Η πλήρης αποτυχία της ακολουθούμενης στρατηγικής του κατευνασμού και η κατάρρευση του «ιδεολογήματος» του Ελληνικού δόγματος αποτροπής

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Από το 1955 μέχρι και σήμερα, η ακολουθούμενη στρατηγική εκ μέρους της Ελλάδας απέναντι στον επιθετικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας, ήταν αυτή του κατευνασμού. Οι εκάστοτε Ελληνικές κυβερνήσεις ακολούθησαν την στρατηγική αυτή με συνέπεια, ελπίζοντας ή πιστεύοντας ότι θα εξημερώσουν το θηρίο. Η στρατηγική όμως του κατευνασμού, όπως δείχνει η παγκόσμια ιστορία, οδηγεί σε διαδοχικές ήττες και τελικά σε γενικό πόλεμο υπό δυσμενείς συνθήκες. Και αυτό συμβαίνει στην Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση σε βάρος της Ελλάδας τα τελευταία 62 χρόνια, αν εξαιρέσουμε τον γενικό πόλεμο. Οι διαδοχικές ήττες της Ελλάδας στον Ελλαδικό χώρο και την Κύπρο, από τον Σεπτέμβριο του 1955, όταν συνέβησαν τα γνωστά ως Σεπτεμβριανά έκτροπα σε βάρος του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, μέχρι και σήμερα, είναι πολλές, στρατηγικής σημασίας και ταπεινωτικές. Όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων εξήντα ετών αντιμετώπισαν τις συνεχείς επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας κατά του έθνους μας, της εδαφικής μας κυριαρχίας και των εθνικών μας συμφερόντων, τελείως παθητικά ή και μοιρολατρικά, με αποτέλεσμα η κάθε μία ήττα να αποτελεί το πρελούδιο της επομένης.

Η Ελληνική στρατηγική του κατευνασμού της Τουρκίας απέτυχε. Μόνο η οικοδόμηση με σχέδιο, επιμονή και συνέπεια μίας αποτρεπτικής στρατηγικής μπορεί να οδηγήσει στην εξουδετέρωση της Τουρκικής απειλής. Δηλώσεις σαν την σημερινή του ΥΕΘΑ, μετά το πέρας της στρατιωτικής παρέλασης για την εθνική επέτειο της εθνικής μας παλιγεννεσίας, ότι «Είμαστε ένας λαός φιλειρηνικός κάνουμε τα πάντα για την ειρήνη, αλλά όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την εθνική μας κυριαρχία θα τον συντρίψουμε», δεν συνιστούν στρατηγική αποτροπής. Είναι κομπορρημοσύνες που απευθύνονται στο «πόπολο». Η Τουρκία αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα καθημερινά, αλλά ακόμη δεν την έχουμε συντρίψει. Ο κύριος Καμμένος όταν αρχίζει τις μεγαλοστομίες του, θα πρέπει να θυμάται ότι οι Τούρκοι δεν του επέτρεψαν να ρίξει στεφάνι στα Ίμια και ότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ το ουσιαστικό δεν έχει πράξει επί της υπουργίας του για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν έχει προσθέσει ούτε μία «βίδα» στο Ελληνικό οπλοστάσιο αποτροπής.

Τα μέχρι σήμερα διαρκώς δηλούμενα από τις εκάστοτε πολιτειακές, πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της Ελληνικής Δημοκρατίας -με κατηγορηματικό και απόλυτο τρόπο- περί ύπαρξης κόκκινων γραμμών, ή σχεδίων και δυνατοτήτων «αποτροπής» του αντιπάλου να επιχειρήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο εναντίον της Χώρας, έχουν αποδειχθεί μέχρι σήμερα «φούμαρα» που τα σκορπίζει διαρκώς η Τουρκική επιθετικότητα και πριν λίγες ημέρες κατέρρευσαν για μία ακόμη φορά σαν χάρτινος πύργος στις Καστανιές του Έβρου. Το δόγμα της Ελληνικής αποτροπής, αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα θολό ιδεολόγημα, που οι δυνητικοί αντίπαλοι της Ελλάδας, αλλά και οι διάφοροι «σύμμαχοι» το έχουν αξιολογήσει ως αναξιόπιστο και το γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Είναι άγνωστο το μέγεθος και η ποιότητα εκείνης της Τουρκικής επιθετικής ενέργειας εναντίον των Ελληνικών εθνικών δικαίων και συμφερόντων, που θα αναγκάσει την Ελληνική πολιτεία να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική της ισχύ, ή τουλάχιστο να απειλήσει την Τουρκία ότι θα την χρησιμοποιήσει. Θεωρώ ως πιθανότερο, ότι η Ελληνική κυβέρνηση ακόμη και στην περίπτωση μίας Τουρκικής επιθέσεως προς κατάληψη κάποιου ή κάποιων νησιών (όπως π.χ. στα Ίμια το 1996) από αυτά που η Τουρκία δηλώνει ότι της ανήκουν, θα οδηγηθεί σε ταπεινωτικές διαπραγματεύσεις, συμβιβασμούς και υποχωρήσεις για να αποφύγει τον πόλεμο.

Κάποιοι ίσως να θεωρήσουν βαριές τις παραπάνω αναφορές, που ασφαλώς γίνονται εξ αφορμής της υφαρπαγής από τους Τούρκους των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η αλήθεια.

Την 1η Μαρτίου 2018, στοιχείο του Τουρκικού Στρατού εισήλθε στην ελληνική επικράτεια, ενέδρευσε και αιχμαλώτισε δύο Έλληνες στρατιωτικούς που εκτελούσαν υπηρεσία. Στο περιστατικό αυτό, εμείς ως κράτος και πολίτες παραμείναμε ήρεμοι και απαθείς. Μολονότι η κυβέρνηση διέθετε από την πρώτη στιγμή ακριβή πληροφόρηση για τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτελέστηκε η Τουρκική επιθετική ενέργεια εναντίον των ανδρών του Στρατού μας στις Καστανιές του Έβρου, αποφάσισε να ενημερώσει την κοινή γνώμη στις 2 Μαρτίου, με ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, η οποία απέδιδε την σύλληψη των δύο στρατιωτικών μας σε είσοδο τους στο Τουρκικό έδαφος λόγω λάθους. Ήταν περισσότερο από σαφής η κυβερνητική μεθόδευση για υποβάθμιση της σοβαρότητας του συμβάντος. Επίσης δια του κυβερνητικού εκπροσώπου και του «τυφεκιοφόρου άνευ τυφεκίου» δήλωνε ότι η απελευθέρωση των δύο στρατιωτών μας ήταν ζήτημα ωρών, ενώ ταυτόχρονα ο γνωστός Φίλης και άλλοι κυβερνητικοί και μη παράγοντες, αναλάμβαναν να υποβαθμίσουν την βαρύτητα του συμβάντος. Ο μέχρι τότε λαλίστατος υπουργός εθνικής άμυνας (του «όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω»), που βεβαίως γνώριζε από πρώτο χέρι τις ακριβείς συνθήκες της αιχμαλωσίας των στρατιωτικών μας, σιώπησε και εξαφανίστηκε επί εικοσαήμερο για να μη εκτεθεί. Η εξέλιξη του συμβάντος διέψευσε τις κυβερνητικές βεβαιότητες για ταχεία απελευθέρωση των δύο στελεχών και φανέρωσε για μία ακόμη φορά την ρηχότητα των εκτιμήσεων της κυβέρνησης, που συνεχίζει να μεταφράζει τα θέλω και τις προσδοκίες της ως την βούληση των φίλων και των αντιπάλων. Τέλος η φοβική αντιμετώπιση της Τουρκικής επιθετικής ενέργειας εναντίον του Στρατού μας στις Καστανιές του Έβρου, εντάσσεται στην παγίως ακολουθούμενη στρατηγική του κατευνασμού του αντιπάλου και της υποβάθμισης των επιθετικών ενεργειών του σε βάρος της Χώρας μας.

Η διαχείριση του όλου ζητήματος από την κυβέρνηση της Χώρας (στα πλαίσια πάντοτε του κατευνασμού), τα κόμματα και το σύνολο του τύπου, ήταν τω όντι θλιβερή. Η σύλληψη των δύο ανδρών του Στρατού μας αντιμετωπίσθηκε από τους παραπάνω κατονομαζόμενους φορείς, ως να ήταν η σύλληψη δύο Ελλήνων ψαράδων [και γιατί ίσως δύο λαθρεμπόρων…] που ψάρευαν σε Τουρκικά χωρικά ύδατα και όχι ως η σύλληψη δύο στρατιωτικών μας που εκτελούσαν διατεταγμένη ένοπλη υπηρεσία φρούρησης των συνόρων μας. Ακολουθήθηκε δηλαδή η ίδια πρακτική με αυτή για τους αιχμαλωτισθέντες στρατιώτες της Μικράς Ασίας, τους ατίμητους νεκρούς των πολέμων μας και τους αγνοούμενους στρατιωτικούς μας από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το Ελληνικό κράτος αποδεικνύεται διαχρονικά ανίκανο να προστατεύσει και να τιμήσει τους στρατιώτες του που αιχμαλωτίζονται, ή φονεύονται «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Έλλαδίτες και Κύπριοι αιχμάλωτοι

Ελλαδίτες και Κύπριοι αιχμάλωτοι

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements