Μικρό αίνιγμα – και τροφή για σκέψη: Η λύση

Στην προηγούμενη ανάρτηση δημοσιεύτηκε ένα απόσπασμα κειμένου για την οργάνωση της άμυνας. Το κείμενο αναρτήθηκε με μικρές αλλοιώσεις, ώστε να αποκρύπτεται η προέλευσή του.

dixΑναρτάται σήμερα το κανονικό κείμενο. Πρόκειται για απόσπασμα από άρθρο του Ι. Μεταξά, στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης δια του τύπου που είχε με τον Ε. Βενιζέλο σχετικά με τα αίτια του Εθνικού Διχασμού, και δημοσιεύθηκαν μεταξύ 13/10/34 και  23/1/35 στο Ελεύθερο Βήμα και την Καθημερινή.

Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από από άρθρο του Ι. Μεταξά της 1/11/34 με τίτλο «Πως ακριβώς έχει το ζήτημα των Δαρδανελλίων», που ανήκει στην ενότητα «Αι Εγγυήσεις προς την Ελλάδα και η Εκστρατεία των Δαρδανελλίων».

Ασχέτως της πολιτικής εκτίμησης που έχει κανείς για το πρόσωπο του Μεταξά, είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς τη στρατιωτική του ικανότητα, και, πολύ περισσότερο, να αμφισβητήσει την αναφορά του σε γενικές αρχές της Τέχνης του Πολέμου.

Η σχέση του κειμένου με τη σημερινή πραγματικότητα διεφάνη εν πολλοίς από τα σχόλια που ακολούθησαν την ανάρτηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Προτάσεις για την αναδιοργάνωση των ΤΘ, Μέρος Α’

Γράφει ο Αρματιστής

(Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης)

Στις 12/12/2013 αναρτήθηκε στον ιστότοπο defencepoint.gr ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Αναδιοργάνωση των ισραηλινών επιλαρχιών & Ελληνικός Στρατός» που αφορούσε τη νέα δομή των Ταγμάτων αρμάτων (Επιλαρχιών) του Ισραηλινού Στρατού, τα οποία πέρα των μέχρι σήμερα 3 Λόχων αρμάτων (Ιλών), θα περιλαμβάνουν πλέον και ένα Μ/Κ Λόχο Πεζικού.

Το αναφερόμενο άρθρο αποτέλεσε την αφορμή για το παρόν κείμενο, με το οποίο θα επιχειρήσω να συνεισφέρω  κάποιες σκέψεις μου αναφορικά με τη δομή των σχηματισμών και των μονάδων των Ελληνικών Τεθωρακισμένων. Αρχικά όμως θα ήθελα να παραθέσω ορισμένα στοιχεία για τον Ισραηλινό στρατό και κάποια γενικά σχόλια επί του άρθρου.

Merkava

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πόλεμος Ελιγμών, Μέρος Γ΄

του Μάρτιν φαν Κρέφελντ

Ακολουθεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της ανάλυσης του Κρέφελντ.

Από πλευράς Διοικητικής Μερίμνης, ένα μείζον πλεονέκτημα του πολέμου ελιγμών – και μάλιστα ένα που έχει σημαντικές επιπτώσεις για την αεροπορική ισχύ – είναι ότι οι ένοπλες δυνάμεις προσανατολισμένες σε αυτόν έχουν σημαντικά μικρότερες απαιτήσεις υποστήριξης απ΄ότι οι προσανατολισμένες προς σταθερές θέσεις που τείνουν προς τη φθορά. Το φαινόμενο αυτό είναι εμφανές στη σύγκριση των λόγων «οδόντων προς ουρά». Κατά τον Β’ ΠΠ, για τον Γερμανικό στρατό, για κάθε μεραρχία αντιστοιχούσαν 31.000 άνδρες στο σύνολο του προσωπικού του στρατού. Οι σοβιετικοί ήταν ακόμη πιο ολιγαρκείς. Εν τω μεταξύ, οι αντίστοιχες αμερικανικές, βρετανικές και καναδικές μεραρχιακές αντιστοιχίες υπερέβαιναν τους 64.000 άνδρες. Επιπλέον, ο γερμανικός και ο σοβιετικός στρατός πολεμούσαν μια παρατεταμένη σύγκρουση σε αχανείς εκτάσεις που δεν είχαν καμία σύγχρονη υποδομή. Τα στρατεύματά τους, ειδικά τα σοβιετικά, μπορεί να ήταν υποχρεωμένα να μάχονται χωρίς μερικές από τις ανέσεις που ήταν διαθέσιμες στους Δυτικούς Συμμάχους· όμως στο πεδίο της μάχης τα στρατεύματα αυτά, και ειδικότερα οι πεζοί, ήταν πολύ πιο πλουσιοπάροχα εφοδιασμένοι με τα πράγματα που είχαν σημασία (πχ αυτόματα όπλα). Την ίδια στιγμή που οι αμερικανοί στρατιώτες πυροβολούσαν ακόμη με τα επαναληπτικά M-1 τους (και οι βρετανοί με τα Λη-Ένφηλντ του Α’ ΠΠ), οι γερμανοί είχαν εισαγάγει τα τυφέκια εφόδου και οι σοβιετικοί είχαν τα Αυτόματα Καλάσνικοφ (AK). Περαιτέρω, ο γερμανικός και σοβιετικός στρατός – σε αντίθεση με τον αμερικανικό στρατό – ήταν πλουσιοπάροχα εξοπλισμένοι με όλμους και ελαφρά πολυβόλα. Και χρησιμοποιώντας το επιχειρησιακό εργαλείο των μεραρχιών πυροβολικού, το σοβιετικό γενικό επιτελείο (η Στάβκα) εξασφάλιζε ότι θα υπήρχε περισσότερη υποστήριξη πυροβολικού διαθέσιμη την αποφασιστική στιγμή – δηλαδή κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων διαρρήξεως. Αντιστοίχως, οι γερμανικές και σοβιετικές είχαν λιγότερη οργανική υποστήριξη ενσωματωμένη στους Πίνακες Οργανώσεως και Υλικού τους (ΠΟΕ) και λιγότερη υποστήριξη επιπέδου σώματος στρατού και στρατιάς απ΄ότι είχαν ο αμερικανικός, ο βρετανικός και ο καναδικός στρατός. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πόλεμος Ελιγμών, Μέρος Β΄

του Μάρτιν φαν Κρέφελντ

Το παρόν κείμενο αποτελεί το Β΄ Μέρος του κειμένου που είχε προηγηθεί. Στο κομμάτι αυτό ο Κρέφελντ παραθέτει πιο αναλυτικά τις αντιλήψεις του για τον Πόλεμο Ελιγμών, αντιπαραβάλοντας τις δύο αντιλήψεις (ελιγμού και φθοράς), ιδιαίτερα στον τρόπο διεξαγωγής των επιθετικών και αμυντικών επιχειρήσεων.

Ο συγγραφέας της εργασίας Μάρτιν φαν Κρέφελντ.

Ο συγγραφέας της εργασίας Μάρτιν φαν Κρέφελντ.

Οι αμερικανοί τείνουν να βρίσκουν τον πόλεμο ελιγμών αφύσικο. Αυτό πιθανόν να οφείλεται στο ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις από την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου είχαν μία μακρά παράδοση στο να πολεμούν από θέσεως συντριπτικής υλικής υπεροχής. Γι΄ αυτές, ο πόλεμος ήταν συχνά ζήτημα του να μεγιστοποιούν τα πλήγματα που ήταν σε θέση να επιφέρουν βάσει των διαθεσίμων πόρων, κι εν συνεχεία ανταλλαγής πληγμάτων μέχρι που η πιο αδύναμη πλευρά – σχεδόν πάντα ο αντίπαλος – να φθαρεί μέχρι του σημείου να μη μπορεί πλέον να πολεμήσει. Στο πρόβλημα αυτό έχει προστεθεί και η γλωσσική σύγχυση. Όπως έχουμε δει, το δόγμα του σύγχρονου αμερικανικού στρατού βασίστηκε ρητά στο γερμανικό προηγούμενο. Παρ΄όλα αυτά, ακόμη και οι καλύτερες μεταφράσεις δε μπορούν να αποδώσουν το ακριβές νόημα της αρχικής γλώσσας· με τη σειρά τους, οι αμερικανικοί όροι έχουν λεπτές διαφορές με τους αντίστοιχους βρετανικούς. Παραδείγματος χάριν, ο ίδιος ο τίτλος του θεμελιώδους γερμανικού εγχειριδίου «HdV100/100 VS-Nfd, Führung im Gefecht» μπορεί να μεταφραστεί είτε ως «Διοίκηση και Έλεγχος στη Μάχη» είτε ως «Ηγεσία στη Μάχη». Στο παρελθόν, αυτά και παρόμοια προβλήματα έχουν προκαλέσει μεγάλη σύγχυση. Ακόμη και μετά από μια δεκαετία ρητής αποδοχής των γερμανικών αντιλήψεων περί ελιγμού, το «Μέλλον της Αερο-εδαφικής Μάχης» (Ιανουάριος 1989), ενώ βρίθει ορολογίας περί ελιγμών, είναι μετέωρο μεταξύ ελιγμού και φθοράς. Τα νεώτερα εγχειρίδια του αμερικανικού Σώματος των Πεζοναυτών (πχ:  [FMFM] 1-3, Τακτική) και οι πρόσφατες αντιλήψεις του Αμερικανικού Στρατού σχετικά με τη μη γραμμική μάχη τα καταφέρνουν καλύτερα στη σύλληψη της γερμανικής αντίληψης.

