ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (II)

Αεροπορικό Ισοζύγιο

Αεροπορικό Ισοζύγιο

Στον κρίσιμο τομέα της αεροπορικής ισχύος, που αποτέλεσε το πρωτεύον πεδίο αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως, η εικόνα είναι αποθαρρυντική.  Η Τουρκική Αεροπορία (ΤΑ) διατηρεί 267 μαχητικά, εκ των οποίων τα 198 είναι τρίτης γενεάς και εξαιρετικά προηγμένα, τα 35 είναι τρίτης γενεάς αλλά παλαιών εκδόσεων, ενώ τα 34 είναι εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ας γενεάς.  Στην πράξη, πρόκειται για ένα καλοζυγισμένο μείγμα από περίπου 200 σύγχρονα μαχητικά αιχμής, 35 μαχητικά υποδεέστερα (αλλά πλήρως αξιόμαχα και της ίδιας γενεάς) που παίζουν τον ρόλο του εισαγωγικού (OCU) μαχητικού καθώς και από άλλα τόσα εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ης γενεάς, βαρύτερα και με ικανότητα μεταφοράς μεγάλων φορτίων, τα οποία είναι προσανατολισμένα σε ρόλο αέρος-εδάφους, ως οιονεί «υποστρατηγικά» βομβαρδιστικά.

Την ίδια στιγμή, η αντίστοιχη ελληνική δύναμη αποτελείται από 232 μαχητικά αεροσκάφη, εκ των οποίων τα 55 είναι τρίτης γενεάς και πολύ προηγμένα (γενικώς αντίστοιχα ή και καλύτερα από τα τουρκικά της ίδιας κατηγορίας), τα 177 είναι τρίτης γενεάς αλλά παλαιών εκδόσεων, ενώ τα 34 είναι εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη 2ας γενεάς. Ήδη, με αυτή τη σύνθεση υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, καθώς η αναλογία σύγχρονων μαχητικών είναι 1 ελληνικό προς 4 τουρκικά, ενώ σε αντίθεση με τα τουρκικά μαχητικά τρίτης γενεάς παλαιών εκδόσεων που έχουν έναν κατά βάση εκπαιδευτικό ρόλο, τα ελληνικά μαχητικά τρίτης γενεάς παλαιών εκδόσεων παραμένουν στον ρόλο του μαχητικού πρώτης γραμμής, με την αντίστοιχη υποβαθμισμένη απόδοση. Τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη δεύτερης γενεάς, περιέργως, είναι προσανατολισμένα σε ρόλο αέρος-αέρος, με ό,τι αυτό σημαίνει για την απόδοσή του στον ρόλο αυτόν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Η Μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799 και η δράση του 33ου Συντάγματος Πεζικού

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Εισαγωγικό Σημείωμα: Στις 12 Οκτωβρίου 2017 μού έγινε πρόταση από την 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία – «Σύνταγμα Κυδωνιών», να είμαι ομιλητής στην εορταστική εκδήλωση που προετοίμαζε για τις 21 Νοεμβρίου 2017, στο πλαίσιο του εορτασμού της ημέρας των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Θεώρησα ότι η πρόταση αποτελούσε ιδιαίτερη τιμή προς το πρόσωπο μου, αλλά και προς το ιστολόγιο Βελισάριος, στο οποίο αναρτώνται διάφορα κείμενά μου. Ως εκ τούτου αποδέχθηκα την πρόσκληση με ιδιαίτερη χαρά. Επέλεξα ως θέμα της ομιλίας μου «Τα αίτια της Αποτυχίας και της Ήττας του Ελληνικού Στρατού κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία –  Η δράση του 33ου Συντάγματος Πεζικού στην μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799, κατά τις επιθετικές επιχειρήσεις της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Ιούλιο του 1921». Η ομιλία παρουσιάστηκε στις 21 Νοεμβρίου 2017 στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Παιονίας (Πολύκαστρο Κιλκίς). Λόγω έλλειψης χρόνου, δεν έγινε δυνατή η παρουσίαση της δράσης του 33ου Συντάγματος Πεζικού στην μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799, κατά τις επιθετικές επιχειρήσεις της Στρατιάς Μικράς Ασίας τον Ιούλιο του 1921, και αυτό ασφαλώς με λύπησε ιδιαίτερα. Υποσχέθηκα στον Διοικητή της 33ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας, Ταξίαρχο κύριο Αθανάσιο Ναλμπάντη, ότι η «παράλειψη» αυτή θα διορθωθεί πολύ σύντομα, με ανάρτηση στο ιστολόγιο Βελισάριος, κάτι που γίνεται τώρα, με ένα περισσότερο εμπλουτισμένο κείμενο από αυτό της ομιλίας μου.

Θέλω να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες μου προ τον άξιο Διοικητή της 33ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας – «Σύνταγμα Κυδωνιών», Ταξίαρχο Κύριο Αθανάσιο Ναλμπάντη, για την άκρως τιμητική πρόταση που μου εγένετο και για την άψογη και θερμή φιλοξενία που μου προσέφερε κατά την παραμονή μου στο ακριτικό Πολύκαστρο. Του εύχομαι υγεία προσωπική και οικογενειακή και σε ανώτερα. 

Το κείμενο της διάλεξης που παρουσιάστηκε, θα αναρτηθεί τις προσεχείς ημέρες.

 Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης

 

Αφιερώνεται με ταπεινότητα και σεβασμό στους νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους της μάχης του Τσαούς Τσιφλίκ – Υψώματος 1799.                  

Αιωνία η Μνήμη τους.

 

Εισαγωγή

Η αναφερόμενη μάχη διεξήχθη στις 2 και 3 Ιουλίου 1921 (π.ημ.), στο πλαίσιο των θερινών επιθετικών επιχειρήσεων της Στρατιάς Μικράς Ασίας προς το Εσκή Σεχήρ. Υπήρξε μία από τις πλέον αιματηρές μάχες της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η μάχη διεξήχθη αρχικά από την Vη Μεραρχία του Β’ Σώματος Στρατού και, από το απόγευμα της 2ας Ιουλίου, και από την Ιη Μεραρχία του Α’ Σώματος Στρατού. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν η διάρρηξη της οχυρωμένης τοποθεσίας της Κιουτάχειας και η σύμπτυξη του Τουρκικού Στρατού στην γραμμή ανατολικά Εσκή Σεχήρ – Σεϊντή Γαζή. Η μεγάλη νίκη της Στρατιάς Μικράς Ασίας ανήκει αποκλειστικά στους μαχητές, αξιωματικούς και τους οπλίτες της Ιης και της Vης Μεραρχίας.

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ (I)

Η Ριζική Ανατροπή της Ιστορικής Στρατιωτικής Ισορροπίας, οι Αιτίες της και Ορισμένα Πολιτικά Ερωτήματα

GT

[..]  η διεύρυνση της απόστασης ανάμεσα στο στρατιωτικό δυναμικό της Ελλάδας και σ’ εκείνο της Τουρκίας αποτυπώνει λίγο-πολύ πιστά την επέκταση του τουρκικού γεωπολιτικού δυναμικού και τη συρρίκνωση του αντίστοιχου ελληνικού.

Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πόλεμο, 1996

Π. Κονδύλης

 

Η αύξουσα γενική υπεροχή της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια έχει εξαναγκάσει την εθνικιστική υπεροψία πολλών Ελλήνων να χαμηλώσει αισθητά τους τόνους της. Ωστόσο στο σύνολό της η ελληνική πλευρά δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει το μέγεθος και τις συνέπειες της πληθυσμιακής και οικονομικής ανόδου της Τουρκίας, και μάλιστα της βαθμιαίας μετατροπής της σε βιομηχανική δύναμη.

Ιδεολογίες και Εθνική Στρατηγική, 1998

Π. Κονδύλης

 

Η στρατιωτική ισχύς της χώρας κατά την τελευταία οκταετία υποχωρεί ραγδαία, και η υποχώρηση λαμβάνει πλέον διαστάσεις κατάρρευσης. Ταυτόχρονα, η τουρκική στρατιωτική ισχύς όχι απλώς συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά πλέον λαμβάνει διαστάσεις διαφορετικής κλίμακας και τάξης μεγέθους από την ελληνική. Στο πλαίσιο αυτό (και σε οποιοδήποτε αναλυτικό πλαίσιο που να έχει σημασία, άλλωστε) ως στρατιωτική ισχύς νοείται όχι μόνον η πολεμική ισχύς του στρατιωτικού οργανισμού της χώρας, αλλά και η τεχνολογική και βιομηχανική ικανότητα της χώρας να υποστηρίξει εξοπλιστικά τον στρατιωτικό μηχανισμό.

Όπως αναφέρει ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης στις περικοπές που παρατίθενται εισαγωγικά, η αυξανόμενη ανισορροπία του στρατιωτικού δυναμικού των δύο χωρών αποτελεί απλή αντανάκλαση της αυξανόμενης απόστασης ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό τους. Η ελληνική «οικονομική κρίση» των τελευταίων οκτώ ετών καθώς και η τουρκική αναπτυξιακή εκτίναξη της τελευταίας δεκαετίας αποτελούν απλώς την πιο εξόφθαλμη κατάληξη μιας πορείας που έχει ξεκινήσει πολύ πιο πριν και που ασφαλώς δεν περιορίζεται στην οικονομική διάσταση.

Η ανισορροπία στην ανάπτυξη δεν αφορά, προφανώς, μόνον τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ, αλλά εκτείνεται στη συνολική ισχύ και διεθνή βαρύτητα των δύο χωρών. Προφανώς το υπόστρωμα της διαφοράς υφίστατο και διαμορφωνόταν επί δεκαετίες (όπως, πχ, στον πληθυσμιακό τομέα), και η διαφορά στην οικονομική ισχύ είχε ήδη διευρυνθεί δραματικά ήδη στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όπως φαίνεται στις εισαγωγικές διαπιστώσεις του Κονδύλη, όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 αφ’ ενός η μεν Ελλάδα άρχισε να χάνει ραγδαία την πολιτική της ισχύ, η δε Τουρκία να την αναπτύσσει ραγδαία – και την πορεία της πολιτικής κατάστασης στις δύο χώρες ακολούθησε, με εντυπωσιακή ακρίβεια, η ισχύς των χωρών στους υπόλοιπους τομείς. Και η πολιτική πορεία των δύο χωρών είναι που θέτει ορισμένα κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα, που εκφεύγουν κατά πολύ της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας.

Σε επόμενες αναρτήσεις θα επιχειρηθεί να αποτυπωθεί αυτή ακριβώς η κατάσταση, και θα διατυπωθούν τα ερωτήματα που ευλόγως προκύπτουν – τα οποία είναι, αναπόφευκτα, πολιτικά.

Χρόνια Πολλά στις Ένοπλες Δυνάμεις!

Αφίσα_Εορτασμού_ΕΔ

Σήμερα, 21 Νοεμβρίου, εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου, εορτάζουν και οι Ένοπλες Δυνάμεις την Προστάτιδά τους Θεοτόκο Μαρία.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις εορτάζουν εδώ και μερικά χρόνια την ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου Μαρίας και όχι στις 15 Αυγούστου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, την κατ’ εξοχήν εορτή της Θεοτόκου και μεγάλη μέρα εορτασμού για όλον τον Ελληνισμό, προφανώς επειδή η πολιτική ηγεσία βαριόταν να ξεβολεύεται μέσα στον Δεκαπενταύγουστο για να τιμήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις, αφήνοντας παραλίες και διακοπές.

Ακόμη κι έτσι, Ζήτωσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και η Εθνική Άμυνα

tsiprokammenoi.jpgΟύτε για φτύσιμο… (ΙΙ)

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης:

Την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017, μεσημβρινές ώρες, ομάδα πολιτών εισήλθε χωρίς άδεια στον προαύλιο χώρου του στρατοπέδου “ΠΑΠΑΓΟΥ” από την Πύλη Μεσογείων και πέταξε φυλλάδια. Ακολούθως απωθήθηκαν από προσωπικό ασφαλείας του στρατοπέδου και αποχώρησαν.

Για το περιστατικό ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ έχει διατάξει ΕΔΕ για την διακρίβωση των συνθηκών και αιτίων και τον καταλογισμό ευθυνών. Επίσης έχει ενημερωθεί η Ελληνική Αστυνομία.

Το ότι

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους [όπως αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα]

ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης το είχε αποτυπώσει εύγλωττα ήδη κατά το (μακρυνό, πλέον) 1996.

Το ότι σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, στη θέση του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Αμύνης της χώρας δεν θα βρίσκονταν απλώς «ανθυπομετριότητες» αλλά ο… Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος, πιθανότατα ακόμη και ο οξυδερκής Κονδύλης θα δυσκολευόταν να το πιστέψει. Το επεισόδιο του Ρουβίκωνα δεν αποτελεί παρά απλή αντανάκλαση του τι ζούμε και του τι επικρατεί. Χρήσιμη, για να μη βαυκαλιζόμαστε. Οι πολιτικά υπεύθυνοι για την ακεραιότητα και την κυριαρχία της χώρας δεν μπορούν να προστατεύσουν ούτε την καρδιά της ελληνικής άμυνας. Κάτι που φυσικά δεν οφείλεται σε κανένα «τυχαίο» συμβάν άνευ ετέρας σημασίας, αλλά συγκεφαλαιώνει συστηματικά όλη την παθολογία της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας.

Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να συνέβη ένα ατυχές περιστατικό την Παρασκευή, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι για τον Έβρο, το Ανατολικό Αιγαίο, την Πράσινη Γραμμή ή τη Νότια Ήπειρο, προφανώς θα νοιώσει οδυνηρές εκπλήξεις στο μέλλον.

Πλην όμως, ας θυμόμαστε όλοι ότι οι Τσίπρας και Καμμένος είναι, λίγο-πολύ, δημοκρατικά εκλεγμένοι. Οπότε, όταν θα έρθει ο καταλογισμός, όσοι τους βοήθησαν να βρεθούν εκεί που βρίσκονται, ας μην αναζητούν ευθύνες θυμωμένοι. Καλύτερα, ας κοιτάξουν τον καθρέφτη.

 

Βιβλιοπαρουσίαση: «Εισαγωγή στα Ηλεκτροοπτικά Συστήματα», του Υποναυάρχου ε.α. Γεωργίου Σάγου ΠΝ, M.Sc. Electrical Engineering & M.Sc. Engineering Acoustics

Εξώφυλλο

Η τεχνική βιβλιογραφία στη χώρα μας πάσχει θλιβερά, όπως θλιβερή είναι και η ανυπαρξία τεχνικών βιβλιοπωλείων. Αυτά τα δύο στοιχεία αποτελούν έναν ασφαλή δείκτη της τεχνικής μας υπανάπτυξης.

Σε άρθρο του ιστολογίου σχετικά με την ΠΑ, είχε γίνει αναφορά στην ένδεια της ελληνικής βιβλιογραφίας σχετικά με τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο, ενώ χαρακτηριστικά είχε γραφεί ότι: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δεν γίνεται…

Απλά, δεν γίνεται.

Από την τελετή αναστολής της λειτουργίας της 339 Μοίρας της ΠΑ, στον επίσημο ιστότοπο της ΠΑ, υπάρχει η εξής φωτογραφία:

tn_19-DSC_2572.jpg

η οποία κάνει τον γύρο του κόσμου.

Είναι δύσκολο να καταλάβουν εκεί στην ΠΑ ότι μια τέτοια φωτογραφία τους γελοιοποιεί; Ότι, αφού δεν μπορούν να αποτρέψουν το θέαμα αυτό στην ίδια την τελετή (που είναι η ουσία του πράγματος), τουλάχιστον δεν πρέπει να… προωθούν οι ίδιοι το ξεφτιλίκι μέσω του επισήμου ιστοτόπου;

Δεν καταλαβαίνουν ότι όποιος δει αυτό το θέαμα στο εξωτερικό, θα χάσει πάσα ιδέα για την ΠΑ, έστω και αδίκως;

Δεν υπάρχει λόγος για έμφαση στις τελετές, αν κι αυτές έχουν τη σημασία τους. Κι εφ’ όσον γίνεται, δεν υπάρχει λόγος να είναι και χολυγουντιανές. Αλλά είναι απολύτως απαραίτητο, όσο σεμνές κι αν είναι, να είναι στοιχειωδώς, εναναλαμβάνεται: στοιχειωδώς αξιοπρεπείς και καλαίσθητες.

Εξ όνυχος τον λέοντα.

Σε ένδειξη τιμής κι ευγνωμοσύνης.

Παρέλαση

Ο Συνταγματάρχης Γκίκας Τρίπος

Παγόπληκτοι.jpg

Παγόπληκτοι στρατιώτες του ελληνοϊταλικού μετώπου

 

Τα έπη απαιτούν ανθρώπους (όχι υπερανθρώπους) που είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν το τίμημα.

77 χρόνια αργότερα, Σας ευχαριστούμε.

 

 

Η Νέα Δημοκρατία και η Εθνική Άμυνα

Ούτε για φτύσιμο…

 

[..]

Δυστυχώς, από τις δηλώσεις που ακολούθησαν της συνάντησης, φαίνεται μέχρι στιγμής ότι το μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμα της επίσκεψης αφορά μια συμφωνία υψηλότατου κόστους για την αναβάθμιση των ελληνικών αεροσκαφών F 16. Συμφωνία που θα κοστίσει στην ελληνική οικονομία 2,4 δις δολάρια, προσφέροντας θέσεις εργασίας όχι στην Ελλάδα, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

[..]

Δήλωση  του «Γραφείου Τύπου» της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με τη συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό των αεροσκαφών F-16 της ΠΑ.

Η Νέα Δημοκρατία είναι -θεωρητικά- ένα «συντηρητικό» πολιτικό κόμμα. Κατά παράδοση (κρίσιμη για την εκλογική τους απήχηση), τα συντηρητικά κόμματα έχουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα ασφάλειας και άμυνας. Επίσης, κατά παράδοση -ιδιαίτερα στην Ελλάδα- τα συντηρητικά κόμματα έχουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία για τη γλώσσα.

Εξ αφορμής, λοιπόν, της επισκέψεως Τσίπρα στις ΗΠΑ, το «Γραφείο Τύπου» της Νέας Δημοκρατίας εξέδωσε μία σύντομη ανακοίνωση, απόσπασμα της οποίας παρατίθεται παραπάνω.

Εξ όνυχος τον λέοντα.

Μία γρήγορη ματιά στην ανακοίνωση δείχνει αυτό που όλοι ξέρουμε: ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει την παραμικρή ευαισθησία ούτε για θέματα ασφαλείας και αμύνης, ούτε, πολύ περισσότερο, για τη γλώσσα.

Αν και είναι κάπως δύσκολο να αντιπαρέλθει κανείς τις «δηλώσεις που ακολούθησαν της συνάντησης (sic: «ακολουθώ + γενική…) ή τον διαχωρισμό της δευτερεύουσας πρότασης από την κύρια πρόταση με τελεία, ας πάμε στην «ουσία» της ανακοίνωσης – την επίκριση στη συμφωνία που ανακοινώθηκε:

  • Η συμφωνία (ύψους 2,4 δις ευρώ, με φυσικό αντικείμενο λίγο-πολύ γνωστό) είναι «υψηλότατου κόστους».

Δηλαδή, με ποιο ύψος θα ήταν ευχαριστημένοι εκεί στη ΝΔ; 1 δις είναι καλά; Ποιο ακριβώς είναι το κριτήριο για το «υψηλότατο κόστος»; Ξέρουν εκεί στη ΝΔ, έτσι, με μια απλή επισκόπηση του διεθνούς αμυντικού τύπου, να εκσυγχρονίζεις αεροσκάφη με ψιλά;

  • «Συμφωνία που θα κοστίσει στην ελληνική οικονομία 2,4 δις δολάρια»

Δηλαδή, υπήρχε περίπτωση να αγοράζαμε υλικό ή υπηρεσίες για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, και η σχετική συμφωνία να επιβάρυνε άλλη οικονομία; Ή, αν δεν επιβάρυνε την ελληνική οικονομία, δεν θα ήταν με κάποιο άλλο αντάλλαγμα – μάλλον εξ ίσου «αλμυρό»; Αυτοί θα πετύχαιναν μείζονα εκσυγχρονισμό περισσοτέρων των εκατό μαχητικών με λογικά επιχειρήματα, μόνον;

  • «προσφέροντας θέσεις εργασίας όχι στην Ελλάδα, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Σοβαρά τώρα, θα μπορούσε ο εκσυγχρονισμός μαχητικών αεροσκαφών να μην προσφέρει θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ (στη χώρα κατασκευής όλων των υποσυστημάτων που θα εκσυγχρονιστούν) αλλά στην Ελλάδα; Τότε, γιατί να μην τον κάνουμε μόνοι μας τον εκσυγχρονισμό; Τι ανάγκη τους έχουμε;

Κι επειδή, προφανώς, η εξυπναδίστικη δήλωση υπονοεί (ελπίζει, κανείς…) τις εργασίες εγκατάστασης στα μαχητικά αεροσκάφη των (έτοιμων) υποσυστημάτων που αγοράζουμε -και οι οποίες αντιπροσωπεύουν μικρό μέρος του κόστους εκσυγχρονισμού, προφανώς αυτές ούτε τώρα θα μπορούσαν να συμφωνηθούν, αφού δεν έχουμε υπογραφή συμβάσεως, αλλά και… εκ της καταστάσεως της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, δεν θα μπορούσαν να ανέρχονται και σε ιδιαίτερα μεγάλο ύψος.

Γενικώς, διαβάζοντας κανείς τη δήλωση της ΝΔ, νομίζει ότι είναι έτοιμος να απαγγείλει:

«Τι το θέλουν το Αβέρωφ, τι το θέλουν το Κιλκίς;

Να το κάνουμε αλέτρια, να οργώνουμε τη γης!»

Δεν εκφράζεται καμία αντίρρηση επί της ουσίας, καμία επίκριση επειδή δεν έγινε η καλύτερη δυνατή αμυντική επένδυση. Εκφράζεται αντίρρηση επί της αρχής: «γιατί πετάτε λεφτά σε όπλα;»

Αυτό που αναδύεται εμφανώς από την ανακοίνωση είναι απλό: η Νέα Δημοκρατία μεταλλάσσεται σε ένα κόμμα που δεν έχει καμία σχέση με τον στοιχειώδη αξιακό κώδικα των συντηρητικών πολιτών, αν και βασίζει την πολιτική της ύπαρξη σε αυτούς – και όχι σε κάτι «liberal» απολειφάδια που κάνουν εισοδισμό, επειδή όποτε επιχείρησαν να διεκδικήσουν ανοιχτά την ψήφο των πολιτών, εξαφανίστηκαν πολιτικά.

Δεδομένου, δε, ότι ο κ. Κύρτσος, μετά τη διαβόητη σχετική ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει διαγραφεί, το μόνο σχόλιο που μπορεί να γίνει πλέον για τη ΝΔ: Ούτε για φτύσιμο…

Οι επιθετικές επιχειρήσεις του Μαρτίου 1921 προς Εσκή Σεχήρ και Αφιόν Καραχισάρ – Μέρος Α’

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Σημείωση: Μετά τη δημοσίευση του κειμένου με τίτλο: «Η διαμόρφωση της δύναμης του ανθρώπινου δυναμικού του Ελληνικού Στρατού και ειδικότερα της Στρατιάς Μικράς Ασίας κατά το διάστημα 1η Μαρτίου – 21η Ιουνίου 1921, Μέρος Α’» στις 18/6/17, το λογικώς επόμενο κείμενο θα ήταν το Β’ Μέρος του ιδίου θέματος. Αντί αυτού, προτιμήθηκε η αντιμετώπιση των επιχειρήσεων του 1921 από την αρχή, ξεκινώντας από τις επιχειρήσεις του Μαρτίου.

Το Μέρος Β’ της «Διαμόρφωσης της δύναμης του ανθρώπινου δυναμικού του Ελληνικού Στρατού και ειδικότερα της Στρατιάς Μικράς Ασίας κατά το διάστημα 1η Μαρτίου – 21η Ιουνίου 1921» θα δημοσιευτεί στη λογική του σειρά.

Τις προσεχείς ημέρες, το παρόν θα αναρτηθεί και στον ιστότοπο της Στρατιωτικής Ιστορίας της Μικρασιατικής Εκστρατείας (μαζί με τα δύο ακόμη υπολειπόμενα κείμενα), αφ’ ενός για την πληρότητα του ιστοτόπου, αφ’ ετέρου για τη δυνατότητα προβολής των χαρτών σε μεγάλο μέγεθος – όπου φαίνεται και η αξία τους.

 

1. Η λήψη της απόφασης για την εκτέλεση της επιχείρησης προς κατάληψη της γραμμής Εσκή Σεχήρ – Αφιόν Καραχισάρ

1.1.  Γενικές Πληροφορίες

Η ιδέα για την εκτέλεση των επιθετικών επιχειρήσεων του Μαρτίου τέθηκε για πρώτη φορά, τόσο στο επίπεδο της κυβέρνησης όσο και σε αυτό της Στρατιάς Μικράς Ασίας, μετά το πέρας της επιθετικής αναγνώρισης προς το Εσκή Σεχήρ που εκτελέστηκε το τελευταίο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου του 1920 από το Γ’ Σώμα Στρατού, πρώην «Σώμα Στρατού Σμύρνης».

Τα εκ της επιθετικής αναγνωρίσεως αποτελέσματα και συμπεράσματα δεν ήταν ευχάριστα αφ’ ενός λόγω της κακής διεύθυνσης των επιχειρήσεων από τους διοικητές των Μεγάλων Μονάδων του Γ’ Σώματος Στρατού —αποκατασταθέντες απότακτοι αξιωματικοί της Βενιζελικής διακυβέρνησης— και αφ’ ετέρου επειδή η εσπευσμένη εγκατάλειψη της καταληφθείσας τοποθεσίας «Κοβαλίτσα – Ποριά» (τοποθεσία «Ινονού») από τη δύναμη της επιθετικής αναγνώρισης και η επιστροφή της στην περιοχή της Προύσας «διαφημίστηκε» από την  προπαγάνδα του Κεμάλ στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά και στο εξωτερικό, ως νίκη του Κεμαλικού στρατού («1η Νίκη Ιν Εϋνού»). Παρά ταύτα όμως η επιθετική αναγνώριση προσέφερε στη Στρατιά Μικράς Ασίας, αλλά και στην Κυβέρνηση, την πολύ σημαντική πληροφορία ότι ο Κεμαλικός στρατός «δεν απετελείτο πλέον  από συμμορίας απειθάρχων ανταρτών αλλά από στρατιωτικάς μονάδας τελείως πειθαρχούσας πλαισιομένας από άφθονα πεπειραμένα και φρονηματισμένα στελέχη και με οπλισμόν άρτιον δια την εποχήν του πολέμου εκείνου. Επομένως δια τη δημιουργίαν συνθηκών διεξαγωγής νικηφόρου κατ’ αυτού πολέμου έπρεπε να γίνη αναμέτρησις των πολεμικών μέσων και αναθεώρησις των επικρατουσών σκέψεων περί στελεχών του Στρατού».

Μετά το πέρας της επιθετικής αναγνώρισης, η Στρατιάς Μικράς Ασίας αντικατέστησε τους διοικητές του Γ’ Σώματος Στρατού Συνταγματάρχη Κ. Πετμεζά δια του Υποστρατήγου Αρ. Βλαχόπουλου, της VII Μεραρχίας Συνταγματάρχη Π. Καράκαλο δια του Συνταγματάρχη Ανδρέα Πλατή και της Χ Μεραρχίας Συνταγματάρχη Κ. Μπουκουβάλα δια του Υποστρατήγου Γεωργίου Λεοναρδόπουλου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου