Πολεμική Αεροπορία: Επικίνδυνη Αυταρέσκεια

%ce%b4%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%af%cf%80%cf%80%ce%bf%cf%82

Από τη δεκαετία του 1970 η Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.) απέκτησε και διατηρεί μέχρι σήμερα ένα αξιοζήλευτο επίπεδο επιχειρησιακής ικανότητας. Το επίπεδο αυτό αποδεικνύεται συνεχώς και αναμφίβολα από τις κορυφαίες επιδόσεις των ελληνικών πληρωμάτων σε διεθνείς ασκήσεις και συνασκήσεις -διαγωνιστικές ή μη, από τις νατοϊκές αξιολογήσεις των μονάδων, από τα αποτελέσματα των αεροπορικών αντιπαραθέσεων με τους φίλους και γείτονες όταν αυτές προκύπτουν στο πλαίσιο της πολιτικής εντάσεως, αλλά και από την εσωτερική εικόνα της Π.Α., όπως αυτή προκύπτει μέσω πολλαπλών μηχανισμών ελέγχου και αξιολόγησης. Μάλιστα, η ποιότητα αυτή -έστω και απλοϊκά κατανοητή- αποτελεί ένα στοιχείο δίκαιης υπερηφάνειας και αυτοπεποίθησης του ελληνικού λαού, σε μία περίοδο που δεν υπάρχουν πολλά να του εμπνέουν υπερηφάνεια ή αυτοπεποίθηση.

Είναι επίσης κοινός τόπος ότι το αεροπορικό ισοζύγιο ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ίσως η κρισιμότερη παράμετρος της συνολικής ελληνοτουρκικής στρατιωτικής ισορροπίας και όσων πολιτικών ζητημάτων εξαρτώνται από αυτήν. Για τον λόγο αυτόν, και χωρίς να παραγνωρίζεται η σημασία των δύο άλλων Κλάδων, η κατάσταση και η ισχύς της Πολεμικής Αεροπορίας αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο του αμυντικού συστήματος της Χώρας.

Όμως, παρά τις εξαιρετικές επιδόσεις σε συγκεκριμένους τομείς, η Πολεμική Αεροπορία έχει οξύτατα προβλήματα σε άλλους τομείς, εξ ίσου σημαντικούς για την επίδοσή της στον αεροπορικό πόλεμο. Τα προβλήματα αυτά τείνουν να παραβλέπονται εντός της Π.Α., και δεν είναι ευρέως αντιληπτά από το ευρύ κοινό˙είναι όμως κρίσιμα για την έκβαση μιας πραγματικής πολεμικής αναμέτρησης. Ενδεικτικά, στη συνέχεια θα αναφερθούν δύο από τα κρισιμότερα.

Τα προβλήματα

Ηλεκτρονικός Πόλεμος

Η Πολεμική Αεροπορία έχει δραματική υστέρηση στον τομέα του Ηλεκτρονικού Πολέμου (Η.Π.). Η υστέρηση αυτή αφορά:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

F-35 Η στρατηγική της αντιμετώπισής του – Μέρος A3: Ο χρόνος έλευσης του αεροσκάφους στην Τουρκία

Turkish -35

Σε προηγούμενες αναρτήσεις σχετικά με το θέμα, είχε γραφτεί ότι η ανάρτηση σχετικά με τη ραδιοδιατομή του F-35 θα ακολουθείτο από μία ανάρτηση σχετικά με τα πτητικά του χαρακτηριστικά, κι εν συνεχεία μία ακόμη σχετικά με την έναρξη της χρήσης του αεροσκάφους από την Τουρκική Αεροπορία.

Η έρευνα που ακολούθησε δεν απέδωσε στοιχεία σχετικά με τις πτητικές επιδόσεις του αεροσκάφους επαρκή για να υποστηρίξουν μια παρουσίαση και αξιολόγησή του. Από τις κρίσιμες επιδόσεις του αεροσκάφους στην αεροπορική μάχη, η μόνη για την οποία υπάρχουν (ή κατορθώθηκε να ευρεθούν) συγκεκριμένα, ποσοτικά στοιχεία είναι η μία από τις δύο που έχουν προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα στην εξέλιξη του αεροσκάφους: η διηχητική του επιτάχυνση. Για τον λόγο αυτόν, προτιμήθηκε να μη γίνει ξεχωριστή ανάρτηση, ενώ τα σχετικά με το θέμα που μπορούν να συναχθούν, θα παρατεθούν σε επόμενα κείμενα της σειράς.

Ο χρόνος έλευσης των τουρκικών F-35 αποτελεί μια κρίσιμη παράμετρο για τον σχεδιασμό της ελληνικής αντίδρασης, και ως εκ τούτου έχει σημασία να εκτιμηθεί το πότε αυτό θα συμβεί.

Τα ορόσημα της έλευσης των τουρκικών F-35

Πως ακριβώς προσδιορίζεται το χρονικό περιθώριο της ελληνικής αντίδρασης στα F-35; Μπορεί κανείς να διακρίνει δύο σχετικά ορόσημα.

Ο χρόνος που τα τουρκικά F-35 θα αρχίζουν να επηρεάζουν το ελληνοτουρκικό αμυντικό ισοζύγιο είναι η στιγμή που θα ανακηρυχθεί επιχειρησιακά έτοιμη η πρώτη μοίρα εξοπλισμένη με τον τύπο, και μάλιστα από αεροσκάφη που θα έχουν πλήρεις (ή σχεδόν πλήρεις) επιχειρησιακές δυνατότητες. Για να επηρεαστεί η ελληνο-τουρκική αεροπορική ισορροπία, θα πρέπει κατ’ ελάχιστον να υπάρχει μια ολόκληρη μονάδα (μοίρα) η οποία θα είναι επιχειρησιακή, θα μπορεί να διατηρεί κάποιον ρυθμό επιχειρήσεων και θα έχει μέγεθος τέτοιο που να επηρεάζει τον συνολικό επιχειρησιακό σχεδιασμό. Μία μοίρα με συνολικά είκοσι (20) αεροσκάφη, δηλαδή πέντε (5) τετράδες, εκ των οποίων ρεαλιστικά (αν και σε μάλλον ευνοϊκό σενάριο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την εγγενώς χαμηλή διαθεσιμότητα του αεροσκάφους) θα είναι διαθέσιμες για επιχειρήσεις τέσσερις (4) τετράδες, αποτελεί ήδη μια επιχειρησιακή απειλή, έστω και σε περιορισμένο ρόλο και με πολύ συγκεκριμένες αποστολές. Συνεπώς, η Π.Α. θα πρέπει να έχει καταστήσει κατά τη στιγμή εκείνη σε επιχειρησιακή ετοιμότητα τουλάχιστον ορισμένα βασικά μέτρα αντιμετώπισης της απειλής.

Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η συγκρότηση και η επιχειρησιακή ετοιμότητα μιας πλήρους πτέρυγας μάχης («Κύριας Βάσης Αεριωθουμένων» στην τουρκική ορολογία), δηλαδή ένας αριθμός σαράντα (40) αεροσκαφών, τότε το F-35 είναι μείζων παράγων στην ελληνο-τουρκική αεροπορική ισορροπία και αυτό αποτελεί το χρονικό σημείο κατά το οποίο η Π.Α. θα πρέπει να έχει σε επιχειρησιακή ετοιμότητα το σύνολο των βασικών μέτρων που θα λάβει προκειμένου να αντιμετωπιστεί η απειλή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

F-35 Η στρατηγική της αντιμετώπισής του – Εισαγωγή

F-35_1

Σημείωση

Στη σειρά κειμένων που θα ακολουθήσει, θα γίνει μια πρόταση για την αντιμετώπισης της απειλής που γεννά η εισαγωγή  του αεροσκάφους F-35 στο οπλοστάσιο της Τουρκικής Αεροπορίας.

Καθώς μία πρόταση αντιμετώπισης προϋποθέτει τη λεπτομερή αξιολόγηση των χαρακτηριστικών του αντιπάλου, θα προηγηθεί μια σχετικά συνοπτική παρουσίαση των χαρακτηριστικών του αεροσκάφους – αποκλειστικά αυτών που έχουν επιχειρησιακή σημασία.

Προκειμένου να αποφευχθεί ένα ιδιαίτερα μακροσκελές κείμενο, το κείμενο θα αναρτηθεί σε αρκετές, σχετικά αυτοτελείς ενότητες.

Εισαγωγή

Η έλευση ενός νέου μαχητικού στο οπλοστάσιο της Τουρκικής Αεροπορίας (Τ.Α.) αποτελεί, ούτως ή άλλως, μείζον πρόβλημα για την ελληνοτουρκική στρατιωτική ισορροπία. Η έναρξη χρήσης του F-35 απειλεί σημαντικά την ποιοτική και ποσοτική ισορροπία που, σε κάποιον βαθμό, είχε αποκατασταθεί κατά τα τελευταία έτη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το F-35 συνεχίζει να μας δίνει πολύτιμο χρόνο…

Όπως έχουμε πει σε σειρά αναρτήσεων, το F-35, που αποτελεί ίσως τον σημαντικότερο αναδυόμενο κίνδυνο για την ελληνική άμυνα στο προσεχές μέλλον, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην εξέλιξή του. Αν και είναι σαφές ότι πλέον το πρόγραμμα δεν έχει πρόβλημα επιβίωσης, η χρονική του εξέλιξη παραμενει προβληματική.

Σε συνέχεια των αναρτήσεων για τη χρονική του εξέλιξη, παρατίθεται υπόμνημα του Διευθυντή του Γραφείου Επιχειρησιακών Δοκιμών και Αξιολόγησης του Πενταγώνου με αποδέκτες τον αμερικανό Υφυπουργό Αμύνης επί των Προμηθειών και τον Υπαρχηγό του Μεικτού Επιτελείου των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Το υπόμνημα έχει ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου 2015 και ήρθε στο φως από το περιοδικό Aviation Week & Space Technology.

Από τα αναφερόμενα προκύπτει σαφώς ότι η πρόοδος της εξέλιξης του λογισμικού είναι σαφώς πιο αργή απ’ ότι δείχνουν οι επίσημες αναφορές, ότι η πρόοδος του προγράμματος επιταχύνεται «εικονικά» ενώ στην πράξη κουκουλώνονται εκκρεμότητες και προβλήματα που δε μπορούν να παρακαμφθούν και θα απαιτήσουν υποχρεωτικά πρόσθετο χρόνο (πολύ περισσότερο του προϋπολογισμένου) και πόρους.

Αυτό στην πράξη σημαίνει για την Π.Α. ότι έχει περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της για να οργανώσει την αντίδρασή της στην επικείμενη τουρκική αγορά. Και ο χρόνος αυτός της είναι υπέρπολύτιμος, όχι μόνον εξ αιτίας της οικονομικής δυσκολίας, αλλά επειδή στον τεχνολογικό ανταγωνισμό, μία από τις πλέον κρίσιμες παραμέτρους είναι ο χρόνος.

Η Π.Α. οφείλει να εκμεταλλευτεί όλον τον χρόνο που έχει στη διάθεση της, και να μην προβεί σε πρόωρες ενέργειες που θα της στερήσουν το κρίσιμο πλεονέκτημα που της παρέχει η καθυστέρηση του προγράμματος F-35.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις τρέχουν ραγδαία, και το F-35 έχει ήδη απωλέσει σημαντικό μέρος της υπεροχής που του εξασφάλιζε η τεράστια επένδυση που έγινε γι’ αυτό.

Η πρόωρη εκδήλωση εξοπλιστικής αντίδρασης θα είναι κεφαλαιώδες λάθος εξοπλιστικής και τεχνολογικής πολιτικής. Και ο αγώνας στον αέρα κρίνεται και κερδίζεται ή χάνεται στην επιδέξια διαχείριση της τεχνολογίας εξ ίσου όσο και στην επιχειρησιακή και τακτική δεξιότητα των αεροπορικών δυνάμεων. 

Περισσότερα για τη στρατηγική της αντιμετώπισης του F-35 θα αναρτηθούν προσεχώς, σε εκτενές θέμα σχετικά με το ζήτημα αυτό.

HEMPAS: Μία ελληνική πρόταση για παθητικό ραντάρ – και τα όρια του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού

Γράφουν ο Βελισάριος και ο HBS

Το παρόν κείμενο συντάχθηκε με βάση πληροφορίες που αντλήθηκαν από ανοικτές πηγές καθώς και από πληροφορίες που παρέσχε στον HBS ο εκπρόσωπος της «Ομάδας Θεσσαλονίκης» κ. Αθανάσιος Κωνσταντινίδης, στο πλαίσιο δύο συνεντεύξεων.

Το σύνολο των πληροφοριών και των στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη σύνταξη του άρθρου αυτού είναι αδιαβάθμητα.

Εισαγωγή

Franklin - Bistatic RadarΜία από τις βασικότερες αδυναμίες του μηχανισμού ασφαλείας της χώρας και βασικός λόγος της πολιτικής της καχεξίας αποτελεί η αποτυχία της να αναπτύξει στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία για να υποστηρίξει την αμυντική ισχύ που η θέση της και η πολιτική της απαιτεί. Η αποτυχία αυτή αποτελεί ειδικότερη περίπτωση της γενικής αδυναμίας της χώρας να ασκήσει βιομηχανική πολιτική, για λόγους που έχουν σχέση αφ΄ενός με την οργανωτική ανεπάρκεια αφ΄ετέρου με την έλλειψη πολιτικής βούλησης για κάτι τέτοιο.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση της αδυναμίας αυτής αποτέλεσε η υπόθεση του συστήματος HEMPAS/CCIAS που απασχόλησε τον χώρο της άμυνας τα τελευταία έτη. Η υπόθεση αφορά την υποβολή μιας πρότασης προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εκ μέρους μιας ολιγομελούς ομάδας πανεπιστημιακών, προερχόμενων από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αντικείμενο της πρότασης είναι η εγχώρια ανάπτυξη και παραγωγή ενός συστήματος παθητικών αισθητήρων που θα ενταχθεί στο Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου της ΠΑ και θα ενισχύσει σημαντικά τόσο την επιβιωσιμότητά του όσο και την δυνατότητά του να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά υφιστάμενες και επικείμενες απειλές που αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Η πρόταση αυτή δεν είναι θεωρητική αλλά, τουλάχιστον σύμφωνα με την ομάδα των πανεπιστημιακών – αποκαλούμενων «Ομάδα Θεσσαλονίκης», είναι ώριμη και η φάση της ανάπτυξης του συστήματος έχει ήδη προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό.

Μετά από περισσότερο από επτά έτη παλινωδιών και μπουφονικής διαδικαστικής ασυναρτησίας, στις αρχές του φθινοπώρου του 2013 το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης ενημέρωσε επισήμως τους πανεπιστημιακούς που είχαν υποβάλει την πρόταση ότι δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτήν.

Εν τω μεταξύ, εμφανίστηκε στον τύπο, ημερήσιο και ειδικό, έντυπο και ηλεκτρονικό, ένας μικρός αλλά όχι ευκαταφρόνητος αριθμός αναφορών στην υπόθεση αυτή. Οι βασικότερες αναφορές στον γραπτό τύπο υπήρξαν δύο αναφανδόν θετικές για το σύστημα τοποθετήσεις, καθώς και μία αρνητική. Οι θετικές ήταν μία αναφορά του αμυντικού συντάκτη Πάρη Καρβουνόπουλου στην εφημερίδα «Real News» με τίτλο «Το υπερόπλο μένει στα χαρτιά», της 14ης Αυγούστου 2011, και μία του αμυντικού συντάκτη Μάνου Ηλιάδη στην εφημερίδα «Δημοκρατία» με τίτλο «Μία απόφαση στα όρια της Εθνικής προδοσίας», της 22ας Σεπτεμβρίου 2013. Αρνητική αναφορά υπήρξε η εμμέσως αρνητική τοποθέτηση του αμυντικού συντάκτη Βαγγέλη Παγώτση (περιοδικό «Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία», τ.27, Απρίλιος 2012, άρθρο με θέμα «Αντιμετωπίζοντας τα τουρκικά F-35A, Μέρος Β’: Παθητικά Συστήματα και Συνολική Αποτίμηση»), Οι παρουσιάσεις στο διαδίκτυο φαίνεται να έχουν ως βασική πηγή τα έντυπα άρθρα καθώς και την απάντηση του τότε Αναπληρωτή Υπουργό Αμύνης Ραγκούση σε επερώτηση που έγινε σχετικά με το θέμα από τον βουλευτή των ΑΝΕΛ Σπύρο Γαληνό (επερώτηση υπ. Αριθμ. 6763 της 15ης Μαρτίου του 2012). Η τελευταία αυτή απάντηση αποτελεί και την πλέον επίσημη και αναλυτική δημόσια (και συνεπώς αδιαβάθμητη) αναφορά στο θέμα. Την αναφορά αυτή επικαλέστηκε άλλωστε και το περιοδικό «Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία» στον διαδικτυακό του τόπο, στις 10 Απριλίου 2012 προκειμένου να επιβεβαιώσει την προηγούμενη του θέση (Επιβεβαίωση ανάλυσης της «ΕΑ&Τ» για τα συστήματα PBR από το ΥΠΕΘΑ).

Θα ήταν αφελές να σχηματίσει κανείς γνώμη σχετικά με την αξία και την σκοπιμότητα ανάπτυξης του συγκεκριμένου συστήματος από τα δημοσίως διαθέσιμα στοιχεία. Η διατύπωση γνώμης σχετικά με ένα τέτοιο ζήτημα απαιτεί αφ΄ενός αναλυτικά τεχνικά στοιχεία του συστήματος, αφ΄ετέρου τεχνικές γνώσεις και εμπειρία εξαιρετικά εκτενή, την ποιότητα και τη φύση της οποίας μάλλον δεν αντιλαμβάνονται όσοι σπεύδουν να υπερθεματίσουν ή να αναθεματίσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

F-35 για την Τουρκία και Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις – Μέρος Α’

f-35-ΤουρκίαΗ παραγγελία και ενδεχόμενη εισαγωγή του F-35 σε υπηρεσία από τουρκικής πλευράς αποτελεί ένα σημαντικό νέο βήμα στον μακροχρόνιο στρατιωτικό ανταγωνισμό μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Δεδομένου ότι το νέο αεροσκάφος αποτελεί ένα σημαντικό άλμα στο οπλοστάσιο της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΤΠΑ), το θέμα της εκτίμησης της απειλής που αυτό θέτει και της ενδεδειγμένης ελληνικής αντίδρασης, είναι ιδιαίτερης σημασίας.

Το θέμα καθίσταται μάλιστα κρίσιμο αν ληφθούν υπ΄ όψιν δύο ακόμη σημαντικοί παράγοντες.

  1. Στο προσεχές μέλλον η οικονομική δυνατότητα της Ελλάδας να προβαίνει σε εξοπλισμούς θα είναι εξαιρετικά περιορισμένη, ενώ ταυτόχρονα η τουρκική στρατιωτική πίεση θα ενταθεί. Η ανάγκη για τη διατήρηση στρατιωτικής ισορροπίας και αποτρεπτικής ικανότητας θα είναι εξαιρετικά επείγουσα, και οι διαθέσιμοι πόροι εξαιρετικά περιορισμένοι. Αν η Ελλάς επιθυμεί να διατηρήσει τη δυνατότητα εθνικής ανεξαρτησίας, ακόμη και εθνικής ακεραιότητας, θα πρέπει να βελτιώσει ριζικά τη στρατιωτική της ικανότητα, κι αυτό θα απαιτήσει, μεταξύ άλλων, και την εξαιρετικά προσεκτική και οξυδερκή εξοπλιστική πολιτική. Το προσεχές μέλλον θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη πρόκληση για την στρατιωτική ικανότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων
  2. Στο συνολικό πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, η αεροπορική ισορροπία είναι ο κρισιμότερος παράγων. Το μεγαλύτερο μέρος των υπολοίπων στρατιωτικών σχεδιασμών εξαρτάται άμεσα από τη διαμορφούμενη κατάσταση στον αεροπορικό τομέα. Επιπλέον, ακριβώς στον τομέα αυτό εκδηλώνεται η μεγαλύτερη απειλή, και μάλιστα τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι ο αεροπορικός τομέας θα πρέπει να έχει απόλυτη προτεραιότητα έναντι των υπολοίπων στη διάθεση πόρων. Πιο συγκεκριμένα, σημαίνει ότι ο αεροπορικός τομέας (και ό,τι εμπλέκεται με αυτόν) θα πρέπει να έχει την απόλυτη προτεραιότητα στην αγορά νέου υλικού. Υπό το πρίσμα αυτό, η πρόσφατη πρόθεση για τη μίσθωση φρεγατών FREMM, ενώ μάλιστα υπάρχει η εναλλακτική δυνατότητα για την προμήθεια Ticonderoga είναι απλούστατα εξωφρενική.

Σε μια σειρά κειμένων θα επιχειρηθεί να διερευνηθεί συστηματικά και από πολλές οπτικές γωνίες το θέμα της ελληνικής αντίδρασης στην τουρκική εξοπλιστική κίνηση. Ιδιαίτερα, αλλά όχι αποκλειστικά, θα επιχειρηθεί να εξεταστεί η σκοπιμότητα των διαφόρων εναλλακτικών αντιδράσεων που προτείνονται, ιδιαίτερα με τη μορφή της αγοράς εκ μέρους της ΠΑ διαφόρων σύγχρονων μαχητικών, όπως του ιδίου το F-35, του Eurofighter ή του Rafale. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Άμυνα του Αρχιπελάγους : Αίεν Υψικρατείν

(Αναρτήθηκε στο Εν Κρυπτώ την Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009)

xΗ πρώτη βασική προϋπόθεση για την άσκηση επιτυχούς και αξιόπιστης πολιτικής ασφαλείας στο Αιγαίο είναι η συνεχής διατήρηση αεροπορικού πλεονεκτήματος έναντι της άλλης πλευράς. Ο αεροπορικός παράγων είναι ο πρώτος και σημαντικότερος στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στο Αιγαίο, και είναι τόσο κρίσιμος που πρέπει να επιδιώκεται ακόμη και εις βάρος της ισορροπίας σε άλλους τομείς.

Διευκρινίζεται ότι ο γενικός όρος «αεροπορικό πλεονέκτημα» χρησιμοποιείται σκόπιμα αντί για πιο συγκεκριμένους – και συνεπώς περιορισμένους – όρους. Κι εννοείται με αυτό τον όρο ότι ο συνολικός συσχετισμός ΟΛΩΝ των παραγόντων που επηρεάζουν την αεροπορική μάχη πρέπει να είναι ευνοϊκός για την ελληνική πλευρά. Με άλλα λόγια, όποια επιχειρησιακή τροπή κι αν λάβει μία ελληνοτουρκική αεροπορική σύγκρουση (και υπάρχουν ευδιάκριτες πιθανές εναλλακτικές εξελίξεις) θα πρέπει οι Τούρκοι αλλά και οι τρίτοι εμπλεκόμενοι παρατηρητές, να θεωρούν ως πιθανότερο αποτέλεσμα την δυνατότητα της Πολεμικής Αεροπορίας, μετά από την πρώτη ημέρα, να έχει επιφέρει σημαντικά βαρύτερες απώλειες μαχητικών στον εχθρό απ’ όσες έχει υποστεί και να μπορεί, με την ακόλουθη προτεραιότητα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας

Ένα έξοχο βίντεο της Πολεμικής Αεροπορίας για την Ιστορία της.

Δείτε το!

H πορεία του F-35, και η σημασία της για μας…

Το παρακάτω άρθρο προέρχεται από ένα από τους πλέον γνωστούς – κι έγκυρους – επικριτές τους προγράμματος F-35 της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Σε αυτό τεκμηριώνει πειστικά την εκτίμησή του για υπέρβαση της παρούσας τιμής του αεροσκάφους σε εξωφρενικά ύψη. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά το παρελθόν και μέχρι σήμερα, ο Wheeler έχει επιβεβιαωθεί στις εκτιμήσεις του για τη σταδιακή κι ατέρμονα αύξηση του κόστους του προγράμματος.

Το θέμα έχει σημασία για εμάς, για δύο βασικούς λόγους:

Ο ένας είναι αυστηρά στρατιωτικός. Όπως είναι γνωστό, η Τουρκία έχει συμβληθεί με το πρόγραμμα του F-35, φιλοδοξόντας να αποτελέσει αυτό τον διάδοχο του F-16, και να της προσδώσει ένα πολύ σημαντικό στρατιωτικό και βιομηχανικό πλεονέκτημα στην περιοχή.

Παρά τις πιέσεις τόσο των ΗΠΑ όσο και αρκετών καλοθελητών, οι οποίοι δημιουργούν ένα κλίμα εκβιαστικής φοβίας εν όψει της ελεύσεως ενός «υπερόπλου» στην περιοχή,  η Ελληνική Δημοκρατία και και η ΠΑ δεν έχουν παρασυρθεί, αν όχι από επιχειρησιακούς και τεχνολογικούς υπολογισμούς, πάντως από τα πράγματα.

Η επιλογή αυτή, ασχέτως κινήτρου, είναι ορθή. Το F-35 είναι ένα εξαιρετικά επισφαλές πρόγραμμα, το οποίο επιχειρησιακά αποδίδει πολύ λιγότερα απ΄όσα αφήνεται να εννοηθεί, ενώ οικονομικά είναι καταστροφικό. Ο σχεδιασμός της δομής και της σύνθεση του στόλου των μαχητικών της ΠΑ είναι ένα σύνθετο επιχειρησιακό, τεχνολογικό και διαχειριστικό πρόβλημα, αλλά το μόνον βέβαιο είναι ότι, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, το F-35 πρέπει να αντιμετωπίζεται με βαθύτατη επιφύλαξη.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το F-35 εντάσσεται σε μία χορεία εξοπλιστικών προγραμμάτων των ΗΠΑ τα οποία ακολουθούν παρεμφερή πορεία: Τουλάχιστον περίεργη διαμόρφωση επιχειρησιακών απαιτήσεων, που φαίνεται να είναι ένας μυστηριώδης συνδυασμός αναλυτικής ανεπάρκειας εκ μέρους των κρατικών υπηρεσιών και, κυρίως, επιβολής των υπερφιλόδοξων όρων μεγάλων αμυντικών βιομηχανιών – προφανώς για ίδιον ώφελος – που οδηγούν σε υπερβολικά πολύπλοκα και, στην πραγματικότητα,  θνησιγενή σχέδια. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς από το B-2 μέχρι το τυφέκιο X-25 για τον αμερικανικό στρατό, με ένα πολύ μεγάλο αριθμό ενδιαμέσων προγραμμάτων.

Η τάση αυτή είναι – ιστορικά – τάση κάμψης για ένα αμυντικό σύστημα, και σοβαρή ένδειξη ότι εξωγενείς παράγοντες (εν προκειμένω τα συμφέροντα των αμυντικών βιομηχανιών και τα τοπικά πολιτικά συμφέροντα) επικρατούν έναντι της ανάγκης για στρατιωτική αποτελεσματικότητα.

Αυτό, σε συνδυασμό με πολλά άλλα συμπτώματα (πχ τη φύση της πρόσφατης οικονομικής κρίσης) είναι σοβαρές ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ κάμπτεται ιστορικά, και θα αναγκαστεί σταδιακά να απεμπλακεί από ένα μέρος των εμπλοκών που έχει ανά τον κόσμο, και πιθανότατα θα καταστεί πιο μετριοπαθής πόλος του διεθνούς συστήματος. Οι ημέρες της αμερικανικής παντοκρατορίας βαίνουν, σταδιακά, προς το τέλος τους…

How Much will each F-35 cost?

Winslow Wheeler
Director, CDI Straus Military Reform Project

In two hearings in the Senate and House Armed Services Committees, Under Secretary for Acquisition, Technology and Logistics Ashton Carter and his Director for Cost Assessment and Program Evaluation Christine Fox presented new unit cost estimates for the F-35. Those estimates are extremely optimistic (and very incomplete).

Incomplete because the $114 million to $135 million “Average Procurement Unit Cost” (APUC) Carter and Fox announced, in “then year” dollars1, to buy 2,443 aircraft does not include the research, development, test and evaluation for the F-35. Their current estimate of the additional development costs is about $60 billion (to add to the current estimate of $278 to $329 billion to produce 2,443 F-35s).2 Including development would add about $25 million to the cost of each aircraft, making the Carter-Fox total program unit cost vary from $139 million to $160 million.

It may be that Carter and Fox are unwilling to testify to a total program unit cost because they are unwilling to inflict further “sticker shock.” Presumably, the official, more complete numbers will be made available later in April when the Defense Department releases its new Selected Acquisition Report (SAR), now about 18 months over due. What Carter and Fox thought they had to gain by delaying the more complete revelation does not merit speculation; their existing (and truncated) production unit cost estimates have little to do with unfolding realities.

The 2011 budget request for the F-35 plans to buy 43 aircraft for $8.654 billion in procurement funding. That makes for a production unit cost for the 2011 buy of $201 million per F-35.3 In his March 24 testimony to the House Armed Services Committee, Carter stated that the unit cost “will decrease significantly” from this level as purchases increase and production processes “optimize.”4 This is consistent with conventional wisdom that there exists a “learning curve” for aircraft production that progressively shrinks unit cost steadily as production proceeds. Thus, Carter and Fox argue, F-35 unit production costs will come down from the currently unsettlingly high number of $201 million
each down to the $114 to $135 million band.

The last 50 years of actual DOD aircraft cost history, especially of “stealth” aircraft, do not treat the Carter-Fox estimates, and the prevailing conventional wisdom, very politely, however. The absence of any such progressive “learning curve” in unit cost has been thoroughly demonstrated by the analysis of Chuck Spinney, using actual procurement data.5 In the case of the F-35, we can test the likelihood and amount of “learning curve” reduction in the unit cost by comparing the F-35 at this point in its program history to its closest aircraft relative, the F-22.

Indeed, the F-22 program is an excellent precursor for the F-35. Both aircraft are “fifth generation” aircraft that combine “stealth” with complex long range, radar systems (the F-35 adds an extra emphasis on air-to-ground  functions). Both rely heavily on extensive computerization (the F-35 encompasses significantly more software). Both programs employ concurrent development and production (the F-35 schedule incorporates even more production before the end of development). Both are from the same prime contractor and to a large extent the same aviation  bureaucracy in the Pentagon (the F-35 adds two bureaucratically required complications: STOVL and carrier  operations).

There are no other contemporary U.S. aircraft with a more closely related design, production, and bureaucratic heritage. Due to its more complex nature, the schedule and cost of the F-35 can be expected to experience more delays and increases in the future than the F-22 did. In other words, using the F-22 “learning curve” should underestimate  future F-35 developments.

Based on annual reports from the office of the DOD Comptroller, “Program Acquisition Costs by Weapon System,”  showing annual appropriations for F-22 production,6 we can track the annual amounts paid for F-22 production. (See  these data in Figure 1 below.)

Some interesting points are apparent:

• Unit procurement cost for the F-22 roughly leveled out, with little cost reduction (learning) thereafter, by the fifth production year of the program. Across all F-22 procurement, the average unit cost based on actual appropriations
calculates to $197 million per copy. At year five, the unit procurement cost was essentially the same: $201 million per unit. (Note also, at that point in the program year five, a total of 54 F-22s had been acquired.)
• Toward the end of the program, the learning curve went backwards as unit procurement costs went back up. When the learning curve did so, it was during the three year period of the F-22’s “Multiyear Procurement Buy,” which is thought by conventional wisdom to reduce costs, not increase them.

Using the same data from the same sources, the chart for the F-35 looks like Figure 2.


Note the following:

• Since the second year, F-35 unit procurement costs have roughly leveled off at the same levels as for 2010 and 2011, $227 and $201 million per copy, respectively.
• By production year four (2010), 58 units have been produced, which compares to the 54 F-22 units that had been produced when that program achieved relative production cost stability. If you argue the more complex F-35 requires more production experience to effect “learning,” the 101 units produced by the end of 2011 should easily suffice; thereby making the unit production cost $201 million per copy.

Carter, Fox, and other advocates of the F-35 will contend the F-22 cost experience is irrelevant for two reasons.
First, the F-35 will see a much longer production run than the F-22, affording time and opportunity for learning and optimization of production – the old learning curve argument. Second, they will lean on how well they are solving the currently horrendous F-35 production problems: that is, all the out of station work; missing, late, and non-fitting components; redesign, etc., pointed out by the Government Accountability Office, the Defense Contract Management
Agency, and the Independent Manufacturing Review Team: A litany of problems just like those of the F-22 production line. Surely, they will say, once this legion of problems is addressed, we will see more efficient, cheaper production.

Not so fast. Addressing many of the current assembly line problems assumes a stable design for the F-35. We are a long way off from that; we may never get there. (Indeed, we never got there with the F-22 and are still modifying produced units.) Not only have recently uncovered design fixes not yet been incorporated into production (such as the new airframe strengthening needed for the carrier variant and so far unfunded nuclear wiring to be added to the Air Force
variant) but also there are certain to be many modifications imposed on the aircraft design as the F-35 contorts through is initial flight testing, now only 3 percent done and currently scheduled to finish in April 2016. In other words, a stable enough design to produce “optimally” is years off.

Moreover, once the current production “glitches” and fixes based on test flights are resolved, the production turbulence is not over. As Spinney has pointed out for the F-18, F-16 and other aircraft, the changes never stop.  Engineering change proposals, upgrades in the form of new production blocks, product improvements, and new requirements from the user never end. The F-16 is now in a “Block 50” modification, which about doubles the cost of the early block F-16s. Modern tactical aircraft procurement programs never really allow a design to stabilize, a primary reason why Spinney found the “learning curve” to be illusory.

A downward learning curve for the F-35 is likely to be an even greater illusion; it will have no assembly line in the  paradigm of World War II production. The fabrication of stealth aircraft is inherently unsuited to real assembly-line  production – something I learned when I visited the Lockheed Forth Worth plant to observe the infinitesimally precise, hand-labor intensive riveting for the F-22 mid-fuselage section (essential to meet the stealth requirement).
Just riveting a single F-22 mid-fuselage costs 30,000 man-hours of hand labor. An additional stealth cost burden is getting the stealth skin coatings right. From the moribund Advanced Cruise Missile to the F-117 to the B-2 to the F-22, each and every stealth creation has had serious problems meeting its radar cross-section thresholds. The most recently reported F-22 foible appears in a lawsuit that reveals Lockheed’s misapplication of the stealth coatings, high repair costs, and the need for design and production fixes.

Overall, completed F-22s required almost $200 million in modifications in the 2010 Air Force budget alone, an  expense that will continue and very probably grow. It is this kind of ongoing turbulence that ensures the likely growing nature of future F-35 production unit costs; just for it to remain at $201 million per copy would be extraordinary.

What of the 2,443 F-35s for the United States and the 730 for allies now scheduled, a production volume that is central to the Carter-Fox hypothesis of a learning curve and essential for justifying their much lower (but not actually  affordable) unit cost estimates? The simple answer is that such a long production run will not occur. First of all, the DOD budget has no room for the significant increase in annual production spending that the F-35 plan requires, even if  the unit cost does not increase. Inevitably, the annual production quantities will have to be squashed to a level the  budget can accommodate; one expert predicted to me the annual buy will have to come down from 80 or more to 50 or less.

Indeed, for the last half century, higher than anticipated unit costs have led to production stretch outs which inevitably lead to further cost growth. That is the inexorable “death spiral” that underlies progressively smaller  production runs, higher costs, and shrinking, aging forces. Nothing the Carter-Fox team has done is changing that.

In fact, the process has already begun. Just this week, based in large part on the currently admitted $114 to $135 million unit cost, Denmark announced its deferral for two years of a decision on how to replace its F-16s. The F-35 once had a lock on that sale, but no more. In addition, the United Kingdom, the Netherlands, Norway and Australia are all witnessing controversies that are likely to delay and/or truncate their F-35 purchases. But most importantly, at home in the United States factions in the U.S. Navy are openly horrified at the budget crushing costs of the F-35. That, together with traditional Navy distaste for U.S. Air Force dominated aircraft programs, may well lead the Navy to back out of the program, just as it did in past decades with naval variants of the F-111 and the F-16.

In short, the question is not whether F-35 production will shrink, but by how much. Publicly admitted unit costs will go up; purchases by allies and us will go down. The costs will increase further, and so on. F-35 unit cost, just for the procurement side of the ledger, is far more likely to stay around $200 million per copy, or go up, than it is to reduce to
the not particularly affordable costs Carter and Fox now predict.

It also worth remembering that the $200-plus million unit cost anticipated here is incomplete. An accurate sticker price includes the total cost of development, testing, facilities and other factors amortized across the ultimate size of the fleet. With the fleet size shrinking by some currently unknown, but very substantial, factor, the unit cost for the total program is sure to grow to even more horrifying levels.

Whatever that final unit cost may ultimately be, to predict it now will surely be met with gales of derisive laughter from the advocates of this ongoing disaster – gales that will last only until the actual bill arrives on their doorstep.
Something between $250 and $300 million? Start laughing

END NOTES
1 Unless stated otherwise, all dollars cited in this piece are “then year” dollars, i.e. dollars stated in the amounts actually, or to be, appropriated. The author believes this gives a fuller appreciation for costs actually incurred.
2 None of these numbers include other real F-35 costs, such as military construction unique to the F-35 and the amounts spent in DOD to administer and supervise the program, which one corporate expert estimated to be to be on the order of magnitude of 3 percent of total program costs. Also, none of these cost estimates include the expense of supporting and maintaining the F-35 with crew training, maintenance, spare parts, and much
else. Even the lowest – extremely optimistic – of the estimates for support and maintenance of the F-35 triple the cost of the program to over $700 billion. One less unrealistic Navy estimate puts that number at approximately $1 trillion.
3 If the F-35 R&D request were included, total F-35 funding for 2011 would be $11.449 billion, which would calculate to a $266 million unit costs for all 2011 spending.
4 See p. 8 of Carter’s testimony at http://armedservices.house.gov/pdfs/JointALSF/Carter_Testimony032410.pdf.
5 See Spinney’s analysis of aircraft purchases at http://www.chaliventures.com/Links_to_Reports /Links_to_Idisk.html; scroll down to “Specific Reports on Tactical Fighters.” For disclosure purposes, I should add that Spinney is a friend and colleague; however, it is notable that his various analyses have been constantly validated by ongoing analysis by GAO, among others.
6 Find these reports for each budget year at http://comptroller.defense.gov/Budget2011.html.