την οποία η Ελλάδα για δικούς της λόγους θέλει και  χρειάζεται απεγνωσμένα, προσκρούει στην τραγική κατάσταση του ελληνικού αμυντικού σχεδιασμού. Η τραγική αυτή κατάσταση δεν έγγειται μόνον στο ότι έχει καταστήσει την ελληνική στρατιωτική ισχύ αποδυναμωμένη, αλλά στο ότι έχει επιφέρει τόση αποδιοργάνωση στη δομή και την οργάνωση του αμυντικού συστήματος, που ακόμη και οι προσπάθειες ενίσχυσής του αποδεικνύονται αδιέξοδες.

Ως ενδεικτικό παράδειγμα της κατάστασης αυτής θα εξετάσουμε την περίπτωση της παραχώρησης δωρεάν αρμάτων μάχης M-1 Abrams από τις ΗΠΑ που βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Η άξία της εισαγωγής αρμάτων 3ης γενεάς, και μάλιστα εκσυγχρονισμένων είναι προφανής για όσους ασχολούνται έστω και λίγο με το χώρο της άμυνας. Σε όσους ασχολούνται έστω και λίγο με το χώρο της άμυνας είναι επίσης γνωστή η απίστευτη και μάλλον μοναδική στα διεθνή αμυντικά πράγματα ιστορία με την προμήθεια των πυρομαχικών των 120mm για τα καινούργια άρματα μάχης Leopard-II που η Ελλάς προμηθεύτηκε. Η ιστορία αυτή είχε ως αποτέλεσμα μια από τις πιο ακριβές και πολύτιμες επενδύσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας να μένει απολύτως ανενεργή.

Εν όψει της προοπτικής απόκτησης νέων αρμάτων, το ΓΕΣ φαίνεται να είναι σχετικά επιφυλακτικό, αν μη τι άλλο μειώνοντας τον αρχικό (τουλάχιστον) αριθμό από 400 σε περίπου 90. Το ερώτημα είναι “γιατί”;

Για να γίνει καλύτερα κατανοητή η υφιστάμενη κατάσταση στο αρματικό δυναμικό του Έβρου, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε μία εξαιρετικά κρίσιμη παράμετρο της: την επάρκεια των πυρομαχικών.

Όπως είναι γνωστό, μετά από διαδικασίες αντάξιας της χώρας που γέννησε την Οδύσσεια, έχει αποκτηθεί ένας αριθμός βλημάτων των 120mm, “λύνοντας” το άμεσο και οξύ πρόβλημα των πυρομαχικών. Έχει, όμως, σημασία να εξετάσουμε σε ποιο βαθμό οι περιορισμένες ποσοτήτες πυρομαχικών έχουν επιλύσει το πρόβλημα με το υφιστάμενο αρματικό δυναμικό – πριν αρχίσουμε να εξετάζουμε την απόκτηση επιπλέον αρμάτων.

Επάρκεια Πυρομαχικών – Μερικοί Πρόχειροι Υπολογισμοί

Φόρτωση πυρομαχικών

Φόρτωση πυρομαχικών

Προκειμένου να εκτιμήσουμε την υφιστάμενη κατάσταση, θα κάνουμε ορισμένους πρόχειρους υπολογισμούς σχετικά με την επάρκεια των πυρομαχικών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανασχηματισμός…

Η νέα ηγεσία του Υπουργείου Αμύνης.

Η νέα ηγεσία του Υπουργείου Αμύνης.

Ο αναμενόμενος ανασχηματισμός της κυβέρνησης έφερε στο Υπουργείο Αμύνης ως Υπουργό τον Δημήτριο Αβραμόπουλο, Αναπληρώτρια Υπουργό τη Φώφη Γεννηματά και Υφυπουργό τον Αθανάσιο Δαβάκη.

Το πρώτο σχόλιο είναι, προφανώς: τι είχαμε, τι χάσαμε. Το Δ. Αβραμόπουλο τον έχουμε ήδη δει να διαπρέπει στο υπουργείο, οπότε δεν υπάρχει σχόλιο. Κατάσταση σταθερή, όπως επί Ερυθρού Πάνου.

Τον κ. Αθανάσιο Δαβάκη δεν τον έχουμε δει σε θέση ευθύνης, και δεν έχουμε άποψη. Αρχή άνδρα δείκνυσι. Του ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο έργο του.

Όμως, η τοποθέτηση που πραγματικά μας άφησε άφωνους ήταν αυτή της κ. Φ. Γεννηματά ως αναπληρώτριας υπουργού.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:

Είτε οι ηγετικές ομάδες της χώρας θεωρούν τον τομέα της άμυνας άνευ σημασίας, οπότε παρκάρουν εκεί τον πολιτικό κατιμά (ειδικά τώρα που δεν υπάρχει χρήμα προς διαχείριση)…

…είτε έχει προαποφασιστεί η άμεση πώληση του συνόλου της αμυντικής βιομηχανίας (παραδοσιακά ο τομεάς ευθύνης του Αναπληρωτή Υπουργού Αμύνης), οπότε ο Σαμαράς και Βενιζέλος θέλησαν να φορτώσουν την αναπόφευκτη πολιτική φθορά σε ένα αναλώσιμο στέλεχος.

Κι ενώ είναι αναπόφευκτη (υπό τις παρούσες συνθήκες) η πώληση κάποιου τμήματος της αμυντικής βιομηχανίας (και, με τις συνθήκες καρκίνου που επικρατούσαν, δεν είναι και προς θάνατον η επιλογή), είναι απορίας άξιον: έχει η κυβέρνηση ως πολιτικό όργανο, και οι πολιτικοί χώροι ως οργανωμένες εκφράσεις της ηγετικής τάξης της χώρας, κάποιο (οποιοδήποτε) αρθρωμένο σχέδιο για την εθνική αμυντική βιομηχανία;

Εκτός αν θεωρούν ότι μπορεί να υπάρξει εθνική άμυνα χωρίς αμυντική βιομηχανία.

Τελικά, του “κακού η σκάλα” έχει αμέτρητα σκαλοπάτια.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 107 other followers