F-35: Ευτυχώς, τα νέα είναι… άσχημα.

F-35

Από το Γραφείο του Υπουργού Αμύνης των ΗΠΑ εκδόθηκε η ετήσια έκθεση για την πορεία των εξοπλιστικών προγραμμάτων των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά στην πρόοδο του προγράμματος F-35 JSF. Πρόκειται για 34 πυκνογραμμένες σελίδες που παρουσιάζουν με αναλυτικά στοιχεία τη συνολική κατάσταση και την πρόοδο του προγράμματος. Δυστυχώς, το κείμενο είναι στα αγγλικά, και η ανάγνωση του απαιτεί αρκετή υπομονή και συγκέντρωση καθώς δε λέει… ιστοριούλες αλλά παραθέτει στοιχεία. Όμως όσο κουραστική και αν είναι η ανάγνωση, είναι ο καλύτερος τρόπος για να  ενημερωθεί ο ενδιαφερόμενος για την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων και να μην αρκείται σε ισχυρισμούς του ενός ή του άλλου.

Επισημαίνεται ότι ως επίσημη έκθεση του Γραφείου του Υπουργού, το κείμενο είναι πολύ συγκρατημένο και ουδέτερο στις κρίσεις και τις αξιολογήσεις του, χρησιμοποιώντας ουδέτερη, υπηρεσιακή γλώσσα. Όμως τα εκτενέστατα στοιχεία που παραθέτει είναι διαφωτιστικά, ενώ εξηγεί διακριτικά αλλά αναλυτικά πως διάφορα στοιχεία «μαγειρεύονται» προκειμένου να δώσουν καλύτερη εικόνα από την πραγματική σχετικά με την πρόοδο του προγράμματος. Ενδεικτικά και μόνον, στην 24η σελίδα του αποσπάσματος (σελ υπ. αρ. 62 της έκθεσης) περιγράφεται διακριτικά πως επιχειρείται η διαστρέβλωση της εικόνας της πολύ προβληματικής αξιοπιστίας του α/φους μέσω της επανακατηγοριοποίησης των αιτίων των προβλημάτων.

Το απόσπασμα της έκθεσης που αφορά το F-35 μπορεί να βρεθεί εδώ.

Το συμπέρασμα είναι ότι μπορούμε να είμαστε ήσυχοι πως για αρκετά χρόνια ακόμη, το F-35 δε θα έχει σοβαρή επιχειρησιακή αξιοπιστία, ενώ το κόστος του συνεχώς αυξάνεται.

Το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την Άμυνα – Μέρος 3ο

ΣΥΡΙΖΑ

Η «Νέα Στρατηγική Προμηθειών» των ΕΔ

Πριν από λίγο καιρό ξεκίνησε μία παρουσίαση του προεκλογικού, τότε, προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για την Άμυνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαια πλέον κυβέρνηση, όμως στο βαθμό που το πρόγραμμά του αποτυπώνει την αντίληψη του κόμματος για την άμυνα, αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για το τι μπορεί να περιμένει (και να μην περιμένει) κανείς στον τομέα αυτό. Πέραν αυτού, ιδιαίτερα επειδή σε αρκετά σημεία το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει ενδιαφέρον επειδή δεν αποτελεί κάποια ιδιαίτερη πολιτική ή ιδεολογική θέση του κόμματος, αλλά υιοθετεί αντιλήψεις που έχουν διαδοθεί γενικώς στην ελληνική κοινωνία (στον βαθμό που αυτή ασχολείται με αμυντικά θέματα), και που, δυστυχώς, υποσκάπτουν την άσκηση αμυντικής πολιτικής. Η παρουσία του αρχηγού των ΑΝΕΛ στη θέση του Υπουργού έχει, ούτως ή άλλως, μικρή σημασία για την άσκηση της αμυντικής πολιτικής, που στην πραγματικότητα ασκείται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Με τον ΑΝΥΕΘΑ Ήσυχο ως υπεύθυνο της Αμυντικής Βιομηχανίας και τον ΥΦΕΘΑ Τόσκα υπεύθυνο για την οργάνωση και τη δομή δυνάμεων, στον Καμμένο Υπουργό μένουν μόνον τα μικρόφωνα, οι κάμερες και η πιθανότητα επιρροής του σε ελληνοτουρκική κρίση – δευτερεύουσα κι αυτή, αφού και σε αυτή την περίπτωση αυτή θα είναι ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών και ο Α/ΓΕΕΘΑ που θα έχουν τον κρίσιμο ρόλο.

Το αντικείμενο του παρόντος κειμένου είναι οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τις αμυντικές προμήθειες, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο προεκλογικό του πρόγραμμα. Το θέμα έχει προφανή φόρτιση λόγω των εξωφρενικών σκανδάλων που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο 1996-2004, και των απόνερων που αυτά άφησαν μέχρι σήμερα. Αλλά και πέραν των «σκανδάλων», ή και χωρίς αυτά, η πολιτική προμηθειών είναι βασικός τομέας αμυντικής πολιτικής: το πόσο καλά καταφέρνεις να εξοπλίζεις τις Ένοπλες Δυνάμεις σου είναι και σύνθετο και κρίσιμο θέμα στρατηγικής, και μάλιστα υψηλής στρατηγικής, με όχι τόσο προφανείς σημασία και διαστάσεις. Και το πόσο καλά τα καταφέρνει κανείς, εξαρτάται από την ισχύ της οικονομίας του, της αμυντικής του βιομηχανίας και από την ικανότητά του στην πολιτική προμηθειών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την Άμυνα

ΣΥΡΙΖΑ

Ως γνωστόν, οι προγραμματικές διακηρύξεις των κομμάτων της χώρας έχουν μικρή σημασία για την πολιτική που ασκούν όταν ανέρχονται στην εξουσία. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί μία χαρακτηριστική ένδειξη της ελληνικής πολιτικής παθογένειας, αφού τα προγράμματα αποτελούν προσχηματικά κείμενα προκειμένου να καλύψουν τον γυμνό αγώνα εξουσίας που διεξάγεται, χωρίς καμία προετοιμασία ή μέριμνα για την πολιτική που θα ακολουθηθεί. Φυσικά, ο αγώνας για την πολιτική εξουσία είναι σκληρότατος σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, αλλά τουλάχιστον στις σοβαρές χώρες συνοδεύεται και από τη μέριμνα του «τι θα κάνουμε άμα βγούμε«. Άλλωστε το τι αποτελεί αντικείμενο «πολιτικής» στην άμυνα είναι ένα λεπτό ζήτημα.

Μία απόπειρα να σχολιαστεί αναλυτικά η προγραμματική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας για την άμυνα πριν από τις εκλογές του 2012 εγκαταλείφθηκε από… εκνευρισμό, μιας και ήταν ένα σύνολο από ασυναρτησίες που εμφανώς είχαν γραφτεί στο πόδι. Σε κάθε περίπτωση, από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας η αμυντική πολιτική ήταν αναμενόμενη, ασχέτως προγράμματος. Διαφθορά (μειωμένη λόγω περιστολής των εξοπλιστικών δαπανών), ευνοιοκρατία (συγκρατημένη έναντι των οργίων της δεκαετίας του ’80 και του ’90), περιστολή των αμυντικών δαπανών (αναπόφευκτα λόγω οξείας οικονομικής κρίσης) και κατά τα λοιπά, συνεργασία με τα Επιτελεία για την πεπατημένη. Η ακολουθούμενη «πολιτική» ήταν στην πραγματικότητα η μικρότερη ή μεγαλύτερη διάθεση και ικανότητα του εκάστοτε υπουργού να ανταποκριθεί σε αιτήματα και εισηγήσεις των στρατιωτικών, και να διαπραγματευτεί μια λύση χρηματο-οικονομικής επιβίωσης των απαξιωμένων κρατικών αμυντικών βιομηχανιών.

Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, το πρόγραμμά του για την άμυνα αποκτά πρακτικό ενδιαφέρον. Το πρόγραμμα που έχει καταθέσει το κόμμα βρίσκεται αναρτημένο στην ιστοσελίδα του κόμματος, αναφέρει ως χρόνο σύνταξης τον «Ιούνη 2014» (sic) και φέρει την ένδειξη «για διαβούλευση«. Καθώς δεν υπάρχει άλλο νεώτερο κείμενο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το κείμενο αυτό αποτελεί την προγραμματική διακήρυξη του κόμματος για την αμυντική πολιτική που θα ασκήσει σε περίπτωση που έρθει στην εξουσία.

Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, η προγραμματική του διακήρυξη έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτή της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ, για δύο λόγους: αφ΄ενός, γιατί ως αριστερό κόμμα, από την φύση του και τη συγκρότησή του αποδίδει μεγαλύτερη σημασία στα γραπτά του κείμενα, αφ΄ετέρου γιατί δεν έχουμε άλλες ενδείξεις σχετικά με την αμυντική πολιτική που θα ακολουθήσει – πέραν του γενικού αντιστρατιωτικού και «αντεθνικ(ιστικ)ού» πνεύματος που διέπει τον αριστερό πυρήνα του κόμματος. Υπό αυτό το πρίσμα, το προγραμματικό κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ για την άμυνα είναι αξιοσημείωτα συγκρατημένο – τουλάχιστον αν συγκριθεί με το αντίστοιχο του 2012. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κείμενο που προσπαθεί να ξεπεράσει (για την ακρίβεια: να αντιπαρέλθει) τις αντανακλαστικά εχθρικές προς την άμυνα και τις Ένοπλες Δυνάμεις πολιτικές αντιλήψεις του κομματικού του πυρήνα. Προφανώς, η ρεαλιστική προοπτική ανόδου του κόμματος στην εξουσία (και ανάληψης της ευθύνης για την ασφάλεια της χώρας…) αφ΄ενός, αφ΄ετέρου η ανάγκη του να εμπνεύσει ασφάλεια σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που προσέρχονται σ’ αυτό ως ψηφοφόροι υπό την πίεση της παρούσας οικονομική συγκυρία χωρίς κατά τα λοιπά να γοητεύονται από το ιδεολογικό του στίγμα, έχει οδηγήσει στην περιστολή των αριστερίστικων γελοιοτήτων που περιείχε το πρόγραμμα του 2012. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πέραν των εσκαμμένων

γράφουν ο Αρματιστής και ο Βελισάριος

Αχ, ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει

 και ο Χίτλερ του χαϊδεύει τα μαλλιά

διαμαντένιο δαχτυλίδι του φοράει

 και πετούν αγκαλιασμένοι μακριά.

 

Κωσταράκος_Διόνυσος

Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης Μιχαήλ Κωσταράκος είναι αναμφισβήτητα ένας ικανός αξιωματικός. Το μαρτυρούν ανεπιφύλακτα όσοι έχουν υπηρετήσει μαζί του, είτε ως υφιστάμενοι, είτε ως προϊστάμενοι του. Το μαρτυρά, επίσης, η θητεία του ως αρχηγού ΓΕΕΘΑ, παρά τις όποιες αντιρρήσεις μπορεί κανείς να έχει με βασικές του επιλογές.

Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ είναι ο ανώτατος στρατιωτικός αξιωματούχος της χώρας. Εκτός από την εκτελεστική του εξουσία, στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται η συμβολική εικόνα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, τόσο για τους ξένους όσο και για την ελληνική κοινωνία. Η λειτουργία αυτή προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στη δημόσια παρουσία του εκάστοτε Α/ΓΕΕΘΑ, κι αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο για τον νυν αρχηγό, που – καλώς ή κακώς – έχει συνειδητά υιοθετήσει έντονη δημόσια παρουσία και προβολή.

Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014, όπως αναφέρει η ανακοίνωση τύπου του ΓΕΕΘΑ ο κ. Κωσταράκος «παρέστη σε εκδήλωση και κατάθεση στεφάνων στο Γερμανικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο στο Διόνυσο Αττικής, στο πλαίσιο εκδήλωσης για την «Ημέρας Εθνικού Πένθους» της Γερμανίας, «προς τιμήν όσων έχασαν τη ζωή τους λόγω πολέμων και βίαιων καθεστώτων»».

Με την ενέργειά του αυτή, ο κ. Κωσταράκος προσέβαλε βάναυσα την εθνική αξιοπρέπεια και την ιστορική μνήμη. Η απόδοση τιμών στους νεκρούς ενός στρατού που εισέβαλε απρόκλητα στην Πατρίδα μας, επέβαλε την σκληρή του κυριαρχία επί τέσσερα έτη, τη λεηλάτησε ληστρικά επιβάλλοντας πρωτοφανή λιμό στους ανυπεράσπιστους υπόδουλους, και προέβη σε μαζικές αγριότητες εις βάρος του άμαχου πληθυσμού, είναι ασυγχώρητο ολίσθημα. Οι νεκροί του γερμανικού στρατού στην Ελλάδα δικαιούνται, ασφαλώς, αξιοπρεπούς ταφής σύμφωνα με τον ανθρώπινο νόμο, και οι οικείοι τους δικαιούνται ασφαλώς να  τιμούν την μνήμη τους. Όμως η απόδοση στρατιωτικών τιμών και στρατιωτικού χαιρετισμού από τον επικεφαλής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στους νεκρούς στρατιώτες ενός σκληρότατου κατακτητή, πολλοί εκ των οποίων ευθύνονται για σφαγές ελλήνων αμάχων, είναι πράξη θλιβερή, προσβλητική προς τους Έλληνες και ταπεινωτική ενώπιον των ξένων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σύντομο σχόλιο για τους εξοπλιστικούς σχεδιασμούς των ΕΔ

Αιέν Υψικρατείν (Φωτογραφία: Κων/νος Πανιτσίδης, redstar.gr)

(Φωτογραφία: Κων/νος Πανιτσίδης, redstar.gr)

Ένα σύντομο σχόλιο για τα εξοπλιστικά σχέδια των ΕΔ:

α) Η Ελλάδα διέρχεται οξύτατη οικονομική κρίση από την οποία δεν πρόκειται να βγει σύντομα. Οι εξοπλιστικές δαπάνες στο προσεχές μέλλον θα είναι ασφυκτικά περιορισμένες. Συνεπώς, θα πρέπει να γίνουν επιλογές – δύσκολες και κρίσιμες επιλογές.

β) Οι επιλογές θα πρέπει να διέπονται από μια ενιαία στρατηγική θεώρηση της άμυνας. Το πνεύμα της ισορροπίας μεταξύ των Κλάδων – ούτως ή άλλως απαράδεκτο – πρέπει να παταχθεί άμεσα. Φυσικά, αυτό προϋποθέτει διαφορετικό ρόλο για το ΓΕΕΘΑ και για τα Γενικά Επιτελεία των Κλάδων. Αυτό αποτελεί μια ορθή επιδίωξη του Κωσταράκου (σε αντίθεση, πχ, με την καταστροφική πρωτοβουλία του για τις Σχολές Υπαξιωματικών, που θα είναι η χαριστική βολή στην πολιτική προσωπικού των ΕΔ). Αλλά η κ. Φώφη έχει άλλη άποψη γιατί, λέει, «συγκεντρώνεται υπερβολική εξουσία στα χέρια ενός ανθρώπου». Είναι δύσκολο να έχεις σοβαρές ΕΔ με μη σοβαρούς υπουργούς («ανθυπομετριότητες» έλεγε κάποιος). Συνελόντι επείν: οι εξοπλιστικές επιλογές δεν είναι ποτέ ακριβώς (ούτε καν κυρίως) τεχνικές επιλογές. Κι είναι δύσκολο να γίνουν εύστοχα με την παρούσα (και τις προβλεπτές) πολιτικές ηγεσίες.

Παρ΄όλα αυτά:

γ) Η πρώτη, απολύτως κυρίαρχη εξοπλιστική προτεραιότητα, όπως πηγάζει από την αντίστοιχη στρατηγική προτεραιότητα, πρέπει να είναι η διατήρηση (ή, έστω, η διεκδίκηση) της αεροπορικής κυριαρχίας. Καμία άλλη στρατηγική και εξοπλιστική προτεραιότητα δεν έχει την ίδια προτεραιότητα, ούτε κατά διάνοια. Η δεύτερη κατά σειρά προτεραιότητα είναι η διατήρηση της ναυτικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – κι αυτό αφήνει ποικίλες εξοπλιστικές (και τακτικές) επιλογές, πάντα πίσω από την ανάγκη αεροπορικής υπεροχής. ΟΛΕΣ οι άλλες εξοπλιστικές προτεραιότητες ή επιθυμίες έπονται αυτών, ιδιαίτερα σε κύρια οπλικά συστήματα. Αν δεν είναι εφικτές, αυτό είναι κάτι που οι Κλάδοι θα πρέπει να αποδεχτούν και να αντιμετωπίσουν.

δ) Τα άρματα Μ-1 ίσως κάποια στιγμή να ήταν ενδιαφέρουσα επιλογή, ασφαλώς το να εξοπλιστούν οι ΕΜΑ των ΜΚ ταξιαρχιών με άρματα τρίτης θα ήταν πολύ σημαντικό (αλλά όταν αυτό μπορούσε να γίνει τζάμπα, ο …άκης ήταν αγχωμένος για το πόσα θα πήγαινε στο κνώδαλο που παντρεύτηκε), όμως αυτή τη στιγμή το βασικό πρόβλημα του Δ’ ΣΣ ΔΕΝ είναι να εξοπλίσει τις ΕΜΑ των ΜΚ Ταξιαρχιών με γ’ γενιάς άρματα. Ας λύσει το πρόβλημα προσωπικού, ας λύσει το πρόβλημα εκπαίδευσης, ας λύσει το πρόβλημα της διάταξης του, ας βελτιώσει την οργάνωση του εδάφους και μετά ας ασχοληθεί με εξοπλισμούς. Κι αν τυχόν υπάρξει δυνατότητα εξοπλισμών, ας ασχοληθεί με το πώς θα λύσει το πρόβλημα με τα ασθενικά παπάκια, κι ας αφήσει τα Μ-1 για όταν (και αν) προκύψουν πολύ φθηνότερα. Πολύ πιο επείγον από τα Μ-1 είναι τα Μ-2.

ε) Το πρώτο και βασικό πρόβλημα που έχει το ΠΝ να λύσει είναι η ναυτική κυριαρχία στο Αιγαίο. Κι αυτή απειλείται κυρίως από δύο παράγοντες: την εχθρική υποβρύχια απειλή και την εχθρική αεροπορική απειλή. Την εχθρική αεροπορική απειλή την αντιμετωπίζει πολύ καλύτερα και πληρέστερα η Πολεμική Αεροπορία απ΄ότι τα πλοία ΑΑ Περιοχής του ΠΝ. Η εχθρική υποβρύχια απειλή είναι ΟΞΥΤΑΤΗ, και δεν έχει ακόμη αντιμετωπιστεί επιτυχώς. Ας μην ξετινάζει τους πόρους του το ΠΝ με αυτά τα πλοία, αυτή τη στιγμή, ενώ έχει κρίσιμες εκκρεμότητες.

στ) Στον αεροπορικό τομέα, η THK έχει εμπλακεί σε μία αδιέξοδη περιπέτεια, το F-35. Έχει δεσμευτεί σε ένα πρόγραμμα που, αν επιβιώσει ΩΣ ΕΧΕΙ (γιατί, φυσικά, δεν πρόκειται να ακυρωθεί τώρα), θα αργήσει πάρα πολύ να ωριμάσει και οικονομικά θα οδηγήσει είτε σε επιχειρησιακό αδιέξοδο, είτε σε πολύ περιορισμένη αγορά και σε αναζήτηση εναλλακτικής λύσης (τελευταία νέα για την πορεία του κόστους εδώ: http://medium.com/war-is-boring/how-much-does-an-f-35-actually-cost-21f95d239398). Με άλλα λόγια, το F-35 δε θα είναι άμεση απειλή. Η άμεση απειλή παραμένει ο μεγάλος όγκος του υφιστάμενου αεροπορικού στόλου. Μέχρι το F-35 να γίνει απειλή και μέχρι να κατασταλάξει στην εξοπλιστική της στρατηγική η Τουρκία, υπάρχει πολύς χρόνος. Κι εν τω μεταξύ, υπάρχουν πιο πιεστικά ζητήματα.

ζ) Την χρονικά άμεση και οικονομικά εφικτή λύση την ξέρουν, λίγο πολύ, όλοι. Την έχει περιγράψει ο HBS εδώ: http://hellarmforces2010.blogspot.gr/2012/06/f-16.html Η ουσία της είναι: άμεσος εκσυγχρονισμός και ομογενοποίηση των F-16 στο ανώτερο δυνατό επίπεδο, με ραντάρ AESA και νέο υπολογιστή αποστολής. Ούτως ή άλλως, αυτό σχεδόν εξαντλεί τις άμεσες ελληνικές οικονομικές δυνατότητες. Αλλά επιφέρει ουσιαστικό πλεονέκτημα για μια δεκαετία.

η) Κατά τα λοιπά, τα «περιφερειακά», λιγότερο εντυπωσιακά, αλλά πολύ κρίσιμα εξοπλιστικά είναι πολύ μεγαλύτερης προτεραιότητας και για τους τρεις Κλάδους. Και, μάλιστα: και για τους τρεις Κλάδους, άλλα ζητήματα, μη εξοπλιστικά, είναι πολύ πιο κρίσιμα από νέα όπλα. ΔΕΝ πάσχουμε τόσο στα όπλα, αυτή τη στιγμή. Στον οργανισμό πάσχουμε. Και στο βαθμό που πάσχουμε από εξοπλισμούς, ΔΕΝ πάσχουμε τόσο από κύρια οπλικά συστήματα.

Πρώτα οι άνθρωποι

Μετά οι ιδέες

Τελευταία τα μηχανήματα.

Είναι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο αποτελεσματικό απ΄όσο φαντάζονται πολλοί.

Το Πρόβλημα της Άμυνας

Υπουργεία

Η ελληνική άμυνα είναι σε κρίσιμη κατάσταση, όμως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν είναι  «στρατιωτικής» φύσεως.

Η ελληνική άμυνα υποσκάπτεται από δύο παράγοντες: από την αντικειμενική αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να υποστηρίξει τη στρατιωτική ισχύ που απαιτεί η εθνική ανεξαρτησία της χώρας, καθώς και από την απροθυμία του λαού και των ηγετικών ομάδων να τη υποστηρίξουν την ισχύ αυτή – πιθανότατα επειδή δεν αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στην εθνική ανεξαρτησία.

Οι απαιτήσεις του γεωπολιτικού περιβάλλοντος

Η στρατιωτική ισχύς για μια χώρα δεν αποτελεί κάποια αφηρημένη απαίτηση: καθορίζεται από την ισχύ και τη διάθεση των υπολοίπων μερών του γεωπολιτικού περιβάλλοντος. Στην περίπτωση της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθορίζεται από τη θέση τους σε μία γεωστρατηγικά ευαίσθητη περιοχή της υφηλίου και τη γειτνίασή τους με μία ισχυρή, ιστορικά επιθετική και συνεχώς ανερχόμενη δύναμη – την Τουρκία, καθώς και από την γειτνίασή της Ελληνικής Δημοκρατίας με μία σειρά χωρών μικρότερης ισχύος αλλά ιστορικά επιθετικών, αν και προσωρινά αποδυναμωμένων λόγω ιστορικών συγκυριών.

Η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας

Για να οργανωθεί η στρατιωτική ισχύς μιας χώρας, απαιτούνται πόροι: ανθρώπινοι, χρηματικοί, βιομηχανικοί, τεχνολογικοί. Η ελληνική κοινωνία σε καμία φάση της νεώτερης ιστορίας της δεν κατάφερε να αναπτύξει και να διαθέσει τους παραπάνω πόρους σε επάρκεια, ώστε να υποστηρίξει επαρκή στρατιωτική ισχύ που να της παρέχει σημαντική πολιτική αυτονομία. Όμως κατά την τρέχουσα περίοδο, η ικανότητά της να παράσχει στοιχειωδώς οποιουσδήποτε από τους παραπάνω πόρους, φθίνει ραγδαία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΤΑΜΣ «ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ-2014» και γενικότεροι προβληματισμοί

γράφει ο Αρματιστής

Η δύναμη που συμμετείχε στη ΤΑΜΣ «ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ» 3ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού «ΡΙΜΙΝΙ»

Η δύναμη που συμμετείχε στη ΤΑΜΣ «ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ» 3ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού «ΡΙΜΙΝΙ»

Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτέλεσε η Τακτική Άσκηση Μετά Στρατευμάτων «ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ-2014» που έλαβε χώρα την 5 Ιουνίου 2014, στο πεδίο βολών-ασκήσεων «ΨΗΛΟΣ ΣΤΑΛΟΣ» με την συμμετοχή Μονάδων και Ανεξάρτητων Υπομονάδων της 3ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού «ΡΙΜΙΝΙ». Αντικείμενο της άσκησης, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ήταν η εξέταση του Συγκροτήματος Μηχανοκίνητου Λόχου Πεζικού (Σ.Μ/Κ ΛΠΖ) κατά την υπέρβαση και αντεπίθεση.

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα των μονάδων εκστρατείας που διεξάγεται στο πεδίο και περιλαμβάνει την εκτέλεση τακτικών κινήσεων και πυρών, έχει τεράστια σημασία για την προς πόλεμο προετοιμασία του στρατού. Οι ΤΑΜΣ αποτελούν την κορωνίδα και το επιστέγασμα της όλης εκπαίδευσης των σχηματισμών και μονάδων και καταδεικνύουν – σε κάποιο μέτρο – το επίπεδο της πολεμικής τους ικανότητας. Η διεξαγωγή ΤΑΜΣ μετά πυρών από τον Ελληνικό Στρατό στην παρούσα περίοδο των οικονομικών δυσχερειών και της κατάστασης λειψανδρίας που βιώνουν οι μονάδες εκστρατείας, αξίζει κάθε επαίνου προς την ηγεσία και τις διοικήσεις των σχηματισμών και μονάδων.

Πιστεύω ότι με τη δημόσια προβολή των ΤΑΜΣ, ακόμη και αυτών του επιπέδου Συγκροτήματος Υπομονάδας, το ΓΕΣ επιδιώκει να στείλει το μήνυμα προς την απέναντι πλευρά, αλλά και προς κάθε ενδιαφερόμενο, ότι μπορεί μεν η Ελλάδα να βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, αλλά ο Ελληνικός Στρατός διαθέτει την ισχύ και την ικανότητα να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε επιβουλή εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

HEMPAS: Μία ελληνική πρόταση για παθητικό ραντάρ – και τα όρια του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού

Γράφουν ο Βελισάριος και ο HBS

Το παρόν κείμενο συντάχθηκε με βάση πληροφορίες που αντλήθηκαν από ανοικτές πηγές καθώς και από πληροφορίες που παρέσχε στον HBS ο εκπρόσωπος της «Ομάδας Θεσσαλονίκης» κ. Αθανάσιος Κωνσταντινίδης, στο πλαίσιο δύο συνεντεύξεων.

Το σύνολο των πληροφοριών και των στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη σύνταξη του άρθρου αυτού είναι αδιαβάθμητα.

Εισαγωγή

Franklin - Bistatic RadarΜία από τις βασικότερες αδυναμίες του μηχανισμού ασφαλείας της χώρας και βασικός λόγος της πολιτικής της καχεξίας αποτελεί η αποτυχία της να αναπτύξει στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία για να υποστηρίξει την αμυντική ισχύ που η θέση της και η πολιτική της απαιτεί. Η αποτυχία αυτή αποτελεί ειδικότερη περίπτωση της γενικής αδυναμίας της χώρας να ασκήσει βιομηχανική πολιτική, για λόγους που έχουν σχέση αφ΄ενός με την οργανωτική ανεπάρκεια αφ΄ετέρου με την έλλειψη πολιτικής βούλησης για κάτι τέτοιο.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση της αδυναμίας αυτής αποτέλεσε η υπόθεση του συστήματος HEMPAS/CCIAS που απασχόλησε τον χώρο της άμυνας τα τελευταία έτη. Η υπόθεση αφορά την υποβολή μιας πρότασης προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εκ μέρους μιας ολιγομελούς ομάδας πανεπιστημιακών, προερχόμενων από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αντικείμενο της πρότασης είναι η εγχώρια ανάπτυξη και παραγωγή ενός συστήματος παθητικών αισθητήρων που θα ενταχθεί στο Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου της ΠΑ και θα ενισχύσει σημαντικά τόσο την επιβιωσιμότητά του όσο και την δυνατότητά του να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά υφιστάμενες και επικείμενες απειλές που αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Η πρόταση αυτή δεν είναι θεωρητική αλλά, τουλάχιστον σύμφωνα με την ομάδα των πανεπιστημιακών – αποκαλούμενων «Ομάδα Θεσσαλονίκης», είναι ώριμη και η φάση της ανάπτυξης του συστήματος έχει ήδη προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό.

Μετά από περισσότερο από επτά έτη παλινωδιών και μπουφονικής διαδικαστικής ασυναρτησίας, στις αρχές του φθινοπώρου του 2013 το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης ενημέρωσε επισήμως τους πανεπιστημιακούς που είχαν υποβάλει την πρόταση ότι δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτήν.

Εν τω μεταξύ, εμφανίστηκε στον τύπο, ημερήσιο και ειδικό, έντυπο και ηλεκτρονικό, ένας μικρός αλλά όχι ευκαταφρόνητος αριθμός αναφορών στην υπόθεση αυτή. Οι βασικότερες αναφορές στον γραπτό τύπο υπήρξαν δύο αναφανδόν θετικές για το σύστημα τοποθετήσεις, καθώς και μία αρνητική. Οι θετικές ήταν μία αναφορά του αμυντικού συντάκτη Πάρη Καρβουνόπουλου στην εφημερίδα «Real News» με τίτλο «Το υπερόπλο μένει στα χαρτιά», της 14ης Αυγούστου 2011, και μία του αμυντικού συντάκτη Μάνου Ηλιάδη στην εφημερίδα «Δημοκρατία» με τίτλο «Μία απόφαση στα όρια της Εθνικής προδοσίας», της 22ας Σεπτεμβρίου 2013. Αρνητική αναφορά υπήρξε η εμμέσως αρνητική τοποθέτηση του αμυντικού συντάκτη Βαγγέλη Παγώτση (περιοδικό «Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία», τ.27, Απρίλιος 2012, άρθρο με θέμα «Αντιμετωπίζοντας τα τουρκικά F-35A, Μέρος Β': Παθητικά Συστήματα και Συνολική Αποτίμηση»), Οι παρουσιάσεις στο διαδίκτυο φαίνεται να έχουν ως βασική πηγή τα έντυπα άρθρα καθώς και την απάντηση του τότε Αναπληρωτή Υπουργό Αμύνης Ραγκούση σε επερώτηση που έγινε σχετικά με το θέμα από τον βουλευτή των ΑΝΕΛ Σπύρο Γαληνό (επερώτηση υπ. Αριθμ. 6763 της 15ης Μαρτίου του 2012). Η τελευταία αυτή απάντηση αποτελεί και την πλέον επίσημη και αναλυτική δημόσια (και συνεπώς αδιαβάθμητη) αναφορά στο θέμα. Την αναφορά αυτή επικαλέστηκε άλλωστε και το περιοδικό «Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία» στον διαδικτυακό του τόπο, στις 10 Απριλίου 2012 προκειμένου να επιβεβαιώσει την προηγούμενη του θέση (Επιβεβαίωση ανάλυσης της «ΕΑ&Τ» για τα συστήματα PBR από το ΥΠΕΘΑ).

Θα ήταν αφελές να σχηματίσει κανείς γνώμη σχετικά με την αξία και την σκοπιμότητα ανάπτυξης του συγκεκριμένου συστήματος από τα δημοσίως διαθέσιμα στοιχεία. Η διατύπωση γνώμης σχετικά με ένα τέτοιο ζήτημα απαιτεί αφ΄ενός αναλυτικά τεχνικά στοιχεία του συστήματος, αφ΄ετέρου τεχνικές γνώσεις και εμπειρία εξαιρετικά εκτενή, την ποιότητα και τη φύση της οποίας μάλλον δεν αντιλαμβάνονται όσοι σπεύδουν να υπερθεματίσουν ή να αναθεματίσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σχετικά με την άμυνα του Αιγαίου

ΟΙΝΟΥΣΣΕΣΤα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το 2000, έχει καταφανεί η πρόθεση και, ως ένα βαθμό, η δυνατότητα της Τουρκίας να προχωρήσει στο Αιγαίο σε ενέργειες διαφορετικές από την κατάληψη κυρίας νήσου, που θεωρούταν η βασική απειλή κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Το περιστατικό των Ιμίων κατέδειξε την πολιτική σημασία των μικρότερων νησίδων και βραχονησίδων στο πλαίσιο της επιδίωξης της Άγκυρας για αλλαγή του status quo του Αιγαίου Πελάγους. Από τότε και μετά, κατά την  πάγια τουρκική πολιτική, η στρατιωτική δραστηριότητα της Άγκυρας  έχει συντονιστεί με τις πολιτικές επιδιώξεις της. Συγκεκριμένα, έχει αρχίσει να τίθεται συστηματικά το θέμα του «καθεστώτος» μικρών αλλά κατοικημένων  νησιών, που κατά την Άγκυρα είναι ασαφές και πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης (και, φυσικά, μοιράσματος) μεταξύ των δύο πλευρών. Το θέμα τίθεται συνεχώς σε πολιτικό επίπεδο και υποστηρίζεται στην καθημερινή στρατιωτική πρακτική της Άγκυρας με συνεχείς υπερπτήσεις των μικρονησίων από τουρκικά αεροσκάφη, κάτι που αποτελεί χαρακτηριστική ενέργεια πολιτικής προετοιμασίας στρατιωτικής ενέργειας.

Η πολιτική της Άγκυρας, όπως αυτή διαφαίνεται από τις δηλώσεις επισήμων φορέων, τη συνεχή στρατιωτική δραστηριότητα στο Αιγαίο και την πολιτική της πρακτική κατά το παρελθόν και τη νοοτροπία της, σε συνδυασμό με τις στρατιωτικές της δυνατότητες, έχουν καταστήσει ρεαλιστική απειλή το σενάριο κατάληψης μίας ή και περισσοτέρων κατοικημένων νησίδων του Ανατολικού Αιγαίου, έτσι ώστε να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα. Ήδη από το σχέδιο Suga (στρατιωτική ενέργεια στο Αιγαίο, στο πλαίσιο του σχεδίου Balyoz), το 2004, προκύπτει ότι το ενδεχόμενο αυτό απασχολεί τους τούρκους σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Η γενική ιδέα του σχεδίου είναι η κατάληψη μίας ή περισσοτέρων νησίδων μέσα σε μία νύχτα, με υφαρπαγής της φρουράς, χωρίς σημαντική στρατιωτική σύγκρουση, δηλ. με πολύ περιορισμένη ή και καθόλου εμπλοκή της τοπικής φρουράς και πριν την κινητοποίηση του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού, συγκέντρωση των κατοίκων, και παρουσίαση προς την ελληνική πλευρά και τη διεθνή κοινότητα τετελεσμένου γεγονότος. Η ελληνική πλευρά, υπό το βάρος του τετελεσμένου, θα κληθεί είτε να διαπραγματευτεί είτε να κηρύξει έναν γενικευμένο πόλεμο – με δική της «πρωτοβουλία» και «υπαιτιότητα», γεγονός που η τούρκοι θεωρούν ότι  ελληνική πλευρά δεν έχει το θάρρος να κάνει ή θα αποτραπεί από τρίτους να κάνει. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των ΤΘ, Μέρος Β’ : ΤΘ και Μ/Κ Ταξιαρχίες και Μονάδες Αρμάτων

Γράφει ο Αρματιστής

Η πεζικοκεντρική αντίληψη του Ελληνικού Στρατού

Διάβαση Σαγγάριου

Αναφέρομαι συχνά σε κάτι που αποκαλώ με τον «αδόκιμο» όρο «πεζικοκεντρική αντίληψη» και ως εκ τούτου οφείλω να ορίσω το τι ακριβώς εννοώ. Πιστεύω ότι η όλη φιλοσοφία του Ελληνικού Στρατού για τη διεξαγωγή της σύγχρονης μάχης συνεχίζει να έχει ως κεντρικό πυρήνα της το Πεζικό και γύρω από το Πεζικό κτίζεται η οργάνωση του στρατού, η οργάνωση των σχηματισμών και των μονάδων, κατανέμονται τα μόνιμα στελέχη, καθορίζεται το δόγμα, οργανώνεται η εκπαίδευσή και αναπτύσσεται η στρατιωτική σκέψη για τη διεξαγωγή της χερσαίας μάχης. Μπορεί – τις δύο τελευταίες δεκαετίες – το Πεζικό και το Πυροβολικό να εγκατέλειψαν τα πόδια και τον τροχό και να επιχειρούν πλέον επί ερπυστριών, αλλά ο στρατός συνεχίζει να παραμένει προσκολλημένος στη μάχη του κλασικού Πεζικού.

Η αναφερόμενη αντίληψη οφείλεται κυρίως σε λόγους ιστορικούς και λόγους ανάπτυξης – εκσυγχρονισμού του στρατού, και πιο συγκεκριμένα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 159 other followers