Ανά πάσα στιγμή, ο στρατός που διεξάγει πόλεμο φθοράς θα έχει τις περισσότερες δυνάμεις στην πρώτη γραμμή. Αυτές οργανώνονται ομοιογενώς, βάσει της πεποίθησης ότι μία αλυσίδα είναι τόσο ισχυρή όσο ο πιο αδύναμος κρίκος της. Οι επιχειρησιακές εφεδρείες είναι από μικρές έως ανύπαρκτες. Αντιστοίχως, υπάρχουν πολύ λίγες μεραρχίες που μπορούν να εναλλάσσονται κυκλικά στην πρώτη γραμμή για ανάπαυση και για ενσωμάτωση και εκπαίδευση των αντικαταστατών. Αντιθέτως, στο πόλεμο ελιγμού, συνήθως το μέτωπο θα προκαλύπτεται και μόνο η μειοψηφία των στρατευμάτων θα είναι εν δράσει· η πλειοψηφία θα τηρείται σε ετοιμότητα στην εφεδρεία έτσι ώστε όχι μόνο να μπορούν να εκπαιδεύονται και να αναδιοργανώνονται αλλά και να προετοιμάζονται να επιχειρήσουν ως ένα μεγάλο κύμα. Οι μονάδες είναι ετερογενείς κατά την ποιότητα, με τις καλύτερες μονάδες να ηγούνται των επιθέσεων και τις υπόλοιπες να ακολουθούν και να σταθεροποιούν τα κέρδη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πόλεμος Ελιγμών, Μέρος Α΄

του Μάρτιν φαν Κρέφελντ

Εισαγωγικό Σημείωμα

Στο πλαίσιο της προσπάθειας που αναγγέλθηκε στην προηγούμενη ανάρτηση, ξεκινάμε την διερεύνηση βασικών στοιχείων που σχετίζονται με το νέο δόγμα του ΕΣ, όπως αυτά κατ΄αρχήν διατυπώνονται στο πρόσφατο Εγχειρίδιο Εκστρατείας ΕΕ-100-1.

Η βασικότερη, ίσως, αναφορά του νέου εγχειριδίου είναι αυτή που αφορά τον «Πόλεμο Ελιγμών»:

“Η φιλοσοφική βάση στην οποία στηρίζεται ο νέος κανονισμός και από την οποία εκπορεύονται οι τεχνικές και οι διαδικασίες του, είναι η Τακτική του Ελιγμού (Maneuverist Approach)”.

Με αυτό ως δεδομένο, έχει ιδιαίτερη σημασία να διευκρινιστεί και να εξηγηθεί καλύτερα ο όρος  «Πόλεμος Ελιγμών» (Maneuver Warfare), όπως θα ήταν ο καλύτερος ορισμός της έννοιας. Η βασική μέριμνα είναι να μην αναλωθεί η ανάλυση σε φιλοσοφικές αφαιρέσεις αλλά να περιέχει όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένα και χρήσιμα στοιχεία. 

Αντί να γραφτεί ένα καινούργιο άρθρο, προτιμήθηκε να παρατεθεί σε μετάφραση ένα κείμενο του γνωστού (και εξαιρετικού) ισραηλινού ιστορικού και στρατιωτικού σχολιαστή Μάρτιν φαν Κρέφελντ. Το εν λόγω κείμενο αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο μίας μελέτης (και, τελικώς, βιβλίου) που ο Κρέφελντ έγραψε το 1994 κατά παραγγελία της σχολής πολέμου της αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας με αντικείμενο τη σχέση μεταξύ αεροπορικής ισχύος και Πολέμου Ελιγμών. Στο πλαίσιο της εργασίας αυτής, ο Κρέφελντ στο εισαγωγικό κεφάλαιο ασχολείται με το να ορίσει και να διερευνήσει την έννοια και την πραγματικότητα του «Πολέμου Ελιγμων».  Καθώς το κείμενο είναι μεγάλο, θα παρετεθεί σε τρεις συνέχειες που έχουν μια – σχετική – αυτοτέλεια.

Μετά από αυτό, θα γίνει προσπάθεια αναλυτικής αναφοράς στις συναφείς έννοιες του Πολέμου Ελιγμών (όπως οι διαταγές αποστολών, αλλά όχι μόνον), να δοθούν χαρακτηριστικά παραδείγματα, να συζητηθούν οι πρακτικές προϋποθέσεις εφαρμογής τους – τελικά με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις κατά νου. 

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο του Κρέφελντ: «Air Power and Maneuvre Warfare» (Αεροπορική Ισχύς και Πόλεμος Ελιγμών), εκδόσεις Air University Press και χρονολογία εκδόσεως 1994.

NapoleonΤο κείμενο αυτό αναλύει τις θεμελιώδεις και βασικές έννοιες που αποτελούν το υπόβαθρο του πολέμου ελιγμών. Για να εμβαθύνει στο θέμα, συνεχίζει με μία σύγκριση μεταξύ του πολέμου ελιγμών από τη μία και του πολέμου φθοράς από την άλλη. Τέλος, αναλύει τις επιπτώσεις αυτού του είδους του πολέμου στη διοικητική μέριμνα. Σαν τρόπος πολέμου, οι ελιγμοί είναι τόσο παλαιοί όσο κι ο πόλεμος. Αυτό δε σημαίνει ότι ο πόλεμος μπορεί να συνιστάται μόνον από ελιγμούς, αν κι αυτό μπορεί να αποτελεί θεωρητικά μια ιδεατή επιδίωξη. Στην πράξη, η μάχη και η αιματοχυσία αποτελούν σχεδόν πάντοτε οργανικό μέρος του πολέμου, αφού χωρίς αυτά οι ελιγμοί εκφυλίζονται σε στείρα γυμνάσια και ατελείωτες εικονικές μάχες σα να μετακινούνται πιόνια πάνω σε σκακιέρα. Παρ΄όλα αυτά, το γεγονός είναι ότι ο ελιγμός επιδιώκει να ελαχιστοποιεί την πραγματική μάχη. Πριν από μια μάχη, η νοοτροπία του πολέμου ελιγμών επιζητά να θέσει τον αντίπαλο σε μειονεκτική κατάσταση με την κατάληψη πλεονεκτικών θέσεων, ή αλλιώς με το να αντιμετωπίσει μέρος μόνον των δυνάμεων του αντιπάλου εντός μιας περιορισμένης περιοχής έτσι ώστε να αποκτήσει εν συνεχεία ένα πλεονέκτημα επί της εχθρικής δύναμης συνολικά. Με τη λήξη της μάχης, επιζητά να εκμεταλλευτεί το αποτέλεσμα στο έπακρο καταδιώκοντας τον εχθρό, κρατώντας τον εκτός ισορροπίας και πλήττοντας τα ζωτικά του στοιχεία.

Οι ιστορικοί συχνά βρίσκουν το υπέρτατο πρότυπο του πολέμου ελιγμών στις εκστρατείες του Ναπολέοντα, και δικαίως. Οι ατελείωτοι συνδυασμοί και επανασυνδυασμοί με τους οποίους ανέπτυσσε τα corps d’armee (σώματα στρατού), εκ περιτροπής διασπείροντάς τα και επανενώνοντάς τα για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό, δεν έχουν βρει όμοιό τους. Αυτό αποτέλεσε την ουσία της στρατηγικής ιδιοφυίας του Γάλλου αυτοκράτορα, σε τέτοιο βαθμό που «εφευρίσκοντας» τη στρατηγική, να κατορθώσει να κατακτήσει σχεδόν ολόκληρη της Ευρώπη σε μία σύντομη περίοδο λίγων μόνον ετών.[1] Φυσικά, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι λίγοι διοικητές στην ιστορία έδωσαν τόσο πολλές μεγάλες μάχες – «batailles rangees» – όσες ο Ναπολέων. Αυτός ο ίδιος στα απομνημονεύματά του επαίρεται ότι διοίκησε σε περισσότερες από 60 μάχες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τακτική του Ελιγμού, Διοίκηση δια της Αποστολής και άλλα τινά. Η αρχή μιας διερεύνησης

Πρόσφατα ο Ελληνικός Στρατός έθεσε σε ισχύ το νέο Εγχειρίδιο Εκστρατείας ΕΕ 101-1 «Η Σχεδίαση στο Στρατό Ξηράς (Επιτελικά Καθήκοντα)» ο οποίος αντικατέστησε τον παλαιότερο Στρατιωτικό Κανονισμό ΣΚ 30-1 «Επιτελικά Καθήκοντα». Όπως προκύπτει από τη φύση του εγχειριδίου, είναι ένα κεντρικό κείμενο για το δόγμα του Ελληνικού Στρατού, όπως άλλωστε αναφέρεται ρητά στην εισαγωγή του:

“Το ΕΕ 101-1 είναι το θεμελιώδες εγχειρίδιο του Στρατού Ξηράς για τη σχεδίαση των επιχειρήσεων στο τακτικό επίπεδο. Είναι το εγχειρίδιο που εκφράζει το δόγμα του Στρατού για τη Διαδικασία Διοικήσεως και Ελέγχου των Επιχειρήσεων, δηλαδή για τη σχεδίαση, την προπαρασκευή, τη διεξαγωγή και την αξιολόγηση των επιχειρήσεων. Αποτελεί τη βασική πηγή για τη Στρατιωτική Επίλυση Προβλημάτων, τη Στρατιωτική Διαδικασία Λήψης Απόφασης, την Οργάνωση Μάχης και των προτύπων για τα Σχέδια και τις Διαταγές.»

Ο κανονισμός δίνει το στίγμα του από την εισαγωγή, αναφέροντας τις βασικές του φιλοσοφικές βάσεις: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Μεθοδική Μάχη»

Επειδή σε πρόσφατες αναρτήσεις και σχόλια έχει χρησιμοποιηθεί ο όρος «μεθοδική μάχη» που χαρακτήριζε το δόγμα του γαλλικού στρατού του Α’ ΠΠ, του Μεσοπολέμου καθώς και του Β΄ ΠΠ. Ο όρος έχει ενδιαφέρον όχι μόνον για τη στρατιωτική ιστορία (της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης) αλλά και για την επιρροή που έχει ασκήσει τόσο στην αμερικανική στρατιωτική σκέψη, όσο και στην ελληνική, με δύο διαδρομές: μία άμεση, λόγω της γαλλικής επιρροής στον ΕΣ τόσο πριν από τον Α’ ΠΠ και κατά τον Μεσοπόλεμο (η ελληνική Σχολή Πολέμου οργανώθηκε από γάλλους), όσο και μεταπολεμικά, εξ αιτίας της μέχρι σήμερα επιρροής των γαλλοτραφών αμερικανών.

Ο παρακάτω «ορισμός» προέρχεται από το βιβλίο του Ρόμπερτ Ντάφτυ: «Οι Σπόροι της Καταστροφής: Η Εξέλιξη του Δόγματος του Γαλλικού Στρατού, 1919-1939»  εκδ. Archon Books, 1985.

Ο Ρόμπερτ Ντάφτυ είναι απόστρατος συνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού. Διετέλεσε επικεφαλής του Τμήματος Ιστορίας της αμερικανικής στρατιωτικής ακαδημίας του Ουέστ Πόιντ και έχει γράψει σημαντικά βιβλία για τον γαλλικό στρατό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

Bataille conduite – Μεθοδική Μάχη

«Μία αυστηρά ελεγχόμενη επιχείρηση κατά την οποία όλες οι μονάδες και όλα τα όπλα παρατάσσονταν προσεκτικά και εν συνεχεία αναπτύσσονταν στη μάχη. Οι γάλλοι προτιμούσαν μία μάχη βήμα προς βήμα, με όλες τις μονάδες να κινούνται υπάκουα μεταξύ των γραμμών φάσεων και σύμφωνα με αυστηρά προκαθορισμένα χρονοδιαγράμματα. Πίστευαν ότι αυτές οι μέθοδοι ήταν ουσιώδεις για τη συνεκτική ανάπτυξη των τεράστιων αριθμών ανδρών και υλικού που απαιτούσε η σύγχρονη μάχη. Μία βιαστικά προετοιμασμένη, παρορμητική σύγκρουση ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Το επίκεντρο της λήψης αποφάσεων ήταν καλύτερο να παραμένει στα ανώτερα κλιμάκια διοικήσεως, επειδή ο συγκεντρωτικός έλεγχος ήταν απαραίτητος για να συντονιστούν οι ενέργειες των πολυάριθμων υφισταμένων μονάδων.

Σε αντίθεση με την αποκεντρωμένη μάχη στην οποία όλοι οι αξιωματικοί σε όλα τα επίπεδα αναμένονταν να επιδείξουν πρωτοβουλία κι ευελιξία, οι Γάλλοι προτιμούσαν την άκαμπτη συγκέντρωση και την αυστηρή πειθαρχία. Το δόγμα τους τόνιζε την ανάγκη να αποφεύγεται μία αντιπαράθεση στην οποία κινούμενοι στρατοί θα συγκρούονταν αναπάντεχα κατά τρόπο απρογραμμάτιστο και αυθόρμητο. Προτιμούσαν έτσι τη χρονοβόρα, πολύπλοκη διαδικασία που προέκρινε την προετοιμασία έναντι του αυτοσχεδιασμού. Ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, το γαλλικό δόγμα οραματίζονταν αρχικά την απίσχναση του αντιπάλου του επιτιθεμένου από τα πυρά του αμυνομένου και εν συνεχεία την καταστροφή του από μία μαζική αλλά αυστηρά ελεγχόμενη επίθεση εν είδει «πολιορκητικού κριού*.»

(* εκ παραδρομής, αρχικά γράφτηκε: «κλοιού»)

ΕΣ και ξερολιθιές, 1922-2013: “‘Ολα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν” , Μέρος Β’

Πριν από λίγο καιρό είχαμε δημοσιεύσει ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την οργάνωση αμυντικών τοποθεσιών εκ μέρους του ΕΣ. Εκεί διαπιστώναμε ότι το πρόβλημα που είχε σταθεί μία από τις βασικές αδυναμίες του ΕΣ στη Μικρασία δε φαινόταν να έχει βελτιωθεί ιδιαίτερα 90 χρόνια αργότερα – κι όχι επειδή «ξεπεράστηκε από την τεχνολογία».

Στο σχόλιο μας, το σημείο 5 ανέφερε:  «Κι επειδή αυτά αφορούν το “δευτερεύον” πεζικό, το καλά εκπαιδευμένο τεθωρακισμένο τα πάει καλύτερα στον ίδιο ακριβώς τομέα; Περί αυτού, σε επόμενο σημείωμα, αλλά όσοι έχουν δει τα… χώματα μπροστά από θέσεις αρμάτων ταγμένων αμυντικά, ξέρουν ήδη.»

Για διαφόρους λόγους, είχαμε αποφασίσει να μη δώσουμε συνέχεια στο θέμα.  Πλην όμως, ήρθε η διεξαγωγή της ΤΑΜΣ «Νικηφόρος 2013» στη Σαμοθράκη.

Το… ΓΕΣ δημοσίευσε στον ιστότοπό του (και ο τύπος αναπαρήγαγε με διθυραμβικά σχόλια) τις εξής φωτογραφίες:

Θέση μάχης άρματος στη Σαμοθράκη, by day.

Θέση μάχης άρματος στη Σαμοθράκη, by day.

...και by bight.

…και by night.

Αναλύοντας την συμπλοκή της «Τεταγμένης 73» στον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, οι αμερικανοί σχολίαζαν στις αναλύσεις τους ότι ένας από τους παράγοντες που επέτρεψαν την αναπάντεχα συντριπτική επικράτηση τους έναντι τεθωρακισμένων τμημάτων της «επίλεκτης» μεραρχίας Ταβακάλνα καθώς και της 12 Τεθωρακισμένης Μεραρχίας ήταν ο τρόπος που οι ιρακινοί είχαν «τάξει» τα άρματά τους: είχαν απλώσει σωρούς από χώματα γύρω τους, γεγονός που δεν τους παρείχε καμία απολύτως προστασία αλλά τα έκανε πολύ πιο ευδιάκριτα (και εύκολα στη σκόπευση). Τα σχόλια αποκτούν μια λίγο πιο πικρή γεύση όταν συνεχίζουν αναφέροντας ότι αυτό ήταν λάθος στρατού μη εκπαιδευμένου σε νατοϊκά πρότυπα, γιατί όλοι οι νατοϊκοί στρατοί ξέρουν πως κατασκευάζονται οι θέσεις μάχης αρμάτων.

Και πράγματι, οι νατοϊκοί στρατοί ξέρουν πως κατασκευάζονται οι θέσεις μάχης αρμάτων. Κάπως έτσι:

..."τα χώματα προσελκύουν την προσοχή"

«Μην βάζετε χώμα μπροστά, στα πλευρά, ή πίσω από τη θέση βολής. Τα χώματα προσελκύουν την προσοχή»…

Και αντί επιλόγου:

Ο Α/ΓΕΣ επιθεωρεί υπερήφανος προετοιμασμένη θέση μάχης...

Ο Α/ΓΕΣ (με τσάκιση στην παραλλαγή) επιθεωρεί υπερήφανος προετοιμασμένη θέση μάχης…

… σε νησί που προετοιμάζεται πενήντα χρόνια για να αποκρούσει τουρκική εισβολή.

Έγιναν ασκήσεις κι ανέβηκε το ηθικό μας. Άντε, και του χρόνου.

Ένα σχόλιο για τη Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων

ΔΔΕΕΠρόσφατα ιδρύθηκε από το ΓΕΕΘΑ η Διακλαδική Δύναμη Ειδικών Επιχειρήσεων που θα αποτελέσει την ενιαία διοικητική στέγη για τις μονάδες Ειδικών Επιχειρήσεων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Θα αντιπαρέλθουμε το αισθητικά ατυχές της τελετής – η τελετουργία δεν αποτελεί ισχυρό σημείο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουν πολύ μεγάλο παρελθόν. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε οι φημισμένες Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις είναι διακεκριμένες για την τελετουργία τους – για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Πολύ ατυχέστερη είναι η επιλογή του ρητού του θυρεού: Η φράση «Φοβού τους Δαναούς [και δώρα φέροντες]» έχει καθιερωθεί στο δυτικό κόσμο ως έκφραση δυσπιστίας προς τους Έλληνες και όχι ως έκφραση φόβου ή σεβασμού. Αλλά τα τυπικά είναι μικρής σημασίας.

Θλιβερή υπήρξε – για μία ακόμη φορά – η προκλητική αμέλεια ασφαλείας πληροφοριών εκ μέρους των Ενόπλων Δυνάμεων, με την έκθεση κεντρικών στελεχών των ειδικών δυνάμεων στο φωτογραφικό φακό και στις ξένες υπηρεσίες πληροφοριών – που δεν τις επιθυμούν για συλλεκτικούς λόγους. Το πνεύμα υπηρεσίας του δημοσίου και όχι πολεμικού οργανισμού έχει δυστυχώς ριζώσει τραγικά στο Υπουργείο Αμύνης.

Αντιπαρερχόμενοι την τελετή κι ερχόμενοι στο ίδιο το γεγονός της ίδρυση της Διοικήσεως, οφείλουμε να συγχαρούμε το ΓΕΕΘΑ, καθώς η ενέργεια δείχνει δύο προφανή θετικά στοιχεία. Αφ’ ενός οι ΕΔ δείχνουν ότι συνειδητοποιούν τη διαφορά μεταξύ των ειδικών και των επίλεκτων δυνάμεων, διαχωρίζοντάς τις διοικητικά. Δεν πρόκειται για φιλοσοφικό ή τυπολατρικό θέμα: η σύγχυση στις έννοιες δημιουργεί σύγχυση στους ρόλους, τις αποστολές και την προετοιμασία, που σε περίοδο επιχειρήσεων αποβαίνει καταστροφική. Επιπλέον, η ενοποίηση, υπό κανονικές (όχι και βέβαιες, πάντως) συνθήκες, θα αποδώσει οφέλη όχι μόνον ως προς την επιχειρησιακή προετοιμασία και χρήση των ειδικών δυνάμεων αλλά και σε ό,τι αφορά θέματα εκπαίδευσης, εξοπλισμού και συντονισμού.

Αφού επισημάνθηκαν τα – κατ΄αρχήν, τουλάχιστον – θετικά στοιχεία της ίδρυσης της διοίκησης, οφείλουν να επισημανθούν τα στοιχεία που αυτή δεν επιλύει από μόνη της, και που είναι ίσως πολύ σημαντικότερα από τα προβλήματα που επιλύει. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Βιβλιοπαρουσίαση: Fighting Power: German and U.S. Army Performance, 1939-1945

Fighting Power: German and U.S. Army Performance, 1939-1945

του Martin van Creveld

Praeger (αρχικά: Greenwood Press)

1982, Ανατύπωση 2007, 198 σελίδες

Αν έπρεπε να προτείνουμε ένα και μόνο βιβλίο σχετικά με τα στρατιωτικά θέματα, η επιλογή μας θα ήταν το βιβλίο του κορυφαίου ισραηλινού στρατιωτικού ιστορικού και αναλυτή Martin van Creveld.

Το βιβλίο αποτελεί το επιστέγασμα μιας συζήτησης που ξεκίνησε στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του ’60 σχετικά με την συγκριτική απόδοση του Γερμανικού και του Αμερικανικού Στρατού κατά τον Β’ ΠΠ. Η συζήτηση αυτή είχε ως αιτία την έντονη εντύπωση που σοβούσε στον Αμερικανικό Στρατό μεταπολεμικά ότι ο αντίπαλός τους στην Ευρώπη είχε πολύ καλύτερη επίδοση από αυτούς, παρά το ότι ενεργούσε υπό πολύ δυσμενέστερες αντικειμενικά συνθήκες. Ο αμερικανός αξιωματικός Charles Dupuy – ένας από τους πρωταγωνιστές της ανασυγκρότησης του αμερικανικού στρατού μετά την ήττα του Βιετνάμ – έδωσε στη συζήτηση αυτή μια πιο στέρεα βάση: μοντελοποίησε μαθηματικά την απόδοση των δύο αντιπάλων σε έναν μεγάλο αριθμό μεταξύ τους εμπλοκών, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν κάθε πιθανό παράγοντα που επηρέαζε την εμπλοκή. Το αποτέλεσμα ήταν μια σαφέστατη υπεροχή στην επίδοση των γερμανών. Παρά το γεγονός ότι το συμπέρασμα αυτό ενόχλησε πολλούς αμερικανούς, οι οποίοι μάλιστα το αντιμετώπισαν ακόμη και ως θέμα πατριωτισμού, δεν υπήρξε καμία σοβαρή αντίκρουση του συμπεράσματος αυτού. Έτσι, το επόμενο βήμα υπήρξε η αναζήτηση των συστηματικών αιτίων που ήταν υπεύθυνες για την υπεροχή αυτή. Η συζήτηση είχε, μάλιστα, ιδιαίτερη σημασία για τον αμερικανικό στρατό γιατί συνέπεσε με την προσπάθεια για την αναδιοργάνωσή του κατά τη δεκαετία του ’80, οπότε και αναζητούσε οργανωτικά και δογματικά πρότυπα. Μια αναδρομή στην αμερικανική Στρατιωτική Επιθεώρηση αρκεί για να δείξει το πόσο έντονη υπήρξε η ενασχόληση με το γερμανικό στρατιωτικό σύστημα κατά τη δεκαετία αυτή.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου