ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (IIIβ) *

Ναυτικό Ισοζύγιο (Β)

Navy_Seals

* Το παρόν αποτελεί συνέχεια του Μέρους (Α) που προηγήθηκε. Περιλαμβάνει την εκτίμηση της καταστάσεως που διαμορφώνουν τα δεδομένα που εκτέθηκαν εκεί, την επισκόπηση των ανεμενόμενων μελλοντικών εξελίξεων στα βασικά μέσα των δύο πλευρών και μία εκτίμηση της κατάστασης που αναμένεται να διαμορφωθεί.

Για τη σύνταξη και αυτού του κειμένου χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από πολλές πηγές. Οι κυριότερες και πολυτιμότερες, όμως, υπήρξαν το ιστολόγιο e-Amyna και το ιστολόγιο Naval Analyses, και τα δύο εγνωσμένης αξιοπιστίας.

Θα ήθελα και εδώ να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στον κ. Γ.Σ. για τις πολύτιμες παρατηρήσεις του.

Εκτίμηση της Παρούσας Κατάστασης

Πώς αποτιμάται συνολικά το ισοζύγιο που περιγράφτηκε αναλυτικά στο προηγούμενο κείμενο; Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα αυτό, θα πρέπει κατ’ αρχάς να έχει κατά νου τις πολιτικές και στρατηγικές επιδιώξεις των δύο χωρών στον θαλάσσιο χώρο.

Η Ελλάς και η Τουρκία αντιπαρατίθενται σε δύο -απολύτως διακριτά μεταξύ τους- θέατρα επιχειρήσεων: στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου και στο θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται για δύο θέατρα επιχειρήσεων με τελείως διαφορετική γεωγραφική και υδρογραφική διαμόρφωση, και με τελείως διαφορετικές επιδιώξεις των αντιτιθεμένων σε κάθε ένα από αυτά.

Το Αιγαίο Πέλαγος είναι αρχιπελαγικό περιβάλλον στο οποίο η Ελλάς έχει κυριαρχία επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των νήσων, νησίδων και μικρονησίδων. Η Τουρκία επιδιώκει να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ελλάδας επί του νησιωτικού αυτού συμπλέγματoς. Οι προσεγγίσεις του τρόπου αμφισβήτησης, από το 1973 που επανελήφθησαν με ιδιαίτερη ένταση, ποικίλουν, τόσο σε ότι αφορά τα πολιτικά και νομικά προσχήματα, όσο και τα επιχειρησιακά μέτρα που σχεδιάζονται ή/και λαμβάνονται προκειμένου να υποστηρίξουν την πολιτική αυτή. Η αμφισβήτηση -και η συνακόλουθη επιχειρησιακή απειλή- ξεκίνησε με την αμφισβήτηση του καθεστώτος των μεγάλων νήσων και με συνακόλουθη στρατιωτική απειλή εναντίον τους, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, και κυρίως εξ αιτίας της σταδιακής εφαρμογής του νέου Δικαίου της Θαλάσσης που παρέχει στην Ελλάδα πολύ ευρύτερα κυριαρχικά δικαιώματα, η έμφαση της τουρκικής απειλής μετατοπίστηκε στις νησίδες -και άρα σε επιχειρήσεις διαφορετικής φύσης.

Έτσι, η Ελλάς είναι η πλευρά που πρέπει να υπερασπιστεί και να επαναβεβαιώσει την κυριαρχία της στον θαλάσσιο χώρο του Αρχιπελάγους. Η Τουρκία είναι μία αναθεωρητική δύναμη η οποία έχει ως επιδίωξη να αμφισβητήσει και να ανατρέψει το υφιστάμενο status quo, χρησιμοποιώντας ως μέσα την έμπρακτη αμφισβήτηση των θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων, κυρίως στο Ανατολικό Αιγαίο, καθώς και την απειλή κατάληψης κύριας νήσου ή κατοικημένης νησίδας, πάλι στο Ανατολικό Αιγαίο και δίπλα στη Μικρασιατική παραλία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (IIIα) *

Ναυτικό Ισοζύγιο (A)

Navy_Seals

*  Για τη σύνταξη του άρθρου χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από πολλές πηγές. Οι κυριότερες και πολυτιμότερες, όμως, υπήρξαν το ιστολόγιο e-Amyna και το ιστολόγιο Naval Analyses, και τα δύο εγνωσμένης αξιοπιστίας.

Θέλω να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στον κ. Γ.Σ. για τις πολύτιμες παρατηρήσεις του.

Λόγω της μεγάλης έκτασής του, το άρθρο για Ναυτικό Ισοζύγιο θα δημοσιευθεί σε δύο συνέχειες. Το παρόν Α΄Μέρος περιέχει την επισκόπηση των βασικών μέσων των δύο πλευρών όπως αυτά έχουν σήμερα, ενώ το Β’ Μέρος περιλαμβάνει την αποτίμηση της κατάστασης αυτής, την επισκόπηση των ανεμενόμενων μελλοντικών εξελίξεων στα βασικά μέσα των δύο πλευρών και μία αποτίμηση της κατάστασης που αναμένεται να διαμορφωθεί.

Η σύγκριση των στρατιωτικών δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που ξεκίνησε με το προηγούμενο άρθρο, θα συνεχιστεί εδώ με τη σύγκριση της ναυτικής ισχύος των δύο χωρών.

Στο πλαίσιο της σύγκρισης, θα παρατεθούν συγκριτικά οι βασικότερες κατηγορίες συστημάτων ναυτικής ισχύος των δύο μερών, θα γίνει μία εκτίμηση της υφιστάμενης κατάσταση, καθώς και μία αδρή αναφορά στις αναμενόμενες μελλοντικές εξελίξεις.

Κύριες Μονάδες Επιφανείας

Ο κορμός κάθε ναυτικής δύναμης είναι οι κύριες μονάδες επιφανείας, με τις οποίες, κατ’ εξοχήν, διεκδικείται ο θαλάσσιος έλεγχος. Στην περίπτωση της Ελλάδας και της Τουρκίας, οι κύριες ναυτικές μονάδες που τα δυο ναυτικά διαθέτουν για τον ρόλο αυτόν είναι οι φρεγάτες και, στην περίπτωση της Τουρκίας, και κορβέτες.

Το Τουρκικό Ναυτικό (ΤΝ), διαθέτει δεκαέξι (16) φρεγάτες και έναν αριθμό από κορβέτες, στην πράξη όμως μόνον οι δεκαέξι (16) φρεγάτες αποτελούν κύριες μονάδες επιφανείας.

Από τις φρεγάτες, οι οκτώ (8) είναι παλιές φρεγάτες κλάσης O.H. Perry, ριζικά ανακαινισμένες ως προς τα συστήματα μάχης, και υπόλοιπες οκτώ (8) είναι νεώτερες Meko 200TN, μοιρασμένες σε δύο διαδοχικές παραλλαγές (Track Ι και Track II).

Οι εκσυγχρονισμένες φρεγάτες O.H. Perry (κλάση «Gabya») είναι προσανατολισμένες κυρίως στον Α/Α πόλεμο, καθώς οι τέσσερεις εξ αυτών (TCG Giresun, TCG Göksu, TCG Gediz και TCG Gökova) φέρουν το ικανότατο τρισδιάστατο, μέσης ακτίνας ραντάρ αεροπορικής επιτήρησης SMART-S MK2 (3D), τύπου PESA, και εκτοξευτήρα Α/Α τύπου Mk41 Mod 2, μαζικής κατακόρυφης εκτόξευσης βλημάτων RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile) ενώ οι άλλες τέσσερεις φέρουν το παλαιότερο δισδιάστατο, μεγάλης ακτίνας ραντάρ αεροπορικής επιτήρησης SPS-49(V)4, και εκτοξευτήρα Mk 13 Mod 4 που βάλει πυραύλους Standard SM-1MR, μέσου βεληνεκούς. Για τα ανθυποβρυχιακά τους καθήκοντα είναι εξοπλισμένες με το παλαιό, πλέον, σόναρ SQS-53B αλλά υποστηρίζουν και ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο SH-60B. Η αντιπυραυλική προστασία των σκαφών είναι σχετικά ασθενής, αποτελούμενη από ένα μοναδικό σύστημα Phalanx. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα μυστικά του δάσους των Καστανιών Έβρου και η υφαρπαγή από Τουρκική δύναμη του Ανθυπολοχαγού Άγγελου Μητρετώδη και του Λοχία ΕΠΟΠ Δημητρίου Κούκλατζη

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Σήμερα, 25 Ιουνίου 2018, συμπληρώνονται 117 ημέρες από την αιχμαλωσία δύο στρατιωτικών μας, του Ανθυπολοχαγού Άγγελου Μητρετώδη και του ΕΠΟΠ Λοχία Δημητρίου Κουκλατζή, στην περιοχή του δάσους των Καστανιών Έβρου, που από τότε κρατούνται σιδηροδέσμιοι, ως κοινοί εγκληματίες, στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης. Η τέταρτη κατά σειρά αίτηση που υπέβαλαν για την υπό όρους αποφυλάκισή τους, δεν είχε καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες. Αντιθέτως μάλιστα. Στο σκεπτικό της απόφασης για τη συνέχιση της κράτησής τους, η ανεξάρτητη Τουρκική «δικαιοσύνη» προσέθεσε ότι… «ενισχύεται η πιθανότητα δόλου» – δηλαδή ότι εισήλθαν οπλισμένοι στο  Τουρκικό έδαφος, με σκοπό … να διενεργήσουν κατασκοπία ή να καταστρέψουν τις γέφυρες επί του Έβρου ή … να καταλάβουν την Αδριανούπολη! Ένας Θεός γνωρίζει τι κατηγορία μπορεί να τους απαγγελθεί. Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι οι «ανεξάρτητοι Τούρκοι δικαστές», θα προσδιορίσουν τον δόλο. 

Παρά την παρέλευση σαράντα χρόνων από τότε που υπηρετούσα στην 11η ΕΜΑ στην Ορεστιάδα, μου έρχονται στο νου τα λόγια ενός ενενηκοντούτη τότε γέροντα από τη Βήσα, πρόσφυγα από το   χωριό Μπόσνα του Καρααγάτς: «Γιέ μου, ο Τούρκος γιοφύρι και αν γενεί, πάνω του μη περάσεις.»

Δυστυχώς, η Ελληνική κυβέρνηση, η Βουλή των Ελλήνων, ο πληθωρικός Υπουργός Εθνικής Άμυνας -που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να απουσιάζει από καμία τελετή, λιτανεία ή έκθεση πολεμικού υλικού, οι Έλληνες πολίτες, οι Ένοπλες Δυνάμεις μας, η Εκκλησία, η απανταχού στον κόσμο Ελλάδα, φαίνεται να έχουν ξεχάσει τα δύο παλικάρια μας, όπως πολύ σύντομα ξεχάστηκαν οι αγνοούμενοι της Τουρκικής εισβολής στη Κύπρο το 1974, ή όπως λησμονήθηκαν για πολλές δεκαετίες οι «ατίμητοι» ηρωικοί νεκροί του έπους του 1940, ή όπως ξεχάστηκαν οι χιλιάδες αγνοούμενοι της Μικρασιατικής Εκστρατείας, που μαρτύρησαν στα Τουρκικά κολαστήρια του «Εξπρές του Μεσονυκτίου».

Το παρόν ιστολόγιο σε καμία περίπτωση δεν θα ξεχάσει τον Ανθυπολοχαγό Άγγελο Μητρετώδη και τον ΕΠΟΠ Λοχία Δημήτριο Κούκλατζη, που υφαρπάχτηκαν από Τουρκική στρατιωτική δύναμη εντός Ελληνικού εδάφους και κρατούνται ως όμηροι προς ανταλλαγή από το νεοθωμανικό χαλιφάτο του «σουλτάνου» Ερντογάν.

Ύστερα από την πληροφόρηση που λάβαμε από τον σχολιαστή του ιστολογίου μας με το ψευδώνυμο «Γεράκι», αναφορικά με τον σύνδεσμο στον οποίο βρίσκονται οι χάρτες χάραξης των χερσαίων Ελληνοτουρκικών συνόρων στη Θράκη, αναδημοσιεύουμε το κείμενο «Τα  μυστικά του δάσους των Καστανιών Έβρου», διορθωμένο σύμφωνα με τα στοιχεία του χάρτη Νο 2 «ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ» επί του οποίου είχε χαραχθεί η Ελληνοτουρκική μεθόριος στην περιοχή του Τουρκικού Προγεφυρώματος του Καρααγάτς το 1926.

 

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η πλήρης αποτυχία της ακολουθούμενης στρατηγικής του κατευνασμού και η κατάρρευση του «ιδεολογήματος» του Ελληνικού δόγματος αποτροπής

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Από το 1955 μέχρι και σήμερα, η ακολουθούμενη στρατηγική εκ μέρους της Ελλάδας απέναντι στον επιθετικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας, ήταν αυτή του κατευνασμού. Οι εκάστοτε Ελληνικές κυβερνήσεις ακολούθησαν την στρατηγική αυτή με συνέπεια, ελπίζοντας ή πιστεύοντας ότι θα εξημερώσουν το θηρίο. Η στρατηγική όμως του κατευνασμού, όπως δείχνει η παγκόσμια ιστορία, οδηγεί σε διαδοχικές ήττες και τελικά σε γενικό πόλεμο υπό δυσμενείς συνθήκες. Και αυτό συμβαίνει στην Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση σε βάρος της Ελλάδας τα τελευταία 62 χρόνια, αν εξαιρέσουμε τον γενικό πόλεμο. Οι διαδοχικές ήττες της Ελλάδας στον Ελλαδικό χώρο και την Κύπρο, από τον Σεπτέμβριο του 1955, όταν συνέβησαν τα γνωστά ως Σεπτεμβριανά έκτροπα σε βάρος του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, μέχρι και σήμερα, είναι πολλές, στρατηγικής σημασίας και ταπεινωτικές. Όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων εξήντα ετών αντιμετώπισαν τις συνεχείς επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας κατά του έθνους μας, της εδαφικής μας κυριαρχίας και των εθνικών μας συμφερόντων, τελείως παθητικά ή και μοιρολατρικά, με αποτέλεσμα η κάθε μία ήττα να αποτελεί το πρελούδιο της επομένης.

Η Ελληνική στρατηγική του κατευνασμού της Τουρκίας απέτυχε. Μόνο η οικοδόμηση με σχέδιο, επιμονή και συνέπεια μίας αποτρεπτικής στρατηγικής μπορεί να οδηγήσει στην εξουδετέρωση της Τουρκικής απειλής. Δηλώσεις σαν την σημερινή του ΥΕΘΑ, μετά το πέρας της στρατιωτικής παρέλασης για την εθνική επέτειο της εθνικής μας παλιγεννεσίας, ότι «Είμαστε ένας λαός φιλειρηνικός κάνουμε τα πάντα για την ειρήνη, αλλά όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την εθνική μας κυριαρχία θα τον συντρίψουμε», δεν συνιστούν στρατηγική αποτροπής. Είναι κομπορρημοσύνες που απευθύνονται στο «πόπολο». Η Τουρκία αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα καθημερινά, αλλά ακόμη δεν την έχουμε συντρίψει. Ο κύριος Καμμένος όταν αρχίζει τις μεγαλοστομίες του, θα πρέπει να θυμάται ότι οι Τούρκοι δεν του επέτρεψαν να ρίξει στεφάνι στα Ίμια και ότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ το ουσιαστικό δεν έχει πράξει επί της υπουργίας του για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν έχει προσθέσει ούτε μία «βίδα» στο Ελληνικό οπλοστάσιο αποτροπής.

Τα μέχρι σήμερα διαρκώς δηλούμενα από τις εκάστοτε πολιτειακές, πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της Ελληνικής Δημοκρατίας -με κατηγορηματικό και απόλυτο τρόπο- περί ύπαρξης κόκκινων γραμμών, ή σχεδίων και δυνατοτήτων «αποτροπής» του αντιπάλου να επιχειρήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο εναντίον της Χώρας, έχουν αποδειχθεί μέχρι σήμερα «φούμαρα» που τα σκορπίζει διαρκώς η Τουρκική επιθετικότητα και πριν λίγες ημέρες κατέρρευσαν για μία ακόμη φορά σαν χάρτινος πύργος στις Καστανιές του Έβρου. Το δόγμα της Ελληνικής αποτροπής, αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα θολό ιδεολόγημα, που οι δυνητικοί αντίπαλοι της Ελλάδας, αλλά και οι διάφοροι «σύμμαχοι» το έχουν αξιολογήσει ως αναξιόπιστο και το γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Είναι άγνωστο το μέγεθος και η ποιότητα εκείνης της Τουρκικής επιθετικής ενέργειας εναντίον των Ελληνικών εθνικών δικαίων και συμφερόντων, που θα αναγκάσει την Ελληνική πολιτεία να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική της ισχύ, ή τουλάχιστο να απειλήσει την Τουρκία ότι θα την χρησιμοποιήσει. Θεωρώ ως πιθανότερο, ότι η Ελληνική κυβέρνηση ακόμη και στην περίπτωση μίας Τουρκικής επιθέσεως προς κατάληψη κάποιου ή κάποιων νησιών (όπως π.χ. στα Ίμια το 1996) από αυτά που η Τουρκία δηλώνει ότι της ανήκουν, θα οδηγηθεί σε ταπεινωτικές διαπραγματεύσεις, συμβιβασμούς και υποχωρήσεις για να αποφύγει τον πόλεμο.

Κάποιοι ίσως να θεωρήσουν βαριές τις παραπάνω αναφορές, που ασφαλώς γίνονται εξ αφορμής της υφαρπαγής από τους Τούρκους των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η αλήθεια.

Την 1η Μαρτίου 2018, στοιχείο του Τουρκικού Στρατού εισήλθε στην ελληνική επικράτεια, ενέδρευσε και αιχμαλώτισε δύο Έλληνες στρατιωτικούς που εκτελούσαν υπηρεσία. Στο περιστατικό αυτό, εμείς ως κράτος και πολίτες παραμείναμε ήρεμοι και απαθείς. Μολονότι η κυβέρνηση διέθετε από την πρώτη στιγμή ακριβή πληροφόρηση για τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτελέστηκε η Τουρκική επιθετική ενέργεια εναντίον των ανδρών του Στρατού μας στις Καστανιές του Έβρου, αποφάσισε να ενημερώσει την κοινή γνώμη στις 2 Μαρτίου, με ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, η οποία απέδιδε την σύλληψη των δύο στρατιωτικών μας σε είσοδο τους στο Τουρκικό έδαφος λόγω λάθους. Ήταν περισσότερο από σαφής η κυβερνητική μεθόδευση για υποβάθμιση της σοβαρότητας του συμβάντος. Επίσης δια του κυβερνητικού εκπροσώπου και του «τυφεκιοφόρου άνευ τυφεκίου» δήλωνε ότι η απελευθέρωση των δύο στρατιωτών μας ήταν ζήτημα ωρών, ενώ ταυτόχρονα ο γνωστός Φίλης και άλλοι κυβερνητικοί και μη παράγοντες, αναλάμβαναν να υποβαθμίσουν την βαρύτητα του συμβάντος. Ο μέχρι τότε λαλίστατος υπουργός εθνικής άμυνας (του «όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω»), που βεβαίως γνώριζε από πρώτο χέρι τις ακριβείς συνθήκες της αιχμαλωσίας των στρατιωτικών μας, σιώπησε και εξαφανίστηκε επί εικοσαήμερο για να μη εκτεθεί. Η εξέλιξη του συμβάντος διέψευσε τις κυβερνητικές βεβαιότητες για ταχεία απελευθέρωση των δύο στελεχών και φανέρωσε για μία ακόμη φορά την ρηχότητα των εκτιμήσεων της κυβέρνησης, που συνεχίζει να μεταφράζει τα θέλω και τις προσδοκίες της ως την βούληση των φίλων και των αντιπάλων. Τέλος η φοβική αντιμετώπιση της Τουρκικής επιθετικής ενέργειας εναντίον του Στρατού μας στις Καστανιές του Έβρου, εντάσσεται στην παγίως ακολουθούμενη στρατηγική του κατευνασμού του αντιπάλου και της υποβάθμισης των επιθετικών ενεργειών του σε βάρος της Χώρας μας.

Η διαχείριση του όλου ζητήματος από την κυβέρνηση της Χώρας (στα πλαίσια πάντοτε του κατευνασμού), τα κόμματα και το σύνολο του τύπου, ήταν τω όντι θλιβερή. Η σύλληψη των δύο ανδρών του Στρατού μας αντιμετωπίσθηκε από τους παραπάνω κατονομαζόμενους φορείς, ως να ήταν η σύλληψη δύο Ελλήνων ψαράδων [και γιατί ίσως δύο λαθρεμπόρων…] που ψάρευαν σε Τουρκικά χωρικά ύδατα και όχι ως η σύλληψη δύο στρατιωτικών μας που εκτελούσαν διατεταγμένη ένοπλη υπηρεσία φρούρησης των συνόρων μας. Ακολουθήθηκε δηλαδή η ίδια πρακτική με αυτή για τους αιχμαλωτισθέντες στρατιώτες της Μικράς Ασίας, τους ατίμητους νεκρούς των πολέμων μας και τους αγνοούμενους στρατιωτικούς μας από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το Ελληνικό κράτος αποδεικνύεται διαχρονικά ανίκανο να προστατεύσει και να τιμήσει τους στρατιώτες του που αιχμαλωτίζονται, ή φονεύονται «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Έλλαδίτες και Κύπριοι αιχμάλωτοι

Ελλαδίτες και Κύπριοι αιχμάλωτοι

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Πραγματικότητα και οι «Ψευδαισθήσεις»

Η Αριστερά έχει μία ιδιόρρυθμη αντίληψη για τον Κόσμο.

Η Αριστερά, από τη φύση της, διακατέχεται από μια ρομαντική αντίληψη για το πώς λειτουργεί, αλλά και πώς οφείλει να λειτουργεί, ο Κόσμος. Διακατέχεται, επιπλέον, και από μία βαθιά βεβαιότητα για την εγκυρότητα της αντίληψης αυτής, που βασίζεται σε ατελείωτες εμβριθείς θεωρητικές μελέτες για τη φύση των πραγμάτων.

Η Αριστερά στην πραγματικότητα έχει μικρή επαφή με την πραγματικότητα – διακατέχεται από «Ψευδαισθήσεις». Όταν, σπανίως, έρχεται στην εξουσία, η σύγκρουση με την πραγματικότητα είναι σφοδρή κι επώδυνη.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2015, μόλις η Αριστερά στην Ελλάδα ανέλαβε την εξουσία, είχε μία οδυνηρή σύγκρουση με την πραγματικότητα για το πώς λειτουργεί -καλώς ή κακώς- το οικονομικό σύστημα. Είχε μία θεωρία για το πώς λειτουργεί, είχε μία θέση για το πώς θα όφειλε να λειτουργεί, κι είχε κι ένα σχέδιο για το πώς θα κατάφερνε να το κάνει να λειτουργήσει κατά τη θέλησή της. Η σύγκρουση με την πραγματικότητα, εκτός από έρπητες και χάπια στο πρόσωπο, κόστισε αρκετά δισεκατομμύρια στη Χώρα και μία υπαρξιακή απογοήτευση στους ακολούθους της Αριστεράς -σταθερούς ή ευκαιριακούς).

Η Αριστερά είχε ανέκαθεν μία περίεργη άποψη για το πώς λειτουργεί το Διεθνές Σύστημα. «Εθνικισμοί», «Εμπόριο Όπλων», «Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν», «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» κ.λπ. – γνωστά σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Ως συνήθως, η επαφή με την πραγματικότητα υπήρξε οδυνηρή – ήδη για την πρώτη Αριστερά που κέρδισε την εξουσία: το 1917, μεσούντος του Α’ ΠΠ, ο Λένιν και οι συν αυτώ είχαν τη βεβαιότητα ότι όταν αναλάμβαναν αυτοί την εξουσία, οι Γερμανοί στρατιώτες θα πέταγαν τα όπλα τους και θα ενώνονταν μαζί τους σε μία κοινή «εργατική» εξέγερση. Φυσικά, ο Γερμανικός στρατός απλώς καταδίωξε ασυγκίνητος τους Μπολσεβίκους, μέχρι που αυτοί αναγκάστηκαν να δώσουν γην και ύδωρ.

Το 2015 η Αριστερά ανέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα με τις ίδιες παράδοξες αντιλήψεις: «εθνικισμοί», «εμπόριο όπλων», «οι λαοί δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν», «θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία» (να περικόψουμε ισχυρότατα τις ανύπαρκτες εξοπλιστικές δαπάνες…) κ.λπ. Καθώς η Τουρκία είχε τα δικά της εσωτερικά ζητήματα και καθώς το παγκόσμιο ενδιαφέρον ήταν στραμμένο στη χώρα μας για διαφορετικούς λόγους, το πρόβλημα δεν φάνηκε τον πρώτο καιρό. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, αφ’ ενός η Ελλάδα σταμάτησε να συγκεντρώνει το διεθνές ενδιαφέρον για οικονομικούς λόγους -αφού ο «Γιάνης» σταμάτησε να κάνει την ατραξιόν- αφ’ ετέρου στην Τουρκία η εσωτερική αναταραχή σταδιακά εξομαλύνθηκε. Και η πεποίθηση της Αριστεράς ότι «αν δεν ασχοληθείς με τους Τούρκους, δεν θα ασχοληθούν κι αυτοί μαζί σου», άρχισε να δοκιμάζεται στην πραγματικότητα. Οι Τούρκοι έγραψαν στα παλιά τους υποδήματα τις ιδεολογικές πεποιθήσεις της Αριστεράς και τις πολιτικές αναλύσεις της, και συνέχισαν από εκεί που είχαν μείνει. Αμφισβήτησαν ρητώς κι ευθέως τη συνθήκη της Λωζάννης (από την Αθήνα…), επιχείρησαν να βυθίσουν μία ελληνική ακταιωρό, σταμάτησαν βιαίως την ερευνητική γεώτρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αποκλειστική της Οικονομική Ζώνη, κι όταν εμείς… σταματήσαμε να αναπνέουμε, περίτρομοι, έτσι ώστε να μη «δώσουμε λαβή» για κάτι χειρότερο, οι Τούρκοι απλά δημιούργησαν το επεισόδιο στις Καστανιές.

Για το τι έγινε στις Καστανιές δεν απαιτούνται ιδιαίτερα σχόλια. Και η Τουρκική Κυβέρνηση και η Ελληνική Κυβέρνηση γνωρίζουν πολύ καλά τι έγινε, όπως γνωρίζουν πολύ καλά τι έγινε και οι σημαντικοί τρίτοι.

Είναι η αμήχανη στιγμή που ο κ. Τσίπρας διαπιστώνει, πάλι, ότι οι «Ψευδαισθήσεις» του έρχονται σε οδυνηρή σύγκρουση με την πραγματικότητα.

 

Και τώρα, τι;…

4_big.jpg

Κανείς δεν αναμένει από τον κ. Τσίπρα να μετατραπεί σε «Εθνικό Ηγέτη». Όμως καλώς ή κακώς, είναι ο υπεύθυνος Πρωθυπουργός της Χώρας, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές. Και μέχρι τότε φέρει την απόλυτη ευθύνη για τη διακυβέρνησή της. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί της σύλληψης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στο δάσος των Καστανεών Έβρου

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Εξ αφορμής της σύλληψης δύο στελεχών του Στρατού μας από τον Τουρκικό Στρατό επί των Ελληνοτουρκικών συνόρων στην περιοχή των Καστανεών Έβρου, θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα που αφορούν τη σύλληψη, αλλά και σε κάποια άλλα γενικότερου ενδιαφέροντος.

Αρχικά θέλω να ευχηθώ οι δύο συλληφθέντες να επιστρέψουν σύντομα στην Πατρίδα και στις οικογένειές τους.

Ελπίζω η υπόθεσή τους να μην αποτελέσει αντικείμενο συναλλαγής μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας. Σε περίπτωση Τουρκικών εκβιασμών που θα οδηγήσουν σε οιασδήποτε μορφής συναλλαγή για την απελευθέρωση των δύο στελεχών, η εθνική ταπείνωση θα είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή της σύλληψης και σε κλίμακα μάλιστα μεγαλύτερη αυτής των Ιμίων. Στην περίπτωση δε που η απελευθέρωση των στελεχών αποδοθεί στη «μεγαλοψυχία» του σουλτάνου Ερντογάν, τότε θα είμαστε για λύπηση.

Είμαι βέβαιος ότι το όλο περιστατικό είναι στημένο. Αρνούμαι να δεχθώ ότι δύο μόνιμα στελέχη έχασαν το προσδιορισμένο και πατημένο από χιλιάδες περίπολα δρομολόγιο περιπολίας. Πιστεύω ότι οι Τούρκοι τους συνέλαβαν εντός του Ελληνικού εδάφους με σκοπό να εκμεταλλευτούν την σύλληψη των δύο στελεχών προς εξυπηρέτηση των σκοπών τους. Τη βεβαιότητα αυτή την στηρίζω στην κατάθεση του Ανθυπολοχαγού, στην οποία αναφέρει ότι εισήλθε στο Τουρκικό έδαφος ακολουθώντας κάποια ίχνη, πιθανόν λαθρομεταναστών. Αυτή η αναφορά είναι εξόχως προβληματική και δημιουργεί από μόνη της τεράστια ερωτηματικά. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ο ανθυπολοχαγός, κινούμενος επί του δρομολογίου περιπολίας, στράφηκε ανατολικά, δηλαδή προς το Τουρκικό έδαφος για να ακολουθήσει τα ίχνη. Αν ισχύει το ότι ακολούθησε κάποια ίχνη, που πιθανολόγησε ότι ανήκαν σε λαθρομετανάστες, θα στρεφόταν προς τα δυτικά, δηλαδή προς το εσωτερικό της Ελλάδας.

Αλλά και να μην έτσι, είναι βέβαιο οι Τούρκοι θα εκμεταλλευτούν το περιστατικό. Είναι μανούλες σε αυτά. Στην περίπτωση που τα δύο στελέχη επιστρέψουν σύντομα, αυτό θα γίνει με ανταλλάγματα που θα τα μάθουμε μάλλον αργότερα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (II)

Αεροπορικό Ισοζύγιο

Αεροπορικό Ισοζύγιο

Στον κρίσιμο τομέα της αεροπορικής ισχύος, που αποτέλεσε το πρωτεύον πεδίο αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως, η εικόνα είναι αποθαρρυντική.  Η Τουρκική Αεροπορία (ΤΑ) διατηρεί 267 μαχητικά, εκ των οποίων τα 198 είναι τρίτης γενεάς και εξαιρετικά προηγμένα, τα 35 είναι τρίτης γενεάς αλλά παλαιών εκδόσεων, ενώ τα 34 είναι εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ας γενεάς.  Στην πράξη, πρόκειται για ένα καλοζυγισμένο μείγμα από περίπου 200 σύγχρονα μαχητικά αιχμής, 35 μαχητικά υποδεέστερα (αλλά πλήρως αξιόμαχα και της ίδιας γενεάς) που παίζουν τον ρόλο του εισαγωγικού (OCU) μαχητικού καθώς και από άλλα τόσα εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ης γενεάς, βαρύτερα και με ικανότητα μεταφοράς μεγάλων φορτίων, τα οποία είναι προσανατολισμένα σε ρόλο αέρος-εδάφους, ως οιονεί «υποστρατηγικά» βομβαρδιστικά.

Την ίδια στιγμή, η αντίστοιχη ελληνική δύναμη αποτελείται από 232 μαχητικά αεροσκάφη, εκ των οποίων τα 55 είναι τρίτης γενεάς και πολύ προηγμένα (γενικώς αντίστοιχα ή και καλύτερα από τα τουρκικά της ίδιας κατηγορίας), τα 177 είναι τρίτης γενεάς αλλά παλαιών εκδόσεων, ενώ τα 34 είναι εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ας γενεάς. Ήδη, με αυτή τη σύνθεση υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, καθώς η αναλογία σύγχρονων μαχητικών είναι 1 ελληνικό προς 4 τουρκικά, ενώ σε αντίθεση με τα τουρκικά μαχητικά τρίτης γενεάς παλαιών εκδόσεων που έχουν έναν κατά βάση εκπαιδευτικό ρόλο, τα ελληνικά μαχητικά τρίτης γενεάς παλαιών εκδόσεων παραμένουν στον ρόλο του μαχητικού πρώτης γραμμής, με την αντίστοιχη υποβαθμισμένη απόδοση. Τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη δεύτερης γενεάς, περιέργως, είναι προσανατολισμένα σε ρόλο αέρος-αέρος, με ό,τι αυτό σημαίνει για την απόδοσή του στον ρόλο αυτόν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (I)

Η Ριζική Ανατροπή της Ιστορικής Στρατιωτικής Ισορροπίας, οι Αιτίες της και Ορισμένα Πολιτικά Ερωτήματα

GT

[..]  η διεύρυνση της απόστασης ανάμεσα στο στρατιωτικό δυναμικό της Ελλάδας και σ’ εκείνο της Τουρκίας αποτυπώνει λίγο-πολύ πιστά την επέκταση του τουρκικού γεωπολιτικού δυναμικού και τη συρρίκνωση του αντίστοιχου ελληνικού.

Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πόλεμο, 1996

Π. Κονδύλης

 

Η αύξουσα γενική υπεροχή της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια έχει εξαναγκάσει την εθνικιστική υπεροψία πολλών Ελλήνων να χαμηλώσει αισθητά τους τόνους της. Ωστόσο στο σύνολό της η ελληνική πλευρά δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει το μέγεθος και τις συνέπειες της πληθυσμιακής και οικονομικής ανόδου της Τουρκίας, και μάλιστα της βαθμιαίας μετατροπής της σε βιομηχανική δύναμη.

Ιδεολογίες και Εθνική Στρατηγική, 1998

Π. Κονδύλης

 

Η στρατιωτική ισχύς της χώρας κατά την τελευταία οκταετία υποχωρεί ραγδαία, και η υποχώρηση λαμβάνει πλέον διαστάσεις κατάρρευσης. Ταυτόχρονα, η τουρκική στρατιωτική ισχύς όχι απλώς συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά πλέον λαμβάνει διαστάσεις διαφορετικής κλίμακας και τάξης μεγέθους από την ελληνική. Στο πλαίσιο αυτό (και σε οποιοδήποτε αναλυτικό πλαίσιο που να έχει σημασία, άλλωστε) ως στρατιωτική ισχύς νοείται όχι μόνον η πολεμική ισχύς του στρατιωτικού οργανισμού της χώρας, αλλά και η τεχνολογική και βιομηχανική ικανότητα της χώρας να υποστηρίξει εξοπλιστικά τον στρατιωτικό μηχανισμό.

Όπως αναφέρει ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης στις περικοπές που παρατίθενται εισαγωγικά, η αυξανόμενη ανισορροπία του στρατιωτικού δυναμικού των δύο χωρών αποτελεί απλή αντανάκλαση της αυξανόμενης απόστασης ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό τους. Η ελληνική «οικονομική κρίση» των τελευταίων οκτώ ετών καθώς και η τουρκική αναπτυξιακή εκτίναξη της τελευταίας δεκαετίας αποτελούν απλώς την πιο εξόφθαλμη κατάληξη μιας πορείας που έχει ξεκινήσει πολύ πιο πριν και που ασφαλώς δεν περιορίζεται στην οικονομική διάσταση.

Η ανισορροπία στην ανάπτυξη δεν αφορά, προφανώς, μόνον τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ, αλλά εκτείνεται στη συνολική ισχύ και διεθνή βαρύτητα των δύο χωρών. Προφανώς το υπόστρωμα της διαφοράς υφίστατο και διαμορφωνόταν επί δεκαετίες (όπως, πχ, στον πληθυσμιακό τομέα), και η διαφορά στην οικονομική ισχύ είχε ήδη διευρυνθεί δραματικά ήδη στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όπως φαίνεται στις εισαγωγικές διαπιστώσεις του Κονδύλη, όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 αφ’ ενός η μεν Ελλάδα άρχισε να χάνει ραγδαία την πολιτική της ισχύ, η δε Τουρκία να την αναπτύσσει ραγδαία – και την πορεία της πολιτικής κατάστασης στις δύο χώρες ακολούθησε, με εντυπωσιακή ακρίβεια, η ισχύς των χωρών στους υπόλοιπους τομείς. Και η πολιτική πορεία των δύο χωρών είναι που θέτει ορισμένα κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα, που εκφεύγουν κατά πολύ της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας.

Σε επόμενες αναρτήσεις θα επιχειρηθεί να αποτυπωθεί αυτή ακριβώς η κατάσταση, και θα διατυπωθούν τα ερωτήματα που ευλόγως προκύπτουν – τα οποία είναι, αναπόφευκτα, πολιτικά.

Μερικά νέα για την παραλία…

Καθώς ο Ιούλιος τελειώνει και τα μπάνια του λαού μπαίνουν στην τελική ευθεία, τρία μικρά ειδησεογραφικά, για να έχουμε να σκεφτόμαστε παρά θιν’ αλός. Δεν είναι «breaking news», δηλαδή δεν είναι χθεσινοβραδυνά, είναι όμως -κάπως- ενδιαφέροντα.

(Θερμές ευχαριστίες στον φίλο Κ. για την επισήμανση και των τριών ειδήσεων.)

Είδηση 1η : Έκθεση Αμυντικού Υλικού Idet ’17 στην Τσεχία

Στις 31 Μαΐου διοργανώθηκε στο Μπρνό της Τσεχίας έκθεση αμυντικού υλικού. Η είδηση που ενδιαφέρει εμάς ήταν η συμμετοχή της Τουρκίας στην έκθεση.

Η Τουρκία ήταν ο τιμώμενος προσκεκλημένος της Έκθεσης, με παρουσία δύο κρατικών αρχών και έντεκα (11) εταιρειών:

Μία σειρά φωτογραφιών δίνει μια εικόνα για την έκταση και την ποιότητα της τουρκικής παρουσίας:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα μικρό σχόλιο για τις εξελίξεις στην Τουρκία και ο Παναγιώτης Κονδύλης

Κονδύλης - Θεωρία του ΠολέμουΟι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία μας αφορούν, προφανώς, άμεσα. Ως η βασικότερη στρατηγική απειλή εναντίον της χώρας, η Τουρκία υποτίθεται ότι αποτελεί αντικείμενο ενδελεχούς μελέτης και ανάλυσης εκ μέρους της χώρας μας, ιδιαίτερα καθώς αποτελεί ιστορικό της και όχι συγκυριακό αντίπαλο.

Αφήνοντας κατά μέρος τις αριστερών προελεύσεως αντιδράσεις – που αντανακλαστικά τάσσονται υπέρ του οποιουδήποτε αντιμετωπίζει την οποιαδήποτε αστυνομική αρχή – η  γενική πεποίθηση που φαίνεται να σχηματίζεται στην κοινή γνώμη είναι πως τα επεισόδια θα αποδυναμώσουν το τουρκικό κράτος, τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά, κι ενδεχομένως να θέσουν σε κίνηση μηχανισμούς διαλύσεώς του.

Ειδικότερα, ο συλλογισμός είναι ότι οι τελευταίες εξελίξεις έφεραν στην επιφάνεια ένα βαθύ και επί πολλές δεκαετίες υφέρπον χάσμα μεταξύ της εκκοσμικευμένης μεσαίας τάξης των πόλεων, και μάλιστα της δυτικής Τουρκίας, που αποτελούσαν τους στυλοβάτες του κεμαλικού κράτους, και μεταξύ των φτωχότερων αγροτικών, παραδοσιακών μαζών της Ανατολίας που αποτελούσαν τον ισλαμιστικό (ή, εν πάση περιπτώσει έντονα θρησκευόμενο) και καταπιεζόμενο πόλο της γείτονος. Η άνοδος του ισλαμιστικού κινήματος, με την ενίσχυση του κεμαλικού βαθέως κράτους κατά τη δεκαετία του ’70, η χαρακτηριστική πολιτική επιτυχία του Ερντογάν, καθώς και η εμφάνιση μιας ισλαμιστικού προσανατολισμού μεγάλης και μεσαίας επιχειρηματικής τάξης έδωσε αρκετή πολιτική ισχύ στο δεύτερο πόλο ώστε αυτός να κυριαρχήσει και να επιχειρήσει να αντιστρέψει τους όρους, επιδιώκοντας την αλλαγή του προσανατολισμού της Τουρκίας από κοσμική σε ισλαμιστική. Σε μία δεύτερη, βαθύτερη ανάγνωση, η αναταραχή αυτή έχει φέρει στην επιφάνεια την πολυεθνική σύνθεση της Τουρκίας, η οποία αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη απειλή για τη συνοχή της.

Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι η κρίση θα αποτελέσει βραχυπρόθεσμο πλήγμα για την Τουρκία, την οικονομική της ισχύ και την πολιτική της ισχύ.

Ο τουρκικό τουρισμός υπέστη ένα βαρύτατο πλήγμα, κι αυτό με τη σειρά του θα επιφέρει αλυσιδωτά προβλήματα στην ούτως ή άλλως παραφουσκωμένη τουρκική οικονομία. Επιπλέον, ο ρόλος της Τουρκίας ως ηγέτιδας σουνιτικής δύναμης στο Μεσανατολικό χώρο έχει υποστεί κι αυτός σημαντικό βραχυπρόθεσμο πλήγμα. Κι ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ήταν ο ρόλος στον οποίον οφείλεται η υπομονή και η ανοχή των ΗΠΑ προς την Τουρκία τα τελευταία τρία ή τέσσερα χρόνια. Τα πλήγματα αυτά, δεδομένης της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, είναι ένας μικρός από μηχανής θεός για τη χώρα μας.

Όμως, θα ήταν υπερβολικό να εναποθέσουμε πολύ μεγάλες ελπίδες στον τελευταίο κλονισμό και στη δυναμική που αυτός απελευθέρωσε (ή ελπίζουμε ενδόμυχα ότι απελευθέρωσε) στην τουρκική κοινωνία. Και αυτό για εξής λόγους: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου