«Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα»

Παλληκαρίδης

Σαν σήμερα, στις 14 Μαρτίου 1957, οι Βρετανοί απαγχόνισαν τον δεκαοκτάχρονο Αγωνιστή της Ένωσης Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Σε ένα από τα τελευταία γράμματά του, λίγο πριν την αγχόνη, έγραφε:

Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.

Οι Βρετανοί «αποχώρησαν» από την Κύπρο το 1960, χωρίς μέχρι σήμερα να παραιτηθούν ποτέ από τις βλέψεις τους στο Νησί, και χωρίς μέχρι σήμερα να ξεπεράσουν το μίσος τους για αυτούς που τους ταπείνωσαν.

Ο αγώνας εναντίον των κατακτητών και των ελληνόφωνων κουίσλιγκ συνεχίζεται.

Μερικές φωτογραφίες για την Μνήμη μας

Φωτογραφία του καταζητούμενου Παλληκαρίδη με το κείμενο της περιγραφής του.

Φωτογραφία του καταζητούμενου Παλληκαρίδη με το κείμενο της περιγραφής του.

 

Η καταπακτή και η αγχόνη. Η πραγματικότητα της βρετανικής κατάκτησης

Η καταπακτή και η αγχόνη.
Η πραγματικότητα της βρετανικής κατοχής

 

Τα Φυλακισμένα Μνήματα

Τα Φυλακισμένα Μνήματα

Επιμνημόσυνη Δέηση στον Τάφο του Στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα

Όπως και στο παρελθόν, με χαρά αναδημοσιεύουμε το δελτίο τύπου του Συλλόγου των Απανταχού Καρδιτσιωτών σχετικά με την ετήσια επιμνημόσυνη δέηση στον τάφο του Πρωθυπουργού και Στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα, μιας σημαντικής στρατιωτικής και πολιτικής προσωπικότητας της νεώτερης ιστορίας μας.

O Σύλλογος των Απανταχού Καρδιτσιωτών οργανώνει την Κυριακή, 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2014 και ώρα 12.00’ μ.μ. στο  Α’ Νεκροταφείο Αθηνών την καθιερωμένη ετήσια επιμνημόσυνη δέηση στον τάφο του Πρωθυπουργού και Στρατηγού, Νικολάου Πλαστήρα, επιφανούς Ανδρός καταγομένου από το Μορφοβούνι Λίμνης Πλαστήρα Καρδίτσας.

            Για τη ζωή και το έργο του «Μαύρου Καβαλάρη», θα μιλήσει ο Αντιπεριφερειάρχης Καρδίτσας, κ. Βασίλειος Τσιάκος.

            Θα χοροστατήσει εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κ.κ. Ιερωνύμου Β’.

            Έχουν προσκληθεί να παραστούν οι πολιτικές και στρατιωτικές Αρχές του Τόπου, καθώς και τα Καρδιτσιώτικα, Θεσσαλικά, Μικρασιατικά και Χιώτικα σωματεία της Αττικής.

Σε περίπτωση που την ημέρα της επιμνημόσυνης δέησης λάβουν χώρα έντονα καιρικά φαινόμενα (έντονη βροχόπτωση κλπ), η δέηση θα πραγματοποιηθεί κανονικά στον Ιερό Ναό Αγίου Λαζάρου του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών και στη συνέχεια θα γίνει κανονικά η κατάθεση των στεφάνων στον τάφο του Νικολάου Πλαστήρα.

Μετά το πέρας της επιμνημόσυνης δέησης, ο Σύλλογος θα δεξιωθεί όλους όσους παρευρεθούν σε παρακείμενη του Α’ Νεκροταφείου καφετέρια.

 Όποιο σωματείο ή φορέας επιθυμεί να καταθέσει στεφάνι στον τάφο του Πρωθυπουργού και Στρατηγού, Νικολάου Πλαστήρα, παρακαλείται ο εκπρόσωπός του να επικοινωνήσει με τον διοργανωτή Σύλλογο των Απανταχού Καρδιτσιωτών έως την Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014.

 

ΓΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

http://www.karditsiwtes.gr

  • Μαρία Νασιάκου-Κατσαρού, Α’ Αντιπρόεδρος Δ.Σ. {Τηλ. 6937.017443}

  • Θωμαϊς Τσίπρα, Γεν. Γραμματέας Δ.Σ. {Τηλ. 210.8643708 & 6942.580464}

  • Βασιλική Τσιαπώκη, Υπεύθυνη Δημ. Σχέσεων-Ταμίας Δ.Σ. {Τηλ. 210.9016607 & 6972.111012}

Οι Ατίμητοι Νεκροί της Μεγάλης Μάχης της Ελλάδας του 1940 – 1941

γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Κεντρικό Γκόλικο, Ύψωμα 1615, απέναντι από τον Αυχένα της Μετζγκοράνης. Τα χιόνια άρχισαν να λιώνουν, αποκαλύπτοντας τους νεκρούς μαχητές. (Από τη συλλογή του Πέτρου Αρτάνη)

Κεντρικό Γκόλικο, Ύψωμα 1615, απέναντι από τον Αυχένα της Μετζγκοράνης.
Τα χιόνια άρχισαν να λιώνουν, αποκαλύπτοντας τους νεκρούς μαχητές.
(Από τη συλλογή του Πέτρου Αρτάνη)

Μέσα σε βόλια κι’ οβίδων κρότους

Πέσαν τα νιάτα μεσ’ στον ανθό τους

Πάνε λεβέντες, πάνε κορμιά

Κι’ άγνωστα τα ‘θαψαν στην ερημιά

Κανείς δεν ξέρει που τα’ χουν θάψει

Κανείς δεν πήγε για να τα κλάψει

Κανείς δεν έκαψε για’ αυτά λιβάνι

Κανείς δεν έπλεξε γι’ αυτά στεφάνι.

Ανώνυμοι ήρωες, άγνωστοι τάφοι

Κανένα όνομα σ’ αυτούς δεν γράφει

                             Γεώργιος Σουρής

Δυστυχώς, ο μεγάλος και πάντα εύστοχος Γεώργιος Σουρής έχει απόλυτο δίκιο. Οι μεγάλοι νεκροί εκείνης της επικής μάχης παραμένουν άγνωστοι, άκλαυτοι και ατίμητοι. Οι τάφοι τους δεν έχουν βρεθεί. Ακόμη και τα ελάχιστα λείψανα που έχουν εκταφεί μέχρι σήμερα, ταυτοποιούνται με τη λέξη ΑΓΝΩΣΤΟΣ και οι λειψανοθήκες τους βρίσκονται «αποθηκευμένες» σε εκκλησίες. Στρατιωτικά νεκροταφεία δεν υπάρχουν για τους ηρωικούς νεκρούς του ΟΧΙ. Η Πολιτεία ύστερα από 74 χρόνια από το πόλεμο, δεν έχει κάνει ακόμη το χρέος της. Το μεγαλύτερο μέρος του λαού στέκεται αδιάφορο προς τη διαπραττόμενην «ύβριν». Ο λαός, οι συγγενείς και οι απόγονοι των νεκρών, δεν απαιτούν την κάθαρση του δράματος.  

Σκοπός

Σκοπός του παρόντος κειμένου είναι να αναδείξει τη χαλαρότητα – έως αδιαφορία – με την οποία η επίσημη Πολιτεία έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα το ζήτημα της απόδοσης της ελάχιστης απαιτούμενης τιμής προς τους 13.936 νεκρούς του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940-1941, αλλά και προς τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς των λοιπών πολέμων του Έθνους, που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία της Πατρίδας, και η οποία τιμή με βάση την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις μας, συνίσταται στην προσφορά μιας αξιοπρεπούς ταφής στους νεκρούς πολεμιστές μας, σε οργανωμένα και ευπρεπή στρατιωτικά νεκροταφεία που θα αποτελούν ένα αιώνιο μνημόσυνο προς τους τιμώμενους νεκρούς  και θα υπενθυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι η Ελευθερία της Πατρίδας κερδίζεται μόνο δια της θυσίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Γερμανική «διαμεσολάβηση» στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο

Γράφει ο Κλεάνθης

Κατά καιρούς, σε διάφορα έντυπα που ασχολούνται με την ιστορία εμφανίζονται άρθρα σχετικά με το μεγάλο θέμα της εμπλοκή της χώρας μας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικότερα με το αν η εμπλοκή αυτή μπορούσε να αποφευχθεί ή έστω να περιοριστεί στο Αλβανικό Μέτωπο. Η εξέταση της πιθανότητας αυτής είναι πολύ ελκυστική, γιατί έτσι η χώρα πιθανόν να γλύτωνε τις βαρύτατατες καταστροφές – κάθε είδους – που υπέστη κατά τη φοβερή δεκαετία 1940-1949 και οι οποίες  δεν έχουν ακόμα επουλωθεί πλήρως.

Άρθρα με τίτλους όπως «Η Βρετανία εξώθησε την Ελλάδα στον Β΄ ΠΠ» ή «Οι γερμανικές προσπάθειες για ανακωχή κατά τον  ελληνο-ιταλικό πόλεμο», προβάλλουν ως βασική θέση ότι η Γερμανία ήταν αρχικά αδιάφορη για τα τεκταινόμενα στη Μεσόγειο  – λόγω έλλειψης ιδίων συμφερόντων – και ως εκ τούτου «ουδέτερη» στην ελληνο-ιταλική σύρραξη. Εμφανίζεται, λοιπόν, καταχρηστικά η χώρα αυτή να επιθυμεί τη σύναψη ανακωχής στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, προσφερόμενη να διαμεσολαβήσει προς τη σύμμαχο της Ιταλία – και συχνά μάλιστα με μειωτικούς όρους (!) – ενώ παράλληλα, σύμφωνα πάντα με τα άρθρα αυτά, η τελική ευθύνη για την ελληνική καταστροφή επιρρίπτεται στην αγγλική πολιτική. Υποβαθμίζεται έτσι σοβαρά η ωμή επιθετικότητα της φασιστικής Ιταλίας και η ισχύς της συμμαχίας της με την – επίσης άκρως επιθετική – ναζιστική Γερμανία.

H αίσθηση πάντως ότι η Γερμανία προσπάθησε να μεσολαβήσει για να επιτευχθεί ανακωχή στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, είναι ευρέως διαδομένη και υπάρχουν τέτοιες αναφορές από τη Wikipedia, μέχρι και την πολύ έγκυρη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» (τ. ΙΕ’).  Το εντυπωσιακό είναι ότι, ταυτόχρονα,  δεν υπάρχει τεκμηρίωση για σοβαρές γερμανικές κινήσεις. Διότι δεν θεωρούνται σοβαρή τεκμηρίωση π.χ οι  κινήσεις μυστικών υπηρεσιών (όπως αυτή του φον Κανάρις στην Μαδρίτη), καθώς σε υπηρεσίες σαν αυτές, η εξαπάτηση και τα «σκοτεινά» σχέδια εμπεριέχονται στις βασικές τους αποστολές.  Επιπλέον – και περιέργως – παραλείπεται από τις αναφορές αυτές το καίριο ζήτημα της στάσης του ίδιου του Χίτλερ, ο οποίος σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, αντί μεσολάβησης για ανακωχή κατήρτιζε με το γερμανικό Γενικό Επιτελείο πλήρη σχέδια εισβολής στην Ελλάδα, ήδη από τον Νοέμβριο του 1940. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Μεθοδική Μάχη»

Επειδή σε πρόσφατες αναρτήσεις και σχόλια έχει χρησιμοποιηθεί ο όρος «μεθοδική μάχη» που χαρακτήριζε το δόγμα του γαλλικού στρατού του Α’ ΠΠ, του Μεσοπολέμου καθώς και του Β΄ ΠΠ. Ο όρος έχει ενδιαφέρον όχι μόνον για τη στρατιωτική ιστορία (της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης) αλλά και για την επιρροή που έχει ασκήσει τόσο στην αμερικανική στρατιωτική σκέψη, όσο και στην ελληνική, με δύο διαδρομές: μία άμεση, λόγω της γαλλικής επιρροής στον ΕΣ τόσο πριν από τον Α’ ΠΠ και κατά τον Μεσοπόλεμο (η ελληνική Σχολή Πολέμου οργανώθηκε από γάλλους), όσο και μεταπολεμικά, εξ αιτίας της μέχρι σήμερα επιρροής των γαλλοτραφών αμερικανών.

Ο παρακάτω «ορισμός» προέρχεται από το βιβλίο του Ρόμπερτ Ντάφτυ: «Οι Σπόροι της Καταστροφής: Η Εξέλιξη του Δόγματος του Γαλλικού Στρατού, 1919-1939»  εκδ. Archon Books, 1985.

Ο Ρόμπερτ Ντάφτυ είναι απόστρατος συνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού. Διετέλεσε επικεφαλής του Τμήματος Ιστορίας της αμερικανικής στρατιωτικής ακαδημίας του Ουέστ Πόιντ και έχει γράψει σημαντικά βιβλία για τον γαλλικό στρατό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Bataille conduite – Μεθοδική Μάχη

«Μία αυστηρά ελεγχόμενη επιχείρηση κατά την οποία όλες οι μονάδες και όλα τα όπλα παρατάσσονταν προσεκτικά και εν συνεχεία αναπτύσσονταν στη μάχη. Οι γάλλοι προτιμούσαν μία μάχη βήμα προς βήμα, με όλες τις μονάδες να κινούνται υπάκουα μεταξύ των γραμμών φάσεων και σύμφωνα με αυστηρά προκαθορισμένα χρονοδιαγράμματα. Πίστευαν ότι αυτές οι μέθοδοι ήταν ουσιώδεις για τη συνεκτική ανάπτυξη των τεράστιων αριθμών ανδρών και υλικού που απαιτούσε η σύγχρονη μάχη. Μία βιαστικά προετοιμασμένη, παρορμητική σύγκρουση ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Το επίκεντρο της λήψης αποφάσεων ήταν καλύτερο να παραμένει στα ανώτερα κλιμάκια διοικήσεως, επειδή ο συγκεντρωτικός έλεγχος ήταν απαραίτητος για να συντονιστούν οι ενέργειες των πολυάριθμων υφισταμένων μονάδων.

Σε αντίθεση με την αποκεντρωμένη μάχη στην οποία όλοι οι αξιωματικοί σε όλα τα επίπεδα αναμένονταν να επιδείξουν πρωτοβουλία κι ευελιξία, οι Γάλλοι προτιμούσαν την άκαμπτη συγκέντρωση και την αυστηρή πειθαρχία. Το δόγμα τους τόνιζε την ανάγκη να αποφεύγεται μία αντιπαράθεση στην οποία κινούμενοι στρατοί θα συγκρούονταν αναπάντεχα κατά τρόπο απρογραμμάτιστο και αυθόρμητο. Προτιμούσαν έτσι τη χρονοβόρα, πολύπλοκη διαδικασία που προέκρινε την προετοιμασία έναντι του αυτοσχεδιασμού. Ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, το γαλλικό δόγμα οραματίζονταν αρχικά την απίσχναση του αντιπάλου του επιτιθεμένου από τα πυρά του αμυνομένου και εν συνεχεία την καταστροφή του από μία μαζική αλλά αυστηρά ελεγχόμενη επίθεση εν είδει «πολιορκητικού κριού*.»

(* εκ παραδρομής, αρχικά γράφτηκε: «κλοιού»)

Διημερίδα προς τιμήν του Νικολάου Πλαστήρα

Το ενδιαφέρον του ιστολογίου για τη Μικρασιατική Εκστρατεία είναι γνωστό σε όλους τους φίλους αναγνώστες.

Ένας από τους πρωταγωνιστές των δραματικών γεγονότων της Εκστρατείας και μια σημαντική στρατιωτική και πολιτική προσωπικότητα της νεώτερης ιστορίας μας ήταν ο Υποστράτηγος Νικόλαος Πλαστήρας. Ο Νικόλαος Πλαστήρας υπήρξε ένας πολύ γενναίος, φιλόπατρις, ικανός και λιτός  αξιωματικός.

Ο «Σύλλογος των Απανταχού Καρδιτσιωτών» διοργανώνει Διημερίδα προς τιμήν του Μαύρου Καβαλάρη, στις 7 και 8 Δεκεμβρίου. Με χαρά δημοσιεύουμε την πρόσκληση που μας έστειλε:

afisa_dihm_nik_plasthraΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΙΩΤΩΝ ανακοινώνει ότι το Σαββατοκύριακο, 7 και 8 Δεκεμβρίου 2013 θα οργανώσει μεγάλη διημερίδα προς τιμή του  Καρδιτσιώτη Πρωθυπουργού και Στρατηγού Νικολάου Πλαστήρα, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από το θάνατο του «Μαύρου Καβαλάρη» (1953-2013).

            Το Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013 και ώρα 18.00’ θα ξεκινήσει η διημερίδα στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Θα πραγματοποιηθούν ομιλίες για τη ζωή και το έργο του πολιτικού και στρατιωτικού Νικολάου Πλαστήρα με κεντρικούς ομιλητές, τους κ.κ. Στέλιο Παπαθεμελή, δικηγόρο-πρ. Υπουργό, Σαράντο Καργάκο, συγγραφέα-ιστορικό και Ιωάννη Παρίση, Υποστράτηγο ε.α-Δρα Πολιτικών Επιστημών. Σύντομες παρεμβάσεις θα κάνουν ο γιος του Υπασπιστή Παπαμαντέλου του Νικ. Πλαστήρα, κ. Δημήτριος Παπαμαντέλλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, καθώς και ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων, κ. Αντώνιος Οραήλογλου. Στη συνέχεια θα παρουσιαστεί ειδικό video, το οποίο θα επιμεληθεί το Τμήμα Κινηματογραφικού Αρχείου του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών, με ιστορικά ντοκουμέντα από τη ζωή του «Μαύρου Καβαλάρη» και τη δράση του κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επίσης, ο Καρδιτσιώτικος Χορευτικός Όμιλος Ελληνικής Παράδοσης «ΤΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ» θα παρουσιάσει παραδοσιακούς χορούς από τη γενέτειρα του Πλαστήρα, την Καρδίτσα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διημερίδας, στο φουαγιέ του Πολεμικού Μουσείου θα λειτουργεί ειδική έκθεση με τα προσωπικά αντικείμενα του Νικολάου Πλαστήρα (όπλα, στολές, προσωπικό του γραφείο κλπ) καθώς και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από ολόκληρη τη ζωή του, τα οποία θα μεταφερθούν από το Δημοτικό Ιστορικό & Λαογραφικό Μουσείο Καρδίτσας, το Μουσείο του Κέντρου Ιστορικών Μελετών «Νικόλαος Πλαστήρας» του Μορφοβουνίου της Λίμνης Πλαστήρα αλλά και από το προσωπικό φωτογραφικό αρχείο του Καρδιτσιώτη, κ. Ηλία Παγανού για το σκοπό αυτό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού στις 20 Απριλίου 1941 – Μέρος Α’

Ανδρών επιφανών...

«Ανδρών επιφανών»

Γράφει ο Αρματιστής

Σε κείμενο μου που αναρτήθηκε στο παρόν ιστολόγιο στις 30 Οκτωβρίου με τίτλο «28η Οκτωβρίου 1940: Παρεξηγήσεις και ανακρίβειες», ο σχολιαστή ΒΦ έθεσε ορισμένα πολύ σοβαρά ζητήματα και ερωτήματα που αφορούν τον τρόπο διεξαγωγής των επιχειρήσεων τον Απρίλιο του 1941 στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Αλβανίας και της Κεντρικής Μακεδονίας, που ως γνωστό είχαν ως αποτέλεσμα τη συνθηκολόγηση των Ελληνικών δυνάμεων των Τμημάτων Στρατιάς Ηπείρου και Δυτικής Μακεδονίας. Τα ζητήματα και ερωτήματα που έθεσε ο σχολιαστής αφορούν κατά βάση πιθανές ευθύνες του Αρχιστράτηγου του Ελληνικού Στρατού, Στρατάρχη [τότε αντιστράτηγου] Αλέξανδρου Παπάγου.

Κατ’ αρχάς οφείλω να δηλώσω ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να αναλάβει το ρόλο του κριτή ή του υπερασπιστή του Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, του Αρχιστράτηγου του Ελληνικού Στρατού σε δύο νικηφόρους πολέμους. Με σεβασμό όμως προς τη μνήμη του, θα προσπαθήσω να τοποθετηθώ όσο αναλυτικά επιτρέπει ο χώρος, στα πολύ σοβαρά θέματα που άνοιξε ο σχολιαστής. Για να είναι δυνατή η κατανόηση των όσων θα αναφέρω, είναι αναγκαίο να αναφερθώ σε κάποια κρίσιμα ζητήματα εκείνης της περιόδου που ενδεχομένως πολλοί να μη τα γνωρίζουν. Εξ ανάγκης το κείμενό μου θα παρουσιαστεί σε δύο μέρη, στο δεύτερο εκ των οποίων θα αναπτυχθούν οι απόψεις μου στα ζητήματα και ερωτήματα που έθεσε ο σχολιαστής. Πρέπει να επισημανθεί ότι για τη κατανόηση του κειμένου είναι απαραίτητη η χρησιμοποίηση των σχεδιαγραμμάτων που το συνοδεύουν.

Στο πόλεμο του 1940-41 έγιναν πολλά και σημαντικά λάθη σε όλα τα επίπεδα της διεύθυνσης του πολέμου. Αλλά κατά τη γνώμη μου, αυτά σε καμιά περίπτωση δεν απομειώνουν το μεγάλο επίτευγμα που πέτυχε το έθνος υπό την ηγεσία άξιων ανθρώπων.  Άλλωστε κανένας πόλεμος δεν διεξήχθη χωρίς λάθη. Η κριτική που γίνεται στο πλαίσιο ενός στρατιωτικού πολεμικού απολογισμού που αποβλέπει στην βελτίωση της ικανότητας του στρατού να διεξάγει με επάρκεια πολεμικές επιχειρήσεις, είναι αναγκαία και ευπρόσδεκτη. Η κριτική όμως που γίνεται με αφορισμούς – κυρίως από στρατιωτικούς – με σκοπό να μειώσει την αξία των ηγετών που ανέλαβαν την ευθύνη διεξαγωγής εκείνου του μεγάλου και νικηφόρου πολέμου, δεν μπορεί να είναι αποδεκτή. Ακόμη, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές  [χωρίς τουλάχιστο τη βάσανο της αναλυτικής και σε βάθος μελέτης] εκθέσεις που συντάχθηκαν από τις επιτροπές που όρισαν οι κατοχικές κυβερνήσεις με σκοπό να μειώσουν την αξία των στρατιωτικών ηγετών της πολέμου. Μπορεί αυτοί που υπέγραψαν τη συνθηκολόγηση [και στη συνέχεια συμμετείχαν και στις κατοχικές κυβερνήσεις] να ισχυρίζονται ότι έσωσαν το στρατό από την αιχμαλωσία, αλλά ο αρχιστράτηγος της επικής μάχης που δόθηκε στα βουνά της Ηπείρου και τέσσερις άλλοι στρατηγοί οι οποίοι έμειναν πιστοί στον όρκο τους και δεν υπέστειλαν τις σημαίες, σύρθηκαν αιχμάλωτοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ. Δυστυχώς, την κακή κριτική των στρατιωτικών την έκανε [και συνεχίζει να την κάνει] σημαία η πλευρά που μισεί θανάσιμα κάθε λέξη παράγωγο του έθνους, με αποτέλεσμα η μεγάλη εκείνη μάχη της Ελλάδας και η θυσία των παιδιών της να εξαντλείται στο ποιος είπε το ΟΧΙ. Τραγικό αποτέλεσμα της «εκτροπής» είναι ότι ο κατ’ έτος «εορτασμός» της επετείου της μεγάλης μάχης, αντί να αποτελεί ημέρα εθνικής και πατριωτικής περισυλλογής και απόδοσης της οφειλόμενης τιμής στους πρωταγωνιστές, στους ηρωικούς μαχητές και στους ανώνυμους νεκρούς του πολέμου, να γίνεται ευκαιρία για να προβάλουν διάφοροι τυμβωρύχοι κομματικά και πολιτικά ιδεολογήματα, συνδικαλιστικά αιτήματα, πολιτικούς ανταγωνισμούς και αντιπαραθέσεις και κάθε λογής ανοησία. Από όλους όμως τους αντισυμβαλλόμενους στον «οχετό», κανένας δεν θυμάται ότι κάποιοι ανέλαβαν την ευθύνη να οδηγήσουν το έθνος στο πόλεμο, ότι σε εκείνο το πόλεμο συμμετείχε σύσσωμο το έθνος και ότι οι μεγάλοι νεκροί εκείνου του πολέμου, παραμένουν άγνωστοι, άταφοι και ατίμητοι.

Οι στρατηγοί Γ. Κοσμάς (Α΄ΣΣ), Κ. Μπακόπουλος (Τ.Σ.Α.Μ.), Αλ. Παπάγος (Αρχιστράτηγος), Ιω. Πιτσίκας (Τ.Σ.Η.), και Παν. Δέδες (Ομάδα Μεραρχιών), και οι στρατιώτες Νικ. Γρίβας και Βασ. Δημητρίου, αιχμάλωτοι στο Νταχάου. Μεταφέρθηκαν εκεί εξ αιτίας της ίδρυσης και συμμετοχής στην αντιστασιακή οργάνωση "Στρατιωτική Ιεραρχία". (Πηγή: www.palmografos.gr)

Οι στρατηγοί Γ. Κοσμάς (Α΄ΣΣ), Κ. Μπακόπουλος (Τ.Σ.Α.Μ.), Αλ. Παπάγος (Αρχιστράτηγος), Ιω. Πιτσίκας (Τ.Σ.Η.), και Παν. Δέδες (Ομάδα Μεραρχιών), και οι στρατιώτες Νικ. Γρίβας και Βασ. Δημητρίου, αιχμάλωτοι στο Νταχάου. Μεταφέρθηκαν εκεί εξ αιτίας της ίδρυσης και συμμετοχής στην αντιστασιακή οργάνωση «Στρατιωτική Ιεραρχία».
(Πηγή: http://www.palmografos.com)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μικρασιατική Εκστρατεία: Παρεξηγήσεις και Μύθοι, Μέρος 2ο

Γράφει ο Κ/Δ Κ.Β.

Σε συνέχεια του προηγουμένου κειμένου που αφορούσε τις ιδιόρρυθμες απόψεις του κ. Καργάκου για το στρατιωτικό σκέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, παρουσιάζεται το δεύτερο μέρος της εργασίας που πραγματεύεται ισχυρισμούς του αείμνηστου – και κορυφαίου τουρκολόγου – Νεοκλή Σαρρή.

Καργάκος_ΣαρρήςΟ αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, σε παρέμβασή του με τίτλο «Η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Σμύρνη όπως δεν έχει μέχρι σήμερα ιστορηθεί», στο ένθετο της εφημερίδας ΤΟ ΠΑΡΟΝ με τον εξαιρετικά ενδιαφέροντα τίτλο: «Τι οδήγησε στην Μικρασιατική Τραγωδία – Μπορούσε να αποφευχθεί;» μεταξύ άλλων αναπτύσσει την άποψη περί απέχθειας και ρατσισμού έναντι των Μικρασιατών που κυριαρχούσε στην βασιλική παράταξη των Αθηνών και η οποία  απετέλεσε και το κυριότερο αίτιο της καταστροφής. Συνδυάζοντας την πεποίθηση αυτή με στρατιωτικές υποθέσεις και θεωρίες, η όλη Μικρασιατική Εκστρατεία λαμβάνει απρόβλεπτες ιστορικές διαστάσεις:

«Η αρνητική αυτή έναντι των Μικρασιατών, Σμυρνιών, Ποντίων κ.ά. στάση έχει και ένα τραγικό επακόλουθο: την ίδια την Μικρασιατική Καταστροφή! Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο πρίγκιπας Ανδρέας (πατέρας του Φιλίππου, συζύγου της βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας), ο οποίος χάρη στην ξενική παρέμβαση γλίτωσε την τελευταία στιγμή την παραπομπή του στο στρατοδικείο που δίκασε και καταδίκασε τους Έξι, με την κατηγορία ότι ως αξιωματικός υπήρξε ένας από τους υπαιτίους της καταστροφής, έγραφε σε ιδιωτική επιστολή ότι θα έπρεπε να άφηναν τους Σμυρνιούς και Μικρασιάτες να τους σφάξουν οι κεμαλικοί, για να μη μολύνουν ως ακραιφνείς βενιζελικοί την Ελλάδα! Το ανόσιο όμως ομολόγημα του πρίγκιπα Ανδρέα υποσυνείδητα υπήρχε, όπως θα δούμε στην συνέχεια και σε άλλους, με πρώτο ίσως τον αρχιστράτηγο της ήττας και ένα από τους Έξι, Χατζανέστη, που έπασχε από σοβαρότατο ψυχικό νόσημα. Όπως μας πληροφορεί ο καθηγητής Μπιλγκέ Ουμάρ σ’ ένα πολύ περιεκτικό και ενδιαφέρον έργο του που τιτλοφορείται «Οι τελευταίες ημέρες των Ελλήνων στη Σμύρνη», μόλις διερράγη το μέτωπο και άρχισε η οπισθοχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων, ο Κεμάλ δίχως χρονοτριβή εισήλθε στη Σμύρνη με το επιτελείο του, με τη συνοδεία μόνον ενός σώματος ιππικού των σπαθοφόρων με διοικητή τον Φαχρεντήν πασά (Αταλάη). Η διαταγή του Χαντζανέστη προς τις οπισθοχωρούσες δυνάμεις ήταν να παρακάμψουν την πόλη της Σμύρνης και να προωθηθούν προς τις περιφερειακές προκειμένου να επιβιβαστούν στα πλοία του στόλου που ναυλοχούσε στην περιοχή. Παρά ταύτα μια ταξιαρχία, προερχόμενη από το Σεϋντίκιοϊ, κατά λάθος θέλησε να διέλθει από τη Σμύρνη και αποδεκατίστηκε από τους σπαθοφόρους. Σημειώνει λοιπόν ο τούρκος ερευνητής σε υποσημείωση (σελ. 294 υποσημ. 16): Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

28η Οκτωβρίου 1940: Παρεξηγήσεις και ανακρίβειες

Γράφει ο Αρματιστής

ΔήμουΔιάβασα στο ιστολόγιο strategyreports ένα άρθρο με τίτλο «Εθνικός Αμυντικός Σχεδιασμός και δίκτυο χερσαίων συγκοινωνιών», στο οποίο περιέχοταν απόσπασμα συνέντευξης  του αείμνηστου στρατηγού Δήμου που δόθηκε στον Σάββα Βλάση και στην οποία επιχειρηματολογούσε για  τους λόγους που δεν θα έπρεπε να καταργηθεί η 1η Στρατιά από ενεργός Μείζων Σχηματισμός του ΕΣ. Στην υπόψη συνέντευξη περιλαμβανόταν και η ακολουθούσα αναφορά στον πόλεμο του 1940-41, στη βάση της οποίας στηριζόταν και η επιχειρηματολογία του στρατηγού για την αναγκαιότητα διατήρησης της 1ης Στρατιάς:

«Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε ένα φοβερό λάθος με το οποίο οι ιστορικοί και στρατηγικοί μελετητές δεν ασχολούνται. Ο στρατός πολεμούσε στην Αλβανία. Στα οχυρά, όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί, πολεμούσε άλλο κομμάτι του. Κανείς βέβαια δεν περίμενε ότι η Γιουγκοσλαβία θα σαρωνόταν και οι μηχανοκίνητες δυνάμεις του Χίτλερ θα έμπαιναν από τον Αξιό. Έγινε αυτό. Άρα έχουμε την αντιδιαστολή σχεδίασης και υλοποίησης. Δεν είχε προβλεφθεί σχέδιο για αυτό. Άρα έπρεπε να γίνει στρατηγικός ελιγμός. Διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε άνθρωπος για να τον κάνει. Δεν υπήρχε το αρμόδιο εξειδικευμένο πολεμικό στρατηγείο για να το κάνει αυτό. Κι έτσι μια απλούστατη στρατηγική κίνηση, μια μονάδα να πιάσει τον Όλυμπο να μην περάσουν οι Γερμανοί αμαχητί, δεν έγινε. Το Γενικό Στρατηγείο βρισκόταν στο Μεγάλη Βρετανία στην Αθήνα. Δεν είχε ούτε τους αρμόδιους επιτελείς, ούτε τον όγκο των εκτιμήσεων αυτών, δεν είχε όμως και την πείρα για να δει τα πράγματα. Εδώ δεν είδε το Αλβανικό Μέτωπο. Διέταξε τον Κατσιμήτρο να υποχωρήσει, που αν το έκανε θα ήταν καταστροφικό. Σας λέω μόνο τούτο, ότι δεν είχε αίσθηση του χώρου. Ο Στρατάρχης Παπάγος δεν πήγε ποτέ στο μέτωπο. Αυτά τα λάθη βέβαια μας τα κάλυψε η ιδιοφυΐα του Κατσιμήτρου, ο οποίος παράκουσε τις εντολές και νίκησε. Όμως το έλλειμμα του στρατηγικού ελιγμού παρέμεινε»

Λόγω και της μεγάλης εθνικής επετείου που τιμήσαμε [όσοι την τιμήσαμε], αλλά και προς χάρη της ιστορικής αλήθειας, θα επιθυμούσα να κάνω κάποιες ιστορικές ανασκευές στα αναφερόμενα από τον στρατηγό Δήμου, με απέραντο πάντα σεβασμό στο μνήμη του. Ειδικότερα, ο αείμνηστος στρατηγός αναφέρει πράγματα που απέχουν πολύ από την ιστορική αλήθεια. Παρακάτω θα προσπαθήσω όσο περισσότερο γίνεται πιο συνοπτικά, να επισημάνω αυτά τα σημεία:

 

1η Ανακρίβεια

 «Το Γενικό Στρατηγείο δεν είχε όμως και την πείρα για να δει τα πράγματα. Δεν είδε το Αλβανικό μέτωπο. Διέταξε το Κατσιμήτρο να υποχωρήσει, που αν το έκανε θα ήταν καταστροφικό. Σας λέω μόνο τούτο, ότι δεν είχε (το Γ.Σ.) αίσθηση του χώρου. Ο Παπάγος δεν πήγε ποτέ στο μέτωπο. Αυτά τα λάθη μας τα κάλυψε η ιδιοφυία του Κατσιμήτρου, ο οποίος παράκουσε τις εντολές και νίκησε».

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

28η Οκτωβρίου 1940

Για να θυμηθούμε πως έρχεται μια Νίκη…

Ο Λαός

Μάνα προπέμπει τον γιο της.

Μάνα προπέμπει τον γιο της…

... οδός Πανεπιστημίου...

… οδός Πανεπιστημίου…

Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης...

… ξαφνιάσματα της φύσης…

Η Πολιτική Ηγεσία

Ο Ιωάννης Μεταξάς

Ο Ιωάννης Μεταξάς

Μαχητές

Απέναντι στην υπεροπλία του αντιπάλου

Απέναντι στην υπεροπλία του αντιπάλου

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